Movies Ltd

των Seth Rogen, Evan Goldberg. Με τους Seth Rogen, Jay Baruchel, James Franco, Jonah Hill, Danny McBride, Craig Robinson, Michael Cera, Emma Watson

Η Απατηλή Λάμψη του Κρετινισμού

του gaRis (@takisgaris)

Επιχειρηματικά να το θαμάξεις. Κινηματογραφικά να ξερνάς βατράχια. Αυτό που ακολουθεί είναι κάτι (ελάχιστα) περισσότερο από ένα επαγγελματικό φτυάρισμα μιας ξεχαρβάλωτης φάρσας που λανσάρεται ως αυτο-υπονομευτική παρωδία αποκαλυπτικών διαστάσεων. Είναι η κατάπληξη που προξενεί η παρατήρηση του τρόπου με τον οποίο ένα στουντιακό κόλπο παρα-βιάζει τη σχέση δημιουργού - θεατή για να προσδώσει μια κατάφωρα ψευδή, κλειδαροτρυπίστικη και ανυπόφορα σκατολογική χαζοκωμωδία που στη βάση της πετά ωμή σάρκα σελέμπριτυ βορρά σε ένα κοινό κατανάλωσης καταπιεσμένα ενόχων χαχανητών: Στην πλατεία - αρένα του σινεμά, όπου το ανόσιο είναι τρεντιά και το ανιαρό άποψη.

Οι συν-δημιουργοί Seth Rogen και Evan Goldberg, τα καναδο - εβραιόπουλα που την έκαναν μετά τη Superbad επιτυχία για άλλες καλιφορνέζικες πολιτείες, μαζεύουν την αλητοπαρέα των Jonah Hill, James Franco, Jay Baruchel και Craig Robinson στο σπίτι του τρελο-χίπστερ Franco, για ένα στόουνερ πάρτυ με Rihanna, Michael Cera και Emma Watson όπου μεταξύ σαχλοκουδουνιάς και ντιρλαντά αμετροέπειες, νάτη πετιέται η Αποκάλυψη (ναι, αυτή του Ιωάννη). Με πλείστη όση γραφικότητα, οι σχέσεις της παρέας κλωνίζονται, ο Τζόνα δαιμονίζεται, ενώ στο ενδιάμεσο θα υπάρξει χρόνος και για ένα χόουμ βίντεο σήκουελ του Pineapple Express, καθώς το αλληλοξεκατίνιασμα πέφτει σύννεφο ώσπου η αυτοθυσία καθενός κατά σειρά θα αποδειχθεί ο μόνος δρόμος για την κυριολεκτική ανάληψη στους ουρανούς, όπου το τζόιντ θα ξαναπέσει ντουμάνι με τη φιλική συμμετοχή του θρυλικού boy band Backstreet Boys, το οποίο πλαισιώνει αυτή την προσχηματικά αυτοσχεδιαστική άνευ ουσίας κωμωδίας.

Δεν είναι μυστικό ότι μετά από δυο πανίγερες φόλες (The Watch, Green Hornet) το συγγραφικό δίδυμο Goldberg - Rogen όφειλε να δώσει τα ρέστα του για να αποδείξει στο 20+ κοινό του πως δεν έχει στερέψει, αν όχι από κωμικές ιδέες, τουλάχιστον από την ικανότητα να σοκάρει, θίγοντας υποβολιμιαία τις καθεστηκυίες συμβάσεις του χιλιοταλαιπωρημένου κινηματογραφικού είδους. Το αντανακλαστικό ρηάλιτι είναι ομολογουμένως μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία δημιουργικής ανατροπής, υπό την έννοια ότι θα βγει σατυρικός ζωμός, αναφορικά με την αβάσταχτη ελαφρότητα του χόλλυγουντ, άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φρικτή πίεση του να διατηρήσεις διασημότητα στην Πόλη των Αγγέλων. Αντ’αυτού, μας παραδίδεται ένα ανατρεπόμενο γεμάτο κακογουστιά, ασταμάτητη εκφορά διαλόγων που προκαλούν αμηχανία, χωρίς οτιδήποτε αξιομνημόνευτο πλην της τραγελαφικής εμφάνισης του μόνιμου στόχου της παρέας από το Superbad, Michael Cera, σε ρεσιτάλ κόντρα-παρουσίας ως αθυρόστομου σεξομανούς κρετίνου.

Για πες: Για τους ίδιους λόγους που δεν είδαμε εντέλει τη σκηνή του τέλους με τον Rogen να καπνίζει στον Παράδεισο φούντα με τον Χίτλερ, είναι αξιοθαύμαστη η πανουργία των δημιουργών να πατούν στα χνάρια των Scary Movies, αντλώντας χάχανα από το διαστροφικό όμως συνάμα βαθιά αποστειρωμένο από κάθε ικμάδα ουσιαστικού σχολίου «χιούμορ», με τα οψίμως θεαματικά εισπρακτικά αποτελέσματα. Μετά τα $100Μ που έβγαλε το This is the End, δεν αμφιβάλλω ότι ο Αρμαγεδών είναι προ των πυλών.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 1 Αυγούστου 2013 από την Feelgood

του Craig Zisk. Με τους Julianne Moore, Greg Kinnear, Michael Angarano, Nathan Lane, Lily Collins

Φιλόλογος, κοκκινομάλλα, με κότσο και φακίδες, ψάχνει...

του zerVo (@moviesltd)

Έχοντας υπάρξει από τα αγαπημένα παιδιά όλων των φιλολόγων (αποκλειστικά κυριών) που γνώρισα στην μαθητική μου πορεία κι έχοντας ξοδέψει αμέτρητες ώρες δίπλα τους, εντός κι εκτός της αιθούσης, ε, ρε σατανά που με κόλασες, ζήλεψα. Γιατί όλες τους βλέπεις υπήρξαν μεν καταπληκτικές δασκάλες, με μοναδικό χάρισμα στο μοίρασμα της γνώσης και την διαπαιδαγώγηση, απίστευτα επικοινωνιακές και με τεράστιο το αίσθημα της ευθύνης στο λειτούργημα που είχαν αναλάβει, καμία τους όμως δεν διέθετε δίμετρη κορμοστασιά και μακριά κατακόκκινη κώμη, σαν την Julianne Moore καλή ώρα. Δεν τολμώ να φανταστώ πως θα μπορούσα να συγκεντρωθώ στην ανάγνωση του Λυσία, μετρώντας μία προς μία τις σέξι, ελκυστικές φακίδες της, να με προκαλούν σε απόσταση αναπνοής...

Δείγμα τυπικόν, δασκάλας γεροντοκόρης είναι η 45χρονη Λίντα Σινκλέρ, που εργάζεται ως καθηγήτρια γλώσσας στο γυμνάσιο του Κίνγκστον, ενός προαστίου της Πενσιλβάνια. Έχοντας σαν μοναδικό της ενδιαφέρον την διατήρηση του υψηλού επιπέδου γνώσης της τάξης της, ποτέ δεν πρόσεξε την προσωπική της ζωή κι έτσι ξοδεύει τις νύχτες της ολομόναχη, δίχως συντροφιά, έχοντας προηγουμένως απορρίψει, λόγω υψηλών απαιτήσεων, κάθε δυνητικό γαμπρό, που συναντά στα τυφλά ραντεβού. Μια μονοτονία που θα σπάσει την νύχτα που τυχαία θα συναντήσει στο διάβα της, έναν παλιό της μαθητή, τον Τζέισον, εκκολαπτόμενο συγγραφέα, που η πρώτη του απόπειρα να ξεκινήσει καριέρα στην Νέα Υόρκη απέτυχε, ο οποίος θα της παραδώσει το παρθενικό του πόνημα, με τον τίτλο Χρυσαλίς, για να το μελετήσει...

Αυτό ήταν! Συγκλονισμένη στην ανάγνωση του η μεγαλοκοπέλα εκπαιδευτικός, θα κάνει τα πάντα για να βοηθήσει το ταλαντούχο στην ματιά της ανερχόμενο λογοτέχνη, ξεκινώντας από το να πείσει το μαθητικό συμβούλιο, να ανεβάσουν το έργο του στην ετήσια θεατρική παράσταση του σχολείου. Συνεπικουρούμενη από τον εξίσου εντυπωσιασμένο καθηγητή της υποκριτικής, όχι όμως και από τον συντηρητικό γυμνασιάρχη, η ευαίσθητη Λίντα, ακόμη και με προσωπικό οικονομικό κόστος, θα το βάλει αμέτι μοχαμέτι, πάση θυσία να αναδείξει το πουλέν της σε καινούργιο Χέμινγουέι. Μάλλον όμως έχει υπολογίσει δίχως τα βέλη του έρωτα, που θα σημαδέψουν ευθεία στην αποξενωμένη καρδιά της, παράγοντας που εν αγνοία της θα προκαλέσει αναστάτωση τόσο στις ολοήμερες πρόβες, όσο και στην γενικότερη γαλήνη της λειτουργίας του εκπαιδευτηρίου.

Μπορεί στο άκουσμα των βασικών του στοιχείων (μοναξιά, απογοήτευση, κατάθλιψη) το θέμα να ακούγεται στενόχωρο, η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική, αφού η σκοπιά που χρησιμοποιεί το σενάριο για να εκθέσει το ζήτημα είναι πέρα για πέρα γλαφυρή και μέσα στην φάρσα που σιγοβράζει, διασκεδαστική. Εκεί που ο κατά βάση τηλεοπτικός σκηνοθέτης Craig Zisk, χάνει τα γκέμια και δεν διατηρεί τις ισορροπίες, είναι στο κτίσιμο του σκηνικού που λαμβάνει χώρα η ίντριγκα, αφού το σανίδι του high school αμφιθεάτρου που την φιλοξενεί, δείχνει ελάχιστα αληθινό, μακριά από κάθε πραγματικότητα. Αν και για να λέμε και τα πράγματα με το όνομα τους, δύσκολα θα μπορούσε να συμβεί το αντίθετο, αφού μια ενδεχόμενη αποκάλυψη τέτοιων γεγονότων, πιο πολύ σε αιματηρό σκάνδαλο θα είχε οδηγήσει, παρά σε έναν θρίαμβο, αποτέλεσμα της ομαδικής εργασίας ενός θιάσου ανηλίκων ηθοποιών.

Για πες: Μικρό διάλειμμα από τις πολύ πιο σοβαρές της ασχολίες είναι για την όσο περνούν τα χρόνια και ελκυστικότερη Moore, ο ρόλος της The English Teacher, που τον φέρει εις πέρας με χαρακτηριστική άνεση, προβάλλοντας όπως συνηθίζει, με την μέθοδο του κρυψίματος πίσω από τα κοκάλινα γυαλιά και την αλογοουρά, την αναμφίβολη σεξουαλικότητα της. Αντίθετα λίγος αποδεικνύεται στον χαρακτήρα - κλειδί του πιτσιρικά γραφιά ο Michael Angarano, αφήνοντας την Julianne μονάχη να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά, έχοντας απλώς την περιφερειακή αρωγή του Nathan Lane, που ουσιαστικά παίζει ως κλασσική περσόνα του Μπρόντγουέι, τον ίδιο του τον εαυτό.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 1 Αυγούστου 2013 από την Seven

του Mukunda Michael Dewil. Με τους Paul Walker, Naima McLean, Gys de Villiers, Leyla Haidarian, Tshepo Maseko

Grand Theft Auto

του zerVo (@moviesltd)

Τι θυμήθηκα τώρα? Την παλιά καλή εποχή του βίντεο, που πηγαίναμε τα καλοκαίρια όλη μαζί η κομπανία στο κλαμπ και τα βάζαμε ρεφενέ, για να πάρουμε όσες περισσότερες ταινίες επέτρεπε το βαλάντιο και συντροφιά με τον πασατέμπο, δροσίζαμε κομματάκι τις βραδιές στο εξοχικό. Πιτσιρίκια τότε, μόνο τον Bud Spencer γνωρίζαμε, άρα δεν μας ένοιαζε ούτε ποιος ήταν ο πρωταγωνιστής, ούτε αν το φιλμάκι ήθελε να μας προβληματίσει. Αρκεί να είχε δράση, πολύ δράση, ασταμάτητη δράση, ώστε μαζί με τα σπόρια, να φάμε και κανένα νύχι από την αγωνία μας. Ε, αν με μια μηχανή του χρόνου, κατάφερνα να γυρίσω τις δεκαετίες πίσω, σίγουρα το Vehicle 19 θα ήταν μια από εκείνες τις κασέτες που σωρηδόν μας πρότεινε για καλές ο βιντεοκλαμπάς. Αξέχαστες στιγμές...

Έχοντας μόλις βγει από την φυλακή, εκτείνοντας ποινή για ένα έγκλημα που ποτέ του δεν διέπραξε, ο Αμερικάνος Μάικλ Γουντς, θα ταξιδέψει στην άγνωστη για εκείνον Νότια Αφρική, αναζητώντας τα ίχνη της πρώην συζύγου του, που εργάζεται στην διπλωματική αποστολή της πρεσβείας του Γιοχάνεσμπουργκ. Από λάθος της Hertz, το αυτοκίνητο που θα του δοθεί για νοικιάρικο, δεν θα είναι όμως εκείνο που ζήτησε, αλλά κάποιο βανάκι παρατημένο στο πάρκιν του αεροδρομίου, που στην διαδρομή προς την πόλη, θα αποκαλύπτει την μία έκπληξη μετά την άλλη στον οδηγό του. Ένα κινητό τηλέφωνο στο ντουλαπάκι, ένα οπλισμένο περίστροφο κάτω από το κάθισμα, μια δεμένη χειροπόδαρα γυναίκα στο πορτ μπαγκάζ...

Κοινώς ο ταξιδιώτης θα βρεθεί, που λέμε, στον λάθος τόπο την λάθος στιγμή, εφόσον θα παγιδευτεί, εντελώς αναπάντεχα, στα δίχτυα μιας συνωμοσίας, οργανωμένης από τις ίδιες τις διωκτικές αρχές της πρωτεύουσας, που έχει σαν σκοπό να πνίξει στην γέννηση της την έρευνα της εισαγγελίας, γύρω από το εμπόριο λευκής σαρκός, με ιθύνοντα νου τον αρχηγό της αστυνομίας. Σε ένα μέρος εντελώς αφιλόξενο, με τους κινδύνους να παραμονεύουν σε κάθε γωνία και στο κατόπι του να βρίσκονται δεκάδες περιπολικά, ασφαλίτικα, μέχρι και ελικόπτερα, ο προβληματισμένος άντρας, πρέπει να αποφασίσει αν θα παραδοθεί ή θα τραβήξει μέχρι τέλους την παρτίδα, που ο ίδιος δεν θέλησε να συμμετάσχει.

Δίχως να έχει στα χέρια του κανένα ξεχωριστό σενάριο της προκοπής, αντίθετα η ιστορία του μπάζει νερά από όπου κι αν την κοιτάξεις, ο Μπαφάνα Mukunda Michael Dewil, με ελάχιστους παράδες στην τσέπη κάνει τα αδύνατα δυνατά για να παρουσιάσει ένα action movie τουλάχιστον αξιοπρεπές. Τι τον βοηθά? Το πάμφτωχο και σκονισμένο φυσικό φόντο, μιας από τις μεγαλύτερες πρωτεύουσες του εγκλήματος στον πλανήτη και η έμπνευση του να στήσει την κάμερα του σε διάφορες γωνίες εντός του πολυμορφικού, ώστε να ανεβάσει την κλειστοφοβική ένταση και τον παλμό, όσο η μέτριας έμπνευσης ίντριγκα εξαπλώνεται. Το πετυχαίνει? Είπαμε κι αποξαρχής. Για το παλιοκαιρισμένο VCR μια χαρά επιλογή είναι Ο Μαχητής.

Για πες: Και ειδικότερα για τους φανατικούς φίλους του game Grand Theft Auto, αφού το εργάκι ξεκινάει και τελειώνει με μια τέτοιου τύπου καταδίωξη στους δρόμους του SoWeTo, έχοντας πίσω από το τιμόνι τον πρωταγωνιστή της πιο διάσημης κινηματογραφικής σειράς με γοργά αυτοκίνητα στην ιστορία του σινεμά. Μην χαίρεσαι. Δεν είναι ο Vin Diesel αυτός, άλλωστε το σταριλίκι του θα προϋπήρχε ακόμη και του τίτλου και θα το γνώριζες εκ προοιμίου, αλλά ο Paul Walker, που ακόμη κι αν τον έχουν παρακολουθήσει τόσα εκατομμύρια μάτια στους Fast And The Furious, δεν είναι τίποτα περισσότερο ερμηνευτικά, από μια χρυσή δευτεράντζα, που δεν έχει καταφέρει ποτέ να σκαρφαλώσει στο πάνω ράφι της βεντετικής ιεραρχίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 1 Αυγούστου 2013 από την Hollywood Ent.

της Marion Laine. Με τους Juliette Binoche, Édgar Ramírez, Hippolyte Girardot, Amandine Dewasmes, Aurélia Petit, Bernard Verley

Οι Ανεύθυνοι...

του zerVo (@moviesltd)

Δύο είναι οι βασικές και αναγκαίες προυποθέσεις, που πρέπει να ισχύουν απαραίτητα, πριν κανείς βάλει μπροστά, για να φέρει στον κόσμο ένα παιδί. Πρωτίστως πρέπει να το θέλει. Κι όχι να το θέλει επειδή είναι της μόδας ή έτσι του επέβαλαν, αλλά έχοντας απόλυτα την γνώση του τι πάει να πει γονιός, να επιθυμεί από τα βάθη της ψυχής του να φορέσει το υπέυθυνο κοστούμι του. Και δευτερευόντως, από την στιγμή της σύλληψης, είναι υποχρεωμένος να το προσέχει. Πιότερο από τον εαυτό του, πιότερο από οτιδήποτε άλλο μπορεί να αγαπά. Δύο κανόνες που το σενάριο μιας αλλόφρονος δημιουργίας από την Γαλλία - που στο επίκεντρο της μάλιστα έχει δύο επιστήμονες, ορκισμένοι στον Ιπποκράτη - καταπατά από πολύ νωρίς στην αφήγηση του. Κρίμα...

Αποτελούν το καλύτερο δίδυμο χειρουργών ανοικτής καρδιάς, του πρότυπου νοσοκομείου των Παρισίων η Ίντα και ο Χαβιέ. Συνάμα όμως είναι και ζευγάρι στην ζωή, παντρεμένοι εδώ και μια δεκαετία, έχοντας καταφέρει με το πάθος τους, να ξεπερνούν τα αμέτρητα ζόρια της πρωινής τους εργασίας. Μόνιμα σφιχταγκαλιασμένοι στις βόλτες τους την μοτοσυκλέτα, στις βραδυνές τους βαρκάδες, στις γεμάτες ιδρώτα νύχτες τους, κανείς από τον περίγυρο τους δεν θα περίμενε πως αυτή τους η αγάπη κάποτε θα κατέρρεε. Το πρώτο χτύπημα, με την αποπομπή εκείνου από την κλινική, λόγω της εμμονής του στο αλκοοόλ, θα ακολουθήσει το αναπάντεχο μαντάτο πως εκείνη βρίσκεται σε ενδιαφέρουσα. Κι αν η αρχική της αντίδραση ήταν να αποκρύψει από τον καλό της την είδηση ήταν μια φορά λάθος, τότε η απόφαση της να το ρίξει, εν αγνοία του μάλιστα, ισοδυναμεί με έγκλημα...

Ζήλια που θα εξελιχθεί σε φθόνο, απαιτήσεις που θα φτάσουν σε όρια αυταρχισμού, παραξενιές που θα μετατραπούν σε παρανοικές αντιδράσεις, είναι τα πρώτα σημάδια της κόπωσης που θα επέλθει στην σχέση, καθώς η κοιλιά θα αρχίσει να φουσκώνει. Δίχως μάλιστα κανείς στην πραγματικότητα να το έχει ζητήσει. Κι εκεί τίθεται το ζωτικό ερώτημα για τους δύο σαραντάχρονους (και πολύ ακόμη βάλε) που μέχρι τα χθες χασκογελούσαν σε κάθε άγγιγμα - ερωτικό κάλεσμα: Υπήρξε ποτέ αγάπη μεταξύ τους ή απλά όλα ήταν θέμα καλοπέρασης? Κι ενώ θα περίμενε ο θεατής μια βοήθεια, ένα στοιχείο από την αφήγηση της σκηνοθέτιδας, για το πως ακριβώς να οριοθετήσει ο παρατηρητής ετούτον εδώ τον αλλοπρόσαλλο έρωτα, έρχεται η δεύτερη πράξη να κατακερματίσει την όποια ορθολογική ισορροπία διατηρούταν μέχρι ώρας.

Οι καταστάσεις πανικού και οι χειροδικίες, παρμένες με τρεμάμενη κάμερα και καλά για την αληθοφάνεια, δίνουν την σκυτάλη σε μια σειρά από φαντασιώσεις, σε τόπο μακρινό από την Πόλη του Φωτός - πιθανότατα κάπου κοντά στην πατρίδα του λεγάμενου, στην Νότια Αμερική - που μιξάρονται με ενέργειες που δεν θα έπραττε ούτε έφηβος, πόσο μάλλον ένας διάδοχος του Μπάρναρντ. Κοινώς η φέρελπις Φραντσέζα Marion Laine, απέτυχε πλήρως να θεμελιώσει σωστά το, βασισμένο στην νουβέλα του Mathias Enard, μελόδραμα, χάνοντας πολύ σύντομα τον καλό τον δρόμο και καταλήγοντας σε ένα αδιέξοδο, που κανέναν πια δεν ενδιαφέρει ποια θα είναι η κατάληξη των απόμακρων χαρακτήρων του.

Για πες: Όχι δηλαδή πως το πάλεψαν κιόλας ερμηνευτικά οι δύο κύριοι πρωταγωνιστές, για να πείσουν για το ρεαλιστικό των ρόλων τους. Η Juliette Binoche, με εκείνη την σταθερή απάθεια του βλέμματος των πιο πρόσφατων παρουσιών της, συγκρούεται με τον πολύ πιο γκροτέσκο Edgar Ramirez, σε μια αισθηματική μονομαχία, που ξένισε μάλλον ακόμη και τους ίδιους. Ορίζοντας ένα ασύμμετρο και από τα δυσκολότερο να πετύχει ντουέτα, που έτσι όπως κύλησε το στόρι του A Coeur Ouvert δεν θα σωζόταν ούτε με τριπλό by-pass...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 1 Αυγούστου 2013 από την Videorama

του Josh Boone. Με τους Greg Kinnear, Jennifer Connelly, Lily Collins, Logan Lerman, Nat Wolff, Liana Liberato, Kristen Bell

Τα φτιάχνω, χωρίζω. Τα φτιάχνω, χωρίζω.

του zerVo (@moviesltd)

Νομίζω πως αρχίζει και κουράζει λίγο αυτή η συνεχής ροή φιλμς από την ανεξάρτητη αμερικάνικη παραγωγή, που εστιάζουν στις ζωές οικογενειών της διπλανής πόρτας, ισορροπούν κάπου ανάμεσα στην κομεντί και την συγκίνηση, χρησιμοποιούν σαν σήμα κατατεθέν τους τους εξυπνακίστικους διάλογους και συνήθως ξεχνιούνται αμέσως μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους τους. Σύμφωνοι οι αγκαλιές του Sundance, της Tribeca και του SXSW πλέον είναι τόσο μεγάλες που χωρούν αμέτρητους τίτλους της indie βιομηχανίας, που έχει πια γιγαντωθεί σε υπερβολικό βαθμό, αλλά κάθε τρεις και λίγο ένα σε ριπίτ δραματάκι για τον πικραμένο διαζευγμένο πενηντάρη ή τον ντροπαλό παρθένο έφηβο μου φαίνεται too much, ειδικά όταν παίρνει διανομή αιθούσης και στα μέρη μας...

Φαμίλια χαρισματικών συγγραφέων είναι αυτή των Μπόργκενς. Ακολουθώντας την επιτυχία του πατέρα τους, Μπιλ, ενός ευρηματικού νοβελίστα που τα έργα του μοσχοπουλιούνται στις προθήκες των μπουκστόρς, τα παιδιά του, πήραν τον ίδιο δρόμο, προκειμένου να δοκιμάσουν κι εκείνα τις δυνάμεις τους στην λογοτεχνία. Η μεγάλη, η Σαμ, παρότι ακόμη σπουδάζει στο κολέγιο, κατάφερε ήδη να πείσει την εκδοτική εταιρία για την αξία της, ώστε να δώσει το πράσινο φως για την κυκλοφορία της πρώτης της ερωτικής νουβέλας, την ίδια ώρα που ο μικρός, ο Ράστυ, ο φανατικότερος οπαδός στον κόσμο των έργων του Στήβεν Κινγκ, πιστεύει πως σύντομα οι ιστορίες φαντασίας που γράφει θα προξενήσουν το ενδιαφέρον των εκδοτών.

Παρότι στο επαγγελματικό κομμάτι οι Μπόργκενς τα πηγαίνουν περίφημα όμως, στην πραγματικότητα είναι μια δυστυχισμένη οικογένεια. Ο πατήρ, συντετριμμένος εδώ και δυο χρόνια από την εγκατάλειψη της αγαπημένης του γυναίκας, δεν έχει έκτοτε στεριώσει ούτε αράδα, η εγωίστρια και ισοπεδωτική νεαρή, κρατά μούτρα στην μάνα της για την στάση της, ενώ ερωτικά δεν έχει βρει ακόμη τον πρίγκιπα των ονείρων της, την ίδια στιγμή που ο άπειρος από σχέσεις αδελφός της, παλεύει να ξεπεράσει τις ανασφάλειες του και να φλερτάρει το κορίτσι που έχει κερδίσει την καρδιά του. Χριστούγεννα φτάνουν και η κατήφεια βασιλεύει στο παραθαλάσσιο σπιτικό τους...

Καταλύτης και των τριών επιμέρους ιστοριών που ορίζουν το παζλ του Stuck In Love (που στο παρελθόν χρησιμοποίησε σαν τίτλους εργασίας τα Writers και A Place For Me) είναι ο έρωτας, σε τριπλή μάλιστα φόρμα: Αγνός, νεανικός και ώριμος. Στο δημιουργικό του ντεμπούτο ο Josh Boon, τηρεί κατά γράμμα τις προσταγές του χαμηλότονου άλλοτε (κυρίως) εύθυμου, άλλοτε συννεφιασμένου ρομάντζου, προτάσσοντας όλες εκείνες τις γνώριμες τρικυμίες που συναντά το καρδιοχτύπι σε οποιαδήποτε μορφή του. Τι θα μου μείνει στο φινάλε από το εργάκι? Η μουντούλα φωτογραφία της κατά βάση χειμωνιάτικης θάλασσας, το αξιοπρεπές σάουντρακ που αποτελείται από σύγχρονα νεαρά ροκάκια και μερικοί - όχι όλοι - από τους παρελαύνοντες στο καστ.

Για πες: Σίγουρα όχι ο Kinnear, στην πολλοστή φορά που υποδύεται τον ρόλο του απογοητευμένου από την ζωή μεσήλικα, σίγουρα όχι η Connelly, που τα πάλαι ποτέ κουκλίστικα χαρακτηριστικά της, έχουν δώσει την θέση τους σε μια αποδιωκτική αγριάδα, σίγουρα όχι ο Lerman, που δεν μοιάζει να του ταιριάζει κανένα από τα κουστούμια που του φοράνε. Αντίθετα θετικό βαθμό παίρνει η Disneyική Σταχτοπούτα Lily Collins, για πρώτη φορά σε ψιλοακατάλληλο ρολάκι, ο καλύτερος όλων Nat Wollf, που ουσιαστικά αφηγείται τις αυτοβιογραφικές θύμησες του σκηνοθέτη και η έκπληξη Kristen Bell, που αποδίδει εμπνευσμένα την καυστική, κυνική και ανισόρροπη ερωμένη του μπαμπά, σε μια εμφάνιση μακρινή από τα γνώριμα στάνταρντ της.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 1 Αυγούστου 2013 από την Village

Άλλος άνθρωπος..! Ριμέικ μιας από τις πιο καλές ταινίες με πρωταγωνιστή τον αγαπημένο κωμικό Danny Kaye, βασισμένο στην πολυδιαβασμένη νουβέλα φαντασίας του James Thurber, είναι το The Secret Life Of Walter Mitty. Ένα φιλμ που περιγράφει την πορεία ενός τυπικού, ενός καθημερινού, ονειροπόλου μεροκαματιάρη, που κτίζει έναν δικό του φανταστικό κόσμο μπέσα στον οποίο εκείνος αποτελεί το ηρωικό του επίκεντρο. Το ταξίδι του από άκρο εις άκρο του πλανήτη, καθώς το ένα κατόρθωμα του διαδέχεται το άλλο, θα έχει τέτοια ένταση και αληθοφάνεια, ώστε θα ξεπεράσει ακόμη και τα πιο ακραία του όνειρα. Σημαντικό κομμάτι από το σενάριο του Steve Conrad αποτυπώνεται στο καταπληκτικό προωθητικό κλιπ της Fox, που θα διανείμει την παραγωγή της Samuel Goldman στις αίθουσες τον ερχόμενο Δεκέμβριο.

Πρόκειται για το μεγάλο στοίχημα του Ben Stiller, που εδώ από τριπλό θώκο, του συμπαραγωγού, του σκηνοθέτη και του πρωταγωνιστή ως Ουόλτερ Μίττυ, θα επιχειρήσει να αποδείξει πως δεν είναι απλώς ο performer των εμπορικών κομεντί, όπως έχει τυποποιηθεί. Μαζί του στο δύσκολο, αλλά και ενδιαφέρον όπως αποκαλύπτεται, εγχείρημα, θα βρεθούν και οι Kristen Wiig, Adam Scott, Shirley McLaine και Sean Penn.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2013...

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο γιορτάζει φέτος τα 25 χρόνια του τμήματος Midnight Madness και υπόσχεται να σκορπίσει αμέτρητες ανατριχίλες στις μεταμεσονύκτιες προβολές του. Με ένα πρόγραμμα που έχει επιμεληθεί ο υπεύθυνος Colin Geddes, αναμένεται να παρουσιαστούν φιλμς που θεματικά θα κινηθούν από το εξωγήινο gore στην τρομακτική σεξοκωμωδία και από τον Ασιατικό εξωτικό τρόμο μέχρι την αναβίωση των Ιταλών κανιβάλων.

Οι ταινίες που συνθέτουν το πρόγραμμα του Midnight Madness και θα προβληθούν στα πλαίσια του TIFF 13 από τις 5 μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου 2013 είναι οι ακόλουθες:

Afflicted των Derek Lee και Clif Prowse, Καναδάς / ΗΠΑ (Ταινία Έναρξης)
All Cheerleaders Die Lucky McKee του Chris Sivertson, ΗΠΑ
Almost Human του Joe Begos, ΗΠΑ
The Green Inferno του Eli Roth, ΗΠΑ
Oculus του Mike Flanagan, ΗΠΑ
R100 του Hitoshi Matsumoto, Ιαπωνία
Rigor Mortis του Juno Mak, Χονγκ Κονγκ
The Station (Blutgletscher) του Marvin Kren, Αυστρία
Why Don't You Play in Hell? (Jigoku de Naze Warui) του Sion Sono, Ιαπωνία

Για περισσότερα μείνετε συντονισμένοι στο www.moviesltd.gr τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη κατευθείαν από το Toronto International Film Festival 2013.

Δόθηκαν στην δημοσιότητα και οι τίτλοι των δέκα ταινιών ελληνικής παραγωγής που θα προβληθούν στο περιφερειακό τμήμα του Διεθνούς Φεστιβάλ του Τορόντο 2013, City To City, που για την φετινή χρονιά είναι αφιερωμένο στην πρωτεύουσα μας, την Αθήνα. Δέκα τίτλοι πρόσφατης κοπής, που θα απαρτίσουν το πρόγραμμα του αφιερώματος που θεσπίστηκε για πρώτη φορά το 2009 και έχει σαν στόχο την προβολή νέων δημιουργών που ζουν και εργάζονται στην επιλεγμένη κάθε φορά πόλη. Οι δημιουργοί θα έχουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με εκπροσώπους της κινηματογραφικής κοινότητας και να ερευνήσουν τις πιθανότητες για μελλοντικές συμπαραγωγές, ενώ οι ταινίες τους θα προβληθούν στο κοινό στο πλαίσιο ενός από τα μεγαλύτερα διεθνή φεστιβάλ με παγκόσμια προβολή.

Οι ταινίες (παραγωγής 2011-2013) που θα προβληθούν είναι:

J.A.C.E. του Μενέλαου Καραμαγγιώλη
Miss Violence του Αλέξανδρου Αβρανά
September της Πέννυς Παναγιωτοπούλου
To the wolf των Χριστίνα Κουτσοσπύρου και Αριάν Χιούζ
Wasted Youth των Αργύρη Παπαδημητρίου και Γιαν Φόγκελ
Wild Duck του Γιάννη Σακαρίδη
Άδικος Κόσμος του Φίλιππου Τσίτου
Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά της Ελίνας Ψύκου
Η κόρη του Θάνου Αναστόπουλου
Να κάθεσαι και να κοιτάς του Γώργου Σερβετά

Το φετινό αφιέρωμα στην Αθήνα, είναι το πέμπτο κατά σειρά που διοργανώνεται μετά από αυτά του Τελ Αβίβ, της Κωνσταντινούπολης, του Μπουένος Άιρες και του Μουμπάι. Αποτελεί μία πρωτοβουλία του καλλιτεχνικού διευθυντή του φεστιβάλ του Τορόντο των Cameron Bailey και του διευθυντή του φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και επικεφαλής του διεθνούς προγράμματος του φεστιβάλ του Τορόντο Δημήτρη Εϊπίδη και πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, το οποίο θα έχει ενεργή παρουσία στο φεστιβάλ προκειμένου να προωθήσει τους Έλληνες συμμετέχοντες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ κινηματογράφου του Τορόντο, εκτός από τις προβολές, διοργανώνονται διαλέξεις, συζητήσεις, εργαστήρια για την υποστήριξη της κινηματογραφικής βιομηχανίας και για να δοθεί η ευκαιρία τόσο σε Καναδούς όσο και σε σκηνοθέτες από όλο τον κόσμο, να προβάλουν το έργο τους.

Για περισσότερα μείνετε συντονισμένοι στο www.moviesltd.gr τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη κατευθείαν από το Toronto International Film Festival 2013.