Movies Ltd

Καλώς ήλθατε σε ένα μαγικό βασίλειο! Η ιστορία της Μούνεϊ, μιας ατίθασης εξάχρονης και της παρέας της. Το καλοκαίρι τους είναι γεμάτο θαύματα, ζαβολιές και περιπέτειες, ενώ ταυτόχρονα οι ενήλικες γύρω τους έρχονται αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα. Στις ΗΠΑ τα μοτέλ έχουν γίνει το τελευταίο καταφύγιο των ανθρώπων που δε μπορούν να εξασφαλίσουν μόνιμη κατοικία. Ο πληθυσμός των «κρυμμένων αστέγων» αποτελείται κυρίως από οικογένειες που παλεύουν κάθε μέρα να διατηρήσουν μια στέγη. Η ιστορία μας εκτυλίσσεται λίγο έξω από το Ορλάντο, τον απόλυτο προορισμό για διακοπές και «Το Πιο Μαγικό Μέρος στον Κόσμο». Η κεντρική λεωφόρος ανάμεσα στα θεματικά πάρκα και τα θέρετρα είναι γεμάτη από φτηνά μοτέλ που κάποτε γέμιζαν από τουρίστες, ενώ σήμερα φιλοξενούν άστεγες οικογένειες. Η Μούνεϊ ζει με την 22χρονη μητέρα της Χέιλι, σε ένα τέτοιο μοτέλ- το The Magic Castle. Το κοντινότερο που έχει η Μούνεϊ σε πατρική φιγούρα είναι ο Μπόμπι, ο διαχειριστής του μοτέλ, τον οποίο πειράζουν συνεχώς τα παιδιά με τις σκανδαλιές τους. Η Χέιλι μόλις έχασε τη δουλειά της κι ένα κοριτσάκι στην ηλικία της Μούνεϊ μόλις μετακόμισε δίπλα τους- θα είναι ένα αξέχαστο καλοκαίρι.

Η ταινία The Florida Project του σκηνοθέτη Sean Baker, προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στο τελευταίο φεστιβάλ Βερολίνου και ως κορυφαία της διάκριση έχει μέχρι στιγμής την υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Β Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του κορυφαίου ρολίστα Willem Dafoe. Μαζί με τον έμπειρο ηθοποιό στο φιλμ συμμετέχουν και οι Brooklynn Prince, Bria Vinaite, Valeria Cotto, Christopher Rivera, Caleb Landry Jones.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Δεκεμβρίου 2017 από την Seven Films!

Εκείνος έκτισε μια περιουσία. Όλοι οι άλλοι πλήρωσαν γι αυτό! Μετά από το Alien: Covenant που παρακολουθήσαμε μερικούς μήνες πριν, ο πολυγραφότατος Ridley Scott επιστρέφει και με μια ακόμη ταινία μέσα στο 2017, το θρίλερ αγωνίας και μυστηρίου Όλα τα Λεφτά του Κόσμου (All the Money in the World). Το φιλμ μας ταξιδεύει χρονικά πίσω στην δεκαετία του 70 για να περιγράψει την πρωτοφανή περίπτωση απαγωγής του δεκαεξάχρονου Πόλ Γκέτυ του 3ου, αλλά και την απελπισμένη απόπειρα της μητέρας του Γκέιλ να πείσει τον δισεκατομμυριούχο πατέρα της και παππού του να πληρώσει τα λύτρα. Καθώς εκείνος θα αρνηθεί, εκείνη σε συνεργασία με τον νομικό της σύμβουλο θα έρθει σε ανοιχτή ρήξη μαζί του, ιδίως από την ώρα που οι απαγωγείς θα αποδειχτεί πως έχουν επιθετικές διαθέσεις προς το παιδί. Το σενάριο του έργου υπογράφει ο David Scarpa (The Days The Earth Stood Still, The Last Castle) με την διανομή της Sony, έχοντας μόλις κυκλοφορήσει το πρώτο τρέιλερ, να ανακοινώνει την επίσημη κυκλοφορία του στις 8 Δεκεμβρίου τρέχοντος έτους, δεδομένα και για να προλάβει την deadline για τις Οσκαρικές υποψηφιότητες.

Εκεί που κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθεί για μια ακόμη φορά ο πολυβραβευμένος Christopher Plammer, που εδώ ερμηνεύει τον άπληστο και δίχως ίχνος συμπόνοιας για το ίδιο του το αίμα μεγιστάνα. Τον σπουδαίο ερμηνευτή πλαισιώνουν η πάντοτε αξιόλογη Michelle Williams και ο Mark Wahlberg, ενώ το καστ συμπληρώνουν και οι Timothy Hutton, Charlie Plummer, Andrew Buchan, Olivia Grant, Teresa Mahoney, Romain Duris, Charlie Shotwell.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Δεκεμβρίου 2017 από την Odeon!

Κι αρμενίζαμε στα πέλαγα... Κάτω από την χιλιοτραγουδισμένη μελωδία του πρόσφατα χαμένου Γιάννη Καλαντζή, κάνει την πρώτη του παρουσία το προωθητικό τρέιλερ της πρώτης μεγάλου μήκους δημιουργίας του Ανδρέα Μορφονιού (γνώριμου στο κοινό από την τηλεοπτική σειρά Ευτυχισμένοι Μαζί) με τον τίτλο Τζαμάικα. Όπως αποκαλύπτουν και τα λίγα δευτερόλεπτα του κλιπ, πρόκειται για ένα νοσταλγικό ταξίδεμα στο παρελθόν, στις εποχές της νεανικής αθωότητας, στοιχείο που είναι ικανό από μόνο του να σβήσει την οποιαδήποτε διχόνοια. Προβληματική σχέση που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα σε δύο πάλαι ποτέ αγαπημένα αδέλφια, τον Άκη και τον Τίμο, που μεγαλώνοντας τράβηξαν ο καθένας το δικό του διάβα, μετατρέποντας τον δεσμό αίματος τους, σε αποξένωση. Πλέον ο πρώτος είναι οδηγός ταξί, που παλεύει καθημερινά για το μεροκάματο, μην καταφέρνοντας να φέρει βόλτα τα οικονομικά ζόρια, ενώ ο δεύτερος είναι ένας άκρως επιτυχημένος παρουσιαστής της τηλεόρασης, δημοφιλής και αγαπητός στο ευρύ κοινό. Οι αναμνήσεις που θα ξυπνήσουν με τις νότες του λατρεμένου τραγουδιού, θα φέρουν και πάλι τα αδέλφια σιμά, να αντιμετωπίσουν από κοινού, με χιούμορ και καλή διάθεση, τα προβλήματα τους. Το σενάριο ανήκει στον Γιώργο Φειδά (Singles) ενώ το βασικό κομμάτι της διεύθυνσης φωτογραφίας, για την αναπαράσταση της παλαιάς περιόδου, έχει αναλάβει ο Γιάννης Δρακουλαράκος (Ένας Άλλος Κόσμος, Το Τανγκό των Χριστουγέννων).

Δύο από τους πιο αγαπητούς, τηλεοπτικούς κατά βάση, αστέρες, μοιράζονται τους βασικούς ρόλους της υπόθεσης, ο Σπύρος Παπαδόπουλος και Φάνης Μουρατίδης, που υποδύονται τα δύο μεσήλικα πλέον αδέλφια. Τους περιφερειακούς χαρακτήρες του καστ μοιράζονται οι Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Νικολέτα Κοτσαηλίδου, Μελέτης Ηλίας, Νίκος Παντελίδης, Μαίρη Ευαγγέλου. Την μουσική επένδυση του φιλμ, που αναμένεται να φτάσει στις αίθουσες την τελευταία Πέμπτη πριν τα Χριστούγεννα του 2017, επιμελείται ο συνθέτης σημαντικών πρόσφατων επιτυχιών, Θέμης Καραμουρατίδης.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Δεκεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.!

Η αποτυχία είναι ο καλύτερος δάσκαλος!

του zerVo (@moviesltd)

Θεωρώ εαυτόν, από τους φανατικότερους υποστηρικτές της θρυλικής μαρκίζας. Έχοντας μάλιστα βιώσει από κοντά και σε πρώτη προβολή την φρενίτιδα που συνόδευσε κάθε έξοδο των επεισοδίων IV έως VI (που ουδέποτε ξεπεράστηκε στην πορεία, από κανέναν LOTR, από κανέναν Potter, από κανένα σίνε σίριαλ γενικότερα) αντιλαμβάνομαι πάρα πολύ καλά το τι ακριβώς σημαίνει προσμονή για το κάθε νέο Episode. Με την μόνη διαφορά όμως, πως ανήκω σε εκείνο, το διόλου μαζεμένο, μικρό ή περιορισμένο αριθμητικά υποσύνολο των φανς, που πιστεύει πως τα πάντα ολοκληρώθηκαν με την πτώση των τίτλων τέλους του μυθικού Return Of The Jedi. Έκτοτε είτε στην φάση πρίκουελ, είτε στην από προ διετίας επανεκκινούμενη πορεία μετεξέλιξης του είδους, δεν συγκινούμαι ιδιαίτερα, μιας και δεν θωρώ πως υπάρχει εξέλιξη, παρά μόνο διαρκές αναμάσημα των όσων είδαμε στην εισαγωγική δια χειρός Lucas τριλογία. Οι φονταμενταλιστές της Force είναι βέβαιο πως έχουν διαφορετική άποψη και πολύ καλά πράττουν, αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει όμως πως η ιδιοκτήτρια του τίτλου Disney, δεν ξεζουμίζει την έννοια Star Wars, έχουσα ως μοναδικό, αποκλειστικό στόχο το κέρδος. Συνεπώς αυτό δεν είναι σινεμά, παρά εκμετάλλευση της (μάλλον νοσταλγικής) αγάπης του κοινού για κάτι που η έμπνευση του έσβησε πολλές δεκαετίες πριν.

Με εξασθενημένο το ηθικό και με τις δυνάμεις τους να τις εγκαταλείπουν οι πολεμικές αστρικές διμοιρίες της Αντίστασης παλεύουν με νύχια και με δόντια να αποφύγουν την επίθεση της στρατιάς του - καθοδηγούμενου από τον διαβολικό Ηγέτη Σνόουκ - Πρώτου Τάγματος, που ενδεχόμενα θα αποφέρει και την ταπεινωτική τους ήττα. Κατά την διάρκεια της καταιγίδας των πυρών ενάντια στους ταλαιπωρημένους επαναστάτες, θα τραυματιστεί βαριά η αρχηγός τους, Στρατηγός Λέια Οργκάνα, που θα επιβιώσει του ολέθρου κάνοντας χρήση της ασπίδας της Δύναμης. Με την διοίκηση να περνά προς το παρόν στα χέρια της ανθρωποειδούς και πιο μετριοπαθών αντιλήψεων Υποναυάρχου Αμίλια Χόλντο, δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνιση τους οι εσωτερικές έριδες, με προεξάρχουσα εκείνη που αφορά στην επιθετική δράση του επιπόλαιου και παρορμητικού πιλότου Πο Ντάμερον, που περισσότερο αρνητικά, παρά θετικά αποτελέσματα επιφέρει στην Αντίσταση.

Την ίδια στιγμή στο απομονωμένο και άγονο νησί που γεννήθηκε ο θρύλος των Τζεντάι, ο αυτοεξόριστος και ζορισμένος ψυχικά από την απροσδόκητη τροπή που πήρε η μετάδοση της γνώσης του στον γιο του αδελφικού του φίλου, Χαν Σόλο και της Λέια, Κάιλο Ρεν, που τον έχει μετατρέψει σε ένα ανεξέλεγκτα φονικό όπλο υπέρ του Τάγματος, θα απορρίψει μονομιάς την πρόταση της άφοβης νεαρής Ρέυ, για να γίνει ο μέντορας της και να της μεταβιβάσει όλη του την σοφία. Οι επιδεξιότητα που θα δείξει το κορίτσι στις επαφές της με την Force, αλλά και η μυστηριώδης εξ αποστάσεως επικοινωνία που έχει με τον Κάιλο, θα είναι τα στοιχεία που θα πείσουν τον Τελευταίο των Τζεντάι να της δώσει την μαθησιακή ευκαιρία.

Ακριβώς την αντίστοιχη ώρα, που θα ξυπνήσει από το κώμα ο πρώην υπέρμαχος της Σκοτεινής Πλευράς, που μόλις πέρασε στην πλευρά των επαναστατών ιπτάμενος Φινν και μαζί με την εξίσου δυναμική ομάδα του, θα επιχειρήσουν να εντοπίσουν τα ίχνη της ξεχωριστής, όπως πιστεύουν, Ρέυ. Πρώτο τους μέλημα, μολονότι η ηγεσία της Αντίστασης δεν το κρίνει σκόπιμο και ασφαλές, θα είναι να αποκόψουν το Τάγμα από την πληροφόρηση για το που ακριβώς κρύβεται το κορίτσι, μια κίνηση που αυτόματα θα εκτοξεύσει τα επίπεδα ασφάλειας, προκειμένου να λάβει χώρα η πολυπόθητη εκπαίδευση της Special One.

Για να είμαστε τίμιοι και ειλικρινείς με όσους επιχειρούμε να ανοίξουμε κουβέντα κινηματογραφική, θα πρέπει να εκκινήσουμε από το σημείο μηδέν του ριμπούτ, δηλαδή το προηγούμενο τσάπτερ The Force Awakens, που υπήρξε μια σχεδόν γραμμή προς γραμμή αναπαράσταση του A New Hope. Νοσταλγική αφήγηση που σε συνδυασμό με τα υπέροχα οπτικοακουστικά εφέ, το πρωτοεμφανιζόμενο καστ και την αβάσταχτη δυναμική του τίτλου, δημιούργησαν απολαυστικές συνθήκες θέασης. Τι καλύτερο λοιπόν για την συνέχεια, από την αναπαλαίωση της ίδιας της συνέχειας, που ως γνωστόν στα υπεραιωνόβια χρονικά του σινεμά, ορίζει το σίκουελ εκείνο που όσο κανένα άλλο βάζει πλάτη τον προκάτοχο του. Οι αναφορές από το πρώτο ίσαμε το τελευταίο δευτερόλεπτο στο ανυπέρβλητο The Empire Strikew Back είναι διαρκείς και υπέρ το δέον τονισμένες. Ομοίως εδώ συναντάμε περίπτωση προδοσίας, ομοίως αποκαλύπτεται ένα μοιραίο και αναβράζων την εξέλιξη μυστικό, ομοίως παίζει χαρακτήρας που ταλαντεύεται ψυχικά ανάμεσα στο ποια ακριβώς πλευρά πρέπει να ακολουθήσει.

Το μυστικό στην αφήγηση που χρησιμοποιεί το The Last Jedi, είναι πως κινεί την δράση πάνω σε έναν τριπλό άξονα, με τις αντίστοιχες θεματικές ρουμπρίκες να παίζουν ανεξάρτητες, όσο και αλληλένδετες, αυτόνομες αλλά συνάμα προσθέτουν υλικά η μία στην δομή της άλλης, κολπάκι που πιστώνεται εξ ολοκλήρου ο δαιμόνιος Rian Johnson, που έχει δώσει αν μη τι άλλο τα διαπιστευτήρια του. Βεβαίως καθεμιά επιμέρους υποιστορία, διανθίζεται στο διάβα της από μακροσκελείς και εντυπωσιακές στην απεικόνιση τους σεκάνς μαχών - αναμφίβολα ανθολογική εικαστικά, εκείνη που λαμβάνει χώρα πάνω στο εναλλασσόμενης, άλικης απόχρωσης, άλας - στοιχείο που αυτόματα όμως μεγεθύνει χωρίς ίχνος οικονομίας την χρονική διάρκεια του Τζεντάι. Χαράς ευαγγέλια για τους φανατικούς φίλους του που δεν θα ήθελαν με τίποτα να τελειώσει, για όλους τους υπόλοιπους όμως, που τελεία δεν μπαίνει ποτέ στο αέναο ετούτο saga τι γίνεται? Ομοίως δεν υπάρχει ισορροπία μεταξύ των γραμμών που κτίζουν την ιστορία, με όλα όσα λαμβάνουν χώρα στην απόκρημνη ατόλη, να εμφανίζουν κατά πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την πρόοδο της πλοκής σε σύγκριση με τα έτερα δύο τρέχοντα την κούρσα, έστω κι αν δεν διαθέτουν την πιο λαμπερή, φανφαρόνικα φωτογραφημένη και εφετζίδικη αφήγηση.

Εδώ όμως έρχεται να προστεθεί η απορία του ψάλτου. Ποιο ακριβώς είναι το στοιχείο που κάνει αυτό το παρακλάδι του Πολέμου των Άστρων ξεχωριστό και διάφορο από τα αντίστοιχα young adult στιχάκια - του Hunger Games ή του Divergent, στων οποίων το επίκεντρο εμφανίζεται χαρισματικό σε ψυχή και σώμα κοριτσόπουλο. Όσο για τα (θεωρητικά βαθύτερα) μηνύματα που προσφέρει το Episode 8 δεν είδαμε δα και καμία ειδική καινοτομία στον ορίζοντα, ούτε καμία μεγάλη έκπληξη να σκάει στο πανί. Το αιώνιο ερωτηματικό πλανάται στην ατμόσφαιρα, για το πως κανείς δυναμικός, εύρωστος, εκπαιδευμένος άριστα και με χάρες που τον καθιστούν ξεχωριστό, πολεμιστής, δύναται να περάσει την κόκκινη γραμμή που χωρίζει την Αρετή από την Κακία. Ποιο είναι το συστατικό εκείνο που έλκει ακόμη και τους πιο καλοσχηματισμένους και αμόλυντους χαρακτήρες να επιλέξουν να διαβούν τον Ρουβίκωνα και να πολεμήσουν κόντρα στους μέχρι πρότινος κομπανιέρους τους? Απαντήσεις περισσότερες, αν και δεν προσμένω τίποτα ανατροπές κορυφαίες, πέραν αυτών της κοπιαριστής αναπαραγωγής, στο επόμενο τεύχος, σε δύο χρονάκια από σήμερα.

Μπορεί να μην το περίμενε κανείς πριν αρχίσουν οι τίτλοι έναρξης και η κάτω από την εμβληματική μουσική επένδυση του Williams εισαγωγή να κυλούν με φόντο τον μακρινό γαλαξία, αλλά το σπουδαιότερο δώρο που προσφέρει στο κοινό του το The Last Jedi, είναι η μορφή, η εικόνα και το κύρος της περσόνας που αναγράφει η πινακίδα του. Ο Λουκ Σκάιγουόκερ, ώριμος, πάνσοφος, δάσκαλος, είναι εδώ, αγέρωχος και πεισμωμένος, πανέτοιμος να δώσει ακόμη μια παράσταση, διαφορετική από εκείνη του νεαρούλη με το φωτόσπαθο που ξέραμε μέχρι τα τώρα. Διόλου τυχαία λοιπόν ο Mark Hammil, ο αστέρας που συνέδεσε όσο κανείς το όνομα του με την σειρά, εδώ αποδίδει την κορυφαία ερμηνεία σε ολάκερη την καριέρα του, ξεπερνώντας ίσως και όλους τους αντίστοιχους μέντορες, καθηγητές, δασκάλους που είδαμε σε παλαιότερες εκδοχές του θρύλου. Από κοντά του και η Λέια, το αδελφάκι του, το αίμα του, στο κύκνειο άσμα της Carrie Fisher, δίνει κι εκείνη από την μεριά της, αποδεχόμενη την αφιέρωση της παραγωγής, έναν τόνο ακόμη πιο συγκινητικό και μελοδραματικό στο όλο σύνολο.

Που κλείνει και πάλι υποσχετικά, για όσα θα εξελιχθούν στο επεισόδιο 9, με το οποίο πέφτει η αυλαία της τρίτης τριλογίας. Εκεί που αναμένεται φινάλε εκρηκτικό και δαιμονισμένο, μακάρι και εμπνευσμένο κατάτι παραπάνω από ένα απλοικό κόπυ πέιστ. Που δεν μας χαλά, εμείς το ορίτζιναλ το έχουμε βιώσει ζωντανό επί της οθόνης. Αλλά δεν μας λέει και κάτι το μοναδικό, το άλλο. Όπως μοναδικό και άλλο υπήρξε εκείνο το Star Wars.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Δεκεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.!

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Star Wars: The Last Jedi	Feelgood Ent.	1	203	100.121	100.121
2	Coco	Feelgood Ent.	1	152	16.667	16.667
3	Καζαντζάκης	Odeon	4	55	8.951	204.527
4	Murder On The Orient Express	Odeon	6	34	8.848	324.568
5	Ο Θησαυρός	Tanweer	2	37	8.651	36.267
6	Wonder Wheel	Odeon	2	40	6.977	27.392
7	Paddington 2	Odeon	3	74	6.773	47.679
8	Santa & Cie	Odeon	1	55	6.226	6.226
9	The Square	Feelgood Ent.	2	16	5.705	15.909
10	Teströl és lélekröl	Strada Films	1	5	4.001	4.001

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους...ζωντανούς!

του zerVo (@moviesltd)

Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί. Κανόνας! Μονάχα οι ιερές Γραφές κάνουν λόγο για την Ανάσταση τους, την ώρα της Δεύτερης Έλευσης Του. Η απώλεια δεν αποκαθίσταται μονάχα μαλακώνει, το μοιρολόγι δεν τερματίζει απλώς αλαφραίνει, οι δυο κόσμοι, ετούτος ο περαστικός και ο άλλος ο αιώνιος ουδέποτε απαντούν το διάβα τους. Κι όμως ακόμη κι αν ο θάνατος ορίζει το τέλος της ύπαρξης του υποκειμένου, υπάρχει ένα στοιχείο που αφήνει πίσω του, να παραμένει άσβεστο στο βάθος των αιώνων, η Μνήμη του. Ολοκληρωτικά πεθαμένος είναι μόνον εκείνος που έχει λησμονηθεί από τους πάντες, που δεν υπάρχει πια ούτε σαν υπόνοια θύμησης, που το πέρασμα του από την ζωή πάει ξεχάστηκε, έσβησε. Και τότε λέμε πως επήλθε ο τελικός θάνατος, το οριστικό αντίο. Πικρό να συμβαίνει. Και δυστυχές. Πόσο μαραζωμένες να είναι αλήθεια οι ψυχές των ξεχασμένων, εκεί στην παραδείσια λίμπο που γυροφέρνουν χωρίς να υπάρχει έστω και ένας δικός τους, να τις μνημονεύει. Πρόλογος animation αυτός. Που στο πίσω μέρος του μυαλού ορίζει ταινία παιδικού μέχρι νεανικού, διασκεδαστικού χαρακτήρα. Υποτίθεται. Ας είναι καλά η Pixar που μέσα από τα αριστουργήματα της παραδίδει τόσο ποιοτικά, αληθινά μαθήματα ζωής.

Σε αυτό τον τόπο που η μουσική και το τραγούδι δίνουν ένα ξεχωριστό νόημα στη ζωή, στο φτωχικό από παράδες μα τόσο πλούσιο σε ψυχή, πάθος και ανθρωπιά Μεξικό, μονάχα μια φαμίλια επιμένει να κρατά ολοκληρωτικά έξω από το κατώφλι της, οτιδήποτε έχει σχέση με νότες, μελωδίες και πεντάγραμμο. Χτυπημένοι από μια ανεξήγητη κατάρα οι Ριβέρα, πάππου προς πάππου τσαγκάρηδες στο επάγγελμα, ούτε θέλουν να ακούν για κιθάρες, κορνέτες και καλλίφωνους μαριάτσι. Κι αν όλο το χωριό προετοιμάζεται για το μεγάλο λαϊκό πανηγύρι της ημέρας των νεκρών, εκείνοι παραμένουν με τα παντζούρια σφαλιστά, μην τυχόν και τα διαπεράσει ο παραμικρός ήχος από το μουσικοχορευτικό γλέντι της πλατείας.

Απαγόρευση που από καιρό έχει σπάσει ο μικρούλης Μιγκέλ, κουρδίζοντας κρυφά από τους γονείς του, την ξύλινη εξάχορδη του, κρυμμένος στην σοφίτα, μυστικό που δεν γνωρίζει κανείς παρά μόνο ο πιστός του τετράποδος φίλος Ντάντε. Σκοπός του χαρισματικού μπόμπιρα, που διακαώς επιθυμεί να μοιάσει στον θρύλο της καντάδας (και συγχωριανό του) Ερνέστο Ντε λα Κρουζ, είναι να λάβει μέρος στον διαγωνισμό ταλέντων, ακόμη κι αν χρειαστεί για κάτι τέτοιο να παρακούσει την εντολή του αφεντικού του σπιτιού, της αγριεμένης γιαγιάς Ιμέλντα! Έχοντας απολέσει την κιθάρα του, όμως, η μοναδική λύση που του μένει θα είναι δανειστεί εκείνη που κοσμεί το στολισμένο μαυσωλείο του αδίκως μακαρίτη κανταδόρου, πιστεύοντας βαθιά μέσα του, πως στις φλέβες του ρέει κοινό προγονικό αίμα, καθώς οι ενδείξεις κάνουν λόγο πως πρόκειται για τον προ-προπάππο του.

Τι σφάλμα! Η είσοδος του αφελή και παράτολμου Μιγκέλ στο μνήμα, θα σημάνει το άνοιγμα μιας γέφυρας, που θα ενώσει τον κόσμο των ζωντανών, με εκείνο των πεθαμένων, με το μικρό παιδί να μένει φοβισμένα παγιδευμένο ανάμεσα στα στοιχειά και τα φαντάσματα που γιορτάζουν την στιγμή του χρόνου, που τους είναι αφιερωμένη. Ανήμπορος να επιστρέψει, ο εκκολαπτόμενος καλλιτέχνης, θα καταλάβει πως μόνο συναντώντας τους προγόνους του και μαθαίνοντας όλη την αλήθεια για το παρελθόν της οικογένειας του, θα πετύχει να σπάσει το ξόρκι, γεμίζοντας ξανά το σπιτικό του με μουσική και τραγούδι. Όπως παλιά. Κι αυτή είναι η μοναδική διέξοδος για να πραγματοποιήσει ο δωδεκάχρονος το μεγάλο του όνειρο, να γίνει κι αυτός ένας τρανός αρτίστας, που θα τον καμαρώνουν όλοι στο Μέχικο!

Για τουλάχιστον μια δεκαετία, την πρώτη της πορείας της ως στούντιο, οτιδήποτε και αν σέρβιρε στους θεατές η πρωτοπόρος του animation Pixar, προκαλούσε ρίγη έκπληξης στους σινεφίλ, με την ιδιαίτερη μεθοδολογία της στον συνδυασμό ιστορίας και κινούμενου σχεδίου. Με την πάροδο του χρόνου και με την σύμπραξη στην μαρκίζα της έτερης κραταιάς Disney, η μπράντα μπήκε σε μονοπάτια πιο εύπεπτα, πιο μέινστριμ, λιγότερο φιλοσοφημένα, με συνέπεια την κατά ένα σημαντικό ποσοστό απώλεια του δεδομένου ακαριαίου δεσμού ζωγραφιάς και στόρι. Επανατοποθετώντας εδώ στο επίκεντρο της πλοκής, ανθρώπινους χαρακτήρες, πράγμα που δεν το συνηθίζει, επιλέγοντας το μονοπάτι του εξανθρωπισμού της πανίδας (The Good Dinosaur, Finding Dory) ή της άψυχης ύλης (Cars 3, Toy Story 3), η φίρμα εκπλήσσει θετικά, αγγίζοντας τα κορυφαία επίπεδα της ιστορίας της, όπως τα κατόρθωσε σχεδόν μια δεκαετία πρότερα με το Up.

Ο τόπος που στήνεται το παραμύθι του Coco - τον τίτλο το φιλμ τον δανείζεται από το όνομα της πιο γηρασμένης εν ζωή περσόνας της φαμίλιας, της αιωνόβιας Κοκο, που πάσχει από γεροντική άνοια και δεν κινείται - στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, είναι βουτηγμένος στην ανέχεια, την οικονομική εξαθλίωση, τις κακουχίες, ενώ δεδομένα φιγουράρει στην κορυφή της σχετικής λίστας της δημόσιας διαφθοράς. Η επιλογή του όμως δεν είναι τυχαία, μιας και οι απόγονοι των Αζτέκων κυριευμένοι από θρύλους και δεισιδαιμονίες, πιστεύουν ακράδαντα στην ύπαρξη των πνευμάτων στον αέρα που τους τριγυρίζει, τιμώντας τα στις σχετικές παραδοσιακές εορτές ανά τακτές περιόδους. Ένα τέτοιο σκηνικό μνημόσυνου αναπαρίσταται σε ένα ολόκληρο δωμάτιο της μικρής οικίας των Ριβέρα, όπου δίπλα σε Χριστούς και Μαντόνες, φιγουράρουν οι φωτογραφίες των απελθόντων, ούτως ώστε ουδείς να μην καταφέρει ποτέ να ξεχάσει την μορφή τους, την μόστρα τους, στην ουσία ζουν ανάμεσα τους, τους μιλούν, τους συναναστρέφονται. Έστω κι αν η ύλη τους έχει εξαφανιστεί, δεν υφίσταται, μονάχα η ψυχή τους είναι διάσπαρτη στον χώρο. Με βάση αυτές τις μεταφυσικές δοξασίες, που το σύνολο σχεδόν των φανατικά θρήσκων λατινοαμερικάνων πιστεύει, κτίζεται το δεύτερο μέρος της υπόθεσης, που λαμβάνει χώρα πέρα από τον Αχέροντα, εκεί που σε μια χωρίς μέτρο γιγάντια κτισμένη (σαν) φαβέλα γειτονιά, όπου οι νεκροί κατοικούν, όλοι μαζί, σε συντροφιές κατά βάση οικογενειακές, ακολουθώντας κανόνες και αρχές σύγχρονων κοινωνιών. Σε αυτό τον κόσμο θα εισβάλλει ο πιτσιρίκος με το κιθαράκι, ψάχνοντας απεγνωσμένα το φωτισμένο πέταλο - ευχή κάποιου προπάππου, ώστε να δώσει τέλος στην μάστιγα που τυλίγει τα κεραμίδια του.

Ίντριγκα εκπληκτικής σύλληψης, γεμάτη ανατροπές, που για κάποιες ίσως και να νιώθεις προετοιμασμένος, για κάποιες άλλες όμως αναμφίβολα όχι, που θα διατηρήσουν το ενδιαφέρον τεταμένο μέχρι το φινάλε, όπου τα πάντα θα δείχνουν εντελώς διαφορετικά, από όσα σχημάτισε στο άμαθο μυαλουδάκι του ο μικρός κιθαριστής. Επίλογος ολόγιομος χρωμάτων και αισθήσεων, τιγκαρισμένος στις μεξικάνικες δοξασίες, από τις οποίες δεν λείπουν ούτε οι ψυχές των οικόσιτων ζώων, που κάποτε ανήκαν στις αυλές τους και συνυπάρχουν μαζί τους, δίνοντας σε όχι λίγες φορές λύσεις, όταν η κατάσταση οδηγείται στο αδιέξοδο. Ένα τέλος, που συναισθηματικά φορτίζεται υπέρμετρα, σε σημείο που το δάκρυ θα κυλήσει ανεμπόδιστο από την ματιά, όπως είχε συμβεί άλλωστε σε μια παρόμοια περίπτωση με τον διοπτροφόρο παππού του Ψηλά στον Ουρανό.

Τεράστιο μερίδιο της επιτυχίας του Coco ανήκει στον φωτορεαλιστικό σχεδιασμό της εικόνας και κυρίως των αληθινότατων ανθρώπινων χαρακτηριστικών των περσόνων, πράγμα απίθανα δύσκολο αν σκεφτούμε πως στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι σκελετοί, δίχως χείλια, που όμως αποδίδουν την λαλιά κατά πως ανοιγοκλείνει το στόμα τους. Ακόμη πιο σπουδαίο για το τιμ που ηγείται ο μάγος Lee Unkrich, είναι το γεγονός πως όλες οι συνθέσεις που παίζονται από τους σκιτσαρισμένους μουσικούς και κυρίως τον πανέξυπνης φατσούλας μικρούλη, πατούν πάνω σε ακριβείς νότες και τόνους των οργάνων, δένοντας ακόμη πιο πολύ την εξαίρετα μελετημένη μουσική επένδυση με το σύνολο. Όσο για τα ντεκόρ και τα μοτίβα που χρησιμοποιούνται για να κτίσουν την Νεκρόπολη, το δύσκολο δηλαδή κομμάτι, σε σχέση με το επίσης λεπτομερές χωριουδάκι, αν και υποφωτισμένα όπως πρέπει, μοιάζουν τόσο ανάγλυφα αναλυτικά, που θαρρείς πως είναι φωτογραφίες ενός τόπου μαγικού, μυστηριακού, υπαρκτού σε κάποιο εναλλακτικό περιβάλλον.

Προσωπικά δεν δυσκολεύομαι καθόλου να αναδείξω το Coco, το τόσο συγκινητικό αυτό κινούμενο σχέδιο, απευθυνόμενο σε μεγάλα παιδιά που γνωρίζουν πως να (συν)δέσουν το απτό τριγύρω τους, με το ουράνιο κατόπιν, ως το κορυφαίο της κατηγορίας του, για το έτος που διανύουμε. Παραδόσεις και θρύλοι, γίνονται ένα με τις ελπίδες και τις φιλοδοξίες ενός λαού που χάνεται στην σκόνη, αλλά δεν υποκύπτει. Παρά τραγουδά, κεφάτα άλλοτε στην γιορτή και την φιέστα, μοιρολογικά ενίοτε, ξυπνώντας τις μνήμες της απώλειας, της σωματικής, αφού η πνευματική δεν σβήνει ποτέ. Κι αυτό ακριβώς είναι το επίτευγμα που καρτερεί κανείς από την δίχως ταβάνι ικανοτήτων Pixar και τις συν αυτώ συνεργασίες της. Να κρατήσει ψηλά τις προσδοκίες των θεατών της, διατηρώντας άσβεστο το φως της μαγείας. Που από το πρώτο, ίσαμε το έσχατο δευτερόλεπτο της χρονικής διάρκειας, είναι διάχυτη μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα. Το μπράβο γι αυτό, είναι μια λέξη πολύ μικρή, ελάχιστη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Δεκεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.!

Έρωτας στα χρόνια του σκοταδιού

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα, δε χώρας πουθενά»...

Η Δώρα Μασκλαβάνου γεννήθηκε στην Kαβάλα και σπούδασε στην Aθήνα. Εργάστηκε ως ηθοποιός, παρουσιάστρια – παραγωγός στο κρατικό ραδιόφωνο, σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ για την ΕΡΤ, σεναριογράφος, μοντέζ και σκηνοθέτις στον κινηματογράφο. Η πρώτη μεγάλου μήκους της με τίτλο «Κι αύριο μέρα είναι» (2001) έγινε δεκτή με ευμενή σχόλια από κριτικούς, ενώ η δεύτερη με τίτλο «Κι αν φύγω… θα ξανάρθω» (2005) ταξίδεψε σε διεθνή φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Στο βιογραφικό της περιλαμβάνεται η συν-συγγραφή του σενάριου του «Άδικου Κόσμου» του Φίλιππου Τσίτου που συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν 2011. Η Πολυξένη, μια ιστορία από την Πόλη είναι η τρίτη της μεγάλου μήκους ταινία.

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε πραγματική ιστορία. Η φωτογραφία είναι του συντρόφου της Δώρας Μασκλαβάνου, του Κλαούντιο Μπολιβάρ και τη μουσική υπογράφει ο Νίκος Κυπουργός.

Η υπόθεση: Ένα ζευγάρι επιφανών Κωσταντινοπολιτών υιοθετεί μια ορφανή Ελληνοπούλα, απ’ τον «άγιο» τόπο της καταγωγής τους. Της προσφέρουν ένα ισχυρό όνομα και επιζητούν την αφοσίωσή της στα γειρατιά τους. Έτσι, το 1957, η 12χρονη τότε Πολυξένη, αποχωρίζεται αναγκαστικά το μικρότερο αδερφό της στο ορφανοτροφείο και ξεκινά μια νέα ζωή με άριστες προδιαγραφές. Μορφώνεται, ονειρεύεται και διεκδικεί τη ζωή, χωρίς να μπορεί να υποψιαστεί και να διαχειριστεί το σχέδιο εξόντωσης που στήνεται πίσω απ’ την πλάτη της με στόχο την κληρονομιά της. Ναι, η Πολυξένη κληρονομεί ένα τεράστιο όνομα και μια μεγάλη περιουσία όταν αρχικά πεθαίνει ο «πατέρας» της και κατόπιν η «μητέρα» της... Το κορίτσι «λεία», ζει για πάντα, με την αθωότητα της παιδικής της ηλικίας. Ερωτεύεται τον Κερέμ αναγνωρίζοντας σ’ αυτόν την κοινή μοίρα του ταπεινού, μοναχού ανθρώπου. Μια άνιση, απαγορευμένη και αδιέξοδη αγάπη, που γκρεμίζεται βίαια. Και η Πολυξένη θυσιάζεται ανελέητα στο «πανηγύρι της ματαιοδοξίας» ενός περιβάλλοντος αθλίων ανθρώπων.

Η άποψή μας: Καιρό είχε να με «ρίξει» τόσο πολύ μια ταινία. Με έριξε στα τάρταρα! Σαν να ένωσε η Μασκλαβάνου από τη μια τη «Φωλιά του κούκου» και από την άλλη το «Frances»! Κατασκευαστικά η ταινία γενικώς πιάνει υψηλές επιδόσεις σε ότι αφορά τη σκηνοθεσία, τη διεύθυνση φωτογραφίας, τη μουσική και τις ερμηνείες. Το μοντάζ έχει προβλήματα. Αρκετά προβλήματα. Και σοβαρά προβλήματα, τα οποία δεν ξεφεύγουν από το βλέμμα του γυμνασμένου θεατή. Οι υπόλοιποι δεν θα δώσουν σημασία. Σε ότι αφορά όμως το σενάριο, εδώ έχουμε διπλό... πρόβλημα. Από τη μια, δεν δίνει στιγμή στον θεατή την ευκαιρία να χαμογελάσει έστω. Και δεν μιλάμε για μελόδραμα: τουλάχιστον το μελόδραμα θα ήταν ελκυστικό, θα μπορούσε κάποιος να επιλέξει την ταινία και να πει: «πάω να ρίξω ένα καλό κλάμα».

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βαρύ δράμα, βαρύ και ασήκωτο, τόσο που σου πιάνεται η ψυχή – και δεν σου δίνει την ευκαιρία η ταινία να το εκτονώσεις όλο αυτό. Από την άλλη, θαρρείς πως το σενάριο γράφτηκε... βιαστικά. Θέλω να πω, πολλά πράγματα δεν έχουν συνοχή, δεν βγάζουν νόημα, δεν προχωράνε, μένουν στη μέση, αφήνονται στην τύχη τους. Σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε εδώ με μια ακόμα εκδοχή της «Ρόζας της Σμύρνης», που αναπάντεχα έκοψε χιλιάδες εισιτήρια την περσινή σεζόν. Πρόκειται για μια ταινία, που γυρίστηκε έχοντας το μεγάλο κοινό κατά νου, χωρίς να ξεπουλήσει τα καλλιτεχνικά της κριτήρια και τις επιδιώξεις της. Άλλο όμως οι προθέσεις κι άλλο το τελικό αποτέλεσμα.

Εδώ, θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε και να πούμε πως έχουμε απλά την ιλιγγιώδη κάθοδο μιας γυναίκας προς την κόλαση, με σπασμένα φρένα. Και να το σημειώσω κι αυτό και κλείνω: μια γυναίκα που δεν μπορεί να αγαπηθεί από τον θεατή, να ταυτιστεί μαζί της. Ναι, είναι μόνη εναντίον όλων. Ναι, αγαπάει κι αδιαφορεί. Ναι, θέλει να ζήσει έτσι όπως της επιτάσσει η καρδιά της. Αλλά (ίσως και εξαιτίας της ερμηνείας της πρωταγωνίστριας) δεν αφήνει να τη συμπαθήσουν ούτε και οι πλέον καλοπροαίρετοι. Και εντάξει, έξυπνο το λίιιιγο παραπάνω κενό ανάμεσα στο «Πολυ» και το «Ξένη» του ονόματος της πρωταγωνίστριας, που υποδηλώνει το πόσο... ξένη είναι η ηρωίδα μας από τα πάντα, εντέλει, όμως, κινδυνεύει να είναι μια ξένη και για τους θεατές...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Δεκεμβρίου 2017 από την Seven Films

Και μέσα σε ένα σφαγείο μπορεί να ανθίσει ο έρωτας...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«You complete me»!

Αυτή είναι η 7η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η Ουγγαρέζα σκηνοθέτιδα Ildikó Enyedi. Αποτέλεσε την ταινία έναρξης του πρόσφατου φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο έστησε μια πλήρη ρετροσπεκτίβα με όλες της τις ταινίες κι έτσι έδωσε το δικαίωμα στους σινεφίλ να εντρυφήσουν πλήρως στο έργο της. Η αλήθεια είναι πως από την προηγούμενη μεγάλου μήκους ταινία της έχουν περάσει 18 ολόκληρα χρόνια, κάτι που η ίδια δικαιολόγησε στη σκηνή του «Ολύμπιον» προλογίζοντας την ταινία, με το προφανές: δεν μπορούσε να βρει χρήματα για να γυρίσει την ταινία!

Η ταινία έχει καταγράψει σπουδαία φεστιβαλική πορεία ως τώρα – και εννοείται πως το όλον συνεχίζεται! Η παγκόσμια πρεμιέρα της δόθηκε στην περασμένη Berlinale όπου προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα κερδίζοντας τελικά την Χρυσή Άρκτο καλύτερης ταινίας (όπως και το βραβείο της FIPRESCI)! Επίσης, η πρωταγωνίστρια Alexandra Borbély πήρε το βραβείο καλύτερης Ευρωπαίας ηθοποιού στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, που απονεμήθηκαν πριν λίγες μέρες και πάλι στο Βερολίνο! Η ταινία αποτελεί την επίσημη πρόταση της Ουγγαρίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Κι ένα τιπ γλωσσικό: τα ουγγαρέζικα είναι μια γλώσσα όπου οι λέξεις τονίζονται πάντα στην πρώτη συλλαβή! Και στα ονοματεπώνυμα, πρώτα αναφέρεται το επίθετο και μετά το όνομα. Οπότε, στα ελληνικά, το όνομα της σκηνοθέτιδας είναι Ένιεντι Ίλντικο!

Η υπόθεση: Ο Έντρε είναι ένας μεσήλικας εργένης, με παράλυτο το αριστερό του χέρι. Είναι ο CEO (κατά μία έννοια) σε ένα μεγάλο σφαγείο της Βουδαπέστης κι όλοι οι εργαζόμενοι αναφέρονται σε αυτόν ως «το αφεντικό». Η Μαρία είναι μια κτηνίατρος που πηγαίνει να δουλέψει στο συγκεκριμένο σφαγείο, στον ποιοτικό έλεγχο, ως αντικαταστάτρια της κτηνιάτρου που δούλευε εκεί, η οποία παίρνει άδεια εγκυμοσύνης. Της Μαρίας δεν της αρέσει να την αποκαλούν «Μαρίκα» και κυρίως, να την αγγίζουν. Πάσχει από κάτι σαν Άσπεργκερ. Οι δύο αυτοί μοναχικοί κι εσωστρεφείς άνθρωποι έρχονται κοντά, αλλά (κυρίως εξαιτίας της Μαρίας) τα πράγματα δεν προχωράνε.

Κάποια στιγμή διαπιστώνουν πως κάθε βράδυ βλέπουν και οι δυο τους το ίδιο όνειρο! Σε ένα χιονισμένο δάσος, ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό ελάφι, ζουν μαζί. Κάθε βράδυ, κάτι διαφορετικό συμβαίνει με τα ελάφια. Είναι προφανές: τα ελάφια είναι οι ίδιοι! Οι δύσκολοι στην επικοινωνία δύο αυτοί άνθρωποι θα προσπαθήσουν να είναι μαζί όχι μόνο στον ύπνο τους ως ελάφια αλλά και στον... ξύπνιο τους ως εραστές. Θα τα καταφέρουν;

Η άποψή μας: Αυτή είναι μια ταινία από την Ουγγαρία που αποδεικνύει για ακόμα μία φορά τον τελευταίο καιρό πόσο πολύ έχει προχωρήσει το σινεμά της συγκεκριμένης χώρας, πόσο ποικιλόμορφο είναι και πόσο επικεντρωμένο κι εστιασμένο στον άνθρωπο. Αν την αποδομήσουμε στα εξ ων συνετέθη, μπορούμε να δούμε ότι χτίζεται ουσιαστικά με τρία διακριτά μέρη, που ενώνονται το ένα με το άλλο με εξαιρετικό τρόπο. Έχουμε αρχικά τις σκηνές στο σφαγείο. Αυτές χαρακτηρίζονται από άκρατο ρεαλισμό και από τόσο αίμα, που κάποιοι από τους θεατές μπορεί να μην τις αντέξουν (όπως συμβαίνει και με έναν αστυνομικό μέσα στην ταινία, σε μια από τις αρκετές αστείες στιγμές του φιλμ).

Αυτά που βλέπουμε σε αυτό το τμήμα της ταινίας ενέχουν θα λέγαμε και λίγο ρόλο ντοκιμαντέρ. Και εννοείται ότι εμμέσως πλην πολύ σαφώς δείχνουν τη θέση της σκηνοθέτιδος εναντίον της θανάτωσης των ζώων προς ανθρώπινη βρώση. Μετά, έχουμε τις σκηνές των ονείρων. Τα ελάφια στο χιονισμένο δάσος. Το αρσενικό και το θηλυκό. Τα βλέπουμε σε διάφορες φάσεις. Να πλησιάζουν το ένα το άλλο, να τρέχουν, να πίνουν νερό, να τρώνε φύλλα. Αυτές είναι οι πιο όμορφες σκηνές της ταινίας. Είναι υπέροχες και βγάζουν προς τα έξω μια ηρεμία, έναν λυρισμό, μια ποίηση. Φοβερή αντίστιξη και αντιπαράθεση με τις σκηνές στο σφαγείο, έτσι; Και τα δύο, όμως, είναι από τη ζωή βγαλμένα, όπως θα έλεγε και ο Στάθης Παναγιωτόπουλος.

Και μετά, βεβαίως, έχουμε τις σκηνές των δύο μοναχικών ανθρώπων. Των δύο... ανάπηρων: εκείνος σωματικά (το σώμα του τίτλου), εκείνη ψυχικά (η ψυχή του τίτλου)... Που εργάζονται στο σφαγείο και ονειρεύονται το ίδιο όνειρο κάθε φορά. Εδώ, την προσοχή μας τραβάει κυρίως η Μαρία. Η Μαρία που έχει πρόβλημα οικειότητας και συμπεριφοράς, που πάει σε ψυχίατρο για να το λύσει, που μόνη της καταλαβαίνει τι πρέπει να κάνει, δημοσίως, όμως, φαίνεται πιο «ξύλινη» κι από ένα δέντρο, πιο ψυχρή από τον ίδιο τον πάγο! Οι συναντήσεις των δύο είναι γεμάτες αμηχανία, αλλά είναι ολοφάνερο πως αρέσουν ο ένας στον άλλο. Όταν, παρά την υπεράνθρωπη για τα δεδομένα της προσπάθεια να «τα φτιάξει» με τον Έντρε, αποτυγχάνει, η Μαρία αποφασίζει να κάνει κάτι πολύ δραστικό, αποφασιστικό και (σε άλλες ταινίες) τελεσίδικο. Όχι όμως εδώ, όχι σε αυτήν την ταινία. Σε αυτήν την ταινία αποτελεί απλώς την συγκλονιστικότερη σκηνή της. Γιατί αυτή η ταινία αποφασίζει να «διασκεδάσει» την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι με μπόλικο, ιδιότροπο χιούμορ!

Ένα τραγούδι που ξαφνικά παύει να παίζει στο cd κι ένα τηλεφώνημα που το περιμέναμε τόσο πολύ, δίνουν ετυμηγορία ζωής. Και ναι, υπάρχουν απόπειρες αυτοκτονίας που μπορούν να βγάλουν γέλιο. Και λύτρωση! Στην κυριολεξία! Τώρα, γιατί την απόπειρα την κάνει η γυναίκα κι αν αυτό είναι φεμινιστικό κτλ, είναι λίγο too much για να ασχοληθούμε σοβαρά μαζί του, σωστά; Αλλά μιας που παντού ελλοχεύει η δικτατορία της πολιτικής ορθότητας, θα τα ακούσετε και αυτά. Και μπορεί και να συμφωνήσετε. Ασχέτως αν προφανώς εντελώς άλλοι είναι οι στόχοι της σκηνοθέτιδας... Χιούμορ υπάρχει παντού στην ταινία, ευτυχώς. Και με την ψυχίατρο της εταιρίας, και με το φοβερό μνημονικό της Μαρίας, και με το ότι το πρώτο τραγούδι που διαλέγει να ακούσει η Μαρία προκειμένου να κοινωνικοποιηθεί (σύμφωνα με παραίνεση του ψυχιάτρου της) είναι ένα βαρύ trash metal! Ευτυχώς, τη λύση δίνει η... Laura Marling και το «What he wrote»!

Όμορφη ταινία, με ιδιαίτερο ρομαντικό χαρακτήρα, με μέτρια (μη) ερμηνεία από τον άνδρα πρωταγωνιστή, με σπουδαία τη γυναίκα πρωταγωνίστρια, μια ταινία που ίσως να μην χρειαζόταν τόσες πολλές λεπτομέρειες από τις σκηνές στο σφαγείο, σκηνές οι οποίες ενδεχομένως να «πετάξουν έξω» κάποιους από τους θεατές. Ναι, αλλά ένα ατελείωτο «σφαγείο» δεν είναι η ζωή μας; Αυτή είναι η κατάληξη – έτσι ή αλλιώς. Το θέμα είναι: θα ζήσεις απλά ως υπάλληλος στο σφαγείο όπου θα έρθει κάποια στιγμή και η δική σου η σειρά να αφήσεις το αίμα σου; Ή θα κάνεις το όνειρο πραγματικότητα;

Μια παράδοξη, πολύ γλυκιά, πολύ σκληρή, πολύ ανθρώπινη ρομαντική κομεντί, καμία σχέση με παραγωγές made in Hollywood! Και κατορθώνει να είναι και άκρως προσβάσιμη από το «μεγάλο κοινό», χωρίς να είναι κακώς εννοούμενα «κουλτουριάρικη». Ευρώπη παιδί μου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Δεκεμβρίου 2017 από την Strada Films

Τοποθετώντας έναν τετράγωνο πάσσαλο σε στρογγυλή τρύπα. Βασισμένη στο βιβλίο του Ζενγιούν Λιου, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο, η ταινία Δεν Είμαι η Μαντάμ Μποβαρύ (I’m not Madame Bovary) εξετάζει τις συγκρούσεις που προκύπτουν όταν μια κοινωνία εξαρτημένη από ένα σύστημα χάριτος και προσωπικών εξυπηρετήσεων, εξελίσσεται σε μια κοινωνία που υπακούει σε ένα συστημικό κράτος δικαίου. Η ηρωίδα, χειρίζεται την αντιπαράθεσή της με τον πρώην σύζυγό της, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που διαθέτει για να αποκαλύψει τη σημασία του κανόνα δικαίου σε μια σύγχρονη κοινωνία. Ενώ ο πρωτότυπος κινεζικός τίτλος, «Δεν είμαι η Παν Τζιλιάν», είναι μια αναφορά στη μυθική φιγούρα της κινεζικής λογοτεχνίας, αρχέτυπο της σατανικής γυναίκας, ο διεθνής τίτλος χρησιμοποιεί ένα άλλο όνομα, που στην Δυτική κουλτούρα, συμβολίζει την άπιστη γυναίκα και σύζυγο, αυτό της Μαντάμ Μποβαρύ. Η εικαστική προσέγγιση της ιστορίας, είναι τουλάχιστον πρωτοποριακή. Ο σκηνοθέτης Φενγκ, επιλέγει να χρησιμοποιήσει κυκλικό κάδρο στο μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης, δημιουργώντας μια αίσθηση απόστασης και αποξένωσης. Ο θεατής καλείται να παρακολουθήσει την δράση πιο αντικειμενικά, βιώνοντας τις επίπονες αλήθειες που κρύβονται κάτω από τον παραλογισμό της ιστορίας και το σαρκαστικό χιούμορ της ταινίας.

Για να αποκτήσουν ένα διαμέρισμα που παρέχει το κράτος στους νέους που παραμένουν ανύπαντροι, η Λι και ο σύζυγός της παίρνουν ψεύτικο διαζύγιο. Μετά το διαζύγιο όμως, ο άντρας της μετακομίζει στο διαμέρισμα με μία άλλη γυναίκα, την οποία παντρεύεται. Εξαπατημένη και ντροπιασμένη, η Λι, θα ξεκινήσει έναν ατέλειωτο δικαστικό αγώνα, για να αποδείξει την δολοπλοκία του συζύγου της και να αποκαταστήσει την χαμένη της τιμή. Από το μικρό χωριό που ζει, η μάχη της θα φτάσει μέχρι τα υψηλότερα κυβερνητικά κλιμάκια, στο Πεκίνο. Πρωταγωνιστούν οι Μπινγκμπινγκ Φαν, Ταο Γκουο, Πενγκ Ντα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Δεκεμβρίου 2017 από την Weird Wave!

Άγνωστη οικογένεια, ξένη πατρίδα, αδιέξοδη αγάπη. Ένα κορίτσι θέλει να κερδίσει τη ζωή του. Ένα ζευγάρι επιφανών Κωσταντινουπολιτών, υιοθετούν μια ορφανή ελληνοπούλα, απ’ τον “άγιο” τόπο της καταγωγής τους. Της προσφέρουν ένα ισχυρό όνομα και επιζητούν την αφοσίωσή της στα γερατειά τους. Έτσι, το 1957, η 12χρονη τότε Πολυξένη, αποχωρίζεται αναγκαστικά το μικρότερο αδερφό της στο ορφανοτροφείο και ξεκινά μια νέα ζωή με άριστες προδιαγραφές. Μορφώνεται, ονειρεύεται και διεκδικεί τη ζωή, χωρίς να μπορεί να υποψιαστεί και να διαχειριστεί το σχέδιο εξόντωσης που στήνεται πίσω απ’ την πλάτη της με στόχο την κληρονομιά της. Το κορίτσι «λεία», ζει για πάντα, με την αθωότητα της παιδικής της ηλικίας. Ερωτεύεται τον Κερέμ αναγνωρίζοντας σ’ αυτόν την κοινή μοίρα του ταπεινού, μοναχού ανθρώπου. Μια άνιση, απαγορευμένη και αδιέξοδη αγάπη, που γκρεμίζεται βίαια. Και η ΠΟΛΥΞΕΝΗ – πολύ ξένη - θυσιάζεται ανελέητα στο “πανηγύρι της ματαιοδοξίας” ενός περιβάλλοντος αθλίων ανθρώπων.

Στην καινούργια ταινία της Δώρας Μασκλαβάνου Πολυξένη, Μια ιστορία από την πόλη, πρωταγωνιστούν οι Κάτια Γκουλιώνη, Ozgur Emre Yildirim και συμμετέχουν ακόμη στο καστ οι Λυδία Φωτοπούλου, Ακύλλας Καραζήσης, Νίκος Χατζόπουλος, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Υβόννη Μαλτέζου, Ερρίκος Λίτσης.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Δεκεμβρίου 2017 από την Seven Films!

Επίθετο: Άγιος Όνομα: Βασίλης Ο σκηνοθέτης blockbuster επιτυχιών στη Γαλλία, όπως το «Αστερίξ και Οβελίξ: Επιχείρηση Κλεοπάτρα» και το «Γκρρρ!!!Προϊστορικά Εγκλήματα», Alain Chabat, επιστρέφει με ένα μαγικό, κωμικό φιλμ...στο πνεύμα των Χριστουγέννων! Στο φιλμ Χριστούγεννα & Σία (Santa & Cie) η παραμονή Χριστουγέννων βρίσκεται προ των πυλών, όταν αρχίζει το χάος. Τα 92.000 ξωτικά του Άι Βασίλη ξαφνικά σωριάζονται στο έδαφος και αρρωσταίνουν. Όλα ταυτόχρονα! Το χτύπημα είναι μεγάλο. Τώρα ποιος θα φτιάξει τα παιχνίδια για όλα τα παιδιά του κόσμου; Ο Άι Βασίλης δεν έχει άλλη επιλογή, παρά να επισκεφτεί τη Γη μαζί με τους ταράνδους του, ώστε να βρει τη λύση. Μόλις φτάνει εκεί, όμως, θα χρειαστεί βοήθεια για να σώσει τη μαγεία των Χριστουγέννων. Η ταινία αποδίδεται και στα ελληνικά, με τη φωνή του Πάνου Μουζουράκη.

Τους βασικούς ρόλους μοιράζονται οι ηθοποιοί Alain Chabat, Pio Marmaï, Golshifteh Farahani, Audrey Tautou, Bruno Sanches, Louise Chabat, David Marsais, Grégoire Ludig.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Δεκεμβρίου 2017 από την Odeon!

Μοιράζονται ένα όνειρο και έχουν τις ίδιες επιθυμίες. Αλλά όλα τα άλλα τους χωρίζουν! Η Ildikó Enyedi επιστρέφει μετά από ένα διάλειμμα 18 χρόνων από τη σκηνοθεσία, με αυτή την αλλόκοτη ιστορία αγάπης, η οποία κατέκτησε την Χρυσή Άρκτο στο 67ο Φεστιβάλ Βερολίνου. Η δημιουργός παραλαμβάνοντας το μεγάλο βραβείο δήλωσε χαρακτηριστικά: “Χρειάστηκε πολλή δουλειά για να πραγματοποιηθεί αυτή η ταινία και ένα μεγάλο μέρος της ήταν να κρύψουμε τι κάνουμε. Θέλαμε να σας παρουσιάσουμε μια πολύ απλή ταινία. Ήταν ρίσκο. Όλοι μου οι συνεργάτες πίστεψαν σε αυτήν, αλλά δεν μπορούσαμε να ξέρουμε αν το κοινό θα μας ακολουθούσε, γιατί αυτή η ταινία προσεγγίζεται μόνο με γενναιόδωρη καρδιά.”. Η Ψυχή και το Σώμα (On Body And Soul) ακροβατεί μεταξύ ονείρου και πραγματικής ζωής, λογικής και συναισθήματος, και καλεί τους θεατές να αναρωτηθούν: πότε είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας, χωρίς περιορισμούς, όταν είμαστε ξύπνιοι ή όταν ονειρευόμαστε; Ο Έντρε και η Μαρία, δύο εσωστρεφείς άνθρωποι, δουλεύουν μαζί, όταν ανακαλύπτουν κατά τύχη ότι μοιράζονται το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ. Αισθάνονται αμήχανοι, δύσπιστοι και φοβισμένοι. Τα όνειρα τους είναι τόσο έντονα και αληθοφανή, ώστε διστακτικά, θα δεχτούν αυτή την παράξενη σύμπτωση και θα επιδιώξουν να αναπαράγουν στο φως της ημέρας αυτά που έχουν δει το προηγούμενο βράδυ. Μια ταινία για τους φόβους και τις αναστολές του να “ανοίγεται" κανείς σε άλλους και για το πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι, όταν τελικά αυτό συμβαίνει.

Μεταξύ άλλων η ταινία στις προβολές της στα διεθνή φεστιβάλ απέσπασε την Χρυσή Άρκτο Καλύτερης ταινίας, Διαγωνιστικό Τμήμα, 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου, το Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής Καλύτερης ταινίας, 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου, το Βραβείο Καλύτερης ταινίας Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου, το Βραβείο αναγνωστών"Berliner Morgenpost", 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου ενώ είναι η Επίσημη Υποψηφιότητα της Ουγγαρίας για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας, Βραβεία Όσκαρ 2018. Πρωταγωνιστούν οι Alexandra Borbély, Géza Morcsányi, Réka Tenki.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Δεκεμβρίου 2017 από την Strada Films!