Movies Ltd

Η εκδίκηση είναι ένα ταξίδι δίχως επιστροφή! Εμπνευσμένη από πραγματικά περιστατικά είναι η ιστορία που αφηγείται η νέα ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη Elliott Lester, Aftermath, που προηγούμενα μας έχει προσφέρει τα Blitz, Nightingale και Love Is The Drug. Η δραματική πλοκή του έργου περιστρέφεται γύρω από την τραγωδία που βιώνει ένας άντρας που ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία εργάζεται ακόμη στις κατασκευές κτιρίων για να ζήσει την οικογένεια του, η μοίρα όμως θα του παίξει ένα σκληρό παιχνίδι, καθώς θα χάσει σύζυγο και κόρη, σε αεροπορικό δυστύχημα. Με τις ευθύνες του μακελειού να βαρύνουν απόλυτα τον ελεγκτή εναέριας κυκλοφορίας, που πιθανότατα θα πέσει στα μαλακά από την υπηρεσία του, ο σε απόγνωση και ολομόναχος πλέον χαροκαμένος γονιός θα κληθεί να πάρει ο ίδιος τις αποφάσεις της τιμωρίας του. Το πρώτο τρέιλερ της διανομής της Lionsgate είναι όμορφα δομημένο και προβάλει μέσα από εικόνες που δεδομένα θα ανεβάσουν το συγκινητικό επίπεδο τους δύο βασικούς χαρακτήρες της υπόθεσης, που την εξέλιξη της θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στους κινηματογράφους από τις 7 του ερχόμενου Απρίλη, όταν το φιλμ θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του.

Εδώ και καιρό άλλωστε, μετά την περίοδο της κυβερνείας του στην Καλιφόρνια, ο Arnold Schwarzenegger έχει περάσει σε ρόλους πιο ανθρώπινους και ρεαλιστικούς, όπως συμβαίνει και στην παρούσα περίπτωση που εμφανίζεται ως πληγωμένος πατέρας και σύζυγος, πραγματικά σπαρακτικός. Στην αντίπερα όχθη ο Scoot McNairy δίνει τον δικό του υποκριτικό αγώνα ως ο υπαίτιος του τραγικού συμβάντος, ενώ το καστ ολοκληρώνουν οι Maggie Grace, Kevin Zegers και Hannah Ware.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί!

Αυτή κι αν είναι έκπληξη μεγατόνων, αφού ο Μεγάλος Jack Nicholson είναι και πάλι εδώ. Σχεδόν επτά χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία του παρουσία στο εκράν, στην ταινία του James Brooks, How Do You Know και ο σπουδαίος Αμερικάνος ηθοποιός, που φέτος κλείνει τα 80 έτη ζωής, ετοιμάζεται να γυρίσει στα πλατό, για να πρωταγωνιστήσει στο πολυδιαφημισμένο αγγλόφωνο ριμέικ της δημιουργίας της Γερμανίδας Maren Ade, Toni Erdmann. Της σχεδόν τρίωρης διάρκειας δηλαδή ταινίας που αποτέλεσε μια από τις καλύτερες Ευρωπαικές φιλμικές στιγμές του 2016 και που βρίσκεται ένα μόλις βήμα πριν από την Οσκαρική καταξίωση, μιας και βρίσκεται εντός της πεντάδας των μη αγγλόφωνων παραγωγών, που θα διεκδικήσουν σε λίγες εβδομάδες το σημαντικότατο αγαλματάκι. Την παραγωγή της νέας βερσιόν της Γερμανικής κομεντί έχει αναλάβει το στούντιο της Paramount, που μπορεί να μην έχει εντοπίσει ακόμη, ούτε τον σκηνοθέτη, ούτε τον σεναριογράφο, ούτε ποια σταρ θα ερμηνεύσει την κόρη της πλοκής, βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στην συμφωνία με τον πολυβραβευμένο βετεράνο ηθοποιό, για να αναλάβει να αποδώσει τον κεντρικό χαρακτήρα.

Δεν ήταν και λίγες οι φορές στο πρόσφατο παρελθόν που ο Nicholson κόντεψε να πει το ναι σε προτάσεις που δέχθηκε, εδώ η περίπτωση μοιάζει διαφορετική καθώς ο στενός του φίλος και CEO της μπράντας Brad Grey, έχει καταφέρει να τον πείσει για να πραγματοποιήσει το μεγάλο καμ μπακ! Πραγματικά η επιλογή στο πρόσωπο του Τζόκερ φαντάζει ιδανική για να αποδώσει τον Γουίνφριντ Κονράντι / Τόνι Έρντμαν, από την άλλη μεριά, οι περιπτώσεις που το Χόλιγουντ έχει καταφέρει να διασκευάσει επιτυχημένα μια άλλης κουλτούρας δημιουργία, είναι τόσο λίγες κατά το παρελθόν, που ίσως αυτό να λειτουργήσει ανασταλτικά για να απαντήσει εντέλει θετικά ο Jack στην δεδομένα ελκυστική πρόταση.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Rings	UIP	1	49	23.888	23.888
2	Split	Odeon	2	55	22.373	75.732
3	La La Land	Odeon	7	44	12.198	157.908
4	Jackie	Feelgood Ent.	2	43	10.064	36.372
5	Gold	Odeon	1	43	7.906	7.906
6	Sing	UIP	8	62	6.363	168.675
7	Η Ρόζα της Σμύρνης	Feelgood Ent.	7	37	6.163	343.628
8	Έτερος Εγώ	Feelgood Ent.	3	34	5.924	35.937
9	Moonlight	Seven Films	2	10	5.812	12.075
10	Moana	Feelgood Ent.	7	48	5.397	119.718

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Πουτάνα όλα!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

No More Mr.... Nice Guys!!!

Καθώς το τρίτο τη τάξει (αξιολογικά) μεγαλύτερο κινηματογραφικό φεστιβάλ του κόσμου, η περίφημη Berlinale, είναι έτοιμη να ανοίξει την αυλαία της και να συγκεντρώσει τα βλέμματα των απανταχού κινηματογραφόφιλων ανά την υφήλιο στη γερμανική πρωτεύουσα, από τις 9 έως τις 19 Φεβρουαρίου, διαλέγουμε μία από τις καλύτερες ταινίες που είδαμε στην περσινή Berlinale – η οποία δεν βγήκε και μάλλον ούτε πρόκειται κατά πως φαίνεται να βγει στις ελληνικές αίθουσες – για να σας την παρουσιάσουμε!

Μία από τις ταινίες λοιπόν που περίμενα πως και πως από την περσινή Berlinale και – ευτυχώς – δεν διέψευσε τις προσδοκίες μου, ήταν το War on Everyone του John Michael McDonagh (Panorama Special). Ο John Michael McDonagh, του οποίου λατρέψαμε τόσο το «Εκτός νόμου και χρόνου» (The Guard, 2011) όσο και το «Γολγοθάς» (Calvary, 2014) – το δεύτερο δυστυχώς δεν βγήκε ποτέ στις αίθουσες της χώρας μας παρά μόνο σε dvd, ψαχτείτε! – εδώ είναι πιο διασκεδαστικός από ποτέ! Τόσο αυτός όσο και ο αδελφός του, ο Martin McDonagh, είναι μάλλον ότι καλύτερο κυκλοφορεί εκεί έξω σε ότι αφορά τη συγγραφή σεναρίων!

Η υπόθεση: Ο Τέρι και ο Μπομπ είναι μπάτσοι στην πολιτεία του Νέου Μεξικού. Είναι κολλητάρια κι όχι και τα καλύτερα παιδιά. Εντάξει, πολεμάνε το έγκλημα αλλά εκβιάζουν όσους μπορούν, πίνουν τα πάντα όλα σε ότι αφορά το αλκοόλ, καταναλώνουν την κόκα που κατάσχουν από μίμο - ας μην συνεχίσω, καταλάβατε για τι είδους μπουμπούκια μιλάμε!!! Ο Μπομπ είναι παντρεμένος, ο Τέρι όχι. Μπουχτισμένοι, ψάχνουν το εισιτήριο εξόδου τους από το αστυνομικό σώμα. Όταν μαθαίνουν ότι ετοιμάζεται «δουλειά» (ήτοι, ληστεία) με λεία ένα εκατομμύριο δολάρια στην πρωτεύουσα του Νέου Μεξικού, το Αλμπουκέρκι, εκβιάζουν τους κακοποιούς, που θα τη φέρουν εις πέρας, ώστε να καρπωθούν οι ίδιοι τα λεφτά της ληστείας και να τα παρατήσουν όλα. Θα πέσουν όμως πάνω σε έναν Βρετανό επιχειρηματία με σκοτεινή ατζέντα. Επίσης, θα πέσουν σε μια πρώην στριπτιζού και σε ένα μικρό αγοράκι που είδε τη μητέρα του να μαχαιρώνει τον πατέρα του. Τελικά, το... καλό θα θριαμβεύσει;

Η άποψή μας: Είναι τρελός ο Ιρλανδός, πάει και τελείωσε. Έχει απίστευτη τρέλα ο John Michael McDonagh. Τα σενάριά του είναι όλα μελέτες πάνω στο καλό και το κακό. Μακριά από κάθε είδους πολιτική ορθότητα, κοροϊδεύει τους πάντες και τα πάντα και δεν κωλώνει πουθενά! Ο μηδενισμός του (νιχιλισμός αλλέως πως, μουάχαχαχαχαχα) χτυπάει κόκκινο! Πχ, σε μια σκηνή της ταινίας, δυο λευκοί παίζουν τένις με δύο γυναίκες που φοράνε μπούργκα! «Εντάξει, δεν θα ξεκινήσουμε τζιχάντ εδώ», λέει ο Τέρι, καθώς πίσω από τη μπούργκα η μία από τις αντιπάλους σφίγγει τη γροθιά της όταν εκείνος δεν σώζει μια δύσκολη μπαλιά! Σε μια άλλη, ο εις εκ των πρωταγωνιστών, ο πανύψηλος Alexander Skarsgård, ο Τέρι που λέγαμε, βασανίζει έναν τζόκεϊ αλόγων (που έτσι κι αλλιώς είναι πολύ κοντοί), ο οποίος φοράει και περούκα πέρα όλων των άλλων!

Η σκηνή στο... Ρέικιαβικ όπου τα δύο τρελά αγόρια ψάχνουν να βρουν έναν... μαύρο που τους έπαιξε πουστι@ κατά το κοινώς λεγόμενο, και ο τρόπος που τον βρίσκουν, θα σας κάνει να κατουρηθείτε στα γέλια! Γενικώς, γέλιο, γέλιο, γέλιο, ο Skarsgård κάνει απίστευτα δεμένο δίδυμο με τον Michael Peña (γενικώς, όλες οι ερμηνείες είναι πολύ καλές εκτός από αυτή του συμπατριώτη μας, Theo James, στο ρόλο του κακού, που δεν του πάει καθόλου όμως), οι γυναίκες είναι σούπερ σέξι (ναι, μπορούν να είναι φεμινίστριες και να φοράνε καυτά σορτσάκια!), η βία κυλάει αβασάνιστα, οι κινηματογραφικές αναφορές είναι συνεχείς, οι αναφορές στην αρχαία Ελλάδα επίσης. Και οι αλήθειες, πανταχού παρούσες: «Μπάτσοι είστε, εννοείται ότι οι συνάδελφοί σας είναι χοντρά, ρατσιστικά γουρούνια», τους λέει κάποια στιγμή ο αρχηγός τους στην αστυνομία! Γενικώς, σινεμά για να περνάς καλά βρε παιδί μου, να το ευχαριστιέσαι.

Πώς ήταν το «Snatch» του Guy Ritchie; Ένα τέτοιο πράγμα, με απίστευτη σπίντα. Πώς θα ήταν το ήδη πολύ καλό «Nice Guys» αν γινόταν πιο μαύρο; Ε, έχετε την εικόνα. Και πολύ φιλοσοφία παιδιά, με το παράδειγμα στο φινάλε με την καρέκλα και την ύπαρξη ή μη ύπαρξή της, να σε στέλνει αδιάβαστο. Είναι έξυπνα όλα όσα αναφέρει ο McDonagh, δεν είναι απλώς εξυπνάδες. Εκεί που ίσως κάποιος θα μπορούσε να βρει ένα ψεγάδι είναι η προσπάθεια του σκηνοθέτη – σεναριογράφου να πακετάρει όλη αυτήν την αποθέωση ανηθικότητας, με έναν ηθικό κόμπο! Κάτι που δεν πείθει και πολύ. Δεν χρειάζεται τούτα τα καθάρματα που κάνουν κόκα πάνω σε αλαξιέρα μωρού (!!!) να έχουν κάποιο ηθικό έρεισμα. Και χωρίς αυτό θα τους λατρεύαμε. Αλλά, να, εντέλει, είναι και καλά παιδιά. Και τρελαίνονται με τους παιδεραστές. Η πιο αναζωογονητική εμπειρία θέασης πέρσι στο Βερολίνο! Μα να βγάζει τη μπλούζα της η Jennifer Lopez στο «Out of Sight» και να μην μας δείχνει τα βυζάκια της – τους νιώθω! Πόλεμος εναντίον όλων λοιπόν!!!

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Από τα 1936 ως τα σήμερα οι όβερ 16 χιλιάδες DGAηδες κερνούν ορντέβρ όσκαρ σκηνοθεσίας έτσι κι εφέτο δαφνοστεφανώνουν La La Land και Damien Chazelle ως το νεαρότερο νικητή έβερ. Ο Garth Davis του Lion νικά ως πρωτοεμφανιζόμενος καθώς η ταινία της TWC κερδάει κατά κράτος στην εψεσινή επίσης απονομή των Κινηματογραφιστών τον μούζικαλ οσκαρικό ολετήρα δίνοντας εσάνς θρίλερ στην κατηγορία. Πίσω στα DGA, η (άλλη μια) νίκη του OJ: Made In America πιστοποιεί ποιος θα είναι το απόλυτο αφεντικό στα Ντοκιμαντέρ στις 26 του μηνός.

Οι νικητές των Βραβείων της Ένωσης Σκηνοθετών 2017

Καλύτερη Σκηνοθεσία Ταινίας Μυθοπλασίας
Damien Chazelle - La La Land (WINNER)

Καλύτερη Σκηνοθεσία Ταινίας Μυθοπλασίας, Πρωτοεμφανιζόμενου
Garth Davis – Lion (WINNER)

Καλύτερη Σκηνοθεσία Ντοκιμαντέρ
Ezra Edelman – O.J. Made In America (WINNER)

Βραβείο Ειδικό για την προσφορά στον κινηματογράφο ως σκηνοθέτης
Ridley Scott

Βλέπεις! Πεθαίνεις! Κι ενδιάμεσα βαριέσαι...

του zerVo (@moviesltd)

Ως ορόσημο μπορεί να χαρακτηριστεί για το κινηματογραφικό είδος του τρόμου, η περίπτωση του The Ring, μιας και υπήρξε εκείνη ταινία που άνοιξε διάπλατα τις πύλες του Χόλιγουντ στην εισβολή των made in Japan horrors, οι οποίες στην αγγλόφωνη πλέον εκδοχή τους, σάρωσαν τα ταμεία, εκεί κάπου στις αρχές του τρέχοντος αιώνα. Πέραν του προαναφερόμενου τίτλου, σωρεία άλλων σαν τα The Grudge, The Eye, Mirrors, Pulse, το Dark Water του Salles, το αδικημένο The Uninvited, άπαντα υπήρξαν διασκευές ασιανών ιστοριών με φαντάσματα, δοσμένες σε μια πιο δυτική χροιά, φτιάχνοντας μια πολύ ενδιαφέρουσα αλυσίδα ριμέικς, ουδέποτε ποιοτικότερα των πρωτότυπων, με κοινό χαρακτηριστικό όλων, την εξαιρετική πορεία στα box office. Μόδα ήταν όμως και πάει πέρασε. Συνεπώς δεν βρίσκω το λόγο της επαναφοράς, της φίρμας, δώδεκα ολόκληρα χρόνια μετά το πρώτο σίκουελ, στις μέρες μας, εκτός του γεγονότος πως το genre διανύει όχι τις καλύτερες του ημέρες και οι σεναριακές ιδέες δεν διέπονται από κάτι τοο ιδιαίτερο, το ξεχωριστό, το πρωτότυπο...

Δύο χρόνια μετά από την μοιραία πτήση αεροπλάνου, γεμάτου επιβάτες, μεταξύ των οποίων και ένας σπουδαστής κολεγίου που κατά τα φαινόμενα είχε άμεση σχέση με την συντριβή, οι κοντινοί του άνθρωποι, φίλοι και καθηγητές, επιχειρούν να προσεγγίσουν το μυστήριο που είναι θαμμένο πίσω από το τραγικό συμβάν. Ενδείξεις που οδηγούν τους ερασιτέχνες ερευνητές στην μελέτη ενός ολιγόλεπτου βίντεο κλίπ, ο θεατής του οποίου, αμέσως μετά το πέρας της προβολής του, έχει μπροστά του μόλις μια εβδομάδα ζωής, πριν βρει φρικτό, αποτρόπαιο, μα το κυριότερο ανεξήγητο θάνατο. Γύρω από τον γεμάτο απορίες δάσκαλο Γκάμπριελ, θα στηθεί μια ομάδα νεαρών, που θα μελετήσουν το φαινόμενο, γνωρίζοντας καλά το ρίσκο που παίρνουν και που σταδιακά θα επιφέρει θανάτους ανάμεσα τους.

Μια τέτοια περίπτωση μαθητή είναι κι αυτή του φανερά προβληματισμένου πρωτοετή Χολτ, που η απρόβλεπτη συμπεριφορά του, θα δημιουργήσει πάμπολλα ερωτηματικά στην καλή του Τζούλια, που παρότι ευρισκόμενη εκατοντάδες μίλια μακρυά του, δεν θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια και θα αναζητήσει την αλήθεια. Ταξιδεύοντας μέχρι το χώρο του κολεγίου, η νεαρή θα πληροφορηθεί για την ύπαρξη της φονικής VHS, για τους συνομηλίκους της που έχουν χάσει την ζωή τους και για να προστατεύσει τον αγαπημένο της από τον επερχόμενο χαμό θα αποφασίσει να συμμετάσχει κι εκείνη σε αυτό το φονικό παιχνίδι, παλεύοντας να αποκαλύψει την πικρή αλήθεια πίσω από το σκοτεινό πρόσωπο που κρύβουν τα κερά του κλιπ.

Που στην ουσία δεν είναι κανένα διαφορετικό από όλα όσα γνωρίζαμε ήδη τόσο από τις Τζαπανίζ όσο και από τις Γιάνκηκες εκδοχές του παραμυθιού, δηλαδή η μπλεδίζοντος απόχρωσης δέρματος, μακρυμαλλούσα κοπελιά Σαμάρα, που μια φορά κι έναν καιρό θάφτηκε ζωντανή στο αρτεσιανό πηγάδι και της πήρε μια βδομάδα για να ξεψυχήσει, ουχί όμως να εγκαταλείψει τα εγκόσμια που στοιχειώνει πλέον με το εκδικητικό της πνεύμα. καμία καινοτομία και μηδεμία εξέλιξη λοιπόν δεν συγκλονίζει την πλοκή μιάμιση δεκαετία μετά το τελευταίο αντίο, εξόν ίσως από την προφανή σχέση που έχει η Μιςς Τζούλια με την αναγεννημένη μέσα από τα Led του τηλεοπτικού δέκτη, τιμωρό, που επιστρέφει ακόμη πιο αποφασισμένη να στείλει στον τάφο, όσο το δυνατόν περισσότερους νεαρούς κάνουν το λάθος να διαβάσουν τα πλανάκια της κασέτας. Που για να μπει σε όσο το δυνατόν περισσότερα σπίτια και να κάνει την ζημιά της ακόμη μεγαλύτερη, έχει πλέον ψηφιοποιηθεί, ακολουθώντας το πνεύμα της εποχής και ταξιδεύει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες διαμέσου του δικτύου!

Πλάνα που μπορεί να είναι ακριβώς τα ίδια με εκείνα που γνωρίζαμε από παλιά - αλήθεια ποιος είχε το κότσι να πατήσει το Enter, στην προτροπή των extras του DVD τότε και να δει το βιντεάκι - μα στην θωριά της κορασίδος που έχει αναλάβει να βρει και να αποκαταστήσει τα αδιάβαστα οστά της Σαμάρας, υπάρχουν προσθήκες και παρεμβολές με σημασία, που θα οδηγήσουν σταδιακά και χωρίς εξάρσεις στο αναμενόμενο και πάρα πολύ προβλέψιμο φινάλε. Διαδρομή που έχει ελάχιστες στιγμές έξαρσης στο διάβα της, περιορισμένες έως και μηδενικές στιγμές φόβου, επαναληπτικές οι περισσότερες από παλιά, με συνέπεια να μην γίνεται ποτέ σαφής ο λόγος του ριμπούτ ενός πρότζεκτ που μάλλον δεν έχει κάτι καινούργιο να προσφέρει,

Εκτός ίσως από το φούσκωμα των λογαριασμών της Paramount, που στοχεύει στην δημιουργία καινούργιων φανς της σειράς μέσα από το Rebirth, αν και με υλικό τρόμου που δεν είναι ούτε ελκυστικό, ούτε ξεχωριστό, ούτε εννοείται πρωτότυπο πολύ δύσκολα θα μακροημερεύσει. Αδιαφορία και ανία. Πίσω στο πηγάδι όλα τα Rings νέας κοπής. Και με καπάκι που να σφραγίζει ερμητικά. Αρκετά...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Φεβρουαρίου 2017 από την UIP

Φραντσέζος Μαρκίδης!

του zerVo (@moviesltd)

Αυτή λοιπόν είναι η αρνητική κληρονομιά της τεράστιας επιτυχίας, αν και εφόσον την έχεις ποτέ σου κατορθώσει. Ο Philippe De Chauveron, ντιρέκτορας με βαρύγδουπο και αριστοκρατικό ονοματεπώνυμο, κατάφερε με την πιο πρόσφατη δημιουργία του, Qu'Est-Ce Qu'On A Fait Au Bon Dieu?, να οδηγήσει μέχρι την σκοτεινή αίθουσα, 12 και κάτι εκατομμύρια συμπατριώτες του, νούμερο εξωπραγματικό ακόμη και για τα μέτρα της πλέον σινεφίλ χώρας της Γηραιάς. Λογικό κι επόμενο λοιπόν, στο επόμενο του βήμα, άπαντες να καρτερούν πανομοιότυπη απόδοση, τόσο θεματικά - καλλιτεχνικά - απολαυστικά μιας και μιλάμε για κωμωδιάκι, όσο και αποδοτικά, στον γκισέ, εκεί που νοιάζει τους μάνατζερ και τα στούντιος που θα το στηρίξουν. Με την περίπτωση του Debarquement Immediat!, μάλλον αποδείχθηκε πως τον δημιουργό τον κυρίευσε το άγχος, να επαναλάβει τον, δεν είναι κάθε μέρα τ'Αγιαννιού θρίαμβο.

Παρότι οι φιλοδοξίες του είναι για πολύ σημαντικότερο πόστο, από το να επιστρέφει παράνομους αλλοδαπούς στις πατρίδες τους, ο αστυνομικός Ζοσέ κάνει με ζήλο την δουλειά του, βγάζοντας τα προς το ζην, για να επιβιώσει η φαμίλια του, η λατρεμένη του κυρά και το μωράκι τους. Και παρότι σε κάθε αποστολή εκτός έδρας οι πειρασμοί δεν είναι και λίγοι, εντούτοις ποτέ δεν έχει πατήσει το στεφάνι του, μολονότι ο στενός του συνεργάτης Γκι, διαρκώς τον παροτρύνει, με τόσους πειρασμούς που τους περιστοιχίζουν. Η νέα δουλειά που θα αναλάβει το δίδυμο να φέρει εις πέρας, αν και μοιάζει τυπική ρουτίνα, εντέλει θα αποδειχθεί η δυσκολότερη όλων, μιας και ο χωρίς κάρτα παραμονής στην Γαλλία εισβολέας, θα αντιδράσει εντελώς απρόβλεπτα από όλους τους προηγούμενους.

Τυπικός λωποδυτάκος, με καταγωγή από τις πρώην αποικίες της Βόρειας Αφρικής, θα συλληφθεί έχοντας στην κατοχή του ταυτότητα κάποιου φουκαρά που μόλις έκλεψε, ονόματι Καρζαουί, με συνέπεια οι αρχές, που ούτε κατά διάνοια επιθυμούν να ακούσουν τις δικαιολογίες του, να τον στείλουν στο σπίτι του στην μακρινή...Καμπούλ. Συνοδευόμενος από τους δύο μυστικούς, όμως, σε καμία περίπτωση δεν θα το βάλει κάτω ώστε να βρεθεί από την μια στιγμή στην άλλη στο Αφγανιστάν, αλλά θα κάνει μια πτήση άνω κάτω προκειμένου να διαλευκάνει την παρεξήγηση. Μια αναγκαστική προσγείωση στην νησιωτική Μάλτα, εκεί που αστυνόμοι και κανάγιας θα περάσουν κάποιες παραπάνω μέρες μαζί, ενδεχομένως να λύσουν το κμφούζιο που έχει προκληθεί και ο υπό απέλαση κακομοίρης να τους πείσει πως δεν είναι ο Καρζαουί...

Για να μπαίνει μια τάξη σε όλα όσα μας προτείνει η πλοκή, θα πρέπει να κάνουμε αποδεκτή την βασική συνθήκη πως οι γνώριμα σκληροτράχηλοι μπάτσοι του Γαλλικού Αλλοδαπών, είναι ο Dumb και ο Dumber ή καλύτερα στην περίπτωση μας, ένας παντελώς ανεύθυνος να φέρει εις πέρας ακόμη και την πιο απλή υπόθεση όφισερ και ένας πανηλίθιος συνεταίρος, που το μυαλό του είναι μόνο στην καλοπέραση, στον ύπνο και φυσικά στις γκόμενες. Με το λέβελ της σαχλαμάρας να έχει εκτιναχθεί στα ύψη αποξαρχής, αποδεχόμαστε - και τι άλλο να κάνουμε? - λοιπόν την βλακώδη αυτή θεματική βάση, μπας και τσουλήσει το στόρι και υπάρξει το γέλιο, που η προωθητικές ενέργειες της ταινίας, το υπόσχονταν άφθονο. Παραμύθια! Δεν υπάρχει ούτε μισό πλάνο που να βγάζει χιούμορ, ξέρεις, εκείνο το έξυπνο και ανατρεπτικό σαμπανιζέ, που διακρίνει τις τρικολόρ κομεντί από όλες τις άλλες, αντιθέτως η χοντράδα βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει, λεπτό με το λεπτό.

Αν κάτι απώλεσε πάντως μέσα στην τριετία περίπου του κενού από την περασμένη του προσπάθεια ο de Chauveron, είναι το κοινωνικό έρεισμα του πονήματος του, που αν μη τι άλλο, στο Mon Dieu έρεε άφθονο. Εδώ ενδεχόμενα να υπάρχουν και επιμέρους προσβλητικές τάσεις γύρω από το μείζων ζήτημα του μεταναστευτικού ενόσω η δράση εξελίσσεται στο νησί των ιπποτών και κατοπινά στο χοτ σποτ της Λαμπεντούζα - ναι, μέχρις εκεί έφτασε η χάρη της αποτυχημένης απέλασης - αλλά προς χάρη της αφέλειας τους σκριπτ τις παρακάμπτω. Φυσικά τα πάντα για να χωρέσουν μέσα στο 90λεπτο τρέχουν με φρενήρη ρυθμό - παρέα και η υποιστορία του χωρισμού του Ζοσέ, ένεκα ετέρας παρεξήγησης με την σύζυγο, που πιστεύει πως την απάτησε - σε δωμάτια πεντάστερων μπανγκαλόους, σε Μαλτέζικες ανηφοριές και κατηφοριές, ακόμη και σε ψαράδικα μεταφοράς μεταναστών, πάντοτε όμως με το ίδιο αποτέλεσμα: Ούτε χαμόγελο!

Ελεύθερος πολιορκημένος λοιπόν από την απαίτηση του ριπίτ του τζακ ποτ, ο σκηνοθέτης συμπεριφέρεται χειρότερα και από Μαρκίδης στην μέθοδο ανάπτυξης μιας πλήρως αδύναμης περίπτωσης wanabe εναλλακτικού Midnight Run. Με υλικά μετριότατα ανά χείρας, λογικό είναι να προδίδονται και οι ικανοί κωμικοί, όπως ξέρουμε από το παρελθόν τους, Ary Abittan ως καλοσυνάτος και αγαθοβιόλης κοπ (ο Εβραίος γαμπρός του Θεέ μου τι σου κάναμε?) και ο Medi Sadoun ως παμπόνηρος αλητάκος, που από την μύτη πιάστηκε (αντίστοιχα ο Άραβας εξ αγχιστείας γιος της ίδιας ταινίας) με συνέπεια από ένα σημείο και μετά να τα παρατάνε και οι ίδιοι, καρτερώντας το αναμενόμενο φινάλε, που εννοείται όλο αυτό το κομφούζιο ισιώνει, λες και ποτέ δεν συνέβη το παραμικρό. Κι επειδή πάντοτε ο απόλυτος κριτής δεν είναι άλλος από το κοινό, δεν είναι τυχαίο που σε αναλογία, ούτε ένας στους πενήντα Φραντσέζους που παρακολούθησαν προ ολίγων ετών το Mon Dieu, δεν έκανε τον κόπο να τιμήσει το πλήρως αδιάφορο φόλλου απ του. Λογικό!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Φεβρουαρίου 2017 από την Odeon

Ταραντίνο σε ρόδες!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια ταινία μακριά από κάθε έννοια πολιτικής ορθότητας!

Μεγάλη έκπληξη τούτη η ταινία από την Ουγγαρία! Επιβεβαιώνει με τον πλέον εμφατικό τρόπο πως η χώρα του περίφημου σαλαμιού, αλλά και το κέντρο της ευρωπαϊκής κινηματογραφικής βιομηχανίας πορνό (!) τα καταφέρνει περίφημα και σε ότι αφορά το σινεμά για το φεστιβαλικό κοινό, χωρίς να κλείνει τα μάτια και στις προοπτικές εμπορικότητας! Η ταινία Tiszta Szivvel έλαβε ήδη μέρος σε αρκετά φεστιβάλ, όπως εκείνα του Κάρλοβι Βάρι, του Λονδίνου και του Σικάγου, λαμβάνοντας παντού εξαιρετικές κριτικές αλλά κυρίως κερδίζοντας την αμέριστη συμπάθεια των θεατών!

Αυτή είναι μόλις η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Atilla Till, μετά το «Pánik» του 2008. Το φιλμ έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου τιμήθηκε με τον Χρυσό Αλέξανδρο Καλύτερης Ταινίας αλλά και με το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας, που το μοιράστηκαν οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές της! Μάλιστα, όσοι παραβρεθήκαμε στο «Ολύμπιον», στην τελετή λήξης, είδαμε σε βιντεοζεύξη τον σκηνοθέτη, να ετοιμάζεται για ένα τηλεοπτικό σόου στη Βουδαπέστη πριν ευχαριστήσει την κριτική επιτροπή και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και εντάξει, ο άνθρωπος φαίνεται μορφάρα! Όπως μορφάρα είναι και ο βασικός πρωταγωνιστής: οι παραγωγοί ανακάλυψαν τον Zoltán Fenyvesi μέσω της σελίδας του στο instagram, όπου έχει καταχωρήσει τον εαυτό του ως «wheelchairguy»! Τέλος, να σημειώσουμε πως η ταινία αποτέλεσε την επίσημη πρόταση της Ουγγαρίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Η υπόθεση: Ο Ζόλι και ο Μπάρμπα είναι συγκάτοικοι σε ένα κέντρο φροντίδας ανθρώπων με κινητικά προβλήματα στη σύγχρονη Βουδαπέστη. Ο Ζόλι κινείται με τη βοήθεια αναπηρικού αμαξιδίου, καθώς έχει χοντρό πρόβλημα με τη σπονδυλική του στήλη ενώ ο Μπάρμπα πάσχει από ελαφριάς μορφής εγκεφαλική παράλυση, κάτι που τον κάνει να κινείται από μόνος του μεν, μη έχοντας τον πλήρη έλεγχο των άκρων του δε. Ο Ζόλι πρέπει οπωσδήποτε να υποβληθεί σε μια πανάκριβη χειρουργική επέμβαση, διαφορετικά τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η ίδια του η επιβίωση. Η μητέρα του τον εκλιπαρεί να δεχτεί τα χρήματα που προσφέρεται να τους δώσει ο πατέρας του για να γίνει το χειρουργείο, ο Ζόλι όμως αρνείται κατηγορηματικά. Δεν μπορεί να τον συγχωρέσει για το γεγονός ότι τους εγκατέλειψε αμέσως μετά τη γέννησή του.

Ο Ζόλι περνάει την ώρα του ζωγραφίζοντας κόμικ μαζί με τον Μπάρμπα. Όταν οι δυο τους γνωρίζουν τον πρώην πυροσβέστη Ρουπάζοφ, ο οποίος μένει παράλυτος από τη μέση και κάτω τραυματιζόμενος στο πεδίο του καθήκοντος, η ζωή τους θα αλλάξει. Ο Ρουπάζοφ έχει γίνει πληρωμένος εκτελεστής (!) για έναν Σέρβο μαφιόζο, που τρέφει μεγάλη λατρεία για τα σκυλιά του ράτσας ροτβάιλερ. Και η παρέα του με τους δύο φίλους θα τους δώσει πραγματικά μαθήματα ζωής. Μήπως όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται;

Η άποψή μας: Πώς μπορείς να αντισταθείς σε μια ταινία όπως αυτή; Που κάνει τόσο πολλά πράγματα σωστά; Έχει ως πρωταγωνιστές ανθρώπους που η κοινωνία τους ονομάζει ΑΜΕΑ: δείχνει από καμιά φορά τη συμπόνια και τον οίκτο της προς αυτούς και τους ξεπετά μακριά, εσώκλειστους, κρυμμένους, χωρίς να ενδιαφέρεται καθόλου ουσιαστικά, γκετοποιώντας τους. Ο σκηνοθέτης τους χρίζει πρωταγωνιστές δίχως να τους λυπάται ούτε να τους χαρίζεται. Είναι άνθρωποι με πάθη και προβλήματα, με προτερήματα και ελαττώματα, με κολλήματα (ο Μπάρμπα χρησιμοποιεί συνεχώς αποσμητικό – ποτέ δεν ξέρεις, λέει, πότε θα συναντήσεις ένα όμορφο κορίτσι – δεν πρέπει να μυρίζεις όμορφα τότε;), που πονάνε, που αστειεύονται, που αγαπάνε, που ονειρεύονται και που έχουν φαντασία – μεγάλη φαντασία (αυτό το τελευταίο κρατήστε το – αποτελεί βασικό στοιχείο για την αποκρυπτογράφηση της ταινίας, χε χε χε).

Πέρα από τους ήρωές μας με τα αναπηρικά αμαξίδια η ταινία κατορθώνει να έχει γρήγορο ρυθμό, σκηνές έντασης και δράματος που εναλλάσσονται με σκηνές πάρα πολύ αστείες και σαφέστατα μη πολιτικά ορθές (όταν ο Μπάρμπα προσπαθεί να πάρει ένα μπουκάλι νερό από αυτόματο πωλητή, λόγω του τρέμουλου στο χέρι του πατάει άλλο νούμερο στο μηχάνημα και βγάζει... φιστίκια – και ναι, δεν τους λυπάσαι ρε φίλε αλλά γελάς γιατί τόσο ο Μπάρμπα όσο και ο Ζόλι δεν μιζεριάζουν). Αλλά υπάρχουν και οι σκηνές των δολοφονιών, οι οποίες είναι άψογα στημένες, ωσάν να βλέπεις ένα τέλειο θρίλερ. Και ο σκηνοθέτης δεν κάνει πίσω ούτε σε αυτές τις απεικονίσεις. Η δολοφονία ενός γιάπι πχ στην πλατεία μπροστά από την περίφημη εκκλησία του Αγίου Στεφάνου της ουγγαρέζικης πρωτεύουσας, όπου συμμετέχουν και τα τρία φιλαράκια, με το τάισμα των περιστεριών και το εξαιρετικό μοντάζ, θα πρέπει να διδάσκεται στις σχολές κινηματογράφου ως σκηνή δημιουργίας σασπένς που ταυτόχρονα αποτίνει φόρο τιμής αλλά και λίιιιγο «κοροϊδεύει» ανάλογες σκηνές, όπως την περίφημη ανάλογη στο «Θωρηκτό Ποτέμκιν». Ο πρώην πυροσβέστης – νυν πληρωμένος δολοφόνος είναι απολαυστικός στο ρόλο του καθώς κάνει όλα όσα οι δύο φίλοι πάντοτε ήθελαν αλλά ποτέ δεν θα μπορούσαν. Έτσι γίνεται και πρωταγωνιστής στο κόμικ τους. Και στο τέλος γίνεται και η μεγάλη, σπουδαία ανατροπή, που στέλνει την ταινία αλλού, στο πλαίσιο ενός φιλμ ενηλικίωσης, ωρίμανσης, μεγαλώματος.

Πάρα πολύ σπουδαία ταινία πραγματικά, από μια χώρα όπου ο φασισμός και ο ρατσισμός έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις (ποιος μπορεί να ξεχάσει την κάμεραγούμαν, που έβαλε τρικλοποδιά σε μετανάστη;), φαίνεται όμως πως υπάρχουν πολλές και ενδιαφέρουσες φωνές πραγματικής και ουσιαστικής αντίστασης κι όχι κομ ιλ φο. Και το σπουδαιότερο; Δεν κάνει διδασκαλία καθέδρας. Ίσα ίσα, προσφέρει τη... μολότοφ του σε συσκευασία απολαυστικού φιλμικού δώρου. Απολαύστε το!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Φεβρουαρίου 2017 από την Filmcenter Trianon

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ακόμα μια ιστορία από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Είναι κάποιοι σκηνοθέτες, που η κινηματογραφική τους πορεία έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Πάρτε για παράδειγμα τον Sean Ellis. Ο 47χρονος Βρετανός ξεκίνησε την καριέρα του στο χώρο των μεγάλου μήκους ταινιών το 2006 με το εξαιρετικό «Cashback», το οποίο βασίζονταν σε μια δική του ομότιτλη μικρού μήκους ταινία. Αν δεν το έχετε δει, ψάξτε το σας παρακαλώ με επιμονή. Είναι μια ιδιαίτερη ταινία, στην οποία αποτυπώνεται σε πολλές στιγμές το γυναικείο σώμα στο απόλυτο μεγαλείο του! Έχει δυο γυμνές εμφανίσεις μια κοπελιά, που σου κόβεται η ανάσα είτε είσαι άντρας είτε γυναίκα! Γουάου, που θα έλεγε και ο Βαρουφάκης (μα πού είναι αυτή η ψυχή;). Δύο χρόνια μετά γυρίζει το ψυχολογικό θρίλερ «Διχασμένη» (The Broken, 2008), με την Lena Headey (ναι, την Σέρσεϊ Λάνιστερ από το Game of Thrones!) να υποδύεται μια γυναίκα που συναντά τον εαυτό της! Στιλιστικά δυνατό, σεναριακά μπερδεμένο και εντέλει, λίγο. Το 2013 γυρίζει την ταινία «Μοιραία στιγμή» (Metro Manila), τη μοναδική του ταινία που δεν διανεμήθηκε εμπορικά στη χώρα μας (βγήκε κατευθείαν σε dvd). Και τώρα, ήρθε η ώρα να κάνει την απαραίτητη ταινία – αναφορά στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Η ιδέα για το γύρισμα της ταινίας Anthropoid μπήκε στον Sean Ellis πριν από 15 χρόνια περίπου, όταν παρακολούθησε ένα ντοκιμαντέρ σχετικό με τη συγκεκριμένη επιχείρηση. Οπότε, έτσι κι αλλιώς, το τρέιλερ της δικής του ταινίας, λέει ένα... ψεματάκι: αυτή δεν είναι η μοναδική ταινία που γυρίστηκε με αφορμή τη συγκεκριμένη επιχείρηση. Δεν μας αποκαλύπτει «the untold story», όπως λέγεται χαρακτηριστικά. Πολλά βιβλία αλλά και ταινίες ασχολούνται με την υπόθεση. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ταινιών είναι το «Atentát» (1965) και το «Operation: Daybreak» (1975). Πρέπει να επισημάνουμε πως τόσο οι δύο αυτές ταινίες όσο κι εκείνη του Ellis γυρίστηκαν όλες στην Πράγα, και κατά κύριο λόγο στις αυθεντικές τοποθεσίες όπου και έλαβαν χώρα τα γεγονότα.

Η υπόθεση: Τσεχοσλοβακία, 1942. Ο Γιόζεφ Γκάμπτσικ και o Γιαν Κούμπιτς, με τη βοήθεια της βρετανικής αντίστασης, φθάνουν... από αέρος στην κατεχόμενη από τους Ναζί πατρίδα τους. Προορισμός τους είναι η Πράγα όπου έχουν διαταγή να φέρουν εις πέρας την επιχείρηση «Ανθρωποειδές». Συγκεκριμένα, η αποστολή τους είναι να δολοφονήσουν τον αξιωματικό των SS, Ράινχαρντ Χάιντριχ, τον τρίτο κατά σειρά ισχυρότερο αξιωματικό του 3ου Ράιχ μετά τον Χίτλερ και τον Χίμλερ! Ο Χάιντριχ ήταν επίσης επικεφαλής των Ναζί στην Τσεχοσλοβακία, γνωστός ως ο «σφαγέας της Πράγας» κι ένας εκ των εγκεφάλων που σχεδίασαν το Ολοκαύτωμα. Για να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους, οι δύο άντρες θα έρθουν σε επαφή με την τοπική αντίσταση και με πολλές δυσκολίες θα προσπαθήσουν να οργανώσουν την επιχείρησή τους, η οποία ίσως να είναι η τελευταία της ζωής τους.

Η άποψή μας: Ο Jamie Dornan είναι ο μορφονιός για τον οποίο κόβουν φλέβα όσες κυρίες τον έχουν ανακαλύψει στις «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι» - την ερχόμενη εβδομάδα μάλιστα, οι... αποχρώσεις θα γίνουν πιο σκοτεινές, μιας που βγαίνει η δεύτερη ταινία της Άρλεκιν σειράς. Ο Cillian Murphy δεν έχει πλασαριστεί ποτέ ως... γκόμενος στις ταινίες που παίζει. Πιο πολύ ως... κακό τον έχουμε δει. Και οι δύο, πάντως, είναι εξαιρετικοί ηθοποιοί, πέρα από τις τυποποιήσεις, και το έχουν δείξει πλειστάκις. Άσχετο: και οι δύο είναι Ιρλανδοί! Και σε τούτη την ταινία υποδύονται τους συντρόφους που έχουν αναλάβει να φέρουν εις πέρας μια – ουσιαστικά – αποστολή αυτοκτονίας.

Ο Sean Ellis δεν ξεφεύγει και πολύ από την πεπατημένη των δραμάτων, που έχουν ως επίκεντρο γεγονότα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ανεξάντλητη πηγή υλικού για φερέλπιδες αλλά και για καταξιωμένους δημιουργούς. Μετά την πτώση με τα αλεξίπτωτα στην αρχή της ταινίας έχουμε μπόλικο build up: να γνωρίσουμε τους χαρακτήρες, να γίνουν τρισδιάστατοι, να καταλάβουμε οι θεατές τι ακριβώς γίνεται, που βρισκόμαστε, ποιος ο στόχος, πώς θα επιτευχθεί. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση, στην οποία όμως κάποιοι θα κλοτσήσουν: «τι μας νοιάζουν όλα αυτά;», θα αναρωτηθούν. «Πού είναι η δράση, οι πυροβολισμοί, ο χαμός;». Χμ. Στο δεύτερο από τα τέσσερα ευκρινώς διακριτά μέρη της ταινίας έχουμε την εκτέλεση της επιχείρησης.

Εδώ, υπάρχει αγωνία και σασπένς και ο Ellis μεταχειρίζεται όλα τα κόλπα τόσων χρόνων κινηματογραφικής ιστορίας για να αποδώσει την όλη κατάσταση όσο το δυνατόν καλύτερα. Ακολουθεί η αγωνία όλων των εμπλεκομένων για το αν πήγε καλά η επιχείρηση και πως θα καταφέρουν να ξεφύγουν. Και στο τέταρτο μέρος έχουμε την πολιορκία των αγωνιστών, ταμπουρωμένων μέσα σε μια εκκλησία, από υπέρτερες σε αριθμό και εξοπλισμό δυνάμεις των Ναζί και των ντόπιων συνεργατών τους. Και είναι εδώ, στο τέταρτο μέρος όπου είναι συγκεντρωμένη όλη η δράση. Εδώ βρίσκεται και η καλύτερη σκηνή της ταινίας, εκείνη που θυμίζει λίγο τον Sean Ellis - δημιουργό και δίνει το στίγμα του σε μια ταινία που, κατά τα άλλα, θα μπορούσε να την είχε γυρίσει by the book οποιοσδήποτε τελειόφοιτος μέσης κινηματογραφικής σχολής.

Είναι η σκηνή όπου ο ηρωικά μαχόμενος ήρωας που υποδύεται ο Cillian Murphy «βλέπει» την αγαπημένη του να τον καλεί στην «άλλη πλευρά» μέσα από τρεχούμενα νερά που πέφτουν από ψηλά. Συνολικά, μια ταινία που δεν φτιάχτηκε για να... φρικάρει τον οποιοδήποτε μέσο θεατή με παράξενες σκηνές και ιδιορρυθμίες, από την άλλη δεν διαθέτει κάτι πρωτότυπο που να την κάνει να ξεχωρίσει.

Σχιστομάτικο Ni Ni!

του zerVo (@moviesltd)

Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να συνδυάσει κανείς σε πακέτο του ενός, δύο παντελώς διαφορετικά κινηματογραφικά είδη, σαν εκείνο των απωανατολίτικων πολεμικών τεχνών, με αυτό το καθαρά αμερικάνικο, νεανικό ρομαντζάκι. Είδη που σε περασμένες δεκαετίες άνθισαν, εκεί γύρω στο μιλένιουμ το πρώτο, ενόσω οι Κινέζοι επιχείρησαν την εξαγωγή του στην Δύση, πολύ πίσω στα 80s το δεύτερο, όταν σχεδόν κυκλοφορούσε ένα φιλμ κάθε μέρα, μα που εσχάτως δεν περνούν και τις καλύτερες ημέρες τους. Αφού οι Ασιάτες παράγουν ουκ ολίγες ταινίες μεν, αλλά αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση, οι δε Γιάνκηδες έχουν λησμονήσει πλήρως πως από εκείνες τις χρυσές ημέρες της εφηβικής περιπέτειας ξεπετάχτηκε κάποτε μια ολόκληρη γενιά σούπερ αστέρων.

Το όνειρο του δεκαεπτάχρονου Τζακ, ενός όχι ιδιαίτερα δημοφιλούς νεαρού, που βιώνει καθημερινά στο σχολείο τις βίαιες επιθέσεις των συμμαθητών του, είναι να καταφέρει να δημιουργήσει κάποια στιγμή το δικό του βίντεο παιχνίδι, βασισμένο θεματικά στις πολεμικές περιπέτειες των Wu Xia μονομάχων. Το δώρο που θα δεχτεί από τον καλό του φίλο, ιδιοκτήτη του γειτονικού του παλαιοπωλείου, ένα πανέμορφο σινικό έργο τέχνης, θα είναι εκείνο που αναπάντεχα θα του αλλάξει ολόκληρη την ζωή, αφού προς μεγάλη του έκπληξη θα αντιληφθεί πως με μαγικό τρόπο δημιουργεί μια χρονογέφυρα, ανάμεσα στο σήμερα και την περίοδο της Κινέζικης φεουδαρχίας.

Συνέπεια αυτής της απροσδόκητης εξέλιξης θα είναι να εμφανιστεί μπροστά του, η πριγκίπισσα και διάδοχος του βασιλικού θρόνου Σου Λιν, που κυνηγημένη από τους Βάρβαρους που στέρησαν την ζωή του μονάρχη πατέρα της, θα βρει διέξοδο στην πύλη, η οποία θα την οδηγήσει απευθείας στο δωμάτιο του Τζακ! Μαζί με εκείνην όμως, στο τώρα θα καταφτάσει και μια στρατιά ακόμη πάνοπλων και άριστων στην πολεμική γνώση μαχητών, που την αναζητούν, προκειμένου να την επιστρέψουν πίσω στο χρόνο και να την οδηγήσουν δέσμια μπροστά στον αγριάνθρωπο Αρούν, που έχοντας πάρει σχεδόν υπό τον έλεγχο του το βασίλειο, διακαώς επιμένει να την κάνει γυναίκα του.

Πως λοιπόν να αντιδράσει ο πιτσιρικάς, στην απαγωγή της (ενδεχόμενης, αφού ένα σκιρτηματάκι το νιώθει από την πρώτη στιγμή) καλής του, που η μόνη του εμπειρία στην μάχη, είναι με το τζόιστικ και όχι με το τσεκούρι στο χέρι, μπροστά στην οθόνη και όχι καταμεσίς της Κινέζικης ερήμου, εκεί που παραμονεύουν αμέτρητοι κίνδυνοι. Φυσικά το απότομο φευγιό της αλυσοδεμένης Σου Λιν, θα οδηγήσει τον ερωτοκτυπημένο έφηβο στα χνάρια της, γυρίζοντας τον πολλούς αιώνες πίσω, για να την εντοπίσει, έχοντας σαν μοναδικό του σύμμαχο τον πιστό φύλακα της, Ζάο, έναν ατρόμητο μαχητή που θα έδινε και την ζωή του, προκειμένου η βασίλισσα του να μην πάθει το παραμικρό.

Και κάπως έτσι στις ερημιές της ενδοχώρας εξελίσσεται το παραμυθάκι, που φέρει εκτός από την έγκριση των ασιατών και την σφραγίδα στην παραγωγή της Europa Corp του δαιμόνιου Luc Besson. Στοιχείο που είναι πασιφανές στην μέθοδο που ακολουθεί η κινηματογράφηση για να εντυπωσιάσει την ματιά του θεατή, κυρίως ενόσω η δράση λαμβάνει χώρα στα αχανή, τρισδιάστατα σκηνικά του στούντιο της Hengdian, εκεί που έχουν γυριστεί οι κορυφαίες στιγμές του genre, σαν τον Hero, το Forbidden Kingdom, το The Promise. Ντεκόρ μαγευτικά που αποτελούν την συνήθη βάση για το κτίσιμο ενός καθαρόαιμου Τσαινίζ επικού έργου όμως και όχι ενός υβριδίου σαν το The Warrior's Gate, που προδίδεται πανεύκολα από τις σεναριακές του αφέλειες και τις σαχλές ευκολίες που χρησιμοποιεί για να ολοκληρωθεί.

Καλογυρισμένες είναι οι στιγμές μάχης, μιας και οι Κινέζοι είναι μετρ στο να στήνουν χορογραφίες, ακόμη κι αν μεταξύ τους γυρνοβολάει ένας ξανθομάλλης μπόμπιρας, με τις έντονες σε τόνους άλικους CGI προσθήκες εκατοντάδων ψηφιακών κομπάρσων, ώστε σε πολλά σημεία να κάνουν την ματιά να λησμονεί το "θέλεις να τα φτιάξουμε" ταινιάκι. Ομοίως μια κούκλα είναι και η σούπερ σταρ στην πατρίδα της, κοντά τριαντάχρονη άσχετα αν μικροδείχνει, Ni Ni, που την έχουμε δει πολύ νεότερη στο Flowers Of War και εδώ φοράει με έκδηλη χάρη το στέμμα που αναδεικνύει την αριστοκρατική θωριά της, κλέβοντας με ευκολία τις καρδιές του αντρικού πληθυσμού. Μεταξύ όλων και του νερόβραστου και σχεδόν μια δεκαετία νεότερου της (φάουλ του κάστινγκ, αφού είναι κάτι παραπάνω από προφανές) Uriah Shelton, άπειρου ερμηνευτή που με τίποτα δεν μπορεί να αποτελέσει το αρσενικό μισό του ειδυλλίου.

Η ταινία λοιπόν του Matthias Hoene, σκηνοθέτη με προφανείς Γερμανικές ρίζες, δεν είναι κακή, δεν βαραίνει στο σκάρτο διωράκι της διάρκειας της, δεν μπορεί με τίποτα όμως να αποτελέσει μια εναλλακτική πρόταση στην απαίτηση των πολλών φανς του είδους για ένα Wu Xia της προκοπής. Αμέτρητα κενά και λάθη στην πλοκή, λογικό εφόσον τα ταξιδέματα στον χρόνο ούτε φιλμική αδεία μπορούν να δικαιολογηθούν, αλλά και μια ρηχή και επίπεδη κατάληξη, ελλείψει χρημάτων προφανώς, πολύ μακρινή από το γνώριμα φανφαρόνικο ύφος των πανάκριβων made in Hong Kong παραγωγών, θα οδηγήσουν την Πύλη του Πολεμιστή πολύ σύντομα στην λησμονιά, παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες της να μιξάρει σε σώμα ένα, τις κουλτούρες δυο παντελώς διαφορετικών κόσμων.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Φεβρουαρίου 2017 από την Odeon

Δυο εραστές και μια αρκούδα


Iqaluit


Ποιήματα για νεαρά πνεύματα


Κοιμώμενος γίγαντας


Τα ζιζάνια


Η άλλη όψη του Νοεμβρίου


Maliglutit


Άλογα στο παράθυρο


Εφιάλτες


Νερό