Movies Ltd

Compartiment tueurs

Μυθοπλασία, Γαλλία, 1965, α/μ, 95’

Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς Σενάριο: K. Γαβράς (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Sébastien Japrisot) Διεύθυνση φωτογραφίας: Jean Tournier Μουσική: Michel Magne Ηθοποιοί: Catherine Allégret, Jacques Perrin, Simone Signoret, Michel Piccoli, Yves Montand Παραγωγή: PECF

Μια νεαρή κοπέλα βρίσκεται νεκρή στο βαγόνι ενός τρένου που εκτελεί το νυχτερινό δρομολόγιο Μασσαλία-Παρίσι. Ακολουθεί μια σειρά διαδοχικών φόνων τους οποίους αναλαμβάνει να εξιχνιάσει ένας αστυνομικός από το Παρίσι. Το Βαγόνι δολοφόνων φανερώνει την αγάπη του Κώστα Γαβρά για τα αμερικανικά φιλμ νουάρ και τον κινηματογράφο του Ζαν-Πιερ Μελβίλ.
Διακρίσεις - 1967: Βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας από το National Board of Review (ΗΠΑ).

Που και πότε? Τρίτη 29 Ιανουαρίου στις 20.00 (προλογίζει ο σκηνοθέτης - είσοδος μόνο με προσκλήσεις) και Σάββατο 2 Φεβρουαρίου στις 20.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Un homme de trop

Μυθοπλασία, Γαλλία- Ιταλία, 1967, έγχρ., 90’

Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς Σενάριο: Κ. Γαβράς, Daniel Boulanger (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Jean-Pierre Chabrol) Διεύθυνση φωτογραφίας: Jean Tournier Μουσική: Michel Magne Ηθοποιοί: Charles Vanel, Bruno Cremer, Jean-Claude Brialy, Michel Piccoli Παραγωγή: C.I.A. Cinematografica, Sol Produzione, Les Productions Artistes Associés, Tarra Film

Δώδεκα Γάλλοι στρατιώτες περιμένουν την εκτέλεσή τους σ’ ένα γερμανικό στρατόπεδο αιχμαλώτων. Μια ομάδα ανταρτών καταφέρνει να τους διασώσει. Όταν όμως διαπιστώνουν ότι, εκτός από τους δώδεκα, τούς έχει ακολουθήσει και ένας ακόμα φυλακισμένος, οι αγωνιστές πρέπει να αποφασίσουν αν θα τον εκτελέσουν ή αν θα συνεχίσει μαζί τους. Με ένα καστ λαμπρών ηθοποιών, ο Κώστας Γαβράς συνθέτει ένα δίλημμα για τα όρια της προδοσίας σε συνθήκες αντίστασης.

Που και πότε? Τρίτη 5 Φεβρουαρίου στις 19.45 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Ζ

Μυθοπλασία, Γαλλία-Αλγερία, 1969, έγχρ., 127’

Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς Σενάριο: Jorge Semprún (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βασίλη Βασιλικού) Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Ηθοποιοί: Yves Montand, Ειρήνη Παππά, Jean-Luis Trintignant, Jacques Perrin Παραγωγή: Reggane Films, O.N.C.I.C. Productions, Valoria Films Διανομή: Rosebud

Ταινία-ορόσημο στη φιλμογραφία του Κώστα Γαβρά. Του χάρισε το πρώτο Όσκαρ και κινητοποίησε την παγκόσμια κοινότητα εναντίον της χούντας των συνταγματαρχών. Ένας επιστήμονας έχει προγραμματίσει μια ομιλία για να υποστηρίξει το φιλειρηνικό κίνημα της πόλης. Λίγο πριν την ομιλία, δέχεται την επίθεση μιας ομάδας ακροδεξιών εξτρεμιστών που συνδέονται πολιτικά με παρακρατικούς μηχανισμούς. Ένας αδέκαστος δικαστής αναλαμβάνει την υπόθεση πηγαίνοντας κόντρα στις δυνάμεις εξουσίας. Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού για την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.
Διακρίσεις - 1969: Βραβείο καλύτερου ανδρικού ρόλου (Jean-Louis Trintignant), βραβείο FIPRESCI στον Κ. Γαβρά στο Φεστιβάλ Καννών / Βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη & καλύτερης ταινίας στα New York Film Critics Circle Awards 1970: Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, Όσκαρ Μοντάζ (Françoise Bonnot) / Βραβείο Anthony Asquith στον Μίκη Θεοδωράκη στα BAFTA / Βραβείο καλύτερης ταινίας στα Edgar Allan Poe Awards / Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας / Βραβείο καλύτερης ταινίας από την National Society of Film Critics (ΗΠΑ).

Που και πότε? Κυριακή 3 Φεβρουαρίου στις 19.45 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

L’ aveu

Μυθοπλασία, Γαλλία- Ιταλία, 1970, έγχρ., 135’

Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς Σενάριο: Jorge Semprún (βασισμένο στο βιβλίο των Arthur London και Lise London) Διεύθυνση φωτογραφίας: Raoul Coutard Μουσική: Giovanni Fusco Ηθοποιοί: Yves Montand, Simone Signoret, Gabriele Ferzetti, Michel Vitold Παραγωγή: Les Films Corona, Les Films Pomereu, Fono Roma, Selenia Cinematografica, PIC

Ένας αξιωματούχος στην Ανατολική Ευρώπη συλλαμβάνεται από το κομμουνιστικό καθεστώς και, ύστερα από βασανισμούς και σκληρές ανακρίσεις, οδηγείται σε μια στημένη δίκη από τους σταλινικούς. Η σύλληψη, η ανάκριση και η δίκη του, αντανακλούν τους σκοτεινούς μηχανισμούς ενός ακραίου απολυταρχικού καθεστώτος. Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Άρθουρ Λόντον, υψηλόβαθμου κυβερνητικού στην Τσεχοσλοβακία, που έπεσε θύμα σε δίκη εκκαθάρισης το 1951.
Διακρίσεις - 1971: Αργυρή Κορδέλα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας από το Ιταλικό Συνδικάτο Κριτικών Κινηματογράφου / Βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα Βραβεία Sant Jordi (Ισπανία).

État de siège

Μυθοπλασία, Γαλλία-Ιταλία-Ισπανία-Δυτ. Γερμανία, 1973, έγχρ., 115’

Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς Σενάριο: Κ. Γαβράς, Franco Solinas Διεύθυνση φωτογραφίας: Pierre-William Glenn Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Ηθοποιοί: Yves Montand, Renato Salvatori, O.E. Hasse, Jacques Weber Παραγωγή: Cinema X, Dieter Geissler Filmproduktion, Reggane Films, Unidis-Euro International Films

Στις αρχές του 1970, ένας μυστικός πράκτορας των ΗΠΑ εξειδικευμένος σε πρακτικές βασανιστηρίων, ο οποίος προσφέρει τις υπηρεσίες του σε μια στρατιωτική δικτατορία κάπου στη Λατινική Αμερική, απάγεται από ακραίους αριστεριστές και ανακρίνεται. Μια ταινία για το δικαίωμα στην εθνική ανεξαρτησία κόντρα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, βασισμένη στην αληθινή ιστορία της δράσης του Νταν Μιτριόνε στην Ουρουγουάη.
Διακρίσεις - 1973: Βραβείο Louis Delluc στον Κώστα Γαβρά. 1974: Βραβείο Ηνωμένων Εθνών στα BAFTA.

Που και πότε? Τετάρτη 31 Ιανουαρίου στις 22.00 (προλογίζει ο σκηνοθέτης) στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Séction Spéciale

Ειδικό Δικαστήριο

Μυθοπλασία, Γαλλία-Ιταλία-Δυτ. Γερμανία, 1975, έγχρ, 118’

Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς Σενάριο: Κ. Γαβράς, Jorge Semprún (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Hervé Villeré) Διεύθυνση φωτογραφίας: Andréas Winding Μουσική: Eric Demarsan Ηθοποιοί: Luis Seigner, RoIand Bertin, Michael Lonsdale, Ivo Garrani Παραγωγή: Goriz Films, Janus Film, Les Productions Artistes Associés, Reggana Films

Ο Κώστας Γαβράς στρέφεται για πρώτη φορά θεματικά στην Γαλλία, με μια ιστορία (βασισμένη σε αληθινά γεγονότα) πολιτικής δίωξης τεσσάρων νεαρών Γάλλων ιδεολόγων, οι οποίοι κατηγορούνται για την δολοφονία ενός Γερμανού αξιωματικού του ναυτικού στο κατεχόμενο Παρίσι. Μια ακόμη ταινία για το αίτημα της προσωπικής ελευθερίας και τους ύπουλους μηχανισμούς του ολοκληρωτισμού με φόντο το δικαστικό σύστημα του Βισύ.
Διακρίσεις - 1975: Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών.

Που και πότε? Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου στις 19.45 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Clair de femme

Η λάμψη μιας γυναίκας

Μυθοπλασία, Γαλλία-Ιταλία-Δυτ. Γερμανία, 1979, έγχρ., 105’

Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς Σενάριο: Κ. Γαβράς, Christopher Frank, Milan Kundera (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Romain Gary) Διεύθυνση φωτογραφίας: Ricardo Aronovich Μουσική: Jean Musy Ηθοποιοί: Yves Montand, Romy Schneider, Lila Kedrova, Heinz Bennent Παραγωγή: Corona Cinematografica, Iduna Film Produktiongesellschaft, Janus Film, Parva Cinematografica, Société des Films Gibe

Ο Κώστας Γαβράς στρέφεται στη συνάντηση δυο τραγικών προσώπων, η οποία για πρώτη φορά δεν έχει καμία πολιτική διάσταση. Ο Μισέλ προσπαθεί να συνέλθει από το θάνατο της γυναίκας του. Με αφορμή μια τυχαία γνωριμία, θα συνδεθεί ερωτικά με την Λύντια η οποία πενθεί την κόρη της. Επικεντρωμένος στο προσωπικό δράμα των χαρακτήρων, ο Γαβράς επιχειρεί να εξερευνήσει πόσο μοιραίο είναι το τυχαίο.
Διακρίσεις - 1980: César καλύτερου ήχου (Pierre Gamet).

Που και πότε? Πέμπτη 31 Ιανουαρίου στις 19.45 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Missing

Μυθοπλασία, ΗΠΑ, 1982, έγχρ., 122’

Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς Σενάριο: Κ. Γαβράς, Donald Stewart (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Thomas Hauser) Διεύθυνση φωτογραφίας: Ricardo Aronovich Μουσική: Βαγγέλης Παπαθανασίου Ηθοποιοί: Jack Lemmon, Sissy Spacek, Melanie Mayron, John Shea Παραγωγή: PoIyGram Filmed Entertainment, Universal Pictures

Η «εξαφάνιση» ενός Αμερικανού ακτιβιστή, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής με καθεστώς δικτατορίας. Ο αφοσιωμένος πατριώτης πατέρας του και η σύζυγος του αγνοούμενου, αναζητούν τα ίχνη του, ερχόμενοι αντιμέτωποι με σκοτεινά σχέδια συνωμοσίας καθώς και την εμπλοκή της CIA. Βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Τσαρλς Χόρμαν. Η πρώτη ταινία του Γαβρά στο Χόλιγουντ, επαναφέρει τον Έλληνα σκηνοθέτη στην πρώτη γραμμή των κορυφαίων διεθνών βραβεύσεων, δεκατρία χρόνια μετά το Ζ.
Διακρίσεις - 1982: Βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου & Χρυσός Φοίνικας στον Κ. Γαβρά στο Φεστιβάλ Καννών. 1983: Όσκαρ καλύτερου σεναρίου / Βραβείο καλύτερου μοντάζ (Françoise Bonnot) & καλύτερου σεναρίου στα ВАFTА / Σκηνοθέτης της χρονιάς ο Κ. Γαβράς & βραβείο καλύτερου σεναρίου από τους London Critics Circle Film.

Που και πότε? Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου στις 22.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Hanna K.

Μυθοπλασία, Γαλλία, 1983, έγχρ., 111’

Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς Σενάριο: Κ. Γαβράς, Franco Solinas Διεύθυνση φωτογραφίας: Ricardo Aronovich Μουσική: Gabriel Yared Ηθοποιοί: JiII Clayburgh, Jean Yanne, Gabriel Byrne, Mohammed Bakri Παραγωγή: Films A2, Gaumont, K.G. Productions

Μια αμερικανοεβραία δικηγόρος αναλαμβάνει τη νομική εκπροσώπηση ενός νεαρού Παλαιστίνιου, ο οποίος έχει κάνει αγωγή κατά του κράτους του Ισραήλ και ζητά να του αναγνωριστεί το δικαίωμα να ζήσει στα πατρογονικά του εδάφη της Δυτικής Όχθης. Ο δικηγόρος υπεράσπισης του Ισραήλ, ένας ξιπασμένος Εβραίος, είναι εραστής της Χάννα. Το παλαιστινιακό ζήτημα ιδωμένο μέσα από το σύμπλεγμα ενός ερωτικού τριγώνου.
Διακρίσεις - 1984: César καλύτερο μοντάζ (Françoise Bonnot).

Conseil de famille

Μυθοπλασία, Γαλλία, 1986, έγχρ., 117’

Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς Σενάριο: Κ. Γαβράς (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Francis Ryck) Διεύθυνση φωτογραφίας: Robert Alazraki Μουσική: Georges Delerue Ηθοποιοί: Johnny HaIIyday, Fanny Ardant, Guy Marchand, Rémi Martin Παραγωγή: Films A2, Gaumont, K.G. Productions

Μετά την αποφυλάκισή του, ένας αμετανόητος οικογενειάρχης συνεχίζει να κυνηγάει το εύκολο κέρδος οργανώνοντας διαρρήξεις με τον παλιό συνέταιρό του. Σύντομα μπαίνει στο κόλπο και ο γιος του. Η πρώτη απόπειρα του Γαβρά να στραφεί στην κωμωδία, όπου επιστρατεύει το ιδιόρρυθμο γαλλικό χιούμορ και στοιχεία του παραλόγου.
Διακρίσεις - 1987: César καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού (Rémi Martin).

Που και πότε? Κυριακή 3 Φεβρουαρίου στις 17.45 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.



Μουσικό κουτί


Μικρή αποκάλυψη


Mad City


Αμήν.
Που και πότε? Πέμπτη 31 Ιανουαρίου στις 21.45 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.


Το τσεκούρι

Η πιο οδυνηρή από όλες τις ιστορίες αγάπης! Μα που θα μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει κινηματογραφικά πλάνα από έναν γάμο που λαμβάνει χώρα κάτω από το νερό, με τους νεόνυμφους να αναχωρούν σε διάφανη λιμουζίνα και να περνούν την περίοδο της νιόπαντρης λατρείας τους σε οχήματα με πόδια ή κάνοντας πατινάζ, με τις κινήσεις ελεγχόμενες από τα χέρια ενός dee jay?!? Που αλλού από μια ταινία που υπογράφει ο μετρ της σουρεάλ αναπαράστασης Michel Gondry, ο οποίος πλέον επιστρέφει δημιουργικά στην πατρίδα του την Γαλλία, για να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη την νουβέλα του Boris Vian από τα 1947, L'Ecume Des Jours. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ένα ερωτευμένο ζευγάρι, που αφού ενωθεί με τα δεσμά του γάμου, κατά την διάρκεια του μήνα του μέλιτος, εκείνη θα ασθενήσει ξαφνικά από ένα νούφαρο που θα εισέλθει στους πνεύμονες της, με συνέπεια να χρειάζεται διαρκώς να παίρνει ανάσες από φρέσκα λουλούδια, που έχει σε πληθώρα ολόγυρα της. Μια δαπανηρή θεραπεία που σύντομα θα οδηγήσει στην χρεωκοπία το αχώριστο ντουέτο. Μοιάζει με παραμύθι το όλο πλάνο, άποψη που συνεπικουρείται και από το πανομοιότυπης υφής τρέιλερ του φιλμ, που αναμένεται να κάνει την πρώτη του εμφάνιση στην ιδιαίτερη πατρίδα του, από την Canal στα τέλη του Απρίλη.

Αν μη τι άλλο πάντως, το δίδυμο της ανείπωτης αγάπης του Mood Indigo, ορίζεται από δύο εκ των πλέον αγαπημένων αστέρων της φραντσέζικης φιλμικής σκηνής, την αιώνια Αμελί Πουλέν, Audrey Tautou και τον γοητευτικό Romain Duris, που έχουν στο πλάι τους ένα πλήθος σημαντικών ηθοποιών στις υποστηρικτικές ερμηνείες, αποτελούμενο από τους Omar Sy, Gad Elmaleh, Alain Chabat και Aissa Maiga.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2013

Τελικά για εκείνον το Star Trek ήταν μόνο η αφετηρία. Από τον περασμένο Νοέμβρη άλλωστε το όνομα του J.J. Abrams σχετιζόταν με το επερχόμενο αναβιωτικό επεισόδιο του σπουδαιότερου κινηματογραφικού σίριαλ επιστημονικής φαντασίας, του Star Wars και εντέλει το φλερτ του σκηνοθέτη με την παραγωγή της Disney κατέληξε σε συμφωνία. Συνεπώς ο δημιουργός που έκανε γνωστό το όνομα του, μέσα από το τηλεοπτικό Lost, από το εμπνευσμένο τρίτο Mission Impossible, τα δύο μέρη του ριμπούτ του Εντερπράιζ και φυσικά το Spielbergικής υφής Super 8, θα είναι εκείνος που θα πάρει την σκυτάλη από τον George Lucas στον αυτοκρατορικό θρόνο του θρύλου. Κάτι που αυτομάτως σημαίνει πως, έχοντας στα χέρια του ήδη το σενάριο που έχει επιμεληθεί ο χαρισματικός γραφιάς Michael Arndt, με το που ολοκληρώσει τα γυρίσματα του Into Darkness θα πρέπει να μεταβεί άμεσα στο σετ του Έβδομου Πολέμου των Άστρων, προκειμένου ο νέος τόμος να φτάσει στις αίθουσες - σύμφωνα με τον προγραμματισμό - κάπου στα τέλη του 2015. Θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον από εδώ και μπρος πάντως όλος ο κουρνιαχτός που θα σηκωθεί από το Pre production της συνέχειας της δημοφιλέστατης σειράς, όταν θα κινήσει και η διαδικασία ανάθεσης των ρόλων στους καινούργιους κατόχους τους.

Το 1988, όταν ο Πινοσέτ ετοιμάζεται για το δημοψήφισμα που θα καθορίσει την προεδρία του στη Χιλή, η αντιπολίτευση αναθέτει σ' ένα νεαρό μαρκετίστα την καμπάνια της.

O Gael Garcia Bernal υποδύεται έναν παράτολμο νέο, στέλεχος μιας διαφημιστικής εταιρίας που ηγείται της εκστρατείας ‘ΝΟ', εναντίον του Πινοσέτ. Δεκαπέντε χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους καθεστωτικούς ο René Saavedra παράλληλα με την δική του μάχη στην προσωπική του ζωή, επιστρατεύει τους πιο δυνατούς όρους μάρκετινγκ και με τη βοήθεια των ακτιβιστών της αντιπολίτευσης καταστρώνουν ένα σχέδιο κι έχουν 27 ημέρες για να το εκτελέσουν σωστά, να υπερισχύσουν στο δημοψήφισμα και να απελευθερώσουν την χώρα τους.

Ο σκηνοθέτης του Post Mortem, Pablo Larrain, προσπαθεί να πει την αλήθεια για τον δικτάτορα Πινοσέτ . Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Gael Garcia Bernal. Η ταινία προβλήθηκε στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στο Φεστιβάλ Καννών 2012.

Τα μέλη της αμερικανικής ακαδημίας κινηματογράφου ψήφισαν, επιλέγοντας ανάμεσα σε 71 συμμετοχές, και συμπεριέλαβαν το No στις 5 υποψηφιότητες για το Οσκαρ Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης ταινίας!

Επτά αποσπάσματα - με Αγγλικούς υπότιτλους - από την ταινία του Larrain, μας βάζουν άμεσα στο κλίμα της εποχής που η ιστορία αφηγείται, αλλά και δίνουν το στίγμα των βαθύτερων νοημάτων που κρύβονται πίσω από τις εικόνες του No.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Ιανουαρίου 2013 από την Strada

του Steven Spielberg. Με τους Daniel Day-Lewis, Sally Field, David Strathairn, Joseph Gordon-Levitt, James Spader, Hal Holbrook, Tommy Lee Jones, Jackie Earle Haley

Αληθινός Εθνάρχης

του zerVo (@moviesltd)

"Ενότητα 1η: Καταργείται η δουλεία και η μη εθελοντική παροχή υπηρεσιών, εκτός αν επιβάλλεται ως τιμωρία για κάποιο έγκλημα για το οποίο ο ένοχος θα έχει καταδικαστεί εννόμως, εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, ή σε οποιαδήποτε περιοχή που υπόκειται στη δικαιοδοσία τους. Ενότητα 2η: Το Κογκρέσο θα μπορεί να επιβάλλει αυτή την Τροποποίηση με την κατάλληλη νομοθεσία." Η 13η Τροπολογία του Αμερικάνικου Συντάγματος, που ψηφίστηκε από την Βουλή των Αντιπρόσωπων στις 31 Ιανουαρίου 1865, ουσιαστικά κατάργησε την δουλεία στην επικράτεια των ΗΠΑ, μια διαδικασία που ξεκίνησε ο Πρόεδρος της χώρας Αβραάμ Λίνκολν, δύο χρόνια πριν με την Διακήρυξη της Χειραφέτησης των εγχρώμων πολιτών της. Τέσσερις μήνες αργότερα, δόθηκε οριστικό τέλος στην τετραετή αιματηρή διαμάχη ανάμεσα στην Ένωση του Βορρά και την Συμπολιτεία του Νότου, που κόστισε την ζωή σε περισσότερους από 625.000 αντιμαχόμενους στρατιώτες και από τις δυο πλευρές.

Έναν σχεδόν χρόνο μετά την επανεκλογή του στον κυβερνητικό θώκο της χώρας, ο 16ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Αβραάμ Λίνκολν, βρίσκεται αντιμέτωπος με δύο καυτά ζητήματα που καλείται να επιλύσει άμεσα. Τον λυσσαλέο Εμφύλιο Πόλεμο, που έχει βυθίσει στο πένθος το Έθνος και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση στα βουτηγμένα στο αίμα πεδία της μάχης και την κατάργηση της δουλείας των μαύρων αφροαμερικάνων, ένα ριψοκίνδυνο νομοσχέδιο που κατά την κρίση του ηγέτη, θεωρείται προαπαιτούμενο, ώστε να οριστικοποιηθεί η κατάπαυση του πυρός. Με τις ψήφους των (λιγότερων) Ρεπουμπλικάνων εκπροσώπων στην Βουλή δεδομένες, ο Λίνκολν χρειάζεται ακόμη είκοσι από την πλευρά των Δημοκρατικών, ώστε να περάσει την κείμενη Τροπολογία. Κάτι που στον ένα περίπου μήνα που απομένει μέχρι την ψήφιση, δεν μοιάζει ιδιαίτερα πιθανό, εφόσον οι πολιτικοί του αντίπαλοι, δεν δείχνουν διάθεση να συμβάλλουν στην απόδοση δικαιωμάτων στους μαύρους.

Συνεπώς η αφήγηση της ταινίας είναι πολύ λογικό να διαχωρίζεται σε δύο μονοπάτια, που το καθένα έχει γράψει την δική του σελίδα στην υπερβολικά νεαρή ιστορία της. Στην απεικόνιση των κατακόκκινων λιμνών, με τα διαμελισμένα πτώματα, που έχει προκαλέσει η χειρότερης μορφής εμπόλεμη διαμάχη, η αδελφική και στην αναζήτηση των είκοσι Aye, που η Κυβέρνηση απαιτεί για να κάνει πράξη το σχέδιο ισότητας και ισονομίας των φυλών. Γεφύρι που ενώνει τις δύο παράλληλες αφηγηματικές ράγες, η μορφή του ψιλόλιγνου, ευθυτενή ηγέτη, με το απαράμιλλο όραμα, η πραγμάτωση του οποίου τον κατέστησε στην συνείδηση της αμερικάνικης κοινής γνώμης, ως Εθνάρχη.

Όνειρο υπήρξε και για τον Spielberg το πρότζεκτ Lincoln, από τα πολύ παλιά χρόνια και όπως αποδείχτηκε σκοπός του δεν ήταν μόνο η αγιοποίηση του Honest Abe - κυρίως στην διεθνή ματιά, μιας και εντός των ορίων της επικράτειας, κάτι τέτοιο θεωρείται παραπάνω από δεδομένο - αλλά και η ανάδειξη ενός διαρκούς ζητήματος που αντιμετωπίζει εσαεί η πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, καθώς οι δύο μόνιμοι διεκδικητές του θρόνου του Λευκού Οίκου, δύναται να φτάσουν μέχρι απίστευτα όρια αντιπαράθεσης, ενώ στην ουσία οι αποστάσεις στα πιστεύω τους είναι απειροελάχιστες. Ουσιαστικά ο Beard επιχειρεί να αντιπαραβάλει την εικόνα της Βουλής χθες και σήμερα, καθώς τα φαινόμενα ρήξεων δεν διαφοροποιούνται ιδιαίτερα, ούτε όμως και οι πολιτικές των εκάστοτε ηγετών, είτε προσκυνούν την σημαία των Ελεφάντων, είτε των Όνων. Οπότε τι χρειάζεται μια τέτοιου αλλοπρόσαλλου είδους δημοκρατία για να λειτουργήσει και να πάει μπροστά?

Την ύπαρξη μιας ισορροπημένης προσωπικότητας, σχετικά κοινής αποδοχής, που δεν επηρεάζεται από την οχλαγωγία και με καθαρό μυαλό και αποφασιστικότητα μπορεί να σηκώσει τις τύχες του έθνους στην πλάτη του. Εκεί ακριβώς έρχεται σαν απάντηση ο τίτλος του φιλμ, που πολλοί θα πίστευαν πως ανταποκρίνεται στην βιογραφία του πολιτικού - ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει - ενώ κατ ουσίαν δείχνει τον δρόμο για μια κοινής συνισταμένης πορεία επίλυσης των τεράστιων ζητημάτων που αντιμετωπίζουν οι States. Άλλωστε καθώς η κάμερα του Steven Κινείται πάνω από τα ομιχλιασμένα έδρανα της μάζωξης των εκλεκτών, ποτέ δεν είναι σαφής ο διαχωρισμός του ποιος υποστηρίζει τι, κατάσταση που θολώνει ακόμη περισσότερο το γεγονός πως ενάμισι αιώνα πριν, οι δύο κύριες φατρίες, είχαν ακριβώς αντίθετο κτύπο στην συνείδηση του λαού, από εκείνη που ισχύει σήμερα.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που αυτή η γλαφυρή σε όλες τις της εκφάνσεις κόντρα, αντιμετωπίζεται με την ίδια ακριβώς συλλογιστική από το σενάριο του Tony Kushner, ο οποίος είχε κάνει τόσο εντυπωσιακά ισορροπημένη δουλειά στο σπουδαίο Munich. Την στιγμή που ο πυρετός για το αν θα περάσει η Τροποποίηση ανεβαίνει ή την ώρα που ο Στρατηγός Γκραντ σκύβει το κεφάλι μπροστά στην θωριά των διαμελισμένων του φαντάρων, η ήρεμη και μειλίχια παρουσία του Αβραάμ βάζει τα πράγματα στην σωστή τους θέση, με την χρήση μιας αλληγορίας, βασισμένης στις περικοπές, σε ένα ανέκδοτο βίωμα, ακόμη και στην μαθηματική σκέψη του Ευκλείδη. Αν δύο στοιχεία είναι ίσια με ένα τρίτο, τότε και μεταξύ τους, είναι σίγουρο πως θα είναι ίσα...

Σε αυτή την δυομισάωρη αργόσυρτη αλλά και με ακραίες συναισθηματικές κορυφώσεις χορογραφία, όπου η πρόταξη των μικροσυμφερόντων, οδηγεί στο συμπέρασμα της πολεμικής ανοησίας, η κυρίαρχη μορφή του Λίνκολν μοιάζει σαν να έχει ζωντανέψει στην πραγματικότητα, 148 χρόνια μετά από εκείνη την μοιραία βραδιά στο θέατρο Φορντ, όταν ο Εθνάρχης έπεσε νεκρός από τις σφαίρες του όπλου του αδίστακτου Μπουθ. Έστω κι αν ο Spielberg με ευσέβεια στην προσωπικότητα αποφεύγει να (ξανα)δείξει τις τελευταίες στιγμές του Λίνκολν, εκτοξεύοντας με ευκολία την δραματουργία, εντούτοις αυτό δεν στερεί τίποτα από την αληθινή ερμηνεία του κορυφαίου ηθοποιού της εποχής μας Daniel Day Lewis, που αποδίδει τον ρόλο στον απόλυτο ρεαλισμό του. Την σιγανή, μα γεμάτη πείσμα φωνή, το περήφανο βάδισμα, τις εκρήξεις κάθε φορά που ο Θεός γίνεται και Άνθρωπος, την στιγμή που τα κοντινότερα του πρόσωπα (η νευρωσική σύζυγος Sally Field ή ο επαναστατημένος γιος Joseph Gordon Levitt) οδηγούν την παροιμιώδη του ψυχραιμία στα άκρα.

Για πες: Είναι πολύ πιθανό ο Spielberg να μην ικανοποιήσει όλους όσους θα περίμεναν (λογικά) μια ιστορική βιογραφία ή έστω ένα πολιτικό αγωνιώδες θρίλερ, στα χνάρια του μεγαλειώδους Schindler ή του Μονάχου αντίστοιχα. Το τέμπο που ακολουθεί ο Lincoln πατρονάρεται από το αναιμικό Amistad, αναδύοντας όμως από τις υπό το φως των κεριών εικόνες του τα υπερδιπλάσια νοήματα για το πόσο σημαντική μπορεί να υπάρξει για μια (νεόκοπη ειδικά) εθνότητα, η παρουσία ενός ηγέτη με πλάνο και πυγμή.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Ιανουαρίου 2013 από την Odeon

του Ruben Fleischer. Με τους Josh Brolin, Ryan Gosling, Sean Penn, Nick Nolte, Emma Stone, Anthony Mackie, Giovanni Ribisi, Michael Peña, Robert Patrick

Κυνηγώντας τον Μίκι...Μάους!

του zerVo (@moviesltd)

Πρόκειται για μια από εκείνες τις περιπτώσεις ταινιών, που ο κινηματογραφικός σχολιασμός, βρίσκει απεριόριστο έδαφος για να ξεθυμάνει, εντοπίζοντας σε κάθε δευτερόλεπτο της διάρκειας του και κάτι νέο, που θα κριτικάρει αρνητικά. Και όχι άδικα, εδώ που τα λέμε, αφού από τις πρώτες τους στιγμές το φιλμ, υποδηλώνει πως είναι διατεθειμένο να πατήσει πάνω στις ίδιες ράγες, που όρισε το απόλυτο δεκάρι του γκανγκστερικού genre, της τελευταίας τριακονταετίας. Κόντρα που δίχως άλλο, μοιάζει ισοπεδωτική για το Gangster Squad, που ούτε σε ένα σημείο του δεν δείχνει ικανό να σταθεί επάξια στον ανταγωνισμό που το ίδιο διακαώς επιζήτησε. Αν επιχειρήσω να σφυγμομετρήσω όμως την γνώμη του κοινού - ειδικά του νεότερου - δεν είμαι και τόσο βέβαιος πως ενδιαφέρεται για τέτοιου είδους φιλμικές αντιπαραθέσεις με το αριστούργημα του De Palma, ούτε νομίζω πως θα δείξει ιδιαίτερα ενοχλημένο που το έργο δεν ακολουθεί σχεδιαστικά τις κλασσικές προσταγές του Coppola και του Leone, μα επιδιώκει μια πιο graphic novel προσέγγιση στον θρύλο.

Δίχως να έχει ακόμη επουλώσει τα τραύματα που δημιούργησε ο Μεγάλος Πόλεμος, το κοσμοπολίτικο Λος Άντζελες βρίσκεται δέσμιο των ορέξεων των παράνομων συμμοριών, που εξήγαγε η Μαφία του Σικάγο. Στην κορυφή της λίστας του συνδικάτου του εγκλήματος, βρίσκεται ο πρώην μποξέρ, Εβραϊκής καταγωγής Μίκι Κόεν, που έχοντας διαφθείρει τις πολιτειακές, δικαστικές και αστυνομικές Αρχές, εκμεταλλεύεται τα τεράστια έσοδα από τον τζόγο, την πορνεία και τα νυχτερινά κέντρα, που οι επιχειρήσεις του διευθύνουν. Η μάχη ανάμεσα στον Υπόκοσμο και την Δικαιοσύνη, φαντάζει άνιση και με γνώριμο τον νικητή της. Ο Νόμος όμως, δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη...

Κατόπιν εντολής του άτεγκτου Αρχηγού της Αστυνομίας του L.A., Πάρκερ και προκειμένου να μην γίνει γνωστή η δράση της στους εκτός νόμου φορείς, θα συσταθεί μια μυστική ομάδα καταπολέμησης των μαφιόζων που λυμαίνονται την Πόλη των Αγγέλων και δίωξης του βασικού υπαίτιου των δεινών, Κόεν, που διαρκώς την σκαπουλάρει παίρνοντας άφεση αμαρτιών από τον ανήθικο Εισαγγελέα. Μια ομάδα πραγματικών αδιάφθορων, που δεν θα διστάσει να προτάξει το γενικότερο συμφέρον από το ατομικό και που δεν θα διστάσει να δώσει το αίμα της ώστε να ξεβρομίσει την Καλιφόρνια από τα αποβράσματα.

Βασισμένη, όπως η εισαγωγική πινακίδα ομολογεί, σε πραγματικά περιστατικά, αμφιβόλου πάντως ιστορικής ακρίβειας, είναι η ίντριγκα που περιγράφει το πόνημα του Ruben Fleischer, σκηνοθέτη που έφτιαξε το όνομα του πέραν του Ατλαντικού, χάρη στην επιτυχία κυρίως του Zombieland και λιγότερο του 30 Minutes Or Less, ταινιών που ουδέποτε κατάφεραν να φτάσουν στα μέρη μας. Αν μη τι άλλο πάντως χρειάζεται θράσος από έναν πιτσιρικά μόλις 38 Μαΐων να θελήσει (τύποις) να ριμεικάρει το έργο του μετρ (από την εποχή του Τόνι Μοντάνα μέχρι τον επίλογο του Καρλίτο Μπριγκάντε) του είδους. Και για να πω την αλήθεια, τα βεβιασμένα σεναριακά λάθη τόσο στην χρονική συνέχεια, αποτέλεσμα ενός μετριότατου μοντάζ όσο και στην αφήγηση, που εμφανίζει πάμπολλα σκαμπανεβάσματα, θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν, μόνο αν ο ντιρέκτορ, με έπειθε πως έριξε το βάρος του στην σωστή αναπαράσταση της περιόδου και στην αισθητική της εποχής.

Κομμάτι που ο Fleischer, χρησιμοποιεί την ματιά της νιότης του, για να αποδώσει μια ιδιαίτερη προοπτική στο νεό νουάρ, μετατρέποντας κάθε σεκάνς του σε σελίδα κινούμενου κόμικ, με ωραιότατες παλ χρωματισμένες χορογραφίες των φονικών και των πάρτι μυδραλίων. Σύμφωνοι στην μουσική επένδυση δεν διαθέτει την μπαγκέτα του Morricone, για να δώσει στα πλάνα του μια πιο επική διάσταση, αυτό όμως δεν τον εμποδίζει στο να φτιάξει στιλιζαρισμένες κι ελκυστικότατες εικόνες της μετα-Ποτοαπαγορευτικής περιόδου, συνδυάζοντας όμορφα το νέον και τα λαμπιόνια στο φόντο της digital φωτογραφημένης ακατάπαυστης περιπέτειας. Μην ξεχνούμε πως ακόμη και σπουδαίοι μάστορες - δες και Public Enemies του Mann, που η τηλεοπτική του δράση, ορίζει ένα πρώτης τάξης πατρόν, επί της παρούσης - απέτυχαν παταγωδώς να πετύχουν τον εκσυγχρονισμό του δημοφιλέστατου, έστω και παλιομοδίτικου crime story...

Ακόμη όμως και το πολυπληθές, όσο και πανάκριβο καστ του Gangster Squad, ακολουθεί πιστά αυτή την παλπ λογική στην ερμηνεία του, που εντέχνως εμφανίζεται υπερ τονισμένη, μετατρέποντας τους καλοντυμένους και καμπαρντινάτους μπάτσους σε υπερήρωες. Από το συνάφι των σούπερ σταρς, αν εξαιρέσω τον Penn, που το μπόλικο μέικ απ δεν τον αφήνει να εκφραστεί ως μανιασμένος Αρχιμαφιόζος, θυμίζοντας τις εξίσου μέτριας αποδοχής καρικατούρες του Dick Tracy, όλοι οι υπόλοιποι δείχνουν διάθεση να ακολουθήσουν την γραφικής νουβέλας συλλογιστική και πετυχαίνουν μια αξιοπρεπή - τουλάχιστον - παρείστικη χημεία. Με το άρξασθε του Nick - γέρασε - Nolte, η φράξια που αποτελείται από τον Josh Brolin στον ρόλο του οικογενειάρχη wannabe Έλιοτ Νες, τον Ryan Gosling, στην όχι και πιο αβανταδόρικη θέση του πρωτοπαλίκαρου και τους Mackie - Ribisi - Pena και Patrick στην περιφέρεια, παίζει μια χαρά τον χορό του πιστολιδιού. Σε τέτοιο βαθμό που το μάτι απολαμβάνει τις φιγούρες τους και πολύ θα ήθελε να τις ξαναδεί...

Για πες: Άφησα τελευταία την Emma Stone (Tomato κατά το αγόρι της, λόγω της κατακόκκινης κώμης της - Κλοντ Ρέινς κατά τον κύρη της, εφόσον εξαφανίζεται από δίπλα του διαρκώς σαν...Αόρατος Άνθρωπος) που διαθέτει ανεξήγητα μεγάλο ρόλο για γυναικείο χαρακτήρα, νουάρ ιστορίας. Τουλάχιστον αν η άλικη τουαλέτα πρόκληση της αφίσας, προέκτεινε και την σέξι δράση της πρασινομάτας στο πανί, ίσως να πατσίζαμε. Αυτή υπήρξε όμως ακόμη μια υπόσχεση, από τις πάμπολλες, που το Gangster Squad, άφησε ανεκπλήρωτες...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Ιανουαρίου 2013 από την Village

του Gabriele Muccino. Με τους Gerard Butler, Jessica Biel, Noah Lomax, Dennis Quaid, Uma Thurman, Catherine Zeta-Jones, James Tupper, Judy Greer

Άστα, βράστα, Λεωνίδα!

by zerVo (@moviesltd)

Μερικά πράγματα, ακόμη κι αν αποτελούν φανταστικά μέρη ενός κινηματογραφικού σεναρίου, πρέπει να τα παρακολουθήσεις για να μπορέσεις να πιστέψεις πως κάποιο ανθρώπινο μυαλό τα έχει σκεφτεί. Όπως ας πούμε, ότι μπορεί κανείς,, ακόμη κι αν σε γνωρίζει ελάχιστα, να σου δανείζει, έτσι για τις πρόχειρες μετακινήσεις σου, μια καλογυαλισμένη Ferrari! Κι εσύ αφού την αποδεχθείς, δίχως ιδιαίτερες αντιρρήσεις, να βάζεις τον δεκάχρονο γιο σου στο βολάν της, απλώς για να σπάσετε πλάκα! Και σαν να μην φτάνει αυτό, την ώρα που γυρίζεις - ντεμέκ ξεθεωμένος - στο σπίτι, να αντικρίζεις μια ξαναμμένη (ώριμη) δίμετρη ξανθιά, ξαπλωμένη στο κρεββάτι σου να σε περιμένει πως και πως. Η οποία κατά σύμπτωση τυγχάνει σύζυγος εκείνου του ανοιχτοχέρη που σου πρόσφερε με όλη του την καρδιά την κατακόκκινη κούρσα! Και μη χειρότερα...

Πάλαι ποτέ θρύλος της Σέλτικ, της Λίβερπουλ και του NFL, ο φημισμένος Σκοτσέζος στράικερ Τζορτζ Ντράιερ, έχει πλέον κρεμάσει τα παπούτσια του, έχοντας σαν μοναδικό κέρδος από την τεράστια καριέρα, τις γηπεδικές του αναμνήσεις. Αδέκαρος,, σχεδόν χρεοκοπημένος και δίχως την παραμικρή επαγγελματική πρόταση να τον περιμένει, θα επιστρέψει στην μικρή αμερικάνικη πόλη, προκειμένου να βρεθεί κοντά στον μικρό του γιο, καρπό του τερματισμένου έρωτα του με την πρώην γυναίκα του, για την οποία ακόμη τρέφει ερωτικά συναισθήματα. Παρακολουθώντας την προπόνηση του μπόμπιρα στην ποδοσφαιρική ομάδα της περιοχής, θα περάσει από τον νου του η ιδέα να αναλάβει τις τύχες της, από το πόστο του προπονητή!

Αυτό ήταν! Από το σημείο αυτό και μετά, η εντεκάδα θα σταθεί πολύ καλύτερα στα πόδια της και θα πετά από νίκη σε νίκη, αλλά και ο ίδιος ο κόουτς να δει την τύχη του να αλλάζει πρόσωπο, αφού από την μια μεριά ο προύχοντας - λεφτάς - άτυπος πρόεδρος, θα τον στηρίξει οικονομικά, αλλά και από την άλλη, όλες οι (μεγαλο)κυρίες της γειτονιάς, χήρες, ζωντοχήρες, στεφανωμένες, θα κάνουν ουρά, για να αποσπάσουν μια του αγκαλιά, συνεπαρμένες από τα όμορφα γαλάζια του μάτια. Το ζήτημα δεν είναι ακριβώς το στόρι, που το διατύπωσα με στην πιο light ρεαλιστική του έκφραση (καμία σχέση με ότι sci-fi θα δεις δηλαδή) μα που το κωμικοτραγικό αυτό συνονθύλευμα έχει υπογράψει ο Gabriele Muccino, που στην πρώτη του χολιγουντιανή του απόπειρα, The Pursuit Of Happyness, είχε στερέψει όλα τα δάκρυα του κοινού, παρουσιάζοντας μια από τις πιο όμορφες αληθινές περιπτώσεις γονικής αποφασιστικότητας.

Για Πες: Όσα ακριβώς κατάφερε ο Ιταλιάνος, πείθοντας κάθε σινεφίλ για τις σκηνοθετικές του ικανότητες - δείχνοντας και μια κάποια συνέχεια με το Seven Lifes - το διέγραψε μονοκοντυλιά, με μια απίθανη χαζομάρα, που ούτε καν οι πιο αφελέστατοι Αμερικάνοι θα έκαναν αποδεκτή. Άνισο συναισθηματικά, φαλλοκρατικό ακόμη και για το πιο φανατικό αρσενικό, γεμάτο απιθανότητες να σκάνε από παντού, αλλά και έχοντας να επιδείξει το πιο γελοίο ανσάμπλ της χρονιάς. Δηλαδή τον βουτηγμένο στην ηλιθιότητα Dennis Quaid ως αλλοπρόσαλλο φραγκάτο, την ελαφρώς παραμορφωμένη Bride, που μάλλον δεν θέλει να πιστέψει πως είναι άλλο τα είκοσι και άλλο τα σαράντα, ως άπιστη σύζυγο του και το τρίο των Zeta Jones, Judy Greer και Jessica Biel, ως υποστηρικτικές καρικατούρες, πολύ κατώτερης ποιότητας από την ερμηνευτική τους αξία. Κι όμως το μεγαλύτερο κρίμα αφορά άλλον. Όχι τόσο τον δημιουργό, που πλέον πρέπει να προσπαθήσει πάρα πολύ για να μου σβήσει από την μνήμη όσα ένιωσα παρακολουθώντας το Playing For Keeps, αλλά τον Gerard Butler, ο οποίος μάλλον έχασε και την τελευταία του ευκαιρία να αναδειχτεί σε μεγαλοαστέρα. Ίσως το μόνο που κατάφερε ως Καζανόβας, αφού εκεί έπεσε το βάρος του σεναρίου και όχι στην συμπεριφορά του ως γονιός, ήταν να πείσει τους ενδιαφερόμενους, πως οι MILFάρες πλέον δεν συχνάζουν σε μπαράκια, αλλά στα κατά τόπους 5x5...

Στις δικές μας αίθουσες: Στις 24 Ιανουαρίου 2013 από την Odeon

Για εικοσιτέσσερις ώρες η πρωτεύουσα είχε την τιμή να φιλοξενήσει τον μεγαλύτερο εν ζωή ηθοποιό, τον θρύλο Daniel Day Lewis, προσκεκλημένο για πολλοστή φορά της Εταιρίας Προστασίας Σπαστικών, προκειμένου να παραστεί στην επίσημη πρεμιέρα της νέας που πρωταγωνιστεί, του δια χειρός Steven Spielberg, Lincoln. Ο Βρετανός ερμηνευτής, που για την ερμηνεία του ως 16ου Προέδρου των ΗΠΑ, στοχεύει στο τρίτο βραβείο όσκαρ της καριέρας του, συμμετείχε στην φιλανθρωπική εκδήλωση που διοργανώθηκε στο θέατρο Παλλάς, τα έσοδα της οποίας θα δοθούν για την δημιουργία ενός πρότυπου κέντρου περίθαλψης παιδιών με ιδιαίτερες ικανότητες. Ο φιλέλληνας Day Lewis, είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος στον αγώνα που δίνει η Εταιρία, έχοντας κάνει γνωστή την δράση του από την εποχή που συγκλόνισε τους πάντες, με την ερμηνεία του στο φιλμ My Left Foot. Κατά την διάρκεια της τελετής, σε ένα κατάμεστο χώρο, που κατακλύστηκε από τους σινεφίλ, τον αστέρα παρουσίασε στο κοινό η Πρόεδρος της Εταιρίας Δάφνη Οικονόμου, ενώ το παρών έδωσε στην εκδήλωση και ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της 20th Century Fox, ελληνικής κατάγωγής, Τζιμ Γιαννόπουλος. Η ταινία Lincoln, που είναι υποψήφια για δώδεκα βραβεία της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου και ήδη έχει χαρίσει στον Day Lewis την Χρυσή Σφαίρα ερμηνείας για το 2013, θα προβάλλεται στις αίθουσες από τις 24 Ιανουαρίου.