Movies Ltd

Είκοσι χρόνια μετά την σπουδαία τους συνεργασία στον Carlito's Way και τριάντα κατόπιν του ανεπανάληπτου Scarface, ο κορυφαίος ερμηνευτής Al Pacino και ο ξεχωριστός δημιουργός Brian De Palma θα ενώσουν και πάλι τις δυνάμεις τους, σε μια βιογραφική ταινία που θα αφορά την ζωή του πλέον αμφιλεγόμενου προπονητή στην ιστορία του αμερικάνικου φουτμπόλ. Πρόκειται για την δραματική ταινία Happy Valley που θα παρουσιάσει την πορεία από την απόλυτη καταξίωση στον ολοκληρωτικό εξευτελισμό, του Τζο Πατέρνο, κόουτς επί δεκαετίες της ομάδας του πανεπιστημίου Πεν Στέιτ, ο οποίος το 2011 κατηγορήθηκε με ενδείξεις που αποδείχτηκαν βάσιμες, ως εκείνος που συγκάλυψε τις παιδοφιλικές ορέξεις ενός εκ των βοηθών του. Έχοντας τεθεί αυτομάτως σε διαθεσιμότητα και με τους θριάμβους που είχε καταγράψει στο παλμαρέ του να μην μπορούν να υπερκεράσουν το σκάνδαλο, ο Πατέρνο έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη και εγκατέλειψε τα εγκόσμια λίγους μήνες μετά, κτυπημένος από τον καρκίνο. Ο Dave McKenna σεναριογράφος του εξαιρετικού American History X, είναι εκείνος που ανέλαβε να μεταφέρει στην οθόνη το βιβλίο του Joe Posnanski, που είναι αφιερωμένο στον φημισμένο μάνατζερ, σχηματίζοντας έτσι ένα ικανότατο τρίο που αφήνει υποσχέσεις για κάτι ανάλογα σημαντικό του ένδοξου παρελθόντος. 

του Nicholas Jarecki. Με τους Richard Gere, Susan Sarandon, Tim Roth, Brit Marling, Laetitia Casta, Nate Parker

Όλα εδώ ΔΕΝ πληρώνονται!

του zerVo (@moviesltd)

Πρόσεξε πως μπορεί να σου αλλάξει ολόκληρη την ζωή ένα τυχαίο - άκρως τυχαίο - περιστατικό. Να είσαι στα σαράντα σου, ο πλέον ταλαντούχος και περιζήτητος μεγαλοεπενδυτής κι εκεί που οδηγάς στους δρόμους του Μπέβερλι Χιλς την καλογυαλισμένη σου κούρσα, να χαθείς και να αναγκαστείς να ζητήσεις την βοήθειας μιας περαστικής...ιερόδουλης, που είτε το πιστεύεις είτε όχι, με την απλότητα της θα μιλήσει στην ψυχή σου, θα την ερωτευτείς και θα περάσεις, μολονότι ο περίγυρος σου δεν το διανοείται, ζωή χαρισάμενη. Μπορεί όμως και να μην βγεις ποτέ εκτός πορείας στους λόφους του L.A. και η ρότα του βίου σου να ακολουθήσει την λογική πεπατημένη, να κάνεις έναν γάμο συμφέροντος, να φτιάξεις μια δήθεν ευτυχισμένη φαμίλια, να μετράς καθημερινά τα δισεκατομμύρια που θα σου αποδώσει ο κολοσσός που διευθύνεις, μα κάποια στιγμή εικοσικάτι χρόνια μετά από εκείνη την μοιραία λάθος / σωστή στροφή, η μοίρα να σου στήσει ένα σκληρό παιχνίδι. Βέβαια θα είσαι και άλλος άνθρωπος πλέον και όχι ο τότε ρομαντικός αισθηματίας και θα το παίξεις μέχρι τέλους. Με όλες τις αβάντες που σου παρέχει η πανίσχυρη θέση σου...

Φαινομενικά η καριέρα του εξηντάχρονου μεγιστάνα Ρόμπερτ Μίλερ, βρίσκεται στο απόγειο της, με την εταιρία που διοικεί να εμφανίζει τεράστια κέρδη κι εκείνον να χαίρει της άκρας εκτίμησης του επιχειρηματικού κόσμου, κοσμώντας με την άτεγκτη μορφή του τα εξώφυλλα του Forbes. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική, αφού χάρη σε μια λάθος επενδυτική κίνηση, η αυτοκρατορία που έχει κτίσει, αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα ρευστότητας, με την ενδεχόμενη συμφέρουσα πώληση της, να τίθεται εν αμφιβόλω κι εκείνον να βρίσκεται ένα βήμα πριν την φυλάκιση με την κατηγορία της απάτης. Κατάσταση που θα γίνει ακόμη πιο πνιγηρής, από την στιγμή που θα προκαλέσει ένα θανατηφόρο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, με θύμα την όμορφη Γαλλίδα ερωμένη του.

Υπό άλλες, κανονικές συνθήκες, βγαίνοντας από το φλεγόμενο όχημα, ο καθένας θα σήκωνε τα χέρια ψηλά και θα παραδινόταν στις Αρχές, προκειμένου να οδηγηθεί στην δικαιοσύνη με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο όταν λέγεσαι Ρόμπερτ Μίλερ και η πείρα σου μετά από δεκαετίες συνδιαλλαγών στο αδηφάγο πλην ιλουστρασιόν κουρμπέτι των κερδοφόρων funds, σου έχει μάθει να ελίσσεσαι σαν χέλι ανάμεσα στις αντιξοότητες. Όσο ακραία μορφή κι αν έχουν πάρει τώρα, που η καυτή ανάσα του Νόμου καραδοκεί για να σε κλείσει μια και καλή πίσω από τα κάγκελα.

Ο Ρόμπερτ Μίλερ μπορεί στο σενάριο του ταλαντούχου στην αφήγηση πρωτοεμφανιζόμενου Nicholas Jarecki, να είναι ένα φανταστικό πρόσωπο, αυτό εντούτοις δεν σημαίνει όμως πως μια τέτοια καρχαριώδης μορφή, που αυτεπάγγελτα τίθεται υπεράνω του νόμου, με το προνόμιο που του παρέχει η επιφάνεια και η ισχύς του, απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ένας χαρακτήρας αντιπαθής - σε βαθμό μισητού - σε κάθε του κίνηση, που δεν δίνει δεκάρα για τα συναισθήματα του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος, προδίδοντας το κατ εξακολούθηση, που χύνει κροκοδείλια δάκρυα στην θωριά του πόνου που προκάλεσε με την υπερφίαλη απροσεξία του, που απαιτεί από το φτωχό κοσμάκη, έναντι ψίχουλων να γίνει συνεργός του στο έγκλημα και που γνωρίζει πολύ καλά, πως όταν η μπόρα περάσει - που θα περάσει - εκείνος θα είναι ο μοναδικός στεγνός της υπόθεσης.

Παραβλέποντας τις λογικές και μελοδραματικές ευκολίες που χρησιμοποίησε ο (ιδιαίτερα νεαρός) σκηνοθέτης για να πετύχει την τελική του έξοδο, πρέπει να ομολογήσω πως την προσωπικότητα του στυγνού καθάρματος, που έχει πειστεί και ο ίδιος πως οι κινήσεις του έχουν ένα ηθικό υπόβαθρο, μα στην πραγματικότητα το μόνο που τον νοιάζει είναι το τομάρι και οι καταθέσεις του, την έκτισε με πολλή προσοχή. Σε αυτή του την απόπειρα ο Jarecki έχει την τύχη να συνεργάζεται με έναν από τους πλέον χαρισματικούς χολιγουντιανούς αστέρες, που ακόμη κι όταν η μπογιά του άρχισε να ξεβάφει, ουδέποτε το επίπεδο του έπεσε κάτω του αξιοπρεπούς. Ο Richard Gere, στα 63 του πια, αποδίδει έξοχα έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, φροντίζοντας να διατηρήσει με τις εκφράσεις του το σωστό παλάντζο του θέματος, που κινείται μεταξύ τους πολιτικοκοινωνικού θρίλερ και της αστυνομικής περιπέτειας. Εντέχνως οι περιφερειακοί χαρακτήρες - της συζύγου Sarandon, της κόρης Marling, ακόμη και της επιφανειακής ερωμένης Casta - δεν τονίζονται αναλόγως, για να αναδείξουν τον απεχθή δικό του.

Για πες: Που μέσα από την στιχομυθία με τον επίσης φιλοχρήματο αγοραστή - ακριβής επανάληψη με εκείνη του νταλαβεριού στο Pretty Woman - στο κλείσιμο του ντιλ, μου χάλασε ελαφρώς την θετική εικόνα που διατηρούσα από το 1990 για τον νεαρότερο τότε Μίλερ, που απλώς λεγόταν Έντουαρντ Λιούις. Ψεύτικος ήταν εντέλει ο τύπος, με γέλασε. Όλα όμως εδώ ΔΕΝ πληρώνονται...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Ιανουαρίου 2013 από την Audiovisual

του Costa Gavras. Με τους Gad Elmaleh, Gabriel Byrne, Liya Kebede, Céline Sallette, Jordana DePaula, Hippolyte Girardot, Natacha Régnier, Bernard Le Coq, Paul Barrett

Καπιταλίστας γεννιέσαι ή γίνεσαι?

του zerVo (@moviesltd)

Μεγάλωσε ο Γαβράς. Όχι με την έννοια πως εντός ολίγου διαβαίνει το κατώφλι των ογδόντα χρόνων ζωής (ζωή να' χει και εξήντα δημιουργικής καριέρας) αλλά με εκείνη της συλλογιστικής και της αντίστοιχης έκφρασης, αφού πλέον θυμίζει τον γερο-σοφό της ομήγυρης, που αντιμετωπίζει τα πάντα με σκωπτική διάθεση, χρησιμοποιώντας διαρκώς γνωμικά, παροιμίες και ανέκδοτα για να περάσει την βασισμένη στις αναμφίβολες εμπειρίες, άποψη του στους νεότερους. Δράση που ενέχει τον τεράστιο κίνδυνο να θεωρηθεί γραφικός από την άμαθη για το άφθαστο παρελθόν του μοντέρνα γενιά, που έχει συνηθίσει - και πολύ καλά κάνει - να δέχεται τα μηνύματα έτοιμα, σερβιρισμένα, προκειμένου να (αντι)δράσει αναλόγως ευθύβολα και χωρίς περιττές πολυλογίες. Εντάξει οι πιο παλιοί, που γνωρίζουν καλά πως η έννοια του πολιτικού σινεμά, θα ήταν πολύ διαφορετικότερη δίχως την παρουσία αυτού του μεγάλου Έλληνα, δεν δυσανασχετούν, παρά σέβονται το γεγονός πως κάποτε υπήρξε από τους πρώτους που σήκωσαν γαλανόλευκο μπαϊράκι αντίστασης, παγκοσμίως...

Προκειμένου να ξεπεράσει το ενδεχόμενο του κενού εξουσίας, που μπορεί να προκαλέσει η βαρύτατη ασθένεια του Προέδρου της, η τέταρτη πιο κερδοφόρα τράπεζα της Γαλλίας, Phinix Bank, θα προβεί στην αλλαγή του, επιλέγοντας το πουλέν της επιχείρησης Μαρκ Τουρνέιγ, για αντικαταστάτη - ανδρείκελο, μέχρι να βρεθεί ο διάδοχος που θα καλύψει τις απαιτήσεις όλων των μετόχων. Από την πρώτη στιγμή το διοικητικό συμβούλιο θα βρεθεί προ εκπλήξεως, αντιλαμβανόμενο πως ο καινούργιος CEO θα αποτινάξει τον μανδύα του αχυράνθρωπου, θα πάρει τα ηνία στα χέρια του με αποφασιστικότητα και πίστη πως θα τα διατηρήσει και δεν θα διστάσει να έρθει σε ρήξη με τα υψηλόβαθμα στελέχη, δίνοντας βάση στο ένστικτο του και ακολουθώντας πιστά του κανόνες του Κεφαλαίου.

Όπερ σημαίνει, κάτι σαν πόλεμος, εφόσον τον φιλόδοξο Μαρκ, για άλλο σκοπό τον έβαλαν οι ιθύνοντες στην καρέκλα του διοικητή και μια διαφορετική φιγούρα αντιμετωπίζουν. Ο νεαρός - αναλογικά για μια τέτοια υπεύθυνη θέση, μισθού που αγγίζει τα τρία εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, πλέον μπόνους - τραπεζίτης, θα αδιαφορήσει για τις προσταγές του στενού επαγγελματικού του περίγυρου, όχι όμως ακολουθώντας κανέναν δρόμο μη καπιταλιστικών ιδεωδών, το αντίθετο μάλιστα, αφού με τις αποφάσεις του θα προκαλέσει ορδές χιλιάδων ανέργων της μπάνκας, κάτι που αυτομάτως θα σημάνει και την εκτόξευση των κερδών της στον πίνακα του Χρηματιστηρίου. Γλυκαίνει κατ αυτόν τον τρόπο το χάπι των κοτζαμπάσηδων της επιχείρησης από την αντιδραστική του στάση στις απαιτητικές τους αποφάσεις?

Εκ πρώτης όψης ο Τουρνέιγ, που δηλώνει πανέτοιμος να αδράξει την μεγάλη ευκαιρία από τα μαλλιά, δείχνει ενοχλημένος από την πίεση των εργοδοτών του. Μέχρι που θα τον σκεφτείς και σαν έναν εναλλακτικό ριζοσπάστη που ανέλαβε έναν τέτοιο εργασιομανιακό θώκο, βλέποντας τις πιθανές του εκρήξεις (μέτρησα τρεις, τέσσερις) στις περιπτώσεις που οι ηλίθιοι κατά την γνώμη του συνεργάτες, παρατρεχάμενοι, ακόμη και συγγενείς, τον φτάνουν στα άκρα. Εκρήξεις, που κινηματογραφικά ξεπερνούν τα όρια της γλαφυρότητας και ίσως να μοιάζουν παράταιρες με το σοβαρό κοινωνικό-πολιτικό ύφος που θα έπρεπε να δείξει το φιλμ, που όμως πείθουν πως ο δημιουργός του Ζ και του Αγνοούμενου, δεν έχει πάρει διόλου στην πλάκα τις ίντριγκες και τα κτυπήματα κάτω από το τραπέζι που τις προκαλούν. Αντίθετα τονίζουν την σταδιακή κτηνοποίηση του κεντρικού υποκειμένου, που πλέον εξελίσσεται σε Βασιλιά του στείρου μικρόκοσμου του, αγνοώντας επιδεικτικά οτιδήποτε επιχειρεί με ηθικές και ανθρώπινες πράξεις να κερδίσει την καρδιά του. Η μετάβαση του όντος σε μηχανισμό κοπής χρημάτων ολοκληρώθηκε. Πάμε στον επόμενο...

Για πες: Ο νούμερο ένα Φραντσέζος κωμικός της εποχής μας, Gad Elmaleh, ουσιαστικά για πρώτη φορά στην καριέρα του επιχειρεί μια τέτοια ολοκληρωτική μεταστροφή στο πιο δραματικό στυλ ερμηνείας, ποτέ του όμως δεν λησμονεί να ψεκάσει την παρουσία του, με τις χιουμοριστικές εκφάνσεις που τον έκαναν διάσημο. Στην πραγματικότητα σηκώνει με άνεση στις πλάτες του ολάκερη την απαιτητική δολοπλοκία, δίχως να απουσιάζει από κανένα πλάνο της και χωρίς να παίρνει σημαντικές βοήθειες από το διεθνές καστ, που ορίζουν ο φλατ καουμπόης επενδυτής Gabriel Byrne και οι όμορφες Selinne Salette και Natacha Regnier ως οι πιο κοντινές του γυναικείες παρουσίες σε εργασία και σπίτι αντίστοιχα. Εκεί που θα έπρεπε ίσως να δοθεί λίγη παραπάνω προσοχή από τον μαέστρο, είναι στην υπο-ιστορία που ορίζει η παρουσία της εκθαμβωτικής Liya Kebede ως σαρκοφάγου τοπ μόντελ, η οποία από την μια εκτοξεύει, μεν, το επίπεδο της παραγωγής ταξιδεύοντας την κάμερα σε Μαΐάμι, Λονδίνο και Νέα Υόρκη, ανεβάζοντας συνάμα το τέμπο της δράσης, από την άλλη όμως μοιάζει κάπως αναληθής και τραβηγμένη ως μοχλός ανάδειξης της μεταστροφής του κεντρικού χαρακτήρα. Για τον οποίο ακόμη δεν έχω πειστεί αν έγινε σημαιοφόρος καπιταλίστας ή απλώς γεννήθηκε έτσι και όλες τους οι κινήσεις είναι προϊόν μιας καλά μελετημένης και επικερδούς ηθοποιίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Ιανουαρίου 2013 από την Odeon

του Quentin Tarantino. Με τους Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio, Kerry Washington, Samuel L. Jackson, Walton Goggins, Dennis Christopher, James Remar, Michael Parks, Don Johnson

Ξεθύμανε? Μπα...

του zerVo (@moviesltd)

Λες να ξεθύμανε επιτέλους ο Quentin? Πρωτίστως από τον διακαή του πόθο, σε κάποια στιγμή της αναμφίβολα πολύ σημαντικής του καριέρας και όπως είχε διαφανεί από τις πρώτες της κιόλας ημέρες, να προσφέρει στο πανί ένα γουέστερν, σπαγγέτι αισθητικής, αλλά και πειραγμένης λογικής όπως άλλωστε κάθετι που έχει παρουσιάσει μέχρι τα τώρα. Και ακολούθως να απελευθερωθεί από την μανία που τον καταδιώκει, να παρουσιάσει στο κοινό του - που τον λατρεύει, δεν υπάρχει άλλος δημιουργός σήμερα με φανατικότερους υποστηρικτές - όλες τις δυνατές περιπτώσεις της εξέγερσης, ανόρθωσης και τελικής επιστροφής προς τιμωρία των φταιχτών, όσων έχουν πέσει θύματα καταπάτησης της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας τους. Τριλογία (άτυπη) που ξεκίνησε με το μανιασμένο come back, μιας φουκαριάρας εκτελέστριας που δεν την άφησαν να χαρεί όσο θα ήθελε τους γάμους της, συνεχίστηκε με το ξέφρενο πάρτι της φράξιας των (Ιουδαίων) μαχητών της αντίστασης στον Μεγάλο Πόλεμο και που ολοκληρώνεται (?) σήμερα, με την υπόσχεση ενός ταλαιπωρημένου στην σκλαβιά, αλλά ελεύθερου πια περιπλανώμενου πιστολέρο, να γεμίσει με καυτό μολύβι τα χαμένα κορμιά που ευθύνονται για τον κατακερματισμό της προσωπικότητας του. Fin με τις εκδικητικότητες μαέστρο? Δεν το νομίζω...

Έχοντας μόλις απελευθερωθεί από τις βαριές αλυσίδες των δουλεμπόρων, που τον έσερναν από το ένα σκλαβοπάζαρο στο άλλο, ο χαρισματικός στην χρήση του Κολτ, έγχρωμος Τζάνγκο, θα δηλώσει αφοσίωση στον λυτρωτή του, Δόκτορα Σουλτζ, έναν Γερμανό πρώην οδοντίατρο και νυν κυνηγό κεφαλών, υποσχόμενος να τον συνοδεύσει στο ταξίδι περιπλάνησης του στα κακοτράχαλα και επικίνδυνα μονοπάτια του Φαρ Ουέστ. Μοναδικό αντάλλαγμα που θα ζητήσει για τις προσοδοφόρες του υπηρεσίες στην dead or alive σύλληψη των επικηρυγμένων, θα είναι να τον βοηθήσει να ανακαλύψει τα ίχνη της λατρεμένης του συζύγου, που το μοχθηρό και δίχως έλεος πρώην αφεντικό του, πούλησε σε έναν πάμπλουτο ραντσέρη, στην πρωτεύουσα των φυλετικών διακρίσεων, το νότιο Μισισίπι.

Το εμφανώς Αλλεμάνιας προέλευσης όνομα της, Μπρουμχίλντα Βον Σαφτ - Shaft, Yeah Damn Right! - είναι που θα κινήσει την περιέργεια στον συμπαθή, αλλά και εκκεντρικών μεθόδων headhunter, να πει το ναι στην πρόταση του καινούργιου του φίλου και δεξιού του χεριού πια, για να την αναζητήσουν. Μια μαύρη που μεγάλωσε ως υπηρέτρια σε μια φαμίλια Γερμανών και που μιλά απταίστως την γλώσσα του, αποτελεί από μόνο του έναν ικανό λόγο να δώσει στον Τζάνγκο την ευκαιρία να την συναντήσει και πάλι. Και γιατί όχι να  την αποσπάσει από τα χέρια του πλεονέκτη και φιλοχρήματου γαιοκτήμονα Κάλβιν Κάντι, ιδιοκτήτη της τέταρτης σε μέγεθος βαμβακοφυτείας στα νότια του Πέκος. Το μόνο που μένει είναι να κτιστεί ένα πιστευτό άλλοθι, που θα σιγοντάρει την παρουσία του ευγενικού όσο και αμείλικτου κεφαλοκυνηγού και του - θα έπρεπε να σπάζει πέτρες στα κάτεργα - Βαλέ του, στην παραδεισένια Κάντιλαντ, εκεί που οι λευκοί γεύονται τα προνόμια τους και οι μαύροι σκλάβοι αφήνονται να στις ορέξεις των λυσσασμένων σκυλιών, άπαξ και διεκδικήσουν την λευτεριά τους.

Ο τίτλος του φιλμ δεν αποτελεί απλώς μια τιμής ένεκεν αναφορά στο θρυλικό πιστολίδι του Corbucci από το 1966, αλλά ακολουθεί την απελευθερωτική και λυτρωτική του οδηγία, μιας και στην τότε περίπτωση ο πρωταγωνιστής Franco Nero - που εδώ δηλώνει το παρόν, σε μια από τις πιο επεξηγηματικές σεκάνς της ίντριγκας - είχε παίξει καταλυτικό ρόλο στο σπάσιμο των δεσμών της one and only αγαπημένης του. Η βασική διαφορά στους δύο χαρακτήρες αναφέρεται στο εντελώς διαφορετικό τους background, μιας και ο ορίτζιναλ είναι ένας δεδηλωμένος loner, που δεν γνωρίζει τι πάει να πει η λέξη αφεντικό, ενώ ο τύποις κοπιαριστός, έχει μεγαλώσει μαθαίνοντας να σκύβει το κεφάλι στις προσταγές του εκάστοτε boss του. Τόσο όμως οι κινήσεις τους, όσο το σενάριο εξελίσσεται, αλλά κυρίως οι συμπεριφορές τους, μοιάζουν να κινούνται ακριβώς πάνω στο ίδιο πατρόν, απεικονίζοντας την ίδια, δημοφιλή στους θιασώτες του genre φιγούρα: Λιγομίλητος, γυρτός και σκυθρωπός καβαλάρης, ταχύτατος στο να τραβά το περίστροφο, σκορπώντας με το μπαρούτι του μόνο δικαιοσύνη στο διάβα του.

Βεβαίως δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη η εναλλακτική προσέγγιση του Tarantino στον μύθο - όπως είχε προ-κάνει στο παρελθόν δηλαδή και ο καλός του φίλος και συνεργάτης Robert Rodriguez στον Desperado του - εφόσον κάθε πράξη επαναστατικής, κατά βάση, βίας, συνοδεύεται από εκείνο το κυνικό, υπερβολικό, προκλητικό, ενίοτε απεχθές, μα πάντοτε ευθύβολο χιούμορ του. Αστεία νοσηρά, της γνώριμης αισθητικής Μίστερ-Τ, που δεν αποσπούν ποτέ όμως την ματιά από τις κομικένιες αιματοχυσίες, ούτε φυσικά από τους συμβολισμούς που κρύβονται πίσω από την πηχτά κατακόκκινη ταπετσαρία τους. Οι εξεγερμένοι αδικημένοι είναι οι μόνοι που θα επιζήσουν και οι εκμεταλλευτές τους θα φαγωθούν από το αιώνιο σκότος. Οι χαμένοι στον πόλεμο ήρωες πάντα θα μνημονεύονται με τιμή, ενώ οι yes men δοσίλογοι - πρόσκαιροι παρτάκηδες θα θαφτούν με βδελυγμία δίπλα στα σιχαμερά αφεντικά τους. Λίγο ακόμα θα ιδούμε Τζάνγκο...

Ποτισμένο με ένα όπως πάντα μελετημένο σάουντρακ, που συνδυάζει ήχους βγαλμένους από τα γουέστερν των 70s και επιθετικά μοντέρνα ραπ, το εκδικητικό μανιφέστο του Τιμωρού, παίρνει το απόλυτο άριστα από κάθε έναν που συμμετέχει στο γεμάτο ιδιαιτερότητες ερμηνευτικό επιτελείο. Στην πιο άχαρη των θέσεων ο ίδιος ο Τζάνγκο, ο καταπληκτικός Jamie Foxx, που καλείται να φέρει εις πέρας το πιο ανισόρροπο των έργων, ξεκινώντας την ταινία ως ανύπαρκτος, ξυπόλητος κουρελής και ολοκληρώνοντας την ως τροπαιοφόρος. Η μαύρη εκδοχή του ήρωα, διαθέτει και την σκληράδα και την αποφασιστικότητα και την παρορμητικότητα που της πρέπει, αλλά και την ψαρωτική πόζα του πιστολά, για να μην ξεφεύγουμε από τις Leoneικές προσταγές. Μέχρι να πάρει μπροστά το μακελειό όμως, αναμφίβολα την παράσταση κλέβει ο Christoph Waltz, ηθοποιός που μέσα σε τρία - τέσσερα μόλις χρόνια που τον ξέρουμε, έχει εξελιχθεί στον πλέον περιζήτητο ρολίστα. Υποδυόμενος τον ιδεαλιστή τυχοδιώκτη, ουσιαστικά επαναλαμβάνει ακριβώς τον ίδιο σαδιστικό χαρακτήρα του Inglourious Basterds, ταινίας που εκτόξευσε την διεθνή φήμη του, ιδωμένη όμως μέσα από ένα θετικό φίλτρο, όσο ορθολογικό μπορεί να ακούγεται κάτι τέτοιο.

Παρέα τους φτάνουν το υποκριτικό επίπεδο στα ουράνια, ο Leo Di Caprio, ως ο φετιχιστής πλούσιος με το σαρδόνιο διπρόσωπο χαμόγελο, την απάνθρωπη σκεπτική για όσους έχει στην δούλεψη του, αλλά και την ελάχιστη εξυπνάδα για να διατηρήσει το πάνω χέρι, ο Sam Jackson, ως ο Μπάρμπα Μπεν - Γαρμπής, που για εβδομήντα χρόνια έχει μάθει να φιλά κατουρημένες ποδιές, προκειμένου να κερδίσει την εύνοια του ιδιοκτήτη του και η Kerry Washington, που απλώς ορίζει το θηλυκό κλωνάρι του στόρι / αρνητικό στοιχείο κάθε σπαγγέτι που σέβεται τον εαυτό του, προβάλλοντας την γυναίκα, μόνο ως κομμάτι του φόντου και ποτέ ως ισότιμο ηρωικά τμήμα της εξέλιξης.

Για πες: Δυνατά πλάνα για γερό στομάχι, σεκάνς εκρηκτικής βίας που δύσκολα θα ξεχαστούν και ακόμη πιο δύσκολα δεν θα (πολλάκις) επαναληφθούν, γλώσσα που τσακίζει πιότερο και από την πιο φονική καραμπίνα, είναι στοιχεία που πάντοτε χαρακτήριζαν το έργο του Tarantino. Εικοσιπέντε χρόνια στο κουρμπέτι, ο Quentin δεν θα άλλαζε τώρα ιδιοσυγκρασία και προοπτική, όταν μάλιστα κάνει πραγματικότητα ένα όνειρο ζωής. Ευτυχώς για μας δεν έχει ξεθυμάνει ακόμη. Κι ούτε προβλέπω σύντομα να του σώνεται το ανθρακικό...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Ιανουαρίου 2013 από την Feelgood

Διανύοντας την καλύτερη περίοδο της καριέρας της, έχοντας μόλις προταθεί για Όσκαρ υποστηρικτικής ερμηνείας και αποσπάσει την Χρυσή Σφαίρα στην αντίστοιχη κατηγορία, για την συγκλονιστικής της παρουσία στην πιο πρόσφατη φιλμική εκδοχή των Αθλίων, ως Φαντίν, η πανέμορφη Anne Hathaway, έκανε γνωστή την επόμενη πρωταγωνιστική της απόπειρα, που θα είναι μια μοντέρνα διασκευή του φημισμένου θεατρικού του Shakespeare, The Taming Of The Shrew. Το έργο, γνωστό στα μέρη μας με τον τίτλο Η Στρίγγλα που Έγινε Αρνάκι, έχει γνωρίσει ήδη αμέτρητες κινηματογραφικές βερσιόν με πιο γνωστή εκείνη με την αείμνηστη Taylor του 1967 και πιο κοντινή χρονικά εκείνη του 1999 με τον Heath Ledger και την Julia Stiles με τον τίτλο 10 Things I Hate About You, ήδη βρίσκεται στην διαδικασία συγγραφής σεναρίου, κάτι που έχει αναλάβει ο πολυβραβευμένος Abi Morgan του The Iron Lady και του Shame. Η Hathaway πριν μεταβεί στο σετ για να υποδυθεί τον ρόλο της...Στρίγγλας, έχει ήδη κλείσει θέση στο φωνητικό καστ του Rio 2, ενώ το όνομα της ακούγεται έντονα για την ομάδα που θα καθοδηγήσει ο Spielberg στο αμφιταλαντευόμενο για το αν θα γίνει ή όχι πρότζεκτ του Robopocalypse.

Αφού έφτασε μέχρι τις Οσκαρικές πεντάδες πρωταγωνιστικής ερμηνείας και με σημαντικές μάλιστα πιθανότητες, να οδηγήσει την κούρσα μέχρι τέλους, χάρη στην υπέροχη παρουσία του στο εξαιρετικό ρομαντικό δράμα Silver Linings Playbook, ο σταθερά ανερχόμενος Bradley Cooper, βρίσκεται πολύ κοντά στο να κλείσει το επόμενο βήμα της καριέρας του. Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας του Harold Blum, Dark Invasion, που χρονικά η θεματική της είναι τοποθετημένη στα 1915 κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το βιβλίο που αναμένεται να κυκλοφορήσει στην Αμερική στις 11 του ερχόμενου Σεπτέμβρη ήδη έπεσε στην αντίληψη της Warner που έκλεισε τα δικαιώματα του, ελπίζοντας να εντάξει στην ερμηνευτική του ομάδα και τον ταλαντούχο σταρ, ο οποίος καλείται να ερμηνεύσει έναν χαρισματικό ντετέκτιβ του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης, που καλείται να εντοπίσει τους Γερμανούς κατασκόπους που κρύβονται πίσω από τις εξτρεμιστικές ενέργειες επί του οικονομικού κολοσσού της JP Morgan, επί του Καπιτωλίου και οσονούπω επί του ίδιου του Λευκού Οίκου και έχουν σαν σκοπό να αποτρέψουν την εισαγωγή της Υπερδύναμης στον πόλεμο και μάλιστα στο πλευρό των Συμμάχων. Στην φανταστική αυτή περιπέτεια, που αν μη τι άλλο ακούγεται πολύ εντυπωσιακή, ο Cooper αναμένεται να κρατήσει και την θέση του εξειδικευμένου παραγωγού.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Argo	Village	1	31			30.765	30.765
2	Life Of Pi	Odeon	4	53			22.629	166.009
3	Anna Karenina	UIP	2	33			19.670	63.179
4	The Impossible	Odeon	2	44			15.678	75.636
5	Αν...	Village	7	45			13.132	488.268
6	The Hobbit	Village	5	49			9.982	414.715
7	Texas Chainsaw 3D	Odeon	1	26			8.269	8.269
8	Upside Down	Village	2	27			5.916	40.217
9	Wreck-It Ralph	Feelgood	3	63			5.347	59.709
10	Hotel Transylvania	Feelgood	6	42			4.997	100.069