Movies Ltd

του Simon West. Με τους Nicolas Cage, Danny Huston, Malin Åkerman, M.C. Gainey, Sami Gayle, Mark Valley, Josh Lucas

Δεν μπορεί με τίποτα

του zerVo (@moviesltd)

Δεν έχουν περάσει παρά μόνο δεκαπέντε χρόνια από τότε. Έχοντας στα χέρια του το χρυσό αγαλματάκι της Ακαδημίας, για την αξιομνημόνευτη ερμηνεία του στο Leaving Las Vegas, ο γαλανομάτης Nicholas Kim Coppola, έχει εξελιχθεί στον τοπ action performer Της εποχής, συμμετέχοντας σε τρεις ανεπανάληπτες περιπέτειες δράσης. Βράχος, Con Air και Face / Off, κατατάσσουν τον σούπερ σταρ που μέσα του βράζει το Ιταλιάνικο αίμα, στην κορυφή της κατάταξης των δημοφιλέστερων της περιόδου. Όλα αυτά που μοιάζουν σαν να συνέβησαν μόλις χθες, για τον ίδιο τον Cage είναι πλέον μακρινό - τι μακρινό, εδώ μιλάμε για παρασάγγες - παρελθόν, αφού έκτοτε, πέραν κάποιων μικροαναλαμπών, ουδέποτε κατάφερε να ξεπεράσει την μετριότητα σε ότι κι αν καταπιάστηκε, δίνοντας σε όλους την εντύπωση πως δεν μπορεί με τίποτα να επανέλθει.

Η ληστεία του θησαυροφυλακείου της Νέας Ορλεάνης, με λεία δέκα εκατομμύρια δολάρια, δεν στέφθηκε με επιτυχία για την συμμορία του διαβόητου διαρρήκτη Γουίλ Μοντγκόμερι, από την στιγμή που οι αστυνομικές αρχές είχαν πληροφορίες για το μεγάλο κόλπο και στρίμωξαν τους κλέφτες. Παρότι έστω και τραυματισμένοι οι συμμορίτες κατάφεραν να διαφύγουν ο αρχηγός τους συνελήφθη και οδηγήθηκε στην φυλακή για να εκτίσει ποινή κάθειρξης οκτώ ετών. Σήμερα, έχοντας μόλις διαβεί ελεύθερος το κατώφλι του σωφρονιστικού ιδρύματος, ο Μοντγκόμερι σκοπεύει να αφήσει πίσω του το παράνομο παρελθόν και να αφοσιωθεί στην έφηβη κόρη του που έχει εγκαταλείψει, τόσο όμως η αστυνομία, όσο και οι παλιοί του κομπανιέροι, που πιστεύουν πως κρατά κάπου καλά κρυμμένη την άφαντη λεία, δεν θα τον αφήσουν να τραβήξει για καιρό τον δρόμο της αρετής.

Έχοντας χάσει το κάτω του άκρο την μοιραία βραδιά, ο παρανοϊκός πλέον και θεωρούμενος από όλους νεκρός, πρώην συνεργάτης του, Βινς, προκειμένου να διεκδικήσει το χαμένο του μερίδιο, θα απαγάγει την μικρή Άλισον, θα την κρύψει καλά στο ταξί που οδηγεί στους δρόμους της Λουιζιάνας και θα ζητήσει λύτρα από τον πατέρα της για να την απελευθερώσει. Με τις ώρες να κυλούν βασανιστικά και τον τοπικό επιθεωρητή να μην δείχνει διαθέσιμος να συνεργαστεί με τον πρώην κακοποιό για τον εντοπισμό της ανήλικης ομήρου, ο Γουίλ πρέπει να σκεφτεί τον τρόπο που θα την αποσπάσει από τα χέρια του μανιασμένου εγκληματία. Ακόμη κι αν χρειαστεί για ακόμη μια φορά να διαρρήξει το Φορτ Νοξ της πόλης.

Πρέπει να είναι αντιληπτό στους φανς του είδους, πως μιλάμε για ένα κλωναράκι της αναλόγου ύφους περιπέτειας, αλλά και σαρωτικής επιτυχίας, με τον Liam Neeson, Taken, που δεν κοπιάρει μονάχα την θεματική του, αλλά σχεδόν και την μαρκίζα του, μετατρέποντας το Παρμένη σε Κλεμμένη. Όπως συμβαίνει τα τελευταία δέκα χρόνια λοιπόν, σε κάθε καινούργιο φιλμάκι που πρωταγωνιστεί ο Cage, οι προσδοκίες και οι ελπίδες για κάτι έστω θετικό, είναι υψηλές, μέχρι την στιγμή που πέφτουν οι τίτλοι αρχής, εφόσον πολύ σύντομα και καθώς η ίντριγκα παίρνει μπροστά, αποδεικνύονται και πάλι φρούδες. Καλώς ή κακώς ο γόνος Coppola, αποτελεί πλέον αυτό που λέμε "κακό μαντάτο" αφού η παραγωγή του έργου του Simon West (που καθοδήγησε τον Nic στην Απόδραση στον Αέρα, ενώ δεν τα πήγε και άσχημα στους πρόσφατους Expendables 2) δεν φείδεται παράδων για να τον περιβάλλει με ένα αξιοπρεπές αν μη τι άλλο περιφερειακό καστ, αποτελούμενο από τον εξαιρετικό Danny Huston, την ξανθιά καλλονή Akerman και τον ζόρικο Josh Lucas, μα εκείνος για ακόμη μια φορά εμφανίζεται ανεπαρκέστατος στην πρόκληση. Αδιάφορος εκφραστικά, βαριεστημένος, ψεύτικος, ο Cage, μάλλον πρέπει να αλλάξει πια κατεύθυνση και να αφήσει τους πρώτους ρόλους, μην τυχόν και καθιερωθεί σε εμφανίσεις καρατερίστα. Είναι η πολλοστή συνεχόμενη φορά, που επαναλαμβάνω τα ίδια (όπως όλος ο κόσμος δηλαδή) όμως και ο 50χρονος σταρ δεν δείχνει να βάζει μυαλό.

Για πες: Φαντάζομαι με λίγο πιο μελετημένο σενάριο, που θα χρησιμοποιούσε το χαμένο στο βαθύ φόντο Μαρντί Γκρα και με άλλον πρωταγωνιστή, ας πούμε Statham, το Stolen θα τα πήγαινε πολύ καλύτερα εμπορικά και δεν θα χανόταν κάπου μεταξύ V.O.D. και limited release στην πατρίδα του. Αν και για τα μέρη μας το ίδιο περίπου περίμενα, να φύγει σφαίρα για το βίντεο, αλλά διαψεύστηκα, αφού είτε εγώ υποτίμησα την δυναμική του Nic στο εγχώριο κοινό, είτε - το πιθανότερο - η διανομή την υπερτίμησε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Μαρτίου 2013 από την Odeon

του David Ayer. Με τους Jake Gyllenhaal, Michael Peña, Anna Kendrick, Frank Grillo, America Ferrera, Cody Horn

Εγκώμιο στους αφανείς καθημερινούς ήρωες

του gaRis (@takisgaris)

Πριν ξεκινήσω την αναφορά μου στο End Of Watch θα ήθελα να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Λαμβάνοντας υπόψιν πως ζούμε στην μετά μιλένιουμ εποχή, συνεπώς τα πάντα πρέπει να κινούνται ανάμεσα στον ρεαλισμό και την νομιμότητα, όταν αυτός ο κανόνας περνά στα καρέ της κινηματογραφικής ταινίας, τότε καλούμαι να ομολογήσω πως είμαι ένας θεατής τους προηγούμενου αιώνα. Η αισθητική μου δύσκολα μπορεί να συμβαδίσει με την κάμερα στο χέρι, με το found footage, με την ασταθή λήψη σε πρώτο πρόσωπο, στοιχεία που το μοντέρνο σινεμά καλείται να αγκαλιάσει για να δείξει καινοτόμο. Προσωπικά αυτοί οι εκμοντερνισμοί μου αποσπούν την προσοχή, ενώ πιστεύω πως πρόκειται για μια εύκολη λύση στα χέρια του δημιουργού, στην προσπάθεια του να αδράξει την πραγματικότητα και να την μεταβιβάσει στο κοινό ως πρωτοποριακή μοναδική άποψη. Δεν μου είναι εύκολο λοιπόν, μα θα προσπαθήσω να αντεπεξέλθω στον στοχασμό του καλλιτέχνη. Αυτή η εισαγωγή βεβαίως δεν έχει σκοπό στο παραμικρό να βλάψει τον βετεράνο σεναριογράφο / σκηνοθέτη flic stories David Ayer (Training Day, Deep Blue, SWAT και Street Kings) στην τολμηρή απόπειρα του να μεταφέρει στις εικόνες του End Of Watch την εκρηκτική αλήθεια του δρόμου και την αδελφική αλληλεγγύη των σε περιπολία αστυνομικών διδύμων. Απλώς η τεχνοτροπία που χρησιμοποιεί δεν είναι το καλύτερο μου...

Στενοί συνεργάτες, μα το σημαντικότερο πολύ καλοί φίλοι, είναι οι αστυνόμοι Τέιλορ (Jake Gyleenahaal) και Ζαβάλα (Michael Pena) που έχουν ξοδέψει αμέτρητες ώρες περιπολώντας στους δρόμους των Νότιων Προαστίων του Λος Άντζελες, παρακολουθώντας την παράνομη δράση αλητών του υποκόσμου, βαρόνων του κοινού εγκλήματος, δολοφονικών συμμοριών και εμπόρων ναρκωτικών. "Γιατί σε αποκαλούν ως τον μεγάλο Σατανά?" ρωτά ο Τέιλορ τραβώντας σε ντοκιμαντέρ τα κατορθώματα του, προκειμένου να το δώσει στην φοιτήτρια της νομικής φίλης του, έναν από τους κακοποιούς. "Μα γιατί το Κακό μέσα μου είναι μεγάλο" απαντά κυνικά ο τελευταίος. Βρώμικοι διάλογοι, σκόρπιες σκέψεις και διαρκείς αστυνομικοί έλεγχοι, ανακυκλώνονται στην πορεία του φιλμ, επιζητώντας να αναδείξουν τον ψυχισμό δυο αντρών που καλούνται να επιβάλλουν τον Νόμο, ρισκάροντας διαρκώς την ίδια τους την ακεραιότητα. Συνάμα όμως ο σκηνοθέτης Ayer δεν αφήνει χώρο στην αφήγηση του για να αναπτυχθούν οι επιμέρους ερωτικές ιστορίες του ντουέτου. Το όμορφο κορίτσι του Τέιλορ (Anna Kendrick) και η εγκυμονούσα σύζυγος του Ζαβάλα (Natalie Martinez) προσθέτουν λίγη ουσία στο επίπεδο στόρι, βάζοντας ταυτόχρονα δυσκολίες στον δημιουργό στο να ανεβάσει τον πήχη, πέρα από την μινιμαλιστική προσέγγιση του. Εκτός κι αν αυτή η εμμονή στην ανάδειξη του ρόλου των δύο συνεργατών είναι υποκινούμενη από άλλους παράγοντες.

Δεν είναι λίγες οι φορές τελευταία που έχουμε γίνει μάρτυρες υπερέκθεσης του έργου των ενστόλων, με πιο πρόσφατη την περίπτωση του Act Of Valor και της παρουσίασης των επιτευγμάτων των βατραχανθρώπων, ενός φιλμ που άνετα θα μπορούσε να το έχει παρουσιάσει ο Ayer, έχοντας και ο ίδιος υπηρετήσει για πολλά χρόνια στις ειδικές δυνάμεις. Είναι λογικό λοιπόν να νιώθει πολύ άνετα στην καρέκλα του οτέρ εδώ, πλέκοντας το εγκώμιο του LAPD, που θα στρέψει την ματιά του κοινού στο απαράμιλλο σθένος των αφανών καθημερινών ηρώων, που είναι πιθανόν να πέσουν νεκροί στην γραμμή του καθήκοντος, αφήνοντας πίσω χήρες με ορφανά παιδιά στα χέρια, την ώρα που τα αγήματα αποτείνουν φόρο τιμής στην μνήμη τους. Μια παράμετρος που διακρίνεται από το γεμάτο κλισέ και κοινοτυπίες πρότζεκτ, είναι οι ερμηνείες - με την σειρά ποιότητας - του διδύμου Pena και Gyleenhaal. Ο μεν Λατίνος είναι πιο κινητικός, ειλικρίνής και γενναιόδωρος, πιστεύει στις αιτίες και δεν διστάζει να πέσει πρώτος στην σφαίρα αντί για τον συνεργάτη του. Ο δε Καυκάσιος είναι χαμηλότερων τόνων, προσπαθεί να κατανοήσει το χάος που τον περιβάλλει και είναι πρόθυμος να επισημοποιήσει τα συναισθήματα του, για τον μεγάλο έρωτα της ζωής του.

Για πες: Παρέα συνθέτουν μια θερμή αγκαλιά που αναμένει να δεχτεί τις επευφημίες των θεατών, εκθέτοντας σε point of view, όλες τους τις προσδοκίες για το πως θα μπορούσε ή καλύτερα πως θα έπρεπε να είναι η δράση των μπάτσων. Απλοί άνθρωποι με ελαττώματα, πλην ήρωες γεμάτοι αυταπάρνηση, καθώς τα πράγματα σκουραίνουν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Μαρτίου 2013 από την Audiovisual

του Enrique Gato.

Στα χνάρια του Ίντι

του zerVo (@moviesltd)

Ωραία η ιδέα. Και που το πανίσχυρο στον χώρο του animation Χόλιγουντ δεν έχει ακόμη εκμεταλλευτεί, πιθανότατα πιστεύοντας πως η καταιγιστική κλασσική περιπέτεια, είδος που περιλαμβάνει από τις θρυλικές αποστολές του Άλαν Κουότερμαν, μέχρι τα ευλύγιστα ακροβατικά της Λάρα Κροφτ και από τα ζωντανά εκθέματα της Νύχτας στο Μουσείο έως και τα εντυπωσιακά εφέ της Μούμιας, δεν αφορά το κινούμενο σχέδιο, αλλά μόνο την ζωντανή δράση. Δυστυχώς για τους φίλους μας τους Σπανιόλους της Telefonica Produciones, δεν είναι αρκετή μόνο η θέληση. Το απαιτητικό από τα αμέτρητα κινηματογραφικά καρτούν που παρακολουθεί κάθε χρόνο, κοινό, ζητά και κάτι παραπάνω: Καλοδουλεμένο σενάριο και άρτια γραφικά δηλαδή...

Μπορεί από μικρό παιδί ο Ταντ (από το Θαδδαίος) να οραματιζόταν κάποια στιγμή να γίνει σπουδαίος και τρανός αρχαιολόγος, το όνειρο του όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αφού η μόνη ανασκαφή που έχει πραγματοποιήσει, είναι ως σκαφτιάς στο εργοτάξιο του μετρό. Επιμένοντας πως κάποια στιγμή η φιλοδοξία του θα πραγματοποιηθεί, λόγω αδυναμίας του καλού του φίλου και έμπειρου δόκτορα Χάμπερτ να ταξιδέψει, θα βρεθεί στα βάθη του Περού, έχοντας στις αποσκευές του το μισό ενός μυστικού αρχαίου κλειδιού και αναζητώντας τον ερευνητή Λαβρόφ, που κατέχει το υπόλοιπο, προκειμένου να τα ενώσουν και να σχηματίσουν τον χάρτη που θα οδηγήσει στον καλά θαμμένο θησαυρό των Μάγια.

Το ίδιο ακριβώς σχέδιο όμως έχει και η συμμορία των αρχαιοκάπηλων Οδυσσέας (φάουλ σενιόρ!) υποκινούμενη τον πλέον διάσημο αρχαιολόγο των ημερών μας, Μαξ Μόρντον, που επιθυμεί να βρει την θαμμένη περγαμηνή και να φτάσει μέχρι το Ιερό Κειμήλιο που προσφέρει στον κάτοχο του αιώνια νιότη. Ο ατσούμπαλος και με κοιλίτσα Ταντ, έχοντας σαν υποστήριξη την καλογυμνασμένη κούκλα Σάρα, κόρη του Λαβρόφ, έναν κανάγια λατίνο ξεναγό, το κουτάβι του κι ένα Angry Bird (ένα μόνο, που είναι τα υπόλοιπα?) θα παλέψει με την πάνοπλη αρμάδα των ιερόσυλων, ώστε να προστατέψει τον αρχαίο πολιτισμό, αλλά και το κορίτσι που αγαπά. Μοναδική λεπτομέρεια πως δεν είναι και τόσο ατρόμητος όσο θα έπρεπε. Για την ακρίβεια είναι ένας μονίμως τρομαγμένος φοβιτσιάρης, που σκιάζεται και μόνο στην ιδέα της ύπαρξης των νεκροζώντανων. Πόσο μάλλον να τους αντικρίσει και μπρος του...ολοζώντανους!

Εντάξει έχει την πλάκα της, η πολύχρωμη παρωδία του μύθου του Ιντιάνα Τζόουνς - του οποίου το ηρωικό καπέλο φορά ο αγαθός Ταντέο, δίχως καν να τον γνωρίζει! - ειδικά από την στιγμή που κάνουν την εμφάνιση τους γνώριμες σεκάνς της ανεπανάληπτης τετραλογίας, με τον κυλιόμενο γιγάντιο βράχο, την τρεμάμενη σχοινένια γέφυρα ή τον σεισμό στα έγκατα της ανεξερεύνητης γης. Μαζί με τις σχεδόν αντιγραφικές διασκευές των περιπετειών του Ίντι όμως, δεν υπάρχει η αντίστοιχη σεναριακή συνοχή, που θα αναδείξει τον wannabe διάδοχο του σε αντάξιο θέαμα, με συνέπεια το παραμύθι να παίζει σε πολύ ρηχά νερά, μη ανταποκρινόμενο στις υψηλές μου προσδοκίες.

Για πες: Φυσικά η προσπάθεια της ισπανικής animation νεοσσού σχολής, κρίνεται το λιγότερο ως ενθαρρυντική, έχοντας να κοντράρει τα μεγαθήρια της Pixar, της Sony ή της Dreamworks, που διαθέτουν πείρα δεκαετιών στον χώρο. Ο δημιουργικός σχεδιαστής Enrique Gatto, θα πρέπει να δει τον Tad - που βασίζεται σε ένα δικό του επίσης, μικρού μήκους κινούμενο σκίτσο - ως το πρώτο εναρκτήριο βήμα, από το οποίο στην επόμενη δημιουργία του θα πρέπει να προχωρήσει κατάτι και πόντο πόντο να φτάσει στην αρτιότητα. Μια ενδεχόμενα ικανοποιητική εμπορική πορεία μάλιστα του Ταντ, είναι πιθανό να του δώσει την ώθηση αυτό να το επιτύχει με ένα ακόμη πιο προσεγμένο σίκουελ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Μαρτίου 2013 από την Village

του Roger Michell. Με τους Bill Murray, Laura Linney, Samuel West, Olivia Colman, Elizabeth Marvel, Olivia Williams, Elizabeth Wilson

Με την φόρα του King's Speech

του gaRis (@takisgaris)

Μια συμπαραγωγή του BBC και του BFI. Αναρρωτιέμαι, ένα ακόμη αριστουργηματικό θεατρικό? Σκηνοθετεί ο Roger Michel. Λες να δούμε κανένα καινούργιο Notting Hill? Ο Φράνκλιν Ντιλέινο Ρούσβελτ, ο πάσχων από πολιομυελίτιδα Αμερικάνος Πρόεδρος και το αποτελούμενο από "μακρινές εξαδέλφες" χαρέμι του. Αναφορά στον Μπιλ Κλίντον? Ο Βασιλιάς Γεώργιος ο 6ος, ο διάσημος τραυλός μονάρχης, στην επίσημη επίσκεψη του στο θέρετρο του Πλανητάρχη, υπάρχει περίπτωση να καθρεφτίζει τον άρτιο καλλιτεχνικά The King's Speech? Συνειρμοί που στριφογύρισαν στο μυαλό μου, παρακολουθώντας μια ταινία που αποτυγχάνει παταγωδώς στην προσπάθεια της να πείσει ως ιστορικό ντοκουμέντο προβάλλοντας τις πιπεράτες σχέσεις ενός Προέδρου των ΗΠΑ με τις αναρίθμητες ερωμένες του, μα που έχει τις καλύτερες στιγμές του, όταν πραγματικά ασχολείται με την ιστορία, παρουσιάζοντας το πρώτο χρονικά ταξίδι Βρετανού εστεμμένου σε Αμερικάνικο έδαφος, λίγο πριν το ξέσπασμα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Μας ενδιαφέρει άραγε ποια είναι εκείνη η Ντέζι, η μακρινή συγγενής του FDR και τι μπορεί να έπραξε ολομόναχος μαζί της ο Πρέζιντεντ στα χλοερά λιβάδια? Μπα! Για ποιον ακριβώς σκοπό μπορεί να φτιάχτηκε ένα τέτοιο σενάριο? Ίσως γιατί κάποιοι πίστεψαν πως θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε μια ωραία συνέχεια του παγκοσμίως επιτυχημένου Λόγου του Βασιλιά.

Πέρα από την πολύ μικρή εμφανισιακή ομοιότητα (που είναι άραγε η ομάδα του μακιγιάζ της Iron Lady όταν την χρειάζεσαι?) του με τον Ρούζβελτ, ο Murray παίζει κόντρα στην ερμηνευτική μανιέρα που έχει κτίσει εδώ και χρόνια, από την εποχή του Lost In Translation. Κομψός, γεμάτος αυτοπεποίθηση και πλατύ χαμόγελο, με επιβλητική παρουσία σε κάθε πλάνο, συνοδεύεται ιδανικά από την Βρετανίδα Olivia Williams ως σύζυγος Έλινορ, μια γυναίκα σε διαρκή αποστολή, ανεκτική, και αποφασισμένη να υποστηρίξει την καμπάνια του συζύγου της (λέγε με και Χίλαρι...). Η πραγματική παραφωνία όμως, ακούει στο όνομα Laura Linney, που υποδύεται την Ντέζι, το ερωτικό αντικείμενο του προεδρικού πόθου, που είναι αναιμική, θολή, υποχωρητική, αποπροσανατολίζοντας με την αδιάφορη παρουσία της την θέληση του Michel και του σεναριογράφου Richard Nelson, να κτίσουν το στόρι πάνω στον χαρακτήρα της. Αντίθετα οι γαλαζοαίματοι ερμηνεύονται με ενθουσιασμό από το ντουέτο του Samuel West και της Olivia Colman, σε τέτοιο βαθμό που θα ευχόμουν όλη η ταινία να αφορούσε εκείνους και όχι την γλυκανάλατη εξαδέλφη. Εν κατακλείδι το Hyde Park On Hudson πάσχει από το ίδιο σύνδρομο που πέρσι εμφάνισε το παρόμοιας αισθητικής My Week With Marilyn, μα τουλάχιστον σποραδικά προβάλει κάποιες καλλιτεχνικές ικανότητες, διαθέτει μια εξαιρετική ερμηνεία από τον Murray, ενώ προβλέπω πως θα έχει εμπορικό έρεισμα στο μεσήλικο κοινό όταν με το καλό κυκλοφορήσει.

Για πες: Δεδομένα πάντως δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου, πως ο James Ivory θα είχε παρουσιάσει μια πολύ πιο ολοκληρωμένη πρόταση, αν ενδεχόμενα είχε ασχοληθεί με το πρότζεκτ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Μαρτίου 2013 από την Odeon

της Cate Shortland. Με τους Saskia Rosendahl, Nele Trebs, André Frid, Mika Seidel, Kai-Peter Malina, Nick Holaschke

The War Is Over (?)

του zerVo (@moviesltd)

Μια από τις λίγες φορές που η κινηματογραφική κάμερα, παρακολουθεί ένα δράμα γεννημένο μέσα στις φλόγες του δεύτερου μεγάλου πολέμου, μα που εκτυλίσσεται μέσα στις γραμμές της χώρας που τον προξένησε. Όχι ιδιαίτερα αναιτίως το σινεμά, στην μεταπολεμική εποχή, δεν έδωσε ιδιαίτερο χώρο στην αναφορά τραγωδιών που έζησε ο κύριος υπαίτιος της παγκόσμιας σύρραξης λαός, λες και υπήρχε μια σιωπηρή τιμωρία των κατά βάση αθώων δεινοπαθούντων, για όσα αιμοσταγή προκάλεσε τερατόμορφη σβάστικα. Σε αυτή την πενιχρή φράξια δημιουργιών που αναπαριστούν τις πρώτες, εξίσου απάνθρωπες από τον εκδικητικό ζήλο των θριαμβευτών, διώξεις, αναφέρεται η Γερμανο-αυστραλιανή συμπαραγωγή Lore. Που καλό θα ήταν, υποχρεωτικά από καιρού εις καιρό, να την παρακολουθούν οι ηγεσίες της άφιλης χώρας, οι οποίες σαν να το έχει το ριζικό τους, κάθε τρεις και λίγο σπέρνουν διχόνοιες και ρίζες διαξιφισμών στην γειτονιά τους.

Η έκβαση του πολέμου έχει οριστικά κριθεί υπέρ των Συμμάχων, με τις ορδές των Αμερικάνικων, Σοβιετικών και Βρετανικών στρατευμάτων να παρελαύνουν προς το Βερολίνο υψώνοντας την σημαία του θριαμβευτή. Γνωρίζοντας καλά πως το μοιραίο τέλος είναι πολύ κοντά, ένας υψηλόβαθμος αξιωματικός των SS και η ποτισμένη μέχρι το κόκαλο με τα ναζιστικά ιδεώδη σύζυγός του, θα εγκαταλείψουν τα πέντε παιδιά τους στην τύχη τους, δίνοντας τους την συμβουλή να ταξιδέψουν προς Βορρά, στο Αμβούργο εκεί που υπάρχουν συγγενείς για να τα περιθάλψουν. Μαθημένη στην καλοπέραση που της παρείχαν τα προνόμια της κόρης εθνικού ήρωα, η 15χρονη Λόρε, θα ξεκινήσει δίχως την παραμικρή βοήθεια το ταξίδι των πεντακοσίων μιλίων, μέσα στο πλημμυρισμένο από ξένους στρατιώτες δάσος, έχοντας την ευθύνη να προστατέψει τα μικρά της αδελφάκια από πάσης φύσης κινδύνους.

Και το σκηνικό των γνώριμων διωγμών που προκάλεσαν οι Ναζί κατά την διάρκεια των εχθροπραξιών εδώ παίρνει την αντίθετη φορά, με τους - κατά βάση αμάχους - φουκαριάρηδες που στριμώχνονται σε βαγόνια, κάρα και άμαξες, να μην φέρουν στο μπράτσο το αστέρι του Δαυίδ, αλλά την στάμπα του ηττημένου συνεπώς και του βδελυρού υπανθρώπου. Κι ας μιλάμε για ηλικίες τρυφερές και άβγαλτες, για ψυχές που αντί για το ανέμελο παιχνίδι να είναι υποχρεωμένες να αντικρίζουν μυγιασμένα πτώματα και να λιμοκτονούν, στο περιθώριο των πανηγυρισμών των νικητών.

Και πως τα φέρνει η μοίρα? Σε αυτόν τον γεμάτο αντιξοότητες - και μυρωδιές θανάτου - δρόμο, εκείνος, ο μοναδικός, που θα απλώσει χείρα βοήθειας στα ταλαιπωρημένα αδέλφια, θα είναι ένας Εβραίος. Ένας από εκείνους που στο άμαθο ακόμη μυαλό της έφηβης, από τα διδάγματα στην Χιτλερική νεολαία, φαντάζει ένα μόλυμα, ένα μίασμα, ένα τίποτα. Οι παραβολές που χρησιμοποιεί το σενάριο στην εξέλιξη του, είναι ικανές τόσο να κορυφώσουν τα συναισθήματα και τις συγκινήσεις, όσο και να σταθούν ως ρεαλιστικός καθρέφτης αποτροπής, για κάθε ενδεχόμενη περίπτωση εμπόλεμης διαμάχης.

Η κάμερα της Cate Shortland, δίχως να εμφανίζει ιδιαιτερότητες και χωρίς να εκπλήσσει με τις πρωτότυπες προοπτικές της, φροντίζει να κορυφώσει τις εντάσεις, δια μέσου των πολλαπλών γκρο πλαν των τρομαγμένων ανήλικων προσώπων, που ανά στιγμές θα σοκάρουν με την αληθινότητα τους τον θεατή. Θεματικά και πέρα από την βασική εξέλιξη που έχει να κάνει με το ταξίδι της ακέφαλης φαμίλιας προς την επιβίωση, εκδηλώνεται και μια παράλληλη υποιστορία, που έχει να κάνει με την εσωτερική μάχη της Λόρε, καθώς αντιλαμβάνεται πως τα πάντα στην ευτυχισμένη (?) μέχρι τα τώρα ζωή της, ήταν κτισμένα πάνω στο ψέμα και την υποκρισία. Ο Φάτι δεν ήταν παρά ένας στυγνός φονιάς. Η Μάτι δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα αισχρό φασιστοειδές. Πως να εμπιστευτείς έναν ξένο? Και μάλιστα που δεν ανήκει στην, όπως καλά γνωρίζεις, κραταιά Αρεία Φυλή.

Για πες: Το καθηλωτικό βλέμμα της πρωταγωνίστριας Saskia Rosendahl, που υπό το βάρος των ευθυνών κάποια στιγμή λυγίζει, συνοδεύει ένα από τα πιο εντυπωσιακά πρώτα βήματα πρωταγωνίστριας που παρακολούθησα τελευταία. Όμορφη και εκφραστική η Αλεμάνα ενζενί, διαθέτει όλα τα εχέγγυα για μια δυνατή διεθνή καριέρα και σύμφωνα με τα θετικά σχόλια που απέσπασε όπου κι αν προβλήθηκε η γαλάζια ματιά της τρομαγμένης Lore, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα την πετύχει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Μαρτίου 2013 από την Spentzos

Οι φήμες έκαναν λόγο για κάποιο ανάμεσα στα Only God Forgives, The Bling Ring ή το Lowlife. Εντέλει διάδοχος του περσινού Moonrise Kingdom που είχε την τιμή να εκκινήσει τις διεργασίες του φεστιβάλ των Καννών, θα είναι το λαμπερό υπερθέαμα του Buz Luhrmann, The Great Gatsby, που πήρε το τιμητικότατο χρίσμα από την επιτροπή του σπουδαιότερου Ευρωπαϊκού φιλμικού ραντεβού. Με μια λιτή όπως συνηθίζεται ανακοίνωση, η διοργανώτρια αρχή, όρισε το καινούργιο φιλμ του σημαντικότατου Αυστραλού δημιουργού, ως εκείνο που θα σύρει τον χορό της 66ης εκδοχής του φεστιβάλ της Κυανής Ακτής, που θα ξεκινήσει στις 15 του ερχόμενου Μάη, στο Grande Theatre Lumiere, στην εκτός; διαγωνιστικού τμήματος κατηγορία. Όπερ σημαίνει πως τα πρώτα υπέρλαμπρα αστέρια που θα βαδίσουν το κόκκινο χαλί στο πλάι της Κρουαζέτ για φέτος θα είναι ο Leonardo Di Caprio, που θα επαναλάβει τον ρόλο που εκτόξευσε την φήμη του σπουδαίου Robert Redford, η Carey Mulligan, ο Tobey Maguire, ο ράπερ Jay Z και ο εξαιρετικός ρολίστας Joel Edgerton, που ορίζουν το περιφερειακό καστ. Η μεγάλη πρεμιέρα θα έχει τρισδιάστατη υφή μάλιστα, για δεύτερη φορά στην ιστορία του θεσμού κατόπιν του animation Up του Pete Docter, το οποίο υπήρξε το πρώτο στα χρονικά εναρκτήριο φιλμάκι που προβλήθηκε σε 3D. Η ταινία του Luhrmann πάντως δεν θα κάνει την επίσημη πρώτη της κατά την διάρκεια του φεστιβάλ, εφόσον θα έχει ήδη ξεκινήσει την πορεία της στις αμερικάνικες αίθουσες, πέντε ημέρες πριν.

Όταν ο γνώριμος από το πέρασμα του από την σκηνοθετική καρέκλα μερικών επεισοδίων του Harry Potter, David Yates, άφηνε πίσω του το πρότζεκτ του Your Voice In My Head, πολλοί ήταν εκείνοι που πίστεψαν πως η ταινία δεν θα ολοκληρωνόταν ποτέ. Άποψη που ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο με την αποχώρηση από το καστ της ενζενί Emma Watson, που θα κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της 22χρονης Νεουορκέζας δημοσιογράφου, Έμα Φόρεστ, στα απομνημονεύματα της οποίας βασίζεται και το ομώνυμο βιβλίο - μπούσουλας του παρόντος σεναρίου. Κι όμως το πλάνο δεν το βάζει κάτω και η παραγωγή όρισε σαν αντικαταστάτρια την Emily Blunt, που θα υποδυθεί την προβληματική νεαρή γυναίκα, έχοντας στον κύριο ανδρικό πρωταγωνιστικό ρόλο, τον υποδειγματικό ρολίστα Stanley Tucci. Ελπίδα του στούντιο, είναι, το φιλμ που ακόμη αναζητά τον σκηνοθέτη του, να φτάσει εμπορικά στα επίπεδα του The Devil Wears Prada, στο καστ του οποίου συμμετείχαν και πάλι η Blunt (παίζοντας την αχώνευτη γραμματέα) και ο Tucci (ως εκκεντρικός στυλίστας). Τα γυρίσματα της δραματικής ταινίας υπολογίζεται να ξεκινήσουν στις αρχές του καλοκαιριού.

Με μεγάλο νικητή τον J.A.C.E. που θα δει το όνομα του γραμμένο σε έντεκα κατηγορίες υποψηφιοτήτων, ανακοινώθηκαν στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών - τον χώρο που φιλοξενεί εδώ και δύο χρόνια τον θεσμό - οι nods της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, για το 2013. Τα μέλη της Hellenic Film Academy είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε 63 δημιουργίες που τους υπεβλήθησαν (17 μεγάλου μήκους μυθοπλασίας, 10 τεκμηρίωσης και 36 μικρού μήκους) τους καλύτερους της σεζόν, με τους επικρατέστερους να μπαίνουν πλέον στην τελική ευθεία για την απονομή του ερχόμενου Μαΐου. Για το αν είναι δίκαιη η μοιρασιά της Ακαδημίας, διατηρώ για ακόμη μια φορά τις αμφιβολίες μου, βλέποντας την μετριότατη κοινωνική Οδύσσεια του Μενέλαου Καραμαγγιώλη να σέρνει τον χορό, άλλωστε το ίδιο συναίσθημα έχω βιώσει και στις προηγούμενες (τρεις) τελετές βραβεύσεων, όταν και αρκετοί από τους καλύτερους, απουσίαζαν δίχως εξηγήσεις τόσο από τις υποψηφιότητες, όσο και από την λίστα των νικητών.

Στις επόμενες εβδομάδες και έχοντας μια πιο πλήρη άποψη για τα φιλμς που έχουν πάρει υποψηφιότητες, μα δεν έχουν προβληθεί σε ευρύ κύκλωμα, θα σχηματιστεί και μια πιο σφαιρική άποψη για το ποιοι εντέλει θα είναι οι θριαμβευτές, αν και από μια πρώτη ανάγνωση, η Θεοδωράκη στο ντοκιμαντέρ, ο Καλετσάνος στο Β' Ανδρικό και το Αν... στο μοντάζ, μάλλον παίζουν δίχως αντίπαλο.

Οι υποψήφιοι:

Καλύτερη Ταινία
11 Συναντήσεις με τον Πατέρα Μου (Παραγωγός: Νίκος Κορνήλιος)
Αν... (Παραγωγός: Ιωάννης Καλφακάκος)
To Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού (Παραγωγοί: Γιώργος Καρναβάς, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, Εκτορας Λυγίζος, Ελίνα Ψύκου)
Η Κόρη (Παραγωγοί: Θάνος Αναστόπουλος, Στέλλα Θεοδωράκη)
J.A.C.E. (Παραγωγοί: Μενέλαος Καραμαγγιώλης, Φένια Κοσοβίτσα)

Καλύτερο Ντοκιμαντέρ 
Ημερολόγια Αμνησίας της Στέλλας Θεοδωράκη
Ενα Βήμα Μπροστά του Δημήτρη Αθυρίδη
Anaparastasis: Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου (1926-1970) του Κωνσταντίνου Ζουλιάτη

Καλύτερη Μικρού Μήκους 
Χαμομήλι του Νεριτάν Ζιντζιρία
Cavo D' Oro του Σιαμάκ Ετεμάντη
Τσέλσι - Μπαρτσελόνα του Αλέξανδρου Χαντζή
Τίτλοι Τέλους του Γιώργου Ζώη
Ιδιότητες 2 του Αχιλλέα Κυριακίδη

Σκηνοθεσία 
Μενέλαος Καραμαγγιώλης (J.A.C.E.)
Θάνος Αναστόπουλος (Η Κόρη)
Εκτορας Λυγίζος (Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού)

Πρωτοεμφανιζόμενος Σκηνοθέτης
Εκτορας Λυγίζος (Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού)
Μπάμπης Μακρίδης (L)
Χριστόφορος Παπακαλιάτης (Αν...)

Σενάριο 
Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού (Εκτορας Λυγίζος)
Η Κόρη (Θάνος Αναστόπουλος, Βασίλης Γιάτσης)
L (Ευθύμης Φιλίππου, Μπάμπης Μακρίδης)

Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία
Λάμπρος Αποστόλου (11 Συναντήσεις με τον Πατέρα Μου)
Γιάννης Παπαδόπουλος (Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού)
Αρης Σερβετάλης (L)

Καλύτερη Υποστηρικτική Ανδρική Ερμηνεία
Ιερώνυμος Καλετσάνος (J.A.C.E.)
Γιώργος Συμεωνίδης (Η Κόρη)
Μάκης Παπαδημητρίου (L)

Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία 
Βίκυ Βολιώτη (Αιμα)
Σαβίνα Αλιμάνι (Η Κόρη)
Αμαλία Μουτούση (Χαρά)

Καλύτερη Υποστηρικτική Γυναικεία Ερμηνεία  
Θεοδώρα Τζήμου (H Κόρη)
Κόρα Καρβούνη (J.A.C.E.)
Λήδα Πρωτοψάλτη (Χαρά)

Φωτογραφία 
Η Κόρη (Ηλίας Αδάμης)
Μπιγκ Χιτ (Διονύσης Ευθυμιόπουλος)
J.A.C.E. (Γιώργος Φρέντζος)

Μοντάζ 
10η Μέρα (Γιάννης Κωσταβάρας)
Αν... (Στέλλα Φιλιπποπούλου)
J.A.C.E. (Τάκης Γιαννόπουλος, Λάμπης Χαραλαμπίδης, Πάνος Δαουλτζής)

Ενδυματολογία
Δεμένη Κόκκινη Κλωστή (Σάββας Πασχαλίδης)
Μπιγκ Χιτ (Κατερίνα Ζουράρη)
J.A.C.E. (Δέσποινα Χειμώνα)

Μακιγιάζ 
Δεμένη Κόκκινη Κλωστή (Αλέξανδρά Μήτα)
Η Κόρη (Εύη Ζαφειροπούλου)
J.A.C.E. (Γιάννης Παμούκης)

Ήχος 
10η Μέρα (Γιάννης Σκανδάμης, Γιώργος Ραμαντάνης, DNA Lab)
J.A.C.E. (Μαρίνος Αθανασόπουλος, Κώστας Βαρυμποπιώτης, Βάλια Τσέρου)
L (Κώστας Φυλακτίδης, Στέφανος Ευθυμίου)
Αν... (Μαρίνος Αθανασόπουλος, Κώστας Βαρυμποπιώτης, Αρης Λουζιώτης, Αλέξανδρος Σιδηρόπουλος)

Σκηνικά 
Η Κόρη (Μαγιού Τρικεριώτη)
Μπιγκ Χιτ (Κατερίνα Ζουράρη)
J.A.C.E. (Ηλίας Λεδάκης)

Μουσική 
Ημερολόγια Αμνησίας (Χρήστος Δεληγιάννης)
Αιμα (Σταύρος Γασπαράτος)
Magic Hour (Παναγιώτης Καλαντζόπουλος)

Ειδικά Εφέ και Καινοτομία 
10η Μέρα (Χρήστος Γάκης)
Δεμένη Κόκκινη Κλωστή (Βασίλης Ανδιρόπουλος, Γιάννης Βαμβακάς, Γιώργος και Ρούλης Αλαχούζος, Δημήτρης Γκερπινής)
J.A.C.E. (Ιπποκράτης Χαλάς)
Magic Hour (Γιάννης Γεωργαρίου, Μagicon)