Movies Ltd

των Max Giwa και Dania Pasquini. Με τους Charlotte Rampling, Nichola Burley, Flawless,

Britain's Got Talent!

του zerVo

Είναι ίσως ένα από τα τελευταία πράγματα που περίμενα να δω. Μουσικοχορευτικό σόου, με ταλαντούχα πιτσιρίκια να διεκδικούν μια θέση στον ήλιο, δίχως χολιγουντιανή - όμως - υπογραφή. Μου μοιάζει αδιανόητο, οι Αμερικάνοι, που όρισαν την έννοια του συγκεκριμένου είδους, τόσο στην μικρή όσο και στη μεγάλη οθόνη με Fame, Flashdance και πιο πρόσφατα με Save The Last Dance και δύο Step Up, να αφήνουν τα βρετανικά ξαδελφάκια τους να παίζουν με τα ολόδικα τους παιχνίδια. Και νάταν μονάχα αυτό? Με μια εντυπωσιακά ταχύτατη κίνηση, η παραγωγός Vertigo απέσπασε και τον άτυπο τίτλο του πρώτου νεανικού μιούζικαλ, που γυρίστηκε σε καθαρόαιμη τρισδιάστατη κοψιά, για να μαχαιρώσει για δεύτερη φορά την Μέκκα, που το είχε υποσχεθεί από καιρό, μα δεν το υλοποιούσε. Για να ρίξουμε και μια ματιά στο ψητό, πέραν των ανούσιων στον θεατή πρωτείων, το StreetDance 3D, κάνει και τίποτα σοβαρότερο εκτός από το να απεικονίζει εφήβους να χτυπιούνται πάνω στα παρκέ, για μια θέση στον ήλιο? Χμμ, αν και δεν του φαίνεται εξ όψεως, κάτι κάνει...
Φτωχούλα κοπελίτσα, άρτι εγκαταλελειμμένη από τον αγαπημένο της, προσπαθεί να μαζέψει τα συντρίμμια της ψυχής της, αλλά και της ομάδας χορού, που συμμετέχει ενόψει του επερχόμενου πρωταθλήματος στρίτντανς. Η πρόταση της διευθύντριας μιας αναγνωρισμένης σχολής μπαλέτου, να εντάξει στο γκρουπ, μαθητές της, που ξέρουν άριστα τις πιρουέτες, αλλά όχι και τις κολοτούμπες, θα την ζορίσει αρχικά, αλλά θα την προκαλέσει να μετρήσει τις δυνάμεις της. Αν το πρώτο σου ερώτημα, αφορά στην εξέλιξη του διαγωνιστικού τμήματος της υπόθεσης, μην περιμένεις εκπλήξεις. Αρκεί μία ταινία με περιεχόμενο contest να έχεις παρακολουθήσει και εδώ δεν θα χάσεις ούτε μισό κλισέ της. Το καινοτόμο στοιχείο του Streetdance όμως έχει να κάνει με την συνύπαρξη δύο διαφορετικών καλλιτεχνικών τεχνοτροπιών κίνησης. Εκείνης που διδάσκεται κάτω από απόλυτη πειθαρχία στις καλογυαλισμένες αίθουσες, σε σπουδαστές με πουέντ και κολάν και σε αυτή που μαθαίνεται πάνω στα καλντερίμια του δρόμου, κάτω από μπιτάτους ρυθμούς, αφήνοντας απόλυτα ελεύθερη την φαντασία των μπρεικντάνσερς για νέες φιγούρες. Έχει όμως και μια βαθύτερη προσέγγιση το ζήτημα. Από την μια μεριά της μπάρας, τα πλουσιόπαιδα, οι ΒΠ του Λονδίνου, με κλασσική παιδεία και ντυμένοι στην τρίχα και από την άλλη τα μπατίρια, με τα σνίκερς και τα χιλιοφορεμένα μπουφάν, που εκτονώνουν τα ζόρια τους χοροπηδώντας σε ρυθμούς χιπ χοπ. Με την πρώτη ματιά η συνύπαρξη τους φαντάζει γελοία, κωμική. Ειδικά για εκείνους που μαθημένοι να κινούνται πάνω στις νότες του Τσαϊκόφσκι, τώρα πρέπει να επιταχύνουν το τέμπο και να αποκτήσουν πιο αλήτικη πόζα. Στην πορεία όμως και όσο οι μέρες για το μεγάλο event πλησιάζουν, εκείνων η γνώση είναι που θα δώσει το κάτι ξεχωριστό στην τελική χορογραφία και φυσικά θα κάνει την διαφορά. Πατρίκιοι και πληβείοι together, χέρι χέρι, για τον κοινό στόχο. Στις δύσκολες οικονομικο-κοινωνικά ημέρες που περνά η Βρετανία, ένα τέτοιο μήνυμα ενότητας δεν περνά εύκολα απαρατήρητο...
Για πες: Κατά τα άλλα μην περιμένεις και πολλές στιγμές διαλόγων και πρόζας, αφού το βιντεοκλιπίστικο ύφος, όπως είναι πολύ φυσικό, κυριαρχεί στην αισθητική των σκηνοθετών Giwa και Pasquini. Γνώριμα μπιτάκια, κατευθείαν από το Τοπ 20 και ακροβατικά που κόβουν την ανάσα από τους θριαμβευτές του σόου Βρετανία Έχεις Ταλέντο, λειτουργούν σαν μικρά μικρά chapters προκειμένου να προχωρήσει το στόρι στο αναμενόμενο φινάλε. Βεβαίως σε ένα σημείο ο έρωτας θα κάνει την εμφάνιση του, μα δεν θα κυριαρχήσει του γενικότερου συνόλου, στο κομμάτι του φιλμ που θα φανούν οι έντονες αδυναμίες του μετριότατου υποκριτικά καστ, πλην της γιγάντιας Charlotte Rampling, που συγκρατεί κάπως την πιτσιρικαρία σε ανεκτά επίπεδα. Όσο για το αν μου έλειψε από το φόντο το αρτιστίκ κλίμα της Νέας Υόρκης? Δεν το νομίζω, αντίθετα αυτή η πολυχρωμία της Λόντρας, μου έφτιαξε ακόμη περισσότερο την διάθεση, στοιχείο που αποτελεί τον βασικό στόχο ενός μιούζικαλ, που λειτουργεί άριστα σαν ορεκτικό μιας δυνατής βραδιάς στην ντίσκο. Που να ήμουν και είκοσι χρονών δηλαδή φαντάσου τι θα λεγα...

Στις δικές μας αίθουσες 9 Ιουνίου, από την Hollywood

Ένας δρόμος, μία μοίρα, ένας ήρωας! Και να που μετά από ένα δεκαετές κινηματογραφικό ταξίδι στον παραμυθένιο κόσμο του Χόγκγουαρτς, φτάνουμε στο φινάλε, ενός από τα πιο επιτυχημένα σίριαλς της κινηματογραφικής ιστορίας. Τέλος που λέει ο λόγος βέβαια, αφού μπορεί το The Deadly Hallows να είναι το τελευταίο βιβλίο με κεντρικό ήρωα τον μαθητευόμενο μάγο, όπως ξεπήδησε από την φαντασία της J.K. Rowling, στις αίθουσες όμως θα το καμαρώσουμε σε δύο δόσεις, με το πρώτο τμήμα να κάνει πρεμιέρα στις 19 Νοέμβρη και το δεύτερο στις 15 Ιουλίου του 2011. Με αυτό θα κλείσει και οριστικά το φιλμικό κεφάλαιο Χάρι Πότερ, που απέφερε στα ταμεία της Warner δισεκατομμύρια δολάρια και αποτέλεσε ένα γερό στάνταρ στην κατάκτηση της κορυφής του box office. Κατόπιν του Half Blood Prince, του τελευταίου chapter που παρακολουθήσαμε, τα πάντα είναι πανέτοιμα για την τελική σύγκρουση ανάμεσα στις δυνάμεις του Καλού και του Κακού. Το πρώτο αντιπροσωπεύει ο ενήλικος πλέον Πότερ και η συντροφιά του ενώ το δεύτερο οι ορδές του σατανικού Βόλντεμορτ που επιθυμούν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Είναι η στιγμή που η τριάδα που συνθέτουν ο Χάρι, ο Ρον και η Ερμιόνη, εγκαταλείπουν την ασφάλεια της Σχολής τους, προκειμένου να αναζητήσουν και να λύσουν τα μάγια, που δίνουν στον Λόρδο απίστευτες ικανότητες. Το πρώτο μικρό δείγμα από όσα θα παρακολουθήσουμε, ένα τίζερ τρέιλερ διάρκειας ενός λεπτού, έκανε την εμφάνιση του κατά την διάρκεια της απονομής των βραβείων του MTV και είναι σχετικά αποκαλυπτικό για το σκοτεινό και αγωνιώδες ύφος του φιλμ.


Αν και τα ονόματα που είχαν ακουστεί για την ανάληψη της σκηνοθετικής καθοδήγησης ήταν και πολλά και διάσημα - μεταξύ τους ο Alfonso Cuaron, που είχε υπογράψει το τρίτο τεύχος The Prisoner From Azcaban κι ο Guillermo Del Toro - τελικά στην καρέκλα κάθισε ξανά ο David Yates, που η δουλειά του στο πέμπτο και το έκτο μέρος, κρίθηκε ικανοποιητικότατη. Μαζί με τον Βρετανό δημιουργό επιστρέφουν φυσικά και οι πρωταγωνιστές που κράτησαν τους βασικούς ρόλους, σε όλη την πορεία του έργου, δηλαδή το τρίο Daniel Radcliffe, Rupert Grint και Emma Watson, έχοντας στο πλάι τους την γνώριμη ομάδα ηθοποιών από το μεγάλο νησί, που συνθέτουν οι έμπειροι Ralph Fiennes, Bill Nighy, Jim Broadbent, Helena Bonham Carter, Imelda Staunton, Jason Isaacs, Alan Rickman, Brendan Gleeson, Maggie Smith και φυσικά ο Michael Gambon, στον ρόλο του αρχιερέα Νταμπλντορ.

Black is the new big. Το έχει βρει το κόλπο η Fox με τις κομεντί που συνδυάζουν χιούμορ και περιπέτεια και είναι διανθισμένες με έξυπνα και εντυπωσιακά ειδικά εφέ. Ο μπούσουλας του Night At The Museum άλλωστε με την τεράστια κερδοφορία που απέφερε στα ταμεία της υπάρχει ήδη και πάνω σε αυτή την πεπατημένη κινείται και το Gulliver's Travel, που φυσικά βασίζει την θεματική του στο περιβόητο μυθιστόρημα του Jonathan Swift. Ο Γκιούλιβερ στην μοντέρνα εκδοχή του, είναι ένας πολυλογάς Νεοϋορκέζος συγγραφέας τουριστικών οδηγών, που για να αποδείξει την αξία του θα δεχτεί την πρόκληση να ταξιδέψει σε ένα απομονωμένο νησί της τροπικής ζώνης κοντά στην Βερμούδα. Το αποτέλεσμα αναπάντεχο, μιας και η τρικυμία θα τον ρίξει στην άγνωστη γη που αποτελεί το βασίλειο των μικροσκοπικών Λιλιπούτειων. Κεφάτο μοιάζει το πόνημα, του εξειδικευμένου στην συνύπαρξη στο πανί αληθινών και animation χαρακτήρων Rob Letterman (Aliens vs Monsters, Shark Tale) από το τρέιλερ, που η διανομή του μόλις έριξε στην κυκλοφορία, για να διαλαλήσει το προϊόν της, που θα δει το σκοτάδι των αιθουσών στις 22 Δεκεμβρίου. Η κόντρα της συγκεκριμένης εβδομάδας μάλιστα φαντάζει ενδιαφέρουσα, αφού απέναντι στον Γκιούλιβερ θα βρεθεί το τρίτο επεισόδιο των περιπετειών του κυνηγημένου από τον πεθερό γαμπρού, στο Meet The Fockers Sequel...


Δηλαδή μιλάμε για μια μονομαχία μεταξύ Ben Stiller και Jack Black, του χοροπηδηχτούλη δηλαδή κωμικού, που εδώ υποδύεται την αλληγορική μορφή του γίγαντα. Αν μπορούσα να κάνω μια πρόβλεψη για την έκβαση του σκορ, θα πόνταρα στον άσσο, με μικρή επιφύλαξη όμως, διότι εδώ συνυπάρχουν γερά ονόματα στο καστ, όπως η εκφραστικότατη Emily Blunt, η όμορφη Amanda Peet και ο πάντα αξιόλογος Billy Connoly.

Η τεράστια εμπορική επιτυχία, θόλωσε την δημιουργικότητα του Hopper που για μια δεκαετία σχεδόν απουσίασε από την ενεργό δράση, για να κάνει ένα ηχηρό comeback στις εποποιίες του Coppola, Apocalypse Now και Rumble Fish, μέχρι να φτάσει το 1986 που έμελλε να είναι η χρονιά ορόσημο της καριέρας του. Αρχικά ο ρόλος του παράξενου άντρα Φρανκ Μπουθ στην καλύτερη ταινία του Lynch, Blue Velvet και κατοπινά η ανθρώπινη ερμηνεία του αλκοολικού προπονητή στο Hoosiers, τον οδήγησαν και πάλι ένα βήμα από την διάκριση της Ακαδημίας. Ήταν γραφτό όμως αγαλματάκι να μην σηκώσει ποτέ του. Η δεκαετία του 90 θα τον βρει και πάλι στις επάλξεις να παίζει τους αγαπημένους του ρόλους άλλοτε του διεφθαρμένου και άλλοτε του παρανοϊκού, σε μεγάλες επιτυχίες όπως το Boiling Point, το True Romance του Tony Scott και το καθηλωτικό Speed του Jan De Bont, ενώ υπήρξε ίσως ο μόνος που διασώθηκε από το ναυάγιο του Waterworld του Reynolds. Κατόπιν του μιλένιουμ, εβδομηντάρης ήδη διατήρησε την επαφή του με το κοινό, μέσω σειρών της μικρής οθόνης, όπως το 24, το E-Ring και πιο πρόσφατα το Crash, ενώ το κύκνειο άσμα του αποτελεί η φωνητική ερμηνεία του στο animation της Lionsgate, Alpha And Omega, που θα βγει στις αίθουσες το φθινόπωρο.

Στην προσωπική του ζωή, ο Dennis Hopper έκανε πέντε γάμους, που απασχόλησαν έντονα τις κουτσομπολίστικες στήλες, μέχρι και πολύ πρόσφατα όταν βγήκε στην επιφάνεια αίτηση διαζυγίου από την 40χρονη σύζυγο του, ηθοποιό Victoria Duffy, υποκινούμενο κατά φήμες από την κόρη του, στην διεκδίκηση μεγαλύτερου κληρονομικού μεριδίου. Καταβεβλημένος από την αρρώστια, είχε ήδη αποσυρθεί στην φάρμα του στην Καλιφόρνια, όπου είπε το στερνό αντίο το Σάββατο, αφήνοντας μας σαν ανάμνηση την ατημέλητη φιγούρα του νεαρού χίπη, να καταπίνει χιλιόμετρα με τη μοτοσικλέτα του, συλλέγοντας συνάμα εμπειρίες ζωής. R.I.P.