Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	X-Men: Apocalypse	Odeon	3	60	15.773	103.425
2	The Nice Guys	Odeon	2	64	7.445	32.008
3	Alice Through The Looking Glass	Feelgood Ent.	2	118	6.213	25.352
4	El Olivo	Seven / Spentzos	1	13	5.923	5.923
5	The Dressmaker	Seven / Spentzos	1	11	4.943	4.943
6	Un Peu, Beaucoup, Aveuglement	Tanweer	1	25	4.093	4.093
7	Angry Birds	Feelgood Ent.	4	54	3.716	77.035
8	Teenage Mutant Ninja Turtles: Out Of The Shadows	UIP	1	76	3.699	3.699
9	Captain America: Civil War	Feelgood Ent.	5	16	1.487	213.370
10	Colonia	Weird Wave	1	12	1.452	1.452

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Φίλε έλα απόψε που πονάω...

του zerVo (@moviesltd)

Γενικά επικρατεί μια αντίφαση, στην άποψη του κοινού, σε ότι έχει να κάνει με τα, κατά βάση δραματικά, φιλμς, που στο επίκεντρο του πλοτ τους, κυριαρχεί η πιο αντιπαθής, φοβιστική και μισητή κουβέντα, πασών των γλωσσών και λεξικών. Οι τωρινοί έφηβοι, ας πούμε, έσπευσαν κατά κύματα στα γκισέ να κόψουν εισιτήριο για να παρακολουθήσουν τις τελευταίες ημέρες της ζωής δύο ερωτευμένων συνομηλίκων τους, στο The Fault In Our Stars, γνωρίζοντας εξαρχής το δακρύβρεχτο φινάλε του, όπως άλλωστε συνέβη παλαιότερα, με θεατές όλων των ηλικιών, στις περιπτώσεις των The Terms Of Endearmemt, Stepmom, Sweet November, Bitches, Dying Young και πόσων ακόμη παρομοίων τους. Το σινεμά, βλέπεις, διαθέτει το χάρισμα, ακόμη κι αυτές τις εκ προοιμίου unhappy ending περιπτώσεις, να τις προβάλλει με μια σημαντική δόση αισιοδοξίας, σε αντίθεση με την πραγματικότητα, όπου το κυρίαρχο συναίσθημα είναι είναι ο πόνος.

Δυστυχώς τα μαντάτα για την κατάσταση της υγείας του δημοφιλούς πρωταγωνιστή του θεάτρου και του σινεμά, Χουλιαν, σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις των γιατρών, δεν είναι θετικά. Ο καρκίνος έχει ζώσει ολόκληρο το σώμα του και πλέον οι ελπίδες για να ανακάμψει, αν και εφόσον ακολουθήσει καινούργιο κύκλο θεραπειών, είναι περιορισμένες. Αποφασισμένος να μην θέσει άλλο τον εαυτό του σε νέα ταλαιπωρία κι έχοντας - περίπου - συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, ο χρεοκοπημένος καλλιτέχνης, θα πάρει την δύσκολη απόφαση να μην δεχτεί καμία άλλη φαρμακευτική αγωγή, εκτιμώντας πως δεν έχει πια, το παραμικρό νόημα...

Περισσότερα από επτά χιλιάδες χιλιόμετρα και πάνω από έναν ολόκληρο ωκεανό, θα ταξιδέψει ο χαμηλών τόνων οικογενειάρχης, Τομάς, από τον παγωμένο Καναδά όπου έχει από χρόνια μεταναστεύσει, ίσαμε την Μαδρίτη, για να συναντήσει και πάλι, έστω για τέσσερις μόλις ημέρες τον ασθενή κολλητό του. Κι ενώ ο πρωταρχικός του στόχος θα είναι να τον πείσει, γρήγορα να αλλάξει γνώμη και να δώσει ακόμη μια μάχη, σύντομα θα αντιληφθεί πως ο Χουλιαν είναι ανένδοτος και έχει παραιτηθεί του άνισου αγώνα. Οπότε καλύτερα και για τους δύο θα είναι να περάσουν παρέα, όπως παλιά, αυτά τα λίγα εικοσιτετράωρα, κυριολεκτικά, σαν να μην πρόκειται να ιδωθούν από κοντά, ποτέ τους ξανά...

Πόσο δύσκολο να το αποδεχθείς κάτι τέτοιο για τον φίλο σου, που μαζί του έχεις περάσει τα πάντα, σχεδόν ασήκωτο, αβάσταχτο, αδιανόητο. Αν και ουσιαστικά, έχοντας εγκαταλείψει τα πάτρια εδάφη από δεκαετίας, ο Τομάς, δεν έρχεται τόσο συχνά σε επικοινωνία μαζί του, ακόμη κι αυτή η γνώση της επερχόμενης απώλειας, τον μαραζώνει. Σαν άγγελος επί της γης, για όσο μπορεί, γι αυτό το μισοβδόμαδο, θα φροντίσει να μην χαλάσει το παραμικρό χατίρι στον μελλοθάνατο, όχι από λύπηση φυσικά, αλλά από την έμφυτη τάση να περάσει σιμά του, όσο το δυνατόν περισσότερες στιγμές, ανανεώνοντας έτσι τις θύμησες που θα πάρει μαζί του στην ξενιτιά.

Από δικής του σκοπιάς λοιπόν είναι δοσμένη η απλοϊκή στην σύλληψη, αλλά εντελώς εναλλακτική με ότι παρόμοιο πιθανόν να έχουμε δει στο παρελθόν, φιλμική ιστορία, που υπογράφει ο χαρισματικός σπανιόλος ντιρέκτορας Cesk Gay, που στην έκτη μόλις μεγάλου μήκους στιγμή του σε κοντά δύο δεκαετίες δουλειάς, δεν άφησε ούτε ένα βραβείο Goya να μην το κατακτήσει! Εδώ δεν πρόκειται να δούμε ποτέ τον χτυπημένο από την επάρατη, να γονατίζει στο φίνις του, λίγο πριν η γραμμή των παλμών της καρδιάς του ισιώσει, δεν πρόκειται να τον δούμε καν, να μπαίνει στην τελική του ευθεία, αποχαιρετώντας τον κάπου στο βιράζ. Καθώς η οικονομική του κατάσταση είναι άθλια, επαγγελματικά καταλαβαίνει πως είναι τελειωμένος, η διαλυμένη του φαμίλια έχει σκορπίσει στους τέσσερις ορίζοντες και φυσικά γνωρίζοντας πως οι μήνες είναι μετρημένοι, καλείται να βάλει σε μια τάξη όλες του τις εκκρεμότητες. Και ποια καλύτερη στιγμή να συμβεί κάτι τέτοιο, από την παρούσα, που ο εύπορος και καλόκαρδος σύντροφος του, θα τον βοηθήσει με όλη του την ψυχή.

Συνεπώς το έργο είναι ένα κολάζ, με τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές του τετραημέρου. Εννοείται με την θλίψη να σιγοβράζει στο παρασκήνιο, αλλά με μια διάθεση σατιρική, ειρωνική, γλαφυρή, οι δυο κομπανιέροι, παρέα θα λύσουν τα ζητήματα, επισκεπτόμενοι τους γιατρούς, το γραφείο κηδειών (στιγμή που διαλύεσαι από τον κυνισμό, δακρύζοντας αφού δεν είναι δυνατόν να γελάσεις), τα νυχτερινά κλαμπάκια του πανέμορφα φωτογραφημένου και ιδιαίτερου ως σημασία για κάθε Ισπανό, Βαγιέκας, μέχρι και τον απομακρυσμένο φοιτητή γιο, πέντε χώρες away, στο φιλελεύθερο Άμστερνταμ, στο πλάνο που (σίγουρα) βουρκωμένος θα καταλάβεις εύκολα, την αλήθεια που δεν θέλησε να πιστέψει ο Χουλιαν.

Έναν ρόλο που κρατά ο πιο Good News ηθοποιός των ημερών μας. Η λέξη "εγγύηση", εδώ και πολύ καιρό είναι συνυφασμένη με την μορφή του Ricardo Darin, εφόσον δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό, ούτε μια ταινία του, από τις τόσες που έχουν προβληθεί στον τόπο μας, που να μην είναι, τουλάχιστον, αξιόλογη. Παιχνιδάκι είναι για τον Αργεντίνο η ερμηνεία του, πείθοντας - κι αυτό είναι το ακόμη πιο τραγικό - σε κάθε πλάνο, πως μολονότι έχει πάρει μια απόφαση απίστευτα δύσκολη στην εφαρμογή της, δεν έχει πιστέψει καν πως πρέπει να την βάλει σε λειτουργία. Είναι πασιφανές πως θέλει όσο τίποτα να ζήσει ο καημένος, αλλά είναι κι εκείνη η αξιοπρέπεια που δεν πρέπει να χαθεί, πάση θυσία. Τον δύσκολο των δύο χαρακτήρων, πρέπει να τον υποδυθεί, όμως ο έτερος των κορυφαίων λατινόφωνων αστέρων. Και στο παρελθόν έχει αποδείξει την αξία του, εδώ όμως ο Javier Camara, είναι εκπληκτικός, στον τρόπο που ενσαρκώνει τον πανταχού παρόντα, πλην "πρέπει αόρατο" κολλητό. Εκείνον που καλείται να μην βγάλει ούτε μισή στιγμή το πραγματικό του συναίσθημα μπροστά στον Διόσκουρο του, να πνίξει την δεδομένη του θλίψη, μην τυχόν και τον ρίξει ακόμη πιότερο ψυχολογικά, μην τον μαραζώσει. Πανάξιο βραβείο Ακαδημίας Ισπανικού Σινεμά 2016 για αμφότερους, αν και δεν είναι εύκολα διακριτό, ποιος είναι από τους δυο ο βασικός και ποιος ο υποστηρικτικός της διανομής.

Με αυτά και με αυτά, λησμόνησα, όπως μάλλον θα λησμονήσει και ο καθένας, τον λόγο που το φιλμ έχει πάρει την μαρκίζα του, Το Truman, βλέπεις, θα μπορούσε να αποκληθεί διαφορετικά, ανάλογα με το πιο όνομα θα είχε δώσει ο Χουλιαν στον σκύλο του, που πρέπει επίσης να αποκαταστήσει στα σωστά χέρια, πριν πει το αντίο. Αυτό είναι το περιτύλιγμα, η κόλλα χαρτί με την οποία ο Gay δένει την ιστορία του, αταίριαστη μάλλον και προβλέψιμης εξέλιξης από πολύ νωρίς - όπως αχρείαστο είναι και το εμβόλιμο love story - ώστε να δημιουργεί μια κάποια ανισότητα με τα υπόλοιπα ισχυρά στοιχεία του σεναρίου. Ενός έργου, που προσωπική μου εκτίμηση σε ότι αφορά στην εμπορική του διαδρομή στα μέρη μας, αν η έξοδος του είχε προγραμματιστεί ένα τρίμηνο νωρίτερα, θα είχε αγγίξει εισπράξεις πανομοιότυπες με εκείνες των (λίγο - πολύ, κοινού genre) Intouchables.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Ιουνίου 2016 από την Seven / Spentzos

Alma θα πει Ψυχή!

του zerVo (@moviesltd)

Τίποτα δεν έχουν αφήσει, ερημιά τριγύρω, όλα αδειανά. Κι όχι τα υλικά, ετούτα δεν νοιάζουνε πολλούς, λίγοι είναι οι καλομαθημένοι, όλοι οι άλλοι, οι πολλοί, σε στερήσεις μεγάλωσαν και αντέχουν στα δύσκολα, στα λίγα. Αλλά να, εκείνα τα ψυχικά, τα συναισθηματικά, τα δεσίματα, με τι καρδιά να τα αποχωριστείς? Σου στέρησαν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, σου βούτηξαν ακόμη και την τελευταία ρανίδα υπερηφάνειας, σου ξάφρισαν έστω κι εκείνη την πενιχρή, την αμυδρή σταγόνα ελπίδας. Κι έτσι ακόμη αντέχεις, αφού υπάρχει το αποκούμπι σου, το στήριγμα σου, για να καλμάρει την απόγνωση, που δεν ξεριζώνεται εύκολα - πιστεύεις - από σιμά σου, που δεν γίνεται - θαρρείς - να στο αποσπάσουν. Όμως και δαύτο, θα γίνει σκοπός τους, για να μην σου απομείνει τίποτα, να αφανιστείς. Πάρτο και το γεράνι μας, ρε συ εταίρε. Εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί...

Κοντά μια δεκαετία αμίλητος και σκυθρωπός, από την στιγμή που με βίαιες μεθόδους και δίχως την συγκατάθεση του, αφαίρεσαν από το κτήμα του, το καμάρι του, την δυο χιλιάδων χρόνων ελιά του, παραμένει ο γέρο-Ραμόν, που ξοδεύει ολάκερη την ημέρα του, θωρώντας το έρημο σημάδι της, εκεί που κάποτε ορθώνονταν περήφανα τα ηλικιωμένα της κλαριά. Μια κατάσταση που σε συνδυασμό με την γεροντική άνοια που πάσχει, έχει καταβάλλει τον οργανισμό του σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι κοντινοί του άνθρωποι, να ανησυχήσουν, εκτιμώντας πως οι ημέρες του σε αυτόν τον κόσμο, είναι μετρημένες.

Μόνο το λατρεμένο κοριτσάκι του, η εικοσάχρονη πια εγγόνα του, η Άλμα, που την μεγάλωσε με πιότερη αγάπη κι από τα ίδια τα παιδιά του, ελπίζει ακόμη πως ο παππούς μπορεί να ανακάμψει, να ξανανιώσει, να γίνει και πάλι γερός όπως ήταν πριν. Και γνωρίζει καλά το μυστικό που βαραίνει την γέρικη καρδιά του: Η τεράστια Ελιά πρέπει να γυρίσει και πάλι στον τόπο της, στην αγκαλιά του γέρου, στην καρδιά του σπιτικού τους, εκεί που πάντοτε βρισκόταν, ανανεώνοντας τους το όραμα και την ελπίδα. Μεταπωλημένο το δέντρο από τους κατοπινούς του κατόχους, όμως, αυτή την στιγμή κοσμεί την ρεσεψιόν των πολυτελών γραφείων, ενεργειακού κολοσσού στο κέντρο του Ντίσελντορφ, κοντά δύο χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από τις ανατολικές ακτές της Ισπανίας. Μια ανάσα δρόμος θα σκεφτεί η άφοβη, όσο όμως επιπόλαιη και απερίσκεπτη στις προσωπικές της επιλογές, Άλμα, που θα στήσει μονομιάς ταξίδι ίσαμε την Γερμανία, για να κλέψει την Ελιά και να την γυρίσει στον πρόγονο της, δίνοντας του την πνοή ζωής που επιζητά...

Οι αντιξοότητες? Μυριάδες! Υπάρχει πάντοτε όπλο, όμως, να τις υπερκεράσεις, ούτε καν να τις ζυγίσεις και να τις διαβείς, όπως ενθουσιωδώς πιστεύεις. Αισιοδοξία είναι αυτή, υπέρμετρη και αφελή μπορεί να την θωρήσεις, είναι όμως ανίκητη, ειδικά αν συνοδεύεται από το εικοσάχρονο πάθος, που κανέναν οχτρό δεν συλλογάται. Καβάλα στον τράκτορα, που θα σηκώσει τους μια ντουζίνα τόνους και με συντροφιά τους συνοδοιπόρους της, έναν μπάρμπα που όλες οι νεανικές φιλοδοξίες του πήγαν στράφι και τον συνάδελφό της στο πτηνοτροφείο, που η κρυφή του λατρεία για εκείνην θα τον έστελνε μαζί της ακόμη και στα πέρατα της Γης, η Άλμα θα καταστρώσει σχέδιο αρπαγής της El Olivo, από τις πανίσχυρες δαγκάνες των νυν ιδιοκτητών της.

Αυτομάτως και μόνο στην ανάγνωση της ιστορίας, που ορίζεται πολύ μακρινή από την πραγματικότητα, γίνεται σαφές πως εδώ, ο δημιουργός, πιο πολύ νοιάζεται να παίξει με τις έννοιες, τις μεταφορές, τις φαντασιώσεις, παρά με τον ρεαλισμό και την αλήθεια. Δεν είναι τυχαία επ ουδενί, ούτε η επιλογή του φυτού, που οι σημασίες του είναι αμέτρητες, ούτε των χρόνων ζωής του, μιας και κάτω από τα κλαδιά του έχουν περπατήσει από την εποχή των Ρωμαίων που την φύτεψαν, όλα τα ιστορικά συμβάντα του τόπου, ούτε βεβαίως των γεωγραφικών χώρων που η πλοκή πηγαινοέρχεται, ορίζοντας το road - τμήμα του - movie. Η Ανατολική μεριά της Ιβηρικής, εκείνη που έχει την χάρη να βρέχεται από την Μεσόγειο, μολονότι καρπερή, έχει συντριβεί από την δυσμένεια και την αδιαφορία των αρχών και οι κάτοικοι της καθημερινά φτωχαίνουν όλο και πιο πολύ, αγκαλιάζοντας με σταδιακό τέμπο την ανέχεια. Με αφετηρία από την όμορφη όσο και πληγωμένη από την κρίση, Καστεγιόν, το (δανεισμένο εις ένδειξη υπαλληλικής έκρηξης, προς το αυταρχικό boss - ιδιοκτήτη του) φορτηγό θα προσπεράσει μια ολόκληρη (ανύπαρκτη και άοσμη?) Γαλλία, για να προσγειωθεί στην βιομηχανική πρωτεύουσα του κράτους - αφεντικού της Γηραιάς Ηπείρου. Εκεί που τα λουκάνικα, κάτι δυναμωτικά κρύβουν μέσα τους, για τους βγάζουν τους Αλεμάνους, τόσο γίγαντες, τόσο φοβιστικά θηριώδεις, μπροστά στους υπόλοιπους Ευρωπαίους νάνους, όπως εξομολογείται ο ένας ταξιδιώτης, σε μια από τις όχι και λίγες γλαφυρές στιγμές της αφήγησης, που σπάνε το άκρως συγκινησιακά φορτισμένο υπόβαθρο.

Αφήγησης που σε αρκετά της σημεία, τονίζει την σχέση που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα σε παππού και εγγονή, μέσα από παρελθοντικές φλασμπάκ ενέσεις, όταν εκείνος είχε ακόμη τα συγκαλά του κι εκείνη, εννιάχρονο παιδάκι ακόμη, τον είχε ως μοναδική της συντροφιά. Αγάπη, λατρεία, πίστη, τρίπτυχο που συναντάμε σε κάθε κίνηση της κάμερας της Iciar Bollain, μιας εκ των πιο χαρισματικών σκηνοθετών της Ισπανίας, που στο όγδοο ντιρεκτορικό της βήμα, φτάνει στην καλύτερη στιγμή της καριέρας της. Καταλύτης φυσικά για το επίτευγμα, στέκει το γεμάτο έννοιες και αλληγορίες γράψιμο του εκ των κορυφαίων σεναριογράφων στα χρονικά του σινεμά, Paul Laverty, που για δεύτερη φορά στο πλευρό της πενηντάχρονης, τής προσφέρει την μαγιά εκείνη, να ζωγραφίσει ένα κοινωνικό δράμα, υψηλότατου επιπέδου. Ζωγραφιά που μέσα της κρύβει όπως είναι φυσικό, ψήγματα από Loach, περιτυλιγμένα όμως με την θέρμη, τον ήλιο και την πρασινάδα της μεσογειακής έκτασης. Η οποία από την μεριά της, αντανακλά σε κάθε βήμα, το όραμα, στις ψυχές των χαρακτήρων, που θα επιχειρήσουν την εξιλεωτική αποστολή.

Ένα ερμηνευτικό όνειρο, η 23χρονη Anna Castillo, αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά και συστήνεται στο διεθνές κοινό, ως μια ακόμη εκρηκτικά γοητευτική Σπανιόλα ενζενί. Η Καταλανή, τεχνηέντως ατημέλητη, στα όρια του πανκ, εδώ, για να τονιστεί η δύσκολα προσαρμόσιμη προσωπικότητα της ηρωίδας της, είναι καθηλωτική, αυξάνοντας όσο περνά η ώρα στροφές, ωσότου φτάσουμε στο (παραγεμισμένο ίσως με feeling) φινάλε, που ελάχιστα μάτια θα παραμείνουν ξηρά στην εξέλιξη του. Κορίτσι - συμβολισμός της καινούργιας ημέρας, του καινούργιου επαναστατικού αύριο, που μόνο με την απρόβλεπτη ανατροπή που θα προκαλέσει η αδούλωτη Άλμα της, δύναται να σηκώσει ψηλά τον ήλιο της αισιοδοξίας, παρασύροντας τους απογοητευμένους και ανασταίνοντας όσους έχουν πέσει στην λίμπο της άνοιας. Ορθώνοντας, ακόμη κι ανορθόδοξα, σημαία αντίστασης, στα χνάρια των προ μισού αιώνα πατέρων της, που μόχθησαν για να κατακτήσουν Γη και Ελευθερία. Κι αν η δεύτερη αμφισβητείται ως ύπαρξη στις αύρες όλων, την πρώτη, ρε διάολε, δεν μπορεί να στην στερήσουν τόσο εύκολα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Ιουνίου 2016 από την Seven / Spentzos

Στις 3 πίτσες η μία δώρο, φιλαράκια!

του zerVo (@moviesltd)

Δεν θα το κρύψω, ούτε θα το αρνηθώ. Διαβάζοντας το όνομα του κραταιού κάποτε Michael Bay, Να παίζει από δω και από κει, σε διάφορα πόστα, με νοσταλγία θυμήθηκα την δεκαετία εκείνη της κολεγιάς του με τον Μιδα Bruckheimer, όταν πρόσφερε περιπέτειες δράσης τέτοιου υψηλού επιπέδου, που τις ματαβλέπεις σήμερα και μοιάζουν σαν να βγήκαν μόλις από το κοφτήρι. Τι ματαιοδοξία τον τσίμπησε τον ντιρέκτορα,  από την εποχή των Transformers και κατοπινά, να επενδύει σε ότι πιο φανφαρόνικο και βαβουριάρικο, είναι κάτι που εξηγείται μόνο στο εισπρακτικό του κομμάτι, αφού πλέον ο δημιουργός του The Rock και του Armageddon, έχει κατέβει ράφι(α) χρηματοδοτώντας πρότζεκτς όπως το franchise με τα Χελωνονιντζάκια. Γιατί σκηνοθετικά, άστο καλύτερα, αφού την τελευταία του ταινία με την Βεγγάζη, ούτε στο βίντεο δεν την βλέπω να κυκλοφορεί στα μέρη μας.

Σε συναγερμό βρίσκονται οι Αρχές ασφαλείας της Νέας Υόρκης, στο άκουσμα της απόδρασης, κατά την διάρκεια της μεταγωγής του, του φημισμένου κακοποιού Σρέντερ, που μόλις πρόσφατα είχε συλληφθεί και οδηγηθεί στην δικαιοσύνη, για να κριθεί για τα εγκλήματα του. Ελεύθερος πλέον ο αδίστακτος μαφιόζος, ερχόμενος σε επαφή με τον διακεκριμένο επιστήμονα Μπάξτερ Στόκμαν, θα εκπονήσουν σχέδιο καταστροφής ολάκερης της ανθρωπότητας, ζητώντας την συνεργασία της εξωγήινης δύναμης του δαιμόνιου Κρανγκ. Για να επιτύχουν τον πλάνο τους και να συναρμολογήσουν τον μηχανισμό της καταστροφής, θα χρειαστούν τρία στοιχεία, που θα τους καταστήσουν πανίσχυρους και ανίκητους. Και αν το ένα βρίσκεται ήδη στα χέρια τους, τα άλλα δύο πρέπει σύντομα να εντοπιστούν, στις γωνίες του πλανήτη που βρίσκονται κρυμμένα. Οι μηχανισμοί αντίδρασης μοιάζουν αδύναμες να ανταπεξέλθουν. Εκτός και αν...

Εκτός και αν ριχτούν στην μάχη οι ικανότατοι, αεικίνητοι, ατρόμητοι και άφοβοι μπροστά στον οποιονδήποτε εχθρό, μεταλλαγμένοι Χελώνοι, που ήδη έχουν κατορθώσει μία φορά (στην εισαγωγική τους Live Action κινηματογραφική στιγμή, δηλαδή) να εφαρμόσουν τον Νόμο, άσχετα αν οι τρόποι τους δεν είναι και τόσο εκλεπτυσμένοι, το αντίθετο θα έλεγα. Αφήνοντας για λίγο την διασκέδαση τους, όπως το να τρώνε πίτσα καθισμένοι πάνω στον πίνακα του σκορ και παρακολουθώντας από την καλύτερη θέση τον αγώνα των New York Knicks, ο Ντονατέλο, ο Ραφαήλ, ο Λεονάρντο και ο Μικελάντζελο σε συνεργασία και πάλι με την κουκλίνα μυστική πράκτορα Έιπριλ Ο'Νιλ αλλά και τον αφελή αστυνομικό Κέισι Τζόουνς, θα κάνουν ότι περνά από το χέρι τους, για να τσακώσουν τον (διαρκή) αντίπαλο τους, Σρέντερ και να σώσουν την ανθρωπότητα...

Εντάξει, τουλάχιστον δεν μπορεί κανείς να αμφιβάλλει για το τι ακριβώς θα πρέπει να περιμένει στο δεύτερο φιλμικό τεύχος των περιπετειών των TNMT, των ανθρωπόμορφων τεράστιων ερπετών που ξεπήδησαν από τις σελίδες των κόμικ της Mirage, για να φτάσουν στο απόγειο της δόξας τους, εκεί κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 90. Η φιλοδοξία του Bay, όσο και της αχόρταγης Universal, επαναφέρουν τους βαπτισμένους με ονόματα καλλιτεχνών της Αναγέννησης superheroes, σε ένα φιλμ που αυξάνει λεπτό με το λεπτό την δράση του, ίσαμε να φτάσει στο φινάλε του απόλυτου πανικού!

Βασικό χαρακτηριστικό στοιχείο του παρόντος σεναρίου, είναι μια μικρή ρήξη που θα επέλθει στις τάξεις της ομάδας, στο άκουσμα της πιθανότητας επαναφοράς των Χελωνωνιντζακίων σε ανθρώπινη μορφή, αν και εφόσον χρησιμοποιήσουν τον ορό του Δόκτορα (ο Tyler Perry, εκτιμώ ως το καλύτερο ερμηνευτικό στοιχείο της ταινίας). Φυσικά καμία έκπληξη που ενδέχεται να επιφέρει αλλαγή δεν ολοκληρώνεται ποτέ, το αναμενόμενο τέλος επέρχεται ομαλά εν μέσω πανζουρλισμού, σε ουρανοξύστες, ελικόπτερα μέχρι και τζάμπο εν κινήσει, με το ενδεχόμενο ενός ακόμη επεισοδίου, αναλόγως της αποδοχής του Out Of The Shadows να παραμένει ζωντανό. Όπως ζωντανή, αν και επαναλαμβανόμενη, παραμένει και η Megan Fox, που ναι μεν το παίζει το κλιπάκι της μεταμόρφωσης σε σέξι κορασίδα, πέραν τούτου όμως, έτερον ουδέν...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Ιουνίου 2016 από την UIP

Οι ταινίες της θεματικής ενότητας FeCHA 2016 - Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου Αθήνας και οι ώρες προβολής τους είναι:

Truman

Ισπανία, 2015 Εγχ, 108'

Σκηνοθεσία: Cesc Gay
Πρωταγωνιστούν: Ricardo Darín, Javier Cámara, Dolores Fonzi, Eduard Fernández, Alex Brendemühl, Pedro Casablanc, José Luis Gómez

Fact: Πέντε Βραβεία Goya 2016, Καλύτερης Ταινίας, Ανδρικής Ερμηνείας, Ανδρικής Υποστηρικτικής Ερμηνείας, Σεναρίου, Σκηνοθεσίας
Ο Χούλιαν θα δεχθεί μια απροσδόκητη επίσκεψη από τον καλό του φίλο Τομάς, που διαμένει στον Καναδά. Οι δυο κολλητοί, που είχαν να ιδωθούν καιρό, συντροφιά με τον πιστό σκύλο του Χούλιαν, Τρούμαν, θα μοιραστούν προσωπικά μυστικά, που θα οδηγήσουν σε εκπλήξεις και θα προκαλέσουν εντάσεις. Μια κατάσταση που θα φορτιστεί ακόμη περισσότερο, από το δράμα που περνά τον τελευταίο καιρό ο ανοιχτόκαρδος Χούλιαν.

Που και πότε? Πέμπτη 2 Ιουνίου στις 21.30 στον κινηματογράφο Λαΐς (Τελετή Έναρξης)

Conducta

Κούβα, 2014 Εγχ, 110'

Σκηνοθεσία: Ernesto Daranas
Πρωταγωνιστούν: Miriel Cejas, Yuliet Cruz, Armando Valdes Freire, Idalmis Garcia, Armando Miguel Gómez, Amaly Junco, Alina Rodríguez

Fact: Υποψηφιότητα της Κούβας στα Βραβεία Oscar στην κατηγορία Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας
Ο Τσάλα είναι 11 χρονών και μένει με την μητέρα του, η οποία είναι εθισμένη στα ναρκωτικά. Η Καρμέλα είναι δασκάλα της 6ης Δημοτικού, την οποία αγαπούν και σέβονται όλα τα παιδιά. Μία μέρα η Καρμέλα αναγκάζεται να νοσηλευτεί και να αφήσει το σχολείο για λίγους μήνες. Η καινούρια δασκάλα, δεν μπορεί να καταλάβει την συμπεριφορά του Τσάλα και τον στέλνει σε αναμορφωτήριο. Επίσημη υποβολή της Κούβας για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Που και πότε? Παρασκευή 3 Ιουνίου στις 21.00 στον κινηματογράφο Λαΐς

Musarañas

Ισπανία, 2014 Εγχ, 91'

Σκηνοθεσία: Juanfer Andrés, Esteban Roel
Πρωταγωνιστούν: Macarena Gómez, Nadia de Santiago, Hugo Silva, Luis Tosar, Gracia Olayo, Lucía González, Carolina Bang, Tomás del Estal

Fact: Τιμημένη με Βραβείο Goya Καλύτερου Make Up
Στην Ισπανία του 1950, η Μόντσε είναι μια γυναίκα που έχασε τα νιάτα της μεγαλώνοντας την μικρή της αδερφή, σε ένα διαμέρισμα με σκοτεινό παρελθόν στη Μαδρίτη. Τώρα, η Μόντσε πάσχει από αγοραφοβία και δεν μπορεί να κάνει ούτε ένα βήμα έξω από την πόρτα της. Μια μέρα, όταν ο γείτονάς της, ο Κάρλος, βρίσκεται λιπόθυμος έξω από την πόρτα της, η Μόντσε θα τον σύρει μέσα στο σπίτι της, θέτοντας σε κίνηση ένα κύκλο βίας...

Που και πότε? Παρασκευή 3 Ιουνίου στις 23.00 στον κινηματογράφο Λαΐς

Cien años de perdón

Ισπανία, 2016 Εγχ, 95'

Σκηνοθεσία: Daniel Calparsoro
Πρωταγωνιστούν: Luis Tosar, Rodrigo De la Serna, Raúl Arévalo, José Coronado, Patricia Vico, Joaquín Furriel, Luciano Cáceres, Marian Álvarez, Luis Callejo

Fact: Η πιο πρόσφατη χρονικά κυκλοφορία, από όλες τις ταινίες του αφιερώματος!
Ένα βροχερό πρωί. Έξι ένοπλοι άνδρες, µεταµφιεσµένοι, επιτίθενται σε µια τράπεζα στη Βαλένθια. Με αρχηγό έναν κλέφτη, µε το παρατσούκλι Ο Ουρουγουανός, η αποστολή της οµάδας φαίνεται απλή και ξεκάθαρη: να αδειάσουν όσα περισσότερα χρηµατοκιβώτια µπορέσουν και να το σκάσουν. Ωστόσο όλα θα περιπλεχθούν, όταν ο διευθυντής µιας τράπεζας αποκαλύψει ένα µυστικό κρυµµένο σε ένα από τα χρηµατοκιβώτια.

Που και πότε? Σάββατο 4 Ιουνίου στις 21.00 στον κινηματογράφο Λαΐς

Desde allá

Βενεζουέλα – Μεξικό, 2014 Εγχ, 93'

Σκηνοθεσία: Lorenzo Vigas
Πρωταγωνιστούν: Alfredo Castro, Luis Silva, Jericó Montilla, Catherina Cardozo, Jorge Luis Bosque, Greymer Acosta, Auffer Camacho

Fact: Χρυσός Λέοντας Φεστιβάλ Βενετίας 2015, Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία και Βραβείο Σεναρίου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2015
Ο πλούσιος μεσήλικας, Αρμάντο, προσελκύει νεαρούς άντρες στο διαμέρισμα του και, με αντάλλαγμα χρήματα, ζητά από αυτούς να τους κοιτά δίχως να τους αγγίζει. Από μακριά. Η πρώτη επαφή του Αρμάντο με τον νεαρό Έλντερ είναι βίαιη, αλλά αυτό δεν αποθαρύνει τον μοναχικό άντρα. Το στοιχειωμένο παρελθόν του Αρμάντο όμως τους επισκιάζει και ο Έλντερ τελικά θα κάνει την απόλυτη πράξη στοργής για τον Αρμάντο.

Που και πότε? Σάββατο 4 Ιουνίου στις 22.50 στον κινηματογράφο Λαΐς

Sin hijos

Αργεντινή – Ισπανία, 2015 Εγχ, 90'

Σκηνοθεσία: Ariel Winograd
Πρωταγωνιστούν: Diego Peretti, Maribel Verdú, Guadalupe Manent, Horacio Fontova, Martín Piroyansky, Marina Bellati, Pablo Rago, Guillermo Arengo

Fact: Τρεις Υποψηφιότητες στα Βραβεία Αργεντίνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου
Ο Γκαµπριέλ χώρισε πριν από τέσσερα χρόνια. Από τότε η Σόφια, η οκτάχρονη κόρη του είναι το κέντρο της ζωής του, μέχρι τη στιγµή που στην ζωή του θα µπει η Βίκυ µια όµορφη, ανεξάρτητη και γεµάτη αυτοπεποίθηση γυναίκα που στην πρώτη τους συνάντηση, και χωρίς να ξέρει τίποτα για τη ζωή του, του παραθέτει τον µοναδικό της όρο σε οποιαδήποτε νέα γνωριµία: δεν θα κάνει ποτέ σχέση µε κάποιον που έχει παιδιά.

Που και πότε? Κυριακή 5 Ιουνίου στις 21.00 στον κινηματογράφο Λαΐς

Cuatro lunas

Μεξικό, 2013 Εγχ, 110'

Σκηνοθεσία: Sergio Tovar Velarde
Πρωταγωνιστούν: Antonio Velázquez, Alejandro de la Madrid, Cesar Ramos, Gustavo Egelhaaf, Alonso Echánove, Alejandro Belmonte, Gabriel Santoyo, Sebastián Rivera

Fact: Καλύτερη Ταινία του Φεστιβάλ Μπαρτσελόνα 2015
Ένα 11χρονο αγόρι παλεύει να μην αποκαλύψει την έλξη που νιώθει για τον μεγαλύτερο εξάδελφο του. Δυο φίλοι από τα παιδικά τους χρόνια, θα αναπτύξουν ερωτικό δεσμό με τον ένα να νιώθει τρόμο, αν η σχέση τους γίνει γνωστή δημόσια. Μια ομοφυλοφιλική σχέση θα δοκιμαστεί, από την παρουσία ενός τρίτου άντρα. Ένας ηλικιωμένος κύριος, θα θελήσει να προσεγγίσει έναν επαγγελματία εραστή. Τέσσερις ιστορίες αγάπης και απογοήτευσης.

Που και πότε? Κυριακή 5 Ιουνίου στις 22.45 στον κινηματογράφο Λαΐς

Feriado

Εκουαδόρ, 2014 Εγχ, 83'

Σκηνοθεσία: Diego Araujo
Πρωταγωνιστούν: Juan Arregui, Elena Vargas, Cristina Morrison, Peki Andino, Canela Samaniego, Manuela Merchán, Irwin Ortiz, Francisco Perez

Fact: Υποψήφια καλύτερη Ταινία στην κατηγορία Generation 14 Plus της Μπερλινάλε 2014
O Xoυάν Πάμπλο, ένα αγόρι 16 ετών, ταξιδεύει στο κτήμα της οικογένειας, στο οποίο έχει καταφύγει ο θείος του, ένας τραπεζίτης που εμπλέκεται σε ένα σκάνδαλο διαφθοράς, μαζί με τη γυναίκα και τα έφηβα παιδιά του. Εκεί, o Xoυάν Πάμπλο θα γνωρίσει τον Χουάνο, έναν μυστηριώδη χεβιμεταλά από το διπλανό χωριό. Μαζί του, ο Xoυάν Πάμπλο θα ανακαλύψει έναν απελευθερωμένο κόσμο εντελώς ξένο από αυτόν που εκείνος γνώριζε μέχρι τώρα.

Που και πότε? Δευτέρα 6 Ιουνίου στις 21.00 στον κινηματογράφο Λαΐς

Los Hongos

Κολομβία, 2014 Εγχ, 103'

Σκηνοθεσία: Oscar Ruiz Navia
Πρωταγωνιστούν: Jovan Alexis Marquinez, Calvin Buenaventura, Atala Estrada, Gustavo Ruiz Montoya, María Elvira Solis, Dominique Tonnelier, Ángela García

Fact: Βραβεία της Επιτροπής στα Φεστιβάλ Λοκάρνο, Ρότερνταμ και Σεβίλης
Κάθε βράδυ μετά τη δουλειά του στην οικοδομή, ο ΡΑΣ κάνει γκραφίτι σε διάφορους τοίχους της γειτονιάς του, στο Καλί της Κολομβίας. Μια μέρα ο ΡΑΣ χάνει τη δουλειά του και κλέβει τενεκέδες με χρώματα με τα οποία σκοπεύει να ζωγραφίσει μια μεγάλη τοιχογραφία στο οικόπεδο δίπλα από το σπίτι του.

Που και πότε? Δευτέρα 6 Ιουνίου στις 22.30 στον κινηματογράφο Λαΐς

Las ovejas no pierden el tren

Ισπανία, 2014 Εγχ, 103'

Σκηνοθεσία: Álvaro Fernández Armero
Πρωταγωνιστούν: Raúl Arévalo, Inma Cuesta, Alberto San Juan, Candela Peña, Jorge Bosch, Kiti Mánver, Irene Escolar, Pepo Oliva

Fact: Ένα εκατομμύριο εισιτήρια στο Ισπανικό Box Office!
Η Λουίσα κι ο Αλμπέρτο υποχρεώθηκαν να πάνε να ζήσουν στην επαρχία, αλλά η ειδυλλιακή αγροτική ζωή αρχίζει γρήγορα να δείχνει την λιγότερο ευχάριστη πλευρά της. Επί πλέον, το ζευγάρι δεν περνά και τις καλύτερες στιγμές του. Η Λουίσα επιμένει ν’ αποκτήσει ένα δεύτερο παιδί, παρ’ όλο που το τίμημα είναι το πιο αδιάφορο σεξ που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Που και πότε? Τρίτη 7 Ιουνίου στις 21.00 στον κινηματογράφο Λαΐς

NN

Περού, 2014 Εγχ, 90'

Σκηνοθεσία: Héctor Gálvez
Πρωταγωνιστούν: Paul Vega, Antonieta Pari, Isabel Gaona, Lucho Cáceres, Gonzalo Molina, Manuel Gold, Amiel Cayo

Fact: Υποψηφιότητα του Περού στα Βραβεία Oscar στην κατηγορία Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας
Το σώμα ενός άνδρα –ο οποίος είχε εξαφανιστεί κατά την περίοδο της πολιτικής βίας στο Περού– έχει εκταφεί, αλλά κανείς δεν εμφανίζεται για να το περισυλλέξει. Το μόνο στοιχείο για την ταυτοποίηση του πτώματος είναι η φωτογραφία ενός χαμογελαστού κοριτσιού η οποία βρέθηκε στο πουκάμισό του.

Που και πότε? Τρίτη 7 Ιουνίου στις 23.00 στον κινηματογράφο Λαΐς

La Culpa del Cordero

Ουρουγουάη, 2012 Εγχ, 85'

Σκηνοθεσία: Gabriel Drak
Πρωταγωνιστούν: Mateo Chiarino, Ricardo Couto, Lucía David de Lima, Paula Drak, Rogelio Gracia. Susana Groisman, Ernesto Liotti

Fact: Υποψήφια Καλύτερη Ταινία Φεστιβάλ Σάο Πάουλο 2012
Ο Χόρχε και η Ελένα ήταν παντρεμένοι εδώ και τριανταπέντε χρόνια. Λίγο πριν από την πρόσφατη συνταξιοδότηση του Χόρχε, το ζευγάρι αποφασίζει να κάνει μια σημαντική αλλαγή στη ζωή του και, για να την ανακοινώσει στην υπόλοιπη οικογένεια, καλεί τα τέσσερα παιδιά του να ψήσουν και να φάνε όλοι μαζί...

Που και πότε? Τετάρτη 8 Ιουνίου στις 19.15 στον κινηματογράφο Λαΐς (Είσοδος ελεύθερη ώσπου να καλυφθούν οι θέσεις)

El Clan

Αργεντινή, 2015 Εγχ, 110'

Σκηνοθεσία: Pablo Trapero
Πρωταγωνιστούν: Guillermo Francella, Peter Lanzani, Lili Popovich, Gastón Cocchiarale, Giselle Motta, Franco Masini, Antonia Bengoechea, Stefanía Koessl

Fact: Πέντε Βραβεία Αργεντίνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου 2015, Goya Καλύτερης Λατινοαμερικάνικης ταινίας
Φαμίλια Πούτσιο, μια οικογένεια υπόδειγμα! Ελάχιστοι άλλοι μπορούν να έχουν τα προνόμια που διαθέτουν αυτοί. Με έναν ικανότατο καταστηματάρχη πατέρα, που φροντίζει να μην λείψει τίποτα από τα πέντε παιδιά του και μια μητέρα αφοσιωμένη στην σωστή εκπαίδευση των τέκνων της. Στην πραγματικότητα οι Πούτσιο δεν είναι τίποτα παραπάνω από στυγνοί, τυρρανικοί, σαδιστές φονιάδες, που κρύβονται καλά πίσω από την μαρκίζα τους!

Που και πότε? Τετάρτη 8 Ιουνίου στις 21.00 στον κινηματογράφο Λαΐς (Τελετή Έναρξης)

Vida sexual de las plantas

Χιλή, 2015 Εγχ, 95'

Σκηνοθεσία: Sebastián Brahm
Πρωταγωνιστούν: Francisca Lewin, Mario Horton, Cristián Jiménez, Gabriela Aguilera, Ingrid Isensee, Gloria Laso, Nathalie Nicloux

Fact: Βραβείο ελπιδοφόρου σκηνοθέτη, στο Φεστιβάλ Σαν Σεμπάστιαν 2015
Ένας τραυματισμός στο κεφάλι προκαλεί στον αγαπημένο της Μπάρμπαρα, Γκίγε, νοητική στέρηση. Μετά από αυτό το ατυχές γεγονός, η Μπάρμπαρα παύει να νιώθει την έλξη που είχε για αυτόν. Τώρα που κοντεύει τα 35 και επιθυμώντας να γίνει μητέρα, η Μπάρμπαρα θα βρει ένα νέο σύντροφο αλλά θα την στοιχειώσει η μνήμη ενός χαμένου έρωτα.

Που και πότε? Τετάρτη 8 Ιουνίου στις 23.00 στον κινηματογράφο Λαΐς

Αγάπησα μια γυψοσανίδα!

του zerVo (@moviesltd)

Σε γενικές γραμμές, η ρομαντική κομεντί ορίζει το (δημοφιλέστατο) κινηματογραφικό είδος εκείνο, που αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη κρίση στις ημέρες μας, εφόσον λίγο έως πολύ, οι πηγές ιδεών για κάτι το διαφορετικό, το ξεχωριστό, το πρωτότυπο, έχουν στερέψει και οι θεματικές ουσιαστικά ανακυκλώνουν στο εκράν πανομοιότυπους φιλμικούς έρωτες. Η απόπειρα, κυρίως, του ευρωπαϊκού σινεμά είναι να τραβήξει μια γραμμή σύνδεσης του σινερομάντζου με διάφορα άλλα ζόρια που πλήττουν τα ζευγάρια (ή τις μονάδες τους) στο ρουτινιάρικο κάθε μέρα, κτίζοντας έτσι μια πιο σοσιολογική μελέτη γύρω τους, σαν περιτύλιγμα ας πούμε του προσφερόμενου rom-com. Απομόνωση, πλήξη, φόβος, αγωνία στο πάλεμα εξεύρεσης του άλλου μισού, μιξαρισμένα με καταστάσεις γλαφυρές. Σίγουρα έτσι το τελικό αποτέλεσμα, αποκτά ένα κάπως, πιο ενδιαφέρον ε?

Αριστούχος και τρομακτικές δυνατότητες πιανίστα είναι η Μασίν, νεαρή χαμηλών τόνων και αγαθοβιόλα Παριζιάνα, που όμως τρομοκρατημένη από τις ακραίες μεθόδους του καθηγητή - μέντορα της, ποτέ της δεν κατάφερε να περάσει το μεγάλο τεστ που θα της ανοίξει διάπλατα τις πόρτες μιας σπουδαίας καριέρας. Προκειμένου να μην χάσει μια ακόμη ευκαιρία στον διαγωνισμό που πλησιάζει, θα αποφασίσει να ρίξει όλο της το βάρος στις πρόβες, γεγονός που θα την οδηγήσει να μετακομίσει σε εργένικο διαμερισματάκι, εκεί που θα βρει όλο τον χρόνο και τον χώρο να ασχοληθεί με ότι πραγματικά αγαπά. Κάποιος άγνωστος, όμως, σιμά της, θα έχει εντελώς διαφορετική άποψη για την όχι και τόσο αθόρυβη, άφιξη της...

Δαιμόνιος και πολυπράγμων, ο ευφυέστατος Μασέν, ξοδεύει ολάκερη την ημέρα του, αποτραβηγμένος στο δικό του στούντιο, ασχολούμενος με μαθηματικές εξισώσεις και δαιδαλώδεις γεωμετρικούς γρίφους, ξεσπώντας με τρόπο δημιουργικό τον κυκλώνα που έχουν στήσει αριθμοί και σύμβολα μέσα στο μυαλό του. Εργασίες που αν κάτι προϋποθέτουν είναι ησυχία και ηρεμία και ο ερχομός στην αντίπερα άκρη της μονοτουβλιάς της μουσικού, θα προκαλέσει ολοκληρωτική αναστάτωση στην γαλήνη του. Λειτουργώντας εκδικητικά και πέρα από τις προσταγές της φίλια γειτνίασης, θα δημιουργήσει κι ενεός με την σειρά του συνθήκες φασαρίας τέτοιες, ώστε ούτε η γειτόνσσα να καταφέρει ποτέ να συγκεντρωθεί στα μουσικά μαθήματα της...

Κι έτσι με ελάχιστους πόντους να χωρίζουν τις υπάρξεις τους, οι δύο αποφασισμένοι να τραβήξουν παρέα με την μοναξιά τους, όλο τον μακρύ δρόμο της ζωής, νέοι, θα κηρύξουν εκατέρωθεν πόλεμο, με αποτέλεσμα αμφότεροι να απολέσουν την πολυπόθητη privacy. Μήπως όμως αυτό τους το κοινό στοιχείο τους χαρακτήρα τους, η διάθεση για αυτοαπομόνωση, σημάνει ταυτόχρονα και τον κρίκο που ενδεχόμενα φέρει κοντύτερα τις όχι και τόσο ηλιόλουστες ψυχές τους? Είναι η ώρα που για τον μονόχνωτο, απότομο, μισάνθρωπο μα κατά βάθος ευαίσθητο και πάντα ειλικρινή Μασέν και την παλεύοντας μονίμως να κατορθώσει έστω και την πιο μικρή επιτυχία, καλόκαρδη μα όχι και τόσο ξύπνια Μασίν, να γρατζουνίσουν κομματάκι τον σοβά μικραίνοντας το σύνορο που τους χωρίζει. Για όλο τον τοίχο έχουμε ακόμη καιρό...

Όπερ σημαίνει μια ολόκληρη ταινία, καθαρόαιμης Φραντσέζικης αισθητικής, από εκείνες που το χαμόγελο παραμένει ζωγραφισμένο στην φάτσα του θεατή, χωρίς ποτέ το κέφι να φτάσει στα ουράνια πάντως, παρότι σε ουκ ολίγα σημεία του το εδώ χιούμορ οδηγείται σε ακρότητες που οι Γάλλοι δεν συνηθίζουν. Η λογική κι η ευαισθησία όμως, ιδιαίτερα στο πως προσεγγίζονται οι δύο χαρακτήρες, κερδίζει την ματιά πέρα από όποιο πενιχρού γέλιου ανέκδοτο, πασπαλίζοντας με ρινίσματα μιας κάποιας μελαγχολίας το σκηνικό, στην αντίληψη του πόσο μόνοι ενδέχεται κάποια στιγμή να μείνουν άνθρωποι, κανονικοί, με σημαντικά προτερήματα, αλλά και λογικά ελαττώματα.

Κι έτσι η σύγχρονη βερσιόν του μύθου της Θίσβης και του Πυράμου, που εννοείται δεν στερείται χάπι έντ, κινείται στο μοτίβο της ένθεν και του κακείθεν, με την προσθήκη της περιέργειας οσονούπω στο σενάριο, για το πως μπορεί να μοιάζει στην όψη το γειτονικό όνειρο, μιας και ποτέ (εντάξει, ποτέ...) σε όλο το φιλμ, τα βλέμματα δεν συναντώνται. Για να γεμίσει το 90λεπτο και να μην καταλήξουμε σε μια διαρκή επανάληψη του off the wall πινγκ πονγκ, το σενάριο καλοδέχεται δύο ακόμη περιφερειακούς χαρακτήρες, τα αδέλφια των "αγαπημένων", που επίσης οι ζωές τους είναι μπερδεμένες, αλλά τουλάχιστον ετούτοι οι δύο δείχνουν πολύ πιο αποφασιστικοί στο να σαλτάρουν στην αντίπερα όχθη.

Χαριτωμένη έστω κι αν δεν προσφέρει κάτι που δεν έχει ειπωθεί ξανά, είναι λοιπόν η ρομαντζούλα Un Peu, Beaucoup, Aveuglement, που λαμβάνει χώρα (κυρίως) μέσα ένα χωρισμένο στην μέση απαρτμάν, σκάρτων πενήντα τετραγωνικών και που ορίζει το δημιουργικό ντεμπούτο (σε σενάριο που συνυπογράφει η καλή του, πρώην μοντέλα και υποδυόμενη την σέξαλλη αδελφή εδώ, Lilou Fogli) του αξιόλογου και ως ηθοποιού Clovis Cornillac, που εδώ κρατά και τον ρόλο του παραιτούμενου genius. Φυσικά όπως συμβαίνει στο σύνολο των made in France κομεντί, τα περισσότερα φώτα τραβά πάνω του το κορίτσι, δηλαδή η κοψιάς Laurent, ενζενί, Melanie Bernier, που μας συστήνεται με γυαλούμπες και κότσο γεροντοκόρης, το πλάνο της έκστασης στην απόδοση του Σοπέν όμως, αφήνει τον νου να τρέξει, για να την φανταστεί σύντομα σε πιο προχωρημένες ερμηνείες...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Ιουνίου 2016 από την Tanweer

Απόδραση από την κόλαση

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Φασισμός και... χριστιανισμός, χέρι με χέρι!

Η ταινία αυτή είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα (η ιστορία που αφηγείται είναι φανταστική αλλά ενταγμένη σε ρεαλιστικά, αληθινά συμβάντα), οπότε έχει σημασία νομίζω να δούμε τι λέει το κατατοπιστικό δελτίο τύπου για την «Αποικία Αξιοπρέπεια»:

''Η «Αποικία Αξιοπρέπεια» δημιουργήθηκε το 1961 από τον Γερμανό ιεροκήρυκα Πάουλ Σάιφερ και τους οπαδούς του. Επρόκειτο για μια ερμητικά απομονωμένη κατασκήνωση 350 χλμ. νότια από το Σαντιάγο της Χιλής, την οποία διοικούσε ο Σάιφερ για περίπου 40 χρόνια, ενώ όλοι οι κάτοικοί της ήταν αιχμάλωτοι στο δικτατορικό του κράτος εν κράτει, ζώντας σύμφωνα με τους αυταρχικούς του κανόνες. Η Colonia Dignidad είχε χτιστεί αρχικά ως «πρότυπο γερμανικό χωριό» και με την πρόφαση της φιλανθρωπικής οργάνωσης προς όφελος των αγροτικών πληθυσμών της περιοχής, κατάφερε να γίνει μια από τις μεγαλύτερες φάρμες στη Χιλή. Στη διάρκεια τεσσάρων δεκαετιών, ελάχιστοι άνθρωποι κατάφεραν να αποδράσουν από την Αποικία, καθώς οι περισσότεροι από τους έγκλειστους που προσπάθησαν να διαφύγουν αναγκάζονταν να επιστρέψουν, με την συνδρομή της Γερμανικής Πρεσβείας που συνεργαζόταν στενά με τον Σάιφερ.

Όταν ο Πινοτσέτ ανέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα το 1973, ξεκίνησε ένα ακόμα σκοτεινότερο κεφάλαιο. Λόγω των στενών δεσμών του με τη μυστική υπηρεσία DINA (Dirección de Inteligencia Nacional), ο Σάιφερ επέτρεψε στο καθεστώς να χρησιμοποιήσει την Colonia ως χώρο βασανιστηρίων των πολιτικών κρατουμένων. Επίσης, παρήγαγε και εμπορευόταν όπλα και δηλητηριώδη αέρια για την στρατιωτική κυβέρνηση, ενώ προσπάθησε ακόμα και να εμπλουτίσει ουράνιο. Οι πρώτες αναφορές των ΜΜΕ στα τέλη της δεκαετίας του ’70 σοκάρισαν τον κόσμο, χωρίς όμως να υπάρξει καμία απολύτως συνέπεια στη Χιλή. Μόνο όταν ο Πινοτσέτ παραιτήθηκε το 1990 προχώρησαν οι νομικές υπηρεσίες σε επίσημες κατηγορίες κατά του Σάιφερ, ο οποίος απέδρασε στην Αργεντινή. Συνελήφθη το 2004 και καταδικάστηκε από τη δικαιοσύνη της Χιλής σε 33 χρόνια φυλάκισης, για χιλιάδες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών κι άλλα εγκλήματα. Ο Σάιφερ πέθανε στη φυλακή, στο Σαντιάγο, το 2010, ενώ τα πρώην μέλη της Αποικίας παρέμειναν στον χώρο και ανέλαβαν την ιδιοκτησία, μετονομάζοντάς την σε Villa Baviera''.

Γνωρίζατε κάτι από τα παραπάνω; Πολύ ενδιαφέροντα, έτσι; Η Colonia, μια συμπαραγωγή Γερμανίας, Γαλλίας και Λουξεμβούργου, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον περασμένο Σεπτέμβριο, στο φεστιβάλ του Τορόντο. Αυτή είναι η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Florian Gallenberger και η τρίτη στην οποία συνεργάζεται με τον Daniel Brühl. Το 2001, με τη μικρού μήκους ταινία του «Quiero ser (I want to be...)» κέρδισε το αντίστοιχο Όσκαρ!

Η υπόθεση: Χιλή, 1973. Η Λένα είναι μια αγγλόφωνη αεροσυνοδός, που φτάνει με μια πτήση της Lufthansa στην πρωτεύουσα της χώρας. Εκεί, θα συναντήσει τον αγαπημένο της, τον Ντάνιελ, έναν αγωνιστή φωτογράφο, που είναι στο πλευρό του αριστερού προέδρου της χώρας, Σαλβαδορ Αλιέντε. Στην τριήμερη συνάντησή του που για το ζευγάρι φάνταζε ως μίνι ερωτικές διακοπές, όμως, η κυβέρνηση θα πέσει και χούντα θα ενσκύψει στη χώρα, με δικτάτορα τον Πινοτσέτ. Ο Ντάνιελ λόγω των φωτογραφιών του μεταφέρεται σε μια κρυφή στρατιωτική εγκατάσταση όπου γίνονται ανακρίσεις και βασανιστήρια.

Ο χώρος των βασανιστηρίων της χούντας είναι χτισμένος υπογείως, κάτω από τη γερμανική κοινότητα Colonia Dignidad («Αποικία Αξιοπρέπεια»), που χρησιμοποιείται ως κάλυψη. Η αποικία, δημιούργημα του ιεροκήρυκα Πάουλ Σάιφερ, πρώην συνεργάτη των Ναζί, παρουσιάζεται ως μια φιλανθρωπική οργάνωση. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια θρησκευτική και στρατιωτική σέκτα, από την οποία δεν έχει καταφέρει να αποδράσει ποτέ κανείς. Μέσα στην απελπισία της, η Λένα αποφασίζει να γίνει μέλος της μυστηριώδους αίρεσης, ελπίζοντας ότι θα βρει τον Ντάνιελ και θα τον βοηθήσει να αποδράσει. Αυτό που θα συναντήσει δεν θα μπορούσε να το φανταστεί ούτε στους πιο σκοτεινούς εφιάλτες της...

Η άποψή μας: Να έχεις στα χέρια σου μια τόσο δυνατή πρώτη ύλη και να χτίζεις κάτι τόσο απροσδόκητα μέτριο – για να μην πω κάτι πολύ χειρότερο. Να ξεκινάς να σκίσεις τη χούντα του Πινοτσέτ και τα εγκλήματά της και μετά τα 30 πρώτα λεπτά να μην υπάρχει η δικτατορία ούτε ως αναφορά σε όσα συμβαίνουν επί της μεγάλης οθόνης. Να έχεις να διαχειριστείς ένα τόσο σπουδαίο γεγονός, που δεν το γνωρίζει πολύς κόσμος και να το εξισώνεις με μια περιπέτεια τύπου Τζέιμς Μποντ, όπου οι... απιθανότητες συμβαίνουν η μία μετά την άλλη! Από την... τυχαία συνάντηση των δύο εραστών στο Σαντιάγκο (εκείνη τον βλέπει από το λεωφορείο καθώς εκείνος... αγωνίζεται!) μέχρι το πόσο εύκολα πείθει ο Ντάνιελ τους πάντες ότι μετατράπηκε σε ηλίθιο λόγω των ηλεκτροσόκ, αυτά είναι πράγματα που δεν μπορεί να τα καταπιείς εύκολα ως θεατής. Πόσο μάλλον το ότι οι Χιλιανοί προτιμούν να ομιλούν εις την αγγλικήν, παρά το γεγονός ότι μητρική τους γλώσσα είναι τα ισπανικά!

Πολλά φάουλ μαζεμένα κύριε σκηνοθέτα! Ναι, προφανώς, μπορεί οι προθέσεις του Florian Gallenberger να ήταν οι πιο αγνές και αγαθές – απλά να ήθελε δηλαδή να μάθουν για αυτήν τη σκοτεινή σελίδα της παγκόσμιας ιστορίας όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι. Το τελικό αποτέλεσμα όμως δεν τον δικαιώνει. Λείπει το σκηνοθετικό όραμα, λείπει εκείνη η καταγγελτική φλόγα που θα πείσει, θα οργίσει, θα συγκινήσει. Εδώ έχουμε μια – δυστυχώς – διεκπαιρεωτική αφήγηση που «σκοτώνει» κάθε προσπάθεια από πλευράς θεατή να πάρει την ταινία στα σοβαρά. Η Emma Watson προσπαθεί να απομακρυνθεί με κάθε της ταινία μακριά από τον «Χάρι Πότερ», αν δεν έχεις όμως το κατάλληλο σενάριο και εκείνον τον σκηνοθέτη που θα σε υποστηρίξει, απλά δεν πείθεις. Με τίποτε!

Εκείνος που πραγματικά καταστρέφεται υποκριτικά είναι ο Michael Nyqvist. Ο Σουηδός ηθοποιός, που έγινε γνωστός παγκοσμίως ως Mikael Blomkvist στη σουηδική κινηματογραφική μεταφορά του «Το κορίτσι με το τατουάζ» (2009), ως Πάουλ Σάιφερ είναι... απαράδεκτος! Υστερικός, σαν να βγήκε από z-movie, από κακό φιλμ τρόμου, συμβάλλει με τον τρόπο του και στο exploitation που κάνει η ταινία. Κρίμα, γιατί, είπαμε, το υλικό θα μπορούσε να δώσει μια πρώτης τάξεως ταινία. Κρίμα και για το σάουντρακ, που κρύβει μερικά διαμαντάκια, όπως το «Samba Pa Ti» του Santana...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Ιουνίου 2016 από την Weird Wave

I'm back, you bastards!

του zerVo (@moviesltd)

Με σταθερό βήμα, το περήφανο άλογο προχωρά, σούρουπο, πάνω στον σκονισμένο δρόμο της έρημης πόλης. Ακριβώς στο νοητό της κέντρο, σταματά κι ο καβαλάρης του, αγέρωχος, ανέκφραστος κι ευθυτενής, με ένα σάλτο, πατάει σταθερά στην γη, δείχνοντας πως έχει μόλις φτάσει εδώ, αποφασισμένος για όλα. Δυο ματιές, αριστερά και δεξιά, κλεφτές κάτω από το στραβά βαλμένο του καμπόηκο καπέλο, τον πείθουν πως η γαλήνη του τόπου, που δεν έχει προετοιμαστεί ούτε για την άφιξη του, ούτε για το εκδικητικό του πλάνο, πολύ σύντομα θα διαταραχθεί. Βάζει το χέρι στην τσέπη, βγάζει από το πακέτο του ένα τσιγάρο και το ανάβει, γεμίζοντας με καπνό τα απειλητικά λόγια, που με σιγουριά θα βγουν από το στόμα: "Ξαναγύρισα, καθάρματα!"

Ντάνγκαταρ, Αυστραλιανή επαρχία. Μόνιμοι κάτοικοι ούτε δυο ντουζίνες, πέντε - έξι σπίτια, δυο καλύβες, ένα μπακάλικο, ένα φαρμακείο, μια εκκλησία, ένα σχολείο, ένα δημαρχείο. Σε αυτό τον πάμφτωχο και μίζερο ερημότοπο, που οι κάτοικοι του βγάζουν τα προς το ζην από τις βαριές αγροτικές εργασίες, νύχτα θα γυρίσει η Τίλι Ντάνατζ. Γέννημα θρέμμα της απομακρυσμένης κωμόπολης, που ούτε καν δέκα χρονώ δεν ήταν όταν εκδιώχθηκε από τους αγριεμένους συντοπίτες της κατηγορούμενη ως η βασική υπεύθυνη του ατυχήματος, με θύμα τον πανούργο συνομήλικο της, Στιούαρτ, γιου του απολυταρχικού δημάρχου Πέτιμαν.

Έχοντας διαβεί τον κόσμο όλο, από το Λονδίνο στο Μιλάνο κι από εκεί στην λαμπερή Πόλη του Φωτός, όπου διδάχτηκε την τέχνη της μοδιστρικής, η αριστοκρατική και κομψοντυμένη σαν Παριζιάνα Τίλι, θα πατήσει και πάλι τα πάτρια εδάφη, εικοσιπέντε χρόνια μετά το τραγικό συμβάν, έχοντας δυο εκκρεμότητες να βάλει σε τάξη. Αρχικά να φροντίσει την μόνη, ανήμπορη και καταπονημένη από την γεροντική άνοια μάνα της, Μόλι, που πλέον βρίσκεται κατάκοιτη στην βρωμερή τρώγλη της, στην απόμερη κορυφή του λόφου. Και κατοπινά να καθαρίσει το μέτωπο της, αποκαλύπτοντας όλη την αλήθεια για το τι συνέβη εκείνο το μοιραίο πρωινό, όταν ολόκληρο το χωριό στράφηκε εναντίον της, πιστεύοντας την για φόνισσα...

Γουέστερν αναγράφεται δίπλα στην λέξη είδος, αν αναζητήσει κανείς πληροφορίες για την περίπτωση του The Dressmaker. Και πραγματικά όλο το στήσιμο, αισθητική, ντεκόρ, παραπέμπουν σε Φαρ Ουέστ, όπως άλλωστε πολλάκις το έχει κατορθώσει το σινεμά από τους Αντίποδες την τελευταία δεκαετία, με μπροστάρη τον εξαίρετο John Hillcoat. Κι αυτό το κλίμα, που ποτέ δεν εγκαταλείπει την βασική ατμόσφαιρα της Άγριας Δύσης, βρίσκει σαν βασικό σύμμαχο και συμπαραστάτη τον σεναριακό σπινθήρα της Εκδίκησης, λατρεμένο συστατικό οποιουδήποτε κινηματογραφικού πιστολιδιού αξιώσεων έχει υπάρξει στα χρονικά. Το ιδιόμορφο στην περίπτωση μας είναι που κανένα Κολτ και κανένα Σμιθ Εντ Γουέσον δεν παίζει στο εκράν, ανταυτού την σκυτάλη το σιδερικό, την δίνει στην καλογυαλίσμένη, μαντεμένια με την ακατάπαυστα πολυβολική βελόνα της Singer. Ο Δούρειος Ίππος της κοντεσίνας, θα είναι η haute couture της και με τις ικανότητες της στην ραφή βελούδινων τουαλετών, θα φανταστεί πως θα ανατρέψει την εναντίον της κατάσταση.

Εξ ορισμού λοιπόν, όταν το εργαλείο της τιμωρίας ορίζεται από την κοπτοραπτική μηχανή (!) λογικά το ύφος που ακολουθεί το πόνημα της Aussie ντιρέκτορος Jocelyn Moorehouse είναι γλαφυρό, πιο ανάλαφρο και με διαρκείς τάσεις προς το κωμικό. Κατεύθυνση που ουδέποτε δείχνει όμως η βασική του πρωταγωνίστρια, που πίσω από την σπινθηροβόλα της ματιά, διακρίνεται μόνιμα η σκέψη του να τα κάνει όλα, εδώ και τώρα ρημαδιό. Όλοι όμως οι περιφερειακοί χαρακτήρες, από την καταβεβλημένη, όσο και επίμονη να αναστηθεί και να επανέλθει μάνα (εκπληκτική η πολύ σπουδαία Judy Davis στον ρόλο) μέχρι τον κρυφο-γκέι, παρενδυσία Σερίφη (απομυθοποίηση του κακίστρου αντρακαρά Σμιθ από τον τοπικό σταρ Hugo Weaving) και από τις σουρλουλούδες της γειτονιάς ίσαμε τους αδέκαρους κοκκινολαίμηδες του ξέφωτου, δημιουργούν σταθερά κλίμα Μολιερικής φάρσας, που εξελίσσεται πάνω σε ένα αντισυμβατικά γλυκόπικρο Μπεκετικό σανίδι.

Που συνάμα ορίζει και τον μικρόκοσμο του αόρατου από τον χάρτη Ντάνγκαταρ, που ως τόσο μικρό και σε έκταση και τόσο περιοριστικό, δεν αφήνει το παραμικρό κρυφό κάτω από τον ήλιο, ούτε ασχολίαστο, ούτε δίχως κριτική. Οι πολίτες του, δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα ελευθερίας, οι αποφάσεις τους είναι παρμένες κατόπιν συνολικής συμφωνίας, του τι είναι αγαθό κι ευγενικό, όπως κατά βάση ορίζεται από τον αγέλαστο προύχοντα Πέτιμαν. Κι ενώ τα πάντα εξελίσσονται σε ένα τόσο στενό, ούτε δυο εκτάρια χώρο, άπαντες, κρύβουν από την ομήγυρη ένα τόσο σημαντικό μυστικό, που δένει σαν κρίκος πάνω στην μακριά αλυσίδα που ενώνει τις τύχες όλων. Μέχρις εδώ, από όλο αυτό το εξαιρετικά στημένο και καταπληκτικά φωτογραφημένο, πειραγμένο γουέστερν, ήμουν απόλυτα ευχαριστημένος. Ευτυχής θα έλεγα. Η φουλαρισμένη στο πνιγηρό δάκρυ ανατροπή, που παραμένει άγνωστο για ποιον λόγο επέλεξε η σεναριογράφος (συντροφιά με τον καλό της P.J. Hogan, δημιουργό του Muriel's Wedding αλλά και του My Best Friends Wedding) ίσως έρχεται συνολικά αταίριαστη στο γενικότερο φίλινγκ, ειδικά όταν το φινάλε εξαρχής μοιάζει προβλέψιμο. Μου χάλασε τον ειρμό το απρόσμενο περιστατικό, την ισορροπία, αν καλά και σώνει θα έπρεπε να τονιστεί η περσόνα της καταραμένης, μπορούσε να λάβει χώρα με αμέτρητους ακόμη γουεστερνικούς τρόπους.

Το παράξενο είναι που μια τόσο όμορφα δομημένη δημιουργία, το πιθανότερο θα ήταν στο άκουσμα της χώρας προέλευσης της (γεγονός, αυτό) μάλλον θα περνούσε παντελώς απαρατήρητη από το κοινό, ελλείψει μιας τόσο γιγάντιας σταρ στην κορυφή του καστ της. Είκοσι χρόνια από τον καιρό του Τιτανικού, η Kate Winslet, ομορφότερη, ωριμότερη, εκφραστικότερη, λαμπερότερη και αισθησιακά εκρηκτικότερη από ποτέ, δείχνει πως μπαίνει με φόρα στο δεύτερο χρονικά κομμάτι της καριέρας της, καλούμενη πλέον να αποδώσει χαρακτήρες σαραντάχρονης. Το πιτσιρίκι - ο κατά μιάμισι δεκαετία νεότερος της Liam Hemsworth - για πλάκα σέρνεται στην ποδιά της, όπως θα έκανε εκτιμώ κι ο πάσα ένας, μπροστά στην εντυπωσιακή θωριά μιας τέτοιας ονειρικής γυναίκας όπως η Αγγλίδα. Που εδώ, σε ετούτη την αξιοπρεπέστατη πλην χαμηλόφωνη φιλμική πρόταση από την μακρινή Αυστραλία, αστραφτερή και φρέσκια, προσθέτει ακόμη ένα θετικό ρούμπο, στο πουγγί με τις μεγάλες ερμηνείες. Αγαπημένη...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Ιουνίου 2016 από την Seven / Spentzos

Be Our Guest! Σε συνέχεια λοιπόν, των εξαιρετικών από κάθε άποψη, μα και απόλυτα επιτυχημένων εμπορικά, live action διασκευών των σπουδαίων animation στιγμών της, η Disney επιχειρεί το επόμενο βήμα της, μετά από την Cinderella και το The Jungle Book, με το φημισμένο και αναμενόμενο Beauty And The Beast, επιδιώκοντας και πάλι να σαρώσει τα box offices όπως είχε κατορθώσει και το 1991. Σκηνοθετημένο από τον ικανότατο και Οσκαρούχο δημιουργό Bill Condon, το φιλμ αναπλάθει την πασίγνωστη ιστορία της Μπελ μιας λαμπερής, πανέμορφης και ανεξαρτήτου πνεύματος νεαρής κοπέλας, που απάγεται και αιχμαλωτίζεται μέσα στους τέσσερις τείχους του απροσπέλαστου πύργου, από το πανάσχημο Τέρας! Ερχόμενη σε επαφή με τους υπηρέτες του κακίστρου άρχοντα, θα μάθει να κοιτάζει πίσω από την σκοτεινή του βιτρίνα, αντιλαμβανόμενη πως πίσω της κρύβει μια αληθινά ενάρετη, πριγκιπική ψυχή. Από την καινούργια αυτή εκδοχή, δεν θα λείψει η ορίτζιναλ μουσική επένδυση και τα τραγούδια υπογραφής του Alan Menken, ο οποίος απέσπασε δύο Βραβεία Ακαδημίας εκείνη την χρονιά, με κάποιες προσθήκες που αναμένεται να εκμοντερνίσουν κάπως τον μύθο και που το χεράκι αναμένεται να βάλει και ο σπουδαίος Tim Rice. ήδη η μπράντα έδωσε στο κοινό ένα πρώτο τίζερ, διαλαλώντας για πρώτη φορά την ημερομηνία εξόδου της Πεντάμορφης, στις 17 Μαρτίου 2017!

Μοιράζοντας και το οριστικό καστ του φιλμ, που στους βασικούς του ρόλους συναντάμε την Emma Watson, στην σπουδαιότερη ευκαιρία που της δίνεται για να εκτοξεύσει μια και καλή την καριέρα της ως Μπελ και τον Dan Stevens ως Beast. Τον ρόλο του όμορφου και γοητευτικού Prince Γκαστόν αναλαμβάνει ο Luke Evans, ενώ ο Kevin Kline θα ερμηνεύσει τον πατέρα της νεαρής. Εξαιρετικές φαντάζουν και οι λοιπές επιλογές που ορίζουν οι Ewan McGregor (Λιμιέρ το κηροπήγιο), Stanley Tucci (Μαέστρο Καντέντσα, το τσέμπαλο), Gugu Mbatha Raw (Πλιμέτ, το φτερό ξεσκονίσματος), Audra McDonald (Μαντάμ Γκαρνταρόμπα), Ian McKellen (Κογκσγουορθ, το ξυπνητήρι), Emma Thompson (Μισιζ Ποτς, η τσαγιέρα).

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί