Movies Ltd

Απαιτούνται κότσια, για να επιχειρήσει κανείς ένα τέτοιο εγχείρημα. Να προσαρμόσει δηλαδή την διασημότερη - και δραματικότερη - ιστορία αγάπης, όπως την φαντάστηκε ο Shakespeare πέντε αιώνες πριν, στις συνθήκες μιας αφιλόξενης σύγχρονης μεγαλούπολης, πασπαλίζοντας την μάλιστα με αναφορές από την Οδύσσεια του Ομήρου. Συνύπαρξη δηλαδή δύο εντελώς διαφορετικής εποχής και τεχνοτροπίας λυρικών ποιημάτων, σε μια μοντέρνα συγκινητική και με με κοινωνικό προβληματισμό εκδοχή. Οι εμπνεύσεις από τον φιλόδοξο δημιουργό υπάρχουν και μάλιστα σε πληθώρα. Με την εκτέλεση τι γίνεται όμως?

Ένα φτωχόπαιδο από την Ρωσία είναι ο Γκόραν, που πήρε το ρίσκο να αφήσει πίσω στην πατρίδα την οικογένεια του, αναζητώντας την τύχη του στην Ελλάδα, στοχεύοντας κάποια στιγμή να πάρει το πτυχίο της Νομικής, που θα του ανοίξει διάπλατα τις πόρτες για ένα καλύτερο αύριο. Όταν ο δρόμος του θα διασταυρωθεί με εκείνον της όμορφης Τζούλιας, της καταπιεσμένης κόρης μεταναστών από την Αλβανία, θα γεννηθεί μεταξύ τους ένας αγνός έρωτας, που το πάθος του θα σβήσει τις σκοτούρες που αντιμετωπίζουν. Εκτός από μία που παραμένει ασίγαστη, την βεντέτα που έχει ανοίξει ανάμεσα στις δύο αντίπαλες φατρίες, τους Ρώσους και τους Αλβανούς, που νιώθουν το αίμα τους να βράζει όταν κοντράρονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα πάνω στην άσφαλτο. Ένα φονικό παιχνίδι, που γρήγορα θα σκεπάσει με το μαύρο του πέπλο την αγάπη των δύο πανέτοιμων για τα πάντα νέων...

Με βασικό συστατικό της ιστορίας του, πραγματικά και επαναλαμβανόμενα περιστατικά βίας, που λαμβάνουν χώρα στην τιγκαρισμένη πια Αθήνα, με θύτες και θύματα μετανάστες μέλη αντιπάλων συμμοριών, ο Χρήστος Νικολέρης, αναδυκνείει με μοντέρνα ματιά το κοινωνικό φαινόμενο, έχοντας στο επίκεντρο του ένα παθιασμένο love story, που εύκολα αποδεικνύει πως τους ορκισμένους εχθρούς, περισσότερα τους συνδέουν παρά τους χωρίζουν. Δικαιολογόντας σε μεγάλο βαθμό την έφεση των άγριων νιάτων στην παραβατική συμπεριφορά, ελλείψει παιδείας, επαγγελματικής απασχόλησης και αξιόλογων ενδιαφερόντων, στοιχείων που θα αποσπούσαν εύκολα την ματιά τους από το μίζερο κλουβί της φτωχογειτονιάς. Οι φρέσκιες ιδέες στην εξέλιξη του πολέμου ανάμεσα στους σημερινούς Καπουλέτους και Μοντέγους δεν απουσιάζουν, με τον σκηνοθέτη να ορίζει το πεδίο του πολέμου στις ταχύτατες λεωφόρους, όπου διεξάγονται αυτοσχέδιοι αγώνες ταχύτητας με πειραγμένες κούρσες. Αντίθετα θα τις αποκαλούσα μέχρι και ευρηματικές στην προσπάθεια να κολλήσει το ρομαντικό στοιχείο, στην βρωμερή θωριά της ημιφωτισμένης μεγαλούπολης.

Η μεγάλη χαρά του μαντάτου της αποδοχής από το πανεπιστήμιο, του θετού του γιου, ως σπουδαστή, δεν θα κρατήσει πολύ για τον πράκτορα του FBI, Μάλκολμ Τάρνερ, αφού κατά την διάρκεια μιας μυστικής αποστολής, ο μικρός, αναίτια θα βρεθεί στην μέση του χαμού, με συνέπεια οι γκάγκστερς να τον βάλουν στο στόχαστρο. Παλιά μου τέχνη κόσκινο για τον ιδιότροπων μεθόδων αστυνομικό, που θα φορέσει ξανά την στολή της χοντρής γιαγιάς, προκειμένου να εντοπίσει τους δράστες, πριν εκείνοι ανακαλύψουν τα ίχνη του παιδιού του. Για να καλύψει τα νώτα του και να προστατεύσει τον επαναστατημένο νέο, που αδιαφορεί για τα μαθήματα προτιμώντας να ακολουθήσει καριέρα τραγουδιστή ραπ, θα ντύσει κι εκείνον με γυναικεία φορεσιά, για να παραπλανήσει τους διώκτες.

Για πες: Η τρίτη συνέχεια της επιτυχημένης, μόνο πέραν του Ατλαντικού, κωμικής σειράς με τον μπάτσο που μετατρέπεται σε υπέρβαρη κυριούλα για να πετύχει τον ριψοκίνδυνο σκοπό του. Το θέμα όμως, παρότι έχει περάσει από τις αίθουσες και στις δύο περασμένες εκδοχές του, ουδέποτε συγκίνησε τους εγχώριους θεατές, με το τυπικό αμερικάνικο αλαλουμίζων χιούμορ, που σε καμία στιγμή του δεν ξεπερνά την κουταμαρίστικη χοντράδα. Κάτι που κατά απόλυτη τιμή συμβαίνει κι εδώ, με την ακόμη σημαντικότερη διαφορά από τους προκατόχους, πως ο πρωταγωνιστής Martin Lawrence, έχει πάρει πάνω του τόσα πολλά κιλά, που δεν χρειάζεται βάλει τόσα πολλά πρόσθετα για να το παίξει μαύρη, ξανθομαλλούσα, υπέργηρη κυριούλα. Αλλά, απλά και μόνο που βλέπεις τον στρουμπουλά στρογγυλεμένο ηθοποιό, να παλεύει να το παίξει Τζέιμς Μποντ, συνθέτει τον ορισμό του ανεκδότου, κατά συνέπεια προσπερνάς άφοβα, όπως έκανες και στα προηγούμενα Big Mommas κι έχεις το κεφάλι σου ήσυχο...

Ένιωσα σαν να γύρισα πολλά χρόνια πίσω, σε μια άλλη εποχή, όπου τα ηλεκτρονικά γκατζετάκια, δεν είχαν εισβάλλει τόσο πολύ στην ζωή μου και ήμουν υποχρεωμένος να τα βγάζω πέρα με τεχνολογίες που ακόμη και τότε φάνταζαν απαρχαιωμένες. Εικοσάχρονος ρανταρίστας, ήμουν, δυο δεκαετίες πριν, αποκλεισμένος στο φυλάκιο στην κορφή του βουνού, με μοναδική επικοινωνία με τον πολιτισμό, εκείνο το τηλέφωνο που έπαιρνε μπροστά με το δυναμό. Ημέρες μοναξιάς, που καταλάβαινα πως οτιδήποτε κι αν μου συνέβαινε δεν θα το μάθαινε σύντομα κανείς. Όπως οτιδήποτε κι αν τύχαινε στον υπόλοιπο κόσμο, δύσκολα θα το μάθαινα με διαφορά φάσης, μικρότερης του τριημέρου. Για εκείνη την αρχαία εποχή το φιλμ ταιριάζει γάντι. Γιατί να υποβληθώ στην σεναριακή ανάγκη, που λέει πως σήμερα η επικοινωνία διεξάγεται με...ραδιογράφημα, μου είναι κομματάκι δύσκολο.

Η καλοκαιρινή βάρδια, στον απομακρυσμένο μετεωρολογικό σταθμό, κοντά στον αρκτικό κύκλο, μόλις ξεκίνησε για το δίδυμο των μελετητών. Σκοπός της εργασίας τους είναι να ελέγχουν τις μετρήσεις των οργάνων πρόγνωσης καιρού, αλλά και τα νούμερα ραδιενέργειας που πηγάζουν από τον εγκαταλελειμμένο πυρηνικό αντιδραστήρα και να τα στέλνουν στην εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά τους, βάση, μέσω ασυρμάτου. Για τον πιο έμπειρο της δυάδας, μοναδική διέξοδος από την ρουτίνα, το ψάρεμα στην παγωμένη λίμνη, την ίδια ώρα που ο νεώτερος μετρά τις κολλημένες ώρες, παίζοντας ηλεκτρονικά. Την νηνεμία θα διαλύσει το μαντάτο που θα λάβει ο μικρός, για τον αιφνίδιο θάνατο της οικογένειας του συναδέλφου του. Ένα νέο, που θα διστάσει να του αποκαλύψει, φοβούμενος την αντίδραση του.

Είναι σκληρό το συναίσθημα της απομόνωσης, αναμφίβολα. Σου προκαλεί μυστήριες εσωτερικές αναταραχές, που κι αυτές με την σειρά τους, είναι ικανές να δημιουργήσουν εκρήξεις με στόχο - κατ αποκλειστικότητα - τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα σου. Και αυτός ακριβώς είναι ένας φόβος πιο ακραίος και από την ίδια την μοναξιά. Μια σύγκριση που επιχειρεί μέσα από το θρίλερ του ο ταλαντούχος Ρώσος δημιουργός Aleksey Popogrebsky, στέλνοντας δύο εκ διαμέτρου αντίθετης λογικής μονάδες, σε μια αποστολή στην μέση του πουθενά. Οι προθέσεις υγιέστατες, από έναν γνήσιο εκπρόσωπο της μεγάλης ανατολικής κινηματογραφικής σχολής, που δίνει μεγαλύτερο βάρος στο κτίσιμο της ατμόσφαιρας και λιγότερο στην ιστορία, καθεαυτή. Και πραγματικά με όπλο την εξαιρετική φωτογράφιση της ασυνάρτητης καιρικά γωνιάς της Σιβηρίας, αλλά και τα στατικά μακρόσυρτα πλάνα, που φτιάχνουν μια αγωνιώδη διάθεση, η βάση για ένα ποιοτικό θρίλερ δηλώνει παρούσα.

Στην τελική ευθεία μπαίνουν οι προετοιμασίες για το μόνιμο πλέον ανοιξιάτικο ραντεβού με το Γαλλόφωνο Σινεμά, που στην 12η εκδοχή του, θα διοργανωθεί όπως συνήθως υπό την αιγίδα της Γαλλικής Πρεσβείας και του Institute Francais D'Athenes, από τις 31 Μαρτίου έως τις 8 Απριλίου 2011, στο Αττικόν και το Απόλλων της Σταδίου, στο Auditorium της Σίνα και στην Ταινιοθήκη της Ιεράς Οδού. Ο άνεμος ανανέωσης που φυσά στην έδρα των διοργανωτών, έκανε την εμφάνιση του ήδη, με την ύπαρξη του επίσημου λογότυπου του θεσμού, που αποτελεί και αναπόσπαστο κομμάτι της αφίσας, η οποία θεματικά δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις έντεκα προηγούμενες. Γεγονός που δείχνει πως οι φίλοι μας οι Γάλλοι, που διαθέτουν την κορυφαία φιλμική βιομηχανία της Ευρώπης, δεν σκοπεύουν να μας αφήσουν δίχως την αγαπημένη συνήθεια της σαρακοστής, αλλά να συνεχίσουν το έργο που ξεκίνησαν πίσω στο 2000, εδραιώνοντας με σωστή μέθοδο ένα από τα πλέον επιτυχημένα φεστιβάλ της πρωτεύουσας. Δίχως να λησμονούν και την Θεσσαλονίκη βέβαια, εκεί που ταξιδεύουν οι επιλεγμένες ταινίες, αμέσως μετά την αθηναϊκή τους προβολή.

Ας ρίξουμε μια ματιά στις καινοτομίες της φετινής διοργάνωσης:

- Τα βραβεία είναι και πάλι δύο, ένα που απονέμεται από την κριτική επιτροπή του φεστιβάλ κι ένα που έχει ίσως και την μεγαλύτερη αξία, εφόσον βγαίνει σύμφωνα με τις ψήφους του κοινού. Το πρώτο κερδίζει και την διαφημιστική του καμπάνια, από χορηγό των εκδηλώσεων.

- Προεδρεύων της επιτροπής, που θα αποτελείται από διεθνείς προσωπικότητες, θα είναι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.

- Το φεστιβάλ ακολουθώντας ιντερνάσιοναλ πρότυπα, θα διαθέτει και την δική του κολεξιόν, που θα φέρει την υπογραφή του γνωστού σχεδιαστή Antoine Antoniadis.

- Τα βασικά τμήματα του φεστιβάλ παραμένουν ως έχουν, με το κυρίως βάρος να πέφτει στο διαγωνιστικό, που αποτελείται από δεκαπέντε δημιουργίες πρόσφατης κοπής και στο πανόραμα που συνθέτουν δεκαέξι φιλμς, με αναγνωρισμένη διαδρομή σε διεθνείς διοργανώσεις. Ανάμεσα σε αυτά βρίσκονται το μελόδραμα Donoma του Γαλλο-Αιτινού Djinn Carrenard, το Un Poison Violent της Katell Quillevere, αλλά και τα Pauline et Francois και Kill Me Please, που απέσπασαν θετικές κριτικές όπου προβλήθηκαν.

- Τα περιφερειακά αφιερώματα επιστρέφουν και στο φετινό καλαντάρι του φεστιβάλ, με τις τέσσερις φοβιστικές μεταμεσονύκτιες προβολές La Meute, Cannibal, Ils και Lèvres de Sang, την Cinemix ωδή στο Παρίσι και φυσικά το πολύ ενδιαφέρον τμήμα με τις ταινίες για νέους.

- Η ρετροσπεκτίβα της φετινής διοργάνωσης δεν θα μπορούσε να ανήκει σε άλλον από τον πρόσφατα χαμένο, αγαπημένο Claude Chabrol, με μια αναδρομή 15 ταινιών του, από το Les Cousins μέχρι το πρόσφατο Bellamy, που θα παρουσιάσει ο Κώστας Γαβράς.

Όσο για το επίσημο πρόγραμμα, ακόμη μαγειρεύεται, για να διανεμηθεί στα μέσα του Μάρτη, ώστε οι σινεφίλ να κάνουν τον έγκαιρο προγραμματισμό τους. À Bientôt!

Πανέτοιμη για την εκκίνηση των γυρισμάτων είναι η νέα επική περιπέτεια της Universal, 47 Ronin, που μετά από μια μακρά περίοδο pre production, βάζει επιτέλους μπροστά στις 14 Μαρτίου. Η γεμάτη αυταπάρνηση θυσία των σαμουράι, που δεν δέχτηκαν να ζήσουν ακέφαλοι και ντροπιασμένοι, μετά τον δραματικό θάνατο του φυσικού τους ηγέτη και που μέχρι τώρα έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο σε τουλάχιστον έξι επίσημες εκδοχές, επανέρχεται για ακόμη μία έχοντας την υποστήριξη της σύγχρονης τεχνολογίας και της τρισδιάστατης φόρμας φυσικά, με την οποία εξ ολοκλήρου θα καταγραφεί. Το σενάριο της νέας βερσιόν υπογράφεται από το δίδυμο Chris Morgan (του Wanted) και Hossein Amini (του Drive), ενώ την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Carl Erik Rinsch, που θα το δημιουργικό του ντεμπούτο σε ταινία μεγάλου μήκους, έχοντας μέχρι τώρα ασχοληθεί μόνο με το μικρό. Το μεγάλο αστέρι του πρότζεκτ, όπως έχει ανακοινωθεί από την παραγωγή εδώ και καιρό, είναι ο Keanu Reeves, ο οποίος μετά το πέρας της τριλογίας του Matrix ψάχνει την επιτυχία με το κιάλι, έχοντας τουλάχιστον τέσσερις δημοφιλέστατους Ιάπωνες πρωταγωνιστές να τον περιβάλλουν. Πιο συγκεκριμένα τον Tabanobu Asano (Ichi The Killer, Mongol), τον Hiroyuki Sanada (The Last Samurai, Sunshine), την Kou Shibasaki (Battle Royale) και την πιτσιρίκα από το Babel, Rinko Kikuchi. Η ταινία υπολογίζεται να κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες, την ημέρα των Ευχαριστιών του 2012...

Ένα ακόμη μεγάλο κεφάλαιο της παλιάς καλής εποχής του Χόλιγουντ, έκλεισε απόψε, με την ανακοίνωση του περάσματος στην αιωνιότητα, μιας από τις λαμπερότερες ντίβες που ανέδειξε ποτέ το σινεμά. Θεότητα... Ούτε καν αυτή η τεράστια λέξη, δεν μπορεί να αναδείξει το μέγεθος της λάμψης και του εκτοπίσματος της Jane Russell, της εκθαμβωτικής μελαχρινής με τις σπαστές μπούκλες, που στην θωριά της, κόβονταν μονομιάς οι ανάσες των αρσενικών. Με πρώτο από όλους τον διαβόητο γυναικά Aviator Howard Hughes, που υπήρξε εκείνος που την ανακάλυψε το 1943, να παριστάνει την ρεσεψιονίστ σε κλινική, δίνοντας της τον πρώτο της ρόλο, δίχως να έχει κλείσει καλά καλά τα δεκαεννιά της χρόνια. Το ρομαντικό γουέστερν Outlaw του Howard Hawks, που στην ουσία φτιάχτηκε αποκλειστικά και μόνο για να κάνει το ντεμπούτο της στην μεγάλη οθόνη, έκανε ούτε λίγο ούτε πολύ έξι χρόνια να βγει στις αίθουσες. Φαινόμενο μοναδικό, πρωτόγνωρο στα φιλμικά χρονικά, αφού η αιτία της καθυστέρησης εξόδου, ήταν οι έντονες διαμαρτυρίες της πουριτανής αμερικάνικης κοινωνίας, που δεν διανοούνταν να δεχτεί, πως μια οποιαδήποτε γυναίκα, μπορεί να εκθέτει τα πληθωρικά της κάλλη στο πανί. Όταν πια η διαμάχη των συνεπικουρούμενων από την ρωμαιοκαθολική εκκλησία οπισθοδρομικών με την εξέλιξη έλαβε χώρα, η Russell δεν είχε καμία πλέον ανάγκη την προβολή του Εκτός Νόμου. Η φήμη της είχε ξεπεράσει κατά πολύ τις όποιες υποκριτικές ικανότητες διέθετε και θα ξεδίπλωνε ως σέξι σεριφίνα Ρίο Μακ Ντόναλντ. Ήταν ήδη μια σταρ...

Το πάθος του Hughes για την καλλονή συνεχίστηκε για ακόμη επτά χρόνια, όταν εκείνη πρωταγωνίστησε σε μια σειρά ταινιών δικής του παραγωγής. Πάντοτε έχοντας δίπλα της, τους διασημότερους και γοητευτικότερους αστέρες της εποχής. Με Bob Hope στον Paleface, με τον σκληρό Robert Mitchum στο His Kind Of Woman, με τον Mickey Blue Eyes στο Double Dynamite. Η πορεία της Russell έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη, τα εξώφυλλα διαδέχονται το ένα το άλλο με καταιγιστικούς ρυθμούς και οι προτάσεις πέφτουν σωρηδόν, μπροστά στα μακρυά αλαβάστρινα πόδια της. Με το Μακάο πάλι με τον Mitchum φτάνει ένα βήμα πριν την απόλυτη καταξίωση, την οποία θα γνωρίσει δύο χρόνια αργότερα το 1953, όταν θα κάνει ταίρι, με το μεγαλύτερο αστέρι της ιστορίας του σινεμά. Το Οι Άντρες Προτιμούν τις Ξανθιές, που συγκαταλέγεται στα τρία διασημότερα μιούζικαλ όλων των εποχών, είναι το φιλμ που φέρνει κοντά τις Bombshells Russell και Monroe, με συνέπεια ακόμη και σήμερα - 6 δεκαετίες μετά!!! - τα χορευτικά τους να προκαλούν έντονα καρδιοχτύπια στο αντρικό κοινό.

Αυτό ακριβώς ήταν και το ζενίθ στην πορεία της ντίβας, που έκτοτε οι παρουσίες της δεν διέθεταν ούτε την ίδια ακτινοβολία, ούτε την ίδια δυναμική. Όταν μάλιστα αποφάσισε να αποσυρθεί οριστικά από το επάγγελμα, η μεταστροφή υπήρξε πλήρης, αποφασίζοντας να γίνει κήρυκας του ευαγγελίου ανά την αμερικάνικη επικράτεια, κίνηση που της στέρησε μεγάλο μέρος του φανατικότατου κοινού της, πρόσθεσε όμως αμέτρητους καινούργιους οπαδούς, που είδαν με θέρμη την νέα της ιδιότητα. Γι αυτό ακριβώς και ο ιστορικός του σήμερα, που η Russell επέστρεψε στην γειτονιά των Αγγέλων, επισημαίνει πως "όπως ακριβώς ξεπετάχτηκε στο στερέωμα, διχάζοντας τον κόσμο, άλλο τόσο διχαστική προσωπικότητα παρέμεινε μέχρι τέλους..." R.I.P.

Ποτέ δεν έφτασε το σταρικό μέγεθος της Jeanne Moreau, δεν υπήρξε σύμβολο θηλυκότητας όπως η Bardot, ούτε διέθετε την πληθωρικότητα της Signoret. Η Annie Girardot όμως, μέσα από τις περισσότερες από εκατόν είκοσι ταινίες που συμμετείχε, απέδειξε πως είχε την υποκριτική ικανότητα, να ταυτιστεί με την γυναίκα της καθημερινότητας, να γίνει ένα μαζί της, να την εκφράσει στην μεγάλη οθόνη όσο καμία άλλη. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που στην πατρίδα της την Γαλλία, λατρεύτηκε σαν φεμινιστικό σύμβολο, σε περιόδους δύσκολες και επαναστατικές, στις δεκαετίες των τεράστιων αλλαγών του 60 και του 70. Με αφετηρία τον ρόλο της πόρνης Νάντιας, στο μνημειώδες νεορεαλιστικό ποίημα του Visconti Ο Ρόκο και Τ'Αδέλφια του, εκεί που επιχείρησε να υψώσει το γυναικείο ανάστημα ανάμεσα στα δύο εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες, τον βίαιο και τον καλοκάγαθο, η Girardot από νωρίς αναδείχτηκε ως μια από τις πιο αναγνωρίσιμες ενζενί του γαλλικού σινεμά. Το βραβείο ερμηνείας στην Μόστρα του 1965, για το Trois Chambres A Manhattan του Marcel Carne, που απέσπασε παίζοντας στο πλάι του Maurice Ronet, ήταν ικανό να της ανοίξει διάπλατα τις πόρτες για μια τεράστια διεθνή καριέρα. Κάτι που ποτέ της δεν κατάφερε, ίσως να μην επιδίωξε όσο έπρεπε και που της άφησε μια έντονη πικρία στο πέρασμα του χρόνου.

Από την μακρά πορεία της στην μεγάλη οθόνη, οι πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της παραμένουν εκείνη του Vivre Pour Vie του Lelouch, όταν βρέθηκε στην μέση του ερωτικού τρίο μαζί με την Bergen και τον Montagne, εκείνη του La Vieille Fille του Blanc και αυτή της χτυπημένης από την επάρατη νόσο γιατρού στο Docteur Francoice Gailland, που της χάρισε και το πρώτο Cesar - από τα τρία που κέρδισε συνολικά. Η Ανί Ζιραρντό, μοιραία αποτραβηγμένη από το επίκεντρο της δημοσιότητας την τελευταία πενταετία, δίνοντας μάχη με την νόσο Alzheimer, άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 79 ετών. Τα λόγια του Υπουργού Πολιτισμού της Γαλλίας για εκείνη, μιλούν από μόνα τους για το μέγεθος της σελίδας που έγραψε στην Έβδομη Τέχνη: "Σήμερα ο γαλλικός κινηματογράφος πενθεί, ένα από τα πιο αγαπημένα, πιο συμπαθητικά και πιο διακεκριμένα πρόσωπα του." R.I.P.

Το αναπολώ με νοσταλγία το 98'. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση εκείνη η βραδιά, που το βυθισμένο υπερωκεάνιο πέρασε σαρωτικά από το θέατρο της Kodak στο Λος Άντζελες και πήρε μαζί του στο αιώνιο ταξίδι του, όποιο χρυσό αγαλματάκι τύχαινε να βρεθεί στο διάβα του. Σε τέτοιο βαθμό που την επομένη πρωία, άπαντες οι medioφρονες απορούσαν γιατί ο πρωταγωνιστής του ανεπανάληπτου Τιτανικού δεν πήρε κι αυτός ένα οσκαράκι, ο φουκαράς. Εν αγνοία τους βέβαια, πως ο Leo, ουδέποτε είχε υπάρξει υποψήφιος στην συγκεκριμένη πεντάδα. Παράξενο φαινόμενο, που όμως σήμερα, δεκατρία χρόνια μετά, φαντάζει τόσο μακρινό..

Ο χρόνος πέρασε,αλλάξαν οι καιροί και την σκυτάλη στην δεκαετία της πλεονεξίας, πήρε εκείνη του millenium, όταν άπαντες οι Ακαδημαϊκοί και οι συν αυτώ, αντιλήφθηκαν δύο πολύ βασικά πραγματάκια. Το πόσο σημαντική προωθητική λειτουργία έχει για την αφίσα μιας ταινίας, το να συνυπάρχει το απόλυτο σύμβολο κινηματογραφικής αναγνώρισης, αλλά και το ότι τα φιλμάκια πλέον δεν διαθέτουν την πανίσχυρη δυναμική, του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος. Την στιγμή που ο Spielberg ανακοίνωνε τις υποψηφιότητες για την καλύτερη δημιουργία του έτους, ξεστόμισε κάτι μοναδικό, ιδωμένο όμως από την σκοπιά του παλιού, του τριμμένου πάνω στην χολιγουντιανή λογική: Μία μόνο, λέει, από τις ταινίες της δεκάδας, θα σταθεί εξ οφίτσιο ισότιμα δίπλα στον Νονό, τον Καουμπόη του Μεσονυκτίου, στον Ελαφοκυνηγό. Οι άλλες εννέα θα μπουν στο κατά πολύ μεγαλύτερο σύνολο, που περιέχει μεταξύ άλλων Τα Σταφύλια της Οργής, το Οργισμένο Είδωλο, τον Πρωτάρη και τον Πολίτη Κέην. Είναι όμως πραγματικά έτσι ή κάτι τέτοιο αποτελεί μέρος της φαντασίας του μεγαλύτερου παραμυθά της κινηματογραφικής ιστορίας? Αν το δούμε τεχνοκρατικά, σαφώς ηττημένος είναι και ο ένας και ο άλλος. Ποιοτικά όμως? Αντιστοιχούν οι δέκα υποψηφιότητες του μεγάλου χαμένου True Grit, που έφυγε με άδεια χέρια από την τελετή, στις σκανδαλωδώς μηδέν του Modern Times?

Ας μη γελιόμαστε... Διανύοντας την εποχή της μοιρασιάς, είναι πολύ λογικό που η καλύτερη ταινία - κατά τεκμήριο - της χρονιάς, δεν ξεπέρασε σε συνολικά βραβεία τα τέσσερα. Ιστορικό ρεκόρ δηλαδή των λιγότερων αθροιστικών για το best film, κατάφερε το King's Speech. Το ένα μάλιστα τεράστια έκπληξη, εφόσον ελάχιστοι θα πόνταραν στο πρόσωπο του ελάχιστης εμπειρίας Hooper για την σκηνοθεσία. Η Ακαδημία όμως, που ζυγίζει με δύο μέτρα και δύο σταθμά, όποτε της κάνει κέφι, υπολογίζει στο πρόσωπο του υποψηφίου και το παρελθόν, μετατρέποντας ας πούμε τον Nolan, από δημιουργό απλώς του Inception, σε σκηνοθέτη με προϊστορία Memento και Dark Knight. Και άλλοτε δεν το κάνει, ασχολούμενη απλά και μόνο με το παρόν. Στα ίσα που λέμε... Έτσι πέφτουν στον κορβανά των nods ίσοι μεταξύ ίσων άπαντες, συνεπώς το αν ο Άγγλος θριαμβευτής έχει ή δεν έχει παρελθόν δεν νοιάζει κανέναν. Τα μέλη αποφάσισαν, για το φετινό achievement και μόνο κι εκείνος αναδείχτηκε ο καλύτερος. Τουλάχιστον στην δική μου εκτίμηση, η ταινία του ήταν πολύ ψηλά, συνεπώς δεν ένιωσα για τον θεσμό την αποτροπή, που αισθάνθηκα πέρσι με ένα κάποιο Hurt Locker...

Περί δικαιοσύνης... Το Inception δίκαια πανηγυρίζει για την τετράδα τεχνικών που απέσπασε, άνετα εκτιμώ. Όταν θα το δούμε στο home cinema θα καταλάβουμε την απόσταση που το χωρίζει ηχητικά από το δεύτερο στα εφέ, ενώ και οπτικά μπορεί να μην μιλάμε για Lord Of The Rings, τις δυσκολίες του στην αναπαραγωγή του πολυεπίπεδου τις είχε. Όπως σωστά φεύγει από την απονομή το Toy Story 3, το στην αρχή της κούρσας μεγάλο φαβορί The Social Network και η Αλίκη του Burton, με δύο οσκαρς έκαστο. Η ένσταση μου έχει περισσότερο να κάνει με τους βοηθητικούς ρόλους, που νομίζω πως δεν δικαιούνταν της τιμής, ούτε η Μελισσα, ούτε ο Bale. Βοήθησε δηλαδή ο Μπάτμαν πιο πολύ τον πρωταγωνιστή του να αναδειχτεί, από τον Rush, που στην ουσία σε αυτόν ανήκει μεγαλύτερο από το μισό μερίδιο της βράβευσης του Firth? Δεν το πιστεύω, αλλά και αυτό το στοιχείο αναδεικνύει την λογική του τεμαχισμού της πίτας, σε όσο το δυνατόν πιο ισοδύναμα μέρη. Αντίληψη που αν δεν εμφανιστεί στο σύντομο μέλλον, έπος με στοιχεία The Return Of The King, θα επαναλαμβάνεται ετησίως, ώστε να μείνουν όλοι - σχετικά - ικανοποιημένοι.

Στα καθ ημάς, μιας και η γαλανόλευκη έπαιξε μετά από πολύ καιρό στην απονομή, στην σημαντικότερη κατ εμέ, κατηγορία, κατόπιν του Best Film. Επιτυχία από μόνη της η παρουσία του Κυνόδοντα στην πεντάδα. Αναμφίβολα. Που ανοίγει την όρεξη στους εγχώριους κινηματογραφιστές να επαναλάβουν τον άθλο και πάνε σταδιακά μισό βήμα παραπέρα. Το σκορ που πέτυχαν οι Δανοί, δεν είναι τυχαίο, αλλά απόρροια εικοσαετούς προσπάθειας, με ανανεωτικές - όχι κατ ανάγκη επιτυχημένες - ιδέες, αλλά και προσέγγιση της γειτονικής Αλεμάνιας σχολής, που εσχάτως αναδεικνύεται κυρίαρχη στη Γηραιά. Εάν τον δρόμο που χάραξε ο Λάνθιμος, ακολουθήσουν πιστά οι φιλόδοξοι auteur της νέας ελληνικής σκηνής, πολύ δύσκολα η Ελλάδα θα απουσιάσει στο μέλλον από τα μεγάλα φιλμικά ραντεβού. Συμπεριλαμβανομένου και του μέγιστου οσκαρικού...

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
Black Swan
The Fighter
Inception
The King's Speech - WINNER!!!
The Social Network
127 Hours
Toy Story 3
True Grit
Winter's Bone
The Kids Are Alright

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Darren Aronofsky - Black Swan
David Fincher - The Social Network
Tom Hooper - The King's Speech - WINNER!!!
Joel And Ethan Coen - True Grit
David O. Russell - The Fighter

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Jesse Eisenberg - The Social Network
Colin Firth - The King's Speech - WINNER!!!
James Franco - 127 Hours
Jeff Bridges - True Grit
Javier Bardem - The Fighter

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Annette Bening - Frankie and Alice
Nicole Kidman - Rabbit Hole
Jennifer Lawrence - Winter's Bone
Natalie Portman - Black Swan - WINNER!!!
Michelle Williams - Blue Valentine

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
Christian Bale - The Fighter - WINNER!!!
John Hawkes - Winter's Bone
Mark Ruffalo - The Social Network
Jeremy Renner - The Town
Geoffrey Rush - The King's Speech

Ξεκίνησε την διαδρομή της από την μικρή οθόνη συμμετέχοντας σε επιτυχημένα σίριαλς σαν την Buffy (...την Βαμπιροφόνισσα), το House MD και το Gossip Girl, για να μείνει στην μνήμη των περισσότερων σαν το μοναδικό κορίτσι της παρέας των νεαρών ταξιδιωτών στο Eurotrip. Μετά από περάσματα στην νεανική κομεντί 17 Again και στην αστυνομική κωμωδία Cop Out, η μόλις 26 Μαΐων Michelle Trachtenberg, κρατά έναν σημαντικό ρόλο στο διασκεδαστικό Take Me Home Tonight, ένα φιλμ που αναβιώνει σε σημαντικό βαθμό την αισθητική των 80s και κάνει πρεμιέρα στις 3 Μαρτίου στις αμερικάνικες αίθουσες.

Με αφορμή τον νέο της ρόλο, που υποδύεται την πανέτοιμη για όλα gothic girl, που εμφανίζεται στην μέση ενός ξέφρενου πάρτι, η Michelle κάνει μια βόλτα και από τις σελίδες του Maxim, με ιδιαίτερα αποκαλυπτική, όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, διάθεση. Ίσως όχι τόση, όση επέδειξε στους οδηγούς των διερχόμενων αυτοκινήτων στο Ευρωπαϊκό Ταξιδάκι, επιχειρώντας ωτοστόπ, αλλά αρκούντως ικανοποιητική για να παρουσιάσει, μεγάλο μέρος των κρυφών της ταλέντων.

Αν και η ύπαρξη των ξεχωριστών βραβείων με την ονομασία Χρυσά Βατόμουρα, βασίζεται στην σκωπτική, περιπαικτική και κοροϊδευτική διάθεση των εμπνευστών τους, εντούτοις στην φετινή τους απονομή, όπως πάντα μια μέρα πριν την ανακοίνωση των Όσκαρς, μου άφησαν μια θλιβερή γεύση. Όχι πως αποτελεί καμία τεράστια έκπληξη, το γεγονός πως ο The Last Airbender σάρωσε τα αγαλματάκια που δεν θέλει να κερδίζει κανείς, αλλά ουσιαστικά γιατί αυτός ο...θρίαμβος σφραγίζει το φινάλε ενός δημιουργού, που τα πρώτα του βήματα προϋπέθεταν για μια μεγαλειώδη σκηνοθετική πορεία. Ο Shyamalan ακολουθώντας δρόμο γεωμετρικά φθίνοντα, κατέληξε από σχεδιαστής του σημαντικότερου μεταφυσικού θρίλερ της τελευταίας εικοσαετίας, σε περίγελο της Ακαδημαικής αυλής και του ιδρύματος των Χρυσών Βατόμουρων, κάτι που μόνο θλίψη μπορεί να προκαλέσει, σε κάποιον που αλλιώτικα ζύγισε τις ικανότητες του. Anyway... Ο Shyammy έφυγε - που λέει ο λόγος - από την σεμνή τελετή με ούτε λίγο ούτε πολύ τέσσερα Razzies, εκείνα για την χειρότερη ταινία, την χειρότερη σκηνοθεσία, το χειρότερο σενάριο και το πρωτοφανέρωτο για την χειρότερη τρισδιάστατη απεικόνιση. Την ίδια στιγμή που συμπρωταγωνιστής της ταινίας Jackson Ruthbone, έκανε δικό του το τρόπαιο της πιο κουτής υποστηρικτικής ερμηνείας, συνδυασμένης με εκείνη του Twilight: Eclipse. Και μη χειρότερα.

Στην 31η τελετή των Βατόμουρων την τιμητική τους είχαν ακόμη, ο μόνιμος περαστικός από την διοργάνωση Ashton Kutcher, που άνετα επικράτησε στην αντρική κατηγορία, παίζοντας σε διπλό ταμπλό, σε Killers και Valentine's Day, ενώ αντιστοίχως στις γυναίκες, η τετράδα του Sex And The City 2, με χαρακτηριστική άνεση κατατρόπωσε κάθε αντίπαλο, κάνωντας δικό της το Razzάκι, σε συσκευασία παπουτσιών Blahnik. Βεβαίως οι περιπέτειες της ανέραστης τετράδας στην έρημο, απέσπασαν εύκολα τον τίτλο του χειρότερου σίκουελ, κατηγορία που δεν πρέπει να υπήρξε άλλος υποψήφιος, γνωρίζοντας τις μηδενικές του ελπίδες για την νίκη. Για το τέλος η αγαπημένη μου Jessica Alba, χάρη στα περάσματα της από The Killer Inside Me, Machete, Valentine's Day και Little Fockers, πήρε το φετινό χρίσμα του θηλυκού β' ρόλου, για να μάθει στο μέλλον να κάνει καλύτερα τις επιλογές της. Με τις υγείες τους οι θριαμβευτές και του χρόνου! Που λένε...

Λάθος δρόμο πήραμε... Έχοντας ήδη διανύσει μια διαδρομή χιλιάδων μιλίων, από το Sundance στην Νέα Υόρκη και από το Τορόντο στην βενετσιάνικη Μόστρα, αποσπώντας εξαιρετικά σχόλια από όσους το παρακολούθησαν, το Meek's Cutoff είναι ένα δράμα εποχής, που τοποθετεί την δράση του στις αρχές του 19ου αιώνα. Τότε που οι πιονιέροι αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, ταξίδευαν μήνες ολόκληρους, μέχρι να εντοπίσουν την γη της επαγγελίας τους, ρισκάροντας τις ζωές τους μέσα από δύσβατες ερημικές περιοχές. Μια τέτοια περίπτωση συνθέτει και το θέμα της νέας ταινίας της, κινούμενης μόνιμα στην αναξάρτητη αισθητική, Kelly Reichardt, όπου καραβάνι μεταναστών από κακό υπολογισμό, ακολουθεί ένα εντελώς λανθασμένο μονοπάτι και αναγκάζεται να επιβιώσει διασχίζοντας μια απέραντη έκταση στο Όρεγκον, διαθέτοντας ελάχιστα τρόφιμα και νερό. Το τρέιλερ του φιλμ που θα κυκλοφορήσει στς 8 Απριλίου 2011 από την Oscilloscope σε πολύ περιορισμένο εύρος αιθουσών, δείχνει ενδιαφέρον στον τρόπο που επιχειρεί να προσεγγίσει τους παγιδευμένους στο αφιλόξενο περιβάλλον ταξιδιώτες, αν και δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστικό για θεατές που αρέσκονται σε καταιγιστικούς φιλμικούς ρυθμούς.

Άλλωστε και στις προηγούμενες δουλειές της Reichardt, όπως το περσινό Wendy And Lucy, σε πρώτο πλάνο έπαιζε το χαμηλό τέμπο, αλλά και οι ικανές ερμηνείες, κάτι που προβλέπω να συμβεί κι εδώ, παρούσης της εξαιρετικής Michelle Williams, που φέτος χάρη στο Blue Valentine έφτασε ένα μόλις βήμα πριν την οσκαρική καταξίωση. Δίπλα στην χαρισματική ηθοποιό συμπρωταγωνιστούν οι Bruce Greenwood, Paul Dano και Shirley Henderson.

Στις δικές μας αίθουσες? Απρόβλεπτο. Κάποια στιγμή εκτιμώ, προς το τέλος του χρόνου...