Movies Ltd

Από την στιγμή που άνοιξε τα μάτια του, ο Σάμμυ το θαλάσσιο χελωνάκι, κατάλαβε πως η ζωή του θα είναι μια ατελείωτη περιπέτεια. Για να αποφύγει την επίθεση των γλάρων, θα σκαρφαλώσει πάνω σε μια ξύλινη σχεδία, που θα γίνει το μέσον του για το μακρύ ταξίδι του στους ωκεανούς. Έχοντας πάντοτε στο πλάι του τον πιστό του φίλο Ρέι, θα ξεπεράσει αμέτρητους κινδύνους, τόσο αντιμετωπίζοντας ζώα που τον γεύονταν για μεζέ, αλιγάτορες, καρχαρίες, μέχρι και πιράνχας, όσο βάζοντας τα και με τον ανθρώπινο παράγοντα, που όχι λίγες φορές τον περιμάζεψε στα δίχτυα του. Ποτέ του όμως δεν ξέχασε την πρώτη του αγάπη, την όμορφη χελωνίτσα Σέλι, που στα πρώτα της βήματα είχε γίνει ο σωτήρας της. Και πάντοτε, όσα χρόνια κι αν περάσουν, ελπίζει πως θα συναντήσει ξανά, για να της εξομολογηθεί τον έρωτα του...


Για πες: Καθαρά οικολογικού περιεχομένου είναι το animation που φέρει την υπογραφή της ανεξάρτητης nWave, άλλωστε το ζωάκι που κρατά τον κεντρικό ρόλο, είναι και το έμβλημα των περισσότερων πράσινων οργανώσεων ανά τον κόσμο. Αρκετά αστείο, ιδιαίτερα στις αναποδιές που έχει να κοντράρει το χαριτωμένο τετράποδο, αλλά και με πάμπολλους συμβολισμούς και ευθείες βολές στον τρόπο που ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται την φύση, το Sammy's Adventures, μπαίνει κι αυτό στον στίβο του κινουμένου σχεδίου, επιζητώντας με τον ευχάριστο 3D χαρακτήρα του, να κερδίσει την εκτίμηση του νεαρότερης ηλικίας κοινού. Όπως συμβαίνει με τον μικρό Σάμμυ - μικρό αρχικά δηλαδή, μιας και η περιπλάνηση ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του 60', για να ολοκληρωθεί μισό αιώνα μετά που έχει εξελιχθεί σε χελωνάρα - που έχει να τα βάλει με τα μεγαθήρια, έτσι και το μέτριου κόστους φιλμ, καλείται να πολεμήσει τα πανάκριβα και τεχνικά αρτιότερα σκίτσα της Pixar, της Disney και της Dreamworks. Κι αν ο παιχνιδιάρης φιλαράκος στο φινάλε τα καταφέρνει να βγει ζωντανός, ακολουθώντας τους κανόνες της φύσης και φτιάχνοντας την δική του φαμίλια, δεν είμαι και τόσο βέβαιος πως το ίδιο θα συμβεί με τα indie πρότζεκτς, που έχουν μεν θέση στην κινηματογραφική παραγωγική διαδικασία, όμως πολύ μικρή τύχη στα διεθνή box offices.

Σαράντα τρία έτη ζωής, έξι συνέχειες, εβδομηνταπεντάχρονος σκηνοθέτης. Τι στην ευχή της προκοπής δύναται να προσφέρει ένα τέτοιο μιξάζ. Το σίριαλ των Πεθαμένων ξεκίνησε την κινηματογραφική πορεία του το 1968, παρουσιάζοντας μια πρωτοποριακή πολιτική άποψη, που ενθουσίασε το κοινό με την εξτρεμιστική της λογική. Όπως έχει συμβεί με κάθε σοσιαλιστή στην παγκόσμια ιστορία, που σέβεται τον εαυτό του, ο δημιουργός και κατέχων την αρχική ιδέα - που σημειωτέον υπήρξε και ο πρώτος στα χρονικά του horror είδους, που τοποθέτησε το όνομα του, πριν τον τίτλο του πονήματος του - δεν άντεξε στον πειρασμό να μην συνεχίσει το θεάρεστο έργο του, με μια αλυσίδα σίκουελς, που στην ουσία δεν είχαν και πολλά να πουν, είχαν αρκετά όμως να εισπράξουν. Στο έκτο του installment (sic) το Of The Dead, καταργεί και την δεύτερη του ιδιότητα, την επικερδή, αφού εκτός από ανούσιο, υπήρξε και εμπορικά αποτυχές. Άρα τι μένει στο πηλίκο?

Γύρω στους διακόσιους ανθρώπους μείον ανά λεπτό μετρούν οι αρχές, την έκτη ημέρα από την στιγμή που οι Νεκροί ξεκίνησαν το περπάτημα τους. Οι ελπίδες για επιβίωση λιγοστεύουν, πάντοτε όμως θα κάνει την εμφάνιση της μια ιδέα, που μπορεί να συνεισφέρει στην διατήρηση του ανθρώπινου είδους στην ζωή. Στην περίπτωση μας είναι ένα μικρό απομονωμένο νησί του Ατλαντικού, στα ανοικτά του Ντέλαγουέρ, που οι κάτοικοι του ελπίζουν πως μπορεί να στεγάσει τους αμόλυντους, ακόμη κι αν δεχτεί την φονική επίθεση των ζόμπις. Αν πρέπει πρωτίστως κάτι να λυθεί, είναι η μέθοδος που θα ακολουθήσουν οι κάτοικοι του στον τρόπο αντιμετώπισης των αρρώστων: Πιστολιά στον κρόταφο ή συνέχεια στο βάσανο τους, ακόμη και αλυσοδεμένων. Οι δύο αντίπαλες φατρίες, θα κονταροκτυπηθούν μέχρις εσχάτων για το ποια κατέχει την δικαιότερη λύση. Την ίδια στιγμή που νεκροζώντανοι πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο.

Για πες: Αν κατάλαβα κάτι καλά από το Survival, είναι πως ο Romero γέρασε, μαζί με εκείνον και η έμπνευση του. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός, πως ενώ την έχει την αντίληψη, να στήσει τους αντιμαχόμενους, σε μια κόντρα που στον νου αμέσως φέρνει την αιώνια δικομματική διαμάχη της πολιτικής σκηνής της πατρίδας του, την φορτώνει με τόσες γαρνιτούρες, που χάνει και ο ίδιος τον έλεγχο. Συνέπεια τούτου είναι, μετά από τον καταιγισμό πυρών, τους αποκεφαλισμούς που μάλλον ο αγαπητός George αυτοσατιρίζεται και κάποιους συμβολισμούς που δεν κατάλαβε ούτε ο ίδιος, να καταφτάνει το παντελώς διδακτικό φινάλε, που δεν αναδεικνύει κανέναν άλλο, παρά τον πλεονέκτη αντάρτη οπλαρχηγό. Που τα παίρνει όλα, εξαφανίζεται σε άλλες πολιτείες, πιθανόν πιο ασφαλείς, αφήνοντας πίσω του, θεοσεβούμενους ρεπουμπλικάνους και φιλελεύθερους δημοκράτες να αλληλοσκοτώνονται. Έστω και αν είναι από καιρό πεθαμένοι. Σώσον Ομπάμα τον λαόν σου...

Δεν έπιασε τελικά το μεγαλεπήβολο σχέδιο με τον τίτλο Goal. Που μάλιστα από τα πρώτα του βήματα, είχε την αμέριστη συμπαράσταση της παγκόσμιας ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, αλλά και ουκ ολίγων αστέρων της στρογγυλής θεάς, που δέχτηκαν να συμμετάσχουν στα επεισόδια του, υποδυόμενα βεβαίως τους λαμπερούς εαυτούς τους. Κι εκεί ακριβώς είναι το μυστικό. Το κοινό λατρεύει τους παικταράδες του, θεωρώντας τους είδωλα τεράστιου βεληνεκούς, ημίθεους που ουδέποτε μπορεί να τους αγγίξει το οποιοδήποτε κακό. Συνεπώς μια κινηματογραφική ιστορία, σε τρία μέρη, που βλέπει πρωτίστως τον επαγγελματία ποδοσφαιριστή, σαν κοινό θνητό, σαν άνθρωπο, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από την κοινή γνώμη. Λογικότατο...

Συμπαίκτες στην Ρεάλ Μαδρίτης, φίλοι κολλητοί στην ζωή. Λίγο πριν την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γερμανίας και οι τρεις τους περιμένουν την κλήση του εκλέκτορα της εθνικής τους ομάδας, για να δηλώσουν το παρόν στο μεγάλο ραντεβού. Τα νέα δεν θα είναι για όλους, όμως, ευχάριστα. Όπως δηλαδή στην περίπτωση του άσου Τσάρλι Μπρειθγουέιτ, που τα πάντα πηγαίνουν δεξιά, αφού συμμετέχοντας σε ένα διαφημιστικό, θα γνωρίσει την γυναίκα της ζωής του. Αντίθετα, τόσο ο επιθετικός Λίαμ Άνταμς, δεν καταφέρνει να αποκοπεί από την βλαβερή συνήθεια του ποτού, που του έχει καταστρέψει κυριολεκτικά την καριέρα, όσο και ο Μεξικάνος αστέρας Σαντιάγκο Μουνέζ, που εξαιτίας ενός αυτοκινητιστικού ατυχήματος, βλέπει το όνειρο του να πάρει μέρος στο Μουντιάλ, να σβήνει οριστικά.

Για πες: Το τελευταίο μέρος της τριλογίας, που ξεκίνησε εντελώς διαφορετικά, προσεγγίζοντας την πορείας ενός και μόνο μαέστρου της μπάλας, από τα παιδικά του χρόνια στις αλάνες της λατινικής Αμερικής, μεταλλάχθηκε πλήρως σε μια δακρύβρεχτη μελούρα, που απλώς στο φόντο της έχει τα πράσινα τερέν και τις γεμάτες κερκίδες. Το νόημα που αφήνει να διαφανεί ο βιντεοκλιπάκιας Andrew Morahan, είναι πως στην ουσία εκείνοι που λατρεύονται στους αγωνιστικούς χώρους, δεν είναι αήττητοι, ούτε από άλλο πλανήτη. Έχουν τα τρωτά τους σημεία, τις αδυναμίες τους και εκεί που η πορεία τους έχει πάρα για τα καλά τα πάνω της, μια άτυχη στιγμή μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Για τα δισεκατομμύρια που μπαίνουν στις τσέπες δεν γίνεται κουβέντα, συνεπώς η παρουσίαση των ακριβοπληρωμένων επαγγελματιών, ως παιδιών του λαού, είναι άστοχη, ίσως και απρεπής. Goal μεν, δηλαδή, αλλά από εμφανέστατη θέση οφσάιντ...

Είναι κάπως άδικο το σύστημα. Το ίδιο ακριβώς θέμα, σχεδόν γυρισμένο πανομοιότυπα καρέ προς καρέ, πριν από δύο μόλις χρόνια, λόγω του ότι μιλούσε την γαλλική, όχι μόνο δεν πέρασε από τις δικές μας αίθουσες, αλλά σχεδόν ούτε και από τα ραφάκια των βίντεο κλαμπ. Αφού η ιστορία ταξίδεψε με τον γνώριμο τρόπο τον Ατλαντικό, στολίστηκε με κοφτότερο μοντάζ, κάποιες παραπανίσιες στιγμές έντασης και κατά πολύ διασημότερους ηθοποιούς, ξανασερβίρεται με χολιγουντιανό περιτύλιγμα, συνεπώς θα προκαλέσει έντονο το ενδιαφέρον του κόσμου. Και βεβαίως άπαντες θα θυμούνται το The Next Three Days σαν την ταινία που ο Μονομάχος παίρνει τον νόμο στα χέρια του, αφήνοντας το ευρωπαϊκό πρωτότυπο, μίζερο και ξεχασμένο να το φάει το σκοτάδι της λήθης...

Από παράδεισος σε κόλαση έχει μετατραπεί η ζωή του Τζον Μπρέναν, ενός μεσήλικα καθηγητή από το Πίτσμπουργκ, από την στιγμή που η λατρεμένη του σύζυγος, συνελήφθη και φυλακίστηκε, κατηγορούμενη με ατράνταχτα στοιχεία, για την ανθρωποκτονία της αφεντικίνας της. Έχοντας ένα ανήλικο παιδί να μεγαλώσει, δίχως στιγμή να έχει πιστέψει στην ενοχή της γυναίκας του, για τρία χρόνια δεν θα σκεφτεί τίποτα άλλο, παρά μόνο τον τρόπο που θα την απελευθερώσει. Αφού αρχικά καταφέρει να ξεπεράσει το σοκ της διάλυσης της φαμίλιας του, ο απογοητευμένος άντρας θα ακολουθήσει πιστά τις συμβουλές του κορυφαίου δραπέτη, οργανώνοντας με απόλυτη ακρίβεια το τέλειο σχέδιο, απόδρασης και κατοπινής φυγής σε ασφαλή τοποθεσία στο εξωτερικό. Βήμα, βήμα όμως, ο πρώην φιλήσυχος και νομοταγής πολίτης, θα αντιληφθεί πως για να τα καταφέρει, θα πρέπει να βουτήξει ο ίδιος τα χέρια του βαθιά στην παρανομία.

Δεν είναι παράξενο λοιπόν, που βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φιλμ, με δύο διαφορετικές προσωπικότητες. Η πρώτη, αφορά το καθαρόαιμο ψυχολογικό δράμα, που παρουσιάζει την ανατροπή στις συνήθειες ενός απλοϊκού ατόμου, δίχως ακραίες συμπεριφορές, συμβιβασμένου στους κανόνες της καθημερινότητας, που αρνείται να δεχτεί την απόφαση της δικαιοσύνης. Δείχνει απόλυτη εμπιστοσύνη δηλαδή στον άνθρωπο που μοιράζεται τα πάντα, παρά στα αστυνομικά ευρήματα που βροντοφωνάζουν την ενοχή της. Υπεράνω του Νόμου και Death Wish μαζί. Στο δεύτερο μέρος, η αργή εσωστρεφής πλοκή, μεταλλάσσεται ολοκληρωτικά, σε ένα θρίλερ αγωνίας, που σε όχι λίγες στιγμές κόβει την ανάσα. Με τις αυτονόητες υπερβολές φυσικά και τις ακρότητες που επιτάσσει ένα σενάριο, που καλείται να δείξει έστω και για λίγο αληθοφανές, μήπως και πείσει τον θεατή του. Τα καταφέρνει? Για σινεμά μιλάμε, φυσικά και τα καταφέρνει...

Για πες: Το ενοχλητικό δεν είναι που για μία ώρα περίπου - την δεύτερη - τα πάντα κινούνταν πάνω στην ράγα του σασπένς, με ιλιγγιώδη ταχύτητα και τον χρόνο να τρέχει εις βάρος του μέχρι τα χτες δημόσιου υπάλληλου, που για χάρη της συμβίας του γίνεται κομάντο. Το ενοχλητικό είναι που τέτοιου είδους περιπέτειες, που έχουν στο επίκεντρο τους κοινούς θνητούς, να πραγματοποιούν την υπέρβαση - πατρόν του αξεπέραστου The Fugitive δηλαδή - απουσιάζουν επιδεικτικά από την σύγχρονη κινηματογραφική παραγωγή. Διότι μπορεί από την μια μεριά, όσα εξιστορούν να στερούνται λογικής εξήγησης, αλλά από την άλλη εξυψώνουν το ηρωικό αίσθημα του λαουτζίκου, γι αυτό άλλωστε και έχουν πέραση. Παραμύθια αγωνίας, που δεν έχουν στο επίκεντρο τους, πανίσχυρες φιγούρες κόμικ, μα ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Γιατί καλή και άγια η σινεφίλ πλευρά της έβδομης τέχνης, αλλά που και που χρειάζεται ένα πιο θορυβώδες ξέσπασμα. Ακόμη κι αν χρειαστεί να ξοδέψουν λίγη από την σοβαροφάνεια τους, σκηνοθέτες διαμετρήματος Haggis και πρωταγωνιστές μεγέθους Russell...

Και πολύ άργησε να γίνει ταινία. Πρόκειται για την πλέον πολυσυζητημένη υπόθεση εξαφάνισης στα χρονικά των ΗΠΑ, που συντάραξε την κοινή γνώμη για σχεδόν τρεις δεκαετίες. Και όχι μόνο, εφόσον με τις αθωωτικές αποφάσεις που πήρε το δικαστήριο κατά του βασικού κατηγορούμενου Ρόμπερτ Νταρστ, ενός μπον βιβέρ και ζάπλουτου κληρονόμου αμύθητης περιουσίας, ήλθε σε ρήξη με το αίσθημα του κόσμου, πως πρόκειται για έναν στυγνό, κυνικό εγκληματία. Το πολιτικοδικανικό σύστημα της Βασιλεύουσας, όπως φαίνεται είναι διάτρητο και διαβρωμένο σε βάθος αιώνων, χωρίζοντας τα μέλη της σε σούπερ πατρίκιους και κατιμά πληβείους...

Έρωτας με την πρώτη ματιά είναι εκείνος που αναπτύχθηκε ανάμεσα στην συνεσταλμένη Κέιτι και τον γοητευτικό Ντέιβ. Η απόσταση της ταξικής τους προέλευσης αποξαρχής θα αποτελέσει αγκάθι στην αγάπη τους, μιας κι εκείνη είναι ένα φτωχό επαρχιωτόπουλο, ενώ εκείνος ο διάδοχος του θρόνου, του γιγαντιαίου κτηματομεσιτικού ομίλου Μάρκς. Είναι ακριβώς αυτό που λένε την πήραν από κακό μάτι, μιας και δεν θα μπορούσε ποτέ η νυφούλα των γαλαζοαίματων κυρίαρχων της Νέας Υόρκης, να μην συνάδει ταξικά με την οντότητα τους. Κατάσταση που θα γίνει ακόμη πιο τρομακτική, όταν μετά τα μέλια του πρώτου καιρού, ο γαμπρός θα επιδείξει ανάρμοστη και βίαιη συμπεριφορά προς την σύζυγο του, αφήνοντας να διαφανεί μια εσωτερική ψύχωση, οφειλόμενη πιθανότητα στο παιδικό τραύμα, που του άφησε η θέα της αυτοκτονίας της αγαπημένης του μητέρας. Μια Μοιραία Σχέση που οδηγείται με σταθερά βήματα στα άκρα, συνεπώς το κακό δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνιση του.

Η ίντριγκα, που βασίζεται στα πραγματικά περιστατικά, τα οποία έλαβαν χώρα στα τέλη της δεκαετίας του 70, μοιάζει υπερβολικά ενδιαφέρουσα, ειδικά από την στιγμή που ο σκηνοθέτης Andrew Jarecki - που είχε εντυπωσιάσει με το ντοκιμαντέρ του Capturing The Friedmans - αναπαριστά όμορφα την περίοδο, χρησιμοποιώντας και πλάνα τραβηγμένα από super 8, για να φτιάξει ένα πιο ρεαλιστικό κλίμα. Δυστυχώς όμως για το φιλμ, η εμμονή στην αναπαράσταση, από το σημείο που η ηρωίδα εξαφανίζεται και κατοπινά, αποδεικνύεται μπούμερανγκ, διότι χωρίζει θεματικά το έργο σε δύο διαφορετικά κομμάτια. Το πρώτο, ένα καθαρόαιμο ψυχολογικό θρίλερ, με έξοχη αφήγηση και το δεύτερο ένα δικαστικό, δραματικό μπέρδεμα, με πάμπολλα φλασμπάκ, που μοιάζει φτιαγμένο, κυριολεκτικά, στο πόδι. Κάτι σαν να επηρεάστηκε ολόκληρη η ταινία, από τον χαρακτήρα του δόκτορα Τζέκιλ - κυρίου Χάιντ, που παίζει τον βασικότερο ρόλο στην υπόθεση.

Για πες: Αν κέρδισα κάτι από την παρακολούθηση του? Δεν είναι άσχημα στημένο, το αντίθετο θα έλεγα, το βασικό του μέρος είναι όμορφα δομημένο. Ίσως σε αυτό να συντελεί και η παρουσία της Kirsten Dunst, που τσαλακώνει την εικόνα της ξανθιάς bimbo, βγάζοντας συναίσθημα και ερμηνεία, καλύτερο από του παρτενέρ της. Που δεν είναι δα, κανένας χθεσινός ο Ryan Gosling, ίσως ο πιο ταλαντούχος ηθοποιός της γενιάς του, απλά η MJ Watson δείχνει αληθοφανέστερη σε ότι κάνει, ενώ υπέρ της είναι πως απουσιάζει πλήρως, από τον καταστροφικό επίλογο, όπου ο Half Nelson έντονα μακιγιαρισμένος, για να δείξει γηραιότερος, πιθανόν θα σου προκαλέσει θυμηδία. Παρ όλη την μέτρια γεύση του τέλους, το All Good Things ως δραματοποιημένο επεισόδιο του Φως στο Τούνελ, στέκεται με αξιοπρέπεια, κάνοντας γνωστή στο ευρύτερο κοινό, μια ιστορία που ακόμη στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, αποτελεί την αφετηρία για πολλές συζητήσεις, πάνω στην σωστή ή όχι λειτουργία του συστήματος.

Για να γράψεις ποίηση, λέει ο δάσκαλος, πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου, να δεις τον κόσμο με άλλο, καθαρό, βλέμμα. Να δεις πέρα από τις εντολές, τις αποφάσεις, τους νόμους, τους κανόνες, να κατανοήσεις ποια ακριβώς είναι η έννοια του κόσμου και των υλικών που των συνθέτουν. Και όχι εκείνη, η πιθανότατα ψεύτικη εντύπωση, που σου ορίζει η καταπιεστική κοινωνία, για καθετί που σε περιβάλλει. Να αποστασιοποιηθείς από το κοινότυπο, να μην εστιάσεις στο αντικείμενο, να αφήσεις την φαντασία σου ελεύθερη να κυκλοφορήσει στην φύση. Τότε όμως, δεν θα είσαι απλώς ένας ποιητής. Θα έχεις γίνει και ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος...

Έχοντας περάσει τα εξήντα της χρόνια, η Μίγια βγάζει τα προς το ζην εργαζόμενη περιστασιακά σαν παραδουλεύτρα, στο σπίτι ενός ηλικιωμένου παραπληγικού. Αν έμενε μόνη της στο μικρό προαστιακό διαμέρισμα που διαβιώνει, οι ανάγκες της δεν θα ήταν ούτε μεγάλες, ούτε ιδιαίτερες. Έχει αναλάβει όμως να μεγαλώσει τον εγγονό της, έναν έφηβο που η κόρη της άφησε στα χέρια της, όταν αποφάσισε να φύγει, για να εργαστεί στην μεγαλούπολη. Ακόμη και δύσκολα, η γιαγιά καταφέρνει να τα φέρει βόλτα, φροντίζοντας να μην λείψει τίποτα στον παντελώς αδιάφορο και τεμπέλη πιτσιρικά. Όλα γίνονται αρκεί να έχει την υγειά της. Η μοίρα δεν θα σταθεί στο πλάι της, όμως, αφού σημάδια κόπωσης του μυαλού, θα αρχίσουν να κάνουν την εμφάνιση τους, κάνοντας την να λησμονεί ακόμη και τις πιο εύκολες φράσεις. Εκεί που κάθε γεράκος θα σήκωνε τα χέρια ψηλά, η πάντοτε καλοντυμένη και πρόσχαρη γυναίκα, θα δείξει πυγμή. Όσο κι αν οι λέξεις σβήνουν από την μνήμη, θα το παλέψει, κάνοντας πραγματικότητα το νεανικό της όνειρο: Να γίνει ποιήτρια...

Η παντιέρα του μικροαστού! Τι επιτάσσει η πάθηση μου? Χάπια, φάρμακα, ψυχική ξεκούραση, φυτοποίηση και κλεισούρα. Θα κάνω το αντίθετο, υποστηρίζει η ζωντανή Μίγια. Με το μπλοκάκι ανά χείρας, πετάγεται από τα σεμινάρια, στις εστίες φιλίας, όπου καλλιτέχνες απαγγέλλουν στίχους. Που λένε καλά το ποίημα δηλαδή... Πιθανότατα να είχε εξελιχθεί κι εκείνη σε μια τέτοιου πομπώδους ύφους μαντάμ Φανφάρα, αν το κακό δεν χτυπούσε για δεύτερη φορά την πόρτα της. Αυτή την φορά καταλυτικά, δείχνοντας της ποιος στην πραγματικότητα είναι ο βρωμερός αγέρας που την περικυκλώνει. Με το εγγόνι της να δείχνει παραβατική συμπεριφορά, θα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα, να καλύψει - επί χρήμασι - τις πομπές του ή να τον στείλει εκεί που πρέπει, στον εισαγγελέα. Η ανδροκρατούμενη ομήγυρη συνιστά το πρώτο, έναντι αδράς αμοιβής των πονεμένων γονιών της μικρής, που η παρέα του δεκαπεντάχρονου βίαζε σωρηδόν, ωθώντας την στην αυτοκτονία, προκειμένου να τους κλείσουν το στόμα. Οι ηθικοί φραγμοί της γηραιάς κυρίας, με την μπερδεμένη εσχάτως αντίληψη, τι συνιστούν? Να κοιτάξει μπροστά της την αλήθεια, όχι με την μέθοδο που της επιβάλλουν, αλλά θέτοντας τους δικούς της φιλελεύθερους όρους. Η ποίηση λειτούργησε σαν γιατρικό. Τουλάχιστον για το πνεύμα...

Για πες: Ένα ακόμη εξαίρετο δείγμα γραφής από την κινηματογραφική σχολή της Κορέας - την πληρέστερη θεματικά παγκοσμίως, πέραν του Χόλιγουντ - αποτελεί το Poetry. Με βασικό του όπλο, το γεμάτο συμβολισμούς και αλληγορίες σενάριο, ο χαρισματικός Chang-dong Lee, ακολουθεί τις προσταγές του ασιανού σοσιαλιστικού σινεμά, για να δώσει την δική του πρόταση, στην ιδέα της βελούδινης επανάστασης του ατόμου. Η έξοχη χρήση του φυσικού φωτισμού, που δίνει μια ιδιαίτερη αισιόδοξη λαμπάδα στα πλάνα του, συνυπάρχει αρμονικά με το εκφραστικό πρόσωπο της πρωθιέρειας του Κορεάτικου σινεμά Yun Jung-hee, που ερμηνεύει την ηρωίδα της λιτά, μα συγκλονιστικά. Σπάζοντας όχι λίγες φορές, με την ισχύ των σχιστών μα κοφτερών ματιών της, την εμμονή του δημιουργού στην επανάληψη, που μεγαλώνει αναίτια την χρονική διάρκεια του φιλμ. Που σε μια πιο συμπυκνωμένη και λιγότερο δαιδαλώδη του φόρμα, θα μπορούσε να αποκληθεί ως το φιλμικό διαμαντάκι της χρονιάς, από την Άπω Ανατολή...

Στα 26 της παραμένει φρέσκια και ανεξάντλητη, γεμάτη ανησυχίες και πανέτοιμη να πάρει ρίσκα στην καριέρα της, αλλά και να δοκιμάσει νέους τρόπους έκφρασης, τόσο απλά και εύκολα, σαν να άλλαζε χρώμα στα μαλλιά της. Και αυτό ακριβώς είναι ότι ο κόσμος λατρεύει στην Scarlett Johansson, ότι συμμετέχει στο παιχνίδι, είναι εξαιρετική σε αυτό, δείχνοντας να μην ζορίζεται ιδιαίτερα για να τα καταφέρει. Μπορεί να μεταλλάσσεται τόσο εύκολα σε ότι ζητήσουν οι απαιτήσεις, δίχως να χάνει την ταυτότητα της προσεκτικής, ήρεμης, περίεργης ενίοτε, αλλά και τόσο χαριτωμένης ενζενί σε στιγμές μετάβασης του χαρακτήρα, όπως την γνωρίσαμε και αγαπήσαμε στο Lost In Translation. Έχοντας αφήσει πίσω της την διάκριση στον εμπορικό Iron Man 2, προετοιμαζόμενη για την επόμενη εκρηκτική της παρουσία στους Avengers, η Scarlett, περνά από τις σελίδες του GQ επιχειρώντας μια σούπερ σέξι φωτογράφηση και αναδεικνυόμενη σαν το Μωρό της Χρονιάς 2010. Όλες οι υπόλοιπες μπορούν να περιμένουν την σειρά τους. Η εκκολαπτόμενη Black Widow rulez!

Ας πούμε πως είμαστε σκηνοθέτες και θέλουμε να φτιάξουμε μια ταινία, κωμωδία μάλλον, που ανήκει και στο υποείδος της σάτιρας. Έστω πως τσάτρα πάτρα έναν οπερατέρ τον βρήκαμε, να τραβάει οριζόντια και όχι κάθετα πλάνα, έναν παλιομοντέρ να μας συνδέσει με κάποιο τρόπο τα καρέ, μια αρμαθιά - πιθανούς - ηθοποιούς για να μιλάνε, παίζει να χρειαζόμαστε και τίποτε άλλο? Α, ναι και ένα σενάριο, που στην καλύτερη περίπτωση θα κάνει το κοινό να σπαρταράει στο κάθισμα από τα γέλια. Άντε κι αν δεν είμαστε οι Monty Pythons, να χαμογελάσει και λίγο βρε αδερφέ, με αυτό που παρακολουθεί. Ακόμη κι αν τα εισαγωγικά τα κάναμε όλα λάθος - που τα κάναμε - μπορεί το αρνητικό σκηνικό, με δυο τρεις χιουμοριστικές ατάκες να αλλάξει άρδην. Εννοώ δηλαδή ατάκες διαφορετικές, γιατί μετά την πεντηκοστή φορά που ακούγεται το Σκάσε Σόλων και την νιοστή των fuck you, fuck fuck, fuck him και δεν συμμαζεύεται, μάλλον κάποιος νομίζει πως απευθύνεται σε Μογγολάκια...

Τρίο συνταξιοδοτημένων ροκάδων, βρίσκει στο πρόσωπο νεαράς την τραγουδίστρια που για καιρό αναζητούσε. Όταν εκείνη σκαμπιλίσει, κάμερας παρούσης, το νεανικό ποπ είδωλο Τζέι, άπαντες θα γίνουν πρώτο θέμα στα μεσημεριανάδικα. Τρίβει χέρια δηλαδή ο (κοινός τους) ατζέντης, μιας και οι καλλιτέχνες που μανατζάρει, βρίσκονται στο επίκεντρο της δημοσιότητας, με οποιονδήποτε τρόπο κι αν συμβαίνει αυτό. Όπως φτύνει τον κόρφο της, ταχύτατα εξελισσόμενη δαιμόνια ρεπόρτερ της κουτσομπολίστικης ζώνης, που της εμφανίζονται τεράστιες ευκαιρίες για αποκλειστικότητες. Με μια σφαλιάρα, όλοι ικανοποιημένοι, εφόσον θεαματικότητες και δημοτικότητες εκτοξεύονται στα ύψη. Αυτή είναι μέσες άκρες η κυνική πραγματικότητα της σόου μπιζ. Κι εδώ τίθεται το εύλογο ερώτημα. Υπάρχει έστω και μισός άνθρωπος που να μην γνωρίζει την αλήθεια και περιμένει τον Ζερβό να του την αποκαλύψει, μάλιστα με τον πλέον ακαλαίσθητο τρόπο?

Διότι καθώς φαίνεται ο κύριος εκπρόσωπος της εγχώριας καλτ σκηνής, από προοπτική έχει μείνει καμιά τριανταριά χρόνια πίσω, στην εποχή της βιντεοκασέτας, ενώ από αστείο διάνθισμα των πλάνων του, βράσε όρυζα. Πεθαμενατζίδικα ανέκδοτα, που βγαίνουν από στόματα ηθοποιών (?) που βαριούνται ακόμη και να μιλήσουν, πασπαλισμένα με κουτά σεξίστικα σκετσάκια οπτικής Ευστρατιάδη, όπου τον πρώτο ρόλο έχουν γνωστοί αοιδοί σαν τον Λεπά και τον άλλο τον αιώνιο έφηβο - μπαμπά κατά λάθος, στα εβδομήντα του. Παρόλα αυτά, θεατή μου, σου βάζω και στοίχημα πως κάποια στιγμή θα γελάσεις. Από τα νεύρα σου...

Για πες: Αν κάπου υπάρχει ελπίδα, είναι στο ότι αυτό που σερβίρει ο μαστρο-Νίκος, δεν αποτελεί και τον καθρέφτη του σύγχρονου ελληνικού σινεμά, που αισίως έχει πάρει έναν άλλο σοβαρότερο δρόμο. Διότι με τέτοιο κακότροπο στην εξέλιξη του κινηματογραφικό προϊόν, το φινάλε που βροντοφωνάζει θάνατος στα τηλεσκουπίδια, πολύ εύκολα μπορεί να εξελιχθεί σε μπούμερανγκ. Και να δεις σε λίγο καιρό, χάρη σε τέτοιες αψυχολόγητες κουταμάρες, τίποτα οξυζεναρισμένα τσόκαρα με μικρόφωνο ανά χειράς, να υποστηρίζουν ενθέρμως την ρήψη της Έβδομης Τέχνης στην πυρά. Και να έχουν και δίκιο από πάνω...

Ότι κάνουμε, ότι αισθανόμαστε, ότι λέμε, μας κάνουν αυτό που είμαστε. Αλλά για μερικούς, η αλήθεια, πηγαίνει αρκετά μακρύτερα! Δεν είναι λίγες οι ομοιότητες του Frankie And Alice, με μια από τις εκπλήξεις των περσινών Όσκαρς, το Crazy Heart. Και οι δύο περιπτώσεις, δεν κάνουν την εμφάνιση τους με τυμπανοκρουσίες, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, αφού όπως πριν από ένα χρόνο στην Τρελή Καρδιά, έτσι και εδώ, την παραγωγή υπογράφει ένα ανεξάρτητο, χαμηλών τόνων στούντιο, η Freestyle Releasing. Και στα δύο φιλμς τον βασικό ρόλο κρατά ένας αναγνωρισμένος ηθοποιός, μάλιστα πέρσι ο Jeff Bridges το πήγε all the way μέχρι το βραβείο, κάτι που ελπίζει να κάνει φέτος η Halle Berry, που πάντως στο παρελθόν, το έχει σηκώσει το αγαλματάκι της. Αλλά και τα πλοτς κάπου έχουν κοινές αναφορές, εφόσον και τα δύο παρουσιάζουν την ζωή ενός προβληματισμένου ψυχικά ατόμου. Επί του παρόντος μιλάμε για μια γυναίκα που ζορίζεται από κρίσεις πολλαπλής προσωπικότητας, αδυνατώντας πλήρως να ελέγξει την κατάσταση και να σταθεροποιηθεί στην πραγματική ταυτότητα της Φράνκι Μέρντοκ. Στοχεύοντας να μπει στις πεντάδες της Ακαδημίας το Φράνκι Και Άλις, θα κάνει την ανεπίσημη πρεμιέρα του σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στην Αμερική, στις 10 Δεκέμβρη και από την νέα χρονιά σε ευρύτερη διανομή.


Το ύφος πάντως του έργου, από τα λίγα που αποκαλύπτει το τρέιλερ, γυρνά τον χρόνο πίσω, στα 70s, δανειζόμενο λίγο από το στυλ του Blaxploitation. Η κούκλα Halle ταιριάζει απόλυτα στο δραματικό κλίμα που στήνει ο βετεράνος Geoffrey Sax (White Noise, Alex Rider) έχοντας ως άξιους συμπαραστάτες τους Stellan Skarsgård, Matt Frewer, Phylicia Rashad και Chandra Wilson

Ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής της νέας αμερικάνικης κινηματογραφικής σκηνής, το φεστιβάλ του Sundance, κάθε χρόνο στο καλαντάρι του συμπεριλαμβάνει τις πιο φρέσκιες ιδέες των νέων ανεξάρτητων δημιουργών σε παγκόσμια πρεμιέρα. Αρκεί να αναφερθεί πως από το συγκεκριμένο section της περσινής χρονιάς, ήδη στην χώρα μας έχει προβληθεί μεγάλο ποσοστό τους, ανάμεσα στις οποίες διακρίνονται τα Nowhere Boy, Cyrus, The Killer Inside Me, Please Give, The Runaways και Get Low. Το φετινό πρόγραμμα συμπεριλαμβάνει τα φιλμς:

ΔΡΑΜΑ

Cedar Rapids / ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Miguel Arteta, Σενάριο: Phil Johnston) - Με τους: Ed Helms, John C Reilly, Anne Heche, Isiah Whitlock Jr., Alia Shawkat, Sigourney Weaver.

The Convincer / ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Jill Sprecher; Σενάριο: Jill Sprecher & Karen Sprecher) - Με τους: Greg Kinnear, Alan Arkin, Billy Crudup, David Harbour.

The Details / ΗΠΑ (Σενάριο και σκηνοθεσία: Jacob Aaron Estes) - Με τους: Tobey Maguire, Elizabeth Banks, Laura Linney, Ray Liotta, Dennis Haysbert.

The Devil's Double / Βέλγιο (Σκηνοθεσία: Lee Tamahori, Σενάριο: Michael Thomas) - Με τους: Dominic Cooper, Ludivine Sagnier, Mimoun Oaissa, Raad Rawi, Philip Quast.

I Melt with You / Καναδάς / ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Mark Pellington; Σενάριο: Glenn Porter) - Με τους: Thomas Jane, Jeremy Piven, Rob Lowe, Christian McKay, Carla Gugino.

Life in a Day / Μεγάλη Βρετανία (Σκηνοθεσία: Kevin Macdonald)

Margin Call / ΗΠΑ (Σενάριο και σκηνοθεσία: JC Chandor) - Με τους: Kevin Spacey, Paul Bettany, Jeremy Irons, Zachary Quinto, Demi Moore, and Stanley Tucci.

The Music Never Stopped (Σκηνοθεσία: Jim Kohlberg, Σενάριο: Gwyn Lurie and Gary Marks) - Με τους: J.K. Simmons, Julia Ormond, Cara Seymour, Lou Taylor Pucci, Mia Maestro.

My Idiot Brother / ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Jesse Peretz, Σενάριο: Evgenia Peretz και David Schisgall) - Με τους: Paul Rudd, Elizabeth Banks, Zooey Deschanel, Emily Mortimer.

Perfect Sense / Μεγάλη Βρετανία (Σκηνοθεσία: David Mackenzie, Σενάριο: Kim Fupz Aakeson) - Με τους: Ewan McGregor, Eva Green, Ewen Bremner, Stephen Dillane, Denis Lawson and Connie Nielsen.

Red State / ΗΠΑ (Σενάριο και σκηνοθεσία: Kevin Smith) - Με τους: Michael Parks, Michael Angarano, Kyle Gallner, John Goodman, Melissa Leo.

Salvation Boulevard / ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: George Ratliff, Σενάριο: Doug Max Stone και George Ratliff) - Με τους: Pierce Brosnan, Jennifer Connelly, Ed Harris, Greg Kinnear, Marisa Tomei.

The Son of No One / ΗΠΑ (Σενάριο και σκηνοθεσία: Dito Montiel) - Με τους: Channing Tatum, Al Pacino, Katie Holmes, Tracy Morgan, Ray Liotta, Juliette Binoche.

Win Win / ΗΠΑ (Σενάριο και σκηνοθεσία: Tom McCarthy) - Με τους: Paul Giamatti, Amy Ryan, Bobby Cannavale, Jeffrey Tambor.

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Becoming Chaz / ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Fenton Bailey και Randy Barbato)

Bobby Fischer Against the World / ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Liz Garbus)

Granito / ΗΠΑ (Director: Pamela Yates)

The Greatest Movie Ever Sold / ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Morgan Spurlock)

The Interrupters / ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Steve James)

Reagan / ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία (Σκηνοθεσία: Eugene Jarecki)

Rebirth / ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Jim Whitaker)

These Amazing Shadows / ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Paul Mariano και Kurt Norton)

Μόλις πενήντα ημέρες απομένουν για την έναρξη του σημαντικότερου φεστιβάλ κινηματογράφου, που λαμβάνει χώρα στις ΗΠΑ, του Sundance και οι διοργανωτές ανακοίνωσαν τις συμμετοχές στις διαγωνιστικές κατηγορίες. Οι 57 ταινίες που μοιράζονται σε τέσσερα θεματικά μπλοκ, συνθέτουν και το πρώτο κομμάτι του Line - up, εφόσον απομένει μονάχα η ανακοίνωση των φιλμς που θα αποτελέσουν τις μεγάλες πρεμιέρες του δεκαημέρου, αλλά κι εκείνων που θα πάρουν μέρος στο μεταμεσονύκτιο πρόγραμμα. Θυμίζω πως το μεγάλο γεγονός θα ανοίξει τις πύλες του στις 20 Γενάρη του 2011 στην Παρκ Σίτι της Γιούτα, με πολλές εκπλήξεις και ακόμη περισσότερους παρευρισκόμενους αστέρες. Το πρόγραμμα:

U.S. Ντοκιμαντέρ - επελέγησαν 16 φιλμς από τα 841 που εστάλησαν
Beats, Rhymes and Life (Σκηνοθεσία: Michael Rapaport)
Being Elmo: A Puppeteer's Journey (Σκηνοθεσία: Constance Marks)
Buck (Σκηνοθεσία: Cindy Meehl)
Connected: A Declaration of Interdependence (Σκηνοθεσία: Tiffany Shlain)
Crime After Crime (Σκηνοθεσία: Yoav Potash)
Hot Coffee (Σκηνοθεσία: Susan Saladoff)
How to Die in Oregon (Σκηνοθεσία: Peter D. Richardson)
If a Tree Falls: A Story of the Earth Liberation Front (Σκηνοθεσία: Marshall Curry)
The Last Mountain (Σκηνοθεσία: Bill Haney)
Miss Representation (Σκηνοθεσία: Jennifer Siebel Newsom)
Page One: A Year Inside the New York Times (Σκηνοθεσία: Andrew Rossi)
The Redemption of General Butt Naked (Σκηνοθεσία: Eric Strauss, Daniele Anastasion)
Resurrect Dead: The Mystery of the Toynbee Tiles (Σκηνοθεσία: Jon Foy)
Sing Your Song (Σκηνοθεσία: Susanne Rostock)
Troubadours (Σκηνοθεσία: Morgan Neville)
We Were Here (Σκηνοθεσία: David Weissman)

U.S. Δράμα - Επελέγησαν 16 φιλμς από τα 1102 που εστάλησαν
Another Earth (Σκηνοθεσία: Mike Cahill Cast: William Mapother, Brit Marling, Jordan Baker, Robin Lord Taylor, Flint Beverage)
Benavides Born (Σκηνοθεσία: Amy Wendel Cast: Corina Calderon, Jeremy Ray Valdez, Joseph Julian Soria, Julia Vera, Julio César Cedillo)
Circumstance (Σκηνοθεσία: Maryam Keshavarz Cast: Nikohl Boosheri, Sarah Kazemy, Reza Sixo Safai, Soheil Parsa, Nasrin Pakkho)
Gun Hill Road (Σκηνοθεσία: Rashaad Ernesto Green Cast: Esai Morales, Judy Reyes, Harmony Santana, Vanessa Aspillaga)
Here (Σκηνοθεσία: Braden King Cast: Ben Foster, Lubna Azabal, Narek Nersisyan, Yuri Kostanyan, Sofik Sarkisyan)
Higher Ground (Σκηνοθεσία: Vera Farmiga Cast: Vera Farmiga, Joshua Leonard, John Hawkes, Dagmara Dominczyk, Norbert Leo Butz)
Homework (Σκηνοθεσία Cast: Freddie Highmore, Emma Roberts, Michael Angarano, Elizabeth Reaser with Rita Wilson and Blair Underwood)
Like Crazy (Σκηνοθεσία: Drake Doremus Cast: Anton Yelchin, Felicity Jones, Jennifer Lawrence, Charlie Bewley, Alex Kingston)
Little Birds (Σκηνοθεσία: Elgin James Cast: Juno Temple, Kay Panabaker, Leslie Mann, Kate Bosworth, Kyle Gallner)
The Loved Ones (Σκηνοθεσία: Sam Levinson Cast: Demi Moore, Kate Bosworth, Jeffrey DeMunn, Ellen Barkin, Ellen Burstyn, Thomas Haden Church)
Martha Marcy May Marlene (Σκηνοθεσία: Sean Durkin Cast: Elizabeth Olsen, Brady Corbet, Hugh Dancy, John Hawkes, Sarah Paulson)
The Music Never Stopped (Σκηνοθεσία: Jim Kohlberg Cast: J.K. Simmons, Julia Ormond, Cara Seymour, Lou Taylor Pucci, Mia Maestro)
On the Ice (Σκηνοθεσία: Andrew Okpeaha MacLean Cast: Josiah Patkotak, Frank Qutuq Irelan, Teddy Kyle Smith, Adamina Kerr, Sierra Jade Sampson)
Pariah (Σκηνοθεσία: Dee Rees Cast: Adepero Oduye, Pernell Walker, Kim Wayans, Charles Parnell, Aasha Davis)
Take Shelter (Σκηνοθεσία: Jeff Nichols Cast: Michael Shannon, Jessica Chastain, Shea Whigham, Katy Mixon, Kathy Baker)
Terri (Σκηνοθεσία: Azazel Jacobs Cast: Jacob Wysocki, John C. Reilly, Creed Bratton, Olivia Crocicchia, Bridger Zadina)

Διεθνές Ντοκιμαντέρ - Επελέγησαν 12 φιλμς από τα 796 που εστάλησαν
An African Election / Γκάνα - Ελβετία - ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Jarreth Merz)
The Bengali Detective / Ινδία - ΗΠΑ - Μεγάλη Βρετανία (Σκηνοθεσία: Phil Cox)
The Blackpower Mixtape 1967-1975 / Σουηδία - ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Göran Olsson)
Family Portrait in Black and White / Καναδάς - Ουκρανία (Σκηνοθεσία: Julia Ivanova)
The Flaw / Μεγάλη Βρετανία (Σκηνοθεσία: David Sington)
The Green Wave (Irans grüner Sommer) / Γερμανία (Σκηνοθεσία: Ali Samadi Ahadi)
Hell and Back Again / ΗΠΑ - Μεγάλη Βρετανία (Σκηνοθεσία: Danfung Dennis)
Knuckle / Ιρλανδία - Μεγάλη Βρετανία (Σκηνοθεσία: Ian Palmer)
Position Among the Stars (Stand Van De Sterren) / Ολλανδία (Σκηνοθεσία: Leonard Retel Helmrich)
Project Nim / Μεγάλη Βρετανία (Σκηνοθεσία: James Marsh)
Senna / Μεγάλη Βρετανία (Σκηνοθεσία: Asif Kapadia)
Shut Up Little Man! An Audio Misadventure / Αυστραλία - ΗΠΑ (Σκηνοθεσία: Matthew Bate)

Διεθνές Δράμα - Επελέγησαν 13 φιλμς από τα 1073 που εστάλησαν
Abraxas / Ιαπωνία (Σκηνοθεσία: Dai Sako Cast: Suneohair, Rie Tomosaka, Manami Honjou, Ryouta Murai, Kaoru Kobayashi)
All Your Dead Ones (Todos Tus Muertos) / Κολομβία (Σκηνοθεσία Carlos Moreno Cast: Alvaro Rodríguez, Jorge Herrera, Martha Marquez, Harold Devasten, John Alex Castillo)
The Cinema Hold Up (Asalto Al Cine) / Μεξικό (Σκηνοθεσία: Iria Gómez Concheiro Cast: Gabino Rodríguez, Juan Pablo de Santiago, Ángel Sosa, Paulina Avalos)
A Few Days of Respite (Quelque Jours de Repit) / Αλγερία - Γαλλία (Σκηνοθεσία Cast: Marina Vlady, Samir Guesmi, Amor Hakkar)
The Guard / Ιρλανδία (Σκηνοθεσία Cast: Don Cheadle, Brendan Gleeson, Mark Strong, Liam Cunningham, David Wilmot, Fionnula Flanagan)
Happy, Happy (Sykt Lykkelig) / Νορβηγία (Σκηνοθεσία: Anne Sewitsky Cast: Agnes Kittelsen, Henrik Rafaelsen, Maibritt Saerens, Joachim Rafaelsen)
Kinyarwanda / Ρουάντα - ΗΠΑ (Σκηνοθεσία Cast: Edouard Bamporiki, Cassandra Freeman, Cleophas Kabasiita, Hadidja Zaninka, Kennedy Mazimpaka, Hassan Kabera)
Lost Kisses (I baci mai dati) / Ιταλία (Σκηνοθεσία: Roberta Torre Cast: Donatella Finocchiaro, Pino Micol, Giuseppe Fiorello, Carla Marchese, Martina Galletta, Tony Palazzo)
Mad Bastards / Αυστραλία (Σκηνοθεσία: Brendan Fletcher Cast: Dean Daley-Jones, Greg Tait, John Watson, Ngaire Pigram, Lucas Yeeda)
Restoration (Boker Tov Adon Fidelman) / Ισραήλ (Σκηνοθεσία: Yossi Madmoni Cast: Sasson Gabay, Henry David, Nevo Kimchi, Sarah Adler)
The Salesman (Le Vendeur) / Καναδάς (Σκηνοθεσία : Sébastien Pilote) Cast: Gilbert Sicotte, Nathalie Cavezzali)
Ticket to Paradise (Boleto al Paraiso) / Κούβα (Σκηνοθεσία: Gerardo Chijona Valdes Cast: Miriel Cejas, Héctor Medina, Dunia Matos, Jorge Perugorria, Luis A. Garcia)
Tyrannosaur / Μεγάλη Βρετανία (Σκηνοθεσία: Paddy Considine Cast: Peter Mullan, Eddie Marsan, Olivia Colman)
Vampire / Ιαπωνία - Καναδάς (Σκηνοθεσία: Iwai Shunji Cast: Kevin Zegers, Keisha Castle-Hughes, Rachel Leigh Cook, Kristin Kreuk, Aoi Yu, Adelaide Clemens)

Ας πούμε πως είσαι μεσήλικας, μονάχος για καμιά δεκαετία και στον δρόμο σου εμφανίζεται εξίσου ατυχήσασα κυρία, εμφανίσιμη, που δέχεται να μοιραστεί μαζί σου την ερημιά της. Μοναδικό ζόρι, πως εκείνη διαθέτει αξεσουάρ, ένα παιδί από τον προηγούμενο γάμο της. Το ερώτημα είναι σαφές, δέχεσαι να συνυπάρξεις μαζί της, επιβαρυνόμενος το κουτσούβελο? Εκτιμώ πως μου απαντάς με τα μπούνια, με κόρνες και φανφάρες, τι ζημιά θα μπορούσε να σου προκαλέσει το παιδάκι? Αν εκείνο όμως δεν σε γουστάρει διόλου, πενηντάρη ερωτύλε μου, τι γίνεται?

Επτά χρόνια έχουν περάσει από την στιγμή του διαζυγίου του, μα ακόμη ο Τζον δεν έχει ξεπεράσει τον χωρισμό. Μαχαιριά που θα γίνει ακόμη πιο δυνατή, όταν η πρώην κυρία του, του ανακοινώσει πως παντρεύεται τον νέο της μπόιφρεντ και επισήμως είναι προσκεκλημένος στο πάρτι αρραβώνων τους. Σοκ! Και πως να το ξεπεράσει ο ζορισμένος άντρας, που όποια γυναίκα κι αν προσεγγίσει εκείνη του γυρίζει την πλάτη και μάλιστα επιδεικτικά. Στο βάθος του τούνελ όμως θα διαφανεί μια μικρή ελπίδα, όταν η πρόσχαρη, ευχάριστη και αρκούντως σέξι για τα χρονάκια της Μόλι, θα του δείξει συμπάθεια, που με τον καιρό θα εξελιχθεί σε σχέση. Μοναδικό ζήτημα που τίθεται είναι η ύπαρξη του εικοσάχρονου γιου της, Σάιρους, που από την πρώτη στιγμή δεν θα πάρει τον καινούργιο Φίλο της Μαμάς με καλό μάτι. Αμοιβαίο συναίσθημα που θα νιώσει όμως κι ο υποψήφιος πατριός, συνεπώς η κατάσταση δεν θα αργήσει να εξελιχθεί σε μύλο.

Κωμωδία διατείνεται πως είναι το Cyrus και μάλιστα you'll be laughing till it hurts. Άλλωστε το παρελθόν των αδελφών Duplass, με το Baghead, που δεν έφτασε ποτέ του στα μέρη μας, προς τα εκεί καθοδηγεί. Με την μόνη διαφορά πως αυτό το σπαρταριστό ύφος που υπόσχεται δεν υπάρχει. τα στοιχεία είναι βεβαίως γλαφυρά σε αρκετά σημεία διασκεδαστικά, μα σε γενικές γραμμές τα σκεπάζει μια διαρκής μελαγχολία, που πηγάζει από τις ψυχές των χαρακτήρων της ιστορίας. Συννεφιασμένος ο άντρας που ξεπερνώντας το κατώφλι της μέσης ηλικίας, βλέπει πως το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του έχει παρέλθει και το μέλλον του δεν διαφαίνεται ιδιαίτερα λαμπρό. Ανήσυχος ο περίεργων αντιδράσεων νέος, κυρίως λόγο της εσωστρέφειας του, αλλά της λατρείας του στην μάνα, που αισθάνεται πως ο δεσμός του μαζί της κλονίζεται για χάρη ενός άλλου. Προβληματισμένη και η μητέρα του, που νιώθει πως η μοίρα της δίνει μια δεύτερη ευκαιρία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα την επιλέξει εις βάρος του γιου της.

Για πες: Το κινηματογραφικό στυλ που χρησιμοποιούν οι δημιουργοί, καθαρόαιμο indie, εξού και η επιτυχία τους στο Sundance, με την κάμερα διαρκώς να κινείται ζαλισμένη, τα ζουμ να πηγαινόρχονται και τα ντινέτ να εμφανίζονται αραιά και που, δίνοντας τόνο ρεαλισμού στην θεματολογία. Σε αισθητά παραπάνω δόση από όση θα έπρεπε εκτιμώ, μιας και η ιστορία από μόνη της είναι σύγχρονη και καθημερινή και η τεχνητή αληθινότητα μοιάζει σαν πλεονασμός. Άλλωστε οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών που συνθέτουν τον κορμό που πάνω της κτίζεται η υπόθεση, είναι κάτι περισσότερο από ζωντανές, με το θηλυκό στοιχείο του τριγώνου, την κάπως σπασμένη Marisa Tomei, να κερδίζει την μάχη του χειροκροτήματος, από τον λιγάκι ασύμμετρο Reilly και τον αρκετά εκφραστικότερο άλλες φορές, Jonah. Υπόθεση που εν ολίγοις είναι ζεστή και μοντέρνα, όχι όμως και τόσο ξεχωριστή ώστε να μην γίνει εύκολα λησμονήσιμη...