Movies Ltd

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Κι όμως, γυρίζει»...

Αυτή είναι η 6η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο 74χρονος Βρετανός σκηνοθέτης από το Essex, Mick Jackson. Μικρή η κινηματογραφική του συγκομιδή, μεγάλη η πείρα του όμως στο χώρο της τηλεόρασης, όπου έχει καριέρα τόσο σε τηλεταινίες όσο και σε τηλεοπτικές σειρές. Η πιο γνωστή ταινία που έχει σκηνοθετήσει είναι «Ο σωματοφύλακας» (The Bodyguard, 1992) ενώ η τελευταία του κινηματογραφική ταινία πριν από αυτήν ήταν ένα φιλμ με τίτλο «Το κυνήγι της επιτυχίας: Πώς να τα πιάσετε χοντρά» (The First $20 Million Is Always the Hardest) από το μακρινό, είναι η αλήθεια, 2002! 15 ολόκληρα χρόνια πριν! Θα μου πείτε, η σκηνοθεσία είναι σαν το ποδήλατο: δεν την ξεχνάς ποτέ! Ε;

Το σενάριο της ταινίας Denial – που είναι υποψήφια για ένα (1) βραβείο BAFTA, ως η καλύτερη βρετανική ταινία του 2016 – το υπογράφει ο θεατρικός συγγραφέας David Hare. Ο Hare έχει σκηνοθετήσει και τέσσερις κινηματογραφικές ταινίες μεγάλου μήκους – για τη μία μάλιστα, την πρώτη του, το «Wetherby» (1985) έχει κερδίσει και Χρυσή Άρκτο καλύτερης ταινίας! Πάντως, πιο γνωστός στους κινηματογραφόφιλους είναι για τα διασκευασμένα σενάριά του για τις ταινίες «Οι ώρες» (The Hours, 2002) και «Σφραγισμένα χείλη» (The Reader, 2008), για τις οποίες ήταν υποψήφιος για Όσκαρ.

Η υπόθεση: 1996. Όταν η Αμερικανίδα ιστορικός Ντέμπορα Λίπσταντ εκδίδει το βιβλίο της «Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory» στη Μεγάλη Βρετανία, μαθαίνει σοκαρισμένη ότι ο Βρετανός συγγραφέας και υμνητής του Χίτλερ, Ντέιβιντ Ίρβινγκ, ο οποίος έχει καταπιαστεί στα βιβλία του με θέματα του B' Παγκοσμίου Πολέμου, την μηνύει για δυσφήμιση. Αυτό που είναι πιο αξιοπερίεργο για τη διακεκριμένη ακαδημαϊκό είναι ότι, σύμφωνα με το βρετανικό δίκαιο, θεωρείται ένοχη μέχρι να αποδείξει ότι είναι αθώα. Εκτός, λοιπόν, από το να υπερασπιστεί τον εαυτό της, η Λίπσταντ θα προσπαθήσει να αποδείξει κάτι που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση: ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη.

Παθιασμένη και ανεξάρτητη, η Λίπσταντ αρνείται να συμβιβαστεί κι ας διακυβεύονται πολλά! Μια ενδεχόμενη ήττα της στο δικαστήριο θα δίνει νομική υπόσταση στους αρνητές του Ολοκαυτώματος. Διαλέγει να αναλάβουν την υπόθεσή της από τη μια ο Άντονι Τζούλιους, διάσημος στην Αγγλία καθώς κατόρθωσε να διακόψει το γάμο της πριγκίπισσας Νταϊάνα με τον πρίγκιπα Κάρολο και να πάρει διαζύγιο υπέρ της, και από την άλλη ο Ρίτσαρντ Ράμπτον, που δεν της «γεμίζει» το μάτι. Οι δύο δικηγόροι προσπαθούν να την πείσουν (παρά τις έντονες αντιρρήσεις της) να μην ανεβεί η ίδια στο εδώλιο όπως να μην ανεβούν στο εδώλιο επιζώντες του Ολοκαυτώματος. Θα έχει επιτυχία η στρατηγική τους;

Η άποψή μας: Ως ταινία τούτη η Άρνηση δεν λέει και πολλά. Δεν διαθέτει σασπένς, ένταση, γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της δίκης, όλα λειτουργούν εναντίον της. Δεν βοηθάει και το γεγονός ότι ο Mick Jackson σκηνοθετεί ρουτινιάρικα, δίχως σπίθα. Το αποτέλεσμα είναι μια καλογυρισμένη τηλεταινία! Και πάλι, όχι από τις καλύτερες του είδους! Το μόνο πράγμα που λειτουργεί υπέρ της είναι η κεντρική προβληματική της: υπάρχουν όρια στην ελευθερία του λόγου; Ή μάλλον καλύτερα: μπορεί κάποιος να λέει ελεύθερα τη γνώμη του παραβλέποντας γεγονότα; Ιστορικά γεγονότα, έτσι; Τι είναι γνώμη και τι άποψη; Ποιος ο ρόλος του ιστορικού; Και, προεκτείνοντας λίγο την εν λόγω προβληματική: στην εποχή των ψευδών ειδήσεων, πού και πώς βρίσκεις την αλήθεια; Τη μία και μοναδική; Υπάρχει μία και μοναδική αλήθεια;

Λέει ο άλλος: «Εγώ πιστεύω πως δεν πρέπει να εμβολιάζουμε τα παιδιά μας. Είναι τρόπος χειραγώγησης. Μας δηλητηριάζουν έτσι». Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ιστορική αλήθεια αλλά με επιστημονικό γεγονός. Είναι δυνατόν να κατηγορούνται τη σήμερον ημέρα τα εμβόλια, που έχουν σώσει εκατομμύρια κόσμο από το θάνατο; Θα μου πείτε, εδώ υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν μπορούν να χωνέψουν πως η γη είναι στρόγγυλη ή πως η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο! Στην ιστορία υπάρχουν γεγονότα και υπάρχουν ερμηνείες. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πχ ότι την 5η του Ιούλη του 2015 ο ελληνικός λαός ψήφισε «Όχι» στο δημοψήφισμα! Είναι ιστορικό γεγονός! Πολλοί, όμως, μπορούν να αμφισβητήσουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας έβγαλε έρπη στην περίφημη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, που οδήγησε στο 3ο (και μακρύτερο!) Μνημόνιο! Έβγαλε έρπη; Ή ήταν προπαγάνδα; Χμ... Το να βγω εγώ, λοιπόν, και να πω πως ο ελληνικός λαός δεν ψήφισε «Όχι» στο δημοψήφισμα είναι ανακριβές. Δεν ισχύει ιστορικά ρε παιδί μου, πως το λένε. Και δεν είναι θέμα γνώμης και άποψης: αν το πω είμαι ή ηλίθιος ή μικρόνοος. Αν κάποιος βγει να το πει μετά από 50 χρόνια, πάλι το ίδιο θα ισχύει! Δεν είναι θέμα άποψης: είναι θέμα ισχύος και αλήθειας. Το να βγω όμως και να πω πως κάποιοι έκαναν μακιγιάζ και βγήκε ο έρπης ή πως ναι μεν βγήκε έρπης αλλά καμία σχέση δεν έχει με την πάλη του Έλληνα πρωθυπουργού, ε, δικαιούμαι να το πω. Ακόμα και ο έρπης είναι θέμα προς συζήτηση.

Ε, λοιπόν, όλο το παιχνίδι της ταινίας εκεί παίζεται. Υπήρξε όντως το Ολοκαύτωμα; Έκαιγαν όντως οι Ναζί Εβραίους στο Άουσβιτς; Η Ιστορία λέει μεγαλοπρεπώς «Ναι». Δεν είναι θέμα άποψης και οπτικής γωνίας! Τελεία και παύλα. Όλη αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα προβληματική, πάντως, μένει μόνο σε επίπεδο προθέσεων στην ταινία. Που κυλάει αδιάφορα. Και καλά, ο σκηνοθέτης δεν θέλει να εκβιάσει συναισθηματικά τους θεατές. Κι όμως, το κάνει και μάλιστα άγαρμπα! Αλλά καλή ταινία δεν γυρίζει. Ακόμα και η άψογη 9 φορές στις 10 Rachel Weisz, εδώ είναι μετριότατη. Μένει η πολύ καλή παρουσία του Tom Wilkinson στο ρόλο του δικηγόρου και η τρομερή εμφάνιση του Timothy Spall, που έχοντας χάσει και κιλά, είναι επιβλητικός στο ρόλο του Ίρβινγκ. Λίγα πράγματα...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Το μυαλό βρίσκει τις λύσεις όταν παύει να σκέφτεται»

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Σωτήρης Τσαφούλιας. Η πρώτη του ήταν το Κοινός παρονομαστής. Εκείνη η ταινία συμμετείχε σε αρκετά φεστιβάλ, κερδίζοντας βραβεία σε διάφορες κατηγορίες. Βγήκε στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες το Δεκέμβριο του 2014. Το σενάριο του Κοινού παρονομαστή θα μεταφερθεί στο θέατρο από τον Didier Long και θα κάνει πρεμιέρα στο Theatre de l’Atelier στο Παρίσι το φθινόπωρο του 2017. Το Έτερος εγώ έκανε την πρεμιέρα της στο 57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αποσπώντας δύο βραβεία: Βραβείο Κοινού FISCHER Ελληνικής Ταινίας - Μιχάλης Κακογιάννης και Βραβείο Νεότητας.

Κατά τον Πυθαγόρα, ο φίλος είναι ο έτερος εγώ. Δεν είναι το άλλο μισό αλλά ο άλλος μας εαυτός. Κι επειδή βασικό σεναριακό στήριγμα της συγκεκριμένης ταινίας αποτελούν οι φίλιοι αριθμοί, να πούμε πως φίλιοι είναι το ζευγάρι εκείνο των αριθμών όπου ο ένας ισούται με το άθροισμα όσων διαιρούν τον άλλο. Οι πιο διάσημοι φίλιοι αριθμοί του Πυθαγόρειου Πανθέου είναι οι 220 και 284. Οι διαιρέτες του 220 είναι οι: 1, 2, 4, 5, 10, 11, 20, 22, 22, 44, 55, 110. Οι διαιρέτες του 284 είναι οι: 1, 2, 4, 71, 142. Το άθροισμα των διαιρετών του 220 μας δίνει 284 και το άθροισμα των διαιρετών του 284 μας δίνουν 220.

Μια ακόμα πληροφορία που αλιεύσαμε στο www.mathcom.gr : «Αλλά ζευγάρια φίλιων αριθμών είναι οι αριθμοί 17296 και 18416 (τους ανακάλυψε ο Φερμά), o Ντεκάρτ ανακάλυψε το τρίτο ζεύγος 9363584 και 9437056, ο Λέοναρντ Όιλερ ανακάλυψε 62 τέτοια ζεύγη φίλιων αριθμών (ο Όιλερ ήταν κάτι σαν τον Τσακ Νόρις των μαθηματικών). Το 1866 ένας δεκαεξάχρονος Ιταλός ο Νικολό Παγκανίνι (ναι-ναι ο διάσημος βιολιστής) ανακάλυψε ένα ζεύγος που είχε παραλειφθεί: 1184 και 1210».

Η υπόθεση: Αθήνα 2015. Πέντε δολοφονίες. Ο Δημήτρης Λαΐνης, ένας ιδιόρρυθμος καθηγητής εγκληματολογίας, αναλαμβάνει να βοηθήσει τις αστυνομικές αρχές στη λύση του μυστηρίου πίσω από τους πέντε αυτούς φόνους. Μοναδικοί του σύμμαχοι, αρχαία ρητά του Πυθαγόρα στους τόπους των εγκλημάτων και ο Marcel de Chaff, ένας καθηγητής μαθηματικών, o οποίος σαν άλλος «από μηχανής θεός» θα οδηγήσει τον Λαΐνη στη λύση του μυστηρίου. Όσο πιο πολύ πλησιάζει στην ανακάλυψη του δολοφόνου, τόσο ακολουθεί επικίνδυνα μονοπάτια για τον ίδιο και το μέλλον του. Θα καταφέρει να λύσει το μυστήριο και να αποκαλύψει τους ενόχους;

Η άποψή μας: Να λοιπόν που μπορεί να παραχθεί ταινία είδους στη χώρα μας. Και να είναι και ευπρεπέστατη παρακαλώ. Εντάξει, το μπάτζετ της συγκεκριμένης ελληνικής ταινίας δεν έφτασε προφανώς σε ύψη ανάλογης χολιγουντιανής παραγωγής. Αλλά: θεωρώ πως πάρα πολύς κόσμος – ακόμα και στο Χόλιγουντ – θα έκοβε και το δεξί του χέρι για ένα σεναριακό εύρημα τόσο δυνατό όσο αυτό με τους φίλιους αριθμούς! Η κινηματογράφηση είναι καθαρά... κινηματογραφική: προλαβαίνω συναδέλφους που θα κατηγορήσουν την ταινία για τηλεοπτική αισθητική. Όχι ρε παιδιά, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα μεγάλο επεισόδιο από τις «Ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα». Άλλα είναι τα προβλήματα της ταινίας.

Λοιπόν, έχουμε στα υπέρ το πολύ έξυπνο σεναριακό εύρημα με τους φίλιους αριθμούς. Ε, περιμέναμε το σενάριο να είναι πιο δυνατό. Είναι ok, αλλά δεν αποφεύγει να ολισθήσει σε ευκολίες – κι ας δίνει μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια. Πχ η μία δολοφονία έχει να κάνει με Πρωτοχρονιά για κάποιον συγκεκριμένο λόγο. Αυτό όμως φαίνεται forced προκειμένου να λειτουργήσει το σενάριο. Το εύρημα λοιπόν οδηγεί (αναγκαστικά) σε μερικές γκέλες. Μικρό το κακό. Η δουλειά των Αλαχούζων στα εφέ είναι πολύ καλή. Ο παραμορφωμένος από τους πρωταγωνιστές, θαρρείς και βγήκε κατευθείαν από το σύμπαν του «Hannibal» (και μιλάω για την ταινία του Scott κι όχι τη σειρά). Η κατάληξη της σκηνής με την πρόταση γάμου σοκάρει: ο θεατής δεν την περιμένει με την καμία! Κάποιες κινήσεις της κάμερας (από έξω από το σπίτι μπαίνουμε μέσα σε δωμάτιο χωρίς – φαινομενικά – cut), δείχνουν εμπειρία, γνώση, δούλεμα, παίδεμα.

Εντάξει, στη χαρακτηριολογία θα μπορούσε να γίνει μεγαλύτερη επένδυση. Στις ερμηνείες επίσης: δεν έχω γνωρίσει από κοντά ασθενή με σύνδρομο Άσπεργκερ, αλλά έτσι όπως υποδύεται τον κεντρικό ήρωα (που φαίνεται να πάσχει από το συγκεκριμένο σύνδρομο) ο Δαδακαρίδης μοιάζει απλά υποτονικός και... άκεφος ρε παιδί μου. Ίντριγκα υπάρχει, σασπένς υπάρχει, ατμόσφαιρα υπάρχει, αίμα υπάρχει, οι δολοφονίες είναι έξυπνα και λειτουργικά στημένες, ο θεατής μια χαρά θα περάσει. Τόσο ο ψαγμένος όσο και ο παρακινημένος από το hype και τη διαφήμιση (εδώ, ναι, πέσανε πολλά λεφτά, είναι αλήθεια!). Απλά, ο ψαγμένος, λίγο, θα δυσαρεστηθεί με το φινάλε. Με τη λύση του δράματος. Με το πρόσωπο που είναι τελικά ο δολοφόνος. Με το κίνητρό του. Ακόμα και ηθικά να το σκεφτείς, δεν στέκει και σε πολύ γερά θεμέλια το όλον. Μήπως όμως είναι η μοναδική ταινία θρίλερ που προδίδεται από το φινάλε της; Μια χαρά ευπρόσωπη ελληνική ταινία είναι αυτή. Και δεν θα το μετανιώσετε αν τη δείτε.

ΥΓ: Εμείς την ταινία την είδαμε κατά τη διάρκεια του περασμένου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το ότι δεν έγινε δημοσιογραφική προβολή στην Αθήνα για τους συναδέλφους που δεν έτυχε να τη δουν εδώ, είναι λίγο φάουλ. Κι αν ισχύει το ότι κατά κάποιον τρόπο απαγορεύτηκε η είσοδος σε συγκεκριμένο συνάδελφο στην επίσημη πρεμιέρα της ταινίας στην πρωτεύουσα, αυτό είναι πολύ φάουλ. Ρε παιδιά, μην φοβάστε την κριτική και τους κριτικούς. Ήμαρτον!

του zerVo (@moviesltd)

Είναι η τρίτη φορά μέσα στα τελευταία τρία χρόνια, που η προσωπικότητα του Φριτζ Μπάουερ απεικονίζεται σε ταινία, γεγονός που δείχνει και το τεράστιο μέγεθος της σημασίας του, στην καταγραφή της νεότερης ιστορίας της Γερμανίας. Πιθανότατα δηλαδή η Αλεμάνια κινηματογραφία να επιχειρεί μέσα από έργα όπως το παρόν Der Staat Gegen Fritz Bauer και το περσινό Im Labyrinth des Schweigens, αλλά και το τηλεοπτικής υφής και πολύ πιο στοχευμένο στα πραγματικά περιστατικά και με λιγότερους μυθοπλαστικούς χαρακτήρες The General, να γνωρίσει την πολυδιάστατη περσόνα στον νεότερο κοινό, που ενδεχόμενα δεν την γνωρίζει, χρησιμοποιώντας αρκετά στοιχεία της δράσης του ως κληροδοτήματα θάρρους, επιμονής και μαχητικότητας. Αντίστοιχη περίπτωση αυταπάρνησης στην δική μας ιστορία, σε παρόμοιες περιόδους σκοτεινές και υποχθόνιες, μπορώ να φέρω κατά νου του Χρήστου Σαρτζετάκη, που για εκείνον όμως καμία ταινία (ελληνική) δεν έχει κάνει αναφορά ώστε να την γνωστοποιήσει σε μεγάλη μερίδα του κοινού.

Στα τέλη της δεκαετίας του 50, ακόμη η Γερμανία παλεύει να σταθεί στα πόδια της μετά την καταστροφή που υπέστη κατά τον Δεύτερο Μεγάλο Πόλεμο, με τα υψηλόβαθμα πόστα στις πιο σημαντικές κρατικές υπηρεσίες να έχουν αποσπάσει πρόσωπα φίλια στο παλαιό καθεστώς των Ναζί, που κατάφεραν με τεχνάσματα να αποφύγουν τις διώξεις και να θεωρούνται πλέον σεβάσμιοι πολίτες. Μια από τις εξαιρέσεις του κανόνα, αποτελεί ο ηλικιωμένος πλέον διευθυντής της εισαγγελίας της Φρανκφούρτης, Εβραϊκής καταγωγής, Φριτζ Μπάουερ, που εν καιρώ πολέμου κατέφυγε στο εξωτερικό γλυτώνοντας από τα κρεματόρια, έχει όμως επιστρέψει δίνοντας υπόσχεση στον εαυτό του να πολεμήσει με όσες δυνάμεις έχει, για να τιμωρήσει όσο το δυνατόν περισσότερους εγκληματίες συμπατριώτες του. Τα εμπόδια όμως που καλείται να υπερκεράσει, σπαρμένα στο διάβα του κατά βάση από τους στενότερους του συνεργάτες, θα τον οδηγήσουν μισό βήμα από το να παραιτηθεί και να εγκαταλείψει την προσπάθεια.

Μεταξύ των φακέλων των εγκληματιών που μελετά στο γραφείο του, κυρίαρχη θέση κατέχει εκείνος του βασανιστή Άντολφ Άιχμαν, που έχει καταφέρει να το σκάσει μακρυά από το χέρι του Νόμου στην φίλοναζιστική Νότια Αμερική, ξεκινώντας μια καινούργια ζωή στο μακρινό Μπουένος Άιρες. Στοίχημα ζωής είναι για τον Μπάουερ να βρει εκείνες τις αποδείξεις που πιστοποιούν την παρουσία του στην Αργεντινή, που θα οδηγήσουν τις αστυνομικές αρχές στην σύλληψη και έκδοση του στην Γερμανία για να δικαστεί. Αρχές που λειτουργώντας διεφθαρμένα όμως παραπλανούν τον εισαγγελέα, που πλέον θα αναγκαστεί να στραφεί για βοήθεια στις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ, που επίσης από την μεριά τους αναζητούν τον εμπνευστή του Ολοκαυτώματος. Κίνηση που αν αποκαλυφθεί, ενδεχόμενα στην προβληματικής και συντηρητικής νομοθεσίας Γερμανία, θα τον καταστήσει ως προδότη!

Αν και ήδη για το σύνολο σχεδόν του καθημερινού του περίγυρου στο δικαστήριο, η προσωπικότητα του θεωρείται ως προβληματική και πολύ κοντινή στην παράνοια. Καλούμενος να ανταπεξέλθει της λοιδορίας των δικαστικών, αλλά και να ξεπεράσει τις υπαρκτές απειλές για την ζωή του, ο Μπάουερ, πρέπει σε αυτό το βασίλειο του εκφυλισμού, να βρει συμμάχους που θα συμπαρασταθούν στον αγώνα του. Και ένας τέτοιος μοιάζει ο παλιός του μαθητής και προοδευτικών αντιλήψεων νομικός, Καρλ Άουγκερμαν, που θα δείξει πρόθυμος να του συμπαρασταθεί, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο αποδειχθεί μοιραίο, τόσο για τον ίδιο και την οικογένεια του.

Στην πραγματικότητα η ταινία που υπογράφει ο Lars Kraume, σκηνοθέτης της νέας γενιάς του Γερμανικού σινεμά που καμία από τις πέντε προηγούμενες δημιουργίες του δεν προβλήθηκε ποτέ στα μέρη μας, ακολουθεί πιστά την γραμμική καταγραφή πραγματικών ιστορικών γεγονότων, προσθέτοντας εμβόλιμα φανταστικά στοιχεία, ικανά να ανεβάσουν το δραματουργικό επίπεδο και την περαιτέρω μελέτη του χαρακτήρα του Κυρίου Γενικού. Κατά κύριο λόγο αναφέρομαι στην φημολογούμενη ομοφυλοφιλική δράση του Μπάουερ κατά την περίοδο της εξορίας του στην Δανία, πράξη παράνομη σύμφωνα με το άρθρο 175 του κονσερβαρισμένου ποινικού κώδικα, που η αλήθεια είναι δημιουργεί μια όμορφη συνθήκη για την υποιστορία που εξελίσσεται ταυτόχρονα, με τον ομορφονιό οικογενειάρχη, πλην κλειδωμένο στα ερωτικά πάθη του προστατευόμενο, που εντέλει και με την ριζοσπαστική στάση του, θα δώσει έναν παραπάνω λόγο στον προϊστάμενο του να μην υποκύψει στις πιέσεις των άσπονδων φίλων.

Το περιβάλλον που ζωγραφίζει ο Kraume για να περιτυλίξει το στόρι του, καθαρόαιμα μετα-Βαιμαρικό και αρτιστικά άψογο, μονομιάς ταξιδεύει την ματιά από τους βαριούς τοίχους της εισαγγελίας στα τρανσέξουαλ πορνεία της εποχής, αν και τα εκτός Γερμανίας πλάνα σε Αργεντίνα και Ιερουσαλήμ προδίδουν πως δεν υπήρχαν και πολλοί παράδες για λήψεις στις πραγματικές τοποθεσίες. Οργάνωση παραγωγής που γενικά παίρνει καλό βαθμό, αναπαριστώντας μια χώρα ακόμη σε αναταραχή και αναζήτηση ταυτότητας μετά την ολοκληρωτική καταστροφή, ακόμη υποταγμένη πάντως τόσο στο καλά ριζωμένο Ναζί παρελθόν, όσο και στις προσταγές των νικητών του πολέμου, που περιορίζουν τις ελευθερίες των κινήσεων ενός κράτους κυρίαρχου. Αμφιβάλλω αν οι Γερμανοί καταλάβουν πάντως, πως η σημερινή στάση της δικής τους χώρας, παντελώς άδικα, έχει φέρει σε θέση απόγνωσης κάποιες πάμφτωχες γωνιές της τάχαμου "Ένωσης", σε ένα πραγματικό ρεπρίζ της πλήρως αδύναμης θέσης τους στην ταινία.

Δεδομένα το στοιχείο που μένει καρφωμένο στον νου, μετά το πέρας της προβολής του Fritz Bauer, που απέσπασε έξι βραβεία ποιότητας από την Γερμανική Ακαδημία Σινεμά, είναι ο ίδιος ο ηθοποιός που τον υποδύεται, ο βετεράνος πλέον Burghart Klaussner, που έχουμε δει ξανά τόσο στο σαχλαμαρικό Goodbye Lenin όσο και στην αριστουργηματική Das Weisse Band του Haneke και εδώ ξαναγγίζει θεόρατα επίπεδα υποκριτικής δεινότητας, γινόμενος ένα με τον ρόλο. Εκφραστικός, χειμαρρώδης, νευρωσικός αλλά και καταθλιπτικός, ευθυτενής μα και μελαγχολικός συνάμα μπροστά στις δυσκολίες, επιθετικός όσο και στοργικά πατρικός, ο βραβευμένος ηθοποιός πετυχαίνει μια απίθανη και ρεαλιστική ερμηνεία, έχοντας στο πλευρό του υποστηρικτικά έναν έξοχο Ronald Zehrfeld (βραβείο Lola β' ρολου) ως του ρόλου κλειδί, του έγκλειστου στο κελί του ερωτικού του πάθους βοηθού.

Και η τρίτη παραγωγή, αναφερόμενη στα επιτεύγματα μιας προσωπικότητας πολυσχιδούς, γεμάτης εμμονές και τάσεις, είναι άξια αναφοράς και φυσικά δικαιούται παρακολούθησης, ειδικά έχοντας πάρει την απόφαση να κινηθεί και σε μονοπάτια που ενδεχόμενα θα ζορίσουν τους πιο συντηρητικούς και φωτίζουν το γεγονός πως ακόμη και καιρό μετά την κατάρρευση της Σβάστικας, οι διώξεις κάποιων ιδιαίτερων κοινωνικών ομάδων δεν έχουν πάψει να υφίστανται. Δεν είναι τυχαίο πως η πιο επίμαχη (και παντελώς απρόβλεπτη) σεκάνς με βρήκε απροετοίμαστο, όπως συνέβη μια φορά κι έναν καιρό στο The Crying Game. Με την διαφορά πως μέχρι τέλους υποστήριζα μέσα μου πως ο ερμηνευτής (εδώ) είναι γένους θηλυκού, ασχέτως προφανών πειστηρίων. Εντάξει, αφού το έψαξα, από περιέργεια, στα τελικά κρέντιτς, είχα εντέλει, αν και ανύπαρκτη σημασία έχει, δίκαιο...

Τραγουδάτε γιατί χανόμαστε

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Αραβική άνοιξη κι άλλα παραμύθια...

Τούτη η ταινία της Leyla Bouzid ήταν μία από τις τρεις που ήταν υποψήφιες για το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του 2016. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Leyla Bouzid έκανε το... κινηματογραφικό του ντεμπούτο στο φεστιβάλ Βενετίας του 2015 (στο τμήμα Giornate degli Autori), όπου απέσπασε το βραβείο κοινού, πήρε το βραβείο της ένωσης κριτικών FIPRESCI στο φεστιβάλ της Καρθαγένης, στην Τυνησία και συμμετείχε σε πολλά ακόμα φεστιβάλ, ενώ αποτέλεσε και την πρόταση της Τυνισίας πέρσι για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Εμείς, είδαμε την ταινία στη... Λεμεσό, στο πλαίσιο του φεστιβάλ «14ες Κινηματογραφικές Μέρες Κύπρου 2016», ενώ η ταινία προβλήθηκε (όπως και οι άλλες δύο υποψήφιες ταινίες για το βραβείο LUX) στο τελευταίο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Στη Γαλλία η ταινία À peine j'ouvre les yeux προβλήθηκε πέρσι το χειμώνα και έκοψε λίγο κάτω από τις 100 χιλιάδες εισιτήρια. Τα γυρίσματα έγιναν στην Τύνιδα της Τυνισίας αλλά και στα ορυχεία φωσφόρου της χώρας, στην Γκάφσα. Η πρωταγωνίστρια Baya Medhaffer ερμηνεύει η ίδια τα τραγούδια που ακούγονται στην ταινία σε μουσική του σπουδαίου Ιρακινού συνθέτη Khyam Allami.

Η υπόθεση: Τύνιδα, καλοκαίρι 2010, λίγους μήνες πριν από την «Επανάσταση των γιασεμιών». Η Φάρα είναι μια 18χρονη κοπέλα η οποία περνάει στις εισαγωγικές εξετάσεις που δίνει. Όλοι περιμένουν πως θα επιλέξει να σπουδάσει ιατρική, εκείνη όμως προτιμά τη μουσικολογία. Η οικογένειά της είναι αρκετά ευκατάστατη ώστε να διαθέτει οικιακή βοηθό, κι ας είναι ο πατέρας της μακριά, σε άλλη πόλη, χωρίς να μπορεί να πάρει μετάθεση, εξόριστος ουσιαστικά, καθώς αρνείται να υπογράψει και να γίνει μέλος του «κόμματος», της κυβερνούσας δικτατορίας του Μπεν Αλί δηλαδή (η οποία βρίσκεται στην εξουσία για 26 ολόκληρα χρόνια). Η Φάρα είναι τραγουδίστρια ροκ συγκροτήματος, ερωτευμένη και σε σχέση με τον ηγέτη του γκρουπ, τον Μπορέν. Οι στίχοι των τραγουδιών τους παραείναι επαναστατικοί για τα γούστα της κυβέρνησης. Ένας πρώην γνωστός (;) της Χαγιέτ, μητέρας της Φάρα, την προειδοποιεί ότι η κόρη της έχει μπλέξει και πως τα πράγματα είναι επικίνδυνα. Η Χαγιέτ θα προσπαθήσει να προστατέψει την κόρη της με πολύ αυταρχικό τρόπο. Πώς θα αντιδράσει η Φάρα;

Η άποψή μας: Η ταινία μας μεταφέρει στην πρωτεύουσα της Τυνησίας, λίγους μήνες πριν ξεσπάσει η λεγόμενη «Επανάσταση των γιασεμιών», η οποία έριξε τον δικτάτορα Μπεν Αλί από την εξουσία και σηματοδότησε την απαρχή της «Αραβικής Άνοιξης». Έξι χρόνια μετά, βεβαίως, τα πράγματα δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει προς το καλύτερο, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα τούτης της ταινίας. Τούτη η ταινία είναι ταυτόχρονα ένα coming of age φιλμ, ένα δυνατό γυναικείο πορτρέτο, μια ταινία για τη σχέση μητέρας – κόρης, μια ματιά σε μια κοινωνία βαθιά συντηρητική κι ένα είδος μουσικού ντοκιμαντέρ, καθώς πολύ μεγάλο τμήμα από τη διάρκεια της ταινίας καλύπτεται από την ερμηνεία εξαιρετικών, είναι η αλήθεια, τραγουδιών, πρωτόγνωρων για τα αυτιά μας, καθώς συνδυάζουν αραβικά ακούσματα με τη ροκ και μερικούς πολύ δυνατούς, πολιτικά φορτισμένους στίχους.

Η σκηνοθέτιδα έχει τρομερή αυτοπεποίθηση και φέρει εις πέρας το δύσκολο εγχείρημά της. Κυρίως, μας συστήνει μια κοινωνία που δείχνει (ή μήπως είναι;) πιο συντηρητική ακόμα και από την ελληνική κοινωνία. Ναι, γιατί στην Τύνιδα τότε (δεν ξέρω για τώρα) υπήρχαν καφενεία μόνο για άντρες και η παρουσία μιας γυναίκας εκεί προκαλούσε το λιγότερο αναστάτωση. Ναι, γιατί ακόμα και οι πιο προοδευτικοί από τους άντρες εκεί, όπως ο αρχηγός του συγκροτήματος, θέλει να επωφεληθεί από την «ελευθεριότητα» αλλά δεν δέχεται η κοπέλα του να χορεύει δημοσίως και να τραβάει τα αντρικά βλέμματα – είναι αιτία χωρισμού αυτό! Ναι, γιατί αν δεν ήσουν γραμμένος στο κόμμα του δικτάτορα δεν μπορούσες να απολαύσεις προνόμια (χμ...). Ναι, γιατί υπήρχε στημένος ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός που παρακολουθούσε τους πολίτες, οι οποίοι ζούσαν μέσα στο φόβο, καθώς δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν ποιοι είναι οι χαφιέδες.

Ενδιαφέρουσα ταινία με εξαιρετικό σάουντρακ (τα ιδιαίτερα αυτά τραγούδια σου μένουν στη μνήμη – ψάξτε και ακούστε ιδίως τα κομμάτια «Mel Fadda» και «Touir Ellil») με πολύ καλή ερμηνεία από την νεαρή πρωτοεμφανιζόμενη πρωταγωνίστρια Baya Medhaffer, αλλά κυρίως από την εξαιρετική, δυναμική, υπέροχη Ghalia Benali (τραγουδίστρια επίσης!), στο ρόλο της μητέρας της.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Ιανουαρίου 2017 από την Tanweer

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Take the money and run!

Ο David Mackenzie είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση σκηνοθέτη. Ο Σκοτσέζος δημιουργός έχει αποδείξει στην καριέρα του ότι είναι ικανός για το καλύτερο, πιάνοντας από υψηλές έως πολύ υψηλές επιδόσεις με κάθε του ταινία. Θυμάμαι την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το «The Last Great Wilderness» (2002), το οποίο είχα δει στο φεστιβάλ του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ, τις «Νύχτες Πρεμιέρας», μαζί με ένα ή δύο από τα μικρού μήκους φιλμάκια του. Εντυπωσιακή αρχή ο μπαγάσας! Συνέχισε πολύ δυνατά με τον «Νεαρό Αδάμ» (Young Adam, 2003), την πρώτη του ταινία που πήρε διανομή στη χώρα μας. Ακόμα θυμάμαι την ερωτική σκηνή της Tilda Swinton με τον Ewan McGregor μέσα στο πλοιάριο: βρώμικη και ιδρωμένη, με μια μύγα να πετάει γύρω από τα γκαβλωμένα σώματα. Τις δύο επόμενες ταινίες του τις είδα στο φεστιβάλ Βερολίνου: «Παράνομο πάθος» (Asylum, 2005), με την αδικοχαμένη Natasha Richardson και μια σκηνή με πνιγμό μωρού που επίσης δεν ξεχνιέται ποτέ και «Ημερολόγιο ενός ρομαντικού ηδονοβλεψία» (Hallam Foe, 2007), με την πανέμορφη Sophia Myles, ό,τι πιο αστείο έχει σκηνοθετήσει, μια ταινία που αν δεν την έχετε δει, ψάξτε την! Δεν είδα το «Ζιγκολό» (Spread, 2009), που είχε πάρει κακές κριτικές θυμάμαι (ευκαιρία, πάντως, να το τσεκάρω κι αυτό και να δω πως καθοδηγεί τον Ashton Kutcher!), είδα το πάρα πολύ ενδιαφέρον «Η αίσθηση του έρωτα» (Perfect Sense, 2011), πάλι με τον Ewan McGregor και την Eva Green στη συγκεκριμένη περίπτωση να ερωτεύονται σε εποχή τυφλότητας! Το «You Instead» (2011) δεν ήρθε ποτέ στη χώρα μας. Και η τελευταία του ταινία πριν από τούτη ήταν το πολύ δυνατό «Γροθιές στους τοίχους» (Starred Up, 2013), ένα συγκινητικότατο και σκληρό συνάμα δράμα φυλακών.

Με την 9η μεγάλου μήκους ταινία της φιλμογραφίας του, το Hell Or High Water περνάει για δεύτερη φορά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μετά το «Ζιγκολό». Αυτήν τη φορά, όμως, δεν πηγαίνει στο γκλαμουράτο Λος Άντζελες αλλά στην εγκαταλελειμμένη ενδοχώρα του δυτικού Τέξας για να πει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, σε ένα φιλμ που είδαμε στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών, όπου συμμετείχε στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα». Προβλήθηκε και στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ήταν υποψήφια για τρεις Χρυσές Σφαίρες (δεν κέρδισε καμία), είναι υποψήφια για τρία βραβεία BAFTA, και πολύ πιθανόν να δούμε την ταινία στις οσκαρικές υποψηφιότητες οι οποίες ανακοινώνονται στις 24 Ιανουαρίου.

Η υπόθεση: Ο Τόμπι και ο Τάνερ είναι δύο αδέλφια. Ο μεγάλος αδελφός, ο Τάνερ, έχει κάνει χρόνια φυλακή. Ο Τόμπι από την άλλη είναι παντρεμένος, χωρισμένος κι έχει να δει τα παιδιά του πάνω από ένα χρόνο, καθώς πέρα όλων των άλλων, δεν διαθέτει χρήματα για να πληρώσει διατροφή. Καθώς πλησιάζει η ημερομηνία που η τράπεζα θα του κατάσχει το οικογενειακό ράντζο (στο οποίο έχει βρεθεί πετρέλαιο κι άρα εν δυνάμει κι άμεσα θα προσφέρει πλούτο), μιας που δεν διαθέτει χρήματα για να αποπληρώσει τα δάνειά του, ο Τόμπι καταστρώνει ένα έξυπνο σχέδιο το οποίο βάζει μπρος με τη βοήθεια του αδελφού του. «Χτυπάνε» υποκαταστήματα της συγκεκριμένης τράπεζας σε μικρές πόλεις του δυτικού Τέξας, τα ληστεύουν δηλαδή, με στόχο να μαζέψουν το ποσό που απαιτείται, να ξεχρεώσουν το δάνειο και εντέλει να σταματήσουν τις παρανομίες.

Ξοπίσω τους θα βρεθεί ένας Ρέιντζερ που βρίσκεται τρεις βδομάδες μακριά από τη συνταξιοδότηση, ο Μάρκους και ο συνεργάτης του, ο κατά το ήμισυ Ινδιάνος Κομάντσι, Αλμπέρτο. Καθώς τα δυο αδέλφια σχεδιάζουν την τελευταία ληστεία, τα πάντα θα κορυφωθούν σε μια τελική αναμέτρηση ανάμεσα στις αξίες του Παλαιού και του Νέου Γουέστ.

Η άποψή μας: «Ήμουν φτωχός όλη μου τη ζωή. Είναι σαν αρρώστια. Πηγαίνει από γενιά σε γενιά. Δεν θα πάει στα αγόρια μου όμως. Ως εδώ». Δεν ακούς συχνά τέτοια πράγματα σε αμερικάνικη ταινία, έτσι δεν είναι; Αν το έπος των αδελφών Κοέν με την ανάλογη (περίπου δηλαδή) θεματική είχε τον τίτλο «No Country for Old Men» ετούτη η ταινία θα μπορούσε να ονομάζεται «No Country for Poor Guys». Πολύ έξυπνα ο Mackenzie κάνει το κοινωνικό του σχόλιο χωρίς καθόλου διδακτικό ύφος. Αρκούν οι επιγραφές στις άκρες των highways: «Χρωστάτε;», «Χρειάζεστε χρήματα;» και τέτοια. Το χρέος πάντα ευκαιρία για κέρδος, με πιάνεις; Πινακίδες δίπλα σε μικρές και μεγάλες πόλεις κατεστραμμένες από μια οικονομία που ενδιαφέρεται λοιπόν μόνο για το κέρδος των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών κι έχει χεσμένους τους μεσο- και μικροαστούς αλλά και τους εργάτες της γης, τους white trash, αυτούς που κάποτε έβγαζαν χρήματα με έντιμο τρόπο, έχοντας δουλειά και πλέον έχουν μπει στο περιθώριο.

Ως θεατές δεν μπορούμε παρά να υποστηρίζουμε τους «κακούς» σ' αυτήν την ταινία. Τους παράνομους. Αυτούς που ληστεύουν τις τράπεζες. Γιατί αυτοί οι κακοί δεν γεννήθηκαν τέτοιοι. Έγιναν τέτοιοι. Γιατί τους ανάγκασαν οι τράπεζες, οι πραγματικοί κακοί της ιστορίας. Ή λοιπόν αντιστέκεσαι – κι ένας τρόπος είναι η παρανομία, όπως και να το κάνουμε – ή γίνεσαι λίπασμα αυτοκτονώντας ή περιθωριοποιείσαι. Είναι σημαντικά κι αυτά που λέει ο μισός Κομάντσι Αλμπέρτο. Το πως η γη όπου ζούσαν οι πρόγονοί του πέρασε στα χέρια των αποίκων με πόλεμο πολλά χρόνια πριν αλλά πλέον όλοι, ιθαγενείς και άποικοι, έχασαν τη γη, χωρίς πόλεμο, από τις τράπεζες!!! Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που σε κρατάει τόσο σε ότι αφορά το σασπένς όσο και σε ότι αφορά τα ηθικά διλήμματα με τα οποία μας φέρνει ως θεατές αντιμέτωπους.

Σε ότι αφορά τη δράση αυτή καθαυτή, ο Mackenzie σκηνοθετεί ωσάν να ζούσε στην Αμερική και δη στο Νότο της, στο Τέξας, μια εντελώς ιδιάζουσα πολιτεία δηλαδή, από γεννησιμιού του. Οι σκηνές κυνηγητού με τα αυτοκίνητα είναι πάρα πολύ καλά γυρισμένες, οι σκηνές των ληστειών επίσης, υπάρχει ένταση, υπάρχει ρυθμός, υπάρχει πάθος, υπάρχει εξαιρετική διεύθυνση φωτογραφίας, υπάρχει ένα καλογραμμένο σενάριο από τον Taylor Sheridan (που υπέγραφε και το σενάριο για το «Sicario») και υπάρχουν και πάρα πολύ καλές ερμηνείες. Ο Chris Pine δείχνει πως δεν είναι απλά ένα ακόμα όμορφο αγόρι στο Χόλιγουντ. Η ερμηνεία του είναι χαμηλότονη, ειλικρινής, γλυκιά, το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από εκείνη του Ben Foster που υποδύεται τον αδελφό του με πραγματική τρέλα, τέρμα τα γκάζια και μια περίεργη αίσθηση του δικαίου. Πείθουν ως αδέλφια κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για την αξιοπιστία της ταινίας.

Ο Jeff Bridges στο ρόλο του Ρέιντζερ, ε, τι να πούμε για τον άνθρωπο. Απίστευτος. Προσέξτε τις λεπτομέρειες στην ερμηνεία του, το πως λέει «Αλμπέρτο» τον συνεργάτη του, την κούραση και το ίδρωμά του, αλλά όχι την παραίτηση! Φοβερός! Και ατακαδόρος. Γενικά, παρά το σκοτεινό του θέμα, το φιλμ δεν έχει κανένα πρόβλημα να έχει και χιούμορ! Αυτό προκύπτει κατά βάση μέσω των ατακών – προσβολών που ρίχνει ο Bridges στον συνεργάτη του, αλλά με κορυφαία κωμική σκηνή εκείνη μέσα στο dinner όπου η γραία σερβιτόρα ουσιαστικά επιβάλλει στους δύο συνεργάτες τι θα παραγγείλουν! Όπως και η σκηνή που τα δύο αδέλφια διαλέγουν λάθος τράπεζα να ληστέψουν και τους επιτίθεται με όπλα το μισό Τέξας! Η μουσική των Nick Cave και Warren Ellis είναι ένα ακόμα plus σε τούτο το ελεγειακό νεο-γουέστερν που τελειώνει με... ισοπαλία. Στον τελικό διάλογο ανάμεσα στον Bridges και τον Pine η κάθε πλευρά παρουσιάζει τα επιχειρήματά της και ο θεατής καλείται να πάρει την τελική του απόφαση για το ποιος είναι ο δικαιωμένος από όλη αυτήν την ιστορία ανεξαρτήτως των νόμιμων ή μη νόμιμων μέσων που χρησιμοποίησε. Μια πραγματικά πολύ καλή ταινία, που θα την κατευχαριστηθείτε.

Τι ψυχή θα παραδώσεις?

του zerVo (@moviesltd)

Θα είμαι τίμιος και ειλικρινής με όσα ηθικά διδάγματα σκορπάει η ταινία. Που προέρχεται από την γη των αδελφών μας Σέρβων, των κοντινότερων δηλαδή, μαζί με τους Ισραηλινούς, σε νοοτροπία και συναίσθημα στην δική μας φυλή. Ψέματα! Όλος ο επίλογος και η ηθικολογική προέκταση που επιχειρεί να ξεδιπλώσει στην μεγάλη οθόνη δεν υφίσταται. Δεν γίνεται να υπάρχει, δεν μπορεί να συμβαίνει. Με την έννοια του όταν δύο άνθρωποι μοιράζονται για πολλές δεκαετίες την ίδια ανάσα νυχθημερόν, είναι (σχεδόν) απίθανο να μην γνωρίζει με απόκλιση χιλιοστού ο ένας, τι κουμάσι είναι ο διπλανός του, ο συμβίος του. Οπότε ή μπαίνει μπροστάντζα ο όρκος αγάπης που έχει δώσει και θα τον στηρίξει ίσαμε τελευταίας ρανίδας αίματος, οποιοσδήποτε κι αν τολμήσει κι αν τον πειράξει, δίνοντας του μόνιμα δίκαιο, έστω κι αν γνωρίζει πως εθελοτυφλεί στις δεδομένες πομπές του ή αποξαρχής υψώνει μπαϊράκι και διαχωρίζει δρόμους. Δεν γουστάρει βρε αδελφέ το χνώτο ενός παλιανθρώπου σιμά. Καμία δικαιολογία άγνοιας δεν υφίσταται, ούτε καρτερίας των τρανταχτών αποδείξεων, αυτά είναι για τους άβουλους και τους χαζούς. Βεβαίως αν σου έχει στείλει ραβασάκι ο Άγιος Πέτρος, πολλά αλλάζουν και τα μάτια πλέον - όπως στην μεγάλη αφίσα - ανοίγουν. Μαζί με τα στόματα. Τι ψυχή θα παραδώσεις κι έτσι...

Τριάντα χρόνια και βάλε ευτυχισμένης συμβίωσης σφραγίζουν την φαινομενική ευτυχία της μεσήλικης νοικοκυράς Μιλένα και του εύπορου βιοτέχνη Βλάντα, που διατηρούν το όμορφο σπιτικό τους λίγα χιλιόμετρα έξω από το Βελιγράδι. Ένας γάμος που διατηρείται ακόμη ζωντανός, μέσα στην δεδομένη ρουτίνα του, παρότι τα τρία παιδιά τους έχουν πια μεγαλώσει και εγκαταλείψει λίγο έως πολύ την γονική εστία, ακολουθώντας το καθένα την δική του πορεία. Κύκλος της καθημερινότητας που δεν είναι και τόσο εύκολο να ξεφύγει από τα νηνεμικά επίπεδα, ακόμη κι αν την γαλήνη ενίοτε διακόπτουν οι φυσιολογικοί μικροτσακωμοί της παρέας ή οι τριγμοί της κακής σχέσης του πατέρα με την ιδεαλίστρια μεγάλη θυγατέρα, που ζει μόνιμα στην πρωτεύουσα. Όλα αυτά μέχρι την στιγμή που σύννεφα θα σκεπάσουν το σπιτικό στο άκουσμα του μαντάτου πως η κυβέρνηση θα ψάξει να εντοπίσει και να τιμωρήσει όλους όσους κατά την διάρκεια του αιματηρού εμφυλίου πολέμου διέπραξαν στυγερά εγκλήματα. Κίνδυνος που ελοχεύει και για τον Βλάντα που υπήρξε αξιωματικός και μάλιστα ένθερμος του BPC, αν και δεν υπάρχουν καν υποψίες για την συμμετοχή του σε αποτρόπαιες δραστηριότητες.

Φανερά. Γιατί ολοένα πετάγονται από εδώ και από εκεί σφήνες και καρφιά για τον ρόλο που έπαιξε φορώντας το χακί, δίνοντας εντολές για παράνομες εκτελέσεις ακόμη και αμάχων εν καιρώ εχθροπραξιών. Κι η Μιλένα σταθερά, ακόμη κι αν έχει διαβεί ένα τέταρτο του αιώνα από τότε, κουβαλάει ένα πέπλο αδιαφανές μπροστά στα μάτια της κι ούτε γνωρίζει, ούτε την νοιάζει, ούτε καν φαντάζεται αν ο Κύρης της έχει υπάρξει δολοφόνος, εγκληματίας, σαδιστής εκτελεστής για το καλό της χώρας του, που φανατικότατα υποστηρίζει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί. Άκρατος σωβινισμός που έχει κοστίσει ήδη την απώλεια ενός παιδιού, που δεν ανταλλάσσει ούτε κουβέντα μαζί του, αλλά ακόμη κι ετούτες οι ενδείξεις δεν λένε τίποτα απολύτως στην Καλή Σύζυγο, που αποφεύγει να το ψάξει περισσότερο. Δεν υπάρχει άλλωστε και λόγος. Ακόμα. Όσο είναι υγιής και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να λογοδοτήσει σύντομα στον Θεό, που πιστεύει με φανατισμό, πως έχει κάνει τα στραβά μάτια για την δράση εκείνου που είναι σάρκα μία. Τι θα συμβεί όμως αν το να "έχουμε την υγεία μας" πάει περίπατο και ενδεχόμενα, έστω και τόσο νωρίς, βρεθεί μπροστά στο ειδικό δικαστήριο, που άλλους στέλνει εις Παράδεισο κι άλλους στα Τάρταρα?

Η ταινία βασίζει την ύπαρξη της σε πραγματικά περιστατικά, που έλαβαν χώρα κατά την διάρκεια της εμπόλεμης σύρραξης της περιόδου 1992 - 99, μετά τον διαμελισμό μιας πανέμορφης ομοσπονδιακής χώρας, που οι ιμπεριαληστές Δυτικοί κατάφεραν να ισοπεδώσουν, στέλνοντας πανεύκολα και με προσχήματα πάσης φύσεως, να βγάλουν τα μάτια τους άνθρωποι που μέχρι χθες αγαπημένοι μοιράζονταν το ίδιο χώμα, το ίδιο σπίτι, τον ίδιο τόπο. Η ύπαρξη της βιντεοκασέτας με τις ανηλεείς πράξεις ενάντια ακόμη και σε ανήλικα παιδιά, που παίζει ρόλο κλειδί στην πλοκή του Dobra Zena, είναι πραγματική, αν και μάλλον μόνο αδαείς θα πρέπει να είναι όλοι όσοι θα περίμεναν να την παρακολουθήσουν, για να πειστούν πως σε μια εμπόλεμη ρήξη δεν υπάρχουν όρια στην κτηνωδία. Ε, μια τέτοια περίπτωση θέλει να μας πείσει το φιλμ πως είναι και η Μιλένα, δίχως όμως να το πετυχαίνει, μιας και τα μάτια των θεατών που το παρακολουθούν δεν είναι ούτε μισόκλειστα, ούτε αιθεροβατούν.

Αντίθετα το σενάριο μια χαρά καταφέρνει να κτίσει την εικόνα της αστής νοικοκυράς, που μέχρι στιγμής δεν έχει αντιμετωπίσει και τίποτα σπουδαία ζόρια, έχοντας σαν προβληματισμούς να κρατά το σπιτικό της καθαρό και συγυρισμένο, να φτιάχνει μηλόπιτες για τα τέκνα της για να τα ευχαριστήσει, να αγκαλιάζει που και που τον καλό της, έστω και βαριεστημένα, δείχνοντας του την αγάπη της. Λούπα που δεν ξεχωρίζει την εικόνα της καθώς πρέπει συζύγου από δισεκατομμύρια άλλων στον πλανήτη, αν και εκείνες προφανώς και θα είχαν φροντίσει πολύ καιρό πριν να ανοίξουν το κομοδίνο (του αντρός, που εδώ κοντεύει να εισβάλει στο σπίτι ο εισαγγελέας κι εκείνος φυλάει ακόμη τα "παράσημα") για να επεξεργαστούν το περιεχόμενο του. Και ίσως την πρώτη τους Επανάσταση να την είχαν κάνει πράξη όταν το στεφάνι τους αποκήρυξε το δικό τους τζιέρι, μην περιμένοντας ντοκουμέντα για τι έχει συμβεί και στων άλλων.

Σε αυτό το κομμάτι, η ερμηνευτική δεινότητα της πιο διάσημης Σέρβας ηθοποιού μεταπολεμικά Mirjana Karanovic, που εδώ πραγματοποιεί και το δημιουργικό της ντεμπούτο, είναι υπέρ αρκετή για ανεβάσει τα δραματικά επίπεδα, μιας και η ικανότητα της να υποδύεται την χαμηλών τόνων και συνεσταλμένη γυναίκα της διπλανής πόρτας είναι γνωστή σε όλους τους σινεφίλ. Σκηνοθετικά, μα κυρίως σεναριακά, οι ελλείψεις είναι σημαντικές όπως και οι αβλεψίες, στο κτίσιμο ενός θρίλερ (τελικά) με κεντρικές ιδέες επεξεργασμένα σερβιρισμένες και ελάχιστα (παρότι πιστεύει το φιλμ, το άκρως αντίθετο) αλληγορικές. Αν κάτι αποδεικνύει πάντως η αξιοπρεπής, παρόλες τις αφέλειες της, προσπάθεια της Μιρτζάνα, είναι πως οι μνήμες του φοβερού πολέμου όχι απλά δεν έχουν σβήσει, αλλά διατηρούνται αναλλοίωτες ακόμη στην συνείδηση των απλών πολιτών που τον βίωσαν. Το κακό για (όλους) εκείνους είναι που ακόμη ζωντανές παραμένουν οι αναμνήσεις του "πριν", που άπαντες ζούσαν φτωχικά μεν, μα περήφανα και φίλια στην ίδια αυλή, χωρίς τους εξωγενείς δάκτυλους να σκορπούν διαόλια ρήξης. Για να πετύχουν εντέλει αυτό το, εμφανώς, καπιταλιστικά άνισο, τωρινό μόρφωμα των επτά ξεχωριστών αυλών.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Ιανουαρίου 2017 από την Filmtrade

Η τρίτη xXx ταινία Return Of Xander Cage με πρωταγωνιστή και πάλι τον Vin Diesel, έρχεται για να μας αποκαλύψει πως ο πρώην αθλητής των extreme sports που έγινε ειδικός (απόλυτος) πράκτορας του προγράμματος xXx, Ζάντερ Κέιτζ, ζει και βασιλεύει, απλώς είχε σκόπιμα σκηνοθετήσει το θάνατό του, ώστε να αποτραβηχτεί και να ζήσει μια φυσιολογική (πάντα στα δικά του extreme standrads) ζωή. Τώρα, όμως, ο Ζάντερ καλείται να επιστρέψει από την αυτό-εξορία του και τους νεκρούς και να «στρατολογήσει» μια ομάδα που απαρτίζεται από εξίσου αντισυμβατικούς χαρακτήρες προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον ανελέητο Ζιάνγκ και τη συμμορία του, σε έναν αγώνα δρόμου ώστε να ανακτήσουν ένα άκρως καταστρεπτικό όπλο με την ονομασία το Κουτί της Πανδώρας, που στα λάθος χέρια μπορεί να αποβεί μοιραίο για την ανθρωπότητα. Ο Ζάντερ θα βρεθεί στη μέση μιας συνωμοσίας που εμπλέκει τα υψηλότερα κλιμάκια όλων των κυβερνήσεων του κόσμου και θα χρειαστεί να αναθεωρήσει εχθρούς και φίλους προκειμένου να επιζήσει και να σώσει και τον κόσμο. Εντυπωσιακές γυναίκες, πολλά εντυπωσιακά stunts και δράση που ξεπερνά κάθε φαντασία σε μια άκρως διασκεδαστική κατασκοπική περιπέτεια

Μια ντουζίνα πόστερς έδωσε στην κυκλοφορία η Paramount για να κάνει γνωστούς τους αστέρες που συμμετέχουν στην ταινία, ανάμεσα στους οποίους βρίσκεται και κάποιος από χώρο εκτός του σινεμά, αλλά εκείνον του ποδοσφαίρου και πρόκειται για τον Βραζιλιάνο παικταρά της Μπαρτσελόνα Neymar Jr που δεν χάνει την ευκαιρία σε ένα καμέο του να επιδείξει τις ζογκλερικές του ικανότητες.

Στις δικές μας αίθουσες, η ταινία xXx: Επανεκκίνηση (xXx: Return of Xander Cage) έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 19 Ιανουαρίου 2017 από την UIP

Η Κριτική της ταινίας

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Η Ρόζα της Σμύρνης	Feelgood Ent.	4	71	24.162	282.985
2	Assassin's Creed	Odeon	2	55	22.862	97.676
3	Live By Night	Tanweer	1	57	20.914	20.914
4	La La Land	Odeon	4	42	17.999	89.163
5	The Great Wall	UIP	3	40	13.770	118.714
6	Sing	UIP	5	75	12.414	140.088
7	Silence	Spentzos Films	2	41	11.137	41.349
8	Τέλειοι Ξένοι	Odeon	5	28	9.640	152.960
9	Ballerina	Odeon	4	42	8.802	57.201
10	Moana	Feelgood Ent.	4	67	8.611	98.190

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Οι τελευταίοι Παριζιάνοι! Έχοντας ήδη κάνει γνωστή την ύπαρξη του σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, όπως του Τορίνο και του Τόκιο, αποσπώντας θετικές κριτικές από όσους το παρακολούθησαν έρχεται το κοινωνικό δράμα Paris Prestige (Les derniers Parisiens) που το σενάριο και την σκηνοθεσία του υπογράφει το δίδυμο των δημιουργών Hame Bourokba και Ekoue Labitey, με το οποίο πραγματοποιούν και το ντεμπούτο τους στην μεγάλη οθόνη. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας ο Νάσσερ που μόλις έχει αποφυλακιστεί και προσπαθεί να καλύψει μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα όλες εκείνες τις χαρές που απόλεσε τόσο καιρό εσώκλειστος στο σωφρονιστικό ίδρυμα. Αλλά και να διεκδικήσει, καθώς εκείνος πιστεύει πως του ανήκει, το μισό από επιτυχημένο νυχτερινό κέντρο Λε Πρεστίζ, που διευθύνει ο αδελφός του Αρέζκι και φυσικά αρνείται να μοιραστεί μαζί του τα κέρδη. Από την στιγμή που ο Νάσσερ θα καταφέρει να ορθοποδήσει και να δημιουργήσει την δική του επιχείρηση τα πράγματα θα περιπλακούν, ειδικά μόλις στο προσκήνιο εμφανιστεί και η όμορφη γυναίκα του απόμακρου αδελφού του. Το τρέιλερ του έργου δείχνει να κινείται στα γνώριμα μονοπάτια που έχουν κτίσει προσφάτως οι Φραντσέζοι στην ανάπτυξη γκανγκεστρικού κλίματος στις ταινίες τους, ρεαλιστικοί τόνοι, νυχτερινοί και δολοπλοκίες, που υπόσχονται ένα θρίλερ Γαλλικής κοπής, πολύ υψηλών εντάσεων και ενδιαφέροντος. Πρεμιέρα το φιλμ που αναζητά να βρεθεί με αξιώσεις και στην διεθνή αγορά, φυσικά θα κάνει από την πατρίδα του στα μέσα του Φεβρουαρίου.

Ένα πολύ δυναμικό ερμηνευτικό τρίγωνο ανεβάζει με την παρουσία του το επίπεδο της παραγωγής, με τον διαρκώς ανερχόμενο στην εκτίμηση των σινεφίλ Reda Kateb να κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο, έχοντας πλάι του τον εξαίρετο ρολίστα Slimane Dazi και την εκφραστικά γοητευτική Melanie Laurent.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Chip Happens! Περίοδος διασκευών περασμένης εποχής τηλεοπτικών επιτυχημένων σίριαλς αυτή που διανύουμε, με πρώτο και καλύτερο να καταφτάνει τους προσεχείς μήνες στις μεγάλες μας οθόνες το καινούργιο Baywatch, για να συνεχίσει τον θρύλο που ξεκίνησε μια φορά κι έναν καιρό στους δέκτες. Κάτι παρόμοιο, λίγα χρόνια πριν είχε υπάρξει και το περιπετειώδες αλλά και με αρκετές δόσεις ευθυμίας στην αφήγηση του CHiPs, που περιέγραφε τις καθημερινές αποστολές που καλούνταν να φέρουν εις πέρας οι αστυνομικοί της δίτροχης αμέσου δράσης του Λος Άντζελες. Κάτι ανάλογο δηλαδή που θα συμβεί και στην φιλμική μεταφορά του επιτυχημένου την δεκαετία του 70 τίτλου, με τους αστυνομικούς Ποντσερέλο και Μπέικερ να μοχθούν να επιβάλλουν την τάξη στην περιοχή τους, έχοντας να αντιμετωπίσουν μια καλά οργανωμένη ομάδα κακοποιών, που χρησιμοποιεί για τις παρανομίες της, διεφθαρμένα στελέχη της Δίωξης. Εξίσου διασκεδαστικό με τον προ 40 ετών προκατοχών του μοιάζει και το παρόν πρότζεκτ, που σκηνοθετεί ο Dax Shepard, έχοντας κατά νου να συνδυάσει με το ίδιο ακριβώς ποσοστό την αγωνιώδη περιπέτεια και το χιούμορ, όπως άλλωστε αποκαλύπτει το πρώτο τρέιλερ που μόλις έκανε την εμφάνιση του. Πρεμιέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες για τους καινούργιους Τσιπς στις 24 Μαρτίου 2017.

Ομοίως με το παρελθόν, όπου τους ρόλους κατείχαν ο σούπερ σταρ της εποχής Erik Estrada και ο Larry Wilcox έτσι και σήμερα συνυπάρχουν στις δύο ρόδες των υπερπολυτελών μοτοσυκλετών ένας Λατίνος ο Michael Pena κι ένας ξανθομάλλης ο ίδιος ο σκηνοθέτης δηλαδή, Κύριος Shepard, ορίζοντας το δίδυμο των California Highway Patrol. Το καστ συμπληρώνουν μεταξύ άλλων και οι Maya Rudolph, Vincent D'Onofrio, Kristen Bell, Jessica McNamme, Adam Brody, Ryan Hansen.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.