Movies Ltd

του Jon Chu. Με τους Rick Malambri, Adam G. Sevani, Sharni Vinson, Alyson Stoner

There's No Stoppin' Us...

του zerVo

Ομάδα ταλαντούχων πιτσιρικάδων χορευτών του δρόμου, βρίσκεται ένα βήμα πριν την ανάδειξη της ως της κορυφαίας της Νέας Υόρκης. Λίγο πριν την διεξαγωγή του μεγάλου διαγωνισμού, θα βρεθεί δίχως στέγη για πρόβες, αφού το κοινόβιο που ζουν τα μέλη της δημοπρατείται λόγω των χρεών του ιδιοκτήτη της. Το μεγάλο κρίμα στην περίπτωση του Step Up 3D είναι που ξεκινά με ήττα από τα αποδυτήρια, αφού στην - όχι και τόσο άτυπη - κόντρα για τον τίτλο του πρώτου τρισδιάστατου νεανικού μιούζικαλ, έχασε με διαφορά λίγων μηνών από το αντίπαλον δέος του (βρετανικού παρακαλώ) StreetDance. Ψηλά γράμματα όμως, από την στιγμή που ούτε το ένα, ούτε το άλλο, κατάφεραν να ξεφύγουν θεματικά και τεχνικά από τις ράγες που καλά διατηρούνται για τρεις δεκαετίες, από τον καιρό που τις έκτισαν τα ανεπανάληπτα Fame και Flashdance. Αν κάπου πάντως το τρίτο μέρος της σειράς με κεντρικούς ήρωες τους αεικίνητους χορευτές της Νέας Υόρκης, διαφοροποιείται από τους προκατόχους του, είναι που δεν φιλμάρει απλώς τις φιλοδοξίες των ανήλικων ταλέντων και τα ερωτικά τους σκιρτήματα, μα επιδιώκει μέσω αυτών να αναδείξει την διασκεδαστική διαφορετικότητα της τέχνης. Ακόμη κι αν αυτή δεν ξεδιπλώνεται πάνω στα ιλουστρασιόν παρκέ των μπόλρουμ, αλλά στις ασφάλτινες αυτοσχέδιες πίστες που οι breakdancers κάνουν τα μαγικά τους κόλπα.
Δεν είναι λίγες οι στιγμές που το φιλμ κινείται σε ρυθμούς παλιομοδίτικου μιούζικαλ με αποκορύφωμα την μονοπλανική σκηνή, που το πιο light ζευγαράκι του στόρι εκφράζει την αγάπη του, λικνιζόμενο στο πεζοδρόμιο πειράζοντας τους περαστικούς και θυμίζοντας ντουέτα της ασπρόμαυρης εποχής, σαν τον Fred και την Ginger. Σε ενδεχόμενη περίπτωση που οι χορευτές ήταν ατάλαντοι, κάτι τέτοιο θα φάνταζε ως αντιγραφική πανωλεθρία, μα χάρη στην άνεση που κινεί ταχύτατα την κάμερα ο Jon Chu, που ήδη έχει πάρει το κολάι από το δεύτερο Step Up, η σπαστή κίνηση του σώματος τους, υπό τους ήχους της R&B, δημιουργεί κατάσταση ευδιαθεσίας στον θεατή. Ο σκοπός άλλωστε του χορευτικού πάρτι, που απευθύνεται αποκλειστικά σε εφήβους, είναι να τους φτιάξει το κέφι για την ενδεχόμενη βραδινή συνέχεια στο κλαμπ και όχι να τους ζορίσει με κοινωνικά ζητήματα, γι αυτό και οποιοσδήποτε τέτοιος προβληματισμός παραμένει ως μια απλή αναφορά στο φόντο.
Για πες: Πέραν τούτου όμως τίποτα το αξιόλογο, αφού τα σχολιαρόπαιδα που επιλέχθηκαν για τους ρόλους, αρκούνται στην έκθεση των χιπ χοπ ακροβατικών τους, δίχως να δίνουν ιδιαίτερη βάση στις ερμηνείες. Όχι και πως το σενάριο είναι τίποτα απαιτητικό προς τα πρόσωπα τους όμως, αφού το πνεύμα του follow your heart κυριαρχεί και οι 17ρηδες που καλούνται να το υποστηρίξουν, ακόμη και μέσα στην υποκριτική τους ανυπαρξία, είναι υπεραρκετοί. Ιδίως όταν η τρισδιάστατη φόρμα που σερβίρεται το βίντεο κλιπ είναι τόσο εντυπωσιακή, που αυτού του είδους οι - βασικές, ας πούμε - ατέλειες καλύπτονται με σχετική ευκολία...

Στις δικές μας αίθουσες, 2 Σεπτεμβρίου 2010 από την Odeon

Αναβρασμός επικρατεί στο συντακτικό επιτελείο του Σεπτεμβριάτικου τεύχους της επιθεώρησης μόδας Vogue, που φιλοδοξεί να είναι το πληρέστερο και το πλέον πολυσέλιδο όλων των εποχών. Και είναι μόλις Απρίλης... Το ρητό είναι σαφές: Αν η μόδα είναι θρησκεία, τότε η Vogue είναι η Βίβλος της. Δεν είναι τυχαίο που εκατομμύρια αναγνώστες ανά τον κόσμο αδημονούν για την νέα έκδοση της, γνωρίζοντας καλά πως ότι παρουσιάσει στις σελίδες της, θα είναι και αυτό που θα φορεθεί την ερχόμενη σεζόν. Λογικότατο λοιπόν, οι επαγγελματίες του χώρου, να διεκδικήσουν ο καθένας από την πλευρά του, μια θέση στον πίνακα περιεχομένων. Μεγάλη υπόθεση! Ένα καταιγιστικό αλισβερίσι που στα γρανάζια του μπλέκονται μόδιστροι, τοπ μόντελς, φωτογράφοι, στυλίστες, σχεδιαστές, σελέμπριτις, ρεπόρτερς. Και όπως συμβαίνει σε κάθε καλοκουρδισμένη ορχήστρα, στο πόντιουμ στέκεται η μαέστρος της, με την μπαγκέτα στο χέρι, άλλοτε για να δώσει το έναυσμα δράσης, μα τις περισσότερες φορές για να τσακίσει εκείνον που θα πάει κόντρα στους αυστηρούς της κανόνες. Αν ο οποιοσδήποτε τροχός δείξει πρόθυμος να ταιριάξει το δικό του χνώτο με της καπετάνισσας, τότε υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να διατηρήσει την θέση του στην άμαξα. Αν όχι, αδιάφορο αν είναι ικανός ή ακόμη χειρότερα διάσημος, η πόρτα του περιοδικού θα είναι για πάντα κλειστή γι αυτόν, με συνέπεια το μέλλον του να φαντάζει από ζοφερό έως κατεστραμμένο. Αυτός είναι ο στρατιωτικός νόμος της Άννα Γουίντουρ! Κι όποιου του αρέσει!

Η σκιαγράφηση του χαρακτήρα της Σιδηράς Κυρίας είχε για πρώτη φορά επιχειρηθεί με γλαφυρό τρόπο στο The Devil Wears Prada, με την πραγματικότητα να μην έχει και μεγάλη διαφορά από την φιγούρα που ενσάρκωσε η Streep. Μικροκαμωμένη η Βρετανίδα, πάντοτε ντυμένη στην πένα και βεβαίως επώνυμα, προτιμά να μην κάθεται στο πολυτελές της γραφείο, μα μόνιμα να τριγυρνά στα πόδια εκείνων που έχουν αναλάβει την παραγωγική διαδικασία. Η αντίδραση της επί της στραβής, διόλου συνηθισμένη κι αυτό κάνει την διαφορά. Ούτε υστερίες, ούτε εκνευρισμοί. Αρκεί ένα χαμήλωμα του βλέμματος της, μια σκυθρωπή καρφωτή ματιά πίσω από το κοντοκουρεμένο καρέ και άπαντες στο κτίριο τρέχουν πανικόβλητοι: Το αφεντικό τελεί εν θερμώ, απομακρυνθείτε!!!

Για πες: Το ντοκιμαντέρ του ΡJ Cutler, σαν ιδέα για να είμαι ειλικρινής δεν με ενθουσίασε, κυρίως λόγω της άγνοιας μου για τα δρώμενα στον χώρο των ντεφιλέ και της υψηλής ραπτικής. Αν και ξεκινά με χαλαρό τρόπο την μελέτη των χαρακτήρων της ιστορίας, όσο περνά η ώρα και το deadline για το κλείσιμο του τεύχους πλησιάζει, μεταλλάσσεται σε θρίλερ, αφού η "μέγαιρα" καραδοκεί ωσότου να μπει στο September Issue και η τελευταία πινελιά. Μια τελειομανία που έχει σαφέστατο εμπορικό αντίκρυσμα, μα που έχει αποξενώσει τον φορέα της από αυτό που αποκαλούμε ανθρώπινες σχέσεις. Τρανό παράδειγμα, ίσως και δραματικότερη στιγμή του φιλμ, το παράξενο σμίξιμο της Γουίντουρ με την επί είκοσι χρόνια στενότερη της συνεργάτιδα, που ναι μεν διέπεται από σεβασμό για τον ρόλο της καθεμιάς, αλλά και από μια σκληρή αντιμετώπιση της πρώτης στην ιδιοφυή δουλειά της δεύτερης, ώστε να την ωθεί σε μια πνιχτή κραυγή απορίας για την αποτυχία. Δυο δεκαετίες συνύπαρξης, μια καλημέρα στο ασανσέρ κι αυτό είναι όλο. Αξίζει άραγε την τόση επιτυχία να την πληρώσεις με τον περιορισμό των συναισθημάτων σου? Η κυνική, απρόβλεπτη και αψυχολόγητη Άννα δηλώνει με σαφήνεια και σθένος, το ναι. Ίσως γι αυτό πίσω από τις 800 πολύχρωμες σελίδες του τόμου της Vogue, να μην κρύβεται ούτε ένας - ούτε ένας κυριολεκτικά - πραγματικός φίλος...

Το μήλο της οργής! Με ένα μίνι τίζερ τρέιλερ, που άμεσα παραπέμπει στην ιστορία των πρωταγωνιστών του προπατορικού αμαρτήματος, ξεκινά την προωθητική του καμπάνια η εγχώρια κομεντί Το Έτερον Ήμισυ, που σκοπό της έχει να διατηρήσει σε υψηλό επίπεδο το στάτους της ελληνικής κωμωδίας, τουλάχιστον εμπορικά τα τελευταία χρόνια, κυριολεκτικά σκίζει. Στο επίκεντρο της ιστορίας, η θεωρία που λέει πως για κάθε έναν άντρα αντιστοιχεί μια γυναίκα, άσχετα αν πριν επέλθει ο έρωτας η μάχη μεταξύ των δύο φύλων καλά κρατεί. Μέσα από την εκ διαμέτρου αντίθετη σκεπτική δύο ζευγαριών, ενός που επιδρά επιτυχημένα σε περιπτώσεις γάμων υπό κατάρρευση κι ενός που η περίπτωση του αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, θα επιχειρηθεί μια ιδιόμορφη προσέγγιση πάνω στο πιπεράτο ζήτημα, με οδηγό το χιούμορ και τις ανατροπές. Το φιλμ αποτελεί ακόμη μια παραγωγή της Αργοναύτες (θυμίζω Κληρονόμος, Μέλισσα τον Αύγουστο, Ψυχή στο Στόμα, Τέλος Εποχής φτιάχτηκαν υπό την αιγίδα της) το σενάριο του υπογράφει ο Παναγιώτης Χριστόπουλος και την σκηνοθεσία ο Βαγγέλης Σειτανίδης της αξιοπρεπούς Εύκολης Λίας και του κακού Κάτω Από το Μακιγιάζ σου...


Πληθώρα αγαπημένων του κοινού σταρς παρελαύνουν από τις εικόνες του Έτερου Ημίσεως, με τις όμορφες κυρίες να έχουν όπως πάντα τον πρώτο λόγο, είτε με ξανθιά κώμη (Δάφνη Λαμπρόγιαννη) είτε με καστανή (Κατερίνα Παπουτσάκη), με τους κυρίους Κρατερό Κατσούλη και Βλαδίμηρο Κυριακίδη στο πλάι τους να πιστεύουν ως συνήθως πως έχουν το πάνω χέρι, μα η πραγματικότητα για ακόμη μια φορά να τους διαψεύδει.

Μην κάνουμε τίποτα κι ας πούμε πως το κάναμε... Φρέσκια, ανατρεπτική και άκρως σατιρική φαντάζει η νεανική κομεντί με τον τίτλο Easy A, που υπογράφει ο Will Gluck του Fired Up, που η ιστορία της λαμβάνει χώρα μέσα στους κοινόχρηστους χώρους ενός αμερικάνικου κολεγίου. Εκεί που μια ομορφούλα σπουδάστρια, η Όλιβ, προκειμένου να κερδίσει κάποιους πόντους δημοτικότητας, θα στήσει θέατρο με ντροπαλό συμμαθητή της, για να υποτεθεί πως τον ξεπαρθένεψε. Όταν το αστείο πάρει την μορφή επιχείρησης όμως, η μικρή σχολική κοινωνία θα την δακτυλοδείξει, φορώντας της την πινακίδα της αποπλανήτριας. Άντε τώρα να τα βγάλεις πέρα, όταν όσα λέγονται για σένα είναι παραμύθια, που οφείλονται όμως στην δική σου κουτοπονηριά. Μπορείς όμως το ντροπιαστικό Scarlett Letter (σαφής αναφορά στην γνωστή ιστορία του παραγκωνισμού της Έστερ Πριν από τους πουριτανούς) να το χρησιμοποιήσεις για ιδία οφέλη? Η Screen Gems με αυτήν την χαμηλού κόστους παραγωγή, σκοπεύει να αποφέρει σημαντικά κέρδη στα ταμεία της, από τις 17 Σεπτέμβρη που το φιλμ προβάλλεται στις αμερικάνικες μεγάλες οθόνες. Μικρό το ρίσκο, που μπορεί πίσω του να κρύβει μια μεγάλη έκπληξη.


Η φατσούλα της Emma Stone πάντως, απέκτησε φανατικούς φίλους μετά το Superbad και το Zombieland που η 22χρονη από την Αριζόνα κρατούσε σημαντικούς ρόλους, γι αυτό και το Εύκολο Α, αποτελεί ένα μικρό τεστ για να δοκιμάσει τις ικανότητες της ως πρωταγωνίστρια. Από στηρίγματα πλάι της άλλο τίποτα βέβαια, αφού σωρεία ρολιστών την υποστηρίζει, όπως ο Stanley Tucci, η Patricia Clarcson, ο Thomas Hayden Church, η Lisa Kudrow και ο Malcolm McDowell.

Στην βρετανική ύπαιθρο υπάρχει ένα μέρος, που συναθροίζονται όλοι οι διάσημοι συγγραφείς, αναζητώντας έμπνευση... Και πως μπορείς να διαλύσεις μονομιάς ένα τέτοιο φιλήσυχο τοπίο, προκαλώντας αναστάτωση στους τακτικούς διανοούμενους επισκέπτες του? Απλά πρόσθεσε στην φυσική του ομορφιά, τον μελαχρινό πειρασμό με το όνομα Tamara Drewe και μονομιάς ο αντρικός πληθυσμός θα αισθανθεί ταχυπαλμίες. Μια διασκεδαστική κομεντί είναι η τελευταία ταινία που υπογράφει ο χαρισματικός Stephen Frears, που από την εποχή του My Beautiful Laundrette και του Sami And Rosi, έχει αποδείξει πως είναι ικανός να συνδυάσει το χιούμορ με την ηθογραφία. Όπως στην παρούσα περίπτωση όπου η κοπελιά με την θανατηφόρα κορμοστασιά και τις φιλελεύθερες αρχές, που δηλώνει επάγγελμα ρεπόρτερ, επιστρέφει στα πατρικά της εδάφη για διακοπές και ξεκινά τα ερωτικά παιχνίδια με τους βαριεστημένους κυρίους, προκαλώντας αυτόματα την μήνη των απατημένων συζύγων τους. Η Ταμάρα με το καυτό σορτς, μοίρασε τις πρώτες της καυτές ματιές τον περασμένο Μάιο στην Κρουαζέτ, υποσχόμενη να επιστρέψει για να την καμαρώσουν και οι κοινοί θνητοί στις αρχές του Σεπτέμβρη, όταν και θα κυκλοφορήσει στις ευρωπαϊκές αγορές.


Ξεκινώντας με τον τρόπο αυτό εντυπωσιακά μια ακόμη χρονιά για την Αγγλιδούλα Gemma Arterton, που αφού έπιασε την ευκαιρία από τα μαλλιά ως το μοναδικό στοιχείο που ξεχώρισε από τον πιο μίζερο Τζέιμς Μποντ της ιστορίας, έκανε μια εντυπωσιακή κούρσα πέρσι, υποδυόμενη την Ιώ στο Clash Of The Titans και την Ταμίνα στο Prince Of Persia. Το μέλλον είναι όλο δικό της, ειδικά από την ώρα που τόσο σημαντικοί δημιουργοί παίρνουν την απόφαση να καθοδηγήσουν τον αναμφίβολα γοητευτική της έκφραση.

- Όταν κάποιος γυροφέρνει αόρατος και νιώθει μίσος για τον κόσμο, τότε είναι πραγματικά επικίνδυνος. Δείγμα τυπικό της σχολής ανατριχίλας, που έχει αναπτυχθεί την τελευταία δεκαετία στην Ιβηρική είναι το Julia's Eyes, αν κρίνω από τον τρόπο που επιχειρεί να τρομάξει τον θεατή του. Περιβάλλον ημιφωτισμένο, ατμόσφαιρα που σε υποβάλλει πως από στιγμή σε στιγμή θα φοβηθείς και κάδρο γεμάτο μεταφυσική δραστηριότητα, καθορίζουν τα στοιχεία που έχουν καταστήσει τους Σπανιόλους ως κορυφαίους μάστορες του είδους. Δεν βάζει όπου κι όπου την υπογραφή του άλλωστε ο Guillermo Del Toro, που εδώ αναλαμβάνει υπό την εποπτεία του το πρότζεκτ, μοιράζοντας τις ευθύνες του σεναρίου στον Oriol Paulo (του τηλεοπτικού El Cor De La Ciutat) και της σκηνοθετικής καθοδήγησης στον Guillaim Morales (του Uncertain Guest). Το τρίλεπτο (plus) τρέιλερ είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό γύρω από την ίντριγκα, περιγράφοντας την αγωνία μιας γυναίκας να αποκαλύψει τι ακριβώς κρύβεται πίσω από την παράξενη αυτοκτονία (?) της τυφλής χάρη σε μια ανίατη νόσο αδελφής της. Τα σημάδια θα την οδηγήσουν σε μυστηριώδη μονοπάτια, ώστε να κληθεί να ντυθεί συνήθειες και συμπεριφορές της, προκειμένου να φτάσει στην άκρη του λαβύρινθου. Το θέμα μοιάζει ελκυστικό και ακόμη πιο τραβηχτικό το κάνει η εμμονή των Ισπανών στο να επιλέγουν τον δρόμο του ακραίου μη happy end.


Δίχως δηλωμένη ημερομηνία κυκλοφορίας ακόμη στις ΗΠΑ, μα με καπαρωμένη θέση στο καλεντάρι του Τορόντο - περιέργως όχι στο midnight madness - το Los Ojos De Julia, θα κάνει πρεμιέρα στην Ευρώπη κάπου στα τέλη του Οκτώβρη. Δεν κρύβω την ελπίδα να το δω και στις δικές μας οθόνες, έχοντας σαν ένα λόγο παραπάνω την συνύπαρξη στις εικόνες του, δύο ικανότατων ρολιστών. Της εκφραστικής Belen Rueda, που τόσο όμορφα σιγόνταρε τον Bardem στο Mar A Dendro και του Lluis Homar, του αινιγματικού δηλαδή συγγραφέα στο Los Abrazos Rotos.