Movies Ltd

Ξένος το πρωί, Ήρωας το βράδυ! Είναι η τρίτη φορά μετά τις δύο προηγούμενες και ιδιαίτερα επιτυχημένες, The LEGO Movie και The LEGO Batman Movie, που τα μικρά πολύχρωμα τουβλάκια, τα οποία μπορούν να πραγματοποιήσουν ακόμη και την πιο απρόβλεπτη κατασκευή, περνούν το κατώφλι του κινηματογράφου, για να προσφέρουν μια άκρως διασκεδαστική περιπέτεια, με εκείνη - φυσικά - στον βασικό ρόλο. Πρόκειται για το animation Η Ταινία LEGO NINJAGO (The LEGO Ninjago Movie), που όπως είναι αντιληπτό από την μαρκίζα, το ύφος είναι επικό, κουνγκ φου ανατολίτικο, με τα κουκλάκια αυτή την φορά να επιδίδονται σε ικανότητες μαχητικές, ασιανών πολεμικών τεχνών. Το έργο περιστρέφεται γύρω από την μεγάλη μάχη της πόλης Νιντζάγκο, εκεί που ο νεαρός Λόυντ / Πράσινος Νίντζα μαζί με την δυναμική συντροφιά του, που αποτελούν επίσης μυστικοί πολεμιστές, καλείται να αντιμετωπίσει τον κακίστρο πολέμαρχο Γκάμαντον, τον χειρότερο άνθρωπο όλων των εποχών, για να σώσει τον κόσμο. Το πιο σημαντικό του πρόβλημα σε αυτή την μονομαχία, είναι πως ο υπέρτατος κακός, είναι συνάμα και πατέρας του. Με αυτή την γονική / παιδική μάχη που υπόσχεται αμέτρητες συγκινήσεις, ασχολείται και το πρώτο τρέιλερ που έκανε την εμφάνιση τους στην έκθεση της Comic Con, από την Warner που ήδη έχει προγραμματίσει την επίσημη έξοδο του φιλμ στις αίθουσες, στις 13 Οκτωβρίου 2017 σε όλο τον κόσμο!

Δεν είναι και λίγοι οι σούπερ αστέρες που συμμετέχουν φωνητικά στο καστ δανείζοντας τις χροιές τους στους βασικούς ήρωες του στόρι. Πιο συγκεκριμένα μεταξύ άλλων συναντάμε τους Dave Franco, Justin Theroux, Fred Armisen, Abbi Jacobson, Olivia Munn, Kumail Nanjiani, Michael Peña, Zach Woods, μα και τον θρυλικό στο είδος ζωντανό μύθο Jackie Chan.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Οκτωβρίου 2017 από την Tanweer!

Εκμεταλλεύσου κάθε θάνατο σου! H Blumhouse, η εταιρεία που μας έδωσε τις πολύ πετυχημένες εμπορικά ταινίες Διχασμένος (Split) και Τρέχα (Get Out) που αγαπήθηκαν από κοινό και κριτικούς, υπογράφει την παραγωγή άλλης μιας πρωτότυπης ταινίας τρόμου που μάς περιγράφει τη σκοτεινή πλευρά της Μέρας της Μαρμότας. Στη νέα ταινία τρόμου, Γενέθλια Θανάτου (Happy Death Day), με τις εύστοχες κωμικές ανάσες, ο σκηνοθέτης Christopher B. Landon (Paranormal Activity: The Marked Ones), μας αφηγείται μια δολοφονία που λαμβάνει χώρα ξανά και ξανά με το ίδιο πάντα θύμα. Η Τρι Γκέλμπμαν, μια σνομπ φοιτήτρια, που το μόνο που την αφορά είναι να περνάει καλά, δίχως να την ενδιαφέρει αν πληγώνει με τη συμπεριφορά της τους γύρω της, δολοφονείται την ημέρα των γενεθλίων της, και ξυπνά το επόμενο πρωί για να ξαναζήσει την ίδια μέρα του βάναυσου θανάτου της ξανά και ξανά και ξανά… Αυτή, όμως, η επανάληψη της ίδιας ημέρας είναι που της δίνει την ευκαιρία να προσπαθήσει να βρει την ταυτότητα του δράστη προκειμένου να αποτρέψει τη δολοφονία της.

Πρωταγωνιστεί η όμορφη Jessica Rothe και μαζί τις οι Israel Broussard, Ruby Modine, Rachel Matthews, Charles Aitken, Rob Mello, Phi Vu, Caleb Spillyards.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Οκτωβρίου 2017 από την UIP!

Οι 200 της Καισαριανής! Έχοντας υπογράψει - μεταξύ άλλων - την σημαντικότερη εγχώρια δημιουργία της δεκαετίας που διανύουμε, ο Μάστρο-Παντελής καθώς φαίνεται βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα. Και επιστρέφει τέσσερα χρόνια μετά την σπουδαία Μικρά Αγγλία του, με ένα θέμα επίκαιρο όσο ποτέ. Μια από τις πιο αιματηρές σελίδες της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, την άνανδρη μαζική εκτέλεση των διακοσίων αγωνιστών πατριωτών στης Καισαριανής τον τοίχο, την Πρωτομαγιά του 44 από τα ναζιστικά στρατεύματα σε αντίποινα για την δολοφονία του Γερμανού αξιωματικού Κρέι και της συνοδείας του, στους Μολάους της Λακωνίας. Η αφήγηση της ταινίας Το Τελευταίο Σημείωμα, που σκηνοθετεί ο Παντελής Βούλγαρης σε σενάριο της Ιωάννας Καρυστιάνη, γίνεται μέσα από τα μάτια του φυλακισμένου μαζί με άλλους 199 αντιστασιακούς στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, Κρητικού, μικρασιατικής καταγωγής Ναπολέοντα Σουκατζίδη, που εκτελώντας χρέη διερμηνέα του διοικητή του στρατοπέδου Καρλ Φίσερ, θα έλθει πρόσωπο με πρόσωπο με τις ανείπωτες βαρβαρότητες των κατακτητών. Ελπίζοντας ο ίδιος πως θα ελευθερωθεί κάποια στιγμή, για να έλθει κοντά και πάλι με την αγαπημένη του Χαρά, που τον προσμένει πίσω από τα κάγκελα, δέκα χρόνια κοντά, όντας κυνηγημένος και από το προκατοχικό φασιστικό καθεστώς, θα πάρει την ευκαιρία από τον ίδιο τον εκτελεστή, που θα του δώσει χάρη αν επιθυμήσει, αρκεί την θέση του στο απόσπασμα να πάρει κάποιος άλλος. Το πρώτο εισαγωγικό τρέιλερ του ηθικού διλήμματος, που ουδείς γνήσιος πατριώτης θα θεωρούσε ως υπαρκτό, μόλις έκανε την εμφάνιση του από την διανομή της Tanweer που έχει προγραμματίσει να κυκλοφορήσει την ταινία στις αίθουσες, στις 26 Οκτωβρίου 2017.

Ένα εξαιρετικά επιλεγμένο, όπως πάντοτε, καστ, εμφανίζεται στις εικόνες του Τελευταίου Σημειώματος, που γυρίστηκε στην Κρήτη, στις φυλακές Ιτζεδίν, έχοντας ηγετική την παρουσία του πάντα εξαιρετικού Ανδρέα Κωνσταντίνου στον ρόλο του Σουκατζίδη. Την προσεγμένη ερμηνευτική ομάδα αποτελούν ο Γερμανός Andre Henicke ως κομάντερ Φίσερ, η ελληνοαμερικανίδα Melia Kreiling ως Χαρά, αλλά και οι Τάσος Δήμας, Βασίλης Κουκαλάνι, Αινείας Τσαμάτης, Λουκάς Κυριαζής, Κωνσταντίνα Χατζηαθανασίου, Λευτέρης Λαμπράκης, Μιχάλης Αεράκης, Χρήστος Κωνσταντακόπουλος, Μανώλης Ψαρουδάκης, Γιώργος Καραμαλέγκος, Βασίλης Σύρρος, Δημήτρης Καλογεράκης, Μανώλης Μαυράκης, Μηνάς Μισύρης, Τάσος Καϊσαρλής, Αντώνης Παλιεράκης, Νίκος Ράμμος, Μιχάλης Τακτικάκης, Μανώλης Πούλης, Θεώνη Κουτσουνάκη. Την διεύθυνση φωτογραφίας υπογράφει ο Σίμος Σαρκετζής, το μοντάζ ο Τάκης Γιαννόπουλος, τα σκηνικά ο Σπύρος Λάσκαρης, τα κοστούμια η η Γιούλα Ζωιοπούλου και την μουσική ο Αλέξανδρος Βούλγαρης.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Οκτωβρίου 2017 από την Tanweer!

Εσύ, γνωρίζεις τη διαφορά μεταξύ καλού και κακού; Ο σκηνοθέτης του «Τσεκούρι από Κόκαλο» S. Craig Zahler επιστρέφει με τη δεύτερη ταινία του, μια περιπέτεια βγαλμένη από τα έγκατα της πιο σκοτεινής αμερικάνικης φυλακής. Το Καυγάς στο Μπλοκ 99 (Brawl in cell block 99) είναι μια υπερβίαιη ιστορία οργής, λύτρωσης και… σπασμένων κρανίων που εναλλάσσει με ειλικρίνεια τον κοινωνικό ρεαλισμό με το gridhouse των Seventies: ένας μοντέρνος Αμερικανικός εφιάλτης προορισμένος να χριστεί σε μεταμεσονύκτιο cult. Η ζωή του Μπράντλεϊ καταρρέει: ενώ ο γάμος του με τη Λόρεν μοιάζει να είναι τελειωμένη υπόθεση, χάνει και τη δουλειά του. Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο, αποφασίζει να δουλέψει σαν βαποράκι ναρκωτικών. Δεκαοχτώ μήνες αργότερα, ο Μπράντλεϊ και η έγκυος Λόρεν ζουν το Αμερικάνικο όνειρο του υψηλού κέρδους και της πολυτελούς κατοικίας. Όταν μια παράδοση πάει στραβά, καταλήγει στη φυλακή, υποχείριο μιας συμμορίας που τον υποχρεώνει σε πράξεις βίας μετατρέποντας τη φυλακή σε ένα άγριο πεδίο μάχης.

Όπως το Pulp Fiction άλλαξε για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τον John Travolta, έτσι και το Brawl in cell block 99 μεταμορφώνει τον Vince Vaughn, αφού τον επινοεί εκ νέου σαν μια μηχανή καταστροφής, αλλά και αφοσιωμένο οικογενειάρχη παγιδευμένο σε μια συστημική κοινωνικό-οικονομική παγίδα που είναι αδύνατο να ξεφύγει. Μαζί του, ο θρυλικός (και πάντα γοητευτικός) Don Johnson, η Jennifer Carpenter (γνωστή και ως η αδελφή του Dexter από την ομώνυμη σειρά), πολλοί φύλακες όλων των ειδών φυλακών, κορεάτες γιατροί και μια σειρά από σπασμένα κρανία.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Οκτωβρίου 2017 από την Weird Wave!

Πόσο μακρυά μπορείς να φτάσεις για να σώσεις το παιδί σου? Από τους παραγωγούς του Salt και του Transformers, έρχεται το καταιγιστικό θρίλερ αγωνίας με τον τίτλο Kidnap, που όπως μαρτυρά απερίφραστα και ο τίτλος του, κάνει λόγο για την αρπαγή - συνηθισμένο φαινόμενο των ημερών μας - ενός ανήλικου μέσα από τα χέρια σχεδόν της τρομοκρατημένης μητέρας του. Τα γυρίσματα της ταινίας που σκηνοθετεί ο Luis Prieto, μάλιστα, έχουν ολοκληρωθεί εδώ και περίπου δύο χρόνια, από τα τέλη του 2014, για πολλούς και διαφόρους λόγους όμως, που έχουν να κάνουν με την χρεωκοπία της παραγωγού Relativity Media, εντέλει θα διανεμηθεί στις 2 Δεκεμβρίου τρέχοντος έτους, στο μέσον της χριστουγεννιάτικης εορταστικής περιόδου. Το εισαγωγικό τρέιλερ που μόλις έδωσε στην κυκλοφορία το στούντιο, ακολουθεί προφανώς την πεπατημένη αναλόγου ύφους φιλμς, σχεδόν αποκαλύπτοντας το σύνολο της πλοκής, αλλά και τις αγωνιώδεις προσπάθειες της μάνας να σώσει το παιδί της από τα χέρια του παρανοϊκού αγνώστου. Και κάπου εκεί ενδεχόμενα να κρύβεται το τουίστ του στόρι, αφού η μη εστίαση της κάμερας στο πρόσωπο του δράστη, αφήνει υπόνοιες πως δεν είναι και τόσο άγνωστος στην αναστατωμένη, όσο και πεισμωμένη γονιό.

Που τουλάχιστον στα μάτια του κοινού, σε ότι αφορά στην εξωτερική μορφή της πρωταγωνίστριας που την υποδύεται, μάλλον πίνει από το νερό της αιώνιας νιότης, αφού η Halle Berry, δεν δείχνει να έχει πάρει ούτε ημέρα πάνω της, από τις αρχές του μιλένιουμ, όταν και συστήθηκε ως σταρ ξεκινώντας μια πραγματικά θριαμβευτική πορεία. Διαδρομή που πάντως δεν περνά σήμερα και τις καλύτερες της ημέρες...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Οκτωβρίου 2016 από την Spentzos Films!

Εδώ ξεχνάς τα προβλήματα σου! Πανέτοιμο να πραγματοποιήσει την επίσημη πρώτη του στα επερχόμενα μεγάλα κινηματογραφικά ραντεβού της Βενετίας και του Τορόντο, είναι το ολοκαίνουργο πόνημα του πολυπράγμονα George Clooney, το έκτο στην σκηνοθετική του καριέρα μετά τα The Monuments Of Men, The Ides Of March, Leatherheads, Good Night And Good Luck και Confessions Of A Dangerous Mind. Όπως αναμενόταν ο ωραίος Τζορτζ, στο Suburbicon, συνεργάζεται για ακόμη μια φορά με τους αδελφούς Coen στο σενάριο, με το καυστικό χιούμορ των ιδιαίτερων και ξεχωριστών κινηματογραφιστών να είναι πασιφανές στις λίγες στιγμές που ορίζουν το σατιρικού ύφους τρέιλερ, που μόλις βγήκε στην κυκλοφορία από την Paramount Pictures. Το Σαμπάρμπικον είναι ένα ειδυλλιακό μέρος, ειρηνικό, φτιαγμένο με πολύ προσοχή και μελέτη στα προάστια, με πανέμορφα πανομοιότυπης αισθητικής σπίτια, ικανά να φιλοξενήσουν τις οικογένειες των καλοβαλμένων Αμερικάνων. Βρισκόμαστε στα 1959 και η φαμίλια των Λοτζ, θα πάρει αυτή ακριβώς την απόφαση να μετακομίσει σε αυτή την ασφαλή και ιδανική για το μέλλον της περιοχή. Στην πορεία όμως τα πράγματα θα αποδειχθεί πως δεν είναι τόσο λαμπερά όσο τα προβάλει η βιτρίνα, μιας και πίσω από την λαμπερή πρόσοψη κρύβονται μυστικά προδοσίας, βίας και υποκρισίας. Αυτή είναι η ιστορία των αλάθητων ανθρώπων, που θα ορίσουν μια γεμάτη σφάλματα συνοικία σαν το Suburbicon. Πρεμιέρα στις αίθουσες στις 27 Οκτωβρίου 2017!

Πολύ σημαντικοί αστέρες συμμετέχουν στο καστ του φιλμ του Clooney, όπως το συνηθίζει άλλωστε κι ο ίδιος να επιλέγει καλούς του φίλους για την διανομή, με πιο ξεχωριστούς τους Matt Damon, Julianne Moore και Oscar Isaac που συνθέτουν το πρωταγωνιστικό τρίο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Οκτωβρίου 2017 από την Odeon!

Alice is... Ως μοντέρνα ρομαντική κομεντί μας συστήνεται η περίπτωση του Σπίτι μου Σπιτάκι μας (Home Again), που στην παραγωγή του κρύβεται μια από τις πλέον αναγνωρισμένες πένες του είδους, η Nancy Mayers ενώ την σκηνοθεσία του υπογράφει η κόρη της Hallie Meyers - Shyer. Κεντρικό πρόσωπο της ανάλαφρης ιστορίας που περιγράφει το φιλμ είναι η Άλις Κίννευ, προσφάτως διαζευγμένη σαραντάρα, που αποφασίζει το καινούργιο ξεκίνημα στην ζωή της, μετακομίζοντας με τις δύο κορούλες της στα προάστια του Λος Άντζελες. Κατά την διάρκεια της γιορτής των γενεθλίων της, θα γνωρίσει τρεις πολύ νεαρότερους της άντρες, που επιθυμούν να κάνουν καριέρα ως κινηματογραφιστές, οι οποίοι αδέκαροι και άστεγοι θα της ζητήσουν να τους προσφέρει μέρος για να μείνουν για λίγο καιρό, μέχρι να ορθοποδήσουν. Δίχως να το σκεφτεί πολύ εκείνη θα πει το ναι, δεν έχει προβλέψει όμως το ενδεχόμενο ο έρωτας για τα μάτια του ενός φιλοξενούμενου της να της κτυπήσει την πόρτα, μαζί όμως με τον πρώην σύζυγό της, που θα εμφανιστεί εντελώς αναπάντεχα στο σπίτι της, με μια βαλίτσα ανά χείρας. Ευχάριστο και χαλαρό το τρέιλερ, ακολουθεί πιστά τις προσταγές του ρηχού rom com χωρίς εκπλήξεις, κάτι που αναμένεται να επιβεβαιωθεί και για το συνολικό εργάκι, στα μέσα του Σεπτέμβρη όταν και θα κάνει πρεμιέρα στην Αμερική, από την διανομή της Open Road.

Έχοντας μας συνηθίσει σε πιο ψαγμένες επιλογές τελευταία, η Οσκαρούχα για το Walk The Line, Reese Witherspoon, μετά από την συμμετοχή της στο animation Sing, στο Inherent Vice του PT Anderson και στο Wild, όπου απέσπασε ακόμη μια Ακαδημαϊκή υποψηφιότητα ερμηνείας, εδώ προσεγγίζει έναν ρόλο κάπως πιο κοντινό, αν και σε μεγαλύτερη ηλικία, σε εκείνον του Legally Blonde, που την έκανε διάσημη. Μαζί της συνυπάρχουν και οι Michael Sheen, Pico Alexander, Nat Wolff και Jon Rudnitsky.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Οκτωβρίου 2017 από την Feelgood Ent.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Snowman	UIP	2	91	26.997	117.828
2	Geostorm	Tanweer	1	89	17.113	17.113
3	Mother!	UIP	1	52	15.003	15.003
4	Blade Runner 2049	Feelgood Ent.	3	28	6.602	83.834
5	Despicable Me 3	UIP	8	65	6.435	283.306
6	The Promise	Feelgood Ent.	2	53	5.836	20.188
7	It	Tanweer	4	24	5.341	254.266
8	The Foreigner	Odeon	2	28	5.040	22.282
9	Loveless	Seven Films	1	8	4.132	4.132
10	The Emoji Movie	Feelgood Ent.	5	46	3.776	46.135

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

του zerVo (@moviesltd)

Τόνε θυμάμαι σαν τώρα αυτόν τον φαφλατά τον Dean Devlin να μιλάει στα behind the scenes των δικής του παραγωγής καταιγιστικών μπλοκμπάστερ, με τέτοιο πομπώδες ύφος, που σου έδινε την εντύπωση πως την ταινία την είχε υπογράψει εξ ολοκλήρου εκείνος και ουχί ο μετρ της κινηματογραφικής καταστροφολογίας Roland Emmerich, που στις συνεντεύξεις περνούσε σε δεύτερο πλάνο. Φιλοδοξία που μετά από μια ντουζίνα και βάλε προντάξιονς στο Χόλιγουντ, ο Νεουορκέζος έκανε επιτέλους πραγματικότητα, όπως αναμενόταν, να περάσει δηλαδή από την συγγραφή του σεναρίου ή το στήσιμο του πρότζεκτ, πίσω από την κάμερα για να φορέσει την φόρμα εργασίας του ντιρέκτορα. Και όπως έχει συμβεί κατά συντριπτικό ποσοστό στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις, να τα κάνει μαντάρα!

2022. Κατόπιν συμφωνίας των δεκαοκτώ ισχυρότερων κρατών, έχει τεθεί σε εφαρμογή σχέδιο ελέγχου του κλίματος στον πλανήτη, μέσω δορυφόρων που μελετούν διαρκώς τις ιδιότροπες τάσεις του καιρού, διατηρώντας με επιστημονικό τρόπο την κατάσταση στην απαιτούμενη ισορροπία. Κάποια φαινόμενα μυστηριώδη και ανεξήγητα πρόσφατα φαινόμενα, με αποκορύφωμα τον απρόσμενο χιονιά στο μέσον της Αραβικής ερήμου,, θα ανησυχήσουν τους ερευνητές, που θα αντιληφθούν πως το τεχνολογικό πλάνο δεν λειτουργεί σύμφωνα με τις εντολές που έχει λάβει και κατά κάποιο τρόπο επιτίθεται αναίτια στην Γη. Προειδοποίηση για λάθη στον σχεδιασμό του προγράμματος που είχε στείλει από καιρό στα υψηλά κλιμάκια, ο διακεκριμένος μετεωρολόγος Τζέικ Λόσον, με συνέπεια να τεθεί σε δυσμένεια.

Καθώς η ανάγκη για εντοπισμό του προβλήματος που πλέον απειλεί την ανθρωπότητα, ο Λόσον θα επαναδραστηριοποιηθεί, χάρη και στην επιμονή του αδελφού του Μαξ, που πλέον είναι ο βασικός υπεύθυνος του πρωτοποριακού σχεδίου και θα σταλεί στο διαστημικό κέντρο ελέγχου για να πραγματοποιήσει την μελέτη του. Εκεί που ο έμπειρος επιστήμονας, θα βρεθεί μπροστά σε μια τεράστια έκπληξη, αντιλαμβανόμενος πως το πρόγραμμα, επηρεασμένο από έναν αγνώστου προέλευσης ιό, δρα απρόβλεπτα και ανεξέλεγκτα, έχοντας λάβει οδηγία να προκαλέσει φονικές καταστροφές σε πυκνοκατοικημένες μεγαλουπόλεις, φτάνοντας ακόμη και στον ολοκληρωτικό αφανισμό τους!

Και άντε τώρα να βάλεις σε εφαρμογή το πρότζεκτ Norton Commander για να βρεις που στην ευχή έχει σκάσει ο αναπάντεχος virus, που ήδη έχει εξολοθρεύσει ολάκερο το Χονγκ Κονγκ, έχει μετατρέψει σε καταψύκτη το τροπικό Ρίο Ντε Τζανέιρο και όπου νάναι αναμένεται να τα κάνει όλα λίμπα, στην (δεδομένα πιο ευαίσθητη περιοχή της Land Of The Free επικράτειας) πρώην ηλιόλουστη Φλόριντα. Εκεί που βρίσκεται κατά σύμπτωση τις τελευταίες ημέρες και ο πάνσοφος Πλανητάρχης Πάλμα (!!!) στα πλαίσια της περιοδείας του στον Αμερικάνικο Νότο. Οι ενδείξεις στις οθόνες των υπολογιστών κάνουν λόγο για Αρμαγεδδώνα που σε ελάχιστες ώρες θα τα κάνει όλα γης μαδιάμ. Και αυτή την εκδικητική δύναμη του καιρού, όπως φαίνεται, κανείς δεν μπορεί να την κοντράρει!

Αρχής γενομένης λοιπόν από την απόλυτα Dumb And Dumber θεματική βάση του στόρι, γινόμαστε μάρτυρες μιας καταστροφικής εξέλιξης, που εννοείται έχουμε δει πολλάκις στο παρελθόν, σε υπερβολικά ποιοτικότερη οργάνωση, στοίχιση και τελική αφήγηση. Εννοείται πως για να πάρει μπροστά μια τέτοιου ύφους καταστροφολογική περιπέτεια δράσης, υπάρχουν στο σκριπτ μη εξηγήσιμα με ορθολογισμό δεδομένα. Εδώ όμως το πράγμα εκτροχιάζεται από τις πρώτες του κιόλας στιγμές, καθώς σε μια αναπαράσταση των Μακαρθικών διώξεων, ο εμπνευστής του ιντερνάσιοναλ Dutch Boy Plan, θα σταλεί σπίτι του, να φροντίζει θυγατέρα (κλισέ 1), φορτηγάκι (κλισέ 2) και εννοείται (κλισέ 3) καταθλιπτική εσωστρέφεια. Και όχι να προσέχει το δημιούργημα του, που εύθραυστο και ευπαθές πια, βρίσκεται στο έλεος του καθενός που θα περάσει σιμά του, με ένα USB στικάκι στην τσέπη φορτωμένο με κάθε λογής ιούς.

Προφανώς υποκινούμενο από τις αλλεπάλληλες ορμές της φύσης εσχάτως, που στην πραγματικότητα έχουν αφήσει τα δολοφονικά σημάδια τους στο διάβα τους, είναι το θέμα του Geostorm, που όμως αναπτύσσεται με τόσο ερασιτεχνικό και ανεπίδεκτο τρόπο, ώστε πολύ πριν να μεσιάσει, να έχει επέλθει η κόπωση, ο νυσταγμός και η βαριεστημάρα. Αναμφίβολα το χεράκι τους σε αυτό το πολύ κακό σύνολο εικόνων δράσης, έβαλαν εκτός από τις ανέμπνευστες ιδέες της ίντριγκας και τα μετριότατα, σαν φτιαγμένα από χέρι παιδικό ειδικά εφέ, σε βαθμό που δεν μπορεί κανείς να πιστέψει πως από τον καιρό του Independence Day, έχουν περάσει είκοσι χρόνια hi tech προόδου και ευημερίας στον σχετικό βοηθητικό, φιλμικό τομέα.

Εκεί που πραγματικά συντελείται η απόλυτη συμφορά είναι στην στελέχωση της ερμηνευτικής ομάδας, όπου νιώθεις πως κυριολεκτικά η Warner προσλάμβανε όποιον ηθοποιό τύγχανε να περνάει από την γειτονιά της. Καλό θα είναι ο Butler να περιοριστεί σε ρόλους μπάτσου / ασφαλίτη / πράκτορα και να αφήσει κατά μέρος το οτιδήποτε άλλο, μιας και είναι ηλίου φαεινότερο πως δεν το έχει, δεν του βγαίνει, άσε που έχει παχύνει τόσο, ώστε πετυχαίνει με τον όγκο του να διαλύει στις πτώσεις του ολόκληρο περίβλημα διαστημικού κέντρου (!!!) παρά να γρατζουνίζεται ο ίδιος. Τεράστιο ανέκδοτο ο περιβάλλοντας υποκριτικός χώρος του Λεωνίδα, ορίζεται από ξεπεσμένους αστέρες β' διαλογής, όπως ο αχωνεύτου φασίστας Andy Garcia, ντυμένος Πρόεδρος πιο αστείος και από τον Τραμπ, ο "κακό μαντάτο" μηδενικού ταλέντου Jim Sturgess ή η όχι δα και ηθοποιός Abbie Cornish. Το σπαρταριστό στην υπόθεση είναι που - σπόιλερ αλέρτ - την κατάσταση περισώζει στο φινάλε ο Μεξικάνος Σεφερλής Derbez, μέλος κι αυτός του ετερόκλητου. Που κάπου ανάμεσα του βόσκει και ο Ed Harris, σε εμφάνιση σαχλαμαρίστικου φλιπ σάιντ εκείνης του The Rock.

Με αυτά και με αυτά το δημιουργικό ντεμπούτο του διατελέσαντα στο πλάι του Γερμανού μάστορα του genre, μίστερ Devlin, καταλήγει καταστροφικότερο όσων επιθυμεί να αποκαλύψει στο εκράν, χωρίς ιδέες, νεωτερισμούς, μηνύματα. Παίρνοντας έτσι θέση στα κατώτερα κλιμάκια της δημοφιλούς για το κοινό, κατηγορίας ταινιών, που φέρουν την πομπώδη μαρκίζα Disaster Movies.

«Έτσι γκαβλώνει ο κόσμος;»

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Νέοι, μόνοι, ψάχνουν ο ένας τον άλλο...

Το Όντως Φιλιούνται; είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Κορρέ. Μετά την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ταξίδεψε σε εκλεκτικά φεστιβάλ του κόσμου, όπως το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπουένος Άιρες (BAFICI), Φεστιβάλ Σανγκάης, Φεστιβάλ Ντουρμπάν και Φεστιβάλ του Σαντιάγκο. Ο Κορρές είχε ετοιμάσει και το φιλμάκι που χρησιμοποιήθηκε στην τελετή έναρξης του περσινού φεστιβάλ, με τη φάση στο αεροπλάνο και πρωταγωνιστές την Θέμιδα Μπαζάκα και τον Στέλιο Μάινα.

Ο Κορρές γεννήθηκε στην Αθήνα το 1986. Σπούδασε στο Τμήμα Film and TV Studies του New York College. Στη συνέχεια εργάστηκε σε μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες ως βοηθός σκηνοθέτης.

Η υπόθεση: Ο Ντάνυ και η Στέλλα, λίγο πριν τα τριάντα, ανήκουν σε μια γενιά που δεν έχει ακόμα καθοριστεί. Ίσως διότι οι εξελίξεις που τη διαμορφώνουν ακόμα τρέχουν. Κι όσο οι εξελίξεις τρέχουν, ο Ντάνυ και η Στέλλα ζουν την πρώτη φάση της σχέσης τους. Η επίσκεψη του Αχιλλέα στο σπίτι του Ντάνυ γίνεται αφορμή για μια συζήτηση γύρω από το τι σημαίνει να υπάρχεις στη σύγχρονη πραγματικότητα και παράλληλα μας παραπέμπει στο χρονικό της σχέσης του Ντάνυ και της Στέλλας, από το Α ως το τώρα.

Η άποψή μας: Στη συνέλευση που έκανε η ΠΕΚΚ (Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου) για να αποφασίσει ποιο θα είναι το βραβείο της στην τελετή λήξης του περσινού φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο αγαπητός συνάδελφος Δημοσθένης Ξιφιλίνος ανέφερε πως πρώτη φορά σε φεστιβάλ είδε δύο εντελώς διαφορετικές ελληνικές ταινίες, οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως πρίκουελ και σίκουελ. Το «Όντως φιλιούνται;» μιλάει για την αρχή μιας σχέσης τριαντάρηδων και το «Άφτερλωβ» για το τέλος της σχέσης τριαντάρηδων. Μου άρεσε ως παρατήρηση – να επισημάνω πως οι δύο ταινίες έχουν και την ίδια πρωταγωνίστρια, την σαφώς ταλαντούχα κόρη του Γιάννη Μπέζου, Ηρώ.

Γενικώς, ειπώθηκαν και πολλά ενδιαφέροντα στη συνέλευση σχετικά με την κατάσταση στο σύγχρονο ελληνικό σινεμά και πως πχ σε μια αφασική κοινωνία η οποία δεν δείχνει κανενός είδους αντίσταση στα όσα δραματικά ζούμε, το σινεμά δεν θα μπορούσε παρά να την ακολουθήσει. Αφασικό σινεμά λοιπόν, που ομφαλοσκοπεί και αναλώνεται σε ανώδυνες αισθηματικές – δραματικές κωμωδίες. Για στάσου, όμως. Ωραία τα είπαν πολλοί συνάδελφοι, δεν διαφωνώ. Διαφωνώ, όμως, με την απαξίωση. Θέλω να πω, καλό θα ήταν να υπάρχουν ταινίες από νέους Έλληνες δημιουργούς, που να αναφέρονται στην Ελλάδα της κρίσης, με πολιτική χροιά. Δεν θα ήθελα να υπάρχουν όμως ΜΟΝΟ τέτοιες ταινίες. Το γεγονός ότι στην περσινή φουρνιά δεν υπήρξε καμία τέτοια (και μην μου μιλήσει κανείς για το «Park» γιατί θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα!) είναι λυπηρό. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως πρέπει να λιθοβολήσουμε τον Πάσχο (σκηνοθέτη του «Άφτερλωβ») ή εδώ τον Κορρέ που ασχολούνται με τον έρωτα – κι όχι μόνον! Με τον τρόπο που χειρίζονται το θέμα τους δεν έχουμε χαζοχαρούμενα κατασκευάσματα διαφημιστικών προδιαγραφών αλλά βιωματικές κωμωδίες για την νεολαία του σήμερα.

Κατ' εμέ το «Άφτερλωβ» είναι ανώτερο από τούτο εδώ το φιλμ, το οποίο μου φάνηκε λίιιιγο αμήχανο και σε αυτό συντελεί και το «γρήγορο» φινάλε του. Θα ήθελα επίσης λιγότερη κουβέντα των τριών που πίνουν μπάφους χωρίς να παίζουν pro και περισσότερα «επεισόδια» από τη ζωή των δύο νέων εραστών (χμ, δεν διευκρινίζεται αν τη στιγμή που τους πετυχαίνουμε το «έχουν» ήδη «κάνει» - μια απόπειρα αιδιολειχίας υπαινίσσεται). Όμως, ήμαρτον, μια χαρά ταινία είναι και όσοι την δουν τώρα που κατάφερε και πήρε διανομή, θα περάσουν σούπερ. Κορυφαία η σκηνή της ληστείας από τον Tesla (που τον υποδύεται ο Boy απολαυστικά, ο οποίος εννοείται ότι έχει γράψει και τη μουσική για το σάουντρακ) – πολύ γέλιο, μα να κάνει τον... Βαν Γκογκ ήρωά μας, Πικάσο;;; Ο Ντάνυ είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο κινείται η ιστορία, κατά βάση μέσα από τα δικά του μάτια «βλέπουμε» το θέμα «σχέσεις», σε αυτόν ανήκουν τα πολύ αστεία φλασμπάκ με τα διάφορα «τέλη μιας σχέσης» (με πιο αστείο εκείνο της τσεβδής κοπέλας με το άιλάινερ).

Ας σταθούμε όμως σε κάτι τετριμμένο μα τόσο, τόσο αληθινό: ακόμα κι ένα χαλασμένο ρολόι δείχνει τη σωστή ώρα δύο φορές την ημέρα. Το καίριο ερώτημα, που δείχνει και μια αυτογνωσία και μια (ναι!) πολιτική χροιά σε όγδοο επίπεδο είναι αυτό που τίθεται στο τέλος: όταν ξέρεις ότι είσαι «χαλασμένος» πόσο απέχεις από το να θέλεις να «διορθωθείς»;

Πολύ ωραίες ερμηνείες, αληθινές κι ουχί νατουραλιστικά αφελείς, χιούμορ (οι διάφορες αντιδράσεις του αντρός όταν νιώθει πως απειλείται από μια σχέση που τείνει να γίνει μόνιμη), εξαιρετικό σάουντρακ, κινηματογραφοφιλία (φωτό Takeshi Kitano, αφίσα του «Δίψα για σάρκα και αίμα»), ας μην βάλουμε περισσότερο βάρος στους ώμους των νέων παιδιών από αυτό που αντέχουν ακόμα. Είθε να ξεκινούν έτσι ή κάπως έτσι – και η συνέχεια δεν μπορεί παρά να είναι καλύτερη!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Οκτωβρίου 2017 από την Weird Wave

Από τη Ρωσία με... αγάπη (not)!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μη μιλάς άλλο γι' αγάπη/ η αγάπη είναι παντού...

Αυτή είναι μόλις η πέμπτη μεγάλου μήκους της φιλμογραφίας του Andrey Zvyagintsev! Ο Ρώσος σκηνοθέτης ξεκίνησε την καριέρα του το 2003 με την «Επιστροφή» (Vozvrashchenie), που με την πρώτη του χάρισε τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας. Ακολούθησε η «Αποξένωση» (Izgnanie, 2007), με την οποία συμμετείχε για πρώτη φορά στο φεστιβάλ των Καννών όπου και κέρδισε το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας για τον πρωταγωνιστή του. Η «Έλενα» (Elena, 2011), προβλήθηκε επίσης στις Κάννες, στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα», και κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής – κι ας είναι η μικρότερη σε φιλοδοξίες ταινία του. Μετά, ακολούθησε το «Λεβιάθαν» (Leviafan, 2014) η καλύτερή του ταινία κατά τον γράφοντα (και πέσ'τε να με φάτε ρε σεις), που πήρε μέρος στο διαγωνιστικό των Καννων και κέρδισε το βραβείο σεναρίου! Κάθε του ταινία και βραβείο λοιπόν! Και τούτη λοιπόν, συμμετείχε στο διαγωνιστικό του περασμένου φεστιβάλ Καννών όπου και τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής!

Η ταινία αποτελεί την επίσημη πρόταση της Ρωσίας στα επόμενα Όσκαρ, στην κατηγορία ξενόγλωσσου φιλμ. Κι εκτός από το φεστιβάλ των Καννών όπου έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της, η ταινία προβλήθηκε και στις «Νύχτες Πρεμιέρας» στην Αθήνα αλλά και στα φεστιβάλ του Λονδίνου, του Μονάχου και της Χάιφας!

Η υπόθεση: Ο Μπόρις και η Ζένια δεν είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι. Εκείνος δουλεύει σε μια εταιρία χριστιανού φονταμενταλιστή (!!!) που επιβάλει οι υπάλληλοί του να είναι παντρεμένοι και βαφτισμένοι! Οι διαζευγμένοι απολύονται! Εκείνη δουλεύει (;) σε ένα ινστιτούτο ομορφιάς. Και βρίσκονται στα πρόθυρα διαζυγίου. Σε προχωρημένο στάδιο! Ετοιμάζονται να πουλήσουν το διαμέρισμά τους, να πάρει ο καθένας το μερτικό του και να συνεχίσουν τις ζωές τους. Έτσι κι αλλιώς ο Μπόρις έχει ήδη μια νέα και όμορφη γκόμενα, την οποία έχει καταστήσει έγκυο και η Ζένια ζει το μεγάλο της έρωτα με έναν μεγαλύτερό της πλούσιο, διαζευγμένο εραστή. Μέχρι να κάνουν το επόμενο βήμα, όμως, τρώγονται σαν τα σκυλιά! Οι φωνές, οι διαφωνίες, οι κραυγές και οι αψιμαχίες αποτελούν καθημερινό φαινόμενο. Έτσι, κανείς δεν μοιάζει να νοιάζεται και να ενδιαφέρεται για τον 12χρονο γιο τους, το μοναχικό και ευαίσθητο Αλιόσα. Έως ότου ο Αλιόσα εξαφανίζεται...

Η άποψή μας: Μεγάλος μαέστρος ο Zvyagintsev. Τεράστιος σκηνοθέτης. Οικοδομεί ένα σύμπαν με τόσο βαθιά θεμέλια και τόσο περίτεχνη αρχιτεκτονική, που υπάρχουν στιγμές όπου απλά παρακολουθείς με ανοιχτό το στόμα. Και ναι, ξέρει να γίνεται ακόμα και επιδειξίας: δεν θα δείτε πιο όμορφες σκηνές χιονόπτωσης (ιδίως οι βραδινές λήψεις είναι απίστευτες) και βγάζει... μάτι ακόμα και με το να κινηματογραφεί απλά τον δίσκο σε ένα εστιατόριο επιχείρησης να γεμίζει με πιάτα και ποτά! Όμως, αυτό είναι το έλασσον. «Αυτός που δεν αγάπησαν ποτέ» του τίτλου παραπέμπει στον μικρό Αλιόσα. Αλλά και ποιος αγαπήθηκε από όλους αυτούς του ρημαγμένους ανθρώπους; Πηχτή δυστυχία τους έχει ποτίσει μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής τους. Δεν έχουν να νοιαστούν για την επιβίωσή τους: από φράγκα δεν τα πάνε κι άσχημα, ζουν σε υψηλό επίπεδο διαβίωσης, φαινομενικά τα έχουν όλα. Δεν έχουν όμως αγάπη. Ιδίως ο Αλιόσα, που σπαράζει καθώς ακούει τους γονείς του να μαλώνουν. Έχουν όμως επιφάνεια.

Μονίμως με το κινητό στο χέρι: μηνύματα, facebook, instagram, πάμε και μια σέλφι, «μου χαρίζεις το νούμερό σου;». Ναι, είναι η εποχή της αποξένωσης, όπου ζεις μόνο αν δείξεις ότι ζεις: στους followers, στους «φίλους» σου, στον ίδιο σου τον εαυτό. Το τραβάει εδώ ο σκηνοθέτης. Φτάνει στιγμή που πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται: «νισάφι, το καταλάβαμε». Δεν ηθικολογεί όμως, δεν πέφτει στην παγίδα αυτή. Καταγράφει. Επιφάνεια. Ένα τζάμι που μας χωρίζει από τον κόσμο. Νοτισμένο, μια διαφάνεια που μας αφήνει να βλέπουμε χωρίς να μας βλέπουν. Ανοίγεις το τζάμι κι ακούγεται ο ήχος από έξω. Κλείνει ο συναγερμός του αυτοκινήτου και ακούγεται ο ήχος της κλειδαριάς από μέσα. Στη φύση, μόνο ο ήχος από το νερό του ποταμιού και από το χιόνι που πέφτει. Και σεξ, πολύ σεξ, πρώτη φορά τόσο πολύ σεξ σε ταινία του Ρώσου. Όχι άλλο φίλοι, μόνο σεξ! Κι από ένα σημείο και μετά το όλο πράγμα αλλάζει. Ο Αλιόσα εξαφανίζεται!

Για πρώτη φορά οι γονείς του πραγματικά ανησυχούν. Χωρίς να παύουν να είναι εχθροί μεταξύ τους. Η σκηνή στο αυτοκίνητο όπου πηγαίνουν μαζί στη γιαγιά του Αλιόσα, τη μάνα της Ζένια, μήπως έχει κρυφτεί εκεί, αποτελεί μια εφιαλτική εκδοχή σκηνής βγαλμένης από τον «Πόλεμο των Ρόουζ». Και να η αστυνομία, να μην μπορεί να κάνει πολλά και να μια ομάδα εθελοντών (!!!) πολύ οργανωμένων, που βοηθούν στις έρευνες. Δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν; Είναι απλά αλτρουιστές; Είναι σημάδι κοινωνίας που νοσεί; Ναι σε όλα... Και μέσα σε όλο αυτό το ζοφερό κλίμα να υπάρχουν σκηνές ατόφιας τρέλας, χιουμοριστικά ιντερλούδια, τόσο – όσο. Στα ραδιόφωνα παλαβοί να ενημερώνουν για το τέλος του κόσμου που πλησιάζει, ειδήσεις για διαφθορά στην κυβέρνηση, βολές κατά του Πούτιν. Και οι συμβολισμοί, εκεί, για όσους θέλουν να τους δουν και να τους αποκωδικοποιήσουν. Στην Ουκρανία γίνεται χαμός, σκοτώνονται «μα τι φταίμε εμείς, είμαστε απλοί ανθρακωρύχοι». Και το παιδί να μην βρίσκεται. Και η γιαγιά να μην νοιάζεται. Γι' αυτό έγινε έτσι όπως έγινε η Ζένια; Στο νεκροτομείο τρόμος και ελπίδα: είναι το παιδί μου; Δεν είναι το παιδί μου;

Τελικά, το μόνο που μένει είναι αφίσες του Αλιόσα ξεχασμένες σε στύλους και στάσεις λεωφορείων. Και η ζωή συνεχίζεται. Με ανθρώπους που ζουν χωρίς αγάπη. Σε μια χώρα χωρίς αγάπη. Με τη Ζένια να τρέχει μόνη της στον κυλιόμενο διάδρομο, έξω στο κρύο, φορώντας (τυχαίο;) φόρμα που γράφει φαρδιά πλατιά «Ρωσία». Και να μας κοιτάζει κατευθείαν στα μάτια. Φταίει, ναι, είναι σίγουρο. Δεν ήταν ποτέ καλός γονιός. Ίσως να μην ήταν ποτέ και καλός άνθρωπος. Αλλά... ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Σωστά, αγαπημένε θεατή;

Πολύ μεγάλη ταινία!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Οκτωβρίου 2017 από την Seven Films

Cult Status

του gaRis (@takisgaris)

Φοβάμαι ότι υπάρχει περίπτωση να στη χαλάσω (τη θέαση) ξεφουρνίζοντας ένα κάρο περικοκλάδες για δαύτη την εξαιρετική από κάθε άποψη φιλμική κατάθεση δημιουργικού οράματος σε 16mm του καλλιτέχνη Darren Aronofsky. Μου έμεινε βλέπεις ανάγλυφη κείνη η Κυριακή πρωί στο TIFF17 που πριχού δρασκελίσω στη αίθουσα μου δόθηκε το καρτελάκι - προσευχή στη Μάνα (Φύση). Μπήκα ημιέτοιμος από τα γιούχα και τα ζήτω μαζί της Βενετιάς ένα ολιγοήμερο πίσω. Ταινία που αγαπάς ή μισείς; Ξεκινώ απαντώντας με ουρανομήκη ιαχή πως ανεξαρτήτως συγκρότησης, αμετροέπειας ή ηθελημένης καθυπερβολής το Mother! προόρισται για το cult πάνθεον των ταινιών οικογενειακού τρόμου και θα ζήσει ως τέτοιο στο διηνεκές του χρόνου. 

Πάτωσε στο box office, κατακρεουργήθηκε από το Cinemascore (με F, «προνόμιο» μόλις άλλων 19 ταινιών στην ιστορία) όμως ο άγιος Marty Scorsese έδωσε παπική βούλα έγκρισης στην απόπειρα του Aronofsky να ξεκινήσει μια παραβολή για την πυρηνική οικογένεια (ζευγάρι - σπίτι - μωρό) και να απλώσει σεντόνι που (ξε)σκεπάζει ολάκερη την καταβιασθείσα Φύση, την ανθρωποφαγική λατρεία για τον Καλλιτέχνη - Διασημότητα - Πνευματικό Καθοδηγητή και την αναπόδραστα σαδομαζοχιστική λειτουργία της Αγάπης του Θηλυκού για το Αρσενικό.

Προειδοποιάω! Δεν υπάρχουν ονόματα χαρακτήρων, τοποθεσία και μουσική επένδυση. To επίκεντρο είναι το ζευγάρι Εκείνου (Him, Javier Bardem) που είναι αναγνωρισμένος συγγραφέας με χρόνιο μπλοκ και η 21 χρόνια νεότερη, απόλυτα αφιερωμένη σε αυτόν και την αναπαλαίωση του καμένου αρχοντικού τους στη μέση του πουθενά - σύζυγος και wannabe - έγκυος Jennifer Lawrence (η οποία σημειωτέον τάμπλεξε με τον Darren πριν τα γυρίσματα οπότε ξεκινάμε τα εν χορώ «η τέχνη αντιγράφει τη ζωή» και τανάπαλιν).

Ξάφνου κι από το πουθενά ξεπροβάλλει το ζεύγος (βλ. Αδάμ κι Εύα) Ed Harris - Michelle Pfeiffer που στην κυριολεξία εισβάλλει στο σπιτικό της Μάνας - Φύσης με τα κουτσούβελα (βλ. Κάιν και Άβελ) δηλαδή τα κατά κόσμον αδέλφια Gleeson και κάπου εκεί το ζήτημα παίρνει απειλητικές διαστάσεις. Τρομερές διαστάσεις. Εξωφρενικά αποτρόπαιες καταστάσεις. Το πράμα παίρνει μπρος με ύφος υπόγεια απειλή α λα Rosemary’s Baby και σαλαγάει σε φεύγα διαστάσεις εκεί που το The Fountain πελεκιέται με το Άρωμα του Ζίσκιντ.

Ξεκάθαρα ωσάν ο Εξολοθρευτής Άγγελος του Μπουνιουέλ, με τα τελευταία 30’ να βάζουν το θαυμαστικό, θριαμβευτικά, σπαραχτικά, αγγίζοντας το γελοίο και το αυτοακυρωτικό μαζί σε ένα άναρχο, βιβλικό, βαθιά οικολογικό, πικρά φεμινιστικό φλεγόμενο άρμα που σαμποτάρει την όποια λογική αποδόμησης ενός κάθιδρου ονείρου που συνεγράφη εντός 5 ημερών και τιτλοφορήθηκε αρχικά Day 6. Η Lawrence θα αδικηθεί βραβευτικά για μια ερμηνεία - αυτοθυσία, συνεπικουρούμενη από τη μεφιστοφελική νωχέλεια του Bardem και τους κόντρα ρόλους των Harris -Pfeiffer.

Κοίτα αλλά μη μένεις στα καθέκαστα. Δέστο ως κραυγή φρικώδους αγωνίας για την κατάσταση των πραγμάτων σήμερα. Ο Darren Aronofsky είναι ένας αληθινός καλλιτέχνης, τσαμπουκαλεμένος να διχάσει, να βγάλει την καρδιά του όξω για να διεκδικήσει Αλήθεια. Αν γουλάρεις φιλμοκαϊδια υπερ-ηρώων και έτερες geek-out κατάστασες, λάθος πόρτα χτυπάς. Εδώ έχει Αγάπη μόνο, από δαύτη που σε κάνει στάχτη για να σε ξαναγεννήσει ως Θεό - Ικέτη της.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Οκτωβρίου 2017 από την UIP