Movies Ltd

Δράμα και κωμωδία, άσπρο και μαύρο! Η καταξιωμένη δημιουργός Sally Potter (Orlando) επιστρέφει με ένα πολύ ιδιαίτερο…Party, το οποίο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου (Επίσημο Διαγωνιστικό). Η αριστουργηματική ασπρόμαυρη κωμωδία ηθών διαδραματίζεται σε πραγματικό χρόνο σε ένα λονδρέζικο σπίτι με πρωταγωνιστές τους εντυπωσιακούς Kristin Scott Thomas (The English Patient, Gosford Park), Timothy Spall (Secret & Lies), Bruno Ganz (Wings of Desire, H Πτώση), Patricia Clarkson (Far from Heaven, The Station Agent), Cillian Murphy (Inception), Cherry Jones (The Village) και Emily Mortimer (Match Point). Η ταινία γυρίστηκε εν μέσω του δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ οι κοινωνικές, ιδεολογικές και πολιτικές αιχμές της μοιάζουν προφητικές για την κρίση ταυτότητας της βρετανικής κοινωνίας, όπως εκφράζεται εν όψει του Brexit. Το καλογραμμένο σενάριο αποθεώνεται χάρη στις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών και ο γρήγορος ρυθμός υπηρετεί άψογα το καυστικό χιούμορ που διαπερνάει όλη την ταινία. Μία συμπυκνωμένη σε 71 μόλις λεπτά αστική τραγωδία με περιτύλιγμα πνευματώδους κωμωδίας και μια, όσο κι αν μοιάζει ασύμβατο, εκρηκτική βρετανική καρδιά.

H Janet (Kristin Scott Thomas) είναι πολιτικός και μόλις πήρε μία σημαντική προαγωγή. Στη βραδιά που διοργανώνει με τον σύζυγο της Bill (Timothy Spall) στο κομψό της λονδρέζικο σπίτι τους, οι προσκεκλημένοι είναι λίγοι και εκλεκτοί, οι εξελίξεις όμως θα είναι πολλές και μάλλον άκομψες…

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Δεκεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.!

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Star Wars: The Last Jedi	Feelgood Ent.	2	167	88.605	227.848
2	The Bachelor 2	Village	1		32.806	32.806
3	Ferdinand	Odeon	1	105	31.958	31.958
4	Coco	Feelgood Ent.	2	119	27.181	48.787
5	Τζαμάικα	Feelgood Ent.	1	86	27.683	27.683
6	All The Money In The World	Odeon	1	58	26.173	26.173
7	Santa & Cie	Odeon	2	55	14.035	22.654
8	Paddington 2	Odeon	4	60	11.533	60.852
9	Καζαντζάκης	Odeon	5	42	11.281	222.048
10	Murder On The Orient Express	Odeon	7	24	8.419	339.114

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Nobody is like no one else! Με ένα τρέιλερ υπερπαραγωγή, από εκείνα που σε κάνουν να επιθυμείς να δεις τώρα, αμέσως την ταινία, έκανε γνωστή η 20th Century Fox την καινούργια μιούζικαλ δημιουργία της, με τον τίτλο The Greatest Showman, ένα φιλμ που θεματικά περιστρέφεται γύρω από την γέννηση των υπερθεαμάτων, των σόου, αλλά και που στο βάθος του κρύβει έντονο το στοιχείο του Αμερικάνικου ονείρου. Γεννημένος στις 5 Ιουλίου του 1810 ο φημισμένος Π.Τ. Μπάρνουμ, αφού αποτύχει επαγγελματικά ως υπάλληλος εταιρείας, θα πραγματοποιήσει το μεγάλο του σχέδιο, να διοργανώσει στην Νέα Υόρκη ένα είδος βαριετέ, όπου οι συμμετέχοντες σε αυτό θα προκαλέσουν με τις ιδιαίτερες ικανότητες τους το ενδιαφέρον του κοινού. Τσίρκο, όπερα, χορός, ακροβατικά, άνθρωποι - τέρατα, συνδυάζονται όλα μαζί στο The Greatest Show On Earth, μια παράσταση που ανέβηκε στα 1870 με τεράστια επιτυχία, αποφέροντας απίθανα κέρδη στον εμπνευστή της. Στην σκηνοθεσία του μουσικοχορευτικού έργου συναντάμε τον ελπιδοφόρο και ιδιαίτερα ταλαντούχο Michael Gracey, ενώ τα τραγούδια έχουν επιμεληθεί οι διάσημοι Benj Pasek και Justoin Paul. Το φιλμ, λογικότατα, θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του μέσα στην εμπορική περίοδο των Χριστουγέννων, για να προλάβει την Οσκαρική προθεσμία, ενώ επίσημα θα βγει σε ευρύτερο κύκλωμα αιθουσών την Πρωτοχρονιά του 2018.

Αναμφίβολα ατού του πολύχρωμου μιούζικαλ αποτελεί ο Hugh Jackman, που όντας χαρισματικός στις απαιτήσεις του genre, υποδύεται τον κεντρικό ήρωα της πλοκής. Μαζί του συμμετέχει ένα υπέροχο καστ διαλεχτών αστέρων αποτελούμενο από τους Rebecca Ferguson, Zac Efron, Zendaya, Paul Sparks και την Michelle Williams.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Δεκεμβρίου 2017 από την Odeon!

Διπλή διαπραγμάτευση...

του zerVo (@moviesltd)

Ένας από τους πιο έξυπνους και δαιμόνια ελισσόμενους επιχειρηματίες που γνώρισε ποτέ το Αμερικάνικο τραστ. Αυτός ήταν ο Πολ Γκέτυ, ο Ιρλανδικής καταγωγής επιχειρηματίας, που στήνοντας εκ του μηδενός την ολοδική του φίρμα πετρελαιοειδών, έφτασε το 1966 να αναδειχθεί από τους σχετικούς οικονομικούς φορείς, ως ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Αναμφίβολα ένα τεράστιο κατόρθωμα αναρρίχησης στην κορυφή της καπιταλιστικής ιεραρχίας, που ουδέποτε για τον διαβόητο μπίζνεσμαν, που η παρουσία του ορίζει την σεναριακή βάση της ταινίας Όλα τα Λεφτά του Κόσμου (All The Money In The World), συμβάδισε με την προσωπική ευτυχία και γαλήνη. Διότι όπως πολύ πετυχημένα είχε υποστηρίξει κάποιος μοντέρνος φιλόσοφος, είναι εντελώς διαφορετικό το να έχεις λεφτά, από το να είσαι πραγματικά πλούσιος.

Καλοκαίρι του 1973 ήταν, όταν η Γκέιλ Χάρις, διαζευγμένη, πρώην σύζυγος του γιου του δισεκατομμυριούχου Αμερικάνου βιομήχανου Τζον Πολ Γκέτυ, θα ενημερωθεί για την απαγωγή του λατρεμένου 16χρονου γιου της, Τζον, από σπείρα νοτιοιταλιάνων κακοποιών, με την απειλή πως δεν πρόκειται να τον απελευθερώσουν, αν δεν λάβουν το υπέρογκο ποσό των 17 εκατομμυρίων δολαρίων, ως λύτρα. Απογοητευμένη από την τροπή που έχει πάρει η προσωπική της ζωή, καθώς ο καλομαθημένος στις ανέσεις άντρας της θα την εγκαταλείψει για να αποδράσει στην Μέση Ανατολή, αναζητώντας τον παράδεισο στις ναρκωτικές ουσίες και τα κοινόβια, θα βρεθεί μπροστά στο φάσμα της απόγνωσης, γνωρίζοντας πολύ καλά πως για τον αδίστακτο (ex) πεθερό της, πλέον, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ξένη.

Μια κατάσταση που θα οδηγηθεί ακόμη πιο πολύ στα άκρα, καθώς ο μεγιστάνας, μονομιάς θα αρνηθεί να αποδώσει το ποσό που ζητούν οι απαγωγείς, αφήνοντας έρμαιο στις εγκληματικές τους ορέξεις, τον (υποτίθεται) λατρεμένο του εγγονό. Εκτιμώντας πως πίσω από το σκηνικό της αρπαγής, ενδεχόμενα να κρύβονται και πρόσωπα του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος, ο Γκέτυ ο γηραιότερος, θα ορίσει πεπειραμένο διαπραγματευτή στο πλευρό της νύφης του, τον άριστο γνώστη δύσκολων περιστάσεων από την εποχή που εργαζόταν στην CIA, Φλέτσερ Τσέις, προκειμένου να ερευνήσει τι ακριβώς υπάρχει πίσω από την μυστηριώδη απαγωγή του μικρού, γεγονός που θα εξοργίσει ακόμη περισσότερο την καταβεβλημένη μητέρα του. Με τον καιρό να περνάει και τους κακοποιούς να εμφανίζονται ολοένα και πιο απειλητικοί, όλες οι ενδείξεις δείχνουν πως ο Γκέτυ ο νεότερος, δεν πρόκειται να επιστρέψει σώος και αρτιμελής πίσω στην φαμίλια του.

Πρόκειται για μια από τις υποθέσεις που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη, κάπου εκεί στα μέσα της περίεργης και αποσταθεροποιημένης πολιτικά δεκαετίας του 70, όχι τόσο για την βαναυσότητα του εγκλήματος εις βάρος ενός (πλούσιου μεν, αριστοκρατικής παιδείας, μα άγουρου) νέου, μα κυρίως για την κυνικότητα που έδειξε καθόλη την διάρκεια της εξάμηνης κράτησης του στα μπουντρούμια της Καλαβρέζικης υπαίθρου. Άλλωστε από την πρώτη στιγμή της διαρροής του ανατριχιαστικού μαντάτου, ο άτεγκτος Μίδας, ουδέποτε επέδειξε ευαισθησία στο να βοηθήσει το αιχμάλωτο αίμα του, αντιθέτως, στωικά, αντιμετώπισε το συμβάν σαν ένα ακόμη πρόβλημα της καθημερινότητας στην φάμπρικά του, που με σωστές και μεθοδικές κινήσεις θα λυθεί χωρίς να χρειαστεί καν η δική του μεσολάβηση. Και φυσικά η αποπληρωμή του ποσού, που στα σημερινά δεδομένα, με τον πληθωριστικό υπολογισμό, ξεπερνά σε νούμερο τα ενενήντα εκατομμύρια! Στην κοινή ματιά περιουσία ολόκληρη, σε αυτή του βασιλιά του πετρελαίου όμως, μοιάζει με ένα και μόνο μεροκάματο. Που ούτε καν σκέφτηκε να το αποδώσει για να γλυτώσει το εγγόνι του από τα χέρια των απρόβλεπτων Σικελών...

Περιέργως αυτό το συγκλονιστικό συμβάν, μέχρι τις μέρες μας δεν είχε αποτελέσει την βάση ενός κινηματογραφικού σεναρίου, που γύρω του θα χτιζόταν το γεμάτο σασπένς θρίλερ. Απόφαση που πήρε για να το διεκπεραιώσει, σε ένα διάλειμμα της πορείας του από τα διαστημικής υφής πεπραγμένα του, ο μίστερ Ridley Scott, στηριγμένο στο σκριπτ του μάγου David Scarpa, που από την μεριά του άντλησε τις πληροφορίες από το σύγγραμμα Painfully Rich, του John Peason. Ο βετεράνος δημιουργός, προσεγγίζει το συμβάν με ιδιαίτερη προσοχή και ακρίβεια σε όλων των ειδών τις λεπτομέρειες. Αρχικά εκείνες που αναπαραγάγουν το κλίμα της εποχής, μέσα από το άριστοτεχνικά στημένο Φελινικό production design, που ζωγραφίζει τα 70s σαν να μην έχει περάσει ούτε ένα μισάωρο έκτοτε. Ακρίβεια στον σκηνογραφικό και ενδυματολογικό σχεδιασμό που αγγίζει το άρτιο, φωτισμός μαγικός των πλάνων για να σκιτσαριστεί το σέπια νοσταλγικό ύφος, μουσική επένδυση έξοχα επιλεγμένη και ταιριαστή σύμφωνα με τις προσταγές των τσαρτς της εποχής.

Το περισσότερο βάρος του ο Scott το ρίχνει στην μελέτη των βασικών χαρακτήρων της υπόθεσης, δίνοντας απρόβλεπτα πολύ περισσότερο σκηνικό χρόνο από ότι θα περίμενε κανείς στην ξεχωριστής ιδιοσυγκρασία μάνα του απαχθέντος. Πρόσωπο που και βέβαια στέκει στο μέσον των φώτων, όπως όμως βρίσκεται και καταμεσίς των ηθικής αξίας επιλογών, που σε όχι και λίγα σημεία της πλοκής δεν είναι και τόσο εύκολο να ακολουθήσει κάποιος που έχει τόσο άμεση σχέση με το χρήμα. Συγγενούς, όχι δικό του, αλλά αυτό που λέμε πρώτου βαθμού! με την μορφή της κορυφαίας σύγχρονης αμερικανίδας ερμηνεύτριας, Michelle Williams, η Γκέιλ της ιστορίας αποδίδεται σαν μια μοντέρνα ηρωίδα, σαν μια Ζαν Ντ Αρκ τιγκάτη σε αλληλέγγυας σοσιολογικής ανάλυσης πιστεύω, που σε περισσότερες των τριών (μέτρησα) στιγμών μέσα στο κινηματογραφικό δίωρο, στέλνει τον τερατώδη father in law, αδιάβαστο, απαιτώντας του ουσιαστικά να βάλει τους παράδες του εκεί που ξέρει! Και όχι στο θησαυροφυλάκιο ή την σκοτεινή αποθήκη που κρύβει μακρυά από τα κοινά βλέμματα τα ανυπολόγιστης αξίας έργα τέχνης - που κατόπιν του θανάτου, βέβαια, όπως θα συμβεί με όλους μας δεν πήρε στον άλλο κόσμο!

Η καταλυτική Οσκαρική εμφάνιση της πιο ριγμένης από την Ακαδημία ηθοποιού, των τελευταίων δέκα ετών, έχει αλλού την βάση της, το θεμέλιο της, την προστασία της, όπως προέκυψε μάλλον τυχαία και συμπτωματικά στο πρότζεκτ, από την στιγμή της αποπομπής του ταλαντούχου Κυρίου Spacey, από το καστ, ένεκα των ανήθικων πράξεων για τις οποίες κατηγορείται. Η αλλαγή της σκυτάλης, που περνά στα χέρια του πλέον σεβάσμιου σταρ στον τωρινό πλανήτη Χόλιγουντ, Christopher Plummer - κι ενώ τα γυρίσματα σημειωτέον είχα ολοκληρωθεί - φαντάζει με ευλογία για το έργο, καθώς ο σιμά ενενηντάχρονος πολυβραβευμένος ρολίστας, δίνει οντότητα στον Γκέτυ πατέρα, δίνοντας σου την εντύπωση πως ο αμείλικτος παραλής, ξαναζωντάνεψε στο εκράν με την μορφή του!

Με το δραματικό και κατά περιόδους ιδιαίτερα αγωνιώδες θρίλερ απαγωγής του, All The Money In The World, ο Scott δείχνει πως βρίσκεται και πάλι σε φόρμα, ικανός να παίξει και σε ταμπλό που δεν σχετίζονται με το σικουελικά αλιενικό σίριαλ της καριέρας του. Η περίοδος που διάλεξε για να αναπαραστήσει το συμβάν, μοιάζει η ιδανική, εν μέσω της βαθύτατης κρίσης που περνά η Υπερδύναμη και έχει κλονίσει την περηφάνια του κυρίαρχου οικοδομήματος της, έχοντας οδηγήσει με την σειρά της στον ολοκληρωτικό κατακερματισμό των ιδεωδών της ανθρωπιάς και της συντροφικότητας στην κοινωνία της. Πορτρέτο ρεαλιστικό των όσων ισχύουν σήμερα στην διαστρωμάτωση της Αστερόεσσας, με τους τωρινούς κατέχοντες τα λεφτά, να μπαίνουν με άνεση στο κοστούμι του μεγαλομανή Αυτοκράτορα Ανδριανού - Γκέτυ, άσχετα αν τα φώτα της δημοσιότητας, δεν αποκαλύπτουν, όπως θα έπρεπε, στον κοσμάκη, το καλά φοδραρισμένο, μοχθηρό πρόσωπο του φονικού Φαταούλα!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Δεκεμβρίου 2017 από την Odeon!

του zerVo (@moviesltd)

Μου έκανε κάποια εντύπωση και το έψαξα λιγάκι έστω εγκυκλοπαιδικά, ώστε να καταλάβω κι εγώ γιατί το φιλμ με τον τίτλο Ο Στόχος (The Man With The Iron Heart) απαντάται σε όχι και λίγες ευρωπαϊκές αγορές με το μυστηριώδες τετραψήφιο μαρκιζάκι HHhH. Στην ουσία πρόκειται για αρχικά, αντίστοιχων τεσσάρων λέξεων, που σχηματίζουν το παρατσούκλι του (το λιγότερο που μπορεί κανείς να σκεφτεί για εκείνον) καθάρματος, ενός κοινού παρανοϊκού δολοφόνου, αξιωματούχου από το πουθενά των SS, αρχηγού της αστυνομίας στην κρίσιμη περιοχή της Βοημίας / Μοραβίας και εις εκ των βασικών σχεδιαστών του Ολοκαυτώματος, ο οποίος έμεινε στα χρονικά με τον ατιμωτικό τίτλο Ο Χασάπης της Πράγας. Himmler's Hirn heisst Heydrich, που στην ουσία μεταφράζεται ως ο κυρίως εγκέφαλος του ηγέτη της Γκεστάπο, από την μεριά του δηλαδή του πιο έμπιστου προσώπου του ίδιου του Φύρερ. Διόλου τυχαίο λοιπόν, που την πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση της απόπειρας δολοφονίας του, να σκεφτούν να την μεταφέρουν στο πανί, μέσα σε διάστημα μόλις ενός έτους, δύο διαφορετικά κινηματογραφικά στούντιος.

Έχοντας εκδιωχθεί ντροπιαστικά από τις τάξεις του Αυτοκρατορικού Πολεμικού Ναυτικού της Γερμανίας, λόγω των κρυφών ερωτικών του σχέσεων με γυναίκα χαμηλού ηθικού επιπέδου, ο πρώην πια φέρελπις βαθμοφόρος Ράινχαρντ Χάιντριχ, θα βρεθεί μπροστά στο φάσμα της απόγνωσης, βλέποντας την στρατιωτική του καριέρα να καταρρέει ολοκληρωτικά. Χείρα βοηθείας που θα του τείνει η δαιμόνια Λίνα Φον Όστεν, σημαίνων στέλεχος του Ναζιστικού κόμματος και φανατική οπαδός του Χίτλερ, που γνωρίζοντας τον στον στενό της φίλο και αφεντικό της ασφαλείας Χάινριχ Χίμλερ, θα του ανοίξει και πάλι τις πόρτες για να ανακτήσει το κύρος του, στις τάξεις του στρατεύματος. Χάρη στην φιδίσια ικανότητα του να αποσπά σημαντικές πληροφορίες για την πορεία του πολέμου, ακόμη και κάτω από αντίξοες και απρόβλεπτες συνθήκες, ο Χάιντριχ σύντομα θα εξελιχθεί σε πρόσωπο υψίστης εμπιστοσύνης του Χίτλερ, σε τέτοιο βαθμό που να τον καταστήσει υπεύθυνο της αστυνόμευσης των κρίσιμης παραδουνάβιας ζώνης.

Δίνοντας του μάλιστα το πρόσταγμα να εκκινήσει εν λευκώ διαδικασίες εξολόθρευσης των Εβραίων της περιοχής, διαδικασία που σύντομα οδήγησε στην μαζική εξόντωση της φυλής, με τον εκτοπισμό τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα κρεματόρια. Φονική δράση του, που θα φτάσει στην κορύφωση της στα μέσα του 1942, θέτοντας τον ως τον υπ αριθμόν ένα στόχο της τοπικής αντίστασης, που δεν θα αργήσει να οργανώσει το πλάνο δολοφονίας του, κάτω από τον επιχειρησιακό κωδικό "Ανθρωποειδές". Πρωινό της 27ης Μαΐου θα οριστεί η εκτέλεση του, από τους ένθερμους πατριώτες, τον Σλοβάκο Γκάμπτσικ και τον Τσέχο Κούμπις, που θα τους στήσουν ενέδρα στον κεντρικό δρόμο της Πράγας. Δυστυχώς για εκείνους, σχεδόν τίποτα δεν θα περπατήσει σύμφωνα με το πλάνο τους...

Παρότι δεν πρόκειται και για το πιο ονομαστό πρόσωπο της Ναζιστικής αυτοκρατορίας, αλλά για ένα σιχαμερό ον που εκμεταλλεύτηκε την ισχύ του για να ξεσπάσει τις νευρώσεις του, εντούτοις η κινηματογραφία ασχολήθηκε δις με την περίπτωση του, που εντέλει αποδεικνύεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα από εκείνη την άχρωμη και άγευστη κατά του Χίτλερ, όπως παρουσιάστηκε στο κενό Valkyrie. Σε συνέχεια του πανομοιότυπης χροιάς και εννοείται εξιστόρησης Anthropoid που είδαμε προ ολίγων μηνών, το παρόν θρίλερ περιγράφει τα πραγματικά περιστατικά με μια ελαφριά απόκλιση στην μέθοδο και την αφήγηση, εστιάζοντας πιο πολύ στους χαρακτήρες, παρά στο γεγονός καθεαυτό. Ιδίωμα άλλωστε του σκηνοθέτη Cedric Jimenez, από τον καιρό του πολύ πιο εκρηκτικού και στυλιζαρισμένου La French, που φροντίζει πρωτίστως να εξαντλήσει την αναφορά του στην προσωπικότητα του υποκειμένου του, πριν προχωρήσει στην προβολή του έτσι κι αλλιώς δραματικού φινάλε.

Και στο πρώτο μέρος του πονήματος του, ο Γάλλος τα καταφέρνει μια χαρά, εστιάζοντας στην πολυπλοκότητα της περσόνας του Χάιντριχ, από πολύ νωρίς στην σταδιοδρομία του, στήνοντας στο πλευρό του τον καταλύτη της θεματικής του αλλαγής, την γυναίκα της ζωής του, που θα τον στηρίξει, θα τον εκτοξεύσει χάρη στις γνωριμίες της στην Ναζιστική ιεραρχία, μετατρέποντας τον συνάμα σε ένα στυγερό τέρας. Η αδυναμία στην αφήγηση εμφανίζεται την ώρα που εμφανίζεται το όπλο της εκδίκησης, οπότε και με ένα απότομο κατ, ξεκινάμε φτου και από την αρχή, προκειμένου πλέον να αναφερθούμε στους ήρωες του στόρι, τους επαναστάτες παρτιζάνους, που νιώθουν αβάσταχτο το βάρος του ξένου ζυγού και παλεύουν να τον αποτινάξουν. Η λογική λέει πως οι δυο ιστορίες, θα έπρεπε να τρέξουν, μάλλον, παράλληλα, για να συναντηθούν στον επίλογο που θα λάβει χώρα το πιστολίδι. Το σενάριο διάλεξε αλλιώς. Λανθασμένα εκτιμώ...

Όπως πολύ κακώς επελέγη και πάλι η χρήση της κοινής αγγλικής λαλιάς για να την ομιλήσουν άπαντες, μολονότι στο στόρι δεν υπάρχει ούτε ένας που να την έχει ως μητρική γλώσσα. Εν έτι 2017 αυτά τα πράγματα είναι μη αποδεκτά και στερούν από το πόνημα σημαντικό μέρος του ρεαλισμού του. Απεναντίας θα έλεγα πως εκτός από το καλοστημένο production design, εκεί που ο 40χρονος Jimenez παίρνει πάντα καλό βαθμό, οι ερμηνείες είναι δυναμικές, με προεξάρχουσα εκείνη του Jason Clarke αποδίδει πειστικά το κτήνος. Περιφερειακά αξιόλογη είναι η παρουσία του διδύμου των μαχητών Jack O'Connell και Jack Reynor, στα γνώριμα στάνταρντς της Βρετανίδας Rosamund Pike, που για πρώτη φορά εκθέτει την κορμοστασιά της τόσο έκδηλα στον φακό και πλήρως ουδέτερη και αφανής αυτή της Mia Wasikowska, καθώς ο δικός της ρόλος δεν είναι ανάλογα φροντισμένος.

Σε γενικές γραμμές το ιστορικό αυτό συμβάν, που για χρόνια παρέμενε κρυμμένο πίσω από τα τείχη της Ανατολικοευρωπαικής μυστικότητας, μολονότι ήδη γνωστό από την έτερη ίδια ταινία, παρουσιάζεται ακριβές και δίχως φανφάρες στο περιτύλιγμα του. Δεν του λείπουν οι σκληρές εικόνες στην ανάδειξη του μηχανισμού δράσης της Χιτλερικής δικτατορίας, ούτε οι συναισθηματικές κορυφώσεις. Του λείπει το κάτι παραπάνω για να γίνει ξεχωριστό όμως και όχι ένα ακόμη φιλμ αναφοράς σε περιστατικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Κάθε πρωί σκαρώναμε μαζί με το Μηνά...

του zerVo (@moviesltd)

Εμβληματικό το πιο ονειροπόλο και ταξιδιάρικο τραγουδάκι στην ιστορία του ελληνικού πενταγράμμου, δια χειρός Μάνου Λοίζου, μια αξέχαστη ερμηνεία του Γιάννη του Καλατζή, που περιέργως εδώ στην ταινία ακούμε την φωνή του, όχι όμως στο συγκεκριμένο κομμάτι, όπως θα στοιχημάτιζε ο καθένας. Τω καιρώ εκείνω, κορύφωση Χούντας γαρ, που το μυαλό επιθυμούσε να φύγει μακρυά, το νησιωτικό αυτό, τροπικό τοπίο της Καραϊβικής, δίχως να έχει γίνει ακόμη ευρέως γνωστό στα μέρη μας από τους διασημότερους των πρεσβευτών του, τον τοτινό Μπομπ Μάρλευ και τον σημερινό Γιουσέιν Μπολτ, αποτελούσε για τον κοινό νου το πέρας του ορίζοντα. Τον τερματισμό κάθε ταξιδιού που εκκινούσε κάθε πρωί που ο κοσμάκης κινούσε να πάει στην δουλειά, κι η φαντασία, φυλακισμένη, αρμένιζε ελεύθερη στα πέλαγα και τους ωκεανούς. Ζωγραφίζοντας με ελπίδα την ζωή που ανοίγεται μπροστά, σκιτσάροντας το μέλλον όσο το δυνατόν πιο ηλιόλουστο γίνεται. Η μοίρα όμως είναι εκείνη που γελά πάντα τελευταία. Αν της την σκάσεις και την "κάνεις" χορτασμένος, μόνο τότες θα την έχεις βάλει πλάτη φίλε...

Αδέλφια είναι μα δεν μιλιούνται για χρόνια. Ο Τίμος από μικρός έδειχνε πως θα ξεχωρίσει. Αγέρωχος, άνετος, χωστός, ετοιμόλογος, πανεύκολα εξελίχθηκε σε αστέρι της μικρής οθόνης, με τα γκομενάκια να κάνουν ουρά γύρω του, μήπως και αποσπάσουν μέρος μόνο από την λάμψη του, φωτοστέφανο που τον ακολουθεί σε κάθε του εμφάνιση, όπου γίνεται δεκτός με ενθουσιασμό από τους αμέτρητους φανατικούς του οπαδούς! Όσο για τον λίγα χρόνια μεγαλύτερο, τον Άκη, μια ζωή η ίδια μιζέρια. Φοβισμένος παιδιόθεν, ελάχιστα επικοινωνιακός, κλειστός χαρακτήρας, που δεν του αρέσουν τα ρίσκα, κληρονόμησε κάποτε το πατρικό ταξί κι από τότε κρύβεται πίσω από ένα τιμόνι: Μακρυά από τα χρέη που η τράπεζα του έχει φουσκώσει, πέρα από την γκρίνια της κυράς, που του τα φοράει και βγαίνει και από πάνω, στην απέναντι γωνιά από την στρυφνή πεθερά που ποτέ της δεν τον συμπάθησε για γαμπρό. Μοναδικό φως του το παιδί του, που ούτε κι αυτό καλά καλά δεν τον αφήνουν τα ζόρια να ευχαριστηθεί. Πέραν τούτου ο Άκης δεν έχει τίποτα! Μηδέν! Όλα τα καλά με την μεριά του Τίμου, πήγαν. Παράδες, δόξα, φήμη! Μόνο ένα αγαθό έχει απολέσει ο αεικίνητος σούπερ σταρ. Δυστυχώς και το πιο πολύτιμο. Την υγειά του...

Η συνάντηση, μετά από καιρό, των δύο αδελφών στην κηδεία της λατρεμένης μητέρας τους, θα είναι καταστροφική. Κανένα κοινό στοιχείο, καμία πιθανότητα επανένωσης, αφού κυρίως ο μεγάλος, έχει τους λόγους του να κάνει πέρα τον φανφαρόνο μπρο. Κάτι η ανάγκη, κάτι τα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που απαιτεί εδώ και τώρα η μπάνκα, κάτι το γυναικάκι που πήρε των μελαχρινών ομματιών της, παρέα με τον άριστα σμιλεμένο της πισινό και την έκανε για την μάνα της, ο Άκης θα ρίξει μούτρα και θα φωνάξει για αδελφικό SOS. Εννοείται πως η απάντηση που θα πάρει θα είναι κάτι παραπάνω από θετική - όπως και σωτήρια - το κίνητρο του Τίμου όμως, έχει ρίζες βαθύτερες και πιο δραματικές. Αφού μόλις έχει πληροφορηθεί από τον γιατρό του, πως χάρη στο μικρόβιο που του τρώει τα σωθικά, οι ημέρες του είναι μετρημένες...

Πενήντα, εκατό, εκατόν είκοσι μετά βίας. Άντε άλλες δέκα παραπάνω, αν αποφασίσει να τσαλακώσει την ομορφάδα του, ρίχνοντας μέσα του χημικά, όπως προστάζει η θεραπεία. Καμία υποχώρηση όμως φίλε! Θα πέσουμε όρθιοι και με το κεφάλι ψηλά, θα υποστηρίξει ο πιο διάσημος παρουσιαστής της TV, φροντίζοντας για τον χρόνο που απομένει να παίξει το ματσάκι όπως ο ίδιος κεφάρει, σύμφωνα με τον κανόνα της όμορφης τρέλας που ακολούθησε πιστά από πιτσιρικάς και όπως αποδείχθηκε, ήταν εκείνος που τον οδήγησε στα μεγαλεία. Και κανείς τριγύρω του δεν πρόκειται να μάθει το παραμικρό, τουλάχιστον τώρα, για μετά έχει ο Θεός. Άλλωστε γνωρίζει πάρα πολύ καλά και το ποιος ζει και το ποιος, οσονούπω, πεθαίνει...

Μακάβριο φαντάζεσαι το σκηνικό της μαύρης ετούτης δραμεντί και πολύ σωστά το ζυγίζεις. Εννοείται πως δεν το έχουμε δει για πρώτη φορά να σκαρφίζεται στον σινεμά, από τον καιρό του Bucket List όταν τα μελλοθάνατα γερόντια έστησαν πανηγύρι γύρω από τον Χάρο, όσο και πιο πρόσφατα, στον Truman, όταν ο Ισπανός ασθενής, αρνήθηκε τις προτάσεις της ιατρικής επιστήμης, μην και κερδίσει ελάχιστες ώρες ακόμη επιβίωσης. Φιλμ λατινικό, που πασιφανώς δανείζει ιδέες στον σεναριογράφο Γιώργο Φειδά (ρούκι στο σελιλόιντ, πετυχημένο όνομα στο γυαλί) τουλάχιστον στο πως να ζωγραφίσει τον βασικό, δραματικότερο σαφώς χαρακτήρα του στόρι του, τον μεσήλικα που ενώ έχει φτάσει στο ζενίθ μιας τεράστιας καριέρας, νιώθει την γη να χάνεται κάτω από τα πόδια του στο άκουσμα του τραγικού μαντάτου. Κι εκεί που περιμένει κάποιος να σβήσει το αστεράτο χαμόγελο από τα χείλη του, συμβαίνει το αναπάντεχα ακριβώς αντίθετο. Όσα φάμε, όσα πιούμε και όσα αρπάξουν οι γδυτές γκρούπις που μας περιβάλλουν.

Έτερος άξονας της πλοκής, μην πας μακρυά, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Όχι του διπλανού διαμερίσματος, μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις, αλλά εκείνος που κοιμάται στο μέσα δωμάτιο του σπιτιού σου αδελφέ. Ένας τύπος που η οικονομική κρίση τον έχει ρημάξει, τον έχει κατακερματίσει ψυχικά, τον έχει διαλύσει σωματικά, τον έχει καταστρέψει ολοσχερώς, μη αφήνοντας του, ούτε καν τις ελάχιστες στιγμές γαλήνης, να απολαύσει την παρέα του γιου του. Που να το περίμενε - αν και θα έπρεπε, το βασικότερο αξίωμα της ανθρώπινης οντότητας είναι πως το αίμα ουδέποτε νερώνει - ότι η χείρα βοηθείας, στην ουσία έχει την μορφή προσφοράς, με δωρητή τον στενότερο συγγενικά μεν, αλλά και κάποιον που ξέρει πως αποχαιρετά και παλεύει όσο μπορεί, αυτό που του απέμεινε ατόφιο, την ευτυχία του δηλαδή, να την μεταλαμπαδεύσει, να την κληροδοτήσει.

Δεν είναι λίγες οι φορές που στο δίωρης, σχεδόν, χρονικής διάρκειας πόνημα του Ανδρέα Μορφονιού (επίσης πρωτάρη πίσω από την φιλμική κλακέτα, με πορεία θαυμαστή στα Μέγκα Τσάνελ) η κάμερα παγιδεύεται σε μονοπάτια τηλεοπτικής ευκολίας και διεξόδων. Πέραν της απρόσεχτης και μάλλον στο πόδι φτιαγμένης νεκροταφειακής εισαγωγής, το πράγμα στρώνει για τα καλά, μπαίνοντας σε καλούπια που θέλουν να θυμίσουν κωμωδία, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού το σπαραχτικό δεδομένο τα συγκρατεί. Κι αυτό δεν είναι κατ ανάγκη ούτε κακό, ούτε δυσμενές για την πορεία του έργου, μιας και ο σκηνοθέτης βρίσκει την κατάλληλη χημεία για να εξελίξει το θέμα του, άλλοτε πιο εμπνευσμένα, άλλοτε, χμ, καλώντας τον Από Μηχανής, κοιτάζοντας μόνιμα πίσω από τις γρίλιες του παραθύρου στο ψάξιμο της αισιόδοξης ηλιαχτίδας. Κανένας πεσιμισμός, τουλάχιστον από το υποκείμενο που με γοργό ρυθμό οδεύει για το...Τρίτο, υψώνοντας στον ουρανό την παντιέρα του Ζαμανφού! Μια χαρά ήταν. Αλλουνού η σειρά τώρα...

Τυχερός στο πρωταγωνιστικό τραπουλόχαρτο που σηκώνει ο Μορφονιός, βρίσκει έναν έτερο μορφονιό για Βαλέ, τον Φάνη Μουρατίδη, που για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία και εμφανίσεων στο εκράν, δίνει επιτέλους μια ερμηνεία της προκοπής, ικανή να αναδείξει το υποκριτικό τάλαντο του. Μέχρι τώρα από σκιασμένος έως άκυρος, δίπλα στην Παπαδοπούλου ή τον Χαραλαμπόπουλο, ο δημοφιλής ηθοποιός, δεν... Εδώ αβανταρισμένος δεδομένα από τον ρόλο του "επεράσαμε όμορφα" dead man walking, βγάζει από την μια την άνεση και τον αέρα που χαρακτηρίζει τις κινήσεις του και από την άλλη μια συγκινητική θωριά, που δεν μας είχε συνηθίσει μέχρι ώρας. Σε αυτό το σημείο γίνεται λοιπόν αντιληπτή, η τεράστια σημασία του υποστηρικτικού ρόλου, που εδώ ανήκει σε έναν πραγματικά χαρισματικό καλλιτέχνη, τον οποίο δυστυχώς δεν τον έχουμε χαρεί στο πανί όπως θα του έπρεπε. Ο Σπύρος, αντιστρέφοντας εδώ το πρόσωπο που είχε παίξει στο Πεθαίνοντας στην Αθήνα του Παναγιωτόπουλου (εκλεκτική συγγένεια με τον Μορφονιό, με σαφείς επιρροές στις προοπτικές λήψεις, έχοντας παίξει κι ο ίδιος σε ταινία του) αποδίδει όμορφα τον αδελφό που η τύχη δεν του έχει χαριστεί ποτέ, αφού ίσως κι αυτός δεν την πολυσυμπάθησε. Η δυσχέρεια άλλωστε που βιώνει η δική του περσόνα, είναι εκείνη που αναδεικνύει σε μεγαλύτερο επίπεδο τα πάθη που περνά το άλλο του αδελφικό μισό. Η σκηνή που ενδεχόμενα βουρκώνεις δίχως τον Παπαδόπουλο, που δεν εγκαταλείπει σε κανένα σημείο του φιλμ, το γνώριμα ελκυστικό στυλ της αφέλειας, θα ήταν πολύ αλλιώς. Έκπληξη θετική στην περιφέρεια η δίμετρα εκφραστική Παπαχαραλάμπους που κερδίζει για πλάκα την περιορισμένη θηλυκή μάχη από την άνευρη Κοτσαηλίδου.

Αξιοπρεπής λαϊκός σινεμάς από τα χέρια ενός σκηνοθέτη που δείχνει να θέλει να ακολουθήσει διαδρομή και στην Έβδομη Τέχνη και που στο επόμενο βήμα του είναι βέβαιο πως θα αποφύγει τα λάθη της πρεμιέρας. Φαντάζομαι τα έχει εντοπίσει και ο ίδιος και δεν χρειάζεται να τα ξαναλέμε, αρκούμενοι και μόνο στο θετικότατο στοιχείο του σωστού ισοζυγίου σύγχρονου χιούμορ / καλά στημένου μελοδράματος. Από θέματα τέτοια κοινωνικά, έχει μπόλικα να επενδύσει, έχοντας πέσει για τα καλά πλέον στην θάλασσα και ακολουθώντας την κυματώδη ρότα για να βγει στην δική του Τζαμάικα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Δεκεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.!

Καλωσορίσατε σε ένα μαγικό βασίλειο!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί»...

Πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση καλλιτέχνη φαίνεται αυτός ο Sean Baker. Ο γεννημένος στις 26 Φεβρουαρίου 1971 Αμερικανός σκηνοθέτης είναι αυτό που λέμε late bloomer. Θέλω να πω, ασχολείται πολλά χρόνια με τηλεόραση και κινηματογράφο, αλλά κατά πως φαίνεται η χρονιά της καταξίωσής του θα είναι η φετινή. Η ταινία The Florida Project λοιπόν έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών, όπου προβλήθηκε στο τμήμα «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών». Και πήγε εκεί με δυνατό buzz μετά τον μικρό θρίαμβο της προηγούμενης ταινίας του Baker, του «Tangerine», ενός φιλμ που έγινε γνωστό επειδή γυρίστηκε εξ ολοκλήρου με την κάμερα του κινητού iphone 5s! Και όχι μόνο δικαίωσε το buzz αλλά αποθεώθηκε ως μία από τις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ συνολικά. Δικαίως, σιγοντάρουμε κι εμείς... Η ταινία έχει τσιμπήσει ως τώρα μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα β' ανδρικού ρόλου, για την ερμηνεία του Willem Dafoe, ο οποίος φαντάζει αυτήν τη στιγμή ο πλέον δυνατός διεκδικητής του αντίστοιχου βραβείου Όσκαρ.

Στις ΗΠΑ τα μοτέλ έχουν γίνει το τελευταίο καταφύγιο των ανθρώπων που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν μόνιμη κατοικία. Ο πληθυσμός των «κρυμμένων αστέγων» αποτελείται κυρίως από οικογένειες που παλεύουν κάθε μέρα να διατηρήσουν μια στέγη. Η ιστορία της ταινίας εκτυλίσσεται λίγο έξω από το Ορλάντο, τον απόλυτο προορισμό για διακοπές και «Το Πιο Μαγικό Μέρος στον Κόσμο», την Disney World της Φλόριντα. Που πριν υλοποιηθεί, όταν ακόμα ήταν στα χαρτιά, στα σχέδια, ήταν γνωστή ως «The Florida Project». Η κεντρική λεωφόρος, γνωστή ως US Highway 192, ανάμεσα στα θεματικά πάρκα και τα θέρετρα, είναι γεμάτη από φτηνά μοτέλ που κάποτε γέμιζαν από τουρίστες, ενώ σήμερα φιλοξενούν άστεγες οικογένειες.

Η υπόθεση: Όχι πολύ μακριά από την Disney World βρίσκεται το «Magic Castle», ένα μοτέλ θεωρητικά φτηνό, στο οποίο οι πιο πολλοί ένοικοι είναι μόνιμοι κάτοικοι και ουχί τουρίστες, όπως άλλοτε, σε καλύτερες εποχές. Είναι μελιτζανί από έξω, γενικώς κυριαρχούν τα παστέλ χρώματα για να παραπέμπει στον μαγικό κόσμο της Disney, είναι σχετικά καθαρό και αξιοπρεπές. Μια από τις μόνιμες... κατοίκους του είναι η 22χρονη Χάλεϊ, που μένει εκεί με την κόρη της, την πιτσιρίκα Μούνι. Η Χάλεϊ κάνει τα πάντα ώστε να βρίσκει λεφτά για το ενοίκιο αλλά παράλληλα να μπορεί να τρέφει την ίδια και την κόρη της: από στριπτίζ έως μεταπώληση αρωμάτων. Η Μούνι λατρεύει τη μητέρα της. Και μαζί με άλλα πιτσιρίκια που μένουν στο ίδιο συγκρότημα περνούν το καλοκαίρι τους με κάθε είδους σκανδαλιές και παιχνίδια. Κι όλα αυτά υπό το άγρυπνο βλέμμα του επιστάτη και «τα-κάνω-όλα-εδώ-μέσα-πια» Μπόμπι, που λειτουργεί και ως πατρική φιγούρα για την Μούνι. Μόνο που η Χάλεϊ βγάζει ολοένα και λιγότερα χρήματα με τις πρακτικές που χρησιμοποιεί συνήθως. Οπότε, θα πάρει μια απόφαση που θα έχει μεγάλο αντίκτυπο τόσο στη Μούνι όσο και γενικότερα στη ζωή τους...

Η άποψή μας: Ρε τον μπαγάσα τον Baker! Τι ταινιάρα έφτιαξε ο άνθρωπος! Παρακολουθείς την ταινία και νιώθεις σαν να ξεδιπλώνεται μπροστά σου το καλύτερο δείγμα ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά (σημείωση: όχι και το πιο αγαπημένο κινηματογραφικό είδος για τον γράφοντα) μπολιασμένο με ό,τι σπουδαιότερο έχει να επιδείξει ο βρετανικός κοινωνικός ρεαλισμός, σαν να ένωσαν τις δυνάμεις τους ο Mike Leigh με τον Ken Loach ένα πράγμα! Ένα μικρό παράδειγμα: τα πιτσιρίκια δεν έχουν λεφτά για να πάρουν παγωτό. Στην ουσία ζητιανεύουν χρήματα από τουρίστες επίσης περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων οι οποίοι βρίσκονται στην περιοχή για να επισκεφτούν την Ντίσνεϊλαντ (έστω, Ντίσνεϊγουόρλντ) και διαμένουν λίιιιιγο πιο μακριά από το επίκεντρο, για να μην τους φύγει μια ολόκληρη περιουσία. Μαζεύουν τα λεφτά και τρώνε όλα μαζί ένα παγωτό! Και το κάνουν τελείως φυσιολογικά. Χωρίς ντροπή. Γιατί θα έπρεπε;

Η ντροπή είναι σούμπιτη της κοινωνίας, που δεν έχει καταφέρει, αιώνες τώρα, να εξασφαλίσει συνθήκες διαβίωσης για όλα τα παιδιά, τέτοιες, που ναι, μεταξύ των άλλων, να μπορούν να απολαμβάνουν ένα γαμημένο παγωτό όταν το θέλουν χωρίς να ζητιανεύουν! Ο Baker λοιπόν δεν κρίνει τους ήρωές του. Μας τους παρουσιάζει. Με όλα τους τα ελαττώματα. Και τους αγαπάει ως γνήσιος ουμανιστής δημιουργός. Η μητέρα ας πούμε. Η Χάλεϊ. Πρώτη αντίδραση όλων όσων θα βλέπαμε αυτήν την κοπέλα αν τη συναντούσαμε έξω, με τα βαμμένα γαλάζια, αχτένιστα μαλλιά της, με τα κοντά σορτς, με το πίρσινγκ στο στόμα, τα τατουάζ στο στήθος και την γενικευμένη αίσθηση απεριποίητου και ακάθαρτου θα ήταν «μωρέ τι είναι τούτη;». «Μμμ, βρωμιάρα, μμμ, αλήτισσα, μμμ, τσούλα, μμμ, ναρκομανής»... Μμμ, μακριά μας, δεν ασχολούμαστε με τέτοιους, όπως έστρωσε ας κοιμηθεί, έχουμε τα θέματά μας, άσε μας κουκλίτσα μου. Και η αλήθεια είναι πως η Χάλεϊ κάνει ότι μπορεί για να... δικαιώσει τις προκαταλήψεις μας! Επιπόλαιη, φωνακλού, τα βάζει με όλον τον κόσμο, είναι διαρκώς στην τσίτα και οι επιλογές της είναι η μία χειρότερη από την άλλη. Ναι, αλλά πώς έφτασε εδώ; Ποιος νοιάζεται για εκείνη; Είχε τη δυνατότητα να ακολουθήσει άλλη πορεία; Ο Baker δεν την φτιασιδώνει. Αλλά δεν κρύβει και κάτι που το βλέπει ακόμα και τυφλός: η Χάλεϊ αγαπάει την Μούνι. Ανόθευτα. Ίσως όχι τόσο ως μητέρα προς κόρη – και η ίδια ένα παιδί είναι ακόμα! Αλλά την αγαπάει πραγματικά.

Και η Μούνι την λατρεύει! Η κομβική σκηνή λίγο πριν το φινάλε θα κάνει όλη την αίθουσα να πλαντάξει στο κλάμα! Αδικία ρε φίλε, αδικία. Ο Baker εννοείται ότι πέρα από τις δύσκολες στιγμές πιάνει και πραγματικά διασκεδαστικές, στήνοντας σκηνές στις οποίες κινείσαι στην κλίμακα «χαμογελάω – σκάω στα γέλια». Δίνοντας χώρο κατά πως φαίνεται για μπόλικο αυτοσχεδιασμό. Αναφέρω εδώ ενδεικτικά τη σκηνή με τις αγελάδες! Μα υπάρχουν χύμα αγελάδες στη Φλόριντα; Μουάχαχαχαχαχα. Ένα στοιχείο που έχει επίσης μεγάλο ενδιαφέρον είναι πως δίπλα σε έναν κόσμο γκλαμουριάς, φτιαγμένο για τη διασκέδαση των παιδιών από όλο τον κόσμο, έναν κόσμο εμπορικής ψυχαγωγίας, ζουν παιδιά που ίσως να μην δρασκελίσουν ποτέ την πόρτα της εισόδου, τόσο κοντά μα τόσο μακριά. Και – ευτυχώς – λίγο τους νοιάζει. Γιατί ξέρουν να ζουν με αυτά που έχουν...

Ο Willem Dafoe είναι σπουδαίος στο ρόλο του Μπόμπι: ένας πραγματικά καλός άνθρωπος παρά το γεγονός ότι δείχνει σκληρός και άτεγκτος. Η πιτσιρίκα Brooklynn Prince, που υποδύεται την Μούνι θαρρείς και γεννήθηκε για να παίζει στο σινεμά. Τόση φυσικότητα, τόση άνεση, τόση μεγάλη γκάμα συναισθημάτων, είναι απίστευτη και το πρώτο πράγμα που θα διαβάσετε παντού είναι πόσο σπουδαία είναι. Και είναι πράγματι σπουδαία. Λίγο θέλω να κάνω μια αναφορά παραπάνω στην Bria Vinaite. Η κοπέλα που παίζει τη μητέρα, έχει καταγωγή από τη Λιθουανία, είχε άγρια παιδικά χρόνια, μπήκε σε αναμορφωτήριο και βγάζει χρήματα ως περσόνα του Instagram και εμπορευόμενη προϊόντα φτιαγμένα από μαριχουάνα! Και την διπλάρωσε και ο γνωστός και μη εξαιρετέος Drake (ξέρετε, αυτός που έφαγε δημοσίως χυλόπιτα από την Rihanna). Ο Baker την ανακάλυψε μέσα από τα social media! Εννοείται ότι δεν έχει πάει σε καμία δραματική σχολή, πως αυτή είναι η πρώτη ταινία στην οποία συμμετέχει και πως είναι πραγματικά έξοχη!

Εν κατακλείδι, αυτή είναι μια ταινία που θα την λατρέψετε! Και δεν θα ακούσετε σε πολλές ταινίες (όχι μόνο από τις φετινές) ατάκα όπως αυτή η θανατηφόρα που λέει η Μούνι κουβεντιάζοντας με μια φίλη της:
Mooney: «You know why this is my favorite tree?»
Jancey: «Why?»
Moonee: «'Cause it's tipped over, and it's still growing.».

Μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Δεκεμβρίου 2017 από την Seven Films

Django... chained!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Καταγράφοντας την πολυτάραχη πορεία ενός θρύλου

Το Django είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Etienne Comar.
γνωστός ως σεναριογράφος και παραγωγός των ταινιών (μεταξύ των άλλων) «Ενώπιον Θεού και ανθρώπων» (Des hommes et des dieux, 2010) του Xavier Beauvois (ο οποίος έχει έναν μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο στην ταινία), «Το τίμημα της δόξας» (La rançon de la gloire, 2014) και πάλι του Xavier Beauvois και «Ο βασιλιάς μου» (Mon roi, 2015) της Maïwenn. Αποτέλεσε την ταινία έναρξης του περσινού φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου, συμμετέχοντας παράλληλα και στο διαγωνιστικό τμήμα. Ως ταινία συνάδει μια χαρά με τη λογική της Berlinale σε ότι αφορά το πολιτικό σινεμά. Οι Γερμανοί, τουλάχιστον αυτοί που εργάζονται για το φεστιβάλ ή παρακολουθούν τις ταινίες του, δεν έχουν κανένα πρόβλημα όχι μόνο να εκθέσουν τον παραλογισμό και την απανθρωπιά του ναζισμού αλλά και να τον στηλιτεύσουν. Δεν είναι εύκολο πράγμα. Φανταστείτε κάτι ταμπού στην ελληνική ιστορία να έρχεται και να επανέρχεται διαρκώς στο προσκήνιο μέσω ταινιών και να σκιαγραφείται με αρνητικά χρώματα. Πανικός θα γινόταν...

Στη μουσική επιμέλεια της ταινίας συναντάμε τον σπουδαίο συνεργάτη του Nick Cave, Warren Ellis και το εκπληκτικό Rosenberg Trio, που ερμηνεύει μοναδικά τις πασίγνωστες συνθέσεις του Django Reinhardt. Η ταινία βγήκε στις γαλλικές αίθουσες γύρω στα τέλη του Απρίλη και έκοψε περί τις 400 χιλιάδες εισιτήρια.

Η υπόθεση: Γαλλία, 1943. Η χώρα βρίσκεται υπό ναζιστική κατοχή. Αυτό δεν εμποδίζει τον ταλαντούχο κιθαρίστα και συνθέτη Django Reinhardt να διασκεδάζει το κοινό του στο Παρίσι με την έξυπνη και ξεσηκωτική «τσιγγάνικη σουίνγκ» μουσική του. Κι ενώ πολλοί τσιγγάνοι και ρομά γίνονται στόχος ρατσιστικών καταδιώξεων, συλλαμβάνονται και οδηγούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή δολοφονούνται εν ψυχρώ, ο Django πιστεύει πως ο ίδιος, η οικογένειά του και οι συνεργάτες του δεν κινδυνεύουν, εξαιτίας της δημοφιλίας του. Κάποια στιγμή καταλαβαίνει πως ένας αξιωματικός των Ναζί, ο «δόκτωρ τζαζ» όπως τον αποκαλούν, είναι εκείνος που τον προστατεύει ουσιαστικά. Και κάποιοι στιγμή ζητάει το αντίτιμο για την προστασία: ζητάει από τον Django να κάνει τουρνέ στη Γερμανία, προκειμένου να υπερκεράσει τη μόδα της «νέγρικης μουσικής» από τις ΗΠΑ, που κυριαρχεί. Ο Django αρνείται. Η Louise de Klerk, λάτρης της μουσικής του Django και του ιδίου αλλά και μέλος της Αντίστασης, τον πείθει να πάρει την έγκυο σύζυγό του και τη θεά μητέρα του και να πάνε σε ένα χωριό, στα σύνορα της Ελβετίας, προκειμένου να περάσουν απέναντι, στην ουδέτερη χώρα, και να μην κινδυνεύουν πια. Στην περιοχή ο Django συναντά μέλη της ευρύτερης οικογένειάς του. Και θα περιμένει έως ότου η τοπική αντίσταση αποφασίσει για το timing της «απόδρασής» του, με κίνδυνο μέχρι να συμβεί αυτό, να τον αναγνωρίσουν και να κινδυνεύσει να συλληφθεί..

Η άποψή μας: - «Τι θέλεις να κάνουμε;» - «Θέλεις να πάμε σινεμά και να ονειρευτούμε λιγάκι;». Είναι ένας διάλογος που έχει ο Django με τη γυναίκα που τον βοηθάει, με την οποία εννοείται πως συνάπτει και ερωτικό δεσμό. Είναι τόσο ωραίος αυτός ο διάλογος! Σαν μικρό, ερωτικό ραβασάκι στο σινεμά. Η συγκεκριμένη ταινία τώρα δεν μας κάνει να... ονειρευτούμε λιγάκι. Θέλω να πω, μια χαρά τα πάει ο Etienne Comar σκηνοθετικά. Ελέγχει το υλικό του, αναδεικνύει το σενάριο που έχει γράψει ο ίδιος βασισμένος στο βιβλίο «Folles de Django» του Alexis Salatko (που βοήθησε επίσης στο να πάρει η ταινία την τελική της μορφή) και εννοείται ότι πλημμυρίζει την ταινία με την υπέροχη μουσική του Django Reinhardt. Δεν δίνει όμως το κάτι παραπάνω, που θα απογειώσει την ταινία του.

Περισσότερο από τη μουσική περσόνα του Django ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο Django, που δεν νοιάζεται για τον πόλεμο των gadjo (των λευκών), που έχει έναν χαρακτήρα ο οποίος με μεγάλη ευκολία κοροϊδεύει έξυπνα οποιαδήποτε εξουσία λευκών, αλλά εντέλει και απορροφημένος από το σύστημα είναι, και τα παιχνίδια του συστήματος παίζει και είναι από τους ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν πως όταν το σύστημα πάψει να τον χρειάζεται, θα τον πετάξει σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Στην ταινία βλέπουμε τη σταδιακή του συνειδητοποίηση και τον αγώνα του εντέλει να επιβιώσει. Και λέγονται λίγα πράγματα για τον ταλέντο του. Ο άνθρωπος δεν ήξερε να διαβάζει μουσική. Όπως χαρακτηριστικά απαντάει σε έναν αξιωματικό των Ναζί, που τον χλευάζει για τις... μη γνώσεις του πάνω στη μουσική, όταν τον ρωτάει «δεν ξέρεις μουσική, έτσι;» ο Django απαντάει «ναι, αλλά η μουσική ξέρει εμένα»! Έχοντας έγκαυμα στο ένα του χέρι, μετέτρεψε αυτήν του την αδυναμία σε πλεονέκτημα κι έγινε από τους πιο γρήγορους κιθαρωδούς όλων των εποχών. Κι αν θυμάστε την ταινία του Woody Allen, το «Συμφωνίες και ασυμφωνίες» (1999) ήρωας εκεί ήταν ο κιθαρίστας της τζαζ Emmet Ray (τον υποδυόταν ο Sean Penn), ο οποίος ήταν λάτρης του Django Reinhardt.

Η ταινία λοιπόν λειτουργεί και λίγο ως ντοκιμαντέρ, καθότι μαθαίνουμε λεπτομέρειες για τη ζωή του Django και πως τελικά από τη μία κατάφερε να γλυτώσει και από την άλλη πως μετά τη συνειδητοποίησή του έγραψε ένα έργο – ύμνο για τους τσιγγάνους που δολοφονήθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αντάμα με τους Εβραίους. Ο ολοένα και περισσότερο ανερχόμενος Reda Kateb είναι πολύ καλός στον κεντρικό ρόλο, η Cécile De France κάνει για άλλη μια φορά πολύ καλή δουλειά, εκείνη που θα την λατρέψετε όμως στην ταινία είναι η γραία ηθοποιός που υποδύεται τη μητέρα του Django. Η «μάνα Django» είναι πραγματικά θεά! Ενδιαφέρον πορτρέτο, οι μουσικόφιλοι και δη οι τζαζίστες και οι λάτρεις του Reinhardt θα λατρέψουν την ταινία, εμείς περιμέναμε κάτι περισσότερο. Oh well...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Δεκεμβρίου 2017 από την One From The Heart

Τεράστιος στην όψη, τρυφερός στην καρδιά! Μια ακόμη συνεργασία των στούντιος της Blue Sky και της 20th Century Fox, αποτελεί η περίπτωση του Φέρδινάνδος (Ferdinand) του καινούργιου animation που στηρίζεται στο παιδικό ανάγνωσμα των Munro Leaf και Robert Lawson. Το φιλμ που σκηνοθετεί ο μετρ του είδους Carlos Saldanha, ακολουθεί την πορεία ενός γιγάντιας όψης μα τόσο ευαίσθητου στην ψυχή και ευγενικού Ισπανού ταύρου, που εκπαιδεύεται για χρόνια στην αρένα της Κάζα Ντελ Τόρο, του Φέρντιναντ, που αρνείται να συμμετάσχει στις ταυρομαχίες, μέχρι την στιγμή που αναγκαστικά θα λάβει μέρος σε μία εξ αυτών, έχοντας αποδεχτεί την πρόκληση του πομπώδη και φανφαρόνου, παγκόσμιου πρωταθλητή ταυρομάχου. Έχοντας μεγαλώσει στην εξοχή, μακρυά από την βία και τις συγκρούσεις, το πανίσχυρο ζώο, θα τα βρει σκούρα μαχόμενο για την ίδια του την ζωή. Θα καταφέρει τελικά να βγει νικητής σε αυτή την κόντρα του με τον φημισμένο τσάμπιον Ελ Πριμέρο?

Δεν είναι και λίγοι οι αστέρες που δανείζουν τις φωνές τους στο φιλόδοξο αυτό κινούμενο σχέδιο με πιο γνωστούς στο σινεφίλ κοινό τους John Cena, Kate McKinnon, Anthony Anderson, Bobby Cannavale, Peyton Manning, Gina Rodriguez, Miguel Ángel Silvestre, David Tennant.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Δεκεμβρίου 2017 από την Odeon!

Μια αυστηρή, αδίστακτη και ποιητική ιστορία από τα βουνά του Καυκάσου! Η γεωργιανή σκηνοθέτης Mariam Khachvani θριάμβευσε στο Karlovy Vary, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου, με τη νέα ταινία της «Dede». Η ταινία πέτυχε το “East of the West Competition” του Φεστιβάλ, δίνοντάς της την πρώτη της διεθνή αναγνώριση. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές πτυχές στην ιστορία, οι οποίες ασχολούνται κυρίως με τα «σκληρά» έθιμα στις μικρές κοινωνίες. Η ταινία είναι αφιερωμένη στην πανέμορφη περιοχή του Svaneti, με άφθονες λαϊκές μουσικές και πολλά παραδοσιακά στοιχεία. Η σκληρότητα και η ομορφιά του σκηνικού όπως και η οπτική της σκηνοθέτιδας εξασφάλισαν στην ταινία «Dede» (Dede στη διάλεκτο Svanesh σημαίνει "μαμά") κι άλλες συμμετοχές και βραβεία σε φεστιβάλ. Στα απομακρυσμένα ορεινά χωριά της Γεωργίας τα παρωχημένα έθιμα εξακολουθούν να υφίστανται ακόμη και σήμερα. Τα πάντα κινούνται γύρω από την τιμή της οικογένειας και μια γυναίκα δεν έχει λόγο σε τίποτα, (συμπεριλαμβανομένου και της τύχης των παιδιών της). Ωστόσο η Khatchvani εξασφαλίζει στο κοινό τόσο την καλή, όσο και την κακή πλευρά των παραδόσεων. Στην ταινία χρησιμοποιείται η τοπική γλώσσα των Svanuri και η ταινία γυρίστηκε στο Ushguli, ένα ορεινό χωριό, στο οποίο γεννήθηκε και η Khachvani. Όλοι οι ηθοποιοί, με εξαίρεση του Temur Babluani, είναι μη επαγγελματίες λόγω της διαλέκτου που χρησιμοποιείται στην ταινία και την οποία μιλούν μόνο 10.000 άτομα.

Η ταινία διαδραματίζεται το 1992. Η νεαρή Ντίνα ζει σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό όπου η ζωή «κυβερνάται» επί αιώνες από την παράδοση. Ο παππούς της, έχει κανονίσει ήδη τον γάμο της με τον David, ο οποίος επιστρέφει από τον πόλεμο. Επιστρέφοντας φέρνει μαζί του και τον συνστρατιώτη του, στον οποίο οφείλει τη ζωή του. Ο όμορφος Gegi, και η Ντίνα ερωτεύονται. Θα καταφέρει να εναντιωθεί στις «στεγανές» παραδόσεις της μικρής κοινωνίας στην οποία ζει; Και, αν το κάνει ποιο θα είναι το τίμημα;

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Δεκεμβρίου 2017 από την New Star!

Είμαι μουσικός, παίζω μουσική, αυτό ξέρω να κάνω καλύτερα! Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Étienne Comar, είναι μια μουσική βιογραφία που φέρει τον τίτλο Τζάνγκο, Ο Βασιλιάς του Σουίνγκ (Django). Η ταινία που αφηγείται ένα καθοριστικό, άγνωστο, επεισόδιο από την πολυτάραχη ζωή του μεγάλου κιθαρίστα Τζάνγκο Ράινχαρντ, έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Βερολίνου όπου αποτέλεσε και την Ταινία Έναρξης του Φεστιβάλ. Ο Étienne Comar, γνωστός ως σεναριογράφος και παραγωγός των ταινιών Ενώπιον Θεού και Ανθρώπων του Xavier Beauvois, Τιμπουκτού του Abderahman Sissako και Ο Βασιλιάς μου της Maiwenn, παρουσιάζει την πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης με πρωταγωνιστές τον σπουδαίο Reda Kateb και την γοητευτική Cécile de France. Ο Kateb είναι φέτος υποψήφιος για την ερμηνεία του στα Γαλλικά Βραβεία Lumières. Στη μουσική επιμέλεια συναντάμε τον σπουδαίο συνεργάτη του Νικ Κέιβ, Γουόρεν Έλις και το εκπληκτικό Ρόζενμπεργκ Τρίο που ερμηνεύει μοναδικά τις πασίγνωστες συνθέσεις του Ράινχαρντ. Η ταινία γνώρισε μεγάλη επιτυχία στις γαλλικές αίθουσες, ενώ στις αρχές του 2018 προγραμματίζεται η έξοδός της στην Αμερική.

Παρίσι, 1943. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, ο τσιγγάνος Τζάνγκο Ράινχαρτ, μια μοναδική προσωπικότητα της εποχής και βιρτουόζος της κιθάρας, βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του. Κάθε βράδυ το Παρίσι χορεύει με τη σουίνγκ μουσική του, ενώ την ίδια στιγμή οι τσιγγάνοι της Ευρώπης καταδιώκονται από τους Ναζί. Όταν η Γερμανική προπαγάνδα του ζητάει να πάει στο Βερολίνο για συναυλίες, συναισθάνεται τον κίνδυνο και αποφασίζει να διαφύγει στην Ελβετία μαζί με τη σύζυγό και τη μητέρα του, με τη βοήθεια της Γαλλίδας φίλης του Λουίζ ντε Κλερκ. Αλλά η απόδραση τους είναι πιο πολύπλοκη απ’ ότι περίμενε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Δεκεμβρίου 2017 από την One From The Heart!

Αποστολή αυτοκτονίας! Κατόπιν της αξιόλογης αλλά και αδικημένης στα διεθνή box offices τελευταίας ταινίας του, του crime thriller, La French, με πρωταγωνιστή τον Jean Dujardin, ο Γάλλος σκηνοθέτης Cedric Jimenez, επιστρέφει στην δράση με μια ακόμη ακριβή διαθνή συμπαραγωγή, που αυτή την φορά μας ταξιδεύει στα χρόνια που εξελίσσεται ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Πρόκειται για το φιλμ The Man With The Iron Heart που μας γυρίζει χρονικά πίσω στα 1942 εποχή που το Τρίτο Ράιχ βρίσκεται στο απόγειο του και τις ημέρες που η συμμαχική Αντίσταση σε ολόκληρη την Ευρώπη αναζητά να πλήξει καίριους στόχους των Ναζί. Μια τέτοια περίπτωση θα αποτελέσει η μυστική αποστολή Ανθροπόιντ, στην οποία συμμετέχουν δύο από τα πλέον διακεκριμένα στελέχη του Τσέχικου απελευθερωτικού αγώνα, οι Γιόζεφ Γκάμπτσικ και Γιαν Κούμπις, που θα οργανώσουν πλάνο εξόντωσης του θρυλικού και αιμοσταγή αξιωματικού των Ες Ες Ράινχαρντ Χάιντριχ κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στην Πράγα. Για όσους βεβαίως παρακολουθούν τις σινεφιλικές εξελίξεις από κοντά, δεν αποτελεί καμία έκπληξη το γεγονός πως διαβάζουν ακριβώς την ίδια πλοκή με την πανομοιότυπη ταινία Anthropoid, που κυκλοφόρησε στις αίθουσες προ μηνών, μόνο που πρόκειται για το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο δοσμένο σε ένα δεύτερο (περίεργο το γιατί) ίδιο φιλμ. Που ακόμη και από τα πλάνα του τρέιλερ μοιάζει σαν να έχει γυριστεί πλάνο πλάνο σε πατρόν του προηγούμενου, οπότε δεν απομένει παρά να περιμένουμε την κυκλοφορία του, στις 7 Ιουνίου 2017, πρωτίστως στις Ευρωπαϊκές αγορές, για να κάνουμε τις λογικές μας συγκρίσεις.

Όπως στην προαναφερθείσα περίπτωση, έτσι κι εδώ ένα αξιόλογο ιντερνάσιοναλ καστ συναντάμε στην διανομή των ρόλων, με τους Jason Clarke, Rosamund Pike, Jack O'Connell, Jack Reynor, Noah Jupe, Adam Nagaitis, Enzo Cilenti, Oscar Kennedy και Mia Wasikowska, να δίνουν το παρόν στο πόνημα που για καιρό παραμένει έτοιμο προς διάθεση στα συρτάρια, μιας και πρόλαβε να βγει πρώτο στους κινηματογράφους, το έτερο αντίγραφο...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Δεκεμβρίου 2017 από την Spentzos Films!