Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales	Feelgood Ent.	2	175	44.369	210.076
2	Baywatch	UIP	1	68	13.303	13.303
3	Mes Tresors	Odeon	1	37	4.697	4.697
4	The Boss Baby	Odeon	9	43	3.492	137.657
5	A Quiet Passion	Neo Films	1	6	3.209	3.209
6	Miss Sloane	Spentzos Films	1	12	2.797	2.797
7	Alien: Covenant	Odeon	3	17	2.151	43.633
8	King Arthur: Legend of the Sword	Tanweer	4	13	1.557	79.191
9	Smurfs: The Lost Village	Feelgood Ent.	10	26	1.389	146.302
10	La reina de España	Tanweer	1	17	1.355	1.355

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

To αρκούδι σε νέες περιπέτειες! Μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές, αλλά και καλλιτεχνικές επιτυχίες των τελευταίων ετών, στον τομέα του συνδυασμένου με live action, animation, αποτέλεσε η περίπτωση του Paddington, χάρη στην γεμάτη συγκίνηση και προσεγμένο χιούμορ αφήγηση του, που προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κατά βάση οικογενειακού κοινού. Λογικό κι επόμενο λοιπόν η παραγωγή της The Weinstein Company να σκεφτεί και να υλοποιήσει την συνέχεια των ιστοριών με πρωταγωνιστή το ανθρωπολαλίστατο αρκουδάκι που βρέθηκε ολομόναχο στον σιδηροδρομικό σταθμό του Πάντινγκτον και που υιοθετήθηκε από μια μονοιασμένη φαμίλια Λονδρέζων. Σκηνοθετημένο το σίκουελ Paddington 2 από τον δύο φορές υποψήφιο για Βραβείο BAFTA, Paul King και με την στήριξη στην οργάνωση της παραγωγής από τον David Heyman, της Hayday Films που κρύβεται πίσω από τον σχεδιασμό όλων των έργων του Harry Potter, το καινούργιο φιλμ περιγράφει τις περιπέτειες του μικρούλη τριχωτού με το κεραμιδί καπέλο, στην αναζήτηση του ιδανικού δώρου για την θεία Λούσι, που κλείνει τα εκατό χρόνια ζωής. Το ψάξιμο θα τον οδηγήσει στο παλαιοπωλείο της Κυρίας Γκρούμπερ, όπου θα ανακαλύψει ένα παλιό σκονισμένο βιβλίο, με μαγικές ικανότητες, που εκτός από εκείνον όμως, έχουν βάλει κι άλλοι στο μάτι. Διασκεδαστικό μοιάζει το τρέιλερ που η διανομή μόλις έριξε στην κυκλοφορία, αναγγέλλοντας την έξοδο του φιλμ στις αίθουσες στις 10 Νοεμβρίου του 2017, φυσικά πρωτίστως στην πατρίδα του την Μεγάλη Βρετανία!

Έχοντας μάλιστα εκτός από τους ήδη γνώριμους από την πρώτη φορά πρωταγωνιστές, δηλαδή τον Ben Whishaw, την Imelda Staunton, τον Hugh Bonneville, την Sally Hawkins, την Julie Walters, τον Jim Broadbent, τον Peter Capaldi, την Madeleine Harris, τον Samuel Joslin και δυνατές προσθήκες στο εντυπωσιακό καστ, όπως εκείνες του Hugh Grant και του Brendan Gleeson!

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί!

Τι συμβαίνει όταν η ζωή σου εξαρτάται από έναν ξένο? Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Charles Martin, είναι το αγωνιώδες θρίλερ The Mountain Between Us, που σκηνοθετεί ο αξιόλογος Hany Abu Assad, δημιουργός μεταξύ άλλων και των φιλμς Omar και Paradise Now. Η υπόθεση μας ταξιδεύει στην κορυφή μιας χιονισμένης οροσειράς, εκεί που θα καταπέσει μονοκινητήριο αεροσκάφος και μέσα από τα συντρίμμια τους, θα βγουν τραυματισμένοι σοβαρά, πλην ζωντανοί, δύο παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους ταξιδιώτες, ένας άντρας και μια γυναίκα. Με τις συνθήκες τριγύρω τους να γίνονται άκρως επικίνδυνες και χωρίς να έχουν την παραμικρή δυνατότητα επικοινωνίας με τον πολιτισμό, ο καθένας τους πρέπει να εμπιστευτεί τον άλλον, ώστε να βγουν από την δύσκολη αυτή κατάσταση σώοι. Αρκετά ενδιαφέρουσα η πλοκή, που όπως αποκαλύπτει και το πρώτο τρέιλερ που μόλις απελευθέρωσε η 20th Century Fox, εστιάζει στην αλληλεγγύη και στην ελπίδα, ακόμη και κάτω από συνθήκες απόγνωσης, όπως αυτές που έχει προκαλέσει το δυστύχημα. Πρεμιέρα στις αίθουσες όλου του κόσμου στις 20 Οκτωβρίου του 2017.

Ο βασικός ανδρικός ρόλος αφού απασχόλησε σωρεία σημαντικών σταρς όπως οι Michael Fassbender και Charlie Hunnam, εντέλει κατέληξε στον εξίσου δημοφιλή Idris Elba, ενώ για τον γυναικείο ρόλο, έχοντας ακουστεί ονόματα σαν της Margort Robbie και Rosamund Pike, η επιλογή της παραγωγής είχε πιο ταλαντούχο χαρακτήρα, πηγαίνοντας στην Kate Winslet. Συμμετέχουν ακόμη και οι Beau Bridges και Dermot Mulroney.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί!

Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία...

του zerVo (@moviesltd)

Μπορεί να υπάρχει και το ενδεχόμενο, από τα διακόσα πενήντα περίπου επεισόδια, που προβλήθηκαν στις δώδεκα σεζόν που διήρκεσε η σειρά, να μην έχω δει ούτε ένα! Μηδενικός φαν που λέμε, ενός θρυλικού είναι η αλήθεια τηλεοπτικού σίριαλ, που εξ όσων γνωρίζω κάθε Σάββατο απόγευμα καθήλωνε μπόλικο κόσμο, που ξέφευγε κομματάκι από την καθημερινότητα του, ταξιδεύοντας ίσαμε τις αμμώδεις ακτές της Καλιφόρνιας. Μα θα μου πεις, δεν σου έκανε περιέργεια να αντικρίσεις έστω για λίγα λεπτά το τεχνητό αλάβαστρο της Anderson, της εκρηκτικής μπίμπο που με το κόκκινο ολόσωμο, έκοβε ανάσες στην slow motion τρεχαλησιά της? Μα η Pamela είναι Μύθος από μόνη της! Και οι Μύθοι δεν έχουν ανάγκη, κανένα τέτοιο προμόσιον μπειγουότσα, για να κτυπήσουν το κόκκινο στην λιμπιντική συνείδηση των σερνικών. Το λοιπόν, για να ξαναπάμε μια βόλτα, όλοι μαζί, σε μια παραλία...

Κάτω από τον καυτό ήλιο της Φλόριντα, στην Emerald Beach, που καθημερινά εκατοντάδες λουόμενοι προσέρχονται για να απολαύσουν την δροσιά της θάλασσας, ο σωματώδης Μιτς Μπιουκάνον, έμπειρος εδώ και χρόνια ναυαγοσώστης, φροντίζει διαρκώς για την ασφάλεια τους, διώχνοντας μακρυά οποιονδήποτε απρόβλεπτο κίνδυνο κι αν κρύβουν τα βαθιά νερά της ακτής. Με παραστάτες στο πλευρό του τις λαμπαδένιες Στέφανι και Σί Τζέι, ο Μιτς θα προκηρύξει διαγωνισμό για κάποιες κενές θέσεις νέων Baywatchers, γεγονός που θα προκαλέσει το έκδηλο ενδιαφέρον της εκρηκτικής σέρφερ Σάμμερ Κουίν, του μπουλούκου, ολοήμερου θαμώνα στην αμμουδιά Ρόνι, αλλά και του υπερφίαλου και φαντασμένου πρώην Ολυμπιονίκη της κολύμβησης, Ματ Μπρόντι, που θα καταφτάσει στην Sunshine State, για να εκτίσει ποινή κοινωνικής εργασίας, νομίζοντας πως διαθέτει όλα τα προσόντα, για να κρατήσει το πορτοκαλί σωσίβιο...

Και οι τρεις υποψήφιοι, μεταξύ των εκατοντάδων, αφού πάρουν το αρχικό χρίσμα και ενταχθούν στην ομάδα δοκιμαστικά, θα κατανοήσουν πως το έργο της διαφύλαξης των λουόμενων, κάθε άλλο παρά εύκολο είναι. Ειδικότερα μόλις πέσει στην αντίληψη όλων τους, πως στον χώρο ευθύνης τους, διενεργείται εμπόριο σκληρών ναρκωτικών ουσιών, με τις ενδείξεις όλες να δείχνουν ως βασική ύποπτη για την παράνομη αγοραπωλησία, την καινούργια ιδιοκτήτη του Hunley, του μεγαλύτερου και δημοφιλέστερου κλαμπ της περιοχής. Ακόμη κι αν κάτι τέτοιο ξεφεύγει των αρμοδιοτήτων τους, αφού την έρευνα πρέπει να αναλάβει η ακτοφυλακή του Μαϊάμι, οι αταίριαστοι έξι δεν θα δείξουν διατεθειμένοι να τα παρατήσουν, αλλά να αποκαλύψουν το μυστικό που κρύβεται πίσω από την λαμπερή βιτρίνα της εκθαμβωτικής μπίζνες γούμαν!

Οπότε με την βασική ρήξη ανάμεσα στις αστυνομικές αρχές και τους ερασιτέχνες κοπς με τα μαγιό να υποβόσκει, όπως ακριβώς και στις περιπέτειες της μικρής οθόνης, παίρνει μπροστά το στόρι, που λαμβάνει χώρα εξ ολοκλήρου δίπλα στα κύματα του πολυσύχναστου κόλπου της Ανατολικής Ακτής των ΗΠΑ. Στόρι που λέει ο λόγος δηλαδή, αφού ακολουθώντας, προφανώς, πιστά την γνωστή συνταγή των κομικένιων ομάδων κρούσης, που έχουν γνωρίσει τόση επιτυχία προσφάτως κινηματογραφικά, το παρόν Baywatch, ξοδεύει περισσότερο από ένα ημίχρονο, για να συντάξει το τιμ, των αρχικώς άσπονδων φίλων που καλούνται να δράσουν σαν ένα, κάτω από την κατεύθυνση του πεπειραμένου Μιτς. Εννοείται βεβαίως, πως όταν αναφερόμαστε σε ένα σύνολο απαρτιζόμενο από τρία αγόρια και τρία κορίτσια, ο φτερωτός Θεούλης πετάει μόνιμα πάνω από τα ηλιοκαμμένα κορμιά τους, ρίχνοντας βέλη που δεν αστοχούν, συνεπώς αποξαρχής, το ερωτικό στοιχείο παίζει διαρκώς στο πολύχρωμο φόντο.

Κι αν ΟΚ, για τον κάπτεν και την καπετάνισσα που συνεργάζονται εδώ και καιρό αντάμα πλάι στο κύμα, δεν είχαμε καμία αμφιβολία για την δεδομένη έλξη τους, άντε ας πούμε για για τους δύο σπορτίφ δόκιμους, που κάνει μπαμ πως οσονούπω θα αγκαλιαστούν - έστω κι αν το σενάριο τρενάρει το σμίξιμο τους, ντεμέκ για να προκαλέσει αγωνία για την εξέλιξη του ειδυλλίου... - τι ακριβώς να πει κανείς για το τρίτο εναπομείναν ζευγαράκι, μια αγαλματένια θεότητα Αφροδίτη που στην τρεχάλα της τρέμει το σύμπαν κι έναν μπουλούκο, φοβιτσάρη, νερντ, που στην θωριά της και μόνο του κόβονται τα ήπατα? Εκεί που κανονικά δηλαδή θα έπρεπε να εισβάλλει το χιουμοριστικό στοιχείο, προκειμένου να ελαφρύνει κατάτι το θέμα, ώστε να εξελιχθεί σε διασκεδαστικότερο, οι ιδέες των σεναριογράφων μοιάζουν τόσο απίθανα εκτός τόπου και χρόνου, ώστε να καταλήγουν σε ανέκδοτα τάχαμου σόκιν, που δεν συναντούσαμε καν μια φορά κι έναν καιρό στις ιταλιάνικες σεξοκωμωδίες με τον Μπόμπο. Δεν πιστεύεις στα μάτια σου ετούτα που βλέπεις να εκτυλίσσονται δίπλα στις ξαπλώστρες, οπότε ακόμη κι αν κέφαρες να δεις φιλμικό Μπέιγουοτς, μάλλον η προδιάθεση αυτή πηγαίνει άμεσα περίπατο.

Οπότε υπομένεις να εξελιχθεί στην υπόλοιπη, παρατραβηγμένη είναι η αλήθεια ώρα, να βραδυφλεγεί το θριλεράκι, που από το πρώτο δευτερόλεπτο γνωρίζεις και τον θύτη, αλλά και το φινάλε του. Απλώς καρτερείς να δεις ποια μέθοδο θα ακολουθήσει για να σου σερβίρει την προβλεψιμότητα ο σκηνοθέτης Seth Gordon, που έγινε γνωστός από την όμορφη κωμική ιδέα του Horrible Bosses. Λιγοστός παλμός, ευρήματα και ανατροπές ανύπαρκτες που δεν θέλγουν, οπότε το μόνο που απομένει είναι να δεις το πότε θα κάνουν την καμέο τους, ο Hasselhoff και η αγνώριστη από τις (αντι)αισθητικές Pamela, ώστε να ξυπνήσει μέσα σου η νοσταλγία για τον τίτλο που έσβησε, τηλεοπτικά τουλάχιστον, πριν δυο δεκαετίες.

Με τις πρώτες αναφορές πάντως από το Αμερικάνικο box office να μην είναι και τόσο ενθαρρυντικές, δεν είμαι βέβαιος πως η Paramount θα ανάψει φως και για συνέχεια του πρότζεκτ. τα εβδομήντα εκατομμύρια που κόστισε δεν βγαίνουν πουθενά στο εκράν, καθώς ο θηριώδης The Rock, που δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να επαναλαμβάνεται, κρύβει τους μικρού εκτοπίσματος πάντες. Τόσο δηλαδή τους κατέχοντες το πιότερο γκελ στο νεανικό κοινό Efron και Daddario (απογοήτευση, απρόσμενη), τον ανύπαρκτο σαχλαμαριστή Jon Bass, αλλά και την αναίτια περιορισμένη Αιθιοπικής καταγωγής καλονή Ilfenesh Hadera. Οπότε τι απομένει? Να δοθεί επίσημη εξήγηση από την φυσική επιστήμη, για το πως τα γιγα μεμέ της κοψανασεμιάς Ινδής (μπας και τραβήξει το πλάνο και στην αγορά του Μπόλυ) Priyanka Chopra αψηφούν τους κανόνες της βαρύτητας, αλλά και να μείνει ζωντανή η ελπίς, πως ενδέχεται κάποια ονειρική στιγμή, ζουμερά δίμετρα γκομενάκια σαν την τοπ μοντέλα Kelly Rohrbach, θα ρίξουν βλέμμα προκλητικό κι σε εμάς τους (εχμ...) εύσωμους.

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Ιουνίου 2017 από την UIP

«Φρόντισε να τους αιφνιδιάσεις»

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια κυρία με κάτι κοχόνες, να!

Μερικές ταινίες «πατάνε» πάνω σε όρους όχι ιδιαίτερα γνωστούς στη χώρα μας. Σε τούτη πχ έχει μεγάλη σημασία το lobbying. Οπότε ψάξαμε έναν ορισμό για να μας διαφωτίσει ένθεν και ένθεν και βρήκαμε τον πιο κατάλληλο στην ιστοσελίδα www.ygeiaonline.gr κι αν μπορείτε το πιστεύετε! Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Λόμπινγκ: Διεθνής όρος αγγλικής προέλευσης (lobbying) για την πρακτική επηρεασμού των νομοθετών από οργανωμένες ομάδες πίεσης, που έχουν συγκεκριμένο συμφέρον για ένα ζήτημα. Στις αγγλοσαξονικές χώρες, η λειτουργία αυτή είναι αποδεκτή, έχει επίσημη μορφή και ασκείται από ειδικευμένους επαγγελματίες ή γραφεία. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τα συμφέροντα των κοινωνικών ομάδων εκπροσωπούνται από θεσμούς, όπως είναι τα συνδικάτα, οι επαγγελματικές ενώσεις, οι φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και κυρίως τα πολιτικά κόμματα. Το επαγγελματικό λόμπινγκ δεν θεωρείται αποδεκτή πρακτική, πολιτικά και ηθικά, οπότε εφαρμόζεται περιθωριακά. 
Οι ομάδες πίεσης μπορεί να είναι υπέρ ή εναντίον ενός νομοσχεδίου που πρόκειται να ψηφιστεί ή να ζητούν τη δημιουργία νέας νομοθεσίας για ένα ζήτημα. Τα συμφέροντα που εκπροσωπούνται μπορεί να είναι επαγγελματικών ομάδων, ομάδων με συγκεκριμένες απόψεις (π.χ. υπέρ ή κατά των αμβλώσεων, υπέρ ή κατά της κατοχής όπλων), οικολογικών οργανώσεων, γυναικείων οργανώσεων, υπέρ ή κατά ενός συγκεκριμένου εφάπαξ θέματος (αγγλιστί: single issue politics = πολιτική ενός ζητήματος). Ο όρος λόμπινγκ προέρχεται από την αγγλική λέξη προθάλαμος (lobby), όπου παλαιότερα συναντούσαν οι εκπρόσωποι των ομάδων πίεσης τους βουλευτές προτού εισέλθουν στην αίθουσα συνεδριάσεων για την ψηφοφορία.

Η Miss Sloane είναι η 10η μεγάλου μήκους ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη John Madden, ο οποίος ήταν υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθεσίας για την πιο πετυχημένη του εμπορικά ταινία, που δεν είναι άλλη από τον «Ερωτευμένο Σαίξπηρ» (Shakespeare in Love, 1998). Και είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζεται με την Jessica Chastain, μετά την ταινία «Το χρέος» (The Debt, 2010). Όταν προσλήφθηκε να σκηνοθετήσει το Miss Sloane, ο Madden πήγε το σενάριο ο ίδιος στην Chastain καθώς δεν μπορούσε να φανταστεί την ταινία χωρίς την ίδια ως πρωταγωνίστρια.

Η υπόθεση: Η Ελίζαμπεθ Σλόαν είναι μια δυναμική και όμορφη γυναίκα και κυρίως μια πανίσχυρη και πανέξυπνη λομπίστρια, που κάνει καριέρα προωθώντας (με το αζημίωτο) την ατζέντα όσων ομάδων έχουν τα χρήματα να την προσλάβουν. Η τελευταία της ανάθεση στην εταιρία στην οποία εργάζεται είναι να υποστηρίξει την κυβέρνηση της Ινδονησίας, προκειμένου να μην μπει φόρος στο φοινικέλαιο όταν εισάγεται στις ΗΠΑ, καθώς το (κατηγορούμενο και για καρκινογένεση από πολλούς) φοινικέλαιο και η εξαγωγή του αποτελεί βασική πηγή εισοδήματος για την ασιατική χώρα. Όταν πλησιάζει την εταιρία της η NRA, το λόμπι των όπλων, προκειμένου να την προσλάβουν για να σταματήσει ένα νομοσχέδιο μέσω του οποίου θα τεθεί θέμα περιορισμού στη δυνατότητα αγοράς και χρήσης όπλων (που στις ΗΠΑ είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα!) η Ελίζαμπεθ όχι μόνο αρνείται αλλά πηγαίνει να δουλέψει με λιγότερα σε μια εταιρία που επιθυμεί να προχωρήσει το νομοσχέδιο και να ψηφιστεί. Για πρώτη φορά στην καριέρα της θα έχει τόσο ισχυρό αντίπαλο. Θα καταφέρει να αντεπεξέλθει;

Η άποψή μας: Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία. Γιατί; Γιατί λέει πολλά πράγματα με το όνομά τους. Χωρίς να αδιαφορεί για τον ψυχαγωγικό της αντίκτυπο στους θεατές. Δεν είναι μια στρατευμένη ταινία καταγγελίας. Περισσότερο πλησιάζει στη λογική που έχουν τα σενάρια του Aaron Sorkin. Πχ, αν μια από τις αγαπημένες σας τηλεοπτικές σειρές τα τελευταία χρόνια ήταν το «The Newsroom» θα καταλάβετε σε ποιο μήκος κύματος κινείται τούτη η ταινία. Και το γεγονός ότι στην ταινία βασικούς ρόλους κρατάνε οι Alison Pill και Sam Waterston, που συγκαταλέγονται στο κυρίως καστ της σειράς του Sorkin, θα νιώσετε ότι οι ομοιότητες δεν είναι τυχαίες.

Από εκεί και πέρα δεν θυμάμαι ταινία με πρωταγωνιστή λομπίστα από την εποχή του «Thank You for Smoking» του Jason Reitman (2005). Εκείνη η ταινία, βεβαίως, είχε άνδρα πρωταγωνιστή, τον Aaron Eckhart, σαφώς πιο κωμική διάθεση (ενώ η ταινία του Madden είναι καθαρόαιμο δράμα) και το διακύβευμα αφορούσε το τσιγάρο ενώ εδώ την οπλοκατοχή. Κι εκείνη η ταινία, πάντως, και τούτη εδώ στηρίζονται απόλυτα στους πρωταγωνιστές τους. Η Jessica Chastain είναι πάρα πολύ καλή στο ρόλο της – καθόλου τυχαία δεν ήταν η υποψηφιότητά της για Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείας ερμηνείας σε δράμα. Υποδύεται το απόλυτο αρπαχτικό. Μια γυναίκα που η σύγχρονη εποχή την έχει μετατρέψει σε ένα αυτάρκες (;) ον που το μόνο που το ενδιαφέρει είναι η καριέρα και η νίκη. Δεν θέλει και δεν εξαρτάται από κανέναν: μόνο από τα χαπάκια της (προφανώς αμφεταμίνες) τα οποία της εξασφαλίζουν περισσότερες ώρες εργασίας - ποιος χρειάζεται τον ύπνο; Οι συναισθηματικοί της δεσμοί είναι επίσης άφαντοι: καμία αναφορά σε γονείς ή φίλους. Πιο κοντά βρίσκεται με την ομάδα της (που της έχουν τυφλή εμπιστοσύνη) και με τα ζιγκολό που πληρώνει για να κάνει σεξ χωρίς δεσμεύσεις.

Και ακριβώς για να μην κατηγορηθεί η ταινία για «στράτευση», ακόμα και στην κατακλείδα της η Σλόαν λέει ότι όλα τα έκανε για τη νίκη. Δεν είναι ιδεαλίστρια, δεν προσπαθεί να κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος, δεν τη νοιάζει αν βρίσκεται στη μεριά του δίκαιου και του ηθικού. Αυτό που τη νοιάζει είναι η καριέρα της και η νίκη! Παρ' όλα αυτά η ταινία έφαγε χοντρό μποϊκοτάρισμα από την NRA στις ΗΠΑ, κάτι που της στοίχισε την εμπορική της σταδιοδρομία. Και να φανταστεί κανείς ότι η λεζάντα αφορά την οπλοκατοχή – και μάλιστα όχι την πλήρη απαγόρευσή της: απλά, το νομοσχέδιο που ως λομπίστρια υποστηρίζει η Σλόαν, θέλει να γίνονται πιο προσεκτικοί έλεγχοι σε όσους αγοράζουν όπλα, για να μην μπορεί να τα αγοράζει ο καθένας!

Αντ' αυτού, η ταινία στρέφει τα βέλη της περισσότερο στη διαφθορά που επικρατεί στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ (και κατ' επέκταση, του κόσμου). Οι πολιτικοί επηρεάζονται με... εκπαιδευτικά ταξίδια και πιέζονται σε σημείο εκβιασμού από ισχυρούς για να εξασφαλίσουν συμφέροντα και να συνεχίζουν να έχουν τη θέση τους, ενώ τρέμουν την κοινή γνώμη. Η ταινία είναι φτιαγμένη με τη λογική των μεγάλων φλασμπάκ που ξετυλίγουν όλη την ιστορία καθώς στον παρόντα φιλμικό χρόνο παρακολουθούμε την κατάθεση της Σλόαν σε μια ειδική επιτροπή της Γερουσίας των ΗΠΑ. Ενδιαφέρον φιλμ, με πολύ καλές ερμηνείες (κυρίως από την Chastain), καλογραμμένο σενάριο (από έναν πρωτοεμφανιζόμενο σεναριογράφο μάλιστα!) κι ένα έξυπνο φινάλε με ανατροπή. Σίγουρα δεν θα νιώσεις ότι σου κλέψαν τα λεφτά σου!

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Ιουνίου 2017 από την Spentzos Films

«Μικροαστοί, θα σας φάνε, τα παιδιά σας»...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια ταινία πιο... γραφική από τη Σαντορίνη!

Bruno Dumont ρε φίλε. Ένας σκηνοθέτης που δεν έχει το θεό του! Που έχει χαράξει την δική του, ιδιαίτερη πορεία, και μα τω θεό (!!!) δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το αν οι ταινίες του θα έχουν έστω κι έναν θεατή να τις παρακολουθήσει! «Παιδί» του φεστιβάλ των Καννών, έχει να επιδείξει μερικά εξαιρετικά δείγματα δουλειάς, τα οποία όμως είναι δύσκολο να τα παρακολουθήσει ο μέσος θεατής, αν τελικά υπάρχει αυτός στην πραγματικότητα ή είναι απλά ένας όρος - στατιστικό κατασκεύασμα. Έχοντας στην συντριπτική πλειοψηφία των ταινιών του ερασιτέχνες ηθοποιούς ως πρωταγωνιστές, τα καταφέρνει περίφημα στο να αποτυπώνει κυνικά ωμές σκηνές βίας και σεξ. Αλλά βρε παιδί μου, ο άνθρωπος έχει κάκαλα. Και η μέχρι τώρα φιλμογραφία του περιλαμβάνει μερικά πραγματικά διαμάντια.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: «Η ζωή του Ιησού» (La vie de Jésus, 1997 – ειδική αναφορά στη διεκδίκηση της Χρυσής Κάμερας στο φεστιβάλ των Καννών), «Ανθρωπότητα» (L'humanité, 1999, ταινίαρος, πήρε μέρος στο διαγωνιστικό των Καννών και τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και τα βραβεία ανδρικής και γυναικείας ερμηνείας), «Twentynine Palms» (2003, συγκλονιστική ταινία, συμμετοχή στο διαγωνιστικό του φεστιβάλ Βενετίας), «Φλάνδρα» (Flandres, 2006, η τελευταία του σπουδαία ταινία, κέρδισε για δεύτερη φορά το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ των Καννών), «Hadewijch» (2009, δεν την έχω δει), «Έξω σατανά» (Hors Satan, 2011, έπαιξε στο «Ένα κάποιο βλέμμα» του φεστιβάλ των Καννών και είχε ψήγματα του παλιού, καλού εαυτού του) και «Camille Claudel 1915» (2013, πρώτη του συνεργασία με ηθοποιό του βεληνεκούς της Juliette Binoche και πρώτη του συμμετοχή στην Berlinale, στο διαγωνιστικό τμήμα). Αυτή λοιπόν, η ταινία που αποτέλεσε την αφορμή να σκαλίσουμε λίγο το φιλμικό παρελθόν του Dumont είναι η 8η μεγάλου μήκους του. Συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του περσινού φεστιβάλ των Καννών και είναι μάλλον η χειρότερη ταινία της καριέρας του! Βέβαια, δεν συμφωνούν οι πάντες: το Cahiers du cinéma έβαλε τη συγκεκριμένη ταινία στο Νο5 της λίστας του με τις καλύτερες ταινίες του 2016! Να τα λέμε κι αυτά! Και ήταν και υποψήφια για εννέα (9!!!) βραβεία Cesar, μη κερδίζοντας τελικά κανένα...

Η υπόθεση: Καλοκαίρι, 1910. Στον κόλπο που δημιουργείται στις εκβολές του ποταμού Σλακ στον Ατλαντικό Ωκεανό, στα βόρεια της Γαλλίας, μια σειρά ανεξήγητων εξαφανίσεων τουριστών έρχεται να ταράξει την περιοχή. Ο βαρέων βαρών αστυνομικός επιθεωρητής Μασίν και ο οξυδερκής Μαλφέ διερευνούν την υπόθεση. Οι δυο τους θα βρεθούν μπλεγμένοι σε μια παράξενη ιστορία αγάπης ανάμεσα στον ΜαΛουτ, γιο μιας οικογένειας ψαράδων με περίεργες διατροφικές συνήθειες και την Μπιλί της οικογένειας Βαν Πέτεγκεμ, μιας μεγαλοαστικής (και θα μπορούσε κάποιος να πει, έκφυλης) οικογένειας από την Λιλ, που διαθέτει το εξοχικό της στην περιοχή.

Η άποψή μας: Έχετε δει άλλη ταινία του Dumont; Όχι; Θα σας πρότεινα να δείτε μία από τις πρώτες τέσσερίς του λοιπόν πριν αισθανθείτε την ανάγκη να παρακολουθήσετε τούτη εδώ. Όπως αναφέραμε και στην εισαγωγή, καμιά του ταινία δεν είναι... φιλική προς τον θεατή. Σε όλες του τις ταινίες απαιτείται ένα μίνιμουμ ανοχής και υπομονής από μέρους του θεατή για να μπορέσει να τις εκτιμήσει όπως τις αξίζει. Όλες του οι ταινίες βρίθουν μισανθρωπισμό! Εδώ, όμως, το πράγμα ξεφεύγει πέρα από κάθε όριο. Τούτη η ταινία αποτελεί προσπάθεια του Dumont να γυρίσει κωμωδία! Ναι, καλά ακούσατε, κωμωδία, από έναν άνθρωπο που ανάθεμά με αν υπάρχει έστω και μισό πλάνο σε κάποια από τις προηγούμενες επτά ταινίες του όπου κάποιος από τους ήρωες χαμογελά έστω! Και δεν είναι ότι γυρίζει κωμωδία – δικαίωμά του είναι! Είναι ότι γυρίζει σλάπστικ κωμωδία εποχής με πολιτικές αναφορές και μεταφορές (!), με το ανομοιογενές μείγμα να μην τον δικαιώνει σχεδόν ποτέ! Αν λοιπόν στόχος είναι να μας δείξει πως οι μεγαλοαστοί είναι τόσο έκφυλοι (ένα παιδί είναι καρπός αιμομιξίας) και τόσο ανώμαλοι (το ίδιο παιδί είναι κορίτσι που ντύνεται αγόρι ή το αντίστροφο – αυτό αντιλαμβάνονται οι ψαράδες, έτσι, να εξηγούμαστε να μην παρεξηγούμαστε, μην μας πουν και ομοφοβικούς) που αξίζει να φαγωθούν - στην κυριολεξία - ο Dumont το πετυχαίνει με την πρώτη! Δεν χρειάζεται επανάληψη.

Αυτό λοιπόν που χαλάει τα πάντα στη συγκεκριμένη ταινία είναι από τη μια η διαρκής επανάληψη αστείων που εννοείται πως από κάποια στιγμή και μετά κουράζουν κι από την άλλη το κοινωνικό σχόλιο, που φουσκωμένο σε υπερθετικό βαθμό, χάνει το στόχο του. Οι φτωχοί είναι άσχημοι, βρώμικοι, βίαιοι και ανθρωποφάγοι (τους υποδύονται κατά βάση πρωτοεμφανιζόμενοι και ερασιτέχνες ηθοποιοί, στην κλασική παράδοση του Dumont) και οι μεγαλοαστοί είναι έκφυλοι, υπερβολικοί και ηλίθιοι! Δύο άτομα ξεχωρίζουν: η Μπιλί (που μερικές φορές ντύνεται ως ο Μπιλί) και η υπηρέτρια των Πέτεγκεμ. Η Μπιλί και η ηθοποιός Raph που την υποδύεται, είναι τα μοναδικά όμορφα πράγματα που υπάρχουν στην ταινία! Εντάξει, και η τοποθεσία έχει τη... γραφικότητά της (αλλά όπως λέει και ο ΜαΛουτ «είναι συνηθισμένη») και στα κουστούμια έχει γίνει τρομερή δουλειά. Πέρα από αυτό, μηδέν. Ο χοντρός επιθεωρητής κυλάει μια, κυλάει δυο, ε, στην τρίτη σταματάς να γελάς. Η σεζ λονγκ χαλάει μια, χαλάει δυο, ε, στην τρίτη σταματάς να γελάς. Και η προσπάθεια των διάσημων ηθοποιών να παίξουν τους μεγαλοαστούς όσο πιο γκροτέσκα μπορούν (προφανώς με εντολή σκηνοθέτη) βγάζει τραγικά αποτελέσματα.

Η Juliette Binoche δεν έχει υπάρξει πχ πιο αντιπαθητική σε καμιά άλλη ταινία της! Από εκεί και πέρα τα περί καπιταλισμού, θρησκείας, θαυμάτων και ερώτων περισσότερο ως μπαταριές στο κενό φαντάζουν παρά ως δομικά στοιχεία μιας ταινίες. Πολύ σουρεάλ αδελφέ και δεν σου βγήκε. Το κακό είναι πως μια χαρά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ταινία η φράση που εκστομίζει ο (εννοείται βλαμμένος) αδελφός της μεγαλοκυρίας που υποδύεται η Valeria Bruni Tedeschi (που παίζει την υπερφίαλη, αλλά... αντέχεται, όπως και ο Fabrice Luchini, που υποδύεται τον καμπούρη σύζυγό της, ο οποίος κάθε φορά που κινείται, ακούμε τα πόδια του να τρίζουν, μουάχαχαχαχα, πολύ αστείο – not...): η φράση λοιπόν (την οποία τη λέει καμιά δεκαριά φορά στα αγγλικά): «We know what to do, but we do not do». Ναι, μπορεί να ταιριάζει για την ανθρωπότητα, γενικώς, αλλά ισχύει και για τη συγκεκριμένη ταινία σου Bruno μου...

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Ιουνίου 2017 από την Weird Wave

Σόι πάει το Βασίλειο!

του zerVo (@moviesltd)

Πως καταλαβαίνεις πως μπήκε ο Ιούνης? Μα πολύ απλά κοιτάζεις τις κινηματογραφικές κυκλοφορίες της εβδομάδας και μέσα σε αυτές υπάρχει η πρώτη Φραντσέζικη κομεντί της θερινής σεζόν, που σέρνει τον χορό της ανά εβδομαδιαίας περιοδικότητας εξόδου στις αίθουσες και μιας παρόμοιας, όπως συνηθίζεται, εδώ και τόσα καλοκαίρια. Όπως φαίνεται, κάποιες (εφήμερες) επιτυχίες - έκπληξη, κωμωδιών Τρικολόρ κοπής, κατά το παρελθόν, έχουν συνδυάσει το χαλικάκι και τον ξέσκεπο ουρανό με ετούτες, με συνέπεια οι διανομείς να φροντίζουν να τις ρίξουν όλες μαζί παρέα στο πύρινο ριλίζ, που στην θεωρία τους πηγαίνει καλύτερα από το χειμωνιάτικο. Χμ... Καλή τους επιτυχία!

Η Καρόλ είναι εσωστρεφής, ελάχιστα κοινωνική, έχει μόνο έναν φίλο που συναναστρέφεται μαζί του μέσω διαδικτύου, διαθέτει όμως άριστη ικανότητα στον χειρισμό των ηλεκτρονικών υπολογιστών, σε τέτοιο βαθμό που να μπορεί να χακάρει τα πάντα, άσχετα αν ποτέ στο παρελθόν δεν έχει πέσει στην παγίδα να παρανομήσει. Η Καρολίν αντιθέτως είναι κοινωνικότατη, δηλώνει πάντοτε το παρόν στα γκλαμουράτα γκαλά της Κυανής Ακτής, εκεί που εντοπίζει με ευκολία τους στόχους της και χάρη στην ακαταμάχητη γοητεία τους προσεγγίζει αποσπώντας από τις τσέπες τους με ταχυδακτυλουργικό τρόπο, ότι πολύτιμο κουβαλούν. Η Καρόλ και η Καρολίν, δεν φαίνεται, αλλά είναι ετεροθαλείς αδελφές, που ποτέ τους δεν γνώρισαν πατέρα, μιας κι εκείνος τοις εγκατέλειψε πριν ακόμη γεννηθούν.

Και πλέον, έχοντας φτάσει στο κατώφλι των εξήντα του χρόνων, το έχει μετανιώσει. Ο Πατρίκ, από τους πλέον διάσημους διαρρήκτες της χώρας, πολύ δύσκολα δεν πετυχαίνει τον σκοπό του να ξαφρίσει τις περιουσίες που έχει βάλει στο μάτι. Έχοντας αποτύχει οικτρά στο πιο πρόσφατο πλάνο του, χάρη στην προδοσία του στενότερου του συνεργάτη, θα επιστρέψει δριμύτερος στην δράση, έχοντας σαν στόχο όχι μόνο την εκδίκηση, αλλά και ένα συλλεκτικής αξίας βιολί Στραντιβάριους, που η αξία του κοστολογείται περί τα 15 εκατομμύρια ευρώ. Και σε αυτό το κόλπο γκρόσο, θα θελήσει να συνεργαστεί με τις ικανότατες θυγατέρες του, που μέχρι τώρα τον θεωρούσαν πεθαμένο!

Όπως συμβαίνει λοιπόν στο συντριπτικό ποσοστό των made in France διασκεδαστικών, με μαθηματική συνέπεια, ενενηντάλεπτων φιλμς, έτσι ακριβώς γίνεται και εδώ, στην περίπτωση του Mes Tresors, όπου η χαλαρότητα και η αφέλεια, ορίζουν τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της γλαφυρής αφήγησης. Τίποτα πρωτότυπο δηλαδή δεν αποτελεί τον βασικό θεματικό σπινθήρα του στόρι, όπως όμως και τίποτα ενοχλητικό, συνάμα, δεν προδιαθέτει άσχημα, αφού φροντίζει γι αυτό το σταθερό τέμπο της εξιστόρησης, που ποτέ δεν χαμηλώνει στάθμες. Γρήγορες εναλλαγές πλάνων, μουσικό σάουντρακ που τονίζει το σασπένς, ευρηματικά μελετημένη heist στον ορίζοντα και άντε πάμε να ξαφρίσουμε το πανάκριβο μουσικό όργανο που κρύβεται σε ένα σαλέ κάπου στις χιονισμένες Άλπεις.

Αν παίζει ιδιομορφία στην πλοκή, είναι που ο μπαμπάς λήσταρχος, με μακρά θητεία στην στενή, επιστρατεύει για να πιάσει την τελευταία (?) καλή, τις μεγαλοκοπέλες κοράκλες του, που έχουν τριανταρήσει κι ακόμη δεν έχουν αποκατασταθεί, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι και του ραφιού. Το εύρημα στην περίπτωση της ταινίας που παρουσιάζει ο δίχως προηγούμενες δάφνες ντιρέκτορ Pascal Bourdieaux, είναι που ο Πατρίκ, έχει σαν βασικό του ατού τις μεταμφιέσεις, οπότε και κανένα υποψήφιο θύμα του, δεν τον αναγνωρίζει. Κάπου ενδιάμεσα σε Όμπραξ και Ίθαν Χαντ προβάλλει δηλαδή ο στυλάτος αν και σε μια κάποια ηλικία πλέον, Jean Reno, που έχει τον αέρα του μπον βιβέρ, την αεικινησία του αρχικλέφτη και την εκφραστικότητα στην φάτσα για να το βγάλει όλο αυτό σε κωμικό πακέτο. Και χορεύει και μπουνίδια ρίχνει και τρεχαλητό ξαμολάει, γενικά κάνει τα πάντα ο έμπειρος Γάλλος σταρ για να δικαιολογήσει το μεροκάματο του!

Έχοντας παρέα του δύο φρέσκα πρόσωπα του σινεμά Φρανσέζ, την σαφώς πιο ώριμη υποκριτικά της δυάδας των κορασίδων, Camille Chamoux, που από νερντ ασχημόπαπο εξελίσσεται σε καταλύτη του σχεδίου, αλλά και την ανατολίτικων χαρακτηριστικών σεξοβόμβα Reem Kherici, με τις Ιταλοτυνήσιες ρίζες, που σε κάθε της εμφάνιση στο εκράν κόβει την ανάσα. Δίνοντας στο αρσενικό κοινό έναν σημαντικό λόγο στο να μην υποχωρήσει αδιάφορος στο πίσω μέρος του καθίσματος του, για όσα συμβαίνουν στην μεγάλη οθόνη, καρτερώντας την κάθε επόμενη φορά που ντυμένη εκθαμβωτικά, θα επανεμφανιστεί. Συνεπώς ακόμη κι αν δεν αποτελεί τίποτα το ιδιαίτερο, ούτε το ξεχωριστό, μηδέ το σπάνιο, αντιθέτως ακολουθώντας πιστά την γνωστή γαλλόφερτη επίπεδη και κοινότοπη συνταγή, το Mes Tresors, μοιάζει ταμάμ επιλογή για αγιόκλημα και γιασεμί. Σημασία έχει το πόσες τέτοιες κομεντί - που διόλου τυχαία φέρουν στην μαρκίζα το όνομα του Θεού, για να θυμίσουν το μέγκα χιτ του Mon Dieu - μπορεί να αντέξει ο θερινός σινεφίλ οργανισμός. Και η τσέπη του βεβαίως...

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Ιουνίου 2017 από την Odeon

Hey, Macarena!

του zerVo (@moviesltd)

36 βασανιστικά χρόνια ήταν αυτά και δύσκολα λησμονιούνται. Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, που ο πανέμορφος τόπος της Ιβηρικής διατηρήθηκε, μετά από μια σειρά αιματηρών εσωτερικών τριγμών, στον γύψο, γεγονός που οδήγησε λογικότατα στην στέρηση των ατομικών ελευθεριών των πολιτών και στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, στον οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό μαρασμό, αλλά και στην πλήρη απομόνωση του. Δεν είναι παράλογο λοιπόν, τα σημάδια που άφησε στην Ισπανία το μακροχρόνιο πέρασμα της Χούντας του Φράνκο από την εξουσία, να είναι ανεξίτηλα, ακόμη και στις μέρες μας, σχεδόν μισό αιώνα μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος και να επιχειρούνται συγκρίσεις του δημοκρατικού μεν, αλλά προβληματικού σε ότι έχει να κάνει με την στήριξη των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, που έχουν νιώσει βαθιά στο πετσί τους την οικονομική κρίση που διανύουμε, μοντέλου, του σήμερα, με το αυταρχικό χθες. Που τόσο πολύ πάλεψε ο μαχητικός Μεσόγειος λαός να αποτινάξει από πάνω του, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον.

Αρχές της δεκαετίας του '50. Την στιγμή που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες επουλώνουν τις πληγές τους, μετά το οριστικό τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και κάποιες εξ αυτών έχουν εκδημοκρατιστεί, μετά από μακρά περίοδο διακυβέρνησης από τους στρατιωτικούς, η Εσπάνια παραμένει βουτηγμένη στον λήθαργο και αποκλεισμένη από τις διεθνείς κοινότητες, εξαιτίας των πραξικοπηματιών που την κυβερνούν. Σε μια απόπειρα να ανοίξουν οι δίαυλοι επικοινωνίας με την Δύση, η χώρα θα ανοίξει τα σύνορα της στο Χόλιγουντ, ελπίζοντας πως οι παραγωγοί του θα επενδύσουν σε ταινίες που θα γυριστούν εκεί. Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και η ιστορική υπερπαραγωγή Η Βασίλισσα της Ισπανίας, που την σκηνοθεσία της έχει αναλάβει ο θρυλικός και με περισσότερα από 200 φιλμς στο παλμαρέ του, πλην υπερήλικας Τζον Σκοττ, που θα έχει για βασική του πρωταγωνίστρια, στον ρόλο της Ιζαμπέλας της Καστίλης, την φημισμένη Σπανιόλα, αν και πολιτογραφημένη Αμερικανίδα, σούπερ σταρ Μακαρένα Γρανάδα!

Από την πρώτη στιγμή η τιμημένη ακόμη και με Όσκαρ - όπως μας αποκαλύπτουν τα επίκαιρα της εποχής - ηθοποιός, δεν θα δει με καλό μάτι την επιστροφή της στα πάτρια εδάφη, έχοντας άσχημες μνήμες από το κυνηγητό που είχε υποστεί ο αριστερών πεποιθήσεων πατέρας της από τους φασίστες, γεγονός που την οδήγησε να αυτοεξοριστεί, ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω της. Η συνάντηση της με τους παλιούς της κομπανιέρους, από τον καιρό που άσημη ακόμη έπαιζε στα περιοδεύοντα θεατρικά σανίδια, η επανεμφάνιση ενός καλού φίλου, που θεωρούταν χαμένος στα Ναζιστικά στρατόπεδα κατοχής αλλά και ο ξαφνικός έρωτας που θα νιώσει για τον όμορφο νεαρό (και κρυφοαντιστασιακό) βοηθό στα γυρίσματα, θα αναπτερώσουν το ηθικό της, ώστε να δώσει τον καλύτερο της εαυτό στην ερμηνεία.

Σε ποια ακριβώς σοβαρή ταινία είναι το ερώτημα, αφού από την πρώτη κιόλας στιγμή το συνολικό πρότζεκτ, μοιάζει με ένα κακοστημένο αστείο, αφού τόσο οι Γιάνκηδες, μέλη του καστ ή του συνεργείου, δεν δείχνουν ικανοί να προσαρμοστούν στις δύσκολες μεσογειακές συνθήκες, την ίδια ώρα που οι περιορισμοί που έχει επιβάλλει η Χούντα, θα φτάσουν ίσαμε το καμπ που έχει εγκατασταθεί η παραγωγή. Κάτι που θα ξυπνήσει στις καρδιές των ντόπιων ηθοποιών την επαναστατική φλόγα, ώστε ακόμη και μπροστά στο ενδεχόμενο να επισκεφτεί ο ίδιος ο Δικτάτορας τα γυρίσματα, να επιθυμήσουν να του δείξουν πως δεν τον φοβούνται και θα έδιναν και την ψυχή τους για να επικρατήσει η Ελευθερία.

Από το βασικό όνομα της κεντρικής ηρωίδας, οι σινεφίλ θα έχουν κατανοήσει πως πρόκειται για μια θεματική συνέχεια της μεγάλης ιντερνάσιοναλ επιτυχίας La Nina De Tus Ojos, που ο αναγνωρισμένος δημιουργός, Οσκαρούχος στα 1994 για το Belle Epoque, Fernando Trueba, είχε υπογράψει μια εικοσαετία πριν. Είκοσι χρόνια που έχουν περάσει και στην πραγματικότητα της πλοκής, από τότε που η Hey Μακαρένα, ενζενί ακόμα, έκανε τα πρώτα της βήματα στην τέχνη. Και που σε αντίθεση με την πατρίδα της που πολιτικοκοινωνικά διαρκώς ολισθαίνει, εκείνη έχει φτάσει την καριέρα της στο απόγειο. Συνεπώς όπως αντιλαμβάνεται εύκολα όποιος είχε παρακολουθήσει εκείνη την πρώτη, επίσης καυστική σάτιρα από τον Μαδριλένο ντιρέκτορα, το ίδιο ακριβώς ύφος ακολουθείται κι εδώ, που στην ουσία το περιοριστικό σοσιολογικό περιβάλλον, έχει μεταβληθεί, στο χειρότερο του.

Δεδομένα στους πνευματώδεις διαλόγους ανάμεσα στους καλλιτέχνες - σε φόρμα Coenική, του τύπου Hail, Caesar - βασιλεύει η αλληγορία, γεννώντας έτσι τα συνθήματα πάλης, που χαμηλόφωνα στην αρχή, πολύ πιο έκδηλα στην συνέχεια κάνουν την εμφάνιση τους. Η ταινία μέσα στην ταινία, όμως, είναι μια τεχνική που όχι σε λίγα της σημεία προκαλεί κομφούζιο και αναταραχή στην ορθολογική σκέψη της πλατείας. Το βασικό σύνθημα του Trueba είναι πως πάντοτε η Τέχνη θα πρέπει να διατηρεί τον πλέον ενεργό ρόλο σε καταστάσεις αφόρητες που πλήττουν καίρια την κοινωνία. Και να ορίσει μέσα από την αρτιστική έμπνευση, τις διεξόδους εκείνες, που θα οδηγήσουν την άβουλη μάζα στην επανάσταση. Ακόμη και στο προς το τέλος πλάνο, που λαμβάνει χώρα μια μυστική, μαζική αντιεξουσιαστική πράξη, το γλαφυρό στυλ της ανάλαφρης σε όλα τα επίπεδα κομεντί, δεν εγκαταλείπεται, συνεπώς και η κορύφωση του φινάλε, μοιάζει ξεκομμένη και ημιτελής.

Παρόλο που η εκλαμπρότατη και διασημότερη πρέσβειρα της Ισπανίας στην νεότερη κινηματογραφική ιστορία, Penelope Cruz, μοιάζει όπως συνήθως με οπτασία, μέσα στην χρυσοποίκιλτη στολή της βασιλίσσης, εντούτοις δεν μπορούμε να πούμε πως η παρουσία της εδώ είναι κάτι το ξεχωριστό ή το ασυνήθιστο. Η Νίνια των Ονείρων μας, μπορεί να έχει κλείσει τους 43 Απρίληδες ζωής και να μην της φαίνεται ούτε κατά διάνοια, αν επιθυμεί όμως να παραμείνει στην κορυφή του φιλμικού ενδιαφέροντος, θα πρέπει να αφήσει κατά μέρος, τέτοιου είδους χωρίς σπουδαίο εξωΙσπανικό ενδιαφέρον σίκουελ και να επανέλθει στις πιο σοβαρές ερμηνείες. Που εντός ολίγου κλείνουν δεκαετία απουσίας, από τον καιρό της Cristina Barcelona και των Abrazos Rotos.

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Ιουνίου 2017 από την Tanweer

Ο Αγώνας είναι η μόνη Επιλογή

του zerVo (@moviesltd)

Πιστολιά είναι. Εκείνη η ανατρεπτική στιγμή που με ρουτινιάρικη θλίψη στην έκφραση ο Δόκτορας ανακοινώνει στον μέχρι προ ολίγων στιγμών υγιέστατο απέναντι του, πως έχει κτυπηθεί από ασθένεια δυσκολοκατάβλητη. Και μάλιστα ευθύτατης βολής, ειδικά αν αναφερθούμε σε ετούτο το μοντέρνο εκφυλιστικό σαράκι, που τρώγει μετά μανίας τα εγκεφαλικά κύτταρα νέων (συνήθως) ανθρώπων, διαλύοντας τους το κεντρικό νευρικό σύστημα και παντελώς ύπουλα προκαλώντας τους σε μικρό χρονικό διάστημα, απρόβλεπτες κινητικές δυσλειτουργίες. Η εύκολη λύση είναι η παράδοση στο ριζικό του αυτοάνοσου, να μην παλέψεις καν να αποφύγεις την σφαίρα, να μην την κοντράρεις στα ίσια, να υπομείνεις απόξαρχης και μέχρι τέλους, με κεφάλι σκυθρωπό, το μαρτύριο που σου έκρυβε η μοίρα. Και σε ένα χρόνο από την επίσημη ανακοίνωση να αδυνατείς να διασχίσεις έστω 100 Μέτρα. Η δύσκολη είναι να σταθείς στα πόδια και να το παλέψεις! Καμία υποταγή, όσο ακόμη είμαι ζωντανός!

Αν εξαιρέσεις την πρόσκαιρη, όπως ελπίζει, παρουσία του στρυφνού και αυταρχικού πεθερού του, Μανόλο, στο σπίτι τους, η ζωή του 35χρονου Ραμόν, μοιάζει ονειρεμένη. Στέλεχος υψηλόβαθμο απίστευτα κερδοφόρας διαφημιστικής επιχείρησης είναι, με μισθό που του επιτρέπει να διαβιώνει άνετα, στο πλευρό του ανήλικου γιου του Μάριο και της αγαπημένης του συζύγου Ινμα, που εντός ολίγου θα φέρει στον κόσμο και το δεύτερο παιδί τους. Κάποιες μικροενοχλήσεις που θα νιώσει τελευταία, στην βάδιση, την ομιλία και την αφή, θα τον στείλουν στο κρεβάτι των εξετάσεων, από όπου τα μαντάτα όμως, θα είναι δυσάρεστα. Ο Ραμόν πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Απόγνωση!

Με τις αρνητικές πληροφορίες για την υποχθόνια νόσο που τον κτύπησε, περί της συχνότητας των υποτροπών της και των συνεπειών που αφήνουν εκείνες πίσω ανά περίπτωση, να τον μαστίζουν ανελέητα, ο νεαρός άντρας θα χάσει κάθε ενδιαφέρον για το είναι του, την φαμίλια του, τον επαγγελματικό περίγυρο του. Άλλωστε και η αρρώστια, έστω και στο αρχικό της στάδιο, έχει δείξει τα δόντια της και σταδιακά τον καθηλώνει. Ηθικό που θα αναστηλωθεί μονομιάς, στο άκουσμα της διοργάνωσης μαζικού αγώνα Τριάθλου, μαραθώνιου δρόμου, κολύμβησης ανοιχτής θαλάσσης και ετάπ ποδηλασίας, στον οποίο θα θελήσει παντελώς απροσδόκητα να πάρει μέρος. Για να αποδείξει πρωτίστως στον ίδιο πως μπορεί να βγει νικητής στην μάχη με την απομυελίνωση. Και που αν συμβεί, θα ισοδυναμεί με ανθρώπινο θαύμα!

Ανέλπιστα σε ετούτο τον τίμιο πόλεμο, ο Ραμόν θα βρει συμπαραστάτη τον μέχρι πρότινος μισητό πατέρα της γυναίκας του. Εκείνον που πλέον θα τον προσεγγίσει σαν να ήταν δικό του παιδί και μέσα από τα προβλήματα που κι εκείνος αντιμετωπίζει, θα του δώσει απαιτούμενα μαθήματα πάλης ώστε να μονομαχήσει με το δεινό και να αναδειχθεί θριαμβευτής! Βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά είναι η ιστορία που με ανθρωπιά και αισιοδοξία μας περιγράφει η ταινία 100 Metros, αν και δεν χρειάζεται πολύ σκέψη από τον θεατή για να το αντιληφθεί, εφόσον η MS έχει εξαπλωθεί τάχιστα στις ημέρες μας και όλο και κάποια περίπτωση πειθαρχημένου μαχητή της θα γνωρίζει. Κάποιου που αντιλαμβάνεται το κτύπημα σαν πρόκληση και δεν χαμηλώνει βλέμμα, αλλά κοιτάζει με ελπίδα στον ορίζοντα, ξέροντας καλά πως έτσι κι αλλιώς η μόνη επιλογή, δεν είναι η παραίτηση, αλλά η δυναμική ολομέτωπη ρήξη!

Αυτή την ιστορία αφηγείται δίχως να αποφεύγει ευκολίες και μελοδραματισμούς, που εδώ όμως είναι αναγκαίοι και απαιτούμενοι, ο Ισπανός ντιρέκτορας Marcel Barrena, στήνοντας την καταμεσίς της μεγαλούπολης, εκεί που βασιλεύει το στρες, η αγωνία, ο φόβος, η ανασφάλεια, η φρίκη, βασικά συστατικά δηλαδή για την εξάπλωση αυτού του είδους των νευρολογικών παθήσεων. Μαζί με τα συγκινητικά περιστατικά που παίζουν σε πρώτο πλάνο στην πλοκή, συνυπάρχει κι ένα πιο γλαφυρό τέμπο, που το υποστηρίζει ο πιο γηρασμένος της ομήγυρης, ο ίσαμε προ ολίγου εχθρικός father in law. Που λειτουργεί σαν άλλος Rockyσιος Μίκι, προετοιμάζοντας με αθλητικά πρότυπα τον γαμπρό του για να λάβει μέρος στο επίπονο αγώνισμα, ακολουθώντας συνάμα όμως και εναλλακτικές (δοκιμασμένες σύμφωνα με κάποια επιστημονικά εγχειρίδια πάντως) πρακτικές, απαγορευμένης φύσης, όπως το κάπνισμα της φούντας! Είναι οι στιγμές που χαμογελά και το κοινό παρέα με τους ευδιάθετους παρόλο τον κατακερματισμό τους, επί της οθόνης ήρωες, ελπίζοντας αντάμα τους πως το κακό θα ξορκιστεί, κρατώντας το ηθικό σταθερά ψηλά, μέχρι το φινάλε.

Εξαιρετική η πρωταγωνιστική παρουσία του ταχύτατα ανερχόμενου Σπανιόλου κωμικού Dani Rovira, στον απαιτητικό ρόλο του πιστολισμένου από την πολλαπλή σκλήρυνση. ο συμπαθητικός Ράφα του ευχάριστου και πετυχημένου στα box office δίπτυχου των Ocho Appelidos, κατορθώνει να αποδώσει σωστά τις θλιβερές εκφράσεις που ζητά ο χαρακτήρας του, ειδικά όταν πέφτει στην δίνη του relapse. Έχει άλλωστε την αμέριστη βοήθεια στο πλευρό του της Κυράς του, όπως την ενσαρκώνει η όμορφη Αραγόνα Alexandra Jimenez, μα κυρίως του έμπειρου και θεατρικής εμπειρίας Βάσκου Karra Elejalde, που συνεχίζει να του κάνει την ζωή μαρτύριο, όπως συνέβη και στον Έρωτα Αλά Ισπανικά. Πολύ ενδιαφέρουσα προσθήκη στο κτίσιμο υποπλοκής, που αποσπά την ματιά από το δεδομένα τραγικό περιβάλλον του θέματος και που λειτουργεί καταλυτικά στην μέθοδο της επίτευξης του στόχου, τόσο του προστατευόμενου του,, όσο όμως και του ίδιου. Το οπτιμιστικό αποτέλεσμα, που μακάρι να ισχύει για όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις πασχόντων από ΣΚΠ, δεν περιμένει κανείς να το αντικρίσει την ώρα που ο Ραμόν πλησιάζει, όπως αναμένεται εν μέσω βουρκώματος των βολβών, στο φίνις. Το έχει καταλάβει πολύ νωρίτερα, από την ώρα που τίθεται ο πρωταρχικός στόχος της κάλυψης των (φαινομενικά ελάχιστων, μα τόσο σημαντικών) πρώτων 100 Metros. Θρίαμβος ελπίδας, κόντρα στο θηρίο, που δίνει το σύνθημα για την συνέχιση και ολοκλήρωση του άθλου και την ανάδειξη του αποφασισμένου να μην τα παρατήσει ποτέ, Μαραθωνοδρόμου, σε Ολυμπιονίκη της ζωής!

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Ιουνίου 2017 από την Seven Films

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales	Feelgood Ent.	1	214	108.145	108.145
2	Alien: Covenant	Odeon	2	48	7.037	37.725
3	The Boss Baby	Odeon	8	47	6.461	133.328
4	King Arthur: Legend of the Sword	Tanweer	3	29	4.945	74.435
5	The Dinner	Tanweer	1	29	3.843	3.843
6	Smurfs: The Lost Village	Feelgood Ent.	9	28	3.228	144.532
7	Norm Of The North	Tanweer	3	33	2.428	9.639
8	Guardians of the Galaxy Vol. 2	Feelgood Ent.	4	17	2.091	81.338
9	Aquarius	Seven Films	1	4	1.018	1.018
10	Polina Danser Sa Vie	Odeon	1	16	878	878

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Μια οικογένεια είμαστε, όλοι εμείς, οι Πειρατές!

του zerVo (@moviesltd)

Αποτέλεσε ένα από τα πιο έξυπνα πρότζεκτς, που έφεραν ποτέ πάνω τους την υπογραφή της μπράντας του αξεπέραστου Μπάρμπα Ουώλτ. Αυτός ο συνδυασμός της ναυτικής περιπέτειας εποχής με το μεταφυσικό στοιχείο, αρχικά σχημάτισε ουρές εκατοντάδων μέτρων στα θεματικά πάρκα της Disneyland, από επισκέπτες που ήθελαν να βιώσουν από κοντά το εντυπωσιακό έκθεμα. Σε συνέχεια βεβαίως της εκμετάλλευσης του τίτλου, οι Πειρατές της Καραϊβικής, εκεί κάπου στις αρχές του Μιλένιουμ, έπαψαν να είναι απλώς κέρινοι και απέκτησαν και σελιλόιντ υφή, με συνέπεια να πραγματοποιηθεί το απόλυτο τζακ ποτ για την Disney, που αντιλήφθηκε πως έχει στα χέρια της ένα χρυσοφόρο κινηματογραφικό πλάνο. Η μία μετά την άλλη οι συνέχειες ακολούθησαν το πρωτότυπο Black Pearl που έσπασε ταμεία κι έτσι απρογραμμάτιστα, η τριλογία μετεξελίχθηκε σε καρέ, για να φτάσουμε σήμερα, δεκαπέντε χρόνια σχεδόν μετά το Start, στο πέμπτο τεύχος του σίριαλ, που μπορεί να φθίνει ποιοτικά, διατηρεί σε υψηλά στάνταρντς τα εμπορικά του επιτεύγματα όμως...

Εννέα χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την μοιραία νύχτα που ο μικρούλης Χένρυ Τέρνερ θα πληροφορηθεί πως ο αγαπημένος του πατέρας, είναι καταδικασμένος από μια πανίσχυρη κατάρα, να παραμείνει εγκλωβισμένος στο σάπιο βυθισμένο κουφάρι του Flying Dutchman και πλέον ήλθε η στιγμή να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να τον απελευθερώσει. Έχοντας μελετήσει καλά όλους τους θαλασσινούς θρύλους και παραδόσεις, καπετανόπουλο πια, γνωρίζει πως η μοναδική του ελπίδα θα είναι να ανακαλύψει που ακριβώς είναι κρυμμένη η πανίσχυρη Τρίαινα του Ποσειδώνα, που η χρήση της είναι ικανή να σπάσει όλα τα ξόρκια που έχουν κατά καιρούς ακουστεί στους ωκεανούς. Για να επιτύχει τον στόχο του, είναι αναγκασμένος να συνεργαστεί με τον μονίμως μέθυσο και αναξιόπιστο Κάπτεν Τζακ Σπάροου, διαβόητο πειρατή που έχει χάσει με τα ανήθικα καμώματα του, την εμπιστοσύνη ακόμη και του για δεκαετίες πιστού του πληρώματος.

Ακόμη κι αν δεν δείχνει ικανός, εξαιτίας της ολοήμερης παράδοσης του στο πιοτό, να φέρει εις πέρας ακόμη και την πιο απλή αποστολή, ο Σπάρρου είναι εκείνος που έχει στην κατοχή του την μοναδική πυξίδα που μπορεί να οδηγήσει καράβι στο πολύτιμο και πανίσχυρο κειμήλιο. Μαζί με την όμορφη τυχοδιώκτη και κυνηγημένη από άπαντες ως μάγισσα, Καρίνα Σμάιθ, που θα κάνει την καρδιά του να σκιρτήσει, ο Χένρυ θα τραβήξει την μακριά ρότα αναζήτησης πάνω στο Μαύρο Μαργαριτάρι, χωρίς να έχει υπολογίσει στην έκρηξη εκδικητικής οργής του Σπανιόλου Καπετάνιου Σαλαζάρ και του απέθαντου πληρώματος της κατακερματισμένης Βασιλικής Φρεγάτας του, που ζητά την τιμωρία του Σπάροου, θεωρώντας τον υπαίτιο για το κακό που τον βρήκε!

Και κάπως έτσι, ακολουθώντας πιστά την πορεία στον ορίζοντα, που χάραξε εκείνη η πρώτη φορά των Pirates Of The Caribbean από τα χέρια του ιδανικού για την θέση του σκηνοθέτη του πλάνου Gore Verbinski, παίρνει φόρα το πιο πρόσφατο μέρος της πενταλογίας, το οποίο δεν έχει να επιδείξει ούτε κάτι το πρωτοφανές, ούτε τίποτα το ευρηματικό στην εξέλιξη του. Ελάχιστες καινοτομίες έχει να προσφέρει η πλοκή της Εκδίκησης του Σαλαζάρ, που για ακόμη μια φορά αντλεί την δυναμική του από τα εντυπωσιακά και εξαιρετικά προσεγμένα οπτικοακουστικά εφέ, που κατά περιόδους κόβουν την ανάσα, απεικονίζοντας από καταπληκτικές ναυμαχίες, καταξεσκισμένους φαντασματένιους ναύτες, κουρσάρους, καρχαρίες, μέχρι και σχίσματα της θαλάσσης, στην Μωσαική τελική σεκάνς, όπου κάνει την εμφάνιση της η θαυματουργή Τριντέντ.

Λιγότερα είναι τα θετικά στοιχεία, σε σχέση με τα αρνητικά, στην ταινία που υπογράφει το ντουέτο σκηνοθετών από την Σκανδιναβία των Ronning και Sandberg, που είχαν επιμεληθεί την διεύθυνση του επίσης θαλασσινού ενδιαφέροντος Kon-Tiki. Κυρίως σε ότι έχει να κάνει με την καρικατουρική, πλέον, μορφή του βουλιαγμένου στο ρούμι Σπάροου, που σωστά για την εξέλιξη της δράσης, υπέχει πια περιφερειακού ρόλου, με αντιφατικά ηγετική παρουσία, αφού μπορεί να δηλώνει το παρόν σε όλες σχεδόν τις σκηνές του έργου (εννοείται πως στις περισσότερες βρίσκεται με μια αγχόνη περασμένη στο λαιμό του) δεν βρίσκεται όμως ο ίδιος στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Εκεί που έχει περάσει από τούδε και στο εξής ο μικρός καπεταναίος με το πανίσχυρο DNA, γιόκας του Orlando Bloom - Γουίλ και της Keira Knightley - Ελίζαμπεθ, που εννοείται θα πρωταγωνιστήσει και σε οποιαδήποτε μελλοντική "όλοι μια οικογένεια είμαστε πλέον" εκδοχή, δυστυχώς όμως με την μορφή του άνευρου και μισκάστ Brenton Thwaites, που δεν πολυκολλάει στο γενικότερο σύνολο.

Στα συν αναμφίβολα περνάει και το γεγονός πως, συνοδευτικά με την διατήρηση του ασταμάτητου τέμπο, επιχειρείται μια πιο οικογενειακή προσέγγιση στον μύθο, που μπορεί από ένα σημείο και μετά να μυρίζει προβλεψιμότητα, δείχνει όμως πως οι ιθύνοντες το παλεύουν να τονώσουν το στόρι που λογικά έχει βαρύνει μετά από τόσα τσάπτερς. Το τρίγωνο των αστέρων Depp - Bardem - Rush λειτουργεί απλώς και μόνο σαν μαγνήτης των υποψήφιων θεατών, που θα διαβάσουν τα ονόματα τους στην μαρκίζα. Ο ωραίος Johnny δεν διαβαίνει και τις καλύτερες ημέρες της καριέρας του και μετά από ένα σωρό φλόπες, μόνο η σιγουριά των Πειρατών μπορεί να τον διατηρήσει ζωντανό στο σταρικό επίκεντρο. Ο Ίβηρας Javier παλεύει πολύ, το πρόσφατο διάστημα, να διαγράψει όσα σπουδαία έχει καταγράψει στο παλμαρέ του, από την αρχή της πορείας του. Όσο για τον έμπειρο Αυστραλέζο Geoffrey είναι ο τύπος που του αρκούν δύο τρεις ατάκες για να επιβιώσει ερμηνευτικά. Στ' αλήθεια γιατί στην μυθοπλασία...

Εκτιμώ πως με το Dead Men Tell No Tales, που μάλλον αποδεικνύεται το πιο αδύναμο κρικάκι στην Πειρατική αλυσίδα, αντιγράφοντας θεματικά όσο μπορεί περισσότερο το προ αιώνων ορίτζιναλ, οι φανατικοί φίλοι της σειράς, θα μείνουν ικανοποιημένοι, μιας και τους προσφέρει όσα ζητούν αφήνοντας το αντίτιμο στο γκισέ, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Άλλωστε μιλάμε για έναν τίτλο που έχει πάρει από καιρό φθίνουσα πορεία, δεν ανταποδίδει με την ίδια ευκολία πίσω στα ταμεία της Disney όσα κόστισε, δίχως πάντως ετούτο να σημαίνει πως δεν ορίζει ένα ασφαλές στοίχημα για τους χρηματοδότες. Ένα διωράκι, τίγκα στην αλμύρα και το ιώδιο, που χωρίς να με χαλάει, μου έδωσε την εντύπωση πως το είχα παρακολουθήσει κάποτε ξανά...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Μαΐου 2017 από την Feelgood Ent.