Movies Ltd

Όταν ένας μεγάλος ηγέτης πέφτει, αρχίζει ο αγώνας για την ηγεσία! Το εσωτερικό πολιτικό τοπίο της Σοβιετικής Ρωσίας τη δεκαετία του ’50 παίρνει μία «μαύρη» κωμική μορφή στη νέα ταινία του βραβευμένου με Έμμυ και υποψήφιου για Όσκαρ σεναριογράφου/σκηνοθέτη, Armando Iannucci. Τη νύχτα της 2ας Μαρτίου του 1953, ένας άνδρας πεθαίνει. Ένα τρομαχτικό εγκεφαλικό επεισόδιο ταράζει ολόκληρο το σώμα του. Γεμίζει σάλια και λερώνει τον εαυτό του. Πρόκειται να αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο κι αν παίξεις σωστά τα χαρτιά σου, η δουλειά του θα γίνει δική σου. Αυτός ο άνδρας δεν είναι άλλος από τον Ιωσήφ Στάλιν – δικτάτορας, τύραννος και Γενικός Γραμματέας της ΕΣΣΔ. Ο Θάνατος του Στάλιν (The Death Of Stalin) είναι μία σάτιρα για τις ημέρες πριν από τις κηδείες του Εθνοπατέρα. Μέρες που ρίχνουν ένα σαρδόνιο φως σε όλη την τρέλα και την απάνθρωπη κατάσταση του ολοκληρωτισμού. Μέρες που δείχνουν όλους όσοι τον περιστοίχιζαν να μάχονται για να κληρονομήσουν την υπέρτατη εξουσία του. Και όλα βασίζονται σε αληθινά γεγονότα.

Εξαιρετικό το καστ που συμμετέχει στο έργο, αποτελούμενο από ρολίστες πρώτης γραμμής, όπως είναι οι Steve Buscemi (Νικίτα Χρουτσόφ), Simon Russell Beale (Λαβρέντι Μπέρια), Paddy Considine (Σύντροφος Αντρέγιεφ), Rupert Friend (Βασίλι Στάλιν), Jason Isaacs (Γκιόργκι Ζούκοφ), Michael Palin (Βιάτσεσλαβ Μολότοφ), Andrea Riseborough (Σβετλάνα Στάλινα), Jeffrey Tambor (Γκιόργκι Μαλένκοφ), Adrian Mcloughlin (Γιόζεφ Στάλιν), Olga Kurylenko (Μαρία Γιούντινα), Paul Whitehouse (Αναστάς Μικογιάν), Dermot Crowley (Λάζαρ Καγκάνοβιτς).

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Ιανουαρίου 2018 από την Odeon!

Είμαστε προορισμένοι για κάτι μεγαλύτερο! Έχοντας ήδη προβληθεί στα μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ του Τορόντο και της Βενετίας, με ανάμεικτη πάντως ανταπόκριση από το κοινό, έρχεται η καινούργια δημιουργία του ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη Alexander Payne, που έχει κτίσει ένα σημαντικό όνομα, ειδικά στην αμερικάνικη αγορά, με φιλμς επιπέδου Citizen Ruth, Election, About Schmidt, Sideways, The Descendants και Nebraska. Πρόκειται για την καυστική κοινωνική σάτιρα Μικρόκοσμος (Downsizing), που η βασική της σεναριακή ιδέα, αφορά στην φοβερή και τρομερή επιστημονική ανακάλυψη που πέτυχαν οι Νορβηγοί και κατά την οποία, ένας κανονικού μεγέθους άνθρωπος, μπορεί να συρρικνωθεί σε πολύ σημαντικό ποσοστό, φτάνοντας σε μπόι μόλις τις τέσσερις ίντσες. Επαναστατική εφεύρεση που όσοι την αποδεχτούν για να την εφαρμόσουν πάνω τους - χωρίς την δυνατότητα της επαναφοράς όμως - βοηθούν πολύ στην διατήρηση των συνθηκών ζωής του πλανήτη, που δεν έχει πια την δυνατότητα να καλύψει με αγαθά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μια εξαιρετική κινηματογραφική ιδέα, που μεγάλο της μέρος αποκαλύπτεται μέσα από τα πλάνα του τρέιλερ, που μόλις έδωσε στην δημοσιότητα η Paramount, διανομέας του φιλμ στις παγκόσμιες αίθουσες, στις 22 Δεκεμβρίου, για να προλάβει προφανώς την Οσκαρική ντεντλάιν.

Το νεαρό αντρόγυνο που από τους πρώτους θα σπεύσει για να δοκιμάσει τον καινούργιο τρόπο μίνι μεγέθους ζωής, ορίζουν ο πανταχού παρόντας Matt Damon και η μονίμως κεφάτη και αέρινη Kristen Wiig. Τις λοιπές θέσεις του καστ καλύπτουν και οι Christoph Waltz, Laura Dern, Jason Sudeikis, Neil Patrick Harris, Udo Kier, Kerri Kenney, Hong Chau.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Ιανουαρίου 2018 από την UIP

Από τα χιονοπέδιλα στους άσσους... Η ταινία Molly's Game περιγράφει την πραγματική ιστορία της Μόλλυ Μπλουμ, μιας όμορφης νεαρής γυναίκας, που μετά από σπουδαία καριέρα ως σκιέρ, φτάνοντας να συμμετάσχει μέχρι και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, θα πάρει το ρίσκο της διοργάνωσης παρτίδων πόκερ, με την συμμετοχή πλούσιων και διάσημων χαρτοπαικτών. Μετά από δεκαετή πορεία στον όχι και τόσο διάφανο χώρο, η Μπλουμ θα συλληφθεί μια νύχτα από 17 πράκτορες του FBI έχοντας στην κατοχή της πλήθος παράνομων όπλων. Έχοντας άμεση σχέση με ολόκληρη την αριστοκρατία της πόλης, φημισμένος ηθοποιούς, επιχειρηματίες, αστέρες του αθλητισμού αλλά και Ρώσους μαφιόζους, θα επιδιώξει να καθαρίσει το μέτωπο της, σε άμεση συνεργασία με τον συνήγορο υπεράσπισης της, Τσάρλι Τζάφευ, που θα την πείσει να προβεί σε αποκαλύψεις για όλους. Πρόκειται για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του φοβερού και τρομερού σεναριογράφου Aaron Sorkin, πολυβραβευμένου για τις δημιουργίες του The Social Network και The West Wing, που μόλις απέκτησε το πρώτου προωθητικό τρέιλερ, υπερβολικά ορμητικό, ταχύτατο και με διάθεση να προβεί πιπεράτες αποκαλύψεις, που θα γίνουν γνωστές με την έξοδο του έργου στους κινηματογράφους, στις 22 Νοεμβρίου 2017.

Αφού πρωτίστως η ταινία παρελάσει από το ερχόμενο φεστιβάλ του Τορόντο, εκεί που βεβαίως θα παραβρεθεί και η πρωταγωνίστρια του, η λαμπερή και κούκλα Jessica Chastain, η οποία εδώ αποδίδει με ξεχωριστή λάμψη την αντι-ηρωίδα της. Στο πλευρό της η πολύπλευρη σταρ, έχει μια πλειάδα σημαντικών υποστηρικτών ερμηνευτικά, του επιπέδου των Idris Elba, Kevin Costner, Michael Cera, Jeremy Strong, Chris O’Dowd και Bill Camp.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Ιανουαρίου 2018 από την Tanweer!

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Bachelor 2	Village	2	90	47.164	79.938
2	Star Wars: The Last Jedi	Feelgood Ent.	3	89	29.827	257.675
3	Ferdinand	Odeon	2	95	21.465	53.423
4	Coco	Feelgood Ent.	3	90	15.665	64.452
5	The Greatest Showman	Odeon	1	61	12.401	12.401
6	All The Money In The World	Odeon	2	57	11.586	37.759
7	Τζαμάικα	Feelgood Ent.	2	66	10.127	37.810
8	Wonder	Spentzos Films	1	22	7.827	7.827
9	Santa & Cie	Odeon	3	51	5.951	28.605
10	Paddington 2	Odeon	5	45	5.481	66.333

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Ήταν μια καλή χρονιά

Θα είναι μια παράθεση από λίστες αυτό το κείμενο. Χωρίς πολλά ντεσού. Κατευθείαν στο ψαχνό.

Οι 13 ταινίες που αγάπησα περισσότερο το 2017 (από αυτές που βγήκαν στις αίθουσες στην Ελλάδα). Να πω πως σύμφωνα με την ΠΕΚΚ βγήκαν συνολικά 383 ταινίες φέτος και από αυτές κατόρθωσα (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται!) να δω τις 225! Τις πιο αγαπημένες τις γράφω αλφαβητικά με βάση τον πρωτότυπο τίτλο τους. Η τελική δεκάδα θα διαμορφωθεί αφού προηγουμένως καταφέρω να καλύψω κάποια κενά μου. Ιδού λοιπόν:

1) The Florida Project του Sean Baker,
2) Gleissendes Glück (Παράδοξη ευτυχία) του Sven Taddicken,
3) Hell or High Water (Πάση θυσία) του David Mackenzie,
4) Nelyubov (Χωρίς αγάπη) του Andrey Zvyagintsev,
5) Neruda (Νερούδα) του Pablo Larraín,
6) Nocturnal Animals (Νυκτόβια πλάσματα) του Tom Ford,
7) Paterson (Πάτερσον) του Jim Jarmusch,
8) Slava (Glory) των Kristina Grozeva, Petar Valchanov,
9) The Square (Το τετράγωνο) του Ruben Östlund,
10) Teströl és lélekröl (Η ψυχή και το σώμα) της Ildikó Enyedi,
11) Tiszta szívvel (Δολοφονικά αμαξίδια) του Attila Till,
12) Toivon tuolla puolen (Η άλλη όψη της ελπίδας) του Aki Kaurismäki και
13) Wind River (Στα ίχνη του ανέμου) του Taylor Sheridan.

Κουλαμάρα πρώτη: μα δύο ταινίες από την Ουγγαρία; Κουλαμάρα δεύτερη: Taylor Sheridan σκηνοθέτης μιας από τις αγαπημένες μου και σεναριογράφος μιας δεύτερης. Ωραία χρονιά ήταν παιδιά. Καλή και ενδιαφέρουσα. Που είχε εντυπωσιακή αρχή, μεγάλη κοιλιά για πολλούς μήνες και φοβερό φινάλε.

Δεύτερη λίστα: οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις. Ταινίες που τις περιμέναμε πως και πως, κυρίως από δημιουργούς που αγαπάμε και δεν έφτασαν στο ύψος των προσδοκιών μας. Ιδού λοιπόν (από τη μεγαλύτερη προς τη μικρότερη μεγάλη απογοήτευση) :

1) Blade Runner 2049 του Denis Villeneuve,
2) The Killing of a Sacred Deer (Ο θάνατος του ιερού ελαφιού) του Γιώργου Λάνθιμου,
3) Mother! (Μητέρα!) του Darren Aronofsky,
4) Suburbicon του George Clooney,
5) Ma Loute (Οικογένεια Βαν Πέτεγκεμ) του Bruno Dumont,
6) The Beguiled (Η αποπλάνηση) της Sofia Coppola,
7) The Snowman (Ο χιονάνθρωπος) του Tomas Alfredson,
8) Un beau soleil intérieur (Η λιακάδα μέσα μου) της Claire Denis,
9) The Circle (Ο κύκλος) του James Ponsoldt,
10) Park της Σοφίας Εξάρχου

Κουλαμάρα πρώτη: Το δίδυμο Kidman - Farrell δεν μου έκατσε καλά, δις! Κουλαμάρα δεύτερη: σε δύο ταινίες αυτής της δεκάδας πρωταγωνιστεί η Binoche, την οποία γουστάρω τρελά! Ψιλοκουλαμάρα: από τα... γεωμετρικά σχήματα, το Τετράγωνο τον έσκισε τον Κύκλο (χε χε χε).

Τρίτη λίστα: οι πιο διασκεδαστικές ταινίες της χρονιάς. Ταινίες που μας έκαναν να γελάσουμε δυνατά, να νιώσουμε έξαψη, να γουστάρουμε, να ψάξουμε για δολοφόνους, να χορτάσουμε σινεμά. Όχι απαραίτητα καλές ταινίες, αλλά με την ψυχαγωγία σε πρώτο πλάνο. Έχουμε και λέμε:

1) Grave (Raw) της Julia Ducournau,
2) Baby Driver του Edgar Wright,
3) Rock'n Roll (Μεγάλωσε αν τολμάς) του Guillaume Canet,
4) Atomic Blonde του David Leitch,
5) The Hitman's Bodyguard (Ο σωματοφύλακας του εκτελεστή) του Patrick Hughes,
6) Contratiempo (Αόρατος επισκέπτης) του Oriol Paulo,
7) American Made του Doug Liman,
8) Wonder Woman της Patty Jenkins,
9) Lo chiamavano Jeeg Robot (Με λένε Τζιγκ) του Gabriele Mainetti,
10) Lasciati andare (Ο γιατρός έχει τρεχάματα) του Francesco Amato

Μέσα στις 10 λοιπόν, οι δύο είναι ιταλικές (!!!), δύο άλλες είναι γαλλικές, μία ισπανική και οι άλλες αμερικάνικες.

Κι άλλες λίστες: ο καθένας με τις ιδιαιτερότητές του. Δεν ξέρω γιατί, αλλά διαχρονικά δυσκολεύομαι να βάλω στην τελική μου δεκάδα με τις ταινίες της χρονιάς, ντοκιμαντέρ, ταινίες κινουμένων σχεδίων και ελληνικές ταινίες! Προτιμώ να τις ξεχωρίζω σε διαφορετικές λίστες. Και με τις επανεκδόσεις έχω ένα θέμα. Ή για ταινίες που δεν βγήκαν στη χώρα μας στον καιρό τους αλλά βγήκαν μετά από πολλά, πολλά χρόνια εδώ. Πχ, ένα από τα συγκλονιστικότερα ντοκιμαντέρ όλων των εποχών είναι το THE ACT OF KILLING! Τεράστια ταινία, με όλη τη σημασία της λέξεως! Βγήκε φέτος για πρώτη φορά εμπορικά στις αίθουσες της χώρας μας. Ναι, αλλά είναι ταινία του 2012! Τόμπολα! Οπότε, κάνοντας αυτές τις διευκρινίσεις, προχωράμε στο παρασύνθημα:

Οι τρεις πιο αγαπημένες μου ελληνικές ταινίες για το 2017 ήταν οι εξής (με αξιολογική σειρά) :
1) Το τελευταίο σημείωμα του Παντελή Βούλγαρη,
2) Άφτερλωβ του Στέργιου Πάσχου,
3) Ξα μου της Κλειούς Φανουράκη (σημείωση: αυτή μπορεί τελικά να αλλάξει με το Lines του Βασίλη Μαζωμένου)

Τα τρία πιο αγαπημένα μου ντοκιμαντέρ για το 2017 - με αξιολογική σειρά - ήταν τα εξής:
1) I Am Not Your Negro (Δεν είμαι ο νέγρος σου) του Raoul Peck
2) Kedi (Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης) της Ceyda Torun
3) El Bosco. El jardín de los sueños (Τα μυστήρια του Ιερώνυμου Μπος) του José Luis López-Linares

Τέλος, οι τρεις πιο αγαπημένες μου ταινίες κινουμένων σχεδίων με αξιολογική σειρά ήταν φέτος οι εξής:
1) Coco των Lee Unkrich, Adrian Molina
2) Loving Vincent των Dorota Kobiela, Hugh Welchman
3) Tehran Taboo (Τα μυστικά της Τεχεράνης) του Ali Soozandeh

Θεωρώ πως και στις τρεις παραπάνω κατηγορίες η περσινή χρονιά ήταν πολύ καλύτερη τόσο σε ότι αφορά τις κορυφαίες όσο και στον μέσο όρο των ταινιών που προβλήθηκαν από αυτές τις κατηγορίες. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή με τις ταινίες μυθοπλασίας, που φέτος θεωρώ ότι ήταν μια καλύτερη χρονιά στον τομέα αυτό απ' ότι πέρσι.

Πέμπτη λίστα και τελευταία: Δέκα ταινίες που δεν καταφέραμε να δούμε μέσα στη σεζόν και ίσως, με βάση τις αγάπες μας, την αισθητική μας, τα ονόματα των σκηνοθετών, το θέμα των ταινιών και την παρουσία τους σε άλλες δεκάδες (χε χε χε), αν τις δούμε, μπορεί και να... εκπαραθυρώσουν κάποια ή μπορεί και κάποιες από τις ταινίες που βρίσκονται τώρα στις πιο αγαπημένες μας. Έχουμε και λέμε (αλφαβητικά) :

1) A Cure for Wellness (Αντίδοτο στην ευεξία) του Gore Verbinski,
2) A Quiet Passion (Ήρεμο πάθος) του Terence Davies,
3) All the Money in the World (Όλα τα λεφτά του κόσμου) του Ridley Scott,
4) Battle of the Sexes (Η μάχη των φύλων) των Jonathan Dayton, Valerie Faris,
5) Brad's Status (Χειρότερα δεν γίνεται) του Mike White (Φωτό),
6) Detroit (Detroit: Μια οργισμένη πόλη) της Kathryn Bigelow,
7) L'économie du couple (Όταν τελειώσει ο έρωτας) του Joachim Lafosse,
8) Little Men (Μικροί κύριοι) του Ira Sachs,
9) The Lost City of Z (Η χαμένη πόλη του Ζ) του James Gray,
10) Tour de France (Μια βόλτα στη Γαλλία) του Rachid Djaidani

Και κάπου εδώ ολοκληρώθηκε η ανασκόπηση. Πάντα είναι ωραίο να βλέπεις σινεμά, να γράφεις για σινεμά, να διαβάζεις για σινεμά. Να το κάνουμε και το 2018, ε; Τι λέτε; Καλή χρονιά να έχουμε!

Στο Καλό, 2017

Μια ακόμη χρονιά που αντελήφθην ολοένα πιότερο πιεστικώς την απόστα μεταξύ κριτικού και θεατή οδεύουσα μειούμενη με την έλευση του πανδαμάτορος. Ακαταλαβίστικα δηλαδής χρη ειπείν πως όσο μεγαλώνεις, τόσο οφείλεις να διείς τα πράματα κατάφατσα, ξεκαβαλικεύοντας την κάλαμο και καλύπτοντας το στασίδι του πλερώνοντος κενηματογραφόφιλου. Ουχί όμως τεζάροντας ξέχειλα στους καναπέοντες, μα λίγο τσιταριστά, αναπτερνίζοντας πόδι και κρατώντας νοερώς νόουτς. Η ολική ισοπέδωση του Marvelοσύμπαντου με τη Disney των τεσσαράκοντα μπιλιουνίων ετησίως να την κάνει αγλέωρα ομού μετά του νεκραναστηθέντος Star Wars (ο Rian Johnson φέτο υπέγραψε τη φανέλα με το 8 και για πρώτη βολά νοιάχτηκα μετά την Επιστροφή των Τζεντάι για τα της saga) δηλώνει ότι το σινεμά του μέλλοντός μας ορίζεται από υπερηρωικά γκλαμπατζίμπανα και μαλακωδώς σπασικλοργιαστικές κραυγίτσες τουιτεράδικου ψευδομεγαλείου.

Η εκτός χόλυγουδ εθνική κινηματογραφία δυστυχώς εδώ στον Κάναδα είναι κάτι που δεν παρακολουθώ εξόν του TIFF και επομένως δεν αισθάνομαι αν πάει ή έρχεται. Οπόταν…αντανακλαστικά στρημάρω Netflix, τολμώντας να μπιντζάρω Manhunter καίτοι μισώ την τηλεόραση κι ότι ιδεολογικά αυτή πρεσβεύει. Είμαστε ευνοούμενοι ως ανθρωπότης πάντως για το TwinPeaks: The Return του μάγιστρου Lynch που θριαμβευτικά μπραντεφεριάζει ό,τι εθεάθη το 2017 από iPhoneως Imax (sorry Chris Nolan). Για να μείνω στη μεγάλη οθόνη, οι δυο σταθεροί δείκτες ποιότητας, ανημέισο και ντοκς δε πήγαν ψηλά ενώ για την ελληνική εσοδεία αποφεύγω επιμελώς να εκφραστώ. Παρεμπί, δε θεωρώ καμιά παραγωγή του Γιώργου Λάνθιμου ελληνικό σινεμά από τον Αστακό κι έπειτα το οποίο δε χρειάζεται να προβληματίσει κανένα, πολύ περισσότερο δε τον ίδιο.

Κλείνοντας, με ένα icewine ανά χείρας, καθώς αφουγκράζομαι στον αέρα τα βινύλια από το δωμάτιο της κόρης μου (Blue Christmas του Elvis και συλλογή του Τρίο Μπελκάντο, άπαντα από το fleamarket μόνο $10), κοιτώντας το παγωμένο χιόνι στους -24c, μια κουβέντα για όσκαρς: Για πολλά έτη υπήρξαν παίγνιο του PR, από πέρσι είναι παραφερνάλιο της αντι-Τράμπ, #MeToo, σεξουαλικά μπριζαρισμένης πολιτικής ρητορικής. Το σινεμά έχει ξαναπεράσει ή καλύτερα, χειραγωγηθεί από τέτοια μονοπάτια, με ποικίλα αισθητικά αποτελέσματα. Αν πρέπει να διαλέξω μεταξύ ταινιών με ατζέντα (φανερή ή κεκαλυμμένη) και comicoτραγικής σαχλαμπούχλας, νοιώθω πως κάλλιο να στηθώ περιμένοντας τον τρίτο δρόμο.

Υποκειμενικότατα (πως αλλιώς;) και με αξιολογική σειρά (όπως οφείλω, χωρίς καντρίλιες, «απογοητεύσεις» και «ευφήμους μνείας»). Δέκα ακατέβατα (διπλής) φιλμς που σχεδόν διέσωσαν μια ακόμη χαμένη χρονιά του μεσόκοπου βίου μου:

10. Split, M.N.Shyamalan H νεκρανάσταση του Άφθαρτου Shyammy με twistending που σε αφήνει μάρμαρο. Πολλαπλό ερμηνευτικό επίτευγμα JamesMcAvoy. Αναμονή του Glass με τρέλα.

9. Call Me By Your Name, Luca Guadagnino Ειδυλλιακή gay αποπλάνηση που θα (σε) τελειώσει με δάκρυα. Αποκάλυψη ο Chalamet. O μονόλογος Stuhlbarg πατρική εξιδανίκευση κάθε coming out.

8. Lady Bird, Greta Gerwig Πήρε μαθήματα από Baumbach η Greta κι έσκασε μύτη με πάταγο στην απόλυτη ιστορία γυναικείας ενηλικίωσης. Η Σάρσα Ρόναν θησαυρός κι οσονούπω οσκαρούχα.

7. The Florida Project, Sean Baker Μετά το αστεράτο τρανστζέντερ-σε-άιφον Tangerine έρχεται η επιβεβαίωση πως ο δημιουργός έχει μάτι - κοπίδι και ματιά - αγκαλιά. Ο Dafoe δικαιώνεται βραβευτικώς.

6. Darkest Hour, Joe Wright Με Atonement και Anna Karenina μοίρασε υπόσχεσες ως χορευτής της κάμερας παγκοσμίου βεληνεκούς. Εδώ εξαργυρώνει με περπατησιά ισάξιου σήκουελενός The King΄s Speech. O Oldman σε μεταμόρφωσηWinston Churchill γράφει ιστορία.

5. The Square, Ruben Ostlund Ο Σουηδόςείναι αποδεδειγμένη Force Majeure στο τετράγωνο δηλαδή…TheSquare. Ελιτισμός και υποκρισία, Τέχνη και πάλη των τάξεων στο σέηκερ παραδοξότητας και ενοχλητικών, ατελείωτων στιγμών αυτο-εξευτελισμού. Σπαρταριστό σινεμά που διακορεύει το νου.

4. Three Billboards outside Ebbing, Missouri, Martin McDonagh Το λιγότερο βέρμπαλ κι αυτάρεσκο ξαδέρφι του Ταραντίνο γυρνά ένα revenge flick σε ρεσιτάλ κάθαρσης των ατελών ηρώων του. Απίθανο κάστινγκ με κορυφαία του χορού την οδοστρωτήρα - McDormand.

3. Mother!, Darren Aronofsky Η ακραία, βιβλικά μανιχαϊστική εκδοχή θανάτου της σχέσης Aronofsky - Lawrence ρος κατασπάραξη από το φιλοθεάμον κοινό. Η τρίτη πράξη που αφήνει άλαλα τα χείλη των ασεβών. Η Ιστορία θα δικαιώσει αυτό το ανοικονόμητο κατόρθωμα που ζέχνει έμπνευση και τσουρουφλίζει με καλλιτεχνικό ζήλο καντάρια.

2. The Shape of Water, Guillermo Del Toro Στα μάτια μου μετρημένοι δημιουργοί έχουν υπογράψει αριστουργήματα επιπέδου Λαβύρινθος του Πάνα. Ο μεχικάνος μάγος χώνεται στο τρίσβαθο της ανθρωπιάς για να γκρεμίσει στερεότυπα και να ευαγγελιστεί Αγάπη πέρα από φύλα, φυλές και είδη, διασύροντας φασισμό και αυταρχισμό σε παλπ καμβά bmovie. Αριστεία σε κάθε επίπεδο.

1. Phantom Thread, Paul Thomas Anderson Είναι δώρο να ζεις στους ίδιους καιρούς με δαύτον τον καλλιτέχνη. Κάθε φορά ένα καινούργιο δημιουργικό ξάφνιασμα. Ξανά με τη θεότητα Daniel Day Lewis στο ρόλο που του έκοψε το σινεμά. Ο Βισκόντι χαμογελά με υπερηφάνεια. Η αόρατη κλωστή που διαχωρίζει τον PTAαπό κάθε κατηγοριοποίηση. Ο έρωτας ως εξουσιαστική εμμονή, η σχέση ως ιδιοσυγκρασιακή παλινδρόμηση. Το ζοφερό και το γελοίο της απομυθοποίησης. Κι ο Johnny Greenwood να στολίζει ηχητικά το χάρμα ιδέσθαι. Ιδανικό κινηματογραφικό επιμύθιο του 2017 διότι όταν γευματίζεις η καλύτερη μπουκιά δέον να είναι η τελευταία.

Υγιές και Καλότυχο το 2018!

Catch The Rhythm!

του zerVo (@moviesltd)

Άλλο πράγμα το μιούζικαλ, άλλος κινηματογράφος. Άλλο συναίσθημα, εντελώς διαφορετική προσέγγιση από τον θεατή, ειδικά αν ανήκει σε εκείνο το σινεφίλ σύνολο που έλκεται από τον συνδυασμό πρόζας και μουσικοχορευτικών παρεμβάσεων, παλιομοδίτικου είναι η αλήθεια ύφους, που όμως κατέστησαν μια φορά κι έναν καιρό το genre κυρίαρχο, της αποκαλούμενης χρυσής εποχής του Χόλιγουντ. Σαν βγαλμένο από το μακρινό τότε, το The Greatest Showman, ορίζει δείγμα τυπικό ενός είδους με αμέτρητους φανατικούς οπαδούς, που σε μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού, φορές, επανεμφανίζεται μέσα στην χρονιά για να μοιράσει τις δικές του συγκινήσεις. Και για να είμαστε απόλυτα δίκαιοι, αν κρίνουμε από το πιάσιμο στο πόδι, από το ασταμάτητο, δίωρο catch the rhythm, μάλλον δεν τα κατάφερε και άσχημα ε?

Μεγαλωμένος κάτω από αντίξοες συνθήκες, ορφανός από πολύ νεαρή ηλικία και αναγκασμένος να εργαστεί σκληρά για να τα φέρει βόλτα, ο ενήλικας πλέον Π.Τ. Μπάρνουμ, υπάλληλος σε ναυτιλιακή εταιρεία της Νέας Υόρκης, θα κάνει το όνειρο του πραγματικότητα, παίρνοντας για γυναίκα του την όμορφη Τσάστιτυ, τον πρώτο και μοναδικό νεανικό του έρωτα, κόρη της αριστοκρατικής φαμίλιας που φρόντιζε ενδυματολογικά ο ράφτης πατέρας του. Το κλείσιμο της εργοδότριας φίρμας, που θα του δείξει τον δρόμο για την ανεργία, σε μια δύσκολη περίοδο, στα μέσα του 19ου αιώνα, για τα αμερικάνικα οικονομικά δεδομένα, θα προβληματίσει ιδιαίτερα τον φιλόδοξο άντρα, που πλέον έχει και δύο επιπλέον παιδικά στόματα να ταΐσει. Δαιμόνιος και ευρηματικός δεν θα μείνει με χέρια σταυρωμένα, παρά βρίσκοντας την χρηματοδότηση που χρειαζόταν, θα δημιουργήσει κάτι πρωτόγνωρο στα χρονικά του θεάματος της σταδιακά εξελισσόμενης Μητρόπολης. Ένα Μουσείο κέρινων ομοιωμάτων διαφορετικό από τα άλλα.

Ιδέα που δεν θα τρέξει αρχικά, στην σκέψη όμως να αντικαταστήσει τα άψυχα εκθέματα, με ολοζώντανα, ανθρώπους δηλαδή που χάρη στην ακραία ιδιόμορφη εξωτερική τους εμφάνιση προκαλούν την εντύπωση του περίγυρου, θα καταφέρει να στήσει στο κέντρο του Μανχάταν, μια απίθανη ατραξιόν, σύνολο από καλλιτεχνικά νούμερα που εξασκούν οι αρτίστες πρωταγωνιστές του, τα περιθωριοποιημένα του τέρατα. Το διαφορετικό Τσίρκο του Μπάρνουμ, θα σαρώσει εισπρακτικά και στις παραστάσεις του θα προκληθεί το αδιαχώρητο! Μια ανέλπιστα εκκωφαντική επιτυχία, πάντως, που θα εκτοξεύσει στα ύψη την ματαιοδοξία του εμπνευστή και οργανωτή του, σε τέτοιο βαθμό, ώστε σύντομα να λησμονήσει την ταπεινή του καταγωγή και τις συνεσταλμένες ρίζες του.

Παραμύθι που βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά και στον βίο του φημισμένου μπίζνεσμαν, που μεσουράνησε στα καλλιτεχνικά δρώμενα του Μπιγκ Απλ, κατά την δεκαετία του 1830, δράση που δεν περιορίστηκε στα θέατρα και τις αρένες, αλλά πέρασε και στον πολιτικό στίβο, εκεί που ο Μπάρνουμ εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την δημοτικότητα του. Κάποια από τα στοιχεία της ξεχωριστής του προσωπικότητας, είναι εκείνα που φωτίζει το θέμα του κινηματογραφικού αφιερώματος σε μια περσόνα δισυπόστατη πάντως, αφού έμεινε στην ιστορία τόσο ως φιλάνθρωπος και προστάτης των αδυνάτων, όσο όμως και στυγνός εκμεταλλευτής ταλέντων φρικώδους όψης.

Αυτή η πορεία ενός ρισκαδόρου που έκανε το όνειρο του πραγματικότητα, στην ουσία όμως ξεπέρασε ακόμη και τις πιο ευφάνταστες προσδοκίες του, ανεβαίνοντας ραγδαία τα σκαλοπάτια της κοινωνικής ιεραρχίας -έγινε δεκτός, προσωπικά ακόμη και από την Βασίλισσα Βικτορία, όπως αποκαλύπτει μια από τις πιο επιδερμικά δοσμένες σεκάνς του φιλμ - αποδίδεται με τρόπο αντάξιο της σόουμαν φήμης του, μέσα από ένα έξοχα δομημένο, απίθανου τέμπο, πολύχρωμο και μοντέρνο μιούζικαλ. Βασικότερο ατού της ταινίας που υπογράφει ο πρωτάρης στην καρέκλα του σκηνοθέτη Michael Gracey, υποστηριζόμενος πάντως από τον Bill Condon που έχει γράψει την δική του ιστορία στο είδος, ως ο σεναρίστας του Chicago και του Dreamgirls, είναι τα ατόφιου τέμπο τραγούδια, που με τρόπο πιασάρικο στους στίχους τους, εξελίσσουν την πλοκή και δεν στέκουν απλώς ως μελωδικές γέφυρες στις γραμμικές βινιέτες της δραματουργίας. Εννοείται πως άπαντα σχεδόν τα βίντεο κλιπς, τονισμένα από την ιδανικά σχεδιασμένη σκηνική ατμόσφαιρα της περιόδου, χαρακτηρίζονται από τελειότητα και ακρίβεια στις κινήσεις των χορευτών που δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. έστω και ντυμένοι όχι μόνο ρούχα βαριά εποχής, αλλά και ειδικά προσθετικά για να ταιριάξουν με την μόστρα των φρικιών του βαριετέ.

Οι μελωδίες ως είθισται εσχάτως αποδίδονται από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, γεγονός που ανεβάζει ακόμη πιότερο το ρεαλιστικό υπόβαθρο του πρότζεκτ. Εκεί που κυρίαρχο ρόλο κατέχει η μορφή του κορυφαίου περφόρμερ της εποχής μας, Hugh Jackman, του πολύπλευρου αστέρα που αν είχε λάμψει καμιά εβδομηνταριά χρόνια πριν, σίγουρα θα είχε αποκτήσει άλλη θέση στην Βίβλο του σινεμά, δίπλα σε θρύλους σαν τον Astaire ή τον Kelly. Εδώ το πενιχρό σε σασπένς στόρι δεν βοηθά τον Αυστραλό να δείξει στοιχεία και της υποκριτικής του δεινότητας, όπως συνέβη φερειπείν στους Les Mis, ο πανύψηλος σταρ όμως είναι απίθανος και αέρινος, κρατώντας την μπαγκέτα του ενορχηστρωτή ενός εξαιρετικά επιλεγμένου συνόλου. Που πανάξιοι παραστάτες του στέκονται η κούκλα Michelle Williams, ως η λατρεμένη μούσα αλλά και παραπεταμένη κάποια στιγμή Κυρά του αρχοντικού του The Greatest Showman, ο μορφονιός Zac Efron που καλά θα κάνει έχοντας αποκτήσει πείρα στο genre να ασχοληθεί μόνο με αυτό, η πανέμορφη Rebecca Ferguson που αποδίδει πιστά την ξελογιάστρα Εγγλέζα αοιδό Τζενι Λιντ και τέλος η εξωτική έκπληξη που ακούει στο όνομα Zendaya και μαγεύει τους αιθέρες ως η άφοβη ισορροπίστρια του τραπέζε.

Απλοϊκό το στόρι, όμορφο όμως το λαμπερό περιτύλιγμα του, όπως αρμόζει σε ένα αξιοπρεπές μουσικοχορευτικό, ασύμμετρα τωρινού μπιτ, σε σχέση με τους φραμπαλάδες, φέριτέιλ, γύρω από το A Million Dreams πλάνο οικονομικής και σοσιολογικής ανέλιξης ενός άντρα, που εντέλει κατάφερε να το φέρει, έστω και όχι απολύτως ηθικολογικά, εις πέρας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Δεκεμβρίου 2017 από την Odeon!

Η Δύναμη του Ενός

του zerVo (@moviesltd)

Τι μας αφήνει το επιμύθιο που αναφέρεται στον διαφορετικό? Εκείνος ο ντιφερέντε φίλε μου έτσι ήταν, έτσι είναι, έτσι θα παραμείνει αιώνια, δεν γίνεται να αλλάξει, καθαυτόν τον τρόπο τον όρισε η μοίρα του - ενδεχόμενα σε κάποια άλλη περίπτωση, να το επέλεξε και ο ίδιος ακολουθώντας απλώς την φυσική - του αρέσει για όχι. Το ζήτημα που τίθεται, αν γίνεται να αλλάξει κάτι, είναι μόνον ο τρόπος που εσύ τον θωρείς, εσύ τον καταλαβαίνεις, εσύ τον νιώθεις και τον εκτιμάς. Εκείνος είναι το σταθερό μέγεθος και η δική σου αντίληψη η μεταβλητή. Είναι βουτηγμένη αυτή στην ανθρωπιά και την αλληλεγγύη? Έχει πολύ καλώς! Δεν είναι? Το πρόβλημα, δεν ανήκει σε εκείνον, που με την πάρτη του τα έχει βρει μια χαρά, μα σε εσένα, που δεν δείχνεις καν ίχνη προσαρμοστικότητας. Wonder λοιπόν...

Από τις πρώτες κιόλας στιγμές του σε αυτόν τον κόσμο, φάνηκε πως η διαδρομή του δεν θα ήταν φυσιολογική, γεγονός που θα άλλαζε μονομιάς την, μέχρι ώρας ήρεμη, ζωή της οικογένειας Πούλμαν. Το δεύτερο παιδί τους, ο Όγκαστ, θα γεννηθεί με αμέτρητα προβλήματα υγείας και δυσμορφίας, ώστε με ένα μόνο θαύμα της ιατρικής θα κατάφερνε να παραμείνει στην ζωή. Σήμερα, στα δώδεκα του χρόνια, ο μικρούλης Όγκι, μετά από αμέτρητο νούμερο εγχειρήσεων και αισθητικών επεμβάσεων, ενδεχόμενα να μην διατρέχει άμεσο κίνδυνο να χαθεί, η εμφάνιση του όμως, δεν είναι όμοια με κανενός άλλου παιδιού στην ηλικία του. Γεγονός που ενδεχόμενα για τα αγαπημένα του πρόσωπα που τον περιβάλλουν να έχει ξεπεραστεί και χάρη στην αγάπη που του δείχνουν, πίσω από τους τοίχους του σπιτικού τους να μην προσβάλλει κανέναν, δεν ισχύει όμως το ίδιο για τον ζορισμένο ψυχικά πιτσιρίκο, ειδικά από την ώρα που για πρώτη του φορά, θα κληθεί να αρματωθεί το σακίδιο του και να μπει σε τάξη κανονικού - και όχι ειδικού - σχολειού. Απογοήτευση!

Αλλά και απόγνωση. Βαδίζοντας και μόνο τον σχολικό διάδρομο ο τρομαγμένος Όγκι μέχρι να καθίσει στο θρανίο, θα προκαλέσει την αρνητική έκπληξη των καινούργιων του συμμαθητών, που λόγω της πειραγμένης του μόστρας, θα τον περάσουν για φρικιό, θέτοντας τον αυτομάτως στο περιθώριο και την απομόνωση. Με πόνο ψυχής, παρότι πανέξυπνος, ευφυής και κορυφαίος μαθητής, ο μικρός το δέμας μπόμπιρας, δεν βλέπει τον χρόνο για να έλθει το σχόλασμα, ώστε να αποδράσει από το μάθημα και να επιστρέψει στο δωμάτιο - καταφύγιο του, για να ντυθεί το σκάφανδρο του αστροναύτη, που στην νεαρή και αφελή του λογική, τον καθιστά άτρωτο και πανίσχυρο ενάντια σε κάθε βλέμμα απέχθειας από τον περίγυρο. Και όσο και αν παίρνει θάρρος και κουράγιο από τους δικούς του, δυστυχώς για εκείνον, δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα η κατάσταση να αλλάξει και η μαθητική κοινότητα να τον κάνει αποδεκτό, ως έναν κανονικό συμμαθητή, σύντροφο και φίλο.

Ηλίου φαεινότερο ήταν πως το δραματικό, όσο και αισιόδοξο μπεστ σέλλερ του συγγραφέα R.J Palacio είχε φτιαχτεί με σκοπό κάποια στιγμή, για να μεταφέρει τις συγκινήσεις και τις ευαισθησίες του στην μεγάλη οθόνη, γεγονός που με άνεση και δίχως να ζοριστεί ιδιαίτερα στην απόδοση του σεναρίου, καταφέρνει Stephen Chbosky, δοκιμασμένος άλλωστε από τον καιρό του Wallflower. Που αποσπά την ψυχή από το ορίτζιναλ κείμενο, για να την τυλίξει με την απαιτούμενη θέρμη της εικόνας και να την σερβίρει κατά πως το κοινό την επιθυμεί, ζητώντας να παρακολουθήσει, μέρες χριστουγεννιάτικες που διανύουμε, μια ταινία που σφύζει ζεστασιάς, όσο και τόλμης ανθρώπινης, στην αντιμετώπιση κάθε λογής αντιξοότητας που στέλνει η Λάχεση.

Κεντρική περσόνα του στόρι και αναμφίβολα ο άξονας γύρω από τον οποίο κινείται η πλοκή, ο Όγκι. Αδύνατος, κοντούλης, εύθραυστος σωματικά, ο μισός σε μπόι συγκριτικά με τα υπόλοιπα παιδιά της σειράς του, μα το κυριότερο, με χαρακτηριστικά προσώπου τόσο μεταλλαγμένα από το κανονικό, που είναι δύσκολο σε όποιον έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή μαζί του, να μην τον περιεργαστεί λες και πρόκειται για ένα ξωτικό, για ένα Άλιεν. Σε αυτά τα μόλις δώδεκα χρόνια ζωής του όμως το άμαθο παιδάκι, έχει να επιδείξει τόση ωριμότητα σκέψης, ώστε να προσπερνά πανεύκολα το εισαγωγικό σοκ των άλλων, την ώρα της σύστασης, παίζοντας δικά του παιχνίδια στην μελέτη του δικού τους χαρακτήρα. Αν αυτό το εμπόδιο μοιάζει παιχνιδάκι για το πιτσιρίκι, δεν γίνεται να ισχύσει το ίδιο για το μετέπειτα μπούλινγκ που δεδομένα θα υποστεί, από τα άμυαλα και ανώριμα κακομαθημένα που τον περικυκλώνουν και τον λοιδορούν ως κάτι το ξένο, το αφύσικο, το εξωγήινο...

Η ματιά του δημιουργού, με τρόπο ευρηματικό όμως, στην αφήγηση της, δεν στέκεται απλά και μόνο στο πως ένα Πεμπτάκι του δημοτικού μάχεται ολομόναχο ενάντια στην κατάρα, μα και πως αυτή η δυσχέρεια έχει επιβαρύνει τον στενό οικογενειακό κύκλο του. Κι εκείνος με την σειρά του δεν πρέπει να το βάλει κάτω, μα να μοχθήσει για να ανατρέψει τον όποιο αρνητισμό πλανάται κάτω από τα κεραμίδια του. Με βινιέτες που παρεμβάλλονται σαν μιξαρισμένες και όχι κατ ανάγκη σε χρονική συνέχεια, στην εξέλιξη, ο φακός εστιάζει στο πως κοντράρουν τις συνέπειες οι συν αυτώ του Όγκι, οι πονεμένοι γονείς, οι σαφώς πιο ορθολογικής δράσης δασκάλοι, η πιο άμεσα επηρεασμένη από το όλο σκηνικό, αδελφή του. Η τελευταία περίπτωση είναι αυτή που επιδέχεται και της μεγαλύτερης βαρύτητας, στην περιφερειακή δράση, καθώς το κορίτσι που διανύει την περίοδο της εφηβείας του, αισθάνεται μια όχι ισομερή κατανομή της γονικής αγάπης, νιώθει την απώλεια του μοναδικού προσώπου που της επέδειξε αδυναμία, της γιαγιάς, βιώνει το πρώτο νεανικό σκίρτημα, αλλά και μπαίνει σε διαδικασία ανταγωνισμού με την, επίσης καταπιεσμένη, κολλητή. Πολύ ενδιαφέρον subplot...

Ο πιο αναγνωρισμένος ανήλικος σταρ της δεκαετίας μας, Jacob Tremblay, μακιγιαρισμένος έντεχνα για να ταιριάξει στην μορφή του θλιμμένα τσακισμένου δωδεκάχρονου, είναι όπως πάντα εκπληκτικός! Στα αδύναμα μπρατσάκια του σηκώνει τις απαιτήσεις του ρόλου, δίχως να χάνει δευτερόλεπτο τον έλεγχο, χωρίς συνάμα να τραβάει στα άκρα το μελόδραμα με την μασκοφορεμένη παρουσία του. Ευτύχημα τόσο για εκείνον, όσο και για το συνολικό πρότζεκτ, η παρουσία της Julia Roberts, που πλέον ανήκει στην κατηγορία των ερμηνευτριών που δίνουν άλλο κύρος, οτιδήποτε και αν κληθούν να αποδώσουν στο πανί. Η Πρίτι Γούμαν στα πατημένα πενήντα της πλέον, ορίζει τον support καταλύτη ολάκερου του ανσάμπλ, που πέραν του (μάλλον αόρατου adult) Owen Wilson, είναι νεαρό και άπειρο, σίγουρα πάντως ταλαντούχο και συνολικά αξιοπρεπές.

Αποτέλεσμα όλων των καλά μελετημένων συνιστωσών, είναι το πραγματικά όμορφο και crowdpleaser Θαύμα, που συμβαδίζει απόλυτα και αρμονικά με την γιορτινή ατμόσφαιρα, εννοείται προσφέροντας μια βουρκωμένων ματιών, μα ηλιόλουστη και ευτυχισμένου φινάλε έξοδο. Ένα θέμα που σε εναλλακτικές, ίσως λιγότερο ακραίες του μορφές, συμβαίνει εντός του οίκου όλων μας, με αποτέλεσμα λίγο έως πολύ, να δούμε τον εαυτό μας να συμμετέχει ως ενεργό του μέρος σε κάποια του έκφανση. Ελπίζω όχι στην αρνητική, την βίαιη και αποτρόπαια. Οι κοινωνίες μας, φτωχές ίσως σε παράδες, αλλά πλούσιες σε μοιρασιά αγάπης, σε συντριπτικό βαθμό έχουν περιορίσει θέλω να πιστεύω, τέτοιες αρνητικές δράσεις.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Δεκεμβρίου 2017 από την Spentzos Films!

Στον αστερισμό της... παρθένου κι άλλες ιστορίες από το Ιράν!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Πολυμορφικό ιρανικό σινεμά!

Ο σκηνοθέτης Ali Soozandeh γεννήθηκε το 1970 στο Σιράζ του Ιράν. Σπούδασε καλές τέχνες στην Τεχεράνη και Media Design στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Κολωνίας, όταν μετανάστευσε στη Γερμανία. Είναι ιδρυτής της εταιρείας Cartoonamoon και μέχρι σήμερα συμμετείχε σε ντοκιμαντέρ και ταινίες μεγάλου μήκους ως ειδικός στο ανιμέισον. Έχει εργαστεί ως επικεφαλής ανιμέισον σε βραβευμένα ντοκιμαντέρ όπως το «The Green Wave» (2010) κι έχει σκηνοθετήσει μουσικά βίντεο και ταινίες μικρού μήκους. Το φιλμ «Τα μυστικά της Τεχεράνης» (Tehran Taboo) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί. Έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της φέτος στις Κάννες, όπου προβλήθηκε στο τμήμα «Εβδομάδα της Κριτικής».

Η ταινία προβληθηκε στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του τμήματος «Ειδικές Προβολές».

Η υπόθεση: Τεχεράνη, σήμερα. Η Παρί είναι μια πόρνη που όσο εργάζεται (ακόμα και μέσα σε αυτοκίνητα «πελατών») ο βωβός γιος της, Ελίας μασάει τσίχλα ή περιμένει έξω από καταγώγια τη μαμά του να τελειώσει. Η Παρί δεν μπορεί να βρει άλλη δουλειά για να ζήσει, καθώς ο άνδρας της είναι φυλακή για υπόθεση ναρκωτικών και η γραφειοκρατία του θεοκρατικού καθεστώτος δεν συναινεί ώστε να βγάλει διαζύγιο. Ένας δικαστής θρησκευτικού δικαστηρίου υπόσχεται να τη βοηθήσει, αρκεί να του... κάθεται από καιρού εις καιρόν. Της παραχωρεί ένα διαμέρισμα σε μια καλή γειτονιά της Τεχεράνης και η Παρί βλέπει τη ζωή της να βελτιώνεται λιγάκι. Η νέα της γειτόνισσα είναι η Σάρα, μια έγκυος σύζυγος τραπεζικού υπαλλήλου, που θέλει να δουλέψει αλλά ο άντρας της, της το απαγορεύει.

Στο ίδιο συγκρότημα ζει και ο Μπαμπάκ, ένας μουσικός που προσπαθεί να γίνει γνωστός, αλλά το καθεστώς απορρίπτει τις αιτήσεις του να βγάλει δίσκο. Ένα βράδυ σε κλαμπ όπου παίζει μουσική, παίρνει έκστασι από φίλο του και καταλήγει στις τουαλέτες με την Ντόνια, με την οποία και κάνει σεξ. Μόνο που η Ντόνια ήταν παρθένα! Και σε μια βδομάδα παντρεύεται! Οπότε, ο Μπαμπάκ είναι υποχρεωμένος να βρει χρήματα για να γίνει παρθενορραφή και να σωθεί η τιμή και η υπόληψη της Ντόνια, καθώς αν το μάθει ο αρραβωνιαστικός της ότι δεν είναι παρθένα, ο Μπαμπάκ την έχει άσχημα πατήσει...

Η άποψή μας: Εντάξει, προφανώς και η εικόνα που βλέπουμε για την κοινωνία στη σύγχρονη Τεχεράνη, στο Ιράν, μέσω αυτής αλλά και άλλων ανάλογων ταινιών μάλλον δεν αντικατοπτρίζει πλήρως την αλήθεια. Θέλω να πω, είναι η εικόνα που «πουλάει» στους δυτικούς θεατές κι αυτό επιθυμούν και οι εταιρίες που δίνουν τα χρήματά τους για να γυριστούν τέτοιου είδους ταινίες, και να τις διανέμουν σε φεστιβάλ και art σινεμά, όπως κάνει εδώ η Celluloid Dreams. Ο ανδρωμένος στη Γερμανία Ιρανός σκηνοθέτης ενδεχομένως και να το παρακάνει, παρουσιάζοντας μια κοινωνία εντελώς ανελεύθερη όπου πορνεία, ναρκωτικά, διαφθορά και υποκρισία καλύπτονται κάτω από το... τσαντόρ του θεοκρατικού καθεστώτος. Προφανώς, μια τόσο αντι-ιρανική ταινία δεν θα μπορούσε να γυριστεί στην Τεχεράνη.

Γι' αυτό και ο σκηνοθέτης της, για να δώσει αυθεντικότητα, τη γύρισε ως ταινία κινουμένων σχεδίων. Χρησιμοποίησε πραγματικούς ηθοποιούς τους οποίους «γύρισε» ροτοσκοπικά και μέσω 3D αλλά και ζωγραφισμένων εικόνων το τελικό αποτέλεσμα είναι να προκύψει μια εικόνα απίστευτη! Η ταινία είναι πραγματικά εντυπωσιακή ως αποτέλεσμα. Κι αν αφαιρέσουμε την (ενδεχόμενη) υπερβολή και τη μανία με την οποία χτυπιέται το ιρανικό καθεστώς, θα μπορούσαμε να πούμε πως έχουμε να κάνουμε με κάτι σαν ταινία του Farhadi αλλά σε κινούμενα σχέδια! Που, προφανώς, δεν ανήκουν στην κατηγορία «μικιμάου» και δεν απευθύνονται σε ανήλικα παιδιά και ανώριμους θεατές. Γιατί πχ στην αρχή της ταινίας έχουμε σκηνή πεολειχίας, κάτι που λογικά επίσης θα είχε πρόβλημα να γυριστεί με πραγματικούς ηθοποιούς, σε όποια χώρα κι αν γυριζόταν τούτη η ταινία. Το γαϊτανάκι των σχέσεων που στήνει ο σκηνοθέτης είναι δουλεμένο σταυροβελονιά και οι διαφορετικές ιστορίες μπλέκονται μεταξύ τους με εξαιρετικό τρόπο.

Ο πιο θετικός ήρωας είναι τελικά η πόρνη και ο πιο τραγικός η γειτόνισσα, η Σάρα. Η ταινία εντυπωσιάζει ποικιλοτρόπως και διαθέτει και χιούμορ. Ψάχνοντας για εναλλακτική, πριν προχωρήσουν στην ακριβή λύση της παρθενορραφής, ο Μπαμπάκ και η Ντόνια πηγαίνουν σε αμφιβόλου ποιότητας «παντοπωλείο», όπου πωλούνται... παρθενικοί υμένες made in China!!! Ναι σας λέω, απίθανο! Ο θεατής μένει καρφωμένος να παρακολουθεί (και η μουσική είναι εξαιρετική) καθώς πέρα όλων των άλλων, υπάρχουν και συνεχόμενες ανατροπές για να τον κρατάνε στην τσίτα. Και μια διαρκής αναζήτηση της απελευθέρωσης από τα δεσμά. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει βουτιά από ψηλά σε μαρμαρένια θάλασσα...

Πραγματικά πολύ καλή δουλειά.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Δεκεμβρίου 2017 από την Seven Films

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια μικρογραφία του σήμερα σε άσπρο και μαύρο

Με τη δεύτερη ταινία της, το «Orlando», η Βρετανίδα Sally Potter έβαλε το όνομά της στη λίστα με τους πιο ενδιαφέροντες νέους δημιουργούς της εποχής της. Και μας σύστησε ουσιαστικά μια ηθοποιό, την Tilda Swinton, σε μια μαγική ερμηνεία. Με την όγδοη μεγάλου μήκους ταινία της, που έχει τον εύγλωττο τίτλο «The Party» συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα της περασμένης Berlinale! Είναι η πρώτη της ταινία μετά από πέντε χρόνια απουσίας από τα κινηματογραφικά δρώμενα, είναι η πρώτη της ασπρόμαυρη ταινία και είναι η ταινία της από τις μεγάλου μήκους, που έχει τη μικρότερη διάρκεια! Και είναι απολαυστική από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό!

Η ταινία γυρίστηκε εν μέσω του δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ οι κοινωνικές, ιδεολογικές και πολιτικές αιχμές της μοιάζουν προφητικές για την κρίση ταυτότητας της βρετανικής κοινωνίας, όπως εκφράζεται εν όψει του Brexit. Τα γυρίσματα έγιναν στα στούντιο West London στην αγγλική πρωτεύουσα και διήρκεσαν δύο εβδομάδες. Το φιλμ επιλέχθηκε ως ταινία λήξης για το περασμένο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Η υπόθεση: Η Τζάνετ είναι μια 40something (ίσως και 50something) πολιτικός που μόλις έχει διοριστεί σκιώδης υπουργός από το κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης στη Μεγάλη Βρετανία! Αυτή είναι η μεγαλύτερη στιγμή της πολιτικής της καριέρας. Έτσι, καλεί ορισμένους φίλους της για ένα μικρό πάρτι στο σπίτι της. Συγκεκριμένα, καλεί: τη φαρμακόγλωσση κολλητή της, Έιπριλ με τον Γερμανό σύζυγό της, μετρ του life coaching, Γκότφριντ. Την παλιά συμφοιτήτρια του συζύγου της, του Πολ, που είναι και ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της, τη Μαρθα, μαζί με τη σύντροφό της, την κατά πολύ νεώτερή της Τζίνι, που μέσω τεχνητής γονιμοποίησης εγκυμονεί πλέον τρία παιδάκια. Τέλος, καλεί και τον Τομ, έναν χρηματιστή, παντρεμένο με την Έμιλι, παλιά μαθήτρια του Πολ, η οποία για κάποιον λόγο, αργεί να εμφανιστεί στο πάρτι. Ο Πολ, όμως, φέρεται παράξενα. Κι όταν πλέον μαζεύονται όλοι οι φίλοι στο σπίτι, θα κάνει μια ανακοίνωση, η οποία θα σκάσει σαν βόμβα στην ομήγυρη. Μια βόμβα που εντέλει δεν θα είναι ότι πιο απρόσμενο θα ακουστεί και θα αποκαλυφθεί σε αυτήν τη συγκέντρωση «φίλων». Στην οποία ένα όπλο είναι έτοιμο να εκπυρσοκροτήσει...

Η άποψή μας: Η Sally Potter σκηνοθετεί το δικό της σενάριο, ένα σενάριο στην παράδοση των καλύτερων και πιο βιτριολικών κωμωδιών made in UK! Κι όσο κι αν προσπάθησε η ίδια να απορρίψει μετά βδελυγμίας τη θεατρικότητα της ταινίας, αυτή δεν κρύβεται με τίποτε! Αυτό όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μας νοιάζει καθόλου. Μα καθόλου! Εφτά νοματαίοι σε ένα σπίτι που μιλάνε ακατάπαυστα, ναι, παραπέμπει σε θεατρικό. Και ναι, 99%, του χρόνου τέτοιον καιρό, αφού κάνει την καριέρα της η ταινία στις αίθουσες, θα τη δούμε και ως θεατρική διασκευή από κανέναν Μαρκουλάκη, που «το έχει» να διασκευάζει ταινίες σε παραστάσεις. Σε μια τόσο μικρή σε διάρκεια ταινία όλα πρέπει να λειτουργούν ρολόι. Και εννοείται ότι... λειτουργούν.

Με παντιέρα το καυστικό σενάριο, που βάζει στο στόχο του αυτούς τους καλοαναθρεμμένους αστούς με τις ντεμέκ αριστερές καταβολές και τις ανθρωπιστικές ανησυχίες που κρύβουν βαθιά εγωπάθεια και οπορτουνισμό, οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους και συνθέτουν εντέλει μια απολαυστική μαύρη κωμωδία, από αυτές που μόνο το βρετανικό σινεμά μπορεί να μας δώσει. Έχοντας ελάχιστο μπάτζετ και με γυρίσματα που ολοκληρώθηκαν γρήγορα, χωρίς χρόνο για πολλές πρόβες ή τη δυνατότητα για πολλές επαναλήψεις στο γύρισμα κάθε σκηνής, όλοι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Όλοι οι ηθοποιοί λάμπουν.

Εκείνοι, όμως, που ξεχωρίζουν ως καλύτεροι από ίσους είναι οι μη Βρετανοί! Ο (γερμανόφωνος) Ελβετός Bruno Ganz, που δείχνει να έχει εξαιρετικό κωμικό τάιμινγκ και σε κάνει να γελάσεις με κάθε ατάκα του, διάολε, με κάθε του βλέμμα και χαμόγελο και η Αμερικανίδα Patricia Clarkson, στο ρόλο της συζύγου του, που έχει έτσι κι αλλιώς τις καλύτερες ατάκες και στάζει δηλητήριο με πρόσωπο παγωμένο. Απίστευτοι, όλοι τους! Είναι μια ταινία ηθοποιών, είναι μια ταινία σεναρίου, είναι μια ταινία όπου και η φωτογραφία είναι επίτηδες ασπρόμαυρη και η μουσική και τα τραγούδια τόσο έξυπνα επιλεγμένα, είναι μια ταινία που πέρα και πάνω από όλα θα διασκεδάσει τους θεατές τόσο με το πανέξυπνο χιούμορ της όσο και με τις ανατροπές της, την ίντριγκα που επικρέμεται, τη λοξή ματιά στις ανθρώπινες σχέσεις. Μία από τις καλύτερες κωμωδίες που είδαμε μέσα στη χρονιά που κλείνει – μια χρονιά όπου συνεχίζουν να σπανίζουν οι κωμωδίες γενικότερα και οι καλές κωμωδίες ειδικότερα!

Δεν μπορείς να είσαι σαν τους άλλους όταν έχεις γεννηθεί για να ξεχωρίζεις! Βασισμένο στο best seller των New York Times, το Θαύμα (Wonder) αφηγείται την συγκλονιστική και συγκινητική ιστορία του Αυγούστου Πούλμαν. Γεννημένος με ιδιαιτερότητες στο πρόσωπο του που τον ανάγκασαν μέχρι σήμερα να μην πάει σχολείο, ο Όγκι γίνεται ο πιο απίθανος ήρωας όταν ξεκινάει να φοιτά σε ένα δημοτικό σχολείο. Καθώς η οικογένεια του, οι συμμαθητές του και η ευρύτερη κοινωνία παλεύουν να ανακαλύψουν μέσα τους της συμπόνοια και τη αποδοχή, το ταξίδι του Όγκι θα τους αποδείξει ότι δικαιούται την ευκαιρία στην ζωή. Η ιστορία ενός 10χρονου αγοριού με διαφορετικό πρόσωπο γίνεται μια πολύπλευρη ματιά στο τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Ο Όγκι αν και πάντα επιδίωκε την απομόνωση φορώντας το διαστημικό κράνος του, ξαφνικά πρέπει να αντιμετωπίσει ένα ολόκληρο σύμπαν από παιδιά που τον κοιτούν επίμονα και αδιάκριτα ενώ αποφεύγουν να τον κοιτάξουν στα μάτια. Ένα χρόνο αργότερα, άλλοτε με χιούμορ , άλλοτε με σκληρότητα και άλλοτε με όμορφο τρόπο ο Όγκι και όλοι γύρω του, αλλάζουν και αναδεικνύονται όλα αυτά που έχουν σημασία περισσότερο από οτιδήποτε στη ζωή : η φιλιά, το κουράγιο και η επιλογή να είσαι ευγενής καθημερινά με οποιονδήποτε εμφανιστεί στον δρόμο σου.

Την Σκηνοθεσία του έργου υπογράφει ο Stephen Chbosky, το σενάριο ο ίδιος μαζί με τους Steven Conrad, Jack Thorne, ενώ τους βασικούς ρόλους στην ταινία μοιράζονται οι Julia Roberts, Owen Wilson, Jacob Tremblay, Mandy Patinkin και Daveed Diggs.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Δεκεμβρίου 2017 από την Spentzos Films!

Περσική Αποκάλυψη Τώρα! Ό Ali Soozandeh γεννήθηκε το 1970 στο Σιράζ του Ιράν. Σπούδασε στη σχολή καλών τεχνών της Τεχεράνης κι αργότερα Media design στο Πανεπιστήμιο της Κολονίας. ΄Ιδρυσε την Cartoonamoon, ενώ ταυτόχρονα εργάστηκε ως animator σε πάρα πολλές ταινίες, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές σειρές. Έχει σκηνοθετήσει πολλά μουσικά βίντεο και μικρού μήκους ταινίες πριν ολοκληρώσει τα Μυστικά της Τεχεράνης. Έχει εργαστεί ως head of animaDon στα ντοκιμαντέρ The Green Wave (2010) (Βραβείο Grimme Prize Καλύτερου Ντοκιμαντέρ και διαγωνιστικό Φεστιβάλ Σάντανς) και Camp 14 (2012) που επιλέχθηκε για το επίσημο διαγωνιστικό των φεστιβάλ Λοκάρνο και Τορόντο. Η ταινία του Τα μυστικά της Τεχεράνης (Tehran taboo) βασίζεται σε πρωτότυπο σενάριο, δεν είναι μια μεταφορά μυθιστορήματος όπως ίδιος ο σκηνοθέτης υποστηρίζει, στην απόπειρα του να μεταφέρει μέσα από το animation, αλήθειες της Περσικής πρωτεύουσας, που κανείς δεν έχει μέχρι στιγμής τολμήσει να αποκαλύψει.

Η Τεχεράνη είναι μια πόλη γεμάτη περιορισμούς και θρησκευτικούς νόμους όπου οποιοδήποτε έγκλημα έχει δρακόντεια τιμωρία. Όμως η δίψα για ζωή κάνει τους ανθρώπους να αποζητούν την ελευθερία. Τρεις γυναίκες από διαφορετικά κοινωνικά υπόβαθρα και ένας νεαρός μουσικός θα βρεθούν σε κοινή πορεία και θα παλέψουν την υποκρισία και τις αντιφάσεις του συστήματος.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Δεκεμβρίου 2017 από την Seven Films!