Movies Ltd

#10 Blake Lively - Από το περσινό The Town είχε δείξει πως θα μας απασχολούσε και φέτος με το προκλητικά θηλυκό της ύφος και την γεμάτη υποσχέσεις ματιά της. Ίσως να την αδίκησε και το γεγονός πως πρωταγωνίστησε σε μπλοκμπάστερ υπερήρωα όπως ο Green Lantern, που άντρας είναι ο κεντρικός χαρακτήρας. Αν κρίνω πως η 24άρα από την Καλιφόρνια είναι ότι μου έμεινε από το φιλμ, αντιλαμβάνομαι πανεύκολα τη δυναμική της!

#9 Natalie Portman - Τι όσκαρ και κουταμάρες! Εδώ μιλάμε για πραγματικό θησαυρό. Το κορίτσι με γεωμετρική πρόοδο, χρόνο με το χρόνο γίνεται και προκλητικότερο και οι φανατικοί της θαυμαστές τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση γι αυτό. Αφού τα κατάφερε περίφημα να παίξει το dynamic duo με την Mila Kunis (βλέπε ψηλότερα) στην αλληγορία του Aronofsky, έκανε το λιμνίσιο μπανάκι της στην κωμωδία εποχής Your Highness, χαρίζοντας το πιο πολυπαιγμένο στα Youtube ενσταντανέ της χρονιάς!

#8 Jennifer Lawrence - Άγγελος! Αλλά και ιδιαίτερα προσεκτική στο πρωτόκολλο που ακολουθεί στους ενδυματολογικούς της κανόνες. Πολύ βαρύς ρουχισμός στο Winter's Bone που την έφτασε μια αναπνοή από το χρυσό αγαλματάκι, τυπική τινέιτζερ στο χαριτωμένο The Beaver, ρεπτιλίσια κορμοστασιά ως διττής υπόστασης Μυστίκ στην Πρώτη Γενιά των X-Men, με ενα τζιν πουκαμισάκι (μόνο) ως τρίτο πρόσωπο στο Like Crazy. Η μικρότερη ηλικιακά της λίστας - μόλις 20 - και η πιο αθώα! Αγαπημένη μου!

#7 - Christina Hendricks - Ατομική βόμβα! Περισσότερο την θέση στο τοπ την κέρδισε, με την σκέψη του πως θα μπορούσαν να την απολαύσουν τα ματάκια μας και λιγότερο με τα πραγματικά της κατορθώματα στο πανί. Η Β-52 από το Κεντάκι, που σε κάθε της δημόσια εμφάνιση κλέβει όλα τα φλας των ρεπόρτερ, από τις χαμηλού επιπέδου παραγωγές, πέρασε και στο πιο σοβαρότερο σινεμά, παίζοντας ένα μικρό, μα απόλυτα σέξι ρόλο στο Drive του Refn. Απίστευτα προσόντα, γυναικάρα με τα όλα της, που λένε...

Πάμε από την αρχή - places 30-21 - places 20-11

#20 Amanda Seyfried - Η χρονιά της Mamma Mia δεν υπήρξε τόσο αποκαλυπτική όσο οι προηγούμενες, με τις δύο ταινίες που πρωταγωνίστησε, την σκοτεινή εκδοχή της Κοκκινοσκουφίτσας και το sci fi In Time, να την παρουσιάζουν πολύ πιο ντυμένη από το συνηθισμένο. Οι προσδοκίες του biopic της Lovelace, που πιθανότατα θα την ανεβάσουν πολλές θέσεις παραπάνω του χρόνου, είναι εκείνες που τοποθετούν την 26χρονη στην εικοσάδα.

#19 Zoe Saldana - Το φιδίσιο κορμί του Χόλιγουντ, όπως είχε γίνει αντιληπτό μέσα σις στενές φόρμες του Star Trek και του Avatar, φέτος πέρασε στα χέρια του παραγωγού Luc Besson, που της έδωσε τον πρώτο αμιγώς πρωταγωνιστικό ρόλο στην εκδικητική Colombiana. Η Λατίνα καλλονή από την Δομινικανή Δημοκρατία, στα 33 της χρόνια, κατέπληξε ως βίαιη, αδίστακτη και αεικίνητη εκτελέστρια, δίχως να διστάζει σε όχι λίγες σκηνές να προσφέρει σε κοινή θέα το καλογυμνασμένο της σώμα.

#18 Emily Browning - Με καριέρα μεγαλύτερη της δεκαετίας, περίμενε κι εκείνη την σειρά της για να αναδειχτεί μέσα από το σέξι ανσάμπλ καστ του Sucker Punch, που τουλάχιστον σε αυτό τον τομέα πλέον θα θεωρείται ορόσημο. Η κοκκινομάλλα Λολίτα (23) δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και πέρασε από τον κακό χαμό του Snyder, στο αρτιστίκ γυμνό της Julia Leigh στην Sleeping Beauty, ταινία που της έδωσε την ευκαιρία να επιδείξει τα κάλλη της και στο κόκκινο χαλί των Καννών, που συμμετείχε στο διαγωνιστικό τους τμήμα.

#17 - Amy Adams - Επιτέλους καταξίωση για το σεξ απίλ της γεννημένης στο Βένετο πριν από 38 χρόνια νεράιδας με τα πυρόξανθα μαλλιά, που μέχρι τα χτες το κοινό αναγνώριζε απλά και μόνο ως πριγκίπισσα των χαλαρού επιπέδου παραγωγών της Disney. Η ευκαιρία που της έδωσε ο David O. Russell, να δείξει στο πλάι του Wahlberg στον The Fighter και την ατίθαση πλευρά του ερμηνευτικού της χαρακτήρα, εξέπληξε θετικά πολλούς, όχι όμως εμένα που είχα μαντέψει πως πίσω από την συνεσταλμένη φατσούλα, κρύβεται δυναμίτης.

Δύσκολη επιλογή. Ήταν τόσες πολλές εκείνες που μου άφησαν τις πιο όμορφες αναμνήσεις μέσα στην χρονιά που τελειώνει, χάρη στην εντυπωσιακή τους κορμοστασιά και στο πανέμορφο πρόσωπο τους, που δυσκολεύτηκα να διαλέξω τις επικρατέστερες. Όχι και λίγα τα new entry, εξίσου πολλές όμως οι σταρ εκείνες που εδώ και χρόνια προκαλούν το αντρικό μάτι, στοιχειώνοντας στην αρσενική σκέψη, για πολύ καιρό από την ώρα που θα πέσουν οι τίτλοι τέλους του φιλμ. Τριάντα διάλεξα - με υποκειμενικά κριτήρια - από όσες ταινίες προβλήθηκαν (καμιά 400αριά) - στην χώρα μας το 2011. Σε αντίστροφη μέτρηση μέχρι την κορφή, πιστεύοντας πως δεν αδίκησα κάποια από τις αγαπημένες μου. Πάμε για το countdown λοιπόν...

#30 Micaela Ramazzotti - Η μοναδική εκπρόσωπος της γειτονικής μας Ιταλίας στο τσαρτ, ελέω περισσότερο και της απουσίας της Monica, που εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον δηλώνει μονίμως το παρών σε αυτό. Πραγματική κούκλα η 32χρονη Ρομάνα, άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις ως μικρομαμά, που κατακτά το βραβείο ομορφιάς στα περιφερειακά καλλιστεία της δεκαετίας του 60 και σκορπά την ζήλια στον σύζυγο της, στην νοσταλγική La Prima Cosa Bella, που της χάρισε το βραβείο ερμηνείας στην απονομή των Donatello Awards...

#29 Christina Aguilera - Πάνω από δέκα χρόνια μεσουρανεί στον χώρο του πενταγράμμου, μόλις φέτος της δόθηκε η ευκαιρία να επιδείξει και τις ερμηνευτικές της αρετές σε ένα τυπικότατο χολιγουντιανό μιούζικαλ. Θητεύοντας στο πλάι της πρώτης διδάξασας Cher, η νεουορκέζα με τις λατινικές ρίζες, τουλάχιστον στο κομμάτι που της αναλογεί, ήταν αξιοπρεπής στο πολύχρωμο Burlesque. Το βέβαιο είναι πως ντυμένη τις γνώριμες δαντέλες που συνηθίζει στα λάιβ της και επί της κινηματογραφικής σκηνής, η ξανθιά καλλονή έκοψε ουκ ολίγες φορές τις ανάσες...

#28 Leslie Mann - Άσχετα αν το σενάριο σε πολλά σημεία υποβάθμισε την θηλυκότητα της, η στεφανωμένη κυρία Apatow παρακαλώ, έδειξε στην όχι ιδιαίτερου επιπέδου κομεντί The Change Up, πως θα πρέπει να είναι εμφανισιακά μια μοντέρνα σύζυγος και μαμά τριών παιδιών. 40 χρονών κοντά η Καλιφορνέζα, έχει κάποιες έξοχες αποκαλυπτικές σκηνές, που οι φήμες όμως λένε πως αποτελούν προϊόν ηλεκτρονικού υπολογιστή. Λόγια που με αφήνουν παγερά αδιάφορο, εφόσον προσωπικά πιστεύω ότι βλέπω κι αυτό είναι fair enough!

#27 - Kirsten Dunst - Η Μέρι Τζέιν Γουότσον μεγάλωσε, όπως μεγάλωσαν και οι ερμηνευτικές της φιλοδοξίες. Σωστό αυτό από την μια μεριά, από την άλλη μεγάλο ρίσκο η επιλογή της να παίξει σε ταινία ενός παρανοϊκού σκηνοθέτη, που χάρη στην πέραση που έχει στους γνωστούς φεστιβαλικούς κύκλους της χάρισαν μέσα στο 11 όχι λίγα βραβεία. Η ξανθούλα στα ολόσωμα πλάνα της δεν κερδίζει τις εντυπώσεις, στο μπλεδίζον φωτισμένο βραδινό σεληνόλουτρο όμως είναι πολύ όμορφη και δικαίως δηλώνει παρούσα στο τοπ...

to be continued - places 20-11

Το πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει θεματολογία στα κινηματογραφικά πρότζεκτ που επιμελείται, είναι ένα από τα γνώριμα στοιχεία του σκηνοθετικού χαρακτήρα του Steven Soderbergh. Ενώ ακόμη δεν έχει κοπάσει ο κουρνιαχτός που σήκωσε με το Contagion, προκαλώντας τόσο θετικά, όσο και αρνητικά σχόλια, με την ρεαλιστική απεικόνιση των συνεπειών μιας πραγματικής πανδημίας και λίγο πριν απελευθερώσει το καταιγιστικό Haywire, σχεδόν έχει έτοιμη την επόμενη ταινία του, που μεταπηδά σε ένα εντελώς διαφορετικό θέμα, τον κόσμο των Chippendales, των σωματωδών κυρίων που βγάζουν τα προς το ζην, αποκαλύπτοντας τα κάλλη τους, χορεύοντας μπροστά στο θηλυκό κοινό, που πληρώνει αδρά για να τους καμαρώσει. Ένας από αυτούς είναι ο θρυλικός Μάικ, βετεράνος του επαγγέλματος, με χρόνια εμπειρία στην φανταχτερή πίστα, που παίρνει κάτω από την εποπτεία του έναν πιτσιρικά, ο οποίος κάνει τα πρώτα του βήματα ως στρίπερ και του δείχνει τα μυστικά της δουλειάς, πως να γίνει η ψυχή του πάρτι και φυσικά να βγάλει εύκολο χρήμα επιδεικνύοντας το κορμί του.

Το σενάριο που υπογράφει ο Reid Carolin, είναι βασισμένο πάνω στις προσωπικές εμπειρίες του ίδιου του πρωταγωνιστή του έργου Channing Tatum (The Eagle, Dear John) που εδώ παίζει τον πεπειραμένο Magic Mike, έχοντας στο πλάι του τον Alex Pettyfer, την Olivia Munn αλλά και τον Matthew McConaughey, που υποδύεται τον ιδιοκτήτη του κλαμπ Xquisite. Η ανεξάρτητης χρηματοδότησης ταινία αναμένεται να κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες στις 29 Ιουνίου του 2012.

Αναζήτησαν την γέννεση μας. Εκείνο που ανακάλυψαν, ίσως είναι το τέλος μας! Μπορεί πανεύκολα, από τους λάτρεις του συγκεκριμένου genre να αποκληθεί και το κινηματογραφικό γεγονός της χρονιάς. Δεν είναι άλλωστε μικρό πράγμα, ο δημιουργός της αρτιότερης ταινίας science fiction που προβλήθηκε ποτέ, αλλά και της πιο ανατριχιαστικής περιπέτειας διαστημικού τρόμου, να επιστρέφει μετά από μακρό χρονικό διάστημα υποσχόμενος τον απόλυτα μελετημένο συνδυασμό τους. Το Prometheus αρχικά προβλήθηκε σαν το πρίκουελ του Alien, του απόλυτου τετραλογικού θρίλερ με τα οξύαιμα τέρατα από το υπερπέραν, πολύ σύντομα όμως η ιδέα της επιστροφής για ακόμη μια φορά στο υπερκορεσμένο Franchise αποδείχτηκε άστοχη. Παρόλα αυτά όμως οι συσχετισμοί του τώρα με το φρικιαστικό τότε είναι άμεσοι και ευδιάκριτοι στις λίγες γραμμές της σύνοψης. Στα τέλη του 21ου αιώνα, το αστρόπλοιο Προμηθέας - μεταφορικά χρησιμοποιείται το όνομα του ζωοδότη μυθολογικού ήρωα - ταξιδεύει πλήρως επανδρωμένο στο έξω διάστημα αναζητώντας την E.T. φυλή που ευθύνεται για την δημιουργία του ανθρώπινου γένους. Το αποτέλεσμα των ερευνών θα επιφέρει όμως μια μοιραία φρικιαστική αποκάλυψη! Μιξάροντας τις αντιδαρβινικές απόψεις του Ντένικεν και τις εμπειρίες των κοσμοναυτών, ο Jon Spaihts (The Darkest Hour) έθεσε τις αρχικές σεναριακές βάσεις, που με τις προσθετικές πινελιές του Damon Lindelof του Lost έδωσαν στον όχι ακόμη οσκαρούχο Ridley Scott ένα πλήρες κείμενο, που πάνω του το διψασμένο κοινό ελπίζει να κάνει τα μαγικά του. Στα 74 του είναι η απορία? Ο Βρετανός είναι εγγύηση ακόμη στα 100 του υποστηρίζω! Και θα το δεις από τις 8 του Ιούνη όταν η Fox θα ρίξει στην μάχη το υποσχόμενο χρυσάφι λαχείο της!

Στο πρότζεκτ, που το αληθινό του κόστος ακόμη δεν έχει αποκαλυφθεί, οι πηγές αναφέρουν πάντως πως προσγειώθηκε κάπου στα 200 εκ. δολάρια, αν και ο Scott απαίτησε τουλάχιστον 50 παραπάνω και άφεση αμαρτιών αν το πόνημα του πάρει την σφραγίδα R, συμμετέχει πλήθος διάσημων αστέρων, από την Noomi Rapace και τον Michael Fassbender, οι οποίοι διανύουν την καλύτερη περίοδο της καριέρας τους, μέχρι τους Guy Pearce, Idris Elba, Patrick Wilson και Charlize Theron που τους περιστοιχίζουν. Η διανομή πάντως κατόπιν ενός πανέξυπνου προμόσιον, που εκτόξευσε στα ύψη την αδημονία των οπαδών, απελευθέρωσε επιτέλους το πρώτο τίζερ τρέιλερ, που δεν αποκαλύπτει πολλά από την υπόθεση, δείχνει όμως ένα ικανοποιητικό δείγμα του τι πρόκειται να παρακολουθήσουμε από τα χέρια του μετρ...

του Michel Hazanavicius. Με τους Jean Dujardin, Bérénice Bejo, John Goodman, James Cromwell, Missi Pyle, Penelope Ann Miller, Malcolm McDowell

Η πανδαισία της σιωπής

του gaRis (@takisgaris)

Η συγγραφή μιας κινηματογραφικής κριτικής είναι αφ’εαυτής πράξη άσκησης εξουσίας. Αναλυτική δήλωση αποδοχής ή απόρριψης μιας αρτίστικης οντότητας. Καλλιτεχνίας ή κακοτεχνίας, δεν κάνει διαφορά. Τις περισσότερες φορές για να συμβεί αυτό, τίθεται η ημιορατή προϋπόθεση, ένα σχεδόν προαπαιτούμενο, να τηρηθεί μια απόσταση ασφαλείας από την ταινία. Γιατί; Πείτε το απλά επαγγελματική διαστροφή. Η απόσταση θα δημιουργήσει συναισθηματικό αντίβαρο, έναν σχεδόν φόβο του να αφεθεί κανείς στην ουσία της κινηματογραφικής τέχνης που είναι δράμα (με την έννοια του δρώντος έργου) σε εικονικά πραγματικό χρόνο. Εγώ δε θα πέσω σε αυτή τη λούμπα.

Για ταινίες όπως The Artist, τα ολισθήματα που καραδοκούν στη θέα μιας «αντικειμενικής», «αποστασιοποιημένης» κριτικής ανάλυσης είναι πάμπολλα. The Artist έχει δημιουργήσει ντόρο ήδη από τις φετινές Cannes κι αποτελεί το μέγα φαβορί για την τελική επικράτηση στα φετινά Oscars. Το θέμα με The Artist είναι κάτι πολύ σπάνιο για τα κινηματογραφικά δεδομένα του 21ου αιώνα, του Avatar, των Transformers και του 3D: The Artist μας γυρίζει πίσω στα 1927, ώστε να επαναδρομολογήσει το σινεμά του μέλλοντός μας. Όχι για να μας παιχνιδίσει τα vintage μονοπάτια του βωβού κινηματογράφου, ως μια πικάντικα γλαφυρή άσκηση hommage. Αλλά για να επαναφέρει στο προσκήνιο εικόνες και σημειωτική που είχαν παραγκωνιστεί μέσα στον ορυμαγδό της εικονοποιημένης τρεχάλας, του σπινταριστού κενού, της πατικωμένης βιο-σκατούλας που ταΐζουμε όλοι συστηματικά τους θεατές - επιγόνους μας.

Ο σχεδόν απαρατήρητος στο ευρύ παγκόσμιο κoινό Γάλλος Michel Hazanavicious, παρέα με τους πρωταγωνιστές του στα classy Bond-spoofs OSS 117, Jean Dujardin και Bérénice Bejo (σύζυγο και μητέρα των δύο παιδιών του), παίζει εκτός έδρας - εντός Hollywood και καταγάγει μια περίλαμπρη νίκη, εκεί που αδυνατεί το αργόσυρτο κατά το ήμισυ μάθημα κινηματογραφικής ιστορίας του Hugo, μέσα στο λάθος περίβλημα της οικογενειακής ταινίας. Η ιστορία είναι τόσο παλιά, όσο το ίδιο το Hollywoodland. O περιζήτητος star George Valentin (Dejardin) στη δύση του βωβού σινεμά, γνωρίζεται τυχαία με την θαυμάστριά του Peppy Miller (Bejo) που θα αναδειχθεί με την φρεσκάδα του προσώπου και την τσαχπινιά των χορευτικών της σε star του ομιλούντος σινεμά, όταν αυτός θα αρνηθεί να «μιλήσει» τόσο στην γκιόσα σύζυγο (Penelope Ann Miller) όσο και στον αρχετυπικό παραγωγό των ταινιών του (John Goodman).
Το τι επακολουθεί είναι τόσο προβλέψιμο, όσο σαγηνευτικό. Ο ίδιος ακριβώς λόγος που η μάνα μου όσο και η γυναίκα μου, όσο είμαι εξίσου πεπεισμένος ότι δεκαετίες αργότερα και η κόρη μου θα εξακολουθούν να θεωρούν το Gone With The Wind ένα all time classic must-see. Ο σεναριογράφος Hazanavicious συναγωνίζεται τον σκηνοθέτη σε ρηξικέλευθη τόλμη, ορθή εκτίμηση του βάθους του κάδρου, της κινησιολογίας των naturals ερμηνευτών του. Οι αναφορές πλημμυρίζουν το κιάρο-σκούρο: Από το Singin’ in the Rain στο A Star Is Born, στο Citizen Cane μέχρι το σοφό score του Ludovic Burce που παραπέμπει στο θρυλικό χαλί του Bernard Herrmann στο Vertigo. H ταινία λάμπει ευρηματικά μέσα από το φακό του Guillaume Schiffman, ενώ το ψαλίδι του one-man-band Hazanavicious κόβει και ενώνει αλάνθαστα 100 λεπτά όπου η πανδαισία της σιωπής συναγωνίζεται την απαράμιλλη ευγλωττία των εικόνων του.

Μελόδραμα; Σίγουρα. Νοσταλγική κομεντί; Σαφέστατα. O Dujardin είναι η απόλυτη φιλμική διασταύρωση Douglas Fairbanks και Jean Kelly. H Bejo μετενσαρκώνει τις Bebe Daniels και Colleen Moore. Ακόμη και o αξιολάτρευτος Uggie the dog κλέβει αξιοκρατικά αρκετό on screen time με την απίστευτη τεχνική του. Αν ο Rob Marshall κατέπληξε με το επιτομημένο musical Chicago, ο Hazanavicious παραθέτει ένα αγαστό μάθημα για το πώς φτιάχνεται ένα real entertainment Hollywood movie, ως μετα-μοντέρνα αισθητική πρόταση. Απαλά, χωρίς βαρύγδουπες ή αβυσσαλέες κραυγές για την κατρακύλα της ανθρωπότητας, όπως τα arthouse αριστουργήματα των 187 θεατών. Με αξιοπρέπεια, ένταση χωρίς χειραγώγηση, συγχρονισμό που αυξομειώνει τους καρδιακούς παλμούς του θεατή ως βηματοδότης. Αν ο ορισμός του αριστουργήματος έχει να κάνει με το πόσο μια ταινία συνδέεται διαχρονικά ως καλλιτεχνική αξία, συναντώντας την ευρεία αποδοχή του κοινού, τότε The Artist το μόνο που απομένει να κάνει είναι να αφήσει το πέρασμα του χρόνου να το αναδείξει στη θέση που δικαιωματικά του ανήκει: Της ταινίας που κατόρθωσε να σώσει μια μετριότατη κινηματογραφικά χρονιά από την ανυποληψία.

Στις δικές μας αίθουσες, στις 22 Δεκεμβρίου 2011 από την Feelgood

του Simon Curtis. Με τους Michelle Williams, Eddie Redmayne, Kenneth Branagh, Dougray Scott, Julia Ormond, Judi Dench, Dominic Cooper, Emma Watson, Toby Jones

Ποια να Συγκριθεί μαζί σου?

του zerVo

Πραγματικά το μεγαλύτερο αστέρι που ανέδειξε στα εκατόν δέκα χρόνια ζωής της η Έβδομη Τέχνη ή απλώς μια τονισμένων διαστάσεων στάρλετ, με παραφουσκωμένο σεξ απίλ? Μια ευαίσθητη, εύθραυστη, ξεζουμισμένη προσωπικότητα ή ο ορισμός της βεντέτας, που δεν διστάζει να ποδοπατήσει, να προσβάλλει, να λοιδορήσει ακόμη και τους πλέον αναγνωρισμένους ερμηνευτές στο πλάι της, για να δειχτεί? Οτιδήποτε από όλα αυτά κι αν συνέβη, στην πραγματικότητα η Marilyn ήταν ευλογημένη, αφού μια μαγική δύναμη δεν έδωσε ποτέ την δυνατότητα στον αδηφάγο χρόνο, να συνθλίψει την υπέρλαμπρη εικόνα της, που θα μείνει θρυλικά αναλλοίωτη στο βάθος των αιώνων...

Εκμεταλλευόμενη τον μήνα του μέλιτος, που διανύει με τον τελευταίο, τρίτο κατά σειρά σύζυγό της, συγγραφέα Άρθουρ Μίλερ, στην Μεγάλη Βρετανία, η σούπερσταρ Μέριλιν Μονρόε, θα αποδεχτεί την πρόταση του κορυφαίου ερμηνευτή του μεγάλου νησιού Λόρενς Ολίβιε, για να πρωταγωνιστήσει μαζί του στο ανάλαφρο μιούζικαλ εποχής, Ο Πρίγκηπας και η Χορεύτρια. Καταβεβλημένη από την μελαγχολία που της προκαλεί ο ξένος τόπος, από την κατάθλιψη που της προξενούν οι εκμεταλλευτές αυλικοί της, αλλά και μονίμως ζαλισμένη από την διαρκή χρήση βαρβιτουρικών, η Μονρόε θα δυσκολευτεί να μπει στο πνεύμα των γυρισμάτων, προκαλώντας την μήνη του συνεργείου. Ευτυχώς για όλους, πάντοτε υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος, που θα ηρεμήσει τα πνεύματα...

...και που εν προκειμένω έρχεται από το πουθενά ή για να ακριβολογώ, από το βάθος των παρασκηνίων και δεν είναι άλλος από τον τρίτο (!!!) βοηθό σκηνοθέτη Κόλιν Κλαρκ, ένα άμαθο παλικαράκι 22 χρονώ, που μόλις έβγαλε το αυστηρών κανόνων κολέγιο αρρένων και αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του κινηματογραφιστή στα στούντιο της Pinewood, όπως πάντα ονειρευόταν. Για εκείνο που δεν ήταν προετοιμασμένος ο ρούκι, είναι πως θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με την σέξι καλλονή, με την πλατίνα στο μαλλί και την προκλητική ελιά στο μάγουλο, που ολάκερη η Αμερική θυσιάζεται σε κάθε της βήμα. Ο μικρός με την απλοϊκότητα και την ευγένεια στην συμπεριφορά - όπως τον αποδίδει ο ταλαντούχος ασχημούλης με φακίδες Eddie Redmayne - θα κερδίσει την εκτίμηση του ειδώλου του και θα εξελιχθεί στο μοναδικό από τα χιλιάδες πρόσωπα που το περιβάλλουν, που αξίζει της φιλίας του. Μια σχέση που τις επτά ημέρες κατά τις οποίες ο πολυάσχολος λογοτέχνης σύζυγος απουσιάζει, θα εξελιχθεί σε έναν αγνό αμοιβαίο έρωτα, αθώο πάθος που κατά εξομολόγηση της ίδιας της Μέριλιν, είχε να βιώσει πολλές δεκαετίες...

Για πες: Ο θεατής που αρέσκεται στην βρετανική, ομιχλώδη φιλμική αφήγηση των μέσων του εικοστού αιώνα - που το άριστα της πήραμε μόλις πέρυσι με τον Λόγο του Βασιλιά - στο My Week With Marilyn, θα νιώσει πολύ βολικά και άνετα με την ρυθμική μέθοδο που ακολουθεί ο ικανός Simon Curtis. Καυστικές ατάκες, ειρωνικές ματιές και χλευαστικές χειρονομίες, αντιδράσεις συνήθεις, Κέλτικες, που πηγάζουν από την οργή ιερών τεράτων όπως ο Ολίβιε - ο θεατρικός Branagh ρεπριζάρει με στόμφο τον ίδιο ρόλο, που έχει τελειοποιήσει στην μακρά καριέρα του - στοχοποιούν το πανέμορφο πρόσωπο της "ατάλαντης" Γιάνκισσας, γνωρίζοντας εκ των προτέρων όμως, πως στο φινάλε θα πέσουν θύματα της θεϊκής της υπόστασης. Σκέρτσα, μορφασμούς και μπρίο, που σε καινούργια εκδοχή και τόσο καλοκαμωμένα, δεν πίστευα ποτέ πως θα ξανάβλεπα στην μεγάλη οθόνη. Ας είναι καλά αυτό το χαμηλοθώρικο, τριαντάχρονο κορίτσι από την Μοντάνα, η Michelle Williams, που με σεβασμό στην Μέριλιν και δίχως περιττές φιοριτούρες, ζωντάνεψε στο πανί την μορφή της, κερδίζοντας με άνεση μια θέση στις κορυφαίες γυναικείες ερμηνείες της χρονιάς.

Στις δικές μας αίθουσες, στις 22 Δεκεμβρίου 2011 από την Odeon

του Αντώνη Αγγελόπουλου. Με τους Ελένη Καστάνη, Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Μιχάλη Μαρίνο, Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, Δημήτρη Τζουμάκη, Τάνια Τρύπη, Ζέτα Δούκα, Σωτήρη Καλυβάτση, Αγγελική Λάμπρη, Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Παύλο Ορκόπουλο, Νίκο Γεωργάκη, Αλέξανδρο Γιάννου, Σόλωνα Τσούνη και τον Κώστα Βουτσά

Παραμύθια Τούμπανα...

του zerVo

Να συμφωνήσω πως το πρώτο επεισόδιο, διέθετε μια γοητευτική πρωτοτυπία, ειδικά στο σκάσιμο της ιδέας της συγκέντρωσης και των τεσσάρων αρχών ενός τόπου της ελληνικής περιφέρειας, στο ίδιο καρέ, να παλεύουν - μεταφορικά - για το ποια έχει το πάνω χέρι. Τα ταμεία έσπασαν, χάρη κυρίως στην δημοφιλία των αγαπημένων TV πρωταγωνιστών κάτι που αυτομάτως αποτέλεσε πρόκριμα για ένα σίκουελ πανομοιότυπης θεματολογίας και αισθητικής, που μετά από πολλά πολλά χρόνια που είχα ξεσυνηθίσει, μου θύμισε τον κανόνα πως το νούμερο 2, είναι πάντα υποδεέστερο του ορίτζιναλ...

Λίγο πριν εγκαταλείψει τα εγκόσμια, γέρος κι άρρωστος βαρυποινίτης, κληροδοτεί στον ιερέα εξομολογητή του, τον μισό χάρτη θησαυρού, που κρύβεται στο νησί που ο παπάς κάποτε ιερουργούσε, πριν εκδιωχθεί από την αρχιεπισκοπή, εξαιτίας του έκλυτου βίου του. Το μαντάτο δεν θα μείνει για πολύ καιρό κρυφό όμως, αφού θα το πληροφορηθεί τόσο ο σε διαθεσιμότητα διεφθαρμένος αστυνόμος και ο λαμόγιο δήμαρχος της νήσου, που τυγχάνουν τρόφιμοι της φυλακής, όσο και ο εξτρεμιστικών αντιλήψεων δασκαλάκος, που ολάκερη Δίωξη τον αναζητά για την δράση του, μα η γη έχει ανοίξει και τον έχει καταπιεί. Και όλοι τους θα ζητήσουν ένα και μόνο πράγμα: Μερίδιο!

Κι έτσι ενώ οι δρόμοι τους κατά κάποιο τρόπο είχαν χωρίσει, τραγόπαπας, μπάτσος, προύχοντας και γνωστός άγνωστος, θα ξανασμίξουν, δίπλα στα λευκά σπιτάκια του αιγαιοπελαγίτικου διαμαντιού, ψάχνοντας το άλλο μισό του μπούσουλα, που θα τους οδηγήσει στον καλά κρυμμένο από τον καιρό της τουρκοκρατίας, παρά, ώστε να λύσουν το οικονομικό πρόβλημα της ζωής τους. Η συνέχεια της ιστορίας, όπως την σκιτσάρησαν με έξυπνα τσαλιμάκια οι σεναριογράφοι Έλενα Σολωμού και Κωστής Παπαδόπουλος, αναστατώνει όπως είναι αντιληπτό το σύνολο των κατοίκων της ηλιόλουστης κουκίδας της άγονης γραμμής, προκαλώντας μια εύθυμη ανακατωσούρα, που ναι μεν κρατά το μέτρο και δεν πέφτει σε βλακώδεις υπερβολές, από την άλλη μεριά όμως δεν σου δίνει την αίσθηση πως ότι παρακολουθείς, δεν το είδες αυτούσιο στο προ διετίας πρωτότυπο. Ομοίως και η σκηνοθεσία του αξιοπρεπή Αντώνη Αγγελόπουλου, δεν ξεφεύγει ρούπι από τα τηλεοπτικά μονοπάτια, αραιά και που όμως στα ευχάριστα φλασμπάκ στο παρελθόν, δείχνει πως δεν του λείπει η έμπνευση για κάτι εναλλακτικό και διαφορετικό.

Για πες: Οι μεγαλύτερες δυσαναλογίες όμως κάνουν την εμφάνιση τους στην αξιολόγηση του πασίγνωστου ακόμη και στον πλέον αδαή χαβαλετζίδικο καστ, εκεί που θα περίμενε κανείς πως η βασική τετράδα των χρυσοθήρων - οι pretty equal Κυριακίδης, Παπασπηλιόπουλος, Τζουμάκης και Μαρίνος - θα κέρδιζαν με το αβάντζο που τους δίνει το στόρι το πιο πολύ παλαμάκι. Τα πάντα είναι θέμα τάλαντου όμως και οι γυναίκες της κομπανίας σαφώς το διαθέτουν σε περισσότερη ποσότητα, με τις παλιάς κοπής ρολίστες Καστάνη και Κωνσταντινίδου να ξεδιπλώνουν τις ικανότητες τους με μεγαλύτερη άνεση, μοιράζοντας στην ελέω δεινών κατσούφα πλατεία το χαμογελάκι που εναγωνίως επιζητά. Χαμογελάκι και όχι σπαρταριστό γέλιο όμως, όπως το υπόσχεται η Νήsos 2, η "καλύτερη κωμωδία της πενταετίας", που αν εντέλει κερδίσει αυτόν τον πομπώδη τίτλο, μάλλον κάτι πηγαίνει στραβά με το χιούμορ μας...

Στις δικές μας αίθουσες, στις 22 Δεκεμβρίου 2011 από την Village

του Chris Miller. Με τις φωνές των Antonio Banderas, Salma Hayek, Zach Galifianakis, Billy Bob Thornton

Περισσότερο Banderas!

του gaRis (@takisgaris)

Ο Παπουτσωμένος Γάτος, η μαλακοπατούσα (βλ. η ζόρικη φιλεναδίτσα του), η μαγική φασολιά, η χήνα με τα χρυσά αυγά ή έστω, το spinoff του Shrek, η ουσία είναι μία -και ο μπακλαβάς γωνία: Ο Banderas βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα και λείπει από τη μεγάλη χολυγουντιανή οθόνη. Το Puss In Boots δεν υπόσχεται γραφιστική ή 3D τελειότητα και ναι, είναι ο φτωχός συγγενής του φετινού Oscar στα animated που λέγεται Rango (sorry Tintin). Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη καθώς το homage στο spaghetti a la Sergio Leone western απαντάει στην ερώτηση «τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια;» (κι αυτή τη φορά είναι το παπούτσι παντοφλέ, όπως μου έλεγε γελώντας σαρδόνια προ 30ετίας ο πατέρας μου). Ομολογώ, ολοκληρώνοντας με τις ενστάσεις μου, ότι ούτε η γατούλα της Salma Hayek (περίμενα μια ζωή να το γράψω αυτό χωρίς να παρεξηγηθώ) με συνεπήρε, πολύ περισσότερο δε ο frenemy της ιστορίας Humpy Dumpty του Ζάχου Γαλιφιανάκη.

However, από φλαμένγκα και χορταστικές σκηνές καταδίωξης άλλο πράμα! Μικροί-μεγάλοι μια αγκαλιά, πάμε να διασκεδάσουμε ξανά στο σινεμά! (πως με βλέπεις;) O Puss αποδεικνύεται ένα δυνητικά μακρόπνοο franchise, που δε θα μας εξοντώσει όπως μετά τη δεύτερη συνέχειά του o φιλαράκος του ο Shrek (τον οποίο σκηνοθέτησε ο Chris Miller, καθώς και το διασκεδαστικότατο προπέρσινο Cloudy with a chance of meatballs). Να λοιπόν που τα sidekicks τώρα δικαιώνονται, άντε τώρα και στον γαδαράκο του Eddie Murphy που φαίνεται να επιστρέφει ανανεωμένος (Tower Heist) ενόψει και της παρουσίασης των Oscars. Περισσότερο Μπαντέρα(ς) στον λαό ξαναζήτησα;

Στις δικές μας αίθουσες, στις 22 Δεκεμβρίου 2012 από την UIP

Επιχειρώντας την υπόθεση πως η εξέλιξη των όσων αφηγείται Η Κραυγή, λαμβάνουν χώρα σε μια περιοχή του πολιτισμένου κομματιού του πλανήτη και ανάλογα με το πόσο ικανός και εύστροφος είναι εκείνος που τα παρουσιάζει, ομολογουμένως θα μιλούσα για μια καθηλωτική δημιουργία. Στην πραγματικότητα υπάρχει όμως μια ειδοποιός διαφορά, που εκτοξεύει σε άλλα ύψη το δραματικό της κατάστασης. Το φόντο του στόρι είναι ο δύσμοιρος Τρίτος Κόσμος, ο χτυπημένος από την φτώχεια, την ανέχεια, τους λοιμούς, τους πολέμους, την κακουχία. Και δυστυχώς περιπτώσεις όπως αυτή του μεσήλικου φουκαρά, δεν αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα, μα την ρουτίνα της καθημερινότητας.

Ένα μόνο πράγμα γνωρίζει να κάνει ο ταλαιπωρημένος πενηντάχρονος Αντάμ - ο Τσάμπιον όπως τον λεν οι κολλητοί του, χάρη στις επιτυχίες που είχε κάποτε στο κολύμπι - κι αυτό το πράττει καλά, όντας εδώ και τρεις δεκαετίες ο καθαριστής της πισίνας του πολυτελούς θερέτρου της Τζαμένα. Γνώση του επαγγέλματος, που τελευταία επιθυμεί να κληροδοτήσει στον νεαρό γιο του Αμπντέλ, που τον έχει πάρει ως δεξί του χέρι στο ξενοδοχείο, άσχετα αν εκείνος δεν δείχνει ιδιαίτερη θέληση για δουλειά. Οι περικοπές που θα αποφασίσει η εργοδοσία όμως, θα διατηρήσουν έναν μόνο από τους δυο τους στην επιστασία κι αυτός θα είναι ο μικρός, στέλνοντας τον άμαθο γέρο-Αντάμ να ανεβοκατεβάζει βαριεστημένα τα δίφρακτα της πύλης του τουριστικού συγκροτήματος.

Διαισθανόμενος τον κόσμο του να καταρρέει, φοβούμενος πως έχει φτάσει ένα βήμα πριν την οριστική απόλυση και πλημμυρισμένος από φθόνο που ο φιλόδοξος μικρός του πήρε το πόστο, θα κάνει την λάθος εκδικητική κίνηση. Που δυστυχώς, αν και γοργά θα την μετανοιώσει, δεν θα καταφέρει να αποτρέψει τις συνέπειες της και θα αποδειχτεί μοιραία. Το Τσαντ, ο τόπος που λαμβάνει χώρα το θέμα του Un Homme Qui Crie, είναι από τις χώρες εκείνες της Αφρικής, που διαθέτοντας τις (εκμεταλλευτικές) βοήθειες της αποικιοκρατικής Δύσης, επέδειξαν κάποιες τάσεις ανάπτυξης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων της. Ατυχώς, όπως συνέβη σχεδόν σε όλες τις κατά βάση γαλλόφωνες περιοχές, που ακολούθησαν το πρότυπο, η έλλειψη παιδείας και εθνικού φρονήματος γρήγορα οδήγησε σε εμφύλιες συρράξεις, βίαιες, αιματηρές, γενοκτονικές. Αυτό ακριβώς είναι το τρομοκρατικό περιβάλλον που τυλίγει το θέμα του αγαπημένου των ευρωπαϊκών φεστιβάλ αφρικάνου Mahamat Saleh Haroun, που στο επίκεντρο του έχει έναν σχεδόν απόμαχο κι ας μην το θέλει, ελάχιστων απαιτήσεων μα και φιλοδοξιών, που είναι ευτυχισμένος με τη λιτή ζωή που διάγει, έναν εικονικό παράδεισο που διαλύεται μονομιάς, εξαιτίας της πολιτικοκοινωνικής κατάστασης που επικρατεί στην πατρίδα του.

Η πρώτη μου γνωριμία με το έργο του σκηνοθέτη από το κέντρο της μαύρης ηπείρου, έγινε με το προ πενταετίας Daratt, ένα ακόμη ανθρωποκεντρικό δράμα, που βασίστηκε στις ακραίες παραστάσεις - αναμνήσεις του από τον λατρεμένο όσο και βασανισμένο τόπο του, έργο που τον σύστησε συνάμα στην αγορά της γηραιάς ηπείρου. Όπως τότε έτσι και τώρα, δυνατότερο σημείο της έμπνευσης του, οι ποιητικοί συμβολισμοί που χρησιμοποιεί, δανειζόμενος αφορμές από τα στοιχεία της φύσης - επί του παρόντος το υγρό είναι αυτό που κυριαρχεί - ακόμη πιο χαρισματικά όμως χειρίζεται την κάμερα στην εστίαση των σκαμμένων προσώπων των πρωταγωνιστών του, προεξάρχοντος του Youssouf Djaoro, που στον ρόλο του τραγικού πατέρα, αποδίδει μια ερμηνεία που δύσκολα μπορεί να λησμονηθεί.