Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Finding Dory	Feelgood Ent.	2	173	48.624	184.679
2	Sully	Tanweer	1	94	39.874	39.874
3	Suicide Squad	Tanweer	3	50	15.374	177.060
4	Jason Bourne	UIP	2	72	13.944	71.008
5	The Secret Life of Pets	UIP	4	67	13.561	149.645
6	Café Society	Odeon	3	40	6.736	92.315
7	Ben Hur	UIP	1	69	6.459	6.459
8	Mechanic: Resurrection	Odeon	3	22	4.314	45.474
9	Quo Vado?	Seven / Spentzos	7	10	2.765	70.456
10	Ice Age: Collision Course	Odeon	9	21	2.328	204.532

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Το Αμερικάνικο Όνειρο έχει το δικό του τίμημα! Έχοντας καταγράψει στο ενεργητικό του δύο σημαντικές κινηματογραφικές στιγμές σαν το Gone Baby Gone και το The Town και φέροντας στο παλμαρέ του τον μοναδικό θρίαμβο του Argo που του πρόσφερε ένα περήφανο Όσκαρ, ο Ben Affleck ξαναγυρίζει πίσω από την κάμερα, προσφέροντας το Live By Night, ένα φιλμ που δεδομένα θα τρέξει στην κούρσα και των φετινών Βραβείων της Ακαδημίας. Το έργο μας ταξιδεύει πίσω στην δεκαετία του 1920, εποχή της Ποτοαπαγόρευσης, όταν το οργανωμένο έγκλημα κυριαρχούσε στους δρόμους κάθε αμερικάνικης μεγαλούπολης. Κάθε φιλόδοξος και πανέτοιμος για τα πάντα άντρας είναι ικανός να πραγματοποιήσει τα οράματα του, αρκεί να περάσει το κατώφλι της παρανομίας. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον Ιρλανδέζικης καταγωγής Τζο Κάφλιν, γιο του διοικητή της αστυνομίας της Βοστόνης, που μπορεί να έχει μεγαλώσει με διδάγματα ηθικά στην φαμίλια του, δεν θα διστάσει όμως να περάσει στην αντίπερα όχθη και να υπηρετήσει το οργανωμένο έγκλημα. Ακόμη και σε αυτόν τον κόσμο όμως, ισχύουν κανόνες και όταν ο Τζο θα παραβεί έναν από αυτούς, τότε θα βρεθεί στο ανελέητο στόχαστρο των καινούργιων του συντρόφων. Άφραγκος πλέον και ρημαγμένος, έχοντας χάσει τα πάντα, ο Κάφλιν θα ξεκινήσει έναν αγώνα εκδίκησης κόντρα σε όσους του στέρησαν το μεγάλο όνειρο. Καταπληκτική δουλειά στο πρώτο τρέιλερ έχει γίνει από την Warner Bros, που αναδεικνύει εκτός από το κυρίως θέμα, την πάντα εξαιρετική φωτογραφία του Robert Richardson (JFK, The Aviator), την καταπληκτική διεύθυνση παραγωγής του Jess Gonchor (True Grit, Foxcatcher) και την μοναδική ενδυματολογία της Jacqueline West (Benjamin Button, Argo). Η παραγωγή του έργου που βασίζεται σε νουβέλα του σπουδαίου Dennis Lehane, ανήκει στην μπράντα του Leonardo DiCaprio, Appian Way και η ημερομηνία κυκλοφορίας έχει ανακοινωθεί η 13η Ιανουαρίου 2017, κάτι που σημαίνει πως θα υπάρξουν και sneak previews απαιτούμενες για να λάβει μέρος η ταινία στην διεκδίκηση των Όσκαρς του 16.

Ανάμεσα στις υποχρεώσεις του να υποδυθεί τον Μπάτμαν για τρεις μάλιστα διαδοχικές ταινίες, ο Ben Affleck βρίσκει τον χρόνο να πρωταγωνιστήσει κιόλας στο δικό του πόνημα. Και όπως συμβαίνει συνήθως, στο πλευρό του έχει πλειάδα διάσημων αστέρων για υποστήριξη, όπως είναι οι Brendan Gleeson, Elle Fanning, Zoe Saldana, Titus Welliver, Sienna Miller.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Ιανουαρίου 2017 από την Tanweer

Παράπλευρη Ομορφιά! Με ένα συναισθηματικά φορτισμένο δράμα, που οι φήμες φέρνουν ως ένα από τα μεγάλα φαβορί για την κούρσα των Οσκαρικών βραβείων τον ερχόμενο Φλεβάρη, επιστρέφει στην δράση ο σκηνοθέτης David Frankel. Δημιουργός που ναι μεν έγινε γνωστός από το μέγκα χιτ The Devil Wears Prada, αλλά κατοπινά έχει υπογράψει και τα One Chance, Hope Springs, The Big Year, Marley & Me. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας του Collateral Beauty ένας καταξιωμένος στον χώρο της προώθησης, διαφημιστής, που αφού τον σημαδέψει μια προσωπική τραγωδία, θα παραιτηθεί από την ζωή και δεν θα δείξει την παραμικρή διάθεση να συνεχίσει να υπάρχει. Κατάσταση που θα πάρουν στα χέρια τους οι στενοί του φίλοι και οι συνάδελφοι, προκειμένου να τον επαναφέρουν στην πρότερη κατάσταση και να γίνει ξανά το ευφυές στέλεχος που όλοι γνώριζαν. Η Village Roadshow ανοίγει την περίοδο του προμόσιον της ταινίας με ένα πανέμορφο και πιασάρικο τρέιλερ για την παραγωγή που υπογράφει ο Producer του Spotlight, ανακοινώνοντας συνάμα την επίσημη ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες που θα είναι η 16η Δεκεμβρίου 2016. Περίοδο που οι Οσκαρικές κυκλοφορίες κάνουν εμφάνιση τους ξεδιπλώνοντας υψηλές προσδοκίες, πόσο μάλλον εδώ που στο καστ συμμετέχουν δύο ήδη τιμημένοι με την ύψιστη τιμή και τρεις υποψήφιοι για το ολόχρυσο αγαλματάκι.

Κάτι που σημαίνει πως εκτός από τον Will Smith, που επιστρέφει σε έναν δακρύβρεχτο ρόλο όπως εκείνον που τον έστειλε στις nods για το The Pursuit Of Happyness, από τις εικόνες του φιλμ περνούν τεράστιες προσωπικότητες όπως οι Kate Winslet και Helen Mirren, ήδη Οσκαρικά βραβευθείσες, αλλά και οι αναγνωρισμένοι Edward Norton και Keira Knightley που έχουν αγγίξει την τιμή. Επίσης σε περιφερειακούς ρόλους συμμετέχουν και οι Michael Pena, Naomie Harris και Jacob Lattimore.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Δεκεμβρίου 2016 από την Tanweer

Δεν γίνονται πάντα όλα για το χρήμα! Έντεκα ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που έκανε πρεμιέρα μια από τις καλύτερες πολιτικές ταινίες της μετά μιλένιουμ εποχής. Η Syriana καυτηρίασε έντονα τις πολιτικές της αμερικάνικης διοίκησης και των υπηρεσιών ασφαλείας της, σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν απαξιώθηκε στο εσωτερικό της ίδιας της χώρας, ακόμη κι αν σε αυτήν συμμετείχαν αστέρες σπουδαίου βεληνεκούς. Ο σκηνοθέτης της Stephen Gaghan μετά από όλο αυτό το κενό χρονικό διάστημα, επέστρεψε στην ενεργό δράση με καινούργιο φιλμ, που τιτλοφορείται Gold και αυτή την φορά πρόκειται για μια δυναμική περιπέτεια, που λαμβάνει χώρα στην Νοτιοανατολική Ασία. Και πιο συγκεκριμένα στην Ινδονησία, εκεί που θα βρεθεί ένα δίδυμο τυχοδιωκτών, ενός χρυσοθήρα και ενός γεωλόγου, που στα βάθη της τροπικής ζούγκλας θα αναζητήσουν τον χαμένο θησαυρό. Κι αν ακόμη όμως καταφέρουν να τον ανακαλύψουν, θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να τον βγάλουν από την χώρα και να τον μεταφέρουν στην Αμερική. Το εισαγωγικό τρέιλερ που μόλις έκανε την εμφάνιση του από την Weinstein Company, είναι αποκαλυπτικό για το πως κινηματογραφείται η πραγματική ιστορία που κρύβεται πίσω από το σενάριο και συνέβη στα τέλη της δεκαετία του 80. Τα μονίμως βροχερά και καταπράσινα τοπία της όμορφης πλην αφιλόξενης χώρας, αναμένεται να ζωγραφιστούν στην μεγάλη οθόνη, στις 25 Δεκεμβρίου, ανήμερα Χριστούγεννα, όταν η ταινία θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της.

Είναι η τρίτη φορά που ο Τεξανός Matthew McConaughey, Οσκαρούχος πλέον, αναζητά το χρυσάφι για να πιάσει την καλή, μετά από τα Fool's Gold (2008) και Sahara (2005), έχοντας μάλιστα φορτωθεί με περίπου 15 κιλά κι έχοντας ξυρίσει το κεφάλι του για τις απαιτήσεις του ρόλου. Εδώ ο πάντα εξαιρετικός αστέρας έχει στο πλευρό του τον ανερχόμενο Βενεζουελάνο Edgar Ramirez, αλλά και ένα δυνατό καστ που απαρτίζουν οι Bryce Dallas Howard, Toby Kebbell, Joshua Harto, Macon Blair, Rachael Taylor, Michael Landes, Bruce Greenwood.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Φεβρουαρίου 2017 από την Feelgood Ent.

by Takis Garis (@takisgaris)

TIFF 41 Ep.3: OH CANADA!

Ξανά-μανά τρελό κομφούζιο στο χάιγουέη. Συνοδευόμενο από ισχυρό πονοκεφάλιασμα καθότι το πρώτο φεστιβαλικό 12ωρο αλλά δε χαμπαριάζουμε, eh? Η ζοχάδα στο κόκκινο μετά το εψεσινό (πρόσθεσε ό,τι θες)-λίκι με τους «Υπέροχους Επτά», υποσχέθηκα όμως σε εαυτόν κι αλλήλους ότι θα γδικιωθώ σήμερις με το παραπάνω. Υπομόνεψε, το αφήνω στην κατακλείδα. Να εκκινήσω καλύτερα με το ταινιάκι που αρμόζει στη φρέσκια πυρηνική δοκιμή στη Βόρεια Κορέα, γεγονός που έχει επιφέρει σύγκρυο στην κορεατική πενίνσουλα, Αμερική και Συμβούλιο Ασφαλείας ΟΗΕ. Αυτούνος ο Kim Ki Duk μου έχει χοροπηδήσει στο λαιμό από την απίστευτη επικράτησή του πρόσφατα στη Μόστρα επί του αριστουργηματικού The Master. Με εκείνη την παλιο-Pieta, τίγκα στη βία και σεξουαλική διαστροφή. Ο τύπος ψαρεύει σε βαθιά νερά διεθνούς διπλωματίας με Το Δίχτυ (The Net), τραγική ιστορία ενός ακριτικού ψαρά με μια παλιόβαρκα στα σύνορα που πιάνεται ως κατάσκοπος των βορείων από τους νότιους και εννοείται γίνεται...της Κορέας. Από το κλαυσίγελον του καπιταλιστικού αλλά πλέρια γραφειοκρατούμενου Νότου, στο ειδεχθές χουντοαριστερό καθεστώς της παράνοιας ο έρμος πάτερ φαμελιάρης υποφέρει από μια ιδεολογία διαίρεσης και μίσους που μετατρέπει τη μονάδα (ποιος «πολίτης» είπες;) αυτομάτως και αυτοστιγμεί σε προδότη και ήρωα, μάρτυρα και καταδότη. Ηχηρό μήνυμα, παιδαριώδεις ερμηνείες.

by Takis Garis (@takisgaris)

TIFF 41 Ep.2: ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΚΙ ΑΥΤΑ

Η καλή μέρα από την πρωινή μετακίνηση φαίνεται. Μιάμιση ώρα, κόλλημα στη διαβόητη Γκάρντινερ ροβολώντας από Μισσισσάγκα μεριά. Στο οδήγι απάνου έχω τα ράδια να κελαηδάνε το Metro Morning με Matt Galloway, μπρος τον οποίο ο τάδεδήνας Matt Lauer (το χθεσινό ρεζίλι του Trump γλειψίματος) δε φτουράει μία στο πρωινάδικο. Στον αέρα ο πολύς Cameron Bailey, καλλιτεχνικός διευθυντής του TIFF. Η πρώτη κιόλα ερώτηση καραφωτιά: Έχει θέση στο Φεστιβάλ το The Birth of A Nation, όταν ο σκηνοθέτης/πρωταγωνιστής του έχει κατηγορηθεί (και την έχει φθηνά σκαπουλάρει) για βιασμό; Διπλωμάτης ο επίσης μαύρος (έχει σημασία) Καναδός υποστήριξε την επιλογή, αντιλαμβανόμενος ότι δύσκολα κανείς μπορεί να διαχωρίσει ταινία από δημιουργό. Μετά από λίγα λεπτά το σόου cineχίζεται με φανατικό φέστιβαλ γκόουερ με προβλήματα ακοής να διαμαρτύρεται (δικαίως) πως δε μπορεί να επαίρεσαι ως Καναδάς και να έχεις μόλις τρία φίλμς στα 296 με captioning. Και στον κάπακα, μπαίνεις twitter και φρίττεις με την κεκαλυμμένη (καναδέζικη γαρ) οργή του φιλοθεάμονος να αδυνατεί να βρει δράμι (πανάκριβο) εισιτήριο μετά από κοντά αναμονή μιας ώρας τηλεφωνικά η online. Τόμπολα.

Ανθρώπινος Παράγοντας

του zerVo (@moviesltd)

Ήταν το παγωμένο πρωινό της 15ης του Γενάρη του 2009, όταν η ήδη τρομοκρατημένη ματιά των κατοίκων της Νέας Υόρκης, θα πάγωνε στην όψη ενός ακόμη θεόρατου τζάμπο, που πετώντας σε απαγορευτικά χαμηλό ύψος, ελισσόταν ανάμεσα στις κορυφές των γιγάντιων ουρανοξυστών. Ευτυχώς για όλους το πέταγμα στα μισής χούφτας εκατοντάδες πόδια δεν είχε προέλευση εξτρεμιστίκή, ατυχώς για τους επιβαίνοντες στην πτήση της United Airlines, όμως, σήμαινε SOS ισοδύναμο με την καταστροφή, καθώς αμφότεροι οι κινητήρες είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας μετά την σύγκρουση, στιγμές μόνο μετά την απογείωση από το Λα Γκουάρντια, με σμήνος πτηνών. Η εξέλιξη, υπήρξε ανακουφιστική για τους πάντες, καθώς μια μαγική δύναμη έβαλε το χέρι της και το Airbus 320-214 που μετέφερε 155 ψυχές, προσθαλασσώθηκε δίχως να συντριβεί στα κρύα νερά του ποταμού Χάντσον, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή απώλεια σε ανθρώπινες ζωές. Τα δραματικά 206 δευτερόλεπτα από την στιγμή που σήμανε ο συναγερμός μέχρι την τελική πτώση, αλλά κυρίως όλα όσα άγνωστα στους περισσότερους επακολούθησαν της επιχείρησης διάσωσης, καταγράφονται από την κάμερα του ενός και μοναδικού Μπλόντι στην νέα του ταινία με τον τίτλο Sully...

Σάλι τον αποκαλούν οι φίλοι, οι συνάδελφοι του, η φαμίλια του, οι δικοί του άνθρωποι. Το ταμπελάκι στο πέτο της στολής του πιλότου, που εδώ και 42 χρόνια φορά με υπερηφάνεια, γράφει Τσέσλι Σάλενμπέργκερ, από την 9η πρωινή εκείνου του κρύου Γενάρη για το Big Apple, όμως είναι ο Εθνικός Σάλι, ο σωτήρας - φύλακας άγγελος, οδηγός της πτήσης 1549 με προορισμό της Σάρλοτ, που επιδεικνύοντας τεράστια ψυχραιμία κι έχοντας γερά αντανακλαστικά, την κατεύθυνε αντί για την καταστροφή, στην άκρως ριψοκίνδυνη μεν, πλην σωτήρια προσθαλάσσωση. Από άκρο εις άκρου της χώρας το όνομα του υμνείται ως ηρωικό, παρότι εκείνος, συνεσταλμένος και με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του για το αν όλα πήγαν κατ ευχήν, αρνείται να δεχτεί τέτοιους διθυράμβους για ότι πέτυχε. Όλοι, άγνωστοι και γνωστοί ζητούν να τον αγκαλιάσουν να του σφίξουν το χέρι, να τον συγχαρούν για το υπεράνθρωπο επίτευγμα του. Όλοι? Όχι ακριβώς...

Χωρίς καν να έχουν συμπληρωθεί παρά ελάχιστες ώρες από το συμβάν που συγκλόνισε την Αμερική, ο Κάπτεν Σάλενμπέργκερ και ο συγκυβερνήτης Τζεφ Σκάιλς, θα κληθούν από την αεροπορική εταιρία και το συμβούλιο ασφαλείας πτήσεων, να δώσουν εξηγήσεις για τον λόγο που οδήγησαν το Ερμπάς στο νερό και όχι σε κάποιο κοντινό αεροδρόμιο, που δεν απείχε παρά μόνο ελάχιστα μίλια. Με όλες τις προσομοιώσεις της πτήσης στον ηλεκτρονικό υπολογιστή να κάνουν λόγο για λανθασμένη απόφαση του πιλότου, που είχε αμέτρητες επιλογές στην διάθεση του και την εκτίμηση των τεχνικών πως ο ένας κινητήρας λειτουργούσε ακόμη, η θέση του ηλικιωμένου ιπτάμενου είναι επισφαλής. Και κάθε καινούργιο στοιχείο που προκύπτει από την μελέτη του μαύρου κουτιού, πιθανότατα οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο Σάλι, κάθε άλλο παρά ήρωας είναι, άσχετα τι πιστεύει και εκτιμά η κοινή γνώμη...

Απίθανα πράγματα δηλαδή, που μόνο στην Land Of The Free, που δεν γουστάρει καν να γίνει Home Of The Braves, μπορούν να συμβούν. Οι ιθύνοντες, πιεσμένοι προφανώς από τις ασφαλιστικές φατρίες και τις διαπλοκές που ζητούν εκατομμύρια δολάρια για αποζημίωση, αναζητούν μονομιάς το εξιλαστήριο θύμα που πάνω του θα ρίξουν το ανάθεμα, ακόμη κι αν έβγαλε από την άτρακτο σώο (και κυρίως χωρίς γρατσουνιά) ακόμη και τον τελευταίο επιβάτη. Κι ενώσω τηλεοπτικοί σταθμοί, δίκτυα και κοινωνικές ομάδες πλέκουν το εγκώμιο του Σάλι, πίσω από την πλάτη του οι μηχανορραφίες καλά κρατούν προκειμένου να οδηγηθεί στο απόσπασμα και να αμαυρωθεί μισού αιώνα κοντά εμπειρία στο κόκπιτ. Αν κάποιος δεν φοβήθηκε μια φορά να οδηγήσει το εκατοντάδων τόνων αεροπλάνο με ζιγκ ζαγκ πάνω από τις στέγες του Μανχάταν, πως να κιοτέψει μπροστά στους πομπώδεις χαρτογιακάδες, που επιρρίπτουν ενοχές εκ του ασφαλούς?

Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται το ζουμί όλο της ιστορίας που αναπτύσσει πίσω από τον δεδομένο θρύλο ο 86χρονος, μα με βλέμμα αετίσιο σαν εφήβου Clint. Ξεπερνώντας την απεικόνιση του πραγματικά εντυπωσιακού να το παρακολουθείς στην εξέλιξη του περιστατικού (στο intro πίστεψε με θα ψαρώσεις δεδομένα) όπως άλλωστε είχε πετύχει και στο ρεπρίζ του ασιανού τσουνάμι προ ετών στο Hereafter, o Eastwood, τρώει όσο χρόνο χρειάζεται για να κλείσει την ενότητα του Rescue για να περάσει στο κυρίως θέμα, εκεί που το πράγμα πονάει, αλλά παρουσιάζει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, στο μετά... Το Μετά, που θα βρει έναν περήφανο μα και απορημένο για το τι μπορεί να μην έκανε σωστά πιλότο, να σκύβει ματιά στο ενδεχόμενο μιας τέτοιας αρνητικής πιθανότητας, μπροστά στην κυρα του, που πάντοτε τον προσμένει πίσω με αγωνία, άσχετα αν γνωρίζει από πριν πως τα πάντα θα πάνε πρίμα για τον καλό της. Βρε λες? Όχι κύριοι Μακάρθυ! Δεν λες!

Για τον τεράστιο δημιουργό Eastwood η Αμερική δεν έχει πέσει μονάχα σε έναν βούρκο φόβου και αγωνίας που δημιούργησε το Κακό της 11/9, αλλά ακόμη χαριεντίζεται με εκείνες τις σκοτεινές ώρες της ιστορίας της, όταν τον τόπο κυβερνούσαν οι Χούντες με τα τεράστια μικρόφωνα, τις κουκούλες και τους υψωμένους δείκτες. Μια τέτοια ακριβώς συγκλονιστική σεκάνς κτίζει στην αρχική και στην τελική πράξη του έργου του, αποδεικνύοντας πως οι ισχυροί κουστουμάτοι θα έχουν για πάντα το πάνω χέρι, οποιουδήποτε βεληνεκούς κι αν είναι εκείνος που έχουν απέναντι τους. Το σενάριο έχει βρει όμως τον κατάλληλο ξενοδόχο για να λογαριάσουν οι επίτροποι, εκείνον που θα αποκαταστήσει την τάξη με γνώμονα την ανθρωπιά, την λογική και τον συγχρονισμό. Όπως ακριβώς έκανε και την στιγμή που το όχημα του, με απώλεια ώσης κατευθυνόταν πάνω στις στέγες του Μεγάλου Μήλου, για να αποφύγει το μοιραίο. Σπουδαίος άντρας! Κάτι τέτοιους έχουμε ανάγκη για υπόδειγμα όλοι μας.

Αν θα ανέμενε ο θεατής μια γραμμική αναφορά στο Miracle Of Hudson από τον Clint μάλλον πέφτει πολύ έξω στην προσμονή του. Ο χρόνος πηγαινοέρχεται διαρκώς από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο στο τώρα της κρίσης του πιλότου, στο προχθές της εφηβικής και νεανικής εκπαίδευσής του στο τιμόνι, στο μόλις προ ολίγου, των στιγμών που το αεροσκάφος είχε πάρει την κατιούσα. Μαεστρική συμπεριφορά από τον Eastwood στην αφήγηση του τι συνέβη, τόσο από πλευράς εντυπωσιασμού στα ειδικά εφέ που σοκάρουν, όσο όμως κυρίως στο πως τα πάντα ανατράπηκαν από την ώρα που διαπιστώθηκε πως ουδείς επιβαίνοντας έχει απολέσει την ζωή του. Το τελευταίο - δεν είναι απάνθρωπη διαπίστωση, είναι όμως πραγματικότητα - δεν λειτουργεί διόλου σαν δραματουργικό στοιχείο, αφού ο σκηνοθέτης γνωρίζει πως δίχως κανένα θύμα ή έστω χωρίς μια έντονου σασπένς αποστολή διάσωσης στον ποταμό, δεν μπορεί να στήσει θρίλερ αγωνίας που θα τραβήξει για το δίωρο. Στα ενενήντα σφιχτοδεμένα του λεπτά το Sully λέει όμως τα πάντα. Τόσο δρώντας σαν το καλύτερο Mayday που έχεις παρακολουθήσει ποτέ, όσο κυρίως σαν καυστικό σχόλιο του ποιοι άσχετοι, ανάρμοστοι, άπειροι, μα το κυριότερο ξερόλες, διοικούν αυτή την χώρα...

Στην θωριά του Tom Hanks - καθηλωτικός όπως πάντα και όταν λέμε πάντα, εννοούμε Πάντα - με τα λευκότατα μαλλιά, το μουστάκι και τις αμέτρητες ρυτίδες στην όψη, να αποδίδει τον πιο γηρασμένο από τα πραγματικά του χρόνια 60αρη, σοκαρίστηκα. Για ένα δύο λεπτά στην καρέκλα μου αναπολούσα τις ημέρες εκείνες που θεωρούταν (μόνο) κωμικός και το γνώρισμα του ήταν η σγουρή αφάνα και το στραβό χαμόγελο. Τριάντα βάλε χρόνια μετά το Πάρτι για Εργένηδες, που ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσες φορές είχα δει τότενες στο σινεμά - σπίτι μου, μπασμένος κρυφά από τον γκισέ όντας ανήλικος 15χρονος, ο Ελληνικής ψυχής αστέρας έχει μπει σχεδόν εξώφυλλο στην λίμπρο ντόρο του παγκόσμιου σινεμά! Κάθε φορά το ίδιο σκέφτομαι και όλο στην ίδια λακκούβα πέφτω αδυνατώντας να πιστέψω το πόσο εκείνος γιγαντώθηκε και το πόσο εγώ μεγάλωσα (στην ηλικία). Δεν υπάρχουν λόγια, ο Μέγας Tom από μόνος του είναι παράγοντας για να απολαύσει κανείς μια εξαιρετικά ποιοτική ταινία, που βγάζει αμέτρητα, σωστά και όχι φαστ φουντ, διδάγματα, παλεύοντας να μοιράσει και ανάλογους προβληματισμούς στην πλατεία. Φαντάσου δηλαδή αν σου χρειάζεται κι άλλος λόγος πως τον δρόμο αυτό τον διαβαίνει όχι σόλο, αλλά παρέα με τον Clint. Απόλαυση!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016 από την Tanweer

Τα τρία σουβενίρ από τη νιότη μου

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ήμουνα νιός και γέρασα...

Τον περασμένο Νοέμβριο το 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έκανε μια σχεδόν πλήρη ρετροσπεκτίβα στον Γάλλο δημιουργό, Arnaud Desplechin. Έλειπαν οι ταινίες «Esther Kahn» (2000), «En jouant 'Dans la compagnie des hommes'» (2003), το ντοκιμαντέρ «L'aimée» (2007) και η τηλεταινία «La forêt» (2014). Μάλιστα, τούτη η ταινία την οποία σχολιάζουμε εδώ, αποτέλεσε την ταινία που προβλήθηκε στην τελετή λήξης του φεστιβάλ. Αν θέλετε την άποψή μου, είναι υπερεκτιμημένος. Αλλά περισσότερα θα αναφέρουμε στην άποψή μας για την ταινία.

Εδώ, θα σας παραθέσουμε το σημείωμα που ετοίμασε ο προηγούμενος διευθυντής του ΦΚΘ για τον Desplechin, το οποίο μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του φεστιβάλ (σημείωση: έχουμε διατηρήσει την ορθογραφία του κειμένου κι απλά βάλαμε εισαγωγικά στους ελληνικούς τίτλους των ταινιών): Το κινηματογραφικό κοινό τον ανακάλυψε το 1991 χάρη στη μεσαίου μήκους ταινία του «Η ζωή των νεκρών». O Αρνό Ντεπλεσέν είναι παρών στις Κάννες από την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία «Ο φρουρός», που σηματοδοτεί επίσης την πρώτη φορά που επιλέγεται στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ. Έμελλε να ακολουθήσουν άλλες τέσσερις. Στη συνέχεια γύρισε το «Η σεξουαλική μου ζωή... ή πώς βρέθηκα να λογομαχώ» που αποκάλυψε μια ολόκληρη γενιά νέων ηθοποιών, μεταξύ των οποίων ο Ματιέ Αμαλρίκ και η Εμμανυέλ Ντεβός. Άλλωστε στην καλή του σχέση με τους ηθοποιούς του έγκειται η μοναδικότητα του σινεμά του Ντεπλεσέν, και οι ερμηνευτές του αποζημιώνονται τακτικά με τα πιο σημαντικά κινηματογραφικά βραβεία: το Σεζάρ πιο υποσχόμενου ηθοποιού για τον Εμανυέλ Σαλινζέ στον «Φρουρό» και για τον Ματιέ Αμαλρίκ στο «Η σεξουαλική μου ζωή... ή πώς βρέθηκα να λογομαχώ», το Σεζάρ Καλύτερου Ηθοποιού για τον Ματιέ Αμαλρίκ στο «Ρηγάδες για μια ντάμα», το Σεζάρ Καλύτερου Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Ζαν-Πολ Ρουσιγιόν στο «Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία», και το Βραβείο του 61ου Φεστιβάλ Καννών για την Κατρίν Ντενέβ στο «Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία».

Οραματιστής δημιουργός, ο Γάλλος σκηνοθέτης Αρνό Ντεπλεσέν είναι ένας κινηματογραφιστής με ιδιαίτερη γραφή που εξελίσσεται διαρκώς. Χαρακτηριστικό τού έργου του είναι πως παραμένει πιστός στους χαρακτήρες του, κάποιοι μάλιστα επιστρέφουν στις ταινίες του πιο ώριμοι, για να συνεχίσουν την αφήγηση της ζωής τους. Στοιχείο επίσης που διαπνέει τη φιλμογραφία του είναι η βαθιά ανθρώπινη ματιά πάνω σε καθημερινά προβλήματα, σε σχέσεις, σε θέματα οικογένειας, εργασίας, αλλά και κοινωνικού περίγυρου. Σπουδαίοι ηθοποιοί όπως η Κατρίν Ντενέβ, ο Ματιέ Αμαλρίκ ή ο Μπενίσιο Ντελ Τόρο μεταμορφώνονται μπροστά στον φακό του και δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες, δείχνοντας το πόσο στενά και δημιουργικά καθοδηγεί ο σκηνοθέτης τους ηθοποιούς του. Το αφιέρωμα του Φεστιβάλ ακολουθεί την κινηματογραφική διαδρομή του Ντεπλεσέν, απ’ το ντεμπούτο του, «Η ζωή των νεκρών», που τον καθιέρωσε διεθνώς, μέχρι την πιο πρόσφατη ταινία του «Τα χρυσά μας χρόνια», που αναδεικνύει τη νεότητα και τα χρόνια που μας σημαδεύουν. Και φυσικά όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς που δίνουν διαχρονικά την εξέλιξή του στο σινεμά.

Η υπόθεση: Ο Πολ Ντενταλίς ετοιμάζεται ν’ αφήσει το Τατζικιστάν. Θυμάται... Τα παιδικά του χρόνια στο Ρουμπέ... Τις κρίσεις τρέλας της μητέρας του... Τη στενή του σχέση με τον αδελφό του, Ιβάν, ένα ευλαβικό και βίαιο παιδί. Θυμάται... Να γίνεται 16 χρονών... Τον πατέρα του, τον απαρηγόρητο χήρο... Το ταξίδι του στη Σοβιετική Ένωση, όπου μια μυστική αποστολή τον οδήγησε να προσφέρει την ταυτότητά του σ’ έναν νεαρό Ρώσο... Θυμάται τον εαυτό του στα 19, την αδελφή του, Ντελφίν, τον ξάδελφό του, Μπομπ, τα πάρτι με την Πενελόπ, τον Μέχντι και τον Κοβαλκί, τον φίλο του που έμελλε να τον προδώσει... Θυμάται τον εαυτό του ως φοιτητή στο Παρίσι, τη συνάντησή του με τον Δρ. Μπεχανζέν, θυμάται την ολοένα και πιο ισχυρή του κλίση προς την ανθρωπολογία... Και πάνω απ’ όλα, ο Πολ θυμάται την Εστέρ. Ήταν η καρδιά της ζωής του. Μια «φανατική καρδιά».

Η άποψή μας: Έχετε δει την ταινία «Αμελί»; Εκεί, ο πατέρας της πρωταγωνίστριας παθαίνει συνεχώς κολούμπρα καθώς η κόρη του, του στήνει κασκαρίκα με το να βάζει τον αγαπημένο «νάνο του κήπου» του πατέρα της (άντε, μεταφράστε εσείς το gnome ρε μάγκες!) να στέλνει και καλά καρτ ποστάλ από όλα τα μέρη του κόσμου τα οποία επισκέπτεται. Κάποια στιγμή, απηυδισμένος ο άνθρωπος λέει: «Δεν καταλαβαίνω»! Ε, ακριβώς έτσι νιώθω κι εγώ απέναντι στη συγκεκριμένη ταινία: δεν καταλαβαίνω τους επαίνους και την αποθέωση, ιδίως από τη γαλλική κριτική. Να μην σας παρασέρνω όμως: το πρόβλημα μπορεί να το έχω αποκλειστικά εγώ, έτσι; Για να... καταλάβετε, η ταινία ήταν υποψήφια για 11 βραβεία Cesar (τα γαλλικά Όσκαρ) και τελικά κέρδισε ένα, εκείνο καλύτερης σκηνοθεσίας!

Όποια ξένη κριτική κι αν διαβάσετε δεν υπάρχει περίπτωση να μην γράφει τα καλύτερα λόγια για την ταινία. Μιλάμε για διθυράμβους. Καταλάβατε; Ο Desplechin γυρίζει ταινίες που διαρκούν πάνω από δύο ώρες (η μόνη που είναι κάτω από δύο ώρες είναι η μοναδική αγγλόφωνή του, το «Jimmy P.», που είναι μόλις... 117 λεπτά!!!) και είναι πήχτρα στο λόγο! Γιατί κατηγορούμε συνήθως τις γαλλικές ταινίες; Για το γεγονός ότι οι ήρωές τους μιλάνε πολύ. Ε, λοιπόν, στις ταινίες του Desplechin πρέπει να κάνουν ρεκόρ! Μιλάνε και μιλάνε και μιλάνε και σκέφτονται και ξαναμιλάνε και φτου και από την αρχή. Ο σκηνοθέτης επαναφέρει ως ήρωα ταινίας τον Paul Dedalus (την πιάσατε την αναφορά στην αρχαία Ελλάδα, έτσι;), ο οποίος ήταν πρωταγωνιστής στο «Η σεξουαλική μου ζωή... ή πώς βρέθηκα να λογομαχώ» (Comment je me suis disputé... (ma vie sexuelle), 1996), με πρωταγωνιστή και τότε και τώρα τον Mathieu Amalric.

Δομημένη με βινιέτες, αφηγείται ιστορίες από τη ζωή του πρωταγωνιστή. Ποιο είναι το πρόβλημα κατά τη γνώμη μας; Πως οι ιστορίες αυτές δεν είναι τόσο ξεχωριστές για να μας τραβήξουν το ενδιαφέρον ούτε τόσο μπανάλ για να νιώσουμε... ταύτιση με τον πρωταγωνιστή. Τα ερωτικά σκιρτήματα του νεαρού Paul και η σχέση του με την Esther αποτελούν το πιο ενδιαφέρον τμήμα της ταινίας, κυρίως λόγω της παρουσίας της Lou Roy-Lecollinet, που ούτε όμορφη είναι με οποιαδήποτε έννοια του όρου ούτε ιδιαίτερα ταλαντούχα, κι όμως, δεν μπορούμε να μην επικεντρώσουμε το βλέμμα μας επάνω της. «Η ζωή είναι παράξενη» επαναλαμβάνει συχνά πυκνά ο Paul. Δίκιο έχει. Πάντως, υπάρχει η περίπτωση η ταινία να σας αρέσει! Καθόλου δεν θα με... παραξένευε κάτι τέτοιο...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016 από την Seven Films

Cholo γερά με τσαμπουκά!

του zerVo (@moviesltd)

Ο Παναμάς είναι μια μικρή σχετικά χώρα της Κεντρικής Αμερικής, που η γεωγραφική του θέση, τον καθιστά σαν ύψιστης στρατηγικής σημασίας. Αιτία, ως γνωστόν, η περίφημη διώρυγα του, που από το 1914 ενώνει τους δύο γιγάντιους ωκεανούς, δίνοντας την ευχέρεια στα πλοία να περνούν από τον ένα στον άλλο, δίχως να χρειάζεται να επιχειρήσουν τον γύρο της ηπείρου. Κανάλι. που αποτέλεσε πάμπολλες φορές κατά την διάρκεια της ζωής του αιτία ρήξης των σχέσεων του κράτους με τον επίσημο εκμεταλλευτή του, την Αμερική (φυσικά) σε τέτοιο βαθμό που να υπάρχει από ένα σημείο και μετά γιάνκηκος στρατός κατοχής, για την διασφάλιση της τάξης. Ο Παναμάς για εμάς τους Έλληνες από δεκαετίες όριζε το αντίπαλον δέος στην κούρσα της κορυφαίας ναυτιλιακής δύναμης της γης, με την σημαία του να προτιμάται από τους εφοπλιστές, ένεκα των φορολογικών ελαφρύνσεων που τους προσφέρει. Αυτός ο τόπος δεν έχει γεννήσει και πολλούς που να έχουν γίνει παγκόσμια γνωστοί για τα κατορθώματα τους. Ετούτη εδώ είναι η ιστορία ζωής, του χωρίς δεύτερη σκέψη διασημότερου όλων των Παναμέζων ever...

Μεγαλωμένος στην πάμφτωχη γειτονιά του Τσορίγιος, παιδί πολυμελούς μονογονεικής φαμιλίας, έχοντας περάσει νεανικά χρόνια εξαθλίωσης και πείνας, αποτέλεσμα της περιοριστικής πολιτικής των ΗΠΑ, που γιγάντωσε μέσα του το αντιαμερικάνικο μένος, ο Ρομπέρτο Ντουράν, πάντοτε έτρεφε μέσα του το όνειρο κάποια στιγμή να ξεφύγει από την ανέχεια και να γίνει μεγάλος και τρανός. Από δέκα μόλις χρόνων βρέθηκε στα ρινγκ, δείχνοντας τις ικανότητες του, γεγονός που προκάλεσε το ενδιαφέρον των προπονητών να τον γυμνάσουν και να τον μετατρέψουν σε αθλητή επιπέδου. Οι πρώτες του επιτυχίες εντός των τειχών, θα κινήσουν το ενδιαφέρον του συνταξιοδοτημένου (για πολλούς και διαφόρους λόγους) κορυφαίου κόουτς της πυγμαχίας Ρέι Αρσέλ, ώστε στις αρχές του 1971 να αναλάβει την προετοιμασία του, δίνοντας του την υπόσχεση πως θα τον οδηγήσει μέχρι την απόλυτη καταξίωση, την ολόχρυση ζώνη του παγκόσμιου τσάμπιον στην κατηγορία των χαμηλών βαρών.

Ανατρέχοντας στις αθλητικογραφικές επιθεωρήσεις είμαστε υποχρεωμένοι, πριν διαβάσουμε τις εικόνες του φιλμ, να αναφερθούμε στο ακριβές μέγεθος του Ντουράν στην ιστορία του μποξ. Η Χρυσή Βίβλος του σπορ τον τοποθετεί στην πρώτη θέση της βαθμίδας των Lightweight όλων των εποχών και πέμπτο σπουδαιότερο που έχει φορέσει επαγγελματικά γάντια ποτέ ανεξαρτήτου βάρους! Στις 119 αναμετρήσεις που έλαβε μέρος είχε 103 νίκες, οι 69 με νοκ άουτ, αποτέλεσμα του πανίσχυρου αριστερού του χουκ, που του έδωσε το προσωνύμιο Hands Of Stone, Χέρια από Πέτρα. Ο μεγαλειώδης αυτός αθλητής κατέγραψε και μια αρνητική στιγμή στην καριέρα του, αρνούμενος πεισματικά να ολοκληρώσει τον (επαναληπτικό) τελικό ενάντια στον επίσης πολύ σπουδαίο Σούγκαρ Ρέι Λέοναρντ, στην θρυλική μονομαχία της Νέας Ορλεάνης το 1980.

Εκεί που ειπώθηκε από τα χείλη του, στον όγδοο γύρο της αναμέτρησης, το περιβόητο "No Mas", λόγος παραίτησης του από την μάχη, που αυτομάτως τον μείωσε στα άτια των συμπατριωτών του, που μέχρι τότε τον δόξαζαν ως Θεό. Αυτή ακριβώς την πορεία του κορυφαίου μποξέρ, που από τα Μπάριος της εξαθλίωσης έφτασε ίσαμε την κορυφή της δόξας, μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη o αγνώστων λοιπών στοιχείων Βενεζουελάνος σκηνοθέτης Jonathan Jakubowicz, ο οποίος ακολουθεί στην αφήγηση του μια τυπικότατη, κλασσική γραμμική γραφή. Παιδικά χρόνια φτώχειας, εφηβική επανάσταση, νεανικά οράματα, αθλητική καταξίωση, δημιουργία οικογένειας, φυσιολογική πτώση, διεθνής αναγνώριση. τα δραματουργικά στοιχεία στην πορεία του Ντουράν δεν είναι και λίγα για να γεμίσει το εκατοντάλεπτο με άνεση, αφού αρκούν και μόνο οι τέσσερις (γεμάτες) ιστορικότερες αναμετρήσεις του στο ρινγκ, που εξαιρετικά καλογυρισμένες, πολύ δύσκολα δεν θα ικανοποιήσουν την απαίτηση των φανατικών φίλων του δυναμικού σπορ.

Πίσω από τις μάχες του στα τέσσερα σχοινιά, το σενάριο εστιάζει στην ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με τον μοναδικά αποτελεσματικό Ρέι Αρσέλ, Αμερικάνο τρέινερ που ρίσκαρε και την ζωή του κοουτσάρωντας τον, ερχόμενος σε ρήξη με τις προσταγές της Μαφίας που από εικοσαετίας τον οδήγησαν στον περιθώριο. Χαρακτήρας σοφού μέντορα, που μπορεί να χάνει στα πολλά σημεία με τον εφάμιλλο του Stallone στο πρόσφατο Creed, μα που δεν περνά απαρατήρητος όντας δοσμένος από τον Robert De Niro σε μια από τις ελάχιστες αξιοπρεπείς του ερμηνευτικές στιγμές πρόσφατα. Ο μεγάλος Bob στα 73 του πλέον, βγάζει καθισμένος στην γωνιά του καναβάτσου, το απαιτούμενο κέφι που ζητάει ο ρόλος, πιθανότατα και λόγω του σπορ, που αν μη τι άλλο έχει συνδεθεί άρρηκτα με εκείνον στην υποκριτική του πορεία. Ο συγκεκριμένος Αμερικάνος μάλιστα ήταν και ο μόνος που συμπάθησε ποτέ του ο μποξέρ, τρέφοντας συναισθήματα μίσους για οτιδήποτε υπαγόμενο στην Αστερόεσσα. Στοιχείο που εκτιμώ πως δεν ερευνήθηκε όσο θα έπρεπε από το σκριπτ, περνώντας αυτή την παράμετρο επιδερμικά και μέσα από ελάχιστες παρελθοντικές αναφορές (όπως το τετραήμερο της φοιτητικής ρήξης των Σημαιών, που είχε σαν αποτέλεσμα 25 νεκρούς στους δρόμους της πρωτεύουσας του Παναμά, από τα πυρά του ξένου στρατού) και που θα μπορούσαν να αναδείξουν ακόμη περισσότερο το πάθος του Ντουράν, να υπερισχύσει ενάντια σε αντίπαλους made in USA.

Είναι ευτύχημα για το φιλμ, που τον βασικό του χαρακτήρα ενσαρκώνει ένας από τους ποιοτικότερους λατίνους αστέρες, σαν τον γεννημένο στο Καράκας Edgar Ramirez. Ο Νοτιοαμερικάνος σε μια ακόμη απόδοση πραγματικού προσώπου - στο παρελθόν έχει αποδώσει τον διαβόητο Κάρλος το τσακάλι, αλλά και τον απελευθερωτή Σιμόν Μπολιβάρ - είναι αρκετά καλός και με ευκολία ανταπεξέρχεται στην απαίτηση της κάλυψης είκοσι χρόνων διαδρομής, από έφηβος ίσαμε σαραντάρης, ενώ δεν δείχνει να ζορίστηκε και από την ζητούμενη αυξομείωση των κιλών του. Σύμφωνοι, ποτέ σε αυτή την ρηχής εξιστόρησης, ελαχίστων εκπλήξεων βιογραφική ταινία, δεν αγγίζει υψηλά στάνταρντς, αλλά από ένα σημείο και μετά δεν είναι κι αυτό το ζητούμενο, καθώς η κάμερα περισσότερο εστιάζει στις γροθιές και τα άπερκατ, παρά στην ανθρώπινη ιστορία πίσω από τον μύθο. Τον οποίο προς τιμήν του το έργο δεν αγιοποιεί προκρίνοντας τα λάθη που υπέπεσε, σε αντίθεση, ας πούμε, με τον μισητό Σούγκαρ (τον αποδίδει ο ποπ σταρ Usher) που σχεδόν κινείται με φωτοστέφανο. Όπως σχεδόν οσία προβάλλεται η Κυρία Ντουράν, ξανθιά, πρασινομάτα και Κουβανέζα Ana de Armas, που μπορεί να στερείται ταλέντου, δύσκολα ξεχνιέται η θωριά της όμως...

Σε γενικές γραμμές πάντως το biopic κρίνεται θετικά στην προβολή ενός κορυφαίου πρωτοπυγμάχου, που θα ξυπνήσει όμορφες αναμνήσεις στους γνώστες του σπορ και θα τις συστήσει στους λιγότερο μυημένους, μπαίνοντας στην σειρά κι αυτό που χάραξαν τα σαφώς κορυφαία του genre, Hurricane και Ali.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016 από την Odeon

Μισό, παιδιά, να οργανωθούμε...

του zerVo (@moviesltd)

Έναν μόλις χρόνο πριν, ο Αυστραλός, κατά βάση ηθοποιός και πρωτάρης στην καρέκλα του ντιρέκτορα Josh Lawson, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του, το οποίο ταξίδεψε σε κάθε γνωστό και άγνωστο φιλμικό πανηγύρι του κόσμου, επιδιώκοντας μέσα από το πιπεράτο φιλμ του, να προτάξει το βασικό και αναντικατάστατο μήνυμα της αγάπης. Η πλοκή της ταινίας The Little Death, χωρισμένη σε πέντε ισοσκελούς χρονικής αναφοράς ιστορίες, ουσιαστικά με λαβή τον στιγμιαίο θάνατο που κάποιοι Γάλλοι έχουν ορίσει το διάστημα που διαρκεί ο ερωτικός οργασμός, αναπτύσσει τις περιπτώσεις ανθρώπων της διπλανής πόρτας, που το συντηρητικό - στην δημόσια και μόνο εμφάνιση του - μυαλό πανεύκολα θα τους έκρινε σαν "ανωμαλιάρηδες". Στο πάθος όμως, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε ούτε όρια υπάρχουν, ούτε φραγμοί, ούτε δεσμεύσεις. Όπως εν καιρώ παγκοσμιοποίησης δεν υπάρχουν και γεωγραφικές απαγορεύσεις, οπότε αν η Αυστραλιανή πρωτότυπη εκδοχή μιλάει την Αγγλική, η εδώ διασκευή της Kiki, El Amor Se Hace, που ταξιδεύει από την Ιβηρική, ομιλεί μια πολύ πιο πασιόνα γλώσσα, την Ισπανική!

Μαδρίτη, σήμερα. Η πανέμορφη Ναταλία περνάει υπέροχες στιγμές στην αγκαλιά του αγαπημένου της Νταβίντ, περιμένοντας μάλιστα και την οσονούπω στιγμή που εκείνος θα της κάνει την πολυπόθητη πρόταση γάμου. Έχοντας πέσει, όμως, πρόσφατα θύμα ληστείας, θα αντιληφθεί πως ευρισκόμενη σε καταστάσεις αγωνίας, η λίμπιντο της εκτοξεύεται στα ύψη, πάθος που θα θελήσει να εξομολογηθεί στον καλό της. / Παντρεμένοι κοντά μια δεκαετία κι έχοντας αποκτήσει ένα κοριτσάκι, ο Πάκο και η Άνα βλέπουν την φλόγα του δεσμού τους να τρεμοσβήνει. Η άφιξη στο σπίτι της απελευθερωμένων ηθών, παλιάς φιλενάδας του Πάκο, Μπελέν, θα ξυπνήσει στο μυαλό τους (μέχρι και πολύ ακραίες) ιδέες για το πως να αναβιώσουν την τρεμάμενη φλόγα της επιθυμίας. /  Πάγκο σε περιφερόμενο Λούνα Παρκ διατηρούν η Μαρία Καντελάρια και ο λατρεμένος της Αντόνιο, ζευγάρι μεσήλικων που ακόμη δεν έχει καταφέρει να κάνει το όνειρο πραγματικότητα, για να κάνουν παιδί. Κι αν εκείνος δεν χρειάζεται τίποτα ιδιαίτερες προκλήσεις για να ανεβάσει επιδόσεις στο κρεβάτι, εκείνη νιώθει πολλές παραπάνω ορμές να την κυριεύουν όταν τον βλέπει θλιμμένο, στενοχωρημένο και το κυριότερο δακρυσμένο!

Εύπορος, ο κοντά εξηντάρης πλαστικός χειρουργός Χοσέ Λουίς, καταλαβαίνει πως η ερωτική του ζωή έχει καταστραφεί ολοσχερώς, μετά από το μοιραίο δυστύχημα που καθήλωσε στο αναπηρικό καροτσάκι την λατρεμένη του Παλόμα. Κι αν εκείνη τον αποστρέφεται καθόλη την διάρκεια της ημέρας, εκείνος έχει βρει το κόλπο να συνευρίσκεται μαζί της, ενόσω εκείνη (βαριά, πολύ βαριά) κοιμάται. / Δεν είναι και λίγες οι φορές που η πάσχουσα από κώφωση Σάντρα, προτιμά την απομόνωση, σφραγίζοντας τα ακουστικά που την συνδέουν ηχητικά με τον υπόλοιπο κόσμο. Εκτός κι αν αντιληφθεί πως κάποιος σιμά της, φορά ρούχο φτιαγμένο από ύφασμα λινό (!) οπότε και ξυπνάει μέσα της το λιοντάρι!

Σπονδυλωτό λοιπόν το φιλμ που μας ταξιδεύει σε μια αστική Καστιγιάνα συνοικία, για να γνωρίσουμε ανθρώπους που όχι απλώς δεν απέχουν ρούπι, από εκείνους που ενδέχεται να μας χωρίζει μια δεκάποντη μεσοτοιχία, αλλά που υπάρχει τεράστια πιθανότητα να κυκλοφορούν και μέσα στο δικό μας σπιτικό. Για να μην πούμε πως το σενάριο φωτογραφίζει εμάς τους ιδίους. Κατά έναν σημαντικό βαθμό μάλιστα, το τελευταίο ισχύει χωρίς δεύτερη σκέψη, στην εκτός του σεξουαλικού ύφους, προέκταση που παλεύει να αναδείξει το σκριπτ κι έχει να κάνει με την έλλειψη εμπιστοσύνης στην αποκάλυψη των εσωτερικών αναγκών προς το έτερον ήμισυ, που ενδέχεται να νιώθει ο πάσα ένας. Αντρουπής πράγματα που πιθανότατα εννοεί ο οποιοσδήποτε για τα πάθη που τον κατακλύζουν και διστάζει να τα αποκαλύψει ακόμη και σε εκείνον που συμβιώνει, που περνά στο πλευρό του μια ολόκληρη ζωή.

Η δεδομένη πλάκα στην εξιστόρηση ξεκινά από το επιστημονικό σκέλος, όπου όλα αυτά τα σκανδαλώδη φετίχ, εξηγούνται με βάση την scientific ορολογία, οπότε και μαθαίνουμε σε πλήρη ανάπτυξη στο πανί τις ακριβώς σημαίνει Δακρυφιλία, Αρπαξοφιλία, Υπνοφιλία και τα συναφή. Αρνούμενοι να παραδεχθούν κοντινο-δημοσίως τον ιδιόμορφα πικάντικο δρόμο της απόλαυσης τους, λογοκρίνοντας τον μάλιστα σαν ταμπού, οι ίδιοι αναζητούν την διέξοδο στην απαίτηση που τριβελίζει τον νου τους ολημερίς, με μεθόδους που στην ματιά του θεατή μοιάζουν το λιγότερο σπαρταριστοί. Απενοχοποιώντας τους,ταυτόχρονα, μέσα από αυτή την μάχη για την εξεύρεση του ερωτικού βοηθήματος τους, σπάζοντας και την αμηχανία που δύναται να σχηματιστεί μεταξύ πανιού και πλατείας. Ειδικά αν τα καθίσματα είναι πιασμένα από ιδέες κονσέρβας και ελάχιστα ανεκτικά στην ιδιαιτερότητα του διπλανού.

Μάθημα συμβίωσης που στο εμφανώς πιο προοδευτικό ευρωπαϊκό αντίγραφο επιχειρεί να σερβίρει ο Μαδριλένος Paco Leon, πετυχαίνοντας σε αρκετές στιγμές τον σκοπό του, με την αρωγή των ευρηματικών σεξουαλικών ξεσπασμάτων των χαρακτήρων. Που αναμφίβολα κτίζουν μια ενδιαφέρουσα, αστεία και μη ενοχικού προβληματισμού πεντάδα (φυσικά άνισης βαρύτητας όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις - η μία ιστορία δεν έχει ιδιαίτερη θέση εδώ) με αξιοπρεπείς ερμηνείες, που δεν προκαλεί ποτέ με την έννοια του πρόστυχου, του γλοιώδους ή του ανήθικου. Αλλά του με όποιο τρόπο ηδονικού, του στην θεωρία απαγορευμένου, που δίνει μια άλλη διάσταση, ονειρική, στην μίζερη ρουτίνα του καθενός μας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016 από την Spentzos Films