Movies Ltd

Breathe. Just Breathe. Από την Disney και την Lucasfilm μόλις κυκλοφόρησε και επίσημα το πρώτο τίζερ του καινούργιου επεισοδίου, όπως μαρτυρά ο τίτλος της μη γραμμικής του σειράς, με τον αριθμό 8, της θρυλικότερης σειράς περιπετειών επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, του Star Wars. Σκηνοθετημένο από τον εξαιρετικά ταλαντούχο Αμερικάνο δημιουργό Rian Johnson, που δικά του πονήματα είναι τα Brick, The Brothers Bloom και φυσικά το εμπνευσμένο Looper, το The Last Jedi συνεχίζει το στόριλάιν ακριβώς εκεί που το σταμάτησε το The Force Awakens πριν από δύο χρόνια. Το σενάριο υπογράφεται από τον ίδιο τον Johnson (που ήδη έχει αναλάβει την συγγραφή και του Episode IX, το οποίο αναμένεται σε μια διετία περίπου, τον Μάιο του 19', σε σκηνοθεσία του Colin Trevorrow) που βασίζεται όπως είναι φυσικό στους ήρωες που ξεπήδησαν από το μυαλό του τεράστιου δημιουργού του έπους George Lucas. Στην διεύθυνση της φωτογραφίας ο ντιρέκτορας, που καθώς φαίνεται επιθυμεί να βάλει φαρδιά πλατιά την σφραγίδα του στο νέο τσάπτερ, έχει κοντά του τον στενότατο συνεργάτη του κινηματογραφιστή Steve Yedlin, ο σχεδιασμός της παραγωγής ανήκει στον Rick Heinrichs, ενώ όπως πάντα την μουσική επένδυση επιμελείται ο βετεράνος John Williams. Η παγκόσμια κυκλοφορία του καινούργιου τεύχους του μύθου του Πολέμου των Άστρων, θα βγει στις αίθουσες σε παγκόσμια πρώτη, στις 15 Δεκεμβρίου του 2017.

Στην διανομή των ρόλων, η Daisy Ridley επιστρέφει ως Ρέυ, ενώ το καστ συμπληρώνουν οι John Boyega, Adam Driver, Oscar Isaac, Mark Hamill, η ψηφιακά σχεδιασμένη Carrie Fisher, Gwendoline Christie, Domhnall Gleeson, Lupita Nyong'o, Peter Mayhew, Andy Serkis, Warwick Davis, όπως και οι πρωτοεμφανιζόμενοι στον τίτλο Benicio Del Toro και Laura Dern.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Δεκεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.!

Η μουσική είναι η γλώσσα μου. Κι όλη η γη es mi familia! Από τους παραγωγούς του Finding Dory, του Inside Out και του κορυφαίου Toy Story, των ανθρώπων που κρύβονται πίσω από τις τεράστιες καλλιτεχνικές και εμπορικές επιτυχίες της κραταιάς Pixar, έρχεται ακόμη ένα σπουδαίο animation, που θα συντροφεύσει μέσα στην σεζόν, το ομόσταυλο του Cars 3 που θα βγει το καλοκαίρι. Τίτλος της ταινίας Coco και σκηνοθέτης της είναι ο ευφάνταστος Lee Unkrich ο οποίος εδώ μας ταξιδεύει πέρα από τα νότια σύνορα των ΗΠΑ, στο φτωχικό Μέξικο και πιο συγκεκριμένα κατά την διάρκεια της δημοφιλούς σε εκείνα τα μέρη Ημέρας των Νεκρών. Κεντρικό πρόσωπο της πλοκής είναι ο Μιγκέλ, ένα χωριατόπαιδο που κυριολεκτικά λατρεύει την μουσική και επιθυμεί να μοιάσει στο είδωλο του τον Ερνέστο Ντε Λα Κρουζ, οι γονείς του όμως, που βγάζουν τα προς το ζην από το μικρό τσαγκαράδικο που συντηρούν, του έχουν απαγορεύσει να παίζει με την κιθάρα του, εξαιτίας μιας κατάρας που τριγυρίζει την φαμίλια, από την εποχή του φημισμένου Μαριάτσι προπάππου του. Την Day Of The Dead, ο μπόμπιρας, συντροφιά με το κατοικίδιο του Χέκτορ, θα μάθει όμως, όλα όσα δεν γνωρίζει για τον πρόγονο του, αλλά και το πως θα καταφέρει να λύσει το μαγικό ξόρκι. Συναισθηματικά φορτισμένο όπως άλλωστε το σύνολο των έργων της μπράντας είναι το εισαγωγικό τρέιλερ που μόλις έδωσε στην κυκλοφορία η Pixar, ανακοινώνοντας συνάμα την ημερομηνία εξόδου του φιλμ στις αίθουσες, την 22η Νοέμβρη 2017.

Την φωνή του στον πανέξυπνο αλλά και εμφανώς φοβισμένο πιτσιρικά δανείζει ο πρωτοεμφανιζόμενος Anthony Gonzalez, ενώ στο πλευρό του θα βρεθούν και ιδιαίτερα έμπειροι λατινοφερμένοι αστέρες, που επίσης συμμετέχουν στο φωνητικό καστ, όπως οι Gael Garcia Bernal, Benjamin Bratt και Renee Victor.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Δεκεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.!

Για κουλάρετε λίγο ρε κορίτσα...

του zerVo (@moviesltd)

Καθώς φαίνεται ο ίδιος ρίπτης ιδεών στα τραπέζια των κινηματογραφικών στούντιος, θα πρέπει να έκανε την βόλτα του από τα κεντρικά γραφεία της κάθε μπράντας, αλλιώς πως μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το φαινόμενο, των δύο διαφορετικών (επιτυχημένων εισπρακτικά) ταινιών, με κεντρικά πρόσωπα γονείς αντίθετου φύλου το καθένα, να επιχειρεί το μεγαλοπρεπές σίκουελ του, τοποθετώντας την δράση του στις γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων. Αυτό ακριβώς δηλαδή που συνέβη ελάχιστες ημέρες πριν με το γεμάτο λαμπιόνια και γκι μέρος του Dad's Home 2, πραγματοποιείται και στην περίπτωση του A Bad Moms Christmas. Και για να βάζουμε και σκορ, παρότι και τα δύο κωμωδιάκια κινήθηκαν σε απελπιστικά χαμηλά επίπεδα ποιότητας, μάλλον εκείνο με τα σερνικά, υπήρξε κομματάκι καλύτερο από ετούτο εδώ, που στο μεγαλύτερο μέρος του δεν ήταν απλώς αρνητικό, αλλά εξελισσόταν και σε ενοχλητικό.

Χριστούγεννα πλησιάζουν, όλος ο κόσμος ετοιμάζεται για να υποδεχτεί τον Άι Βασίλη, τα προβλήματα για τις τρεις κολλητές φιλενάδες, όμως, που παραμένουν δισεπίλυτα, δεν τις αφήνουν να χαρούν όπως όλοι τις λαμπερές ημέρες των γιορτών. Η όμορφη αλλά και ζορισμένη από το πρόσφατο διαζύγιο της Έιμι, παλεύει να βάλει σε μια τάξη την καινούργια της πενταμελή φαμίλια, όταν εντελώς αναπάντεχα θα δεχτεί την επίσκεψη της πλούσιας, κοσμοπολίτισσας, σνομπ και επικριτικής μητέρας της, Ρουθ, που άμεσα θα θελήσει να αλλάξει το (ανθρώπινο) ύφος του σπιτιού, με γνώμονα τα δικά της (γκλάμουρ) θέλω. Η συνεσταλμένη Κίκι, εκτός από το πρόγραμμα που έχει ορίσει για να ικανοποιήσει τις ανάγκες των τεσσάρων της παιδιών, καθώς και του ανδρός της, μέρες που έρχονται, θα εκπλαγεί αρνητικά αντικρίζοντας την δική της (νευρωσική και υπερπροστατευτική) μαμά Σάντι, στο κατώφλι του σπιτιού να την ενημερώνει πως στο εφεξής θα ζήσει μαζί της. Όσο για την αθυρόστομη και φωνακλού Κάρλα, αντιθέτως, τα συναισθήματα θα είναι εντελώς διαφορετικά και ευχάριστα, μαθαίνοντας πως και η δική της μάνα, η τζογαδόρα, χαρτοπαίκτρα, χίπισσα και πρώην γκρούπι των Reo Speedwagon, Άισις (γράφεται και προφέρεται ακριβώς όπως το χαλιφάτο) θα βρεθεί δίπλα της κατά το διάστημα των Jingle Bells.

Σαν να μην είχαν δηλαδή τα δικά τους τρεχάματα η καθεμιά μεγαλοκοπέλα, πλέον σε αυτά προστίθεται και η παρουσία της μητέρας / γιαγιάς για να τα κάνει όλα ακόμη χειρότερα ή για την ακρίβεια καταστροφικά. Βεβαίως οι τρεις περιπτώσεις των επιμέρους πακέτων μαμάς - θυγατέρας, ούτε την ίδια βαρύτητα μοιράζονται στο χρονικό εύρος του σεναρίου. Το μεγαλύτερο τμήμα της πίτας αποσπά η ρουμπρίκα της φαντασμένης Bad Mom, που υποδύεται η ακόμη και στα δύσκολα αξιοπρεπής καρατερίστα Christine Baranski. Είναι μάλιστα κι εκείνο το λιγότερο ρεαλιστικό και περισσότερο sci fi, καθώς για να κάνει το κομμάτι της, σε πείσμα της κορούλας της, εκείνη δεν θα διστάσει να μετατρέψει την μεζονέτα της σε υπερπολυτελές κλαμπ, που τα κάλαντα παίζει με το "φλάουτο¨του ο πολύς Kenny G. Για όνομα...

Οι έτερες περιπτώσεις, λοιπόν, της αφόρητης μανούλας που απειλεί να μετακομίσει στην διπλανή οικία (αυτή είναι η κωμικός Cheryl Hines) αλλά και της ροκούς με τα δερμάτινα έστω και στα υπέρ-60 της (σε αυτόματο πιλότο η Susan Sarandon) παίζουν σε δεύτερο πλάνο, σαφέστατα λιγότερο λαμπερές και στολισμένες από την προαναφερθείσα, που μοιάζει να κλέβει την παράσταση. Εννοείται πως ο βασικός άξονας που στήνει την υποτιθέμενα αστεία πλοκή του το δίδυμο των (υπεύθυνων και για τα Hangovers) Moore και Lucas, στήνεται πάνω στις ήδη γνωστές από το ορίτζιναλ φιγούρες των τριών κυριών, που πέρα από τις υποχρεώσεις τους ως εργαζόμενες γονείς και νοικοκυρές, απαιτούν και το δικαίωμα τους στην ελευθερία και την ζωή. Για μισό λεπτό όμως...

Αναμφισβήτητο γούστο του καθενός είναι το πως θα κεφάρει και θα κάνει το κομμάτι του. Σε συνέχεια και άλλων φιλμς παρόμοιου χαρακτήρα, με αντίστοιχες συνάξεις γυναικών που τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο, θα πρέπει να γίνει σαφές πως αυτές οι εξαλλοσύνες στερούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τον τίτλο τιμής "Ωραίο" από το συγκεκριμένο φύλο. Μπεκρουλιάσματα, ουρλιαχτά, γλώσσα πιπεράτη και επαναλαμβανόμενα γκροτέσκα αστεία για τα πέη, ενδεχόμενα να έχουν αποτελέσει σημαίες της γυναικείας χειραφέτησης - για μένα επ ουδενί, τις γυναίκες τις έχω κατά πολύ ψηλότερα από αυτές τις αηδίες - στερούν σαφέστατα από τα κορίτσια, του στόρυ και γενικότερα, το στέμμα της γοητείας, της λεπτότητας και σαφέστατα της σεξουαλικότητας.

Σε καμία περίπτωση το πρωταγωνιστικό τρίγωνο δεν μπορεί να ανταγωνιστεί σε αξία το τρίπτυχο των μαμάδων του, με την υπέροχων ματιών Mila Kunis να επαναλαμβάνει κάθε λίγο και λιγάκι το ενοχλητικό what the fuck, την δεν την λες και όμορφη Kristen Bell να μην έχει ούτε μισή πιασάρικη ατάκα και τέλος την Kathryn Hahn, να ξαναστήνει τον αποκρουστικό χαρακτήρα της σαραντάρας αισθητικού, που 24 ώρες το 24ωρο και 7 ημέρες την εβδομάδα, δεν σκέφτεται τίποτα άλλο από γκόμενους με γερά μπράτσα. Ιδέες τάχαμου σέξι και καυτές, που γίνονται πράξη κάθε λίγο και λιγάκι μέσα από τα βαβουριάρικα βίντεο κλιπάκια, εκεί που οι σιτεμένες κυράδες χοροπηδάνε σαν τις άλαλες πάνω σε μπάρες, ημίγυμνους τσιπεντέηλς και φουκαράδες αγιοβασίληδες, χωρίς να τις νοιάζει το παραμικρό. Όπως δεν νοιάζει κι εμάς, δηλαδή, το μηδενικού, για να μην πω αγενούς, χιούμορ χριστουγεννιάτικο συναπάντημα τους...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Δεκεμβρίου 2017 από την Odeon!

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Καζαντζάκης	Odeon	3	99	20.625	188.902
2	Ο Θησαυρός	Tanweer	1	63	16.304	16.304
3	Paddington 2	Odeon	2	123	15.202	38.812
4	Wonder Wheel	Odeon	1	62	13.844	13.844
5	Murder On The Orient Express	Odeon	5	53	13.725	305.936
6	The Square	Feelgood Ent.	1	8	6.862	6.862
7	Justice League	Tanweer	4	25	6.045	150.586
8	A Bad Moms Christmas	Odeon	1	22	3.616	3.616
9	Daddy's Home 2	UIP	2	23	3.219	16.723
10	Το τελευταίο σημείωμα	Tanweer	7	25	2.435	198.400

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Βάλτε φωτιά στον χωρισμό!

του zerVo (@moviesltd)

Αυτό το με τεχνητά μέσα συνδεδεμένο κομμάτι νησιωτικής γης, με την υπόλοιπη χερσαία έκταση που ορίζει τα θεόρατα προάστια της μητροπολιτικής Νέας Υόρκης, για δεκαετίες από τα τέλη του 19ου αιώνα, ίσαμε τα μέσα του 20ου αποτέλεσε τον κορυφαίο προορισμό διασκέδασης για κάθε Αμερικάνο. Σχεδόν πέντε τετραγωνικά χιλιόμετρα επιφάνειας, περιτριγυρισμένα από θάλασσα (οκ, όχι με τα δικά μας μεσογειακά μέτρα), παραλία ικανή να φιλοξενήσει μυριάδες λουόμενους, που αφού έπαιρναν το μπανάκι τους καλοπερνούσαν στα γιγάντια λούνα παρκ που ήταν στημένα κατά μήκος της προκυμαίας. Και στις μέρες μας, το εξελιγμένο τεχνολογικά πάρκο του Κόνι Άιλαντ, αποτελεί έναν από τους πλέον δημοφιλείς προορισμούς απόδρασης των Μπρουκλυνέζων από την καθημερινότητα, ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες, που συρρέουν κατά χειμάρρους για να επισκεφτούν το θέρετρο και να ζήσουν από κοντά την εμπειρία των τουριστικών του trade marks. Όπως την θηριώδη περιστρεφόμενη ρόδα, Wonder Wheel, που από το κορυφαίο της σημείο μπορείς να απολαύσεις από ψηλά ολόκληρη την χερσόνησο...

Μεροκαματιάρης σε μια από τις λαϊκές ατραξιόν του θεματικού πάρκου του Κόνι Άιλαντ, του πολύχρωμου Καρουζέλ, είναι ο φωνακλάς Χάμπτυ, που βαριεστημένος μετά από τόσα χρόνια δουλειάς, δεν βλέπει την ώρα να περάσει λίγες ώρες ξενοιασιάς, ψαρεύοντας μαζί με την παλιοπαρέα του. Το ενδιαφέρον του για την Κυρά του, την πολύ νεότερη του, σχεδόν σαραντάχρονη μα ακόμη όμορφη, Τζίνυ, που εργάζεται σαν σερβιτόρα σε τοπικό ταχυφαγείο, είναι πια ξεθυμασμένο, καθώς την θεωρεί δεδομένη, μόνιμα εκεί στο ξύλινο καλύβι πάνω στην άμμο, να τον πλένει, να τον καθαρίζει και να τον ταΐζει, ανταποδίδοντας του την στήριξη που της έδειξε, σε μια δύσκολη φάση της ζωής της. Χρόνια πριν, όταν μετά τον άδοξο χωρισμό της από τον πρώτη της σύζυγο, την μάζεψε από τον δρόμο σχεδόν, μαζί με τον ανήλικο, υπερκινητικό γιο της, δίνοντας της την θέση της γυναίκας του, που χήρεψε νωρίς από βαριά ασθένεια.

Την ρουτίνα εκεί σιμά στους πέντε κρίκους ένα τάλιρο και τις σκοποβολές στους στόχους, με τα στραβωμένων κανών αεροβόλα,  θα διακόψει η άφιξη της μοναχοκόρης του Χάμπτυ, Καρολάινα, που τον εγκατέλειψε λίγο μετά την εφηβεία της, για να παντρευτεί Ιταλιάνο κακοποιό της μεγαλούπολης, παρακούοντας την συμβουλή του. Κατάσταση ιδιαίτερα ζόρικη και προβληματική, καθώς η κοσμογυρισμένη με τα βρώμικα δολάρια της Μαφίας νεαρή, καταζητείται από τα πάνοπλα τσιράκια του πρώην της, από τότε που εκείνη, για να τον εκδικηθεί, τιτίβισε δυο κουβέντες για το ποιόν του στις αστυνομικές αρχές. Μέσα σε αυτό το μπερδεμένο περιβάλλον, ψάχνοντας διέξοδο από την καθημερινότητα της, η Τζίννυ, θα εντοπίσει την προστατευτική θαλπωρή που για καιρό έψαχνε, στην αγκαλιά του γυμνασμένου και γοητευτικού ναυαγοσώστη και επίδοξου θεατρικού συγγραφέα Μίκυ. και δίπλα του θα ξυπνήσει τις θύμησες εκείνες από το παρελθόν της στα περιπλανώμενα μπουλούκια, ως φιλόδοξη ηθοποιός, που τσακίστηκαν κι αυτές, όταν γκρεμίστηκε, εξαιτίας της, ο πρώτος της γάμος.

Μια φαμίλια, στις αρχές της τίγκα στις νευρώσεις και φοβίες, δεκαετίας του 50, σε κρίση, ορίζει το πατρόν πάνω στο οποίο ξετυλίγεται η ιστορία που αφηγείται στην 49η δημιουργία του ο Wood Allen. Ο 82χρονος θρύλος τους αμερικάνικου σινεμά, τοποθετεί την πλοκή του, συμβολικά, σε ένα περιοριστικό περιβάλλον, όπως το "νησί", που όμως άμεσα συνδεδεμένο με την στεριά, αφήνει στους ήρωες της, την δυνατότητα κάποια στιγμή να το σκάσουν. Να αποδράσουν. Αν το τολμήσουν, δείχνοντας άγνοια του κινδύνου, προκειμένου να ζήσουν τις ομορφιές που κρύβονται πίσω και πέρα από τον φράχτη. Και τι ειρωνεία! Αυτός ο μαντρότοιχος της απομόνωσης, που δημιουργεί συνθήκες ονείρων και φιλοδοξιών, δεν απέχει παρά ελάχιστα από τον πιο μαζεμένα πολυπληθή τόπο του κόσμου.

Το δράμα που ξετυλίγει ο μετρ, στήνεται πάνω σε τέσσερις άξονες, σε τέσσερα διαφορετικής ψυχοσύνθεσης πρόσωπα που το καθένα ζει τον δικό του Γολγοθά, μικρό, μεγάλο, ψυχικό, σωματικό, ζωής ή θανάτου. Ο χήρος, ο άξεστος, ο κοιλαράς, ο φανφαρόνος, που έχασε την λατρεία του και δεν πρόκειται ποτέ του να την ξαναβρεί. Η ζωντοχήρα, η πεταχτούλα, η αμαρτωλή, αλλά και η κουρασμένη γκαρσόνα που σερβίρει ολημερίς περαστικούς, νιώθει πως στο κατώφλι των 40 της, όλα της τα οράματα έχουν θαφτεί. Η θυγατέρα, η φτιαγμένη για την μεγάλη ζωή, η απογοητευμένη, αλλά και καταδιωκόμενη από τους πιστολέρο, που νοιάζεται για το καινούργιο ξεκίνημα, μα ταυτόχρονα γνωρίζει πως αν την πετύχει ο ex, θα την πάνε τέσσερις. Και ο μορφονιός, ο παραμυθάς, ο υποσχεσάκιας, ο γλυκομίλητος και φλερτάκιας εραστής, που στα χείλη του κρέμεται το κάθε θηλυκό, μια χαρά κάνει την δουλειά του, πετώντας από κανάρα σε κανάρα.

Το ζήτημα που ρίχνει στο τραπέζι ο Θείος Allen, έχει να κάνει με το γεγονός πως το κάθε τραπουλόχαρτο στην παλάμη του, λειτουργεί δίχως αξίες, στα όρια ή και ξεπερνώντας την ανοχή της ηθικής και έχει την εντύπωση πως πράττει το σωστό. Δεν του σχηματίζονται στην ψυχή τύψεις, δεν αισθάνεται τις Ερινύες να τον περικυκλώνουν. Στον καρουζελά αρκεί να συντηρεί το σπίτι κι όχι να του δείχνει ανάλογη αγάπη. Στην μοιχαλίδα αρέσει που περνά η μπογιά της και το χαίρεται, αφού έχει λησμονήσει την αίσθηση από το χάδι του αντρός της. Στην νεαρή καλάρεσε η μεγάλη ζωή και τα λούσα, ακόμη κι αν παράτησε γι αυτά το πατρικό, απερισκεψία που επανέλαβε στέλνωντας τον Δον Κύρη της στον τάκο. Όσο για τον τυπά με το μαγιό, που όλα τα θηλυκά καμαρώνουν στο θεωρείο του δίπλα στο κύμα, ε, μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε, τι θα καταλάβουμε, ε, τι?

Το ερώτημα λοιπόν που σκάει στην πλατεία που παρακολουθεί ετούτη την εντυπωσιακά ζεστής κινηματογράφησης, υπογεγραμμένης από τον κορυφαίο και πλέον τιμημένο στο είδος του, Vittorio Storaro, ίντριγκα, είναι το ποιος μπορεί να γνοιαστεί για τα όσα τραβούν αυτοί οι στην εντέλεια αναλυμένοι ήρωες του Στάινμπεκ? Που σταδιακά ο καθένας βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην ανηθικότητα, υποπίπτοντας σε πράξεις που σίγουρα θα πειράξουν, στενοχωρήσουν, ακόμη και καταρρακώσουν, πρόσωπα υποτίθεται αγαπημένα τους. Το πρόβλημα όπως μας το εκθέτει, όχι ολοκληρωμένα, ούτε τόσο εμπνευσμένα όπως άλλοτε ο Allen, στις Δυτικές οικογένειες, δεν είναι σημερινό, παίζει εδώ και μισό και βάλε αιώνα. Οι περισσότεροι το αισθάνονται να υπάρχει, αλλά είτε αποφεύγουν, είτε φοβούνται να το αντιμετωπίσουν. Και σίγουρα δεν επιθυμούν να ανέβουν στην κορυφή της κινούμενης Ρόδας, για να το απολαύσουν, σε ολάκερο το σκοτεινιασμένο του εύρος.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη για να μαντέψει κανείς, το ποιος κυριαρχεί ερμηνευτικά, του θεατρικής υφής κουαρτέτου, που κινείται στα λιγοστά είναι η αλήθεια σετ (ένα διαμπερές διαμέρισμα, μια αποβάθρα, ένα ρεστοράν, άντε και η πλαζ) σαν να μπαινοβγαίνει πίσω από τις κουρτίνες ενός στέιτζ του Μπρόντγουέι. Άλλωστε ο Jim Belushi, ποτέ του δεν υπήρξε κάτι παραπάνω από συμπαθής σταρ αστυνομικών b-movies, ο ποπ σταρ Justin Timberlake δεν έχει πιάσει ακόμη στο εκράν την ανάλογη απόδοση της μουσικορευτικής πίστας που παίζει στα δάκτυλα, ενώ η πιτσιρίκα Juno Temple, δεν έχει επιβεβαιώσει μέχρι ώρας την ταμπέλα της rising star. Ενώ η Kate Winslet? Λάμπει! Φωσφορίζει! Ούτε ατάκες ζητάει, ούτε αβάντες, ούτε έντεχνες ακτίνες από τα ρεφλεκτέρ για να φωτίσει το πανί. Η Εγγλέζα ορίζει ότι πιο ελκυστικό και ποθητό, έχει γεννήσει το Νησί τους τελευταίους πενήντα αιώνες!

Δεν είναι τυχαίο που ο δικός της χαρακτήρας, η δική πλευρά του τετραγώνου, ανεβάζει και τις πιο πολλές στροφές την ώρα της εξέλιξης και αν και δεν το δικαιούται (πολιτικώς ορθά) είναι και η μόνη που δέχεται την στοργική αγκάλη του θεατή στην ράχη της. Κι ας αποδειχτεί στο διάβα η σατανικότερη κι ας πάρει το χρυσό μετάλλιο στην κούρσα της κακίας. Την λυπάσαι, διότι βιώνει την μεσήλικη κρίση, την απογοήτευση, την συντριβή του ονείρου της, την απαξίωση της μητρικής της ύπαρξης, τον μηδενισμό της συζυγικής της εικόνας, την ισοπέδωση της ευαίσθητης και ρομαντικής της καρδιάς. Κι εκεί (μονάχα και πουθενά αλλού) καταλαβαίνω την προσθήκη του Allen στο σκριπτ, ενός εφήβου που μετατρέπει το σέπια νοσταλγικά ζωγραφισμένο σκηνικό σε Pyoromaniacs Love Story. Όπως ακριβώς το αηδόνιζε ο τεράστιος Μάκης στο κλάμα του: Βάλτε φωτιά στον χωρισμό!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Δεκεμβρίου 2017 από την Odeon!

It's Jungle Out There

του zerVo (@moviesltd)

Υπάρχει αποξαρχής ένα βασικό ζήτημα με όλες αυτές τις (όμορφα φωτογραφημένες, αυτό άλλωστε είναι και το μεγάλο τους ατού) ταινίες, που συνθέτουν το κινηματογραφικό υπο-είδος του Survival. Περιπτώσεις που ο κεντρικός ήρωας εισέρχεται οικειοθελώς και με σκοπό της εκτόξευση της αδρεναλίνης (του), σε εδάφη δύσβατα, απόκρημνα, με μηδενική επικοινωνία με τον πολιτισμό, συνεπώς παίζοντας κορώνα γράμματα την ζωή του, όπως πιο ενδεικτικά παρακολουθήσαμε για παράδειγμα στις 127 Hours, στο Into The Wild ή στο Wild. Την ώρα που εκείνος πέφτει σε διαρκείς παγίδες που του στήνει η ίδια η φύση, παίρνει μπροστά στο υποσυνείδητο του θεατή, το γνωμικό αυτού που ανακατεύεται με τα πίτουρα, με συνέπεια να εξελιχθεί σε φαγώσιμο των ορνίθων, σαν να φυτιλιάζει δηλαδή μια σχετική αδιαφορία για το αν θα βγει ζωντανός από την μάχη, που ο ίδιος επιζήτησε. Ηθελέστα και παθέστα κανόνας, από τον οποίο δεν διαφεύγει ούτε το δείγμα τυπικό στο σχετικό genre, Jungle, που ο τίτλος του είναι απόλυτα ενδεικτικός για όσα θα δούμε στην μεγάλη οθόνη.

Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της δύσκολης τριετούς θητείας του στον Ισραηλινό στρατό και αφού ξόδεψε μια ολόκληρη περιουσία χαρτοπαίζοντας στα λαμπερά καζίνο του Βέγκας, ο 25χρονος Γιόσι Γκίνσμπεργκ, αδέκαρος πλέον, θα πάρει την απόφαση να δει τον κόσμο με τα δικά του μάτια, όσο είναι ακόμη νέος και δυνατός. Ο δρόμος της αναζήτησης θα τον οδηγήσει στα εδάφη της αινιγματικής Λατινικής Αμερικής, στα κοινόβια του Μεξικό, της Κολομβίας και της Βολιβίας, εκεί που θα γνωρίσει καινούργια εντυπωσιακά μέρη και ανθρώπους με όμοια ενδιαφέροντα. Όπως τον φωτορεπόρτερ Κέβιν, που αναζητά την αποκλειστικότητα εκείνη που θα του ανοίξει τις πόρτες των ονομαστών περιοδικών και τον δεινό εξερευνητή Μάρκους, που επίσης αναζητά να μάθει περισσότερα για τον τρόπο ζωής των καλόκαρδων νοτιοαμερικάνων χωρικών.

Μια συνύπαρξη του τριγώνου που θα πάρει εντελώς διαφορετική τροπή, από την στιγμή που οι κομπανιέροι θα γνωρίσουν τον Καρλ, έναν επιδειξία, περιπλανώμενο τυχοδιώκτη, που θα ρίξει την ιδέα της αναζήτησης ενός χαμένου στα βάθη της Βολιβιανής ζούγκλας, ινδιάνικου χωριού, που σύμφωνα με τον τοπικό θρύλο η καταστροφή του, κρύβει αμέτρητα μυστικά. Παρασυρμένοι από το νεανικό πάθος, οι τρεις φίλοι θα πάρουν την απόφαση να ακολουθήσουν τον μοναχικό άντρα στην εξερεύνηση του, δίνοντας του αρμοδιότητες αρχηγού και ακολουθώντας πιστά κάθε του βήμα, δείχνοντας του αμέριστη εμπιστοσύνη, εκτιμώντας πως γνωρίζει, έστω και διαβάζοντας τον χάρτη, τα κατατόπια. Λάθος μοιραίο και μεγάλο,, που δεν θα αργήσουν να το πληρώσουν, καθώς απομακρυσμένοι δεκάδες χιλιόμετρα από τον υπόλοιπο κόσμο, θα χαθούν μέσα στις πυκνές φυλλωσιές στο πλάι του αφιλόξενου ποταμού, έχοντας να αντιμετωπίσουν αμέτρητους θανάσιμους κινδύνους. Άγρια ζώα, υγρασία, αρρώστιες και το κυριότερο την πείνα.

Αφηγούμενο το μακρύ ταξίδι της άπειρης, όπως θα αποδειχθεί στην πορεία, φράξιας, από την σκοπιά του Γιόσι - πραγματική, συγκλονιστική εμπειρία που άλλωστε κατέγραψε στα απομνμημνεύματα του, που έγιναν μπεστ σέλλερ - δίνει την εντύπωση πως τουλάχιστον εκείνος από όλη την ομάδα, είναι ο δειλός, ο φοβισμένος, ο κατατρομαγμένος, για το άγνωστο που κρύβουν ξωπίζω τους τα δύσβατα μονοπάτια. Όσο η ματσέτα ανοίγει δρομάκια που μπάζουν ολοένα και πιο πολύ τους συντρόφους στην άγρια φύση, γίνεται κατανοητό πως δεν υπάρχει ούτε ένας από την τετράδα, ακόμη και ο πολύς ηγέτης / ιχνηλάτης, που να μην τρέμει στην ιδέα του τι τους καρτερεί στο επόμενο βήμα. Το σημείο μηδέν, εκεί που στην ουσία λήγει η πρώτη πράξη του ναρέισον, είναι η στιγμή της διαίρεσης, όταν οι μισοί παίρνουν την απόφαση της επιστροφής και οι υπόλοιποι το ρίσκο να συνεχίσουν,, όσο βαστούν τα πόδια τους, το ματαιόδοξο από κάθε άποψης ταξίδι.

Είναι η ώρα που η φύση φοράει το αγριότερο της πρόσωπο για να υποδεχθεί τους εναπομείναντες εισβολείς της γαλήνης της, τσακίζοντας τους κυριολεκτικά, τόσο σωματικά, μα το κυριότερο ψυχικά, ίσαμε να φτάσουν στο τέρμα, στην ολοκληρωτική παραίτηση. Φυσικά γνωρίζοντας από την αρχή πως αναφερόμαστε σε αληθινά γεγονότα, που έχουν καταγραφεί σε μεμουάρ, το στοιχείο του σασπένς για τι θα συμβεί στο φινάλε είναι εξαφανισμένο, παρόλα αυτά η βαθμιαία αυξανόμενου τέμπο πλοκή, δεν χάνει την ευκαιρία να τραβήξει την έτσι κι αλλιώς αφόρητη κατάσταση, ακόμη πιο πολύ στα άκρα, μετατρέποντας τους εξερευνητές σε αγρίμια, που πρέπει να φορέσουν το ντύμα του προσαρμοσμένου στις συνθήκες ζώου, αν επιθυμούν να βγουν από την δύσκολη αυτή συνθήκη νικητές. Και οι πιθανότητες να πετύχουν, ολοένα και μειώνονται, σχεδόν εκμηδενίζονται.

Επιτυχία θα έλεγα που πιστώνεται ο σκηνοθέτης Greg McLean, με το πολύ ενδιαφέρον παρελθόν του Wolf Creek και του Rogue, που εδώ σερβίρει ένα καλοστημένο adventure επιβίωσης, όχι με μέθοδο επίπεδη και ανέμπνευστη, αλλά στοχεύοντας περισσότερο στο να αναδείξει την ανθρώπινη ανάγκη για τον εντοπισμό του καινούργιου, του απίθανου, του αγνώστου. Φυσικά και υπάρχουν ασυνέπειες και όσο ο ένας μετά τον άλλο οι ταξιδευτές μειώνονται, κυριαρχεί και το συναίσθημα της επανάληψης των σεκάνς, ας όψεται όμως η πανέμορφη κινηματογράφηση του εξαίρετου εδώ Stefan Duscio, που δεν φροντίζει μόνο για να δώσει όμορφες αποχρώσεις στο φόντο, αλλά πετά την κάμερα πέρα δώθε, σε βράχους, γκρεμούς, ακόμη και στον ίδιο τον βυθό του χειμάρρου, για να αποδώσει τα γεγονότα, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ρεαλισμό.

Κι ενώ οι τρεις χαρακτήρες, πέραν του βασικού, του αφηγητή, δεν πέτυχαν ιδιαίτερα στο κάστινγκ, μιας και κατά βάση ερμηνεύουν το δράμα λες και δεν τρέχει τίποτα, ακόμη κι αν σε λίγα μέτρα θα τους καταπιεί ο καταρράκτης, δεν ισχύει το ίδιο για τον σταρ του πονήματος, Daniel Radcliffe, που υποκριτικά τουλάχιστον, βρίσκεται πέντε έξι σκάλες πάνω από τους συμπαίκτες του. Πεπειραμένος πια ο Χάρι Πότερ, δεν φοβάται να τσαλακωθεί, να γίνει ένας πραγματικός και όχι ντεμέκκ Survivor, να μετατραπεί σε κτήνος, στην αμφίβολης εξέλιξης απόπειρα του να σωθεί. Ιδανικό το ταίριασμα του μικρού το δέμας και babyface (που στα φλασμπάκ πλάνα τονίζεται ακόμη πιότερο το νεανικότατο της φυσιογνωμίας του) Εγγλέζου, στο να αποδώσει τον μηδενισμένο υλικά, ισοπεδωμένο από συναισθήματα, αλλά πανέτοιμο να ριχτεί στην μάχη για να σώσει το τομάρι του, γεμάτο άγνοια κινδύνου νεαρό. Που, σύμφωνοι, αν σταθούμε απλοικά στο βασικό θεώρημα, του καλά να πάθει κι αυτός κι οι υπόλοιποι βίβερε περικολοζαμέντε νέοι, ταινία δεν θα δούμε. Το Jungle όμως, με κάποια όμορφα χαρίσματα του, μας αποσπά από αυτή την συλλογιστική της ασφαλούς διαβίωσης, μας μπάζει στο στόρι κι αυτό, πρέπει να ομολογήσω πως είναι πραγματικά, επίτευγμα του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Νοεμβρίου 2017 από την Spentzos Films!

Όσο το ξετυλίγεις, τόσο σε μπερδεύει

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Μα εγώ είμαι κόκκινη, κι εσύ χορεύεις στα γρανάζια»...

The Boy: Καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Αλέξανδρου Βούλγαρη, υιού του Παντελή Βούλγαρη και της Ιωάννας Καρυστιάνη και αδελφού της Κωνσταντίνας Βούλγαρη. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981. Έχει πάθος με τις ταινίες και τον κόσμο του σινεμά. Έχει γράψει, σκηνοθετήσει, παράξει και έχει παίξει σε δικές του ταινίες και σε πολλές ταινίες των συναδέλφων του. Είναι επίσης ευρέως γνωστός για τη μουσική του, έχοντας κυκλοφορήσει μια σειρά από σόλο άλμπουμ, και έχοντας γράψει μουσικά έργα για πολλές ταινίες. Η ταινία «Νήμα», είναι μια ιδιαίτερα προσωπική ταινία, φόρος τιμής στο sci-fi genre, που έχει συναρπάσει και εμπνεύσει τον δημιουργό από τότε που ήταν πράγματι «ένα αγόρι». Αυτή είναι η 4η μεγάλου μήκους ταινία του. Έχουν προηγηθεί: «Κλαις;» (2003), «Ροζ» (2006), «Χιγκίτα» (2012) και «Νήμα» (2016).

Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2016 στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Από εκεί και πέρα ταξίδεψε σε διεθνή Φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο - μεταξύ άλλων στα Goteberg Film Festival - Visionairies Section, Luma International Film Festival (Βραζιλία), L. A. Film Festival - Nightfall Section, Atlantida Film Festival (Ισπανία), New Horizon Film Festival (Πολωνία). Και η Σοφία Κόκκαλη τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στην απονομή των βραβείων της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου – η μοναδική από τις 10 υποψηφιότητες της ταινίας που μετατράπηκε σε νίκη.

Η υπόθεση: Το «Νήμα» είναι ένα ψυχαναλυτικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας. Το «νήμα» που συνδέει τους κόσμους των δύο πρωταγωνιστών είναι η μνήμη, η βία και μια μάχιμη ελπίδα. Η αφοσίωση της Νίκης στην αντίσταση προδίδει την αδυναμία της να ανταποκριθεί κι ως μητέρα. Ο Λευτέρης, γιος της Νίκης, κληρονομεί ένα παρελθόν που ο ίδιος πότε του δεν ονειρεύτηκε. Μέχρι που μια μέρα, το «νήμα» που τους συνδέει, ένας αόρατος ψυχολογικός ομφάλιος λώρος, κόβεται. Ο αγώνας της Μητέρας για τα πολιτικά της πιστεύω μεταμορφώνεται σε ψυχολογικές αλυσίδες που φυλακίζουν τον Γιο, ο οποίος πρέπει στο τέλος να αγωνιστεί για τη δικιά του ελευθερία.

Η άποψή μας: Δεν ξέρω αν έχετε χούι να διαβάζετε κριτικές για κάποια ταινία που σας ενδιαφέρει, από περισσότερους από έναν γράφοντες. Αν το κάνετε, για αυτήν την ταινία, για μοναδική ίσως φορά στα χρονικά, παντού θα διαβάσετε την ίδια «υπόθεση». Είτε υπάρχει ξεχωριστά σε ένα κείμενο (όπως το κάνουμε εμείς) είτε είναι ενσωματωμένη μέσα σε ένα ενιαίο κείμενο. Γιατί; Μα γιατί είναι δύσκολο για τον καθένα να... περιγράψει τι ακριβώς συμβαίνει στην ταινία του The Boy. Ποια είναι η υπόθεση! Ναι, άμα σε πιάσουν τα διαβόλια, μπορεί να φτάσεις και να πεις πως... δεν υπάρχει υπόθεση! Μονάχα πρόθεση!

Ε, κάπως έτσι λοιπόν καταλήγουμε στο «όλοι γράφουν τα ίδια για την υπόθεση»! Δεν ξέρω γιατί (κάτι υποψιάζομαι...) αλλά παρακολουθώντας την ταινία ένιωθα ότι της ταίριαζαν απόλυτα οι στίχοι από το υπέροχο άσμα των The Cure, το «Disintegration», ήτοι, η αποσύνθεση: «And now that I know that I'm breaking to pieces/// I'll pull out my heart and I'll feed it to anyone». Έτσι νιώθω ότι κάνει ο The Boy: βγάζει τα σωθικά του σε κοινή θέα και τα «ταΐζει» στον καθένα. Στο πρώτο μισό της ταινίας κάτι καταλαβαίνεις. Η Νίκη είναι μια παθιασμένη αγωνίστρια κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, που μένει έγκυος, και όλα της τα πλάνα ανατρέπονται. Πώς θα συνεχίσει να αγωνίζεται; Διχασμένη, εντέλει μεγαλώνει το παιδί της, τον Λευτέρη, με αγάπη, στοργή και μάλιστα σε ολιγοήμερες διακοπές τους σε ένα τροχόσπιτο ορκίζονται ο ένας στον άλλο να μην πουν ποτέ ψέματα μεταξύ τους. Μια κόκκινη κλωστή είναι το νήμα που τους δένει για να διατηρήσουν τον όρκο τους αληθινό. Είναι ημέρες ξενοιασιάς για την Νίκη. Είναι ημέρες τρυφερότητας. Έως ότου κάποιοι (;) τους εντοπίζουν. Και πυροβολούν τη Νίκη. Η οποία αναγκάζεται να εγκαταλείψει (;;;) τον Λευτέρη. Και φεύγει.

Και μετά η ταινία χάνει το όποιο νόημά της. Καθώς στο δεύτερο μέρος βλέπουμε τον Λευτέρη, χρόνια μετά, νεαρό άνδρα, να επιδίδεται σε αιδιολειχίες κι άλλες ανάρμοστες (μουάχαχαχαχα) σεξουαλικές πρακτικές. Σε μια Αθήνα, ελεύθερη πια, όπου όμως οι γυναίκες χρησιμοποιούνται για να γεννάνε παιδιά, να τα θηλάζουν και μετά να θυσιάζονται και να αποκεφαλίζονται (!!!). Ναι, και υπάρχει δήμαρχος στην Αθήνα, και μεταξύ Αθήνας και Πειραιά υπάρχουν τα Τάρταρα και κάπου εκεί πρέπει να βρίσκεται η Νίκη. Και η επιστήμη σηκώνει τα χέρια και ιδίως τα πόδια ψηλά. Λοιπόν, αυτό που κάνει ο The Boy εμένα μου αρέσει – κι ας μην το καταλαβαίνω! Εννοώ, ο άνθρωπος ξέρει να στήνει υπέροχες σκηνές, αρτιότατες, τρομερά φωτογραφημένες και με μια αισθητική «take it or leave it - take no prisoners».

Πχ να αναφέρω επί παραδείγματι μια απλή σκηνή: η πυροβολημένη Νίκη είναι μέσα στο αυτοκίνητο και προσπαθεί να ξεφύγει από τους αόρατους διώκτες της. Άριστο στήσιμο, τρομερή κίνηση της κάμερας, εξαιρετική αίσθηση ρυθμού, όλα καλά. Το σινεμά το παίζουμε στα δάχτυλά μας. Ναι, αλλά μας αρέσει να παίζουμε με τους δικούς μας κανόνες καλέ κύριε, είναι σαν να λέει ο The Boy. Μπόλικη ψυχανάλυση, μαξιμαλιστική κινηματογραφοφιλία, τρομερή δουλειά στην ηχητική μπάντα και τα τραγούδια (του The Boy προφανώς στην συντριπτική τους πλειοψηφία) απολαυστικά. Ναι, αλλά ο θεατής που θα πάει να δει μια... κανονική ταινία, θα φρίξει! Καμία σχέση με... «Καζαντζάκη»! Καμία σχέση ακόμα ακόμα και με το «Τελευταίο σημείωμα» του πατρός του. Ο The Boy υπηρετεί το χαοτικό του όραμα μέχρι το φινάλε, ακολουθώντας εμμονές, σεξουαλικές φαντασιώσεις και άλλα παραφερνάλια.

Η ταινία του δεν είναι για το πλήθος. Δεν είναι ούτε καν για τους ορκισμένους σινεφίλ! Είναι για θεατές που τη βρίσκουν με το λιντσεϊκό σύστημα αναφοράς. Είναι για πολύ δυνατούς λύτες. Όπως πολύ δυνατή ερμηνευτικά είναι η Σοφία Κόκκαλη, η μοναδική ηθοποιός που εμφανίζεται ουσιαστικά στην ταινία, η οποία υποδύεται τόσο την Νίκη όσο και τον Λευτέρη! Τρομερή! Γι' αυτήν και μόνο αξίζει να δει κανείς την ταινία. Γιατί κατά τα άλλα, μπορεί να αγαπάμε τον The Boy αλλά δεν μπορούμε να τον καταλάβουμε. Και δεν είμαστε και τόσο χαλαροί ώστε να αράξουμε και να κάνουμε αυτό που οι Αμερικάνοι λένε enjoy the ride. Οπότε; Οπότε ευελπιστούμε την επόμενη φορά ο The Boy να κάνει κάτι πιο... εμπορικό (είμαι σίγουρος ότι τη σιχαίνεται αυτήν τη λέξη) και λιγότερο πειραματικό. Γιατί, καλό είναι να γυρίζεις ταινίες και να βγάζεις σε αυτές τα εσώψυχά σου, κάλλιστο όμως είναι να μπορείς όλο αυτό να το κάνεις και να αφορά και όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Δεκεμβρίου 2017 από την Weird Wave

Ένα παιδί μετράει τ' άστρα!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Δύσκολοι καιροί για μικρούς πρίγκιπες

Το «Εγώ, ο Κολοκυθάκης» (Ma vie de Courgette) είναι μια ταινία που την είδαμε στο «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών» στο φεστιβάλ των Καννών του 2016. Στο περσινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης προβλήθηκε ως η μία από τις τρεις ευρωπαϊκές ταινίες που ήταν υποψήφιες για το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθέτησε ο Ελβετός Claude Barras. Πριν από αυτήν σκηνοθέτησε πολλές μικρού μήκους όπως το «The Genie in a Ravioli Can», που βραβεύτηκε πολλάκις σε διεθνή φεστιβάλ. Το σενάριο της ταινίας, που βασίζεται στο βιβλίο του Gilles Paris «Autobiographie d'une courgette», γράφτηκε από τη Γαλλίδα σκηνοθέτιδα Céline Sciamma, γνωστή μας από τις ταινίες «Tomboy» και «Bande de filles». Η ταινία αποτέλεσε πέρσι την επίσημη πρόταση της Ελβετίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ, ήταν υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων, όπως ήταν υποψήφια για την αντίστοιχη Χρυσή Σφαίρα.

Τυπικά, η ταινία ανήκει στη μεγάλη κατηγορία των ταινιών κινουμένων σχεδίων, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κινούμενες... μαριονέτες. Έχει λοιπόν γυριστεί με την τεχνική του stop motion. Οι κούκλες έχουν ύψος περίπου 10 εκατοστά και είναι κατασκευασμένες από διάφορα υλικά (αφρολέξ για τα μαλλιά, σιλικόνη για τα χέρια, ρητίνη για το πρόσωπο, ύφασμα για τα χειροποίητα ρούχα). Στη χώρα μας η ταινία προβάλλεται κανονικά, με υποτίτλους, αλλά και μεταγλωττισμένη. Στη μεταγλωττισμένη βερσιόν τις φωνές τους έχουν δανείσει οι: Εβελίνα Αραπίδη, Κωνσταντίνος Κακανάς, Σοφία Καψαμπέλη, Ελευθερία Μεταξά, Χρυσούλα Παπαδοπούλου, Ποίμης Πέτρου, Ιφιγένεια Στάικου, Διονυσία Τσιτιρίδου, Γιάννης Υφαντής.

Η υπόθεση: Ο Ίκαρος είναι ένας πιτσιρίκος που ζει μαζί με την αλκοολική μητέρα του, καθώς ο πατέρας του τους έχει εγκαταλείψει (του άρεσε να πηγαίνει με διάφορες «κότες», όπως του έχει πει η μητέρα του). Για συναισθηματικούς λόγους ο Ίκαρος προτιμά να τον φωνάζουν Courgette, ήτοι «Κολοκυθάκη». Μια μέρα ο Κολοκυθάκης θα χάσει και τη μητέρα του με έναν παράξενο τρόπο στον οποίο εμπλέκεται και ο ίδιος. Παντελώς ορφανός πλέον, με τη βοήθεια ενός συναισθηματικού αστυνομικού, του Ρεϊμόντ, ο Κολοκυθάκης θα βρεθεί σε Ίδρυμα γεμάτο «προβληματικά» παιδιά όπως ο ίδιος. Σε ένα ορφανοτροφείο. Εκεί θα δεχτεί αγάπη ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του, θα φτιάξει φίλους, θα ερωτευθεί και θα είναι έτοιμος να φύγει έχοντας μια οικογένεια τεχνητή μεν αλλά πολύ πιο πραγματική από αυτήν που είχε πριν πάει στο Ίδρυμα...

Η άποψή μας: Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει σε τούτη την τρυφερότατη ταινία που το μόνο της πρόβλημα είναι η εύρεση του... target group της! Τα πολύ πιτσιρίκια που βλέπουν ταινίες της Disney ας πούμε, ίσως αγριευτούν με μια ταινία όπου υπάρχει φανερός αλκοολισμός ενηλίκου, δολοφονία χωρίς πρόθεση, και υπόνοιες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιού από κάποιον από τους γονείς του! Οι έφηβοι από την άλλη ίσως βρουν την ταινία πολύ παιδική για τα γούστα τους. Οι ενήλικες συνήθως πηγαίνουν σε ταινίες κινουμένων σχεδίων συνοδεύοντας τα παιδιά ή τα ανίψια τους. Πρόβλημα λοιπόν. Αλλά ελπίζω η ταινία να βρει το κοινό της. Όπως πέρσι η «Κόκκινη χελώνα». Άλλη μια ιδιαίτερη ταινία κινουμένων σχεδίων εκείνη, με καθόλου διαλόγους, κι όμως έκανε μια μικρή επιτυχία στη χώρα μας... Κατά τα άλλα, η ταινία είναι άψογη και ιδιαίτερα προσεκτική και ώριμη στα θέματα τα οποία θίγει.

Η αθωότητα των παιδιών και οι συνεχόμενες αναρωτήσεις τους, ιδίως σε ότι έχει να κάνει με το σεξ, προκαλούν μονίμως γέλιο. Ο αστυνομικός δέχεται... μονίμως μπουγέλο από έναν Άραβα πιτσιρίκο, καθώς ο μικρός θεωρεί πως εκείνος είναι υπεύθυνος που ο πατέρας του είναι στη φυλακή! Η σχέση του αστυνομικού με τον Κολοκυθάκη είναι κομβικής σημασίας για την ταινία, καθώς για πρώτη φορά ο μικρός βλέπει στο συγκεκριμένο ενήλικα μια πατρική φιγούρα, τέτοια που δεν είχε γνωρίσει ποτέ. Επίσης, είναι πολύ ενδιαφέρουσα η αντιστροφή στην νόρμα που λέει πως μέσα στο ορφανοτροφείο τα πράγματα είναι άθλια κι έξω, τα πράγματα είναι ελκυστικά. Για τον Κολοκυθάκη το ορφανοτροφείο είναι χώρος χαράς, διασκέδασης, μάθησης και ουσιαστικής ενηλικίωσης. Γενικώς, αυτό που πετυχαίνει τούτη η ταινία είναι πολύ σημαντικό: ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί και αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα με ρεαλιστικό και ειλικρινή τρόπο, πρωτόγνωρο ενδεχομένως για ταινία «μικιμάους». Να σταθούμε λίγο και στο σάουντρακ:

Μεγάλη έκπληξη το άκουσμα του υπέροχου γερμανικού τραγουδιού «Eisbar» των Grauzone από το 1980, στη σκηνή με το πάρτι στην εκδρομή των παιδιών στο χειμερινό καταφύγιο! Καθόλου έκπληξη από την άλλη το άκουσμα του γαλλικού ύμνου «Le Vent Nous Portera» στο φινάλε της ταινίας, όχι από τους Noir Desir αλλά σε διασκευή. Σπουδαία ταινία, που καταχειροκροτήθηκε στις Κάννες και κάτι μου λέει πως το ίδιο θα συμβεί και στις εγχώριες προβολές της. Σημείωση: Λόγω του γεγονότος ότι η ταινία είναι διάρκειας μόλις 66 λεπτών, μαζί της προβάλλεται και η επίσης stop motion animation ταινία μικρού μήκους «Ethnophobia», ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ζιόγκα, βασισμένη σε σενάριο του Πέτρου Κοσκινά.

Η συγκεκριμένη, διασκεδαστικότατη ταινία, με τα κουκλάκια διαφορετικού χρώματος, συμμετείχε σε διάφορα φεστιβάλ και κέρδισε πάμπολλα βραβεία.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Δεκεμβρίου 2017 από την Rosebud 21

Η τετραγωνική ρίζα της ανηλεούς κριτικής

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Πολιτισμένοι» εναντίον... πιθηκάνθρωπου κι άλλες ιστορίες...

Αυτή είναι η πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία του Σουηδού Ruben Östlund, στον οποίο το περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έστησε ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα όπου όλες οι ταινίες του προβλήθηκαν στο επίσημο πρόγραμμα. Οι προηγούμενες μεγάλου μήκους ταινίες του είναι οι εξής: «Μογγόλος κιθαριστής» (Gitarrmongot, 2004), «Ακούσια» (De ofrivilliga, 2008), «Play» (2011) και η ταινία με την οποία τον γνωρίσαμε στην Ελλάδα, «Ανωτέρα βία» (Force Majeure, 2014). Ο ίδιος ο Östlund ήρθε καλεσμένος του φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη! Η ταινία «Το τετράγωνο» (The Square) πριν έρθει στο φεστιβάλ μας και πριν βγει και στις αίθουσες της χώρας μας έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών, όπου συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα. Και τιμήθηκε με την ύψιστη διάκριση. Κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα! Και είναι η επίσημη πρόταση της Σουηδίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ!

Στο δελτίο τύπου που μας έστειλε η εταιρία διανομής υπάρχει το σημείωμα του σκηνοθέτη, που είναι εξόχως ενδιαφέρον. Σας παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα, που αναφέρεται στη συλλογική ευθύνη: «Κατά την έρευνα που έκανα για την ταινία ''Play'', στην οποία περιγράφω πώς κάποια παιδιά κλέβουν άλλα παιδιά, συναντούσα συχνά την ανικανότητά μας όταν πρέπει να προσφέρουμε βοήθεια σε δημόσιους χώρους. Οι ληστείες της ταινίας γυρίστηκαν μέρα στο φιλήσυχο Γκέτεμποργκ, σε εμπορικά κέντρα, σε τραμ και πλατείες και οι ενήλικες δεν αντέδρασαν παρ’ όλο που τα περιστατικά διαδραματίζονταν πολύ κοντά τους. Αυτή η αναστολή στο να προσφέρουμε βοήθεια όταν είναι παρόντες άλλοι είναι γνωστή στους ψυχολόγους ως «η απάθεια του παρευρισκόμενου» («bystander apathy»). Πειράματα δείχνουν ότι η πιθανότητα της βοήθειας είναι αντιστρόφως ανάλογη με τον αριθμό των παρευρισκόμενων, εξαιτίας αυτής της διάχυσης της ευθύνης που υπερισχύει σε μεγαλύτερες ομάδες, παρ' όλο που υπάρχει απόδειξη ότι η συνοχή της ομάδας εξισορροπεί τη συλλογική αδιαφορία».

Η υπόθεση: Ο Κρίστιαν είναι ο ευυπόληπτος επιμελητής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στην Στοκχόλμη, ένας διαζευγμένος πατέρας δύο ανήλικων κοριτσιών, που οδηγεί ηλεκτρονικό αυτοκίνητο μάρκας Tesla κι ένας άνθρωπος που βοηθάει τους επαίτες γύρω του όποτε μπορεί – πολλές φορές, όμως απλά τους λέει πως δεν έχει μετρητά. Επόμενο μεγάλο έκθεμα του μουσείου είναι το «Τετράγωνο», μια εγκατάσταση μιας καλλιτέχνιδας από την Αργεντινή, που καλεί τους περαστικούς να επιδείξουν αλτρουισμό, θυμίζοντάς τους το ρόλο ενός υπεύθυνου στην κοινωνία ατόμου. Αλλά καμιά φορά είναι δύσκολο να παραμείνεις πιστός στα ιδανικά σου. Μια μέρα, χωρίς να το καταλάβει, ο Κρίστιαν πέφτει θύμα ενός καλοστημένου κόλπου μέσω του οποίου του κλέβουν το πορτοφόλι και το κινητό του.

Με την παρότρυνση ενός συνεργάτη του αντιδράει επιθετικά, κάτι που από τη μια έχει αποτέλεσμα (του επιστρέφονται τα κλεμμένα), από την άλλη όμως προκύπτουν και παρενέργειες. Κι έχει να αντιμετωπίσει και μια δημοσιογράφο, με την οποία κάνει σεξ, αλλά και τους μαρκετίστες που προσλαμβάνει το μουσείο για να προωθήσει την έκθεση, οι οποίοι ετοιμάζουν μια καμπάνια που το να την χαρακτηρίσει κανείς «ανήθικη» δεν αρκεί για να την περιγράψει! Η έκρηξη του ανεξέλεγκτου Κρίστιαν οδηγεί αυτόν, όπως και το μουσείο, σε κρίση.

Η άποψή μας: Ο Κρίστιαν είναι όμορφος. Ο Κρίστιαν είναι ετοιμόλογος. Ο Κρίστιαν ξέρει να λέει μπούρδες να ακούγονται ωραία. Ο Κρίστιαν ξέρει από σύγχρονη τέχνη. Ή προσποιείται ότι ξέρει. Το σίγουρο είναι ότι οι άλλοι πείθονται. Ο Κρίστιαν είναι ένας μεσοαστός. Ξέρει κόσμο. Ξέρει πολύ κόσμο. Ξέρει έναν από τους 251 πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, από αυτούς που έχουν στην κατοχή τους τον μισό πλούτο ολάκερης της γης! Ξέρει τη σημασία να είσαι αυθεντικός και αυθόρμητος, οπότε τα... προβάρει και τα δύο. Όταν (νομίζει πως) σταματάει μια επίθεση ενός άντρα απέναντι σε μια γυναίκα που φωνάζει πως θα τη σκοτώσουν, νιώθει δυνατός, σαν να ξυπνάει μέσα του το αρσενικό, ένα αρσενικό που κατά πως φαίνεται, έχει δώσει τη θέση του σε έναν μετροσέξουαλ. Νιώθει έξαψη. Όταν καταλαβαίνει πως όλο αυτό ήταν κόλπο για να τον κλέψουν δημοσίως, θίγεται ο ανδρικός εγωισμός του. Και βάζει πλώρη να πάρει εκδίκηση.

Ο σκηνοθέτης παίρνει όλα τα όπλα του και πυροβολεί αδιακρίτως. Το χιούμορ του και ο σουρεαλισμός του παραπέμπουν από τον συμπατριώτη του Andersson και τον Bunuel μέχρι τον Haneke και τον Carax! Στην πρώτη γραμμή του πυρός, η τέχνη. Τι είναι τέχνη; Τι είναι σύγχρονη τέχνη; Το να μπει οποιοδήποτε αντικείμενο σε ένα μουσείο το κάνει αντικείμενο τέχνης; Είναι 20 βουναλάκια από χαλίκια μαζεμένα σε έναν μουσείο, τέχνη; Είναι 10 καρέκλες μπλεγμένες η μία πάνω στην άλλη, ακατάστατα, συνοδευμένες από τον ήχο της κατάρρευσής τους σε λούπα, τέχνη; Μπορεί οι ζωγραφιές ενός χιμπατζή να είναι τέχνη; Σύγχρονη τέχνη ρε φίλε. Ένας ακόμα τρόπος να διαχωρίζονται οι φτωχοί από τους πλούσιους. Οι μεγαλοαστοί θαυμάζουν την τέχνη – εννοείται ότι δεν καταλαβαίνουν γρι. Κι όταν η τέχνη είναι διαδραστική, ζωώδης, πηγμένη στα ένστικτα, η τέχνη είναι... επικίνδυνη! Τους τρομοκρατεί. Τους γελοιοποιεί: είναι καταπληκτική η σκηνή με τον Ρώσο καταστασιακό καλλιτέχνη που «κάνει» τον χιμπατζή, ένας πιθηκάνθρωπος σε ένα πάρτι γεμάτο από την αφάν γκατέ της σουηδικής κοινωνίας, και τα κάνει γιάμπαλο! Τρόμο να δουν τα μάτια σας! Αλλά πάντα σε πρώτο πλάνο ο Κρίστιαν. Ο καλός αυτός άνθρωπος. Που βοηθάει τους επαίτες: ξεχασμένοι στο περιθώριο, μόνο ως... εκρηκτική πρώτη ύλη για viral βίντεο μπορούν να χρησιμεύσουν!

Ο εραστής: η σκηνή του σεξ με την Elisabeth Moss και η τύχη του... προφυλακτικού, είναι από τις πολύ αστείες της ταινίας. Ο δίκαιος: ζητάει δικαιοσύνη και βάζει να ακούσει... Justice!!! Ένα τίποτα είναι. Ένας κενός άνθρωπος που δείχνει ωραίος μέσα στα ακριβά του κουστούμια. Και η σύγχρονη τέχνη κάποτε θα είναι κλασική τέχνη, όπως σήμερα κλασική τέχνη είναι η τέχνη που κάποτε ήταν σύγχρονη: η τύχη του αγάλματος με τον έφιππο μπροστά από το μουσείο, που πρέπει να φύγει για να τοποθετηθεί εκεί το Τετράγωνο, είναι επίσης από τις πολλές αστείες σκηνές της ταινίας. Μιας ταινίας που μιλάει πέρα από τη σύγχρονη τέχνη και για τη σύγχρονη κοινωνία, που βρίσκεται ολοφάνερα σε ελεύθερη πτώση. «Θέλετε να βοηθήσετε να σωθεί ένας άνθρωπος;» ρωτάει μια ακτιβίστρια τους περαστικούς στο δρόμο. «Όχι σήμερα» είναι η απάντηση ενός, από εκείνους που δίνουν απάντηση! Ρε φίλε, κατάντια. Όσο οδεύουμε όμως προς το φινάλε νιώθεις να πλησιάζει με φόρα μια... αμηχανία! Μετά από δυόμιση ώρες ταινίας ο σκηνοθέτης αφήνει υποπλοκές ανολοκλήρωτες (πχ τι γίνεται η σχέση του κεντρικού ήρωα με την Moss;) και θαρρείς και φοβάται να το τραβήξει το πράγμα στα όρια.

Χτυπάει ανελέητα την πολιτική ορθότητα αλλά νιώθει ότι πρέπει στο φινάλε να είναι... ορθός για να μην «πετάξει» έξω τους θεατές. Κι εκεί που σκοτώνει με το βαμβάκι και μας κάνει να γελάμε με τα χάλια των δυτικών κοινωνιών, στο τέλος σοβαρεύει. Και ο αμοραλιστής ήρωάς του γίνεται άνθρωπος. Άτσαλα. Βιαστικά. Παρά φύσιν. Αφού είναι μπαμπάς. Ένας αλλά λέων! Και τα κορίτσια του είναι μαζορέτες. Άρα, συμμετέχουν σε κάτι ομαδικό. Σε κάτι συλλογικό. Σε κάτι πάνω από τον εαυτό τους. Οπότε, ναι, μπορεί κι αυτός ο κυνικός ιδεαλιστής να δει πέρα από το εγώ του... Παρά τρίχα αριστούργημα! Έτσι κι αλλιώς, πάντως, τούτη είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Δεκεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.

Εγκαταλελειμμένοι, απομονωμένοι, τρομοκρατημένοι. Όταν σε κυριεύει ο φόβος,  να κρατάς την ελπίδα ζωντανή! Σκηνοθετημένη από τον δημιουργό Greg McLean, που μέχρι στιγμής έχει βάλει την υπογραφή του σε παραγωγές όπως τα The Belko Experiment, The Darkness και Rogue, είναι η νέα περιπετειώδης ταινία που φέρει τον τίτλο Η Ζούγκλα (Jungle) που αποτελεί συμπαραγωγή των χωρών της Κολομβίας και της Αυστραλίας. Η εμοπνευσμένη, αληθινή, τραγική ιστορία επιβίωσης, βασίζεται στο διεθνές μπεστ σέλλερ του Yossi Ghinsberg και περιγράφει την οδύσσεια μιας ομάδας φίλων που ακολουθώντας τον οδηγό / ιχνηλάτη τους μέσα στα βάθη της Βολιβιανής ζούγκλας, θα αναζητήσουν το μονοπάτι που σύμφωνα με τον θρύλο θα τους οδηγήσει σε ένα ινδιάνικο, χαμένο χωριό. Οι άμαθοι κομπανιέροι πολύ σύντομα θα αντιληφθούν, πως πίσω από τις πυκνές φυλλωσιές κρύβονται τόσοι κίνδυνοι και εκπλήξεις, που καθιστούν το μέρος που διάλεξαν για να βαδίσουν άκρως απειλητικό για τις ίδιες τους ζωές.

Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο διεθνής αστέρας Daniel Radcliffe, έχοντας την υποστήριξη ενός σημαντικού ιντερνάσιοναλ καστ που αποτελούν οι Alex Russell, Thomas Kretschmann, Lily Sullivan, Yasmin Kassim, Joel Jackson, John Bluthal.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Δεκεμβρίου 2017 από την Spentzos Films!

Θέλω να πάω σπίτι μου, με την μαμά μου! Βασισμένη στο μυθιστόρημα Autobiographie d’une Courgette του Ζιλ Παρί είναι η animation δημιουργία Εγώ, ο Κολοκυθάκης (Ma Vie De Courgette) που υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων 2017. Το φιλμ είναι ένα animation γυρισμένο με την τεχνική του stop-motion. Η τεχνική έχει τη λογική που χρησιμοποιείται και στα καρτούν: οι μαριονέτες κινηματογραφούνται καρέ-καρέ. Μεταξύ των καρέ οι μαριονέτες μετακινούνται ελάχιστα για να δώσουν την ψευδαίσθηση της κίνησης. Η τελειοποίηση των κινήσεων, η ρευστότητα τους, η λεπτότητα μιας έκφρασης- δημιουργούνται όλα ενώ οι μαριονέτες παραμένουν ακίνητες. «Κολοκυθάκης» είναι το πολύ ιδιαίτερο παρατσούκλι αυτού του 9χρονου αγοριού. Η ιστορία του είναι μοναδική, αλλά τα συναισθήματα που προκαλεί μας αγγίζουν όλους. O Κολοκυθάκης μεταφέρεται σε ορφανοτροφείο από τον ευγενικό αστυνομικό, Ρέιμοντ. Παλεύειναβρειτηθέσητουσεαυτότοπαράξενο και συχνά εχθρικό περιβάλλον. Με τη βοήθεια του Ρέιμοντ και των νέων του φίλων όμως, ο Κολοκυθάκης θα μάθει να εμπιστεύεται, θα βρει την αγάπη και μια νέα οικογένεια, όλη δική του.

Στην ταινία «Εγώ, ο Κολοκυθάκης», οι κούκλες έχουν ύψος περίπου 10 εκ. και είναι κατασκευασμένες από διάφορα υλικά (αφρολέξ για τα μαλλιά, σιλικόνη για τα χέρια, ρητίνη για το πρόσωπο, ύφασμα για τα χειροποίητα ρούχα).

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Δεκεμβρίου 2017 από την Rosebud 21!

Πέντε κασόνια λίρες σε ένα "Κ"! Η νέα κωμωδία του Στράτου Μαρκίδη O Θησαυρός, βασίζεται στο αγαπημένο θεατρικό έργο «Ο Θησαυρός του Μακαρίτη» των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη. Η σύγχρονη ιστορία εξελίσσεται σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της Κρήτης. Η - προσφάτως - χήρα Θεώνη Κανελοπιπεράκη, μένει στον χρεοκοπημένο ξενώνα της στην Κρήτη και προσπαθεί να ανταπεξέλθει στα χρέη, που της άφησε ο μακαρίτης. Τα δωμάτια όμως δεν ενοικιάζονται ιδιαίτερα εύκολα. Έτσι, μαζί με την ανιψιά της, την Λουκία, σκαρφίζονται ένα τέχνασμα, και διαδίδουν πως στην πανσιόν ο μακαρίτης έχει κρύψει ένα θησαυρό. Πολύ γρήγορα η πανσιόν γεμίζει από θησαυροθήρες που με διάφορες δικαιολογίες ζητούν να νοικιάσουν ένα δωμάτιο. Ανάμεσά τους, ο Νεόκοπος Χαιρετάκης, επί σαρανταετία ερωτευμένος με την Θεώνη, που λόγω μιας παλιάς βεντέτας δεν μπορεί να τον εξωτερικεύσει, και ο Στέλιος Προυσαλάκης, ιδιοκτήτης πρακτορείου ΟΠΑΠ και ιδιαίτερα ζηλιάρης, με την Ιταλίδα γυναίκα του. Όλη η περιοχή είναι υπό τον έλεγχο του Μητσάκου Παρασχάκη, τοκογλύφου και μαφιόζου, που θέλει να «βάλει χέρι» στον ξενώνα της Θεώνης και να χτίσει στη θέση του πεντάστερο resort. Υπολογίζει όμως χωρίς την ξενοδόχο. Ο αγώνας δρόμου για την ανεύρεση του θησαυρού ξεκινά, φέρνοντας στην επιφάνεια διάφορα κωμικοτραγικά και αισθηματικά γεγονότα που θα φέρουν τα πάνω-κάτω στην μικρή κοινότητα της περιοχής.

Στην ταινία πρωταγωνιστεί ένα all-star cast Ελλήνων ηθοποιών. Στον ρόλο της Θεώνης Κανελοπιπεράκη θα δούμε την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, στον ρόλο του Νεόκοπου Χαιρετάκη θα δούμε τον Παύλο Χαϊκάλη και στον ρόλο του Στέλιου Προυσαλάκη θα δούμε τον Σωτήρη Καλυβάτση. Μαζί τους ο Γιάννης Τσιμιτσέλης, στο ρόλο του Ηρακλή Τσισκάκη, η Φαίη Ξυλά ως η Λουκία Κανελοπιπεράκη, ο Λευτέρης Ελευθερίου ως ο Βάσος Χαιρετάκης, η Μάγδα Πένσου ως η Λεώνη Περή, η Δωροθέα Μερκούρη ως η Carla, ο Γιώργος Γιαννόπουλος ως ο Μητσάκος Παρασχάκης, ο Μιχάλης Μαρίνος ως ο Ερμής Δερμιτζάκης, ο Δημήτρης Τζουμάκης ως ο Θανάσης Χατζιδάκης, η Σοφία Μουτίδου ως η Χαριτίνη Χαιρετάκη, ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης ως ο Μανώλης Παρασχάκης, η Κατερίνα Στικούδη ως η Σάρον (Χάιδω) Μανωλάκου και ο Σπύρος Φωκάς στο ρόλο του μακαρίτη Χαράλαμπου. Η σκηνοθεσία είναι του Στράτου Μαρκίδη («Λάρισα Εμπιστευτικό», «I Love Καρδίτσα»), σε σενάριο του Δημήτρη Αποστόλου («Δυο Ξένοι»).
Την ομάδα παραγωγής πλαισιώνουν ο Βασίλης Καπούλας στην διεύθυνση φωτογραφίας, ο Κοσμάς Φιλιούσης στο μοντάζ, η Λαμπρινή Καρδάρα στα σκηνικά, ο Κλέων Φυσέκης στα κοστούμια και ο Χρήστος Παπαδόπουλος στη μουσική. H παραγωγή της ταινίας είναι της SM Media Productions, ενώ τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα, την Κρήτη και την Κύπρο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Δεκεμβρίου 2017 από την Tanweer!