Movies Ltd

Το απόλυτο κινηματογραφικό κοντράστ. Ότι πιο μοντέρνο στο σύγχρονο σινεμά, όπως εκφράζεται μέσα από το πρωτοποριακό animation, παντρεύεται με το παλιομοδίτικο στυλ, μιας ιστορίας που χρονικά εκτυλίσσεται τουλάχιστον μισό αιώνα πριν. Ο Chomet άλλωστε έχει επιχειρήσει και πάλι αυτή την παράξενη μίξη, έχοντας φτάσει ένα βήμα από τον οσκαρικό θρίαμβο, με το Τρίο της Μπελβίλ, ένα πραγματικό διαμάντι, ένα εικαστικό θαύμα. Πέτυχε την μια φορά, σκέφτηκε ο Γάλλος, γιατί να μην μπορέσω να το επαναλάβω μια ακόμη, πάνω στο ίδιο πατρόν, πάνω ακριβώς στην ίδια λογική. Αν διακρίνει κάτι όμως το μοντέρνο κινούμενο σκίτσο είναι η ψυχή που κρύβουν τα σχέδια μέσα τους, κάτι που οι Triplets διέθεταν εν αφθονία, σε σύγκριση με τον Ιλουσιονίστα, που ναι μεν είναι αξιόλογος, μα σε αυτόν τον τομέα υστερεί χαρακτηριστικά.

Το γιατί είναι που τρώει τον αφέντη. Ίσως και τον σκηνοθέτη. Διότι το ερώτημα, τι σε ώθησε να μας παρουσιάσεις αυτή την ταινία, είναι το βασικότερο που τίθεται στον δημιουργό της. Τι στην ευχή ήταν εκείνο, που ξεσήκωσε κοτζάμ αναγνωρισμένο Βρετανό auteur με τις βραβειάρες του και τις υπερπόντιες επιτυχίες του, να μεταφέρει στο πανί τα δια χειρός Poesy Simmons ανατρεπτικά σκίτσα της Guardian, που κάθε Σαββάτο προσέλκυαν πλήθος αναγνωστών, που ήθελαν να πληροφορηθούν την πιπεράτη συνέχεια? Το πιπεράτη με κεφαλαίο σε παρακαλώ, μιας και δεν υπάρχει ουδεμιά άλλη πιθανή προσέγγιση του θέματος, ούτε κοινωνιολογική, ούτε πολιτική, ούτε τίποτα. Απλά τα σκανδαλάκια να διαδέχονται το ένα το άλλο και στο φινάλε ότι βγει. Ε, όπως και να το κάνεις, περιμένεις κάτι περισσότερο από ολάκερο Frears...

Το κατά τεκμήριο - ελέω Αμερικάνικης Ακαδημίας σινεμά - σπουδαιότερο ντοκιμαντέρ της χρονιάς. Σημαντικός τίτλος στην δυσκολότερη κατηγορία βραβεύσεων, όχι γιατί ο ρεαλισμός των εικόνων που προσφέρουν εκείνοι που καταπιάνονται με την τεκμηρίωση έχει φτάσει στο απώτερο σημείο του, μα διότι για να επιτευχθεί αυτή η αληθινότητα οι κινηματογραφιστές καλούνται να ντυθούν την στολή του κομάντο για να τα καταφέρουν. Ξεχάστε τις ειρωνείες και τα ένθετα γλαφυρά κλιπάκια, δείγματα κατατεθέντα του διασημότερου των ντοκιμαντεριστών Michael Moore. Εδώ μιλούμε για πόλεμο. Πόλεμο για την ενημέρωση και την σωστή καθοδήγηση της κοινής γνώμης, που σε κάποια ζητήματα ακόμη κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Κι αν η θανάτωση των θαλάσσιων θηλαστικών δεν ξυπνά στον θεατή τον τρόμο για μια ενδεχόμενη τραγωδία του ανθρωπίνου γένους, αυτό δεν σημαίνει πως αύριο μεθαύριο δεν θα βρεθούν άλλοι Ψυχογιοί, που δρώντας σαν πεζοναύτες αρματωμένοι με κάμερες, δεν θα αποκαλύψουν ντοκουμέντα που απειλούν και την ουμανιστική οντότητα...

Ο απλός επισκέπτης του παραθαλάσσιου θερέτρου Τάιτζι, στην κεντρική Ιαπωνία, είναι πιθανόν να εντυπωσιαστεί από τον τρόπο που οι ντόπιοι τιμούν τα δελφίνια, τα θαλάσσια θηλαστικά που διάλεξαν την συγκεκριμένη περιοχή σαν το πέρασμα τους, προς το ξεχειμώνιασμα. Ελάχιστοι γνωρίζουν όμως πως πίσω από τους απόκρημνους και αδιάβατους όρμους, κρύβεται ένα θανάσιμο μυστικό. 23.000 είναι το νούμερο των δελφινιών που σφαγιάζονται ετησίως στο μικρό λιμανάκι, χώρια εκείνων που παραμένουν ζωντανά, όντας επιλεγμένα για να αποτελέσουν την ατραξιόν των απανταχού θαλάσσιων θεματικών πάρκων. Λίγο πριν και εκείνα εγκαταλείψουν τα εγκόσμια, πληγωμένα από τον εγκλεισμό και την στέρηση των ελευθεριών τους. Ο πρώην ιδιοκτήτης ενός τέτοιου σόου και εκπαιδευτής δελφινιών που θα έπαιρναν μέρος στην τηλεοπτική σειρά Φλίπερ, Richard O'Barry, μετανιωμένος πλέον για την συμπεριφορά του στα πανέξυπνα ζώα, έχει αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι στην προστασία τους, από τα φονικά καμάκια των εκμεταλλευτών. Ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα αλλάξει η κείμενη νομοθεσία και τα δελφίνια θα γίνουν προστατευόμενο είδος, όπως συνέβη με τις φάλαινες, ξεσήκωσε μια ολόκληρη στρατιά προς την ακτή του Ειρηνικού, προκειμένου να αποκαλύψει την πικρή αλήθεια.

Για πες: Και πραγματικά το θέαμα που κατέγραψαν οι κάμερες - που οι ακτιβιστές της ομάδας τοποθέτησαν μυστικά από τους φύλακες, με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής - είναι κυριολεκτικά σοκαριστικό. Την ώρα που η θάλασσα κοκκινίζει από το αίμα των σφαγιασμένων δελφινιών, η ανάσα παγώνει. Ο Psihoyos τονίζει το πλάνο του, με τις απελπισμένες κραυγές αγωνίες των πληγωμένων ζώων, λίγο πριν εκείνα ξεψυχήσουν, ξεδιπλώνοντας την πραγματικότητα σε όλο της το εύρος, ζητώντας λίγη από την κατανόηση των υπευθύνων για τα όσα λαμβάνουν χώρα στο απόμερο ορμίσκο του Τάιτζι. Ένα θέαμα αποκρουστικό και βάναυσο, που αναδεικνύει για ακόμη μια φορά το μέγεθος της τερατόμορφης ψυχής, του θεωρούμενου ως μοναδικού λογικού όντος στον πλανήτη. Δυστυχώς για τον άνθρωπο όμως, η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Και τα καμπανάκια που κτυπούν από καιρού εις καιρό παρόμοια συγκλονιστικά έως και ανατριχιαστικά ντοκιμαντέρ με το The Cove, δεν είναι ικανά να αναστρέψουν την κατάσταση.

Τον υποτίμησα τον Ψεύτη αφού στην προβολή του πήγα με πολύ μικρό καλάθι. Το λάθος μου στον υπολογισμό ήταν τριπλό, αφού ούτε σωστά ζύγισα το ειδικό βάρος του πρωτότυπου, που ανήκει στο - πέραν Αριστοφάνη - πιο οξύ χιουμοριστικά μυαλό που ανέδειξε ο τόπος, ούτε φαντάστηκα πως οι Δαλιανιδικές βάσεις της πρώτης φοράς, θα μπορούσαν να γίνουν πραγματικές κολώνες στην σύγχρονη μεταφορά του, αλλά ούτε και σκέφτηκα πως το πρότζεκτ πήρε υπ ευθύνη του ο Μιχαηλίδης, ένας καλλιτέχνης που με οτιδήποτε κι αν καταπιάστηκε, πάντοτε εμφάνισε έργο επιπέδου. Με αυτή την τριπλέτα εργασίας σε πλήρη λειτουργία, πρέπει να ομολογήσω πως έσφαλα που δεν περίμενα πολλά από την πρώτη κοινή συνύπαρξη της Odeon με την Village. Το Ζητείται Ψεύτης είναι η καλύτερη εγχώρια κωμική στιγμή της χρονιάς. Και για να στο βαρύνω περισσότερο το ζήτημα, διαθέτει πολύ πιο ολοκληρωμένη άποψη από το πόνημα του 1962, πάνω στο οποίο στηρίχτηκε.

Ο βουλευτής Φερέκης, μόλις ανέλαβε την διοίκηση του Υπουργείου Υγείας και από την πρώτη στιγμή τα πάντα του μοιάζουν μπαστούνια. Ευχής έργον, θα ήταν να βρεθεί ένας ικανός γραμματέας, που θα μπορέσει να αναλάβει κάποια από τα ζητήματα που τον βαρύνουν, ώστε εκείνος να αφιερωθεί απερίσπαστος στο πολιτικό έργο του! Η εμφάνιση του Θόδωρου Πάρλα, ενός νέου με έφεση στην κατασκευή ψευδών δικαιολογιών και καλύψεων, μοιάζει με θεόσταλτο δώρο, αφού χάρη στην καπατσοσύνη του, η δημοτικότητα του υπουργού από το ναδίρ, θα εκτοξευτεί στα ύψη. Όλη αυτή η εμπιστοσύνη που δείχνει ο πολιτικός στο δεξί του χέρι, κάπου θα αρχίσει να ξενίζει την σύζυγο του, που δεν έχει πάρει με καλό μάτι τον αεράτο - πλην παραμυθά - βοηθό. Και θα κάνει ότι περνά από το γυναικείο μυαλό της, για να αποδείξει πως ο χαρισματικός Ψευτοθόδωρος, δεν είναι παρά ένας κοινός κανάγιας...

Ξεκινώντας από την διαχρονική αξία της γραφίδας του Ψαθά, εκείνο που αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα πως όσα συνέγραψε ο κορυφαίος ευθυμογράφος μισό αιώνα πριν, ανταποκρίνονται σε απίστευτο βαθμό στην κοινωνική αλήθεια του σήμερα. Με την μοναδική διαφορά πως ο κεντρικός ήρωας του τότε, απλώς έψαχνε για ποιοτικότερες συνθήκες εργασίας, χάρη στο γερό του δόντι, η τυπική δηλαδή αντίληψη του νεοέλληνα από τα 50s και ένθεν, σε αντίθεση με τον ίδιο τύπο του τώρα, που όντας άνεργος, απλώς αναζητά μια δουλειά που να του ταιριάζει. Η εναρκτήρια σεκάνς, αλλάζει μονομιάς την διάθεση ευθυμίας που μπορεί να έχει ο θεατής στο άκουσμα του τίτλου Ζητείται Ψεύτης. Διαδηλώσεις, μαύρες σημαίες, συνθήματα κατά του ΔΝΤ και της κρίσης, πτυχιούχοι λατζέρηδες και σερβιτόροι, που φάγανε τα νιάτα τους στο θρανίο για να καταλήξουν με την ντουντούκα στο χέρι, να διεκδικούν δικαιώματα. Που κάποιος - εκλεγμένος, δυστυχώς - Ψεύτης τους τα στέρησε εν μια νυκτί, καταστρέφοντας συνάμα και τα όνειρα τους για ένα δημιουργικό μέλλον. Από αυτό το πηγάδι των απογοητευμένων πετάγεται ο Θοδωρής της ιστορίας μας, που έχοντας μελετήσει καλά την αρχή λειτουργίας του ελληνικού κράτους, αντιλαμβάνεται πως δίχως την απαιτούμενη γαλιφιά και λαμογιά, δεν πρόκειται να πάει ποτέ του μπροστά. Στοιχείο που δεν διέπει όμως τον εκπρόσωπο του λαού, που με τις χαμηλότονες συνεσταλμένες και ηθικές λογικές του, προβλέπεται να αποχαιρετήσει συντομότατα το Κοινοβούλιο, ως αποτυχημένος. Δεν σου λέει κάτι καινούργιο το ριμέικ, αλλά στο ξεδιπλώνει ευκολοχώνευτα, με σαφήνεια κι ένα χιούμορ που πιθανότατα θα σε διασκεδάσει, αλλά θα σε πικράνει κιόλας.

Για πες: Έχοντας ήδη εμπειρία από το σανίδι και το πάλκο ο Ιεροκλής, περνά για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα, πέφτοντας μάλιστα αμέσως στα βαθιά, φιλοδοξώντας να δώσει την δική του μοντέρνα πνοή σε μια από τις δημοφιλέστερες κομεντί του παλιού ελληνικού σινεμά. Εν γένει τα καταφέρνει και μάλιστα καλά, στον εκσυγχρονισμό του γνώριμου θέματος, χρησιμοποιώντας ατάκες που ταιριάζουν στην τωρινή δύσκολη εποχή, δίνοντας βάση στο κτίσιμο των τριών - τουλάχιστον - βασικών χαρακτήρων της υπόθεσης. Στοιχείο που δίνει παλμό στην γεμάτη χαριτωμένες αφέλειες ίντριγκα, ώστε να κυλάει τόσο ευχάριστα, που δεν κουράζει στιγμή τον θεατή. Αυτό που θα μπορούσε να αποφύγει ίσως το σενάριο - που είναι σαφές πως έχει ψειριστεί από έναν γνώστη όπως ο Φραντζής - είναι κάποιοι δευτερεύοντες χαρακτήρες που παρουσιάζονται λίγο παραπάνω από το ορίτζιναλ και από ότι τους πρέπει, αλλά και μια υπερβολή στο φινάλε, που και ξεκάρφωτη είναι αλλά και αχρείαστη επί του συνόλου.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα ξεχωριστό κορίτσι που ζούσε στο δάσος, μαζί με τον πατέρα του. Εκείνος την εκπαίδευε κάτω από τις σκληρότερες συνθήκες, στις χιονισμένες τούνδρες της Φινλανδίας, προκειμένου να είναι ικανή να ξεπεράσει οποιαδήποτε αντιξοότητα, αλλά και να αντιμετωπίσει τον κάθε εχθρό που βρεθεί στο διάβα της, όσο ισχυρός κι αν είναι. Έτσι η μικρή Χάνα θα εξελιχθεί σε ένα πανίσχυρο φονικό όπλο, που δεν θα αφήσει ασυγκίνητες τις μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες σύντομα θα θελήσουν να την εκμεταλλευτούν. Περιέργως μια τέτοια ταινία που συνδυάζει δράση και ίντριγκα, αγωνία και καταιγιστικούς παλμούς, υπογράφεται από έναν δημιουργό που μέχρι στιγμής μας είχε συνηθίσει σε υπερβολικά χαμηλούς τόνους σε ότι είχε επιμεληθεί. Κάτι που το έκανε καλά ο Joe Wright, ο σκηνοθέτης ιδιαίτερα αξιόλογων στιγμών, όπως του Pride and Prejudice, του Atonement αλλά και του αποτυχημένου The Soloist, που αποφασίζει να αλλάξει ύφος, παρουσιάζοντας ένα καθαρόαιμο θρίλερ αγωνίας, σε σενάριο που υπογράφει ο ίδιος, συντροφιά με τους Joe Penhall (The Road) και David Farr (MI5). Η Hanna έχει προγραμματιστεί να κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στους κινηματογράφους στις 8 Απριλίου του 11', από το ανεξάρτητο σκέλος της Universal την Focus Features, που ήδη ξεκίνησε το προμόσιον της, από την πρόσφατη Comic Con αποσπώντας θετικά σχόλια στα πλάνα που προβλήθηκαν στους επισκέπτες της.

Η λογική λέει πως το φιλμ θα τρέξει ικανοποιητικά στα box office, στηριζόμενο κατά κύριο λόγο στις ικανότητες των αστέρων που κρατούν τους δεύτερους ρόλους, όπως η πολυβραβευμένη Cate Blanchett, ο Eric Bana και η Olivia Williams και λιγότερο στην λάμψη της νεαρής πρωταγωνίστριας Saoirse Ronan, που ήδη τις ανήλικες πλάτες της βαρύνει το φλοπ του μετριότατου Lovely Bones. Μια μικρή έκπληξη πάντως περιμένει τους θεατές του τρέιλερ, αφού τα ρυθμικά πλάνα του συνοδεύονται από τα καινούργια beats των Chemical Brothers, που είναι οι υπεύθυνοι για την μουσική επένδυση του έργου...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Απριλίου 2011 με τον τίτλο Χάνα

Μπορεί να σου λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα. Μπορεί να ξεκλειδώσει τις ικανότητες σου. Αλλά καθώς ο κόσμος είναι δικός σου, όλοι ζητούν ένα κομμάτι. Ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω, λέει γεμάτος στόμφο ο ήρωας της ιστορίας που περιγράφει το Limitless. Φταίχτης για την μεταμόρφωση του από σκοτεινιασμένο, μελαγχολικό, σκυθρωπό και δίχως την παραμικρή έμπνευση συγγραφέα, σε γεμάτο ενεργητικότητα και ιδέες χαρισματικό και ολοζώντανο άτομο, είναι ένα τόσο δα μικρούλι χαπάκι. Το όνομα του είναι NZT και δοκιμαστικά ρίχτηκε στην αγορά, με σκοπό να διευρύνει τα όρια της εγκεφαλικής αντίληψης, κάτι που πέτυχε με τον ζορισμένο ψυχικά νοβελίστα που το δοκίμασε. Ουδέν καλό, αμιγές κακού, που λέει η παροιμία παραφρασμένη, λογικό λοιπόν πολύ σύντομα στην ονειρεμένη ζωή του, θα κάνουν την εμφάνιση τους τα σύννεφα. Από το τρέιλερ το θέμα που σκηνοθετεί ο γερμανικής καταγωγής Neil Burger - του αξιόλογου The Illusionist και του The Lucky Ones - μοιάζει ενδιαφέρον θεματικά, μα πολύ γρήγορα φτιάχνει μια ατμόσφαιρα, σαν να την έχουμε ξαναδεί κάπου αλλού. Η πραγματικότητα, που ελπίζω να είναι πιο εμπνευσμένη, θα αποκαλυφθεί στις 18 Μαρτίου, όταν το Δίχως Όρια θα κάνει την εμφάνιση τους στους αμερικάνικους κινηματογράφους από την Relativity Media.

Το πινγκ πονγκ που μας έχει συνηθίσει, από τους κωμικούς στους δραματικούς ρόλους, μοιάζοντας αναποφάσιστος για την ταυτότητα που θα ακολουθήσει εντέλει, συνεχίζει επί του παρόντος ο Bradley Cooper, που υπήρξε τόσο διασκεδαστικός στο Hangover, αλλά και τόσο εκτός νερών στο Case 39. Δίπλα στον εξελισσόμενο εσχάτως αστέρα, συνυπάρχουν δύο πραγματικές κούκλες, η Abbie Cornish και η Anna Friel, αλλά και ο Robert De Niro, να παίζει ξανά την δισυπόστατη προσωπικότητα που ερμηνεύει συνήθως στις τελευταίες του ταινίες.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Μαρτίου 2011

Η ζωή είναι το πιο εντυπωσιακό θέαμα του κόσμου! Βασισμένο σε μια από τις πιο διαβασμένες νουβέλες της Sara Gruen και διασκευασμένο από τον χαρισματικό σεναριογράφο Richard La Gravenese, που έχει επιμεληθεί κάποια από τα δημοφιλέστερα ρομαντικού ύφους θέματα σαν το Horse Whisperer και το Bridges Of madison County, είναι το Water For Elephants, που υπόσχεται να μοιράσει πάμπολλες συγκινήσεις στο κοινό που θα το τιμήσει. Είναι η ιστορία ενός νέου που εγκαταλείπει το κολέγιο και αποφασίζει να εργαστεί σαν βοηθός, σε ένα περιπλανώμενο τσίρκο. Η μποέμικη και γεμάτη εκπλήξεις ζωή θα του αλλάξει ολοκληρωτικά τον τρόπο σκέψης, ειδικά από την στιγμή που η καρδιά του θα φτερουγίσει για την κατάξανθη αρτίστα του θιάσου. Μπορεί εκ πρώτης όψεως το θέμα να μην φαντάζει ιδιαίτερα ελκυστικό, είναι όμως γεγονός πως κινηματογραφικά μπορεί να το εκμεταλλευτεί ένας ικανός σκηνοθέτης, μεταβάλλοντας το σε ρομαντικό διαμαντάκι. Το παράξενο είναι που μια ταινία εποχής καλείται να οργανώσει ένας σχετικά αδόκιμος στο είδος Francis Lawrence, που δικά του είναι τα θορυβώδη Constantine και I Am Legend. Ίδωμεν...

Το δυνατό στοιχείο πάντως του φιλμ που η Fox θα ρίξει στην μάχη σε αμερικάνικο έδαφος στις 16 Απριλίου 2011, είναι το δημοφιλέστατο καστ, που έχοντας στην κορυφή του τον λατρεμένο του κοριτσόκοσμου Robert Pattinson, ήδη έχει εξασφαλίσει ένα σοβαρότατο ποσό στα box office. Στην θέση του αμόρε του αγαπημένου ζεν πρεμιέ, βρίσκεται η οσκαρούχα Reese Witherspoon, ενώ στους περιφερειακούς ρόλους υπάρχουν ακόμη ο Christoph Waltz, ο James Frain, ο Hal Holbrook και ο Paul Schneider.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Ιουνίου 2011 με τον τίτλο Νερό για Ελέφαντες

Το θαύμα της φύσης... Ο Terrence Malick είναι ένας δημιουργός κεφάλαιο για το σύγχρονο αμερικάνικο σινεμά. Ακόμη κι αν το κοινό τον έχει παρεξηγήσει - υπεύθυνο γι αυτό κυρίως είναι το μάρκετινγκ και όχι ο δημιουργός - εφόσον αναμένει να παρακολουθήσει κάτι διαφορετικό από εκείνο που του δείχνει στην πραγματικότητα, ο 67χρονος διαθέτει ένα ιδιαίτερο χάρισμα στο κτίσιμο ταινιών υψηλής αισθητικής και ποιητικότητας. Οι αποδείξεις άλλωστε μέσα από τους ζωγραφικούς πίνακες του Badlands, του The New World και του The Thin Red Line, είναι δοσμένες με τέτοιο εμφατικό τρόπο, που πείθουν ακόμη και τον πλέον δύσπιστο για την ιδιαίτερη ικανότητα του. Μια τέτοια περίπτωση δραματικής αναζήτησης του ψυχικού εσωτερικού κόσμου, ενός ζορισμένου μεσήλικα είναι εκείνη του The Tree Of Life. Μια ιστορία που εκτυλίσσεται σε δύο διαφορετικά χρονικά πεδία, στην δεκαετία του πενήντα όπου μια μεσοαστική φαμίλια φέρνει στον κόσμο τα τρία παιδιά της και στο σήμερα, όπου το μεγαλύτερο εξ αυτών αναπολεί την χαμένη παιδική του αθωότητα. Το τρέιλερ της Fox Searchlight από μόνο του είναι ένα διαμάντι αισθητικής, που συνοδευόμενο από ένα εξίσου ευαίσθητο και τρυφερό πόστερ, ορίζουν σε ικανό βαθμό το στίγμα του φιλμ που θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 27 Μαΐου του 2011.


Πρόκειται βεβαίως για μια από τις πλέον αναμενόμενες στιγμές της νέας σεζόν, κυρίως λόγω του ότι θα φέρει κοντά δύο από τους σημαντικότερους κινηματογραφικούς αστέρες, τον Brad Pitt που υποδύεται τον υπερπροστατευτικό πατέρα της οικογένειας του τότε και τον Sean Penn που κρατά τον ρόλο του πενηντάρη γιου του, στο σήμερα. Αν και οι πηγές μιλούν για μια ερμηνεία έκπληξη που κλέβει την παράσταση από την Jessica Chastain, την ταλαντούχα κοκκινομάλλα, που ακόμη δεν έχει κάνει το όνομα της γνωστό σε ευρύτερο κύκλο. Ελπίζω να άξιζε πάντως η αναμονή για την μόλις πέμπτη ταινία μεγάλου μήκους του εξαιρετικού σκηνοθέτη, μέσα σε ένα χρονικό εύρος σαράντα περίπου ετών...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Μαΐου 2011 με τον τίτλο Το Δέντρο της Ζωής

Θυμάσαι ακόμη εκείνη την νύχτα, που τα πάντα άλλαξαν? Προσωπικά δεν με χαλάει διόλου η ιδέα της αναβίωσης του είδους των 80s νεανικών φιλμ. Εκτός του ότι οι σημερινοί σαραντάρηδες μεγάλωσαν με αυτές και κυριολεκτικά τις λάτρεψαν, ανέδειξαν μέσα από τα καρέ τους αστέρες πολύ υψηλού διαμετρήματος, που λάμπουν μέχρι σήμερα στο χολιγουντιανό στερέωμα. Συνεπώς η απόπειρα της Relativity Media να ακολουθήσει μια επιτυχημένη - κάποιες δεκαετίες πριν, βέβαια - με την ταινία της Take Me Home Tonight, με βρίσκει συμπαραστάτη της. Αρκεί το θέμα να μην καταλήξει καρικατούρα, σαν κι εκείνο το ανεκδιήγητο Hot Tub... Εδώ τα πάντα είναι γνώριμα στους θιασώτες του genre. Αγόρι άρτι απόφοιτο από το κολέγιο, αναζητά τον τρόπο που θα ρίξει το κορίτσι των ονείρων του και βρίσκει την αφορμή να την προσεγγίσει στην γιορτή της Labor Day (η πρώτη ημέρα του Σεπτέμβρη όπου γιορτάζεται το φινάλε του καλοκαιριού και η έναρξη της εργασιακής σεζόν) έχοντας την αρωγή της δίδυμης αδελφής του και των καλών του φίλων. Μια προσπάθεια που όπως φαίνεται, μάλλον θα καταλήξει σε ένα ηχηρό φιάσκο, για τον ερωτευμένο νέο...


Σκηνοθετημένο από τον Καναδό Michael Dowse, που πριν καμιά πενταετία είχε παρουσιάσει το μουσικού ύφους It's All Gone Pete Tong - που δεν ήταν κακό - το Πήγαινε με Σπίτι Απόψε, έχει μαζέψει κάποια από τα μεσαίου βεληνεκούς αστεράκια της νέας αμερικάνικης σκηνής, όπως ο Topher Grace, η Anna Faris, η Michelle Trachtenberg και η εκθαμβωτική Teresa Palmer, για να προκαλέσει το ενδιαφέρον της νεολαίας. Γιατί οι γηραιότεροι μάλλον θα συγκινηθούν περισσότερο στο άκουσμα του μέγκα χιτ των FGTH στο τρέιλερ, που πιθανόν θα τους ωθήσει να παρακολουθήσουν και το ταινιάκι...

Οι στιγμές που μας χάρισε μοναδικές και ανενάληπτες. Κωμικές, συγκινητικές μα το πλήστον αξέχαστες. Ο Blake Edwards ήταν από εκείνους τους δημιουργούς της γενιάς που είχε σαν βασική αρχή, να βλαζει την ιδιαίτερη σφραγίδα του με οτιδήποτε και αν καταπιάστηκε. Λογικό κι επόμενο είναι η κληρονομιά που άφησε πίσω του, να περιλαμβάνει διαμάντια ανεκτίμητης αξίας, που ακόμη και αν έχουν ζωή τεσσάρων και πέντε δεκαετιών, το κοινό μαγνητίζεται στην ανάγνωση τους. Άλλωστε πάντοτε φρόντιζε τα σενάρια του να γίνονται ένα με τους χαρακτήρες που έστηνε, σε τετοιο βαθμό που οι πρωταγωνιστές του να ταυτίζονται με τους ρόλους τους. Τιμώντας την μνήμη του σπουδαίου σκηνοθέτη, το moviesltd.gr ετοίμασε ένα βίντεο αφιέρωμα, που παρουσιάζεται όλη του η διαδρομή στο σελιλόιντ, διανθισμένη με εικόνες που κρατούν περίοπτη θέση στην Χρυσή Βίβλο της έβδομης τέχνης... R.I.P.

Με δέκα εκατομμύρια στην τσέπη, εύκολα ξεκινάει κανείς να φτιάξει μια ταινία. Άλλος μπορεί να δώσει το συντριπτικό ποσοστό του κεφαλαίου του για να κλείσει ένα μεγάλο όνομα για πρωταγωνιστή και μετατρέπει το πόνημα του σε one man show. Άλλος επενδύει στα σκηνικά και τα κοστούμια, έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του φτηνού του επιτελείου για ένα αρτιστίκ αποτέλεσμα. Οι αδελφοί Strause το είδαν λιγάκι διαφορετικά το πράγμα και σκέφτηκαν να χρηματοδοτήσουν μια κομπανία κομπιουτεράδων, για να τους μαγειρέψουν όσα κιλά ειδικά εφέ μπορούν να αγοράσουν με το συγκεκριμένο ποσό. Για το μέγεθος της ανταμοιβής που πλήρωσαν, αυτό που πήραν στα χέρια τους, δεν είναι άσχημο. Το πρόβλημα ξεκινά από την ώρα που που την οφθαλμαπάτη πρέπει να την διανθίσεις με μια ιστορία. Διότι άλλο το βίντεο κλιπ και άλλο μια ολοκληρωμένη ταινία...

Παράξενες λάμψεις κάνουν την εμφάνιση τους στον ουρανό του Λος Άντζελες. Που λειτουργώντας απορροφητικά τραβούν ψηλά τους ανήμπορους να αντιδράσουν, ανυποψίαστους πολίτες. Το τέλος της ανθρωπότητας πλησιάζει, από την φονική μανία των μανιασμένων όντων από τον ξένο πλανήτη. Την στιγμή που οι στρατιωτικές δυνάμεις δείχνουν ανίκανες να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο, μια ομάδα φίλων σε διαμέρισμα πολυετών κατοικιών της πόλης, αποφασίζει να πάρει τις τύχες της στα χέρια της. Μέσα στην παραζάλη της από το ολονύκτιο πάρτι που προηγήθηκε της τραγωδίας, ακόμη δεν έχουν καταλάβει με ποιους καλούνται να τα βάλουν. Και η ένταση μεγαλώνει, μόλις αντιληφθούν πως είναι οι μοναδικοί επιζώντες σε ολόκληρη την πόλη...

Η προαιώνια μάχη του Καλού με το Κακό, συνήθως έχει σαν τελικό θριαμβευτή το πρώτο. Ειδικά αν αναφερόμαστε αποκλειστικά για κινηματογραφικό χολιγουντιανό προϊόν, το αποτέλεσμα είναι εξ αρχής δεδικασμένο, αφήνοντας για το φινάλε άπλετο χώρο για διδακτικά νοήματα αρετής και έννομης τάξης. Καμιά φορά όμως περνάει και από το μυαλό η απορία, τι θα συνέβαινε αν στα σενάριο επικρατούσε ο δόλιος χαρακτήρας? Αν ο Γκόμπλιν κατατρόπωνε τον Σπάιντερμαν, αν ο Τζόκερ έβαζε πλάτη τον Σκοτεινό Ιππότη ή αν ο διαβολικός Μινγκ έκανε πλάκα στον θαρραλέο διαστημικό μαχητή Φλας Γκόρντον? Το Megamind επιχειρεί να κάνει πράξη αυτή την ιδιαίτερη συλλογιστική, φτάνοντας την ανατροπή στην ιδέα μέχρι ενός σημείου βέβαια και χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα διασκεδαστικές μεθόδους για τον σκοπό τους. Ε, ας κερδίσουν μια φορά - έστω για πλάκα - οι κακίστροι, να δούμε τι θα καταφέρουν...

Όνειρο ζωής αποτελεί για τον διαβολικό Μέγκαμαιντ, το να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος της Μέτροσιτι. Δυστυχώς γι αυτόν τροχοπέδη στα πλάνα του στέκεται πάντοτε ο υπερασπιστής της πόλης Μέτρομαν, ένας σωματώδης και γοητευτικός ήρωας, που σε αντίθεση με εκείνον τον πανάσχημο φαλακρό και φεγγαροπρόσωπο ασχημομούρη, διαθέτει τεράστια πέραση και στο ωραίο φύλο. Και ιδιαίτερα στην κουκλίνα ρεπόρτερ Ροξάν Ρίτσι, που στην θέα των καταγάλανων ματιών της, ο Μεγαλοφυής, λιώνει κυριολεκτικά. Όταν για πρώτη φορά στα χρονικά, όμως, το σχέδιο του βαδίσει κατ ευχήν και ο προαιώνιος εχθρός του πέσει τέζα από το εκρηκτικό του κτύπημα, ο Μέγκαμαιντ θα πάρει το στέμμα του υπερήρωα της μεγαλούπολης, βάζοντας τέλος στην μακρά περίοδο που κρατούσε τον ρόλο του δευτεραγωνιστή. Με τον βασικό αντίπαλο να έχει γίνει σκόνη και θρύψαλα, με ποιον θα τα κοντράρεται τώρα ο υπερφίαλος κουτοπόνηρος φασαριόζος?