Νύχτες Πρεμιέρας 2013 Πόστερ
20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας / Νύχτες Πρεμιέρας
17-28 Σεπτεμβρίου 2014


Στο επετειακό διαγωνιστικό πρόγραμμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Αθηνών, ένα από τα τμήματα με δεδομένα πολλούς και φανατικούς οπαδούς είναι κι εκείνο των μεταμεσονύκτιων προβολών, που υπόσχονται στους θεατές τους αμέτρητες ανατριχίλες. Τμήμα που δεν απουσιάζει από κανέναν σοβαρό κινηματογραφικό θεσμό, ούτε φυσικά και από τις Νύχτες πρεμιέρας, που έχουν φροντίσει πέντε δημιουργίες πολύ πρόσφατης κοπής, να παρουσιαστούν στους ξενύχτηδες φανατικούς φίλους του horror.

Οι ταινίες που συνθέτουν την πεντάδα, θα προβληθούν μόνο μία φορά στα πλαίσια του φεστιβάλ και είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία να τις δει κανείς σε Ideal, Odeon Opera 1 και Danaos 1, που θα φιλοξενήσουν το τμήμα, καθώς δεν είναι βέβαιο πως κάποια στιγμή θα αποκτήσουν επίσημη διανομή. Ένα φιλμ από την μακρινή Νέα Ζηλανδία, ένα σίκουελ από την Σκανδιναβία και τρεις από τις ΗΠΑ, ορίζουν το section που έχει αναλυτικότερα ως εξής:

Όσα Κάνουμε στις Σκιές What We Do in the Shadows PosterWhat We Do in the Shadows
Όσα Κάνουμε στις Σκιές
Νέα Ζηλανδία, ΗΠΑ / 2014 / Έγχρωμο / 86' / Αγγλικά, Γερμανικά
Των Taika Waititi, Jemaine Clement - Με τουςJemaine Clement, Taika Waititi, Jonathan Brugh, Cori Gonzalez- Macuer
Stu Rutherford, Jackie Van Beek

Aν νομίζετε ότι ξέρετε τα πάντα για τα βαμπίρ ή έχετε δει και βαρεθεί τα πάντα, κάνετε λάθος. Γιατί στη Νέα Ζηλανδία το κάνουν αλλιώς και ενίοτε ως reality.
Ένα συνεργείο αποφασίζει να καταγράψει την καθημερινότητα μιας ιδιαίτερης ομάδας συγκατοίκων. Ιδιαίτεροι αφού πρόκειται για πανάρχαια βαμπίρ. Τα οποία αντιμετωπίζουν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο τα προβλήματα κάθε σύγχρονου ανθρώπου.
Πώς πληρώνεις το νοίκι όταν δεν έχεις λεφτά; Πώς ετοιμάζεσαι να περάσεις την πόρτα ενός κλαμπ χωρίς να έχεις φτιαχτεί, εφ' όσον δεν έχεις αντανάκλαση στον καθρέφτη; Ποιος θα αναλάβει να καθαρίσει το γεμάτο αίματα δωμάτιο μετά το δείπνο; Και τι συμβαίνει όταν εκ των πραγμάτων διαφορετικές προσωπικότητες που συγκατοικούν, έρχονται σε σύγκρουση; Με τη διαφορά του ότι διαθέτουν υπερφυσικές δυνάμεις και μπορούν να μεταμορφωθούν σε νυχτερίδες;
Μια βαμμένη στο αίμα, ξεκαρδιστική κωμωδία-έκπληξη με σοφιστικέ δόντια, που διαφοροποιείται από τις συνηθισμένες παρωδίες τρόμου της εύκολης πλάκας και καταχειροκροτήθηκε στα Φεστιβάλ Σάντανς, Βερολίνου και Κάρλοβι Βάρι.
Που και πότε? Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 23:00 Odeon Opera 1

Το Χιόνι Ξαναβάφτηκε Κόκκινο Død Snø 2 PosterDød Snø 2
Το Χιόνι Ξαναβάφτηκε Κόκκινο
Νορβηγία, Ισλανδία / 2014 / Έγχρωμο / 100' / Νορβηγικά
Του Tommy Wirkola - Με τους Vegar Hoel, Stig Frode Henriksen Martin Starr, Ørjan Gamst, Ingrid Haas, Jocelyn DeBoer
Η περίπτωση του Μάρτιν χρήζει της προσοχής μας. Μέσα σε μια μέρα έχει σκοτώσει κατά λάθος τη φίλη του με τσεκούρι, έχει ξεριζώσει το ίδιο του το χέρι με αλυσοπρίονο και έχει παρακολουθήσει ένα τάγμα από ναζί ζόμπι να ξεκοιλιάζει τους καλύτερους φίλους του.
Την επόμενη μέρα, το χιόνι ξαναβάφεται κόκκινο, καθώς οι απέθαντοι στρατιώτες του Χίτλερ αποφασίζουν να επιτεθούν σε μια κοντινή νορβηγική πόλη. Μια παρέα σπασικλάκια από την Αμερική που ειδικεύονται στην εξολόθρευση ζόμπι καταφθάνει στη Νορβηγία για να τον βοηθήσει, αλλά, παρ' όλα αυτά, οι δυνάμεις των ναζί παραμένουν υπεράριθμες.
Ετσι, το μόνο που μένει στον Μάρτιν είναι να επισκεφθεί το κοντινό νεκροταφείο πεσόντων του Κόκκινου Στρατού και να προσπαθήσει να τους φέρει πίσω στη ζωή για μια τελευταία μάχη.
Ο Νορβηγός σκηνοθέτης Τόμι Βιρκόλα συνεχίζει ακριβώς από εκεί που σταμάτησε το πρώτο «Χιόνι Που Βάφτηκε Κόκκινο», αναλαμβάνοντας να χαρίσει απλόχερα αιματοβαμμένη ψυχαγωγία στους φαν του είδους, σε ένα b movie-ορισμό της ένοχης απόλαυσης.
Που και πότε? Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 23:45 Ideal

Η Αμπέθαντη Life After Beth PosterLife After Beth
Η Αμπέθαντη
ΗΠΑ / 2014 / Έγχρωμο / 91' / Αγγλικά
Του Jeff Baena - Με τους Aubrey Plaza, Dane DeHaan John C. Reilly, Molly Shannon, Cheryl Hines, Paul Reiser
Μετά τον θάνατο της Μπεθ από τσίμπημα φιδιού, ο Ζακ περνά αρκετές ώρες με τους γονείς της αδικοχαμένης κοπέλας του προκειμένου να ξεπεράσει το σοκ. Μια μέρα, περνώντας έξω από το σπίτι τους, παρατηρεί φευγαλέα από το παράθυρο την Μπεθ να περπατάει στον διάδρομο και ορμάει στο εσωτερικό για να μάθει τι συμβαίνει.
Μήπως η Μπεθ σκηνοθέτησε τον θάνατό της για να τον χωρίσει; Κανείς δεν του απαντά, μέχρι που η τραγική αλήθεια ξεδιπλώνεται μπροστά του: Η Μπεθ είναι πλέον απέθαντη και έχει γυρίσει κατευθείαν από τους νεκρούς, έχοντας για παρέα τους υπόλοιπους θαμώνες του νεκροταφείου της πόλης.
Η πιο βιτριολική ζόμπι κωμωδία της χρονιάς βρίσκεται εδώ και εγγυάται με το αίμα της για τα πιο μακάβρια γέλια στη σκοτεινή αίθουσα! Η Ομπρεϊ Πλάζα, ο Ντέιν Ντεχάν και ο Τζον Σι Ράιλι επιστρατεύονται από τον πρωτοεμφανιζόμενο Τζεφ Μπέινα και ξεδιπλώνουν το σλάπστικ ταλέντο τους για να προσφέρουν φρέσκο κρέας στα σαγόνια του πιο αχόρταγου κινηματογραφικού είδους.
Που και πότε? Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 23:45 Ideal

Coherence Η Νύχτα του Κομήτη PosterCoherence
Η Νύχτα του Κομήτη
ΗΠΑ / 2013 / Έγχρωμο / 89' / Αγγλικά
Του James Ward Byrkit - Με τους Emily Foxler, Maury Sterling Nicholas Brendon, Lorene Scafaria, Elizabeth Gracen, Hugo Armstrong
Όπως τα καλύτερα επεισόδια της «Ζώνης του Λυκόφωτος» σκαρφίζονταν για το κοινό τους τις πιο απίθανες σεναριακές πλοκές, ενσωματώνοντάς τες σε αξέχαστες ιστορίες του φανταστικού και του παράδοξου, έτσι και ο Τζέιμς Γουόρντ Μπίρκιτ καταφέρνει στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του να αναπαράγει κάτι από τη μαγεία της θρυλικής εκείνης τηλεοπτικής σειράς.
Η ταινία του τοποθετείται εξ ολοκλήρου στη διάρκεια μιας νύχτας όπου το πέρασμα ενός κομήτη από την ατμόσφαιρα της γης προμηνύει ανεξήγητα αστρολογικά φαινόμενα και φέρνει μια παρέα τριαντάχρονων φίλων αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο η γύρω της χωροχρονική πραγματικότητα να έχει διαταραχτεί για πάντα. Τις εκπλήξεις αυτού του γοητευτικού φιλμικού γρίφου είναι προτιμότερο καθένας θεατής να τις εξερευνήσει από μόνος του.
Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη εντύπωση με το μικρό sci-fi κομψοτέχνημα του Μπίρκιτ, ωστόσο, είναι ο τρόπος με τον οποίο αντλεί τον τρόμο, την υποβολή και την απορία όχι μέσα από τη χρήση εφέ αλλά από τη μεταχείριση έξυπνων ιδεών και ραδιούργων θεωριών. Μετατρέποντας το «Coherence» σε μια ταινία που κανείς αναμένεται να κουβαλά στο μυαλό του για καιρό.
Που και πότε? Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 23:45 Danaos 1

Σου 'ρχεται It Follows PosterIt Follows
Σου 'ρχεται
ΗΠΑ / 2014 / Έγχρωμο / 100' / Αγγλικά
Του David Robert Mitchell - Με τους Maika Monroe, Keir Gilchrist, Daniel Zovatto, Jake Weary, Olivia Luccardi, Lili Sepe
Ένα ημίγυμνο κορίτσι τρέχει ουρλιάζοντας έξω από το σπίτι της, μακριά από έναν θανάσιμο κίνδυνο που μόνο εκείνη μπορεί να δει, μακριά από τους δικούς της που την κοιτούν παραξενεμένοι. Ο πανικός της τη φέρνει ως την παραλία όπου αφήνει ένα αποχαιρετιστήριο μήνυμα, πριν το πτώμα της βρεθεί παραμορφωμένο.
Με αυτόν τον ανατριχιαστικό πρόλογο, το «It Follows» μας προσγειώνει απότομα στον αλλόκοτο κόσμο του, τον οποίο στοιχειώνει μία περίεργη υπερφυσική απειλή που μεταδίδεται με το σεξ και ακολουθεί μέρα-νύχτα το στόχο της, αθέατη σε όλους εκτός από το θύμα.
Την απειλή αυτή αναλαμβάνει να αντιμετωπίσει η Τζέι με την παρέα της, στην προσπάθειά της να αντιστρέψει την τρομερή της μοίρα.
Συνδυάζοντας μια πρωτότυπη ιδέα με μια αποτελεσματική αλληγορία για την εφηβεία και τη σεξουαλικότητα, η πανέξυπνη και στιλάτη αυτή ταινία τρόμου νέας γενιάς, με το απόκοσμο σασπένς, τις τρομακτικές της εκρήξεις και την ασφυκτική αίσθηση του αναπόφευκτου, θα σας ακολουθήσει για πολλή ώρα και έξω από τη σκοτεινή αίθουσα.
Που και πότε? Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 00:15 Odeon Opera 1
Περισσότερα... »

End Of Watch
του David Ayer. Με τους Jake Gyllenhaal, Michael Peña, Anna Kendrick, Frank Grillo, America Ferrera, Cody Horn


Εγκώμιο στους αφανείς καθημερινούς ήρωες
του gaRis (@takisgaris)
To begin with the End Of Watch, something feels right to be clear right off the bat; bearing in mind that we are living in the 21st century hence everything needs to be *real* or *legit*, yet, when it comes to film terrain, I adamantly hold my ground being that odd last century guy. My aesthetics can hardly recognize the handheld camera, found footage, POV choppy, cheap(ish) filmmaking style as the new thing to be embraced cinematically. It is merely the abominate distraction, the easy way out which goes astray from the creator’s task to transport, transcend reality in order to recreate it and transmit it back to the audience through his/her singular artistic vision. Hard? Maybe so, yet worthy to strive for. This introductory comment is not meant to harm veteran policier scipter/helmer Dan Ayer’s (Training Day, Deep Blue, S.W.A.T., and Street Kings) effort to manifest boldness and street-smart bro-cop intimacy with his latest End of Watch. My point is that overanalyzed characterisation over stylistic coherence and scriptural structure is not my kind of poison.

Pal Officers Taylor (Jake Gyllenhaal) and Zavala (Michael Pena) are stuck in their south central LAPD car for endless watch hours, monitoring the criminal activity of commonly found underworld creatures, ranging from murderous gang kingpins to crack head venomous bitches. “Why do they call you Big Evil?” Taylor, who’s making a documentary for his law school sidekick of a career, is asking one of them. “Because my evil is big” casually replies the latter. Filthy dialogue, unfiltered random thoughts and repetitious police check activity is in loop here and on the plus side this brings us closer as dead heat goes to the psyche of two interconnected law enforcers. Dan Ayer has left no significant room in this jailed environment for the duo’s love interests; Taylor's pretty young thing Janet (Anna Kendrick) and Zavala's pregnant wife Gabby (Natalie Martinez), add little substance to the story, showcasing Ayer’s hardship to raise the bar higher from his minimalist approach. Unless, the scope here has a far more generic driving force.

Lately we are no strangers to men in uniform propaganda, the later example being Act of Valor about the Navy Seals’ outstanding operational achievements. Fun fact trivia, Ayer himself could have very well direct that movie, since he’s served as a submarine sonar operator himself for a number of years. There’s no arguing that he’s sitting rather comfortably with another commission of could easily be construed as an inglorious LAPD eulogy, profane but wrenching, where it’ll all end up in tears for the unsung everyday heroes who fell in the line of duty, with the grieving widows carrying the orphaned babies in arms and other servicemen paying solemn tributes. There’s only one parameter that grasps this ideologically cliché-ridden project by the scalp and that is namely the performances by Pena and Gyllenhaal in this particular order. The Hispanic dude is vivacious, earnest and generous, believes in the cause and takes the bullet for his partner. The Caucasian dude is low profile, trying to figure his mess out, eager to make the move to step up his love life. They both create a warm place that our hearts may pour in, providing a POV which easily identifies with all our predispositions on how cops could be like or better should be like; Flawed and ordinary, yet heroic and self-denying when the going gets tough.

Πριν ξεκινήσω την αναφορά μου στο End Of Watch θα ήθελα να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Λαμβάνοντας υπόψιν πως ζούμε στην μετά μιλένιουμ εποχή, συνεπώς τα πάντα πρέπει να κινούνται ανάμεσα στον ρεαλισμό και την νομιμότητα, όταν αυτός ο κανόνας περνά στα καρέ της κινηματογραφικής ταινίας, τότε καλούμαι να ομολογήσω πως είμαι ένας θεατής τους προηγούμενου αιώνα. Η αισθητική μου δύσκολα μπορεί να συμβαδίσει με την κάμερα στο χέρι, με το found footage, με την ασταθή λήψη σε πρώτο πρόσωπο, στοιχεία που το μοντέρνο σινεμά καλείται να αγκαλιάσει για να δείξει καινοτόμο. Προσωπικά αυτοί οι εκμοντερνισμοί μου αποσπούν την προσοχή, ενώ πιστεύω πως πρόκειται για μια εύκολη λύση στα χέρια του δημιουργού, στην προσπάθεια του να αδράξει την πραγματικότητα και να την μεταβιβάσει στο κοινό ως πρωτοποριακή μοναδική άποψη. Δεν μου είναι εύκολο λοιπόν, μα θα προσπαθήσω να ανταπεξέλθω στον στοχασμό του καλλιτέχνη. Αυτή η εισαγωγή βεβαίως δεν έχει σκοπό στο παραμικρό να βλάψει τον βετεράνο σεναριογράφο / σκηνοθέτη flic stories David Ayer (Training Day, Deep Blue, SWAT και Street Kings) στην τολμηρή απόπειρα του να μεταφέρει στις εικόνες του End Of Days την εκρηκτική αλήθεια του δρόμου και την αδελφική αλληλεγγύη των σε περιπολία αστυνομικών διδύμων. Απλώς η τεχνοτροπία που χρησιμοποιεί δεν είναι το καλύτερο μου...

Στενοί συνεργάτες, μα το σημαντικότερο πολύ καλοί φίλοι, είναι οι αστυνόμοι Τέιλορ (Jake Gyleenahaal) και Ζαβάλα (Michael Pena) που έχουν ξοδέψει αμέτρητες ώρες περιπολώντας στους δρόμους των Νότιων Προαστίων του Λος Άντζελες, παρακολουθώντας την παράνομη δράση αλητών του υποκόσμου, βαρόνων του κοινού εγκλήματος, δολοφονικών συμμοριών και εμπόρων ναρκωτικών. "Γιατί σε αποκαλούν ως τον μεγάλο Σατανά?" ρωτά ο Τέιλορ τραβώντας σε ντοκιμαντέρ τα κατορθώματα του, προκειμένου να το δώσει στην φοιτήτρια της νομικής φίλης του, έναν από τους κακοποιούς. "Μα γιατί το Κακό μέσα μου είναι μεγάλο" απαντά κυνικά ο τελευταίος. Βρώμικοι διάλογοι, σκόρπιες σκέψεις και διαρκείς αστυνομικοί έλεγχοι, ανακυκλώνονται στην πορεία του φιλμ, επιζητώντας να αναδείξουν τον ψυχισμό δυο αντρών που καλούνται να επιβάλλουν τον Νόμο, ρισκάροντας διαρκώς την ίδια τους την ακεραιότητα. Συνάμα όμως ο σκηνοθέτης Ayer δεν αφήνει χώρο στην αφήγηση του για να αναπτυχθούν οι επιμέρους ερωτικές ιστορίες του ντουέτου. Το όμορφο κορίτσι του Τέιλορ (Anna Kendrick) και η εγκυμονούσα σύζυγος του Ζαβάλα (Natalie Martinez) προσθέτουν λίγη ουσία στο επίπεδο στόρι, βάζοντας ταυτόχρονα δυσκολίες στον δημιουργό στο να ανεβάσει τον πήχη, πέρα από την μινιμαλιστική προσέγγιση του. Εκτός κι αν αυτή η εμμονή στην ανάδειξη του ρόλου των δύο συνεργατών είναι υποκινούμενη από άλλους παράγοντες.

Δεν είναι λίγες οι φορές τελευταία που έχουμε γίνει μάρτυρες υπερέκθεσης του έργου των ενστόλων, με πιο πρόσφατη την περίπτωση του Act Of Valor και της παρουσίασης των επιτευγμάτων των βατραχανθρώπων, ενός φιλμ που άνετα θα μπορούσε να το έχει παρουσιάσει ο Ayer, έχοντας και ο ίδιος υπηρετήσει για πολλά χρόνια στις ειδικές δυνάμεις. Είναι λογικό λοιπόν να νιώθει πολύ άνετα στην καρέκλα του οτέρ εδώ, πλέκοντας το εγκώμιο του LAPD, που θα στρέψει την ματιά του κοινού στο απαράμιλλο σθένος των αφανών καθημερινών ηρώων, που είναι πιθανόν να πέσουν νεκροί στην γραμμή του καθήκοντος, αφήνοντας πίσω χήρες με ορφανά παιδιά στα χέρια, την ώρα που τα αγήματα αποτείνουν φόρο τιμής στην μνήμη τους. Μια παράμετρος που διακρίνεται από το γεμάτο κλισέ και κοινοτυπίες πρότζεκτ, είναι οι ερμηνείες - με την σειρά ποιότητας - του διδύμου Pena και Gyleenhaal. Ο μεν Λατίνος είναι πιο κινητικός, ειλικρίνής και γενναιόδωρος, πιστεύει στις αιτίες και δεν διστάζει να πέσει πρώτος στην σφαίρα αντί για τον συνεργάτη του. Ο δε Καυκάσιος είναι χαμηλότερων τόνων, προσπαθεί να κατανοήσει το χάος που τον περιβάλλει και είναι πρόθυμος να επισημοποιήσει τα συναισθήματα του, για τον μεγάλο έρωτα της ζωής του. Παρέα συνθέτουν μια θερμή αγκαλιά που αναμένει να δεχτεί τις επευφημίες των θεατών, εκθέτοντας σε point of view, όλες τους τις προσδοκίες για το πως θα μπορούσε ή καλύτερα πως θα έπρεπε να είναι η δράση των μπάτσων. Απλοί άνθρωποι με ελαττώματα, πλην ήρωες γεμάτοι αυταπάρνηση, καθώς τα πράγματα σκουραίνουν.






Στις δικές μας αίθουσες, στις 14 Μαρτίου 2013
Περισσότερα... »

by Takis Garis (@takisgaris)

Episode 22 Man’s best friends: A reanimated dog and a LAPD cops’ duo

FRANKENWEENIE (6/10)

The ingenious Tim Burton is on that stage of his prolific cutesy-gothic film career where there are no surprises as it pertains to his thematic endeavours and conceptual visualisations. The point when all pathways seem contrived and walked on and the safest route is the signature homecoming. Objections of this singular aphophasis aside, Frankenweenie, this obvious homage from James Whale’s Frankenstein (1931) to Godzilla, King of Monsters (1956) is gleefully mingled with Burtonian Nightmare Before Christmas and Beetlejuice, that is essentially half of the master’s favorite filmography as a director/producer. What are the novelties here? You can count in the absence of Helena Bonham Carter (who committed her Corpse Bride persona to serve the latest The Great Expectations venture) and most notably so, his Johnny Depp alter ego who’s taking a needed break from bizarre fuelled roles after their sunk Dark Shadows farce. In contrast, it’s Wynona Ryder’s return from the…well, oblivion that marks her reunion with acclaimed director after more than two decades.



Frankenweenie signifies another attempt in reunion, mending the broken glass of the tormented Burton-Disney working relationship after the 1984 split, when the 29 min. short live action of the same name hit the test audiences and was ultimately shelved, on fears that was too dark and would alienate young audiences. Apparently this assumption was true so it took some thirty years for the now 90 min. black and white suburban Halloween feast to resonate with this era’s tweeners. Sparky is young Victor Frankenstein’s beloved but accidentally deceased canine, which the little sorcerer will repeatedly electro-reanimate simply because he can’t be in terms with death of a loved one. Likewise, Burton seems in denial with putting his looping revisit of overfamiliar visual and caricature territory to rest, holding his very own with stylistic flair, making a wise choice to tone down his sad-ridden emo- journey up to the boisterous third act, when one could not avoid puzzlement as to what really led Burton back to Disney’s arms if it’s plain to see what that compromise would have in store for us: A predictable happy-ending, a movie connections’ throwback and an oddity circus that, at least for my 5 y.o. who literally screamed “I need my mommy!” appeared a tad bit too scary and obnoxious to be embraced by the uninitiated.

The Ed Wood awarded star (as Dracula legend Bela Lugosi) Martin Landau provides ethereal gravity by voicing a science teacher by the unpronounceable name of Mr. Rzykruski and Tim’s old friends Martin Short and Catherine O’Hara are heard here in multiple roles, including Victor’s (Charlie Tahan) parents. At some point, Mr. Frankenstein is trying to sell his son the art of compromise as being an “everybody wins” panacea. Deplorably this very principle cannot be effectively applied to Frankenweenie, for it shows neither the edge nor the boldness to play along with past Burtonian freak shows that have become through the years the essential viewing of our beautifully nightmarish adolescence.

END OF WATCH (5/10)

To begin with the End Of Watch, something feels right to be clear right off the bat; bearing in mind that we are living in the 21st century hence everything needs to be *real* or *legit*, yet, when it comes to film terrain, I adamantly hold my ground being that odd last century guy. My aesthetics can hardly recognize the handheld camera, found footage, POV choppy, cheap(ish) filmmaking style as the new thing to be embraced cinematically. It is merely the abominate distraction, the easy way out which goes astray from the creator’s task to transport, transcend reality in order to recreate it and transmit it back to the audience through his/her singular artistic vision. Hard? Maybe so, yet worthy to strive for. This introductory comment is not meant to harm veteran policier scipter/helmer Dan Ayer’s (Training Day, Deep Blue, S.W.A.T., and Street Kings) effort to manifest boldness and street-smart bro-cop intimacy with his latest End of Watch. My point is that overanalyzed characterisation over stylistic coherence and scriptural structure is not my kind of poison.


Pal Officers Taylor (Jake Gyllenhaal) and Zavala (Michael Pena) are stuck in their south central LAPD car for endless watch hours, monitoring the criminal activity of commonly found underworld creatures, ranging from murderous gang kingpins to crack head venomous bitches. “Why do they call you Big Evil?” Taylor, who’s making a documentary for his law school sidekick of a career, is asking one of them. “Because my evil is big” casually replies the latter. Filthy dialogue, unfiltered random thoughts and repetitious police check activity is in loop here and on the plus side this brings us closer as dead heat goes to the psyche of two interconnected law enforcers. Dan Ayer has left no significant room in this jailed environment for the duo’s love interests; Taylor's pretty young thing Janet (Anna Kendrick) and Zavala's pregnant wife Gabby (Natalie Martinez), add little substance to the story, showcasing Ayer’s hardship to raise the bar higher from his minimalist approach. Unless, the scope here has a far more generic driving force.

Lately we are no strangers to men in uniform propaganda, the later example being Act of Valor about the Navy Seals’ outstanding operational achievements. Fun fact trivia, Ayer himself could have very well direct that movie, since he’s served as a submarine sonar operator himself for a number of years. There’s no arguing that he’s sitting rather comfortably with another commission of could easily be construed as an inglorious LAPD eulogy, profane but wrenching, where it’ll all end up in tears for the unsung everyday heroes who fell in the line of duty, with the grieving widows carrying the orphaned babies in arms and other servicemen paying solemn tributes. There’s only one parameter that grasps this ideologically cliché-ridden project by the scalp and that is namely the performances by Pena and Gyllenhaal in this particular order. The Hispanic dude is vivacious, earnest and generous, believes in the cause and takes the bullet for his partner. The Caucasian dude is low profile, trying to figure his mess out, eager to make the move to step up his love life. They both create a warm place that our hearts may pour in, providing a POV which easily identifies with all our predispositions on how cops could be like or better should be like; Flawed and ordinary, yet heroic and self-denying when the going gets tough.

gaRis


The Toronto Connection brought you by DENON

Περισσότερα... »