Movies Ltd

Για να προετοιμάσει κατάλληλα το έδαφος η Arnold ταξίδεψε η ίδια στις Μεσοδυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ αναζητώντας τις σωστές τοποθεσίες για να στήσει την κάμερα της. "Ήταν κάτι ιδιαίτερα δύσκολο για μένα, ιδιαίτερα όταν βρέθηκε πολλές φορές αντιμέτωπη με την άγρια φύση και τους πανίσχυρους κυκλώνες. Και τι δεν συνάντησα σε αυτές τις μικρές και φτωχικές κωμοπόλεις. Πιο αξιομνημόνευτη θα μου μείνει η στιγμή που σε ένα τοπικό φαρμακείο, γνώρισα έναν φαρμακοποιό, που μου συνταγογράφησε παυσίπονα για ηλικιωμένους και αντικαταθλιπτικά για νέους ανθρώπους!" Ο μεγάλος σταρ του πρότζεκτ όμως δεν είναι άλλος από τον πολύ Shia LaBeouf, που εσχάτως επιχειρεί μια στροφή 180 μοιρών στην καριέρα του και βρέθηκε επίσης στις Κάννες για την μεγάλη πρεμιέρα του έργου: "Για να μπω στο πετσί του ρόλου μου, έκανα κι εγώ ένα ταξίδι μιας εβδομάδας στην περιοχή, ώστε να καταλάβω πως ζουν εκεί οι άνθρωποι, πως είναι η ρουτίνα τους, η καθημερινότητα τους. Στο Μπέικερσφιλντ, από όπου κατάγεται και ο πατέρας μου, δεν υπάρχει τίποτα άλλο, παρά μόνο μια φυλακή. Απίστευτο! Κατανόησα όμως πλήρως την κατάσταση, διότι κι εγώ είμαι ένα παιδί της κατώτερης κοινωνικής τάξης." Όσο για το αν είχε κάποιες δυσκολίες με τις ερωτικές σκηνές που συμμετείχε στο φιλμ, η απάντηση του υπήρξε άμεση: "Όχι, αν και δεν νομίζω πως προσλήφθηκα γι αυτό τον λόγο. Εδώ πραγματικά βρήκα έναν ρόλο που ταιριάζει πραγματικά στον χαρακτήρα μου. Όπως το ίδιο συνέβη και με την επόμενη ταινία μου, που θα παίξω τον θρυλικό τενίστα Τζον Μάκ Ενρο, που επίσης ταιριάζουμε πολύ ως φυσιογνωμίες. Παθιάστηκα με αυτούς τους δύο ρόλους και γι αυτό πιστεύω πως μπήκα βαθιά μέσα τους, έγινα ένα με αυτούς."

Η ταινία American Honey συμμετέχει στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ και η έξοδος της στις αίθουσες, παγκοσμίως, έχει προγραμματιστεί να γίνει μέσα στο προσεχές καλοκαίρι.

Ο Jeff Nichols είναι χαρακτηριστική περίπτωση σκηνοθέτη που αργά αλλά σταθερά εντάσσεται και «απορροφάται» από το σύστημα. Το χολιγουντιανό. Έδωσε τα διαπιστευτήριά του και τώρα πλέον, αφομειωμένος, πρέπει να κάνει «μεγάλες» ταινίες, για το πολύ κοινό. Ο άνθρωπος που λατρέψαμε με το «Καταφύγιο» (Take Shelter, 2011) και είχε κάτι πολύ ενδιαφέρον να πει και στο «Ένα καλοκαίρι» (Mud, 2012), μας την έκανε γυριστή αλά Σπίλμπεργκ με το «Ο εκλεκτός της νύχτας» (Midnight Special, 2016) και τώρα έρχεται στο διαγωνιστικό τμήμα των Καννών με κάτι καλό μεν αλλά τόσο προβλέψιμο και τόσο φτιαγμένο by the books, που δεν κρύβει καμία έκπληξη. Μιλάμε για το «Loving».

Η υπόθεση: Ιούνιος 1958. Ο Ρίτσαρντ Λάβινγκ κάνει πρόταση γάμου στην αγαπημένη του Μίλντρεντ σε ένα χωράφι της Βιρτζίνια όπου ζουν, σε ένα σημείο όπου σκέφτεται να χτίσει το σπίτι στο οποίο θα στεγάσουν την ευτυχία τους. Η Μίλντρεντ δέχεται και οι δυο τους φεύγουν για την Ουάσινγκτον όπου και παντρεύονται. Αμά τη επιστροφή τους, όμως, ένα βράδυ, η αστυνομία κάνει έφοδο εκεί που διαμένουν και τους συλλαμβάνει. Ποιο είναι το έγκλημά τους; Ο Ρίτσαρντ είναι λευκός και η Μίλντρεντ αφροαμερικάνα (και ολίγον τι Τσερόκι). Και γάμος μεταξύ λευκών και αφροαμερικάνων απαγορευόταν σύμφωνα με τους νόμους της Βιρτζίνια. Φυλακίζονται και ο δικαστής τους θέτει το δίλημμα: ή θα φύγουν από την πολιτεία για 25 χρόνια (!) ή θα φυλακιστούν για ένα χρόνο. Το ζευγάρι αποφασίζει να φύγει. Γεννιούνται τα παιδιά τους, μεγαλώνουν, αλλά η Μίλντρεντ θέλει να επιστρέψει. Και το ζευγάρι γυρίζει. Ένας ολόκληρος δικαστικός αγώνας ξεκινά προκειμένου να καταφέρουν να κατοχυρώσουν το αναφέρετο δικαίωμά τους να ζήσουν μαζί και ελεύθεροι εκεί όπου οι ίδιοι επιθυμούν...

Η άποψή μας: Η ταινία βασίζεται σε πραγματική ιστορία. Μάλιστα, έχει καταγραφεί και σε ένα ντοκιμαντέρ και συγκεκριμένα το «The Loving Story» (2011) της Nancy Buirski. Γενικά η υπόθεση ξεσήκωσε μεγάλο ντόρο στην εποχή της: ο Λευκός Οίκος έδειξε ενδιαφέρον και το περιοδικό Life έκανε ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ που είχε τον εύγλωττο τίτλο «The Crime of Being Married». Μέχρι εδώ όλα καλά. Ο Jeff Nichols επιλέγει να μεταφέρει την πραγματική αυτή ιστορία ως μια ιστορία μυθοπλασίας, σαν να μην έγιναν όλα αυτά. Ως ένα δράμα που αξίζει τον κόπο να ειπωθεί γιατί έχει ενδιαφέρον. Κι αυτό το δεχόμαστε και μάλιστα ως κάτι έξυπνο: ο σκηνοθέτης δεν θέλει να κάνει μια από τις ντεμέκ στρατευμένες ταινίες αλά Χόλιγουντ αλλά να διηγηθεί μια ενδιαφέρουσα μικρή ιστορία που θέλει να τη μοιραστεί με τους θεατές του.

Μόνο που... παραείναι ευγενικός! Παραείναι χαμηλόφωνος. Ψιθυρίζει την ιστορία ούτε καν την αφηγείται με στεντόρεια φωνή. Διάολε, δεν υπάρχουν κακοί στην ταινία! Μόνο ο σερίφης τον οποίο υποδύεται ο Marton Csokas βγάζει μια άκαμπτη συμπεριφορά αλλά και πάλι δεν νιώθουμε ότι μισεί το ζευγάρι για αυτό που έκανε. Απλώς, εφαρμόζει τον νόμο. Εδώ καλά καλά δεν αναφέρεται ποιος «κάρφωσε» το ζευγάρι στην αστυνομία! Δηλαδή, ρουφιάνοι υπήρχαν, οδήγησαν ένα ζευγάρι στη φυλακή, με τη γυναίκα έγκυο παρακαλώ, και δεν κατονομάζεται! Η προσέγγιση αυτή του Nichols οδηγεί την ταινία σε χαμηλά ημιτόνια. Σε ένα φλατ πράγμα, γεμάτο ακαδημαϊσμό, που δεν διαθέτει καμία στιγμή ρίσκου, καμία στιγμή έκθεσης, καμία στιγμή αμφιβολίας από μέρους του θεατή, κάτι που ήταν σήμα κατατεθέν για το «Καταφύγιο». Όντας γνωστή η ιστορία και μην κρύβοντας καμία έκπληξη σε ότι αφορά την έκβαση θεωρούμε ότι ο Nichols έπρεπε να ζεστάνει τα πράγματα, να τα ζωντανέψει, να τα κάνει πιο ενδιαφέροντα. Αυτός ακόμα και το ερωτευμένο ζευγάρι το δείχνει ως ένα κανονικό ζευγάρι που έτυχε να μπει στο στόχαστρο του νόμου. Τέλος πάντων, σίγουρα καλοφτιαγμένη ταινία με ενδιαφέρουσα, αλλά υποτονική ερμηνεία από τον Edgerton. Εκείνη που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι η Ruth Negga, στο ρόλο της Μίλντρεντ. Κλασικά, μικρό πέρασμα από την ταινία κάνει και ο Michael Shannon. Ο Nichols δείχνει πως του αρέσει να συνεργάζεται με τους ίδιους πάνω κάτω ανθρώπους. Ας ελπίσουμε ότι θα γυρίσει στον παλιό καλό εαυτό του και να μην μετατραπεί σε έναν ανθυπο-Spielberg.


Ο David Mackenzie από την άλλη είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση σκηνοθέτη. Ο Σκοτσέζος δημιουργός μπορεί να έχει αποδείξει στην καριέρα του ότι είναι ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο, αλλά το καλύτερό του είναι πάρα πολύ καλό. Με την ταινία του «Hell ro High Water» περνάει για πρώτη φορά από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και πηγαίνει στο Τέξας για να πει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, σε μια ταινία που συμμετέχει στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα».

Η υπόθεση: Ο Τόμπι και ο Τάνερ είναι δύο αδέλφια. Ο μεγάλος αδελφός, ο Τάνερ, έχει κάνει χρόνια φυλακή. Ο Τόμπι από την άλλη είναι παντρεμένος, χωρισμένος κι έχει να δει τα παιδιά του πάνω από ένα χρόνο, καθώς πέρα όλων των άλλων, δεν έχει χρήματα για να πληρώσει διατροφή. Καθώς πλησιάζει η ημερομηνία που η τράπεζα θα τους πάρει το οικογενειακό ράντζο όπου έχουν βρει πετρέλαιο, καθώς δεν έχουν χρήματα για να αποπληρώσουν τα δάνειά τους, τα δύο αδέλφια καταστρώνουν ένα έξυπνο σχέδιο: να «χτυπάνε» υποκαταστήματα της συγκεκριμένης τράπεζας σε όλο το Τέξας, να τα ληστεύουν δηλαδή, κι αφού μαζέψουν το ποσό που απαιτείται, να ξεχρεώσουν το δάνειο και να σταματήσουν. Ξοπίσω τους θα βρεθεί ένας Ρέιντζερ που βρίσκεται τρεις βδομάδες μακριά από τη συνταξιοδότηση, ο Μάρκους και ο συνεργάτης του – κι αυτός που δέχεται τα διαρκή πειράγματά του – ο μισός Ινδιάνος Αλμπέρτο.

Η άποψή μας: Εδώ μάλιστα, έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που σε κρατάει τόσο σε ότι αφορά το σασπένς όσο και με τα ηθικά διλήμματα με τα οποία μας φέρνει ως θεατές αντιμέτωπους. Αν το έπος των αδελφών Κοέν με την ανάλογη (περίπου δηλαδή) θεματική είχε τον τίτλο «No Country for Old Men» ετούτη η ταινία θα μπορούσε να ονομάζεται «No Country for Poor Guys». Πολύ έξυπνα ο Mackenzie κάνει το κοινωνικό του σχόλιο χωρίς καθόλου διδακτικό ύφος. Αρκούν οι επιγραφές στις άκρες των highways: «έχετε χρέος;», «θέλετε χρήματα;» και τέτοια, δίπλα σε πόλεις και χωριά κατεστραμμένες από μια οικονομία που ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών κι έχει χεσμένους του μεσο- και μικροαστούς αλλά και τους εργάτες της γης, τους white trash, αυτούς που κάποτε βγάζανε χρήματα με έντιμο τρόπο, έχοντας δουλειά και πλέον έχουν μπει στο περιθώριο. Ως θεατές δεν μπορούμε παρά να υποστηρίζουμε τους «κακούς». Γιατί αυτοί οι κακοί δεν γεννήθηκαν τέτοιοι. Έγιναν τέτοιοι. Γιατί τους ανάγκασαν οι τράπεζες, οι πραγματικοί κακοί της ιστορίας. Ή λοιπόν αντιστέκεσαι – κι ένας τρόπος είναι η παρανομία, όπως και να το κάνουμε – ή γίνεσαι λίπασμα αυτοκτονώντας ή περιθωριοποιείσαι.

Σε ότι αφορά τη δράση αυτή καθαυτή, ο Mackenzie σκηνοθετεί ωσάν να ζούσε στην Αμερική και δει στο Νότο της, στο Τέξας, μια εντελώς ιδιάζουσα πολιτεία δηλαδή, από γεννησιμιού του. Οι σκηνές κυνηγητού με τα αυτοκίνητα είναι πάρα πολύ καλά γυρισμένες, οι σκηνές των ληστειών επίσης, υπάρχει ένταση, υπάρχει ρυθμός, υπάρχει πάθος, υπάρχει ένα καλογραμμένο σενάριο από τον Taylor Sheridan (που υπέγραφε και το σενάριο για το «Sicario») και υπάρχουν και πάρα πολύ καλές ερμηνείες. Ο Chris Pine δείχνει πως δεν είναι απλά ένα ακόμα όμορφο αγόρι στο Χόλιγουντ. Η ερμηνεία του είναι χαμηλότονη, ειλικρινής, γλυκιά, το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από εκείνη του Ben Foster που υποδύεται τον αδελφό του με πραγματική τρέλα, τέρμα τα γκάζια και μια περίεργη αίσθηση του δικαίου. Πείθουν ως αδέλφια κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για την αξιοπιστία της ταινίας. Ο Jeff Bridges στο ρόλο του Ρέιντζερ, ε, τι να πούμε για τον άνθρωπο. Απίστευτος. Και ατακαδόρος. Γενικά, παρά το σκοτεινό του θέμα, το φιλμ δεν έχει κανένα πρόβλημα να έχει και χιούμορ! Αυτό προκύπτει κατά βάση μέσω των ατακών – προσβολών που ρίχνει ο Bridges στον συνεργάτη του, αλλά με κορυφαία κωμική σκηνή εκείνη μέσα στο dinner όπου η γραία σερβιτόρα ουσιαστικά επιβάλλει στους δύο συνεργάτες τι θα παραγγείλουν! Η μουσική των Nick Cave και Warren Ellis είναι ένα ακόμα plus σε τούτο το ελεγειακό νεο-γουέστερν που τελειώνει με... ισοπαλία. Στον τελικό διάλογο ανάμεσα στον Bridges και τον Pine η κάθε πλευρά παρουσιάζει τα επιχειρήματά της και ο θεατής καλείται να πάρει την τελική του απόφαση για το ποιος είναι ο δικαιωμένος από όλη αυτήν την ιστορία ανεξαρτήτως των νόμιμων ή μη νόμιμων μέσων που χρησιμοποίησε. Μια πραγματικά πολύ καλή ταινία.


51 ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο 77χρονος Marco Bellocchio γύριζε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το σπουδαίο «Γροθιές στην τσέπη» (I pugni in tasca, 1965). Φέτος συμμετέχει με την 23η μεγάλου μήκους ταινία της καριέρας του στο τμήμα «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών». Τίτλος της: «Fai bei sogni» ή «Sweet Dreams». Η αλήθεια είναι πως ο Bellocchio έχει πλέον μεγαλώσει. Πολύ.

Η υπόθεση: Τορίνο, 1969. Η ειδυλλιακή παιδική ηλικία του 9χρονου Μάσιμο κατακρημνίζεται από το μυστηριώδη θάνατο της μητέρας του. Κανένας δεν του εξηγεί πως έγινε. Και ο πιτσιρικάς αρνείται να δεχτεί αυτήν τη βίαια απώλεια, ακόμα και όταν ο παπάς του λέει πως η μητέρα του βρίσκεται πλέον στον παράδεισο. Χρόνια αργότερα, κατά τη δεκαετία του '90, ο Μάσιμο έχει γίνει ένας αναγνωρισμένος δημοσιογράφος. Μετά την παραμονή του στη Βοσνία όπου κατέγραφε τα τεκταινόμενα στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας και ιδιαίτερα όσα έλαβαν χώρα στο Σεράγιεβο, αρχίζει να υποφέρει από κρίσεις πανικού. Καθώς ετοιμάζεται να πουλήσει το διαμέρισμα των γονέων του ο Μάσιμο αναγκάζεται να ξαναζήσει το τραυματικό παρελθόν του. Η Ελίζα, μια γιατρός με κατανόηση μπορεί να βοηθήσει τον τσακισμένο ψυχολογικά Μάσιμο να ανοιχτεί επιτέλους και να αντιμετωπίσει τα παιδικά του τραύματα.

Η άποψή μας: Οι άντρες του ευρωπαϊκού νότου έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση με τη μητέρα μας. Οι Ιταλοί είναι οι πιο διάσημοι «μαμάκηδες». Λατρεύουν τις μητέρες τους μέχρι τα βαθιά τους γεράματα! Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι λίγο αντεστραμμένα: οι Ελληνίδες μάνες λατρεύουν τους γιους τους. Ανησυχούν όταν βγαίνουν έξω και περιμένουν να επιστρέψει ο κανακάρης τους σπίτι ακόμα κι αν είναι 40 και 5ο ετών ο κανακάρης! «Μπουφάν να βάλεις», σου λέει, «Δεν σε ταΐζουν εκεί που είσαι;» σε ρωτάει ντεμέκ από ενδιαφέρον. Ε, λοιπόν, αυτήν την ιδιαίτερη σχέση μητέρας και γιου αλά ιταλικά σκιαγραφεί εδώ ο Bellocchio. Μόνο που το... παρακάνει! Μια ταινία 134 λεπτών όπου ο βασικός πρωταγωνιστής δεν μπορεί να ξεπεράσει τον χαμό της μητέρας του;

Too much! Υπάρχουν σκηνές που έχουν ενδιαφέρον, όπως εκείνη όπου μητέρα και γιος χορεύουν twist ή που παρακολουθούν μαζί τηλεόραση αλλά το χαλαρό δέσιμο τους και η φλυαρία δεν λειτουργούν υπέρ της ταινίας. Εκείνο που σίγουρα λειτουργεί υπέρ της ταινίας είναι η υπέροχη παρουσία της Berenice Bejo. Κάθε φορά που εμφανίζεται στη μεγάλη οθόνη (και δυστυχώς είναι λίγες σε σχέση με ολόκληρη την ταινία) το πράγμα αποκτά ενδιαφέρον. Βέβαια, και πάλι είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως ένας τέτοιος ζεστός και τρυφερός άνθρωπος θα μπορούσε ποτέ να βρει ενδιαφέρονται έναν μονίμως μουτρωμένο, καταθλιπτικό και γκρινιάρη άντρα. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Ο Bellocchio λοιπόν δεν έκανε το θαύμα του. Να σημειώσουμε κλείνοντας πως το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο ομώνυμο best seller στην Ιταλία του Massimo Gramellini.


Και κλείνουμε τη σημερινή μας ανταπόκριση με μια ταινία από το Μάρκετ. Πρόκειται για το φιλμ «El ciudadano ilustre» (The Distinguished Citizen) των Gastón Duprat, Mariano Cohn, μια ταινία αργεντίνικης παραγωγής που φέρνει στο νου κάτι από το «Κυνήγι» του Thomas Vinterberg αλλά και από τον «Βασιλιά» του Νίκου Γραμματικού, σε πιο χαλαρούς τόνους πάντως.

Η υπόθεση: Ο Ντανιέλ Μαντοβάνι είναι ένας συγγραφέας παγκοσμίου φήμης, την οποία επικυρώνει με τη βράβευσή του με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα βιβλία του πουλάνε τρελά και καθημερινά δέχεται δεκάδες προσκλήσεις για συνεντεύξεις (τηλεοπτικές, ραδιοφωνικές, γραπτές), για παρουσίαση σε διάφορες εκδηλώσεις τόσο φιλανθρωπικού όσο και κοσμικού χαρακτήρα, για ομιλίες σε πανεπιστήμια ανά τον κόσμο. Ο ίδιος όμως είναι μοναχικός άνθρωπος και προτιμά να βρίσκεται στο ησυχαστήριο του, στη Βαρκελώνη. Τη μόνη παρέα που ανέχεται είναι αυτή της ιδιαιτέρας βοηθού του. Κάποια μέρα τον περιμένει μια έκπληξη: τον καλούν να τον τιμήσουν από την γενέτειρά του, μια μικρή πόλη στην Αργεντινή. Ενώ αρχικά αρνείται την πρόσκληση εντέλει αποφασίζει να κάνει το μεγάλο ταξίδι. Εξάλλου, η γενέτειρά του πάντα αποτελούσε πηγή έμπνευσης για τα βιβλία του κι έχει να την επισκεφτεί για πάρα πολλές δεκαετίες. Μόνο που τα πράγματα εντέλει δεν του πάνε ακριβώς έτσι όπως τα περίμενε.

Η άποψή μας: Το αργεντίνικο σινεμά, γενικά το σινεμά της λατινικής Αμερικής είναι από τα πιο δημιουργικά και ενδιαφέροντα αυτή τη στιγμή. Στην Αργεντινή παράγονται ταινίες που απευθύνονται στο μεγάλο κοινό υπάρχουν όμως και καλλιτεχνικά δημιουργήματα υψηλής αισθητικής αξίας. Τούτη η ταινία είναι εμπορική: δεν είναι τυχαίο ότι τη διανομή της έχει αναλάβει το αργεντίνικο τμήμα της Ντίσνεϊ για την ίδια τη χώρα. Αυτό όμως πλέον δεν αποτελεί κριτήριο για να κρίνουμε μια ταινία. Αυτό αποτελεί απλώς μια επιπλέον πληροφορία. Γιατί η ταινία είναι καλή. Πολύ καλή μάλιστα. Ο βασικός χαρακτήρας, ο Ντανιέλ Μαντοβάνι, σε κανένα σημείο του φιλμ δεν αποκαλύπτει τον πραγματικό του εαυτό. Είναι αυτά που λέει; Είναι αυτά που γράφει; Ή απλά υποδύεται ρόλο; Ας πούμε, ο λόγος που εκφωνεί μετά τη βράβευσή του από τη Σουηδική Ακαδημία με το βραβείο Νόμπελ, δείχνει έναν άνθρωπο που δεν τον ενδιαφέρουν οι βραβεύσεις, έναν αντισυμβατικό τύπο, χορτάτο, που τον νοιάζουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα από γιορτές και παράτες. Ισχύει; Ή το παίζει;

Γιατί όταν φτάνει στη γενέτειρά του μέχρι και σε πυροσβεστικό άρμα θα ανεβεί, ωσάν... ποδοσφαιριστής για να χαιρετίσει τους συμπολίτες του που έχουν βγει στους δρόμους (καλά, μην φαντάζεστε πλήθος – από τις έξυπνες και αστείες σκηνές της ταινίας) για να τον προϋπαντήσουν. Στη γενέτειρά του θα συναντήσει ξανά το μεγάλο του έρωτα, μια γυναίκα παντρεμένη με παιδί πια. Ο άντρας της ήταν φίλος με τον Ντανιέλ και θέλει να τα πάνε καλά. Η κόρη... μεγάλη ιστορία. Τα πράγματα στραβώνουν όταν ένας γιατρός που βλέπει τον πίνακά του να απορρίπτεται από κριτική επιτροπή στην οποία προεδρεύει τιμής ένεκεν ο Ντανιέλ, τον κατηγορεί ότι ουσιαστικά είναι ατάλαντος και πως κλέβει τις πραγματικές ιστορίες των συμπολιτών του για να βγάλει χρήματα. Η ένταση κλιμακώνεται και το φινάλε (μπορεί και να) είναι τραγικό. Οι δύο σκηνοθέτες παρουσιάζουν τον κόσμο της διανόησης μέσω του ήρωά τους ως λίγο ψεύτικο, λίγο δήθεν, αλλά ανθρώπινο, γεμάτο ανάγκες, λάθη, πάθη και ιδιαιτερότητες. Πάρα πολύ καλό φιλμ, που, για να καταλάβετε πόσο μπροστά είμαστε, θα βγει στις αίθουσες της Αργεντινής στις 18 Σεπτεμβρίου του 2016. Γατάκια!

Θοδωρής Γιαχουστίδης

Η πρώτη ταινία της ημέρας είναι και η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που είδαμε στις Κάννες φέτος. Τίτλος της: «Ma vie de Courgette» (Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών). Πρόκειται για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Ελβετός Claude Barras, το σενάριο της ταινίας, που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Gilles Paris γράφτηκε από τη Γαλλίδα σκηνοθέτιδα Céline Sciamma, γνωστή μας από τις ταινίες «Tomboy» και «Bande de filles» και η διάρκεια της ταινίας – που ναι μεν ανήκει στη μεγάλη κατηγορία των κινουμένων σχεδίων αλλά έχει γυριστεί με την τεχνική του stop motion, με πλαστελίνες – είναι μόλις 66 λεπτά! Μια χαρά για ένα φεστιβάλ που μας έχουν ρημάξει στις σχεδόν τρίωρες δημιουργίες οι διάφοροι...

Η υπόθεση: Ο Ίκαρος είναι ένας πιτσιρίκος που ζει μαζί με την αλκοολική μητέρα του, καθώς ο πατέρας του τους έχει εγκαταλείψει (του άρεσε να πηγαίνει με διάφορες «κότες», όπως του έχει πει η μητέρα του). Για συναισθηματικούς λόγους προτιμά να τον φωνάζουν Courgette, ήτοι «Κολοκυθάκι». Μια μέρα για να προστατέψει τον εαυτό του από τη μαινόμενη, μεθυσμένη μητέρα του, τη σκοτώνει κατά λάθος. Με τη βοήθεια ενός συναισθηματικού αστυνομικού ο Courgette θα βρεθεί σε Ίδρυμα γεμάτο «προβληματικά» παιδιά όπως εκείνον. Εκεί θα δεχτεί αγάπη ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του, θα φτιάξει φίλους, θα ερωτευθεί και θα κατορθώσει να φύγει έχοντας μια οικογένεια τεχνητή μεν αλλά πολύ πιο πραγματική από αυτήν που είχε πριν πάει στο Ίδρυμα.

Η άποψή μας: Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει σε τούτη την τρυφερότατη ταινία που το μόνο της (μα σοβαρό) πρόβλημα είναι η εύρεση του target group! Τα πολύ πιτσιρίκια που βλέπουν ταινίες της Ντίζνεϊ ας πούμε, ίσως αγριευτούν με μια ταινία όπου υπάρχει φανερός αλκοολισμός ενηλίκου, δολοφονία χωρίς πρόθεση, και υπόνοιες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιού από κάποιον από τους γονείς του! Οι έφηβοι από την άλλη ίσως βρουν την ταινία πολύ παιδική για τα γούστα τους. Οι ενήλικες συνήθως πηγαίνουν σε ταινίες κινουμένων σχεδίων συνοδεύοντας τα παιδιά ή τα ανίψια τους. Πρόβλημα λοιπόν.

Κατά τα άλλα, η ταινία είναι άψογη και ιδιαίτερα προσεκτική και ώριμη στα θέματα τα οποία θίγει. Η αθωότητα των παιδιών και οι συνεχόμενες αναρωτήσεις τους, ιδίως σε ότι έχει να κάνει με το σεξ, προκαλούν μονίμως γέλιο. Ο αστυνομικός δέχεται μονίμως μπουγέλο από έναν Άραβα πιτσιρίκο, καθώς ο μικρός θεωρεί πως εκείνος είναι υπεύθυνος που ο πατέρας του είναι στη φυλακή! Η σχέση του αστυνομικού με τον Courgette είναι κομβικής σημασίας για την ταινία, καθώς για πρώτη φορά ο μικρός βλέπει στο συγκεκριμένο ενήλικα μια πατρική φιγούρα, τέτοια που δεν είχε γνωρίσει ποτέ. Μεγάλη έκπληξη το άκουσμα του υπέροχου γερμανικού τραγουδιού «Eisbar» των Grauzone από το 1980, στη σκηνή με το πάρτι στην εκδρομή των παιδιών στο χειμερινό καταφύγιο! Καθόλου έκπληξη από την άλλη το άκουσμα του γαλλικού ύμνου «Le Vent Nous Portera» στο φινάλε της ταινίας, όχι από τους Noir Desir αλλά σε διασκευή. Πολύ καλή δουλειά, που καταχειροκροτήθηκε!


Η Andrea Arnold είναι αν μη τι άλλο μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθέτιδα. Με την τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία της, και πρώτη αμερικάνικη, επιστρέφει στο φεστιβάλ όπου συμμετείχε και με τις δύο πρώτες ταινίες της, για την καθεμιά από τις οποίες έλαβε και το Βραβείο της Επιτροπής! Στο διαγωνιστικό τμήμα λοιπόν η ταινία «American Honey», με τίτλο δανεισμένο από το ομώνυμο τραγούδι των Lady Antebellum.

Η υπόθεση: Η Σταρ είναι μια 18χρονη κοπέλα που μπορεί να έχει μέλλον, παρόν όμως δεν διαθέτει. Ανήκει στην κατηγορία white trash, φροντίζει η ίδια τα δύο ανήλικα αδέλφια της μαζεύοντας φαγώσιμα από τους σκουπιδοντενεκέδες των σούπερ-μάρκετ και οι γονείς της είναι εκτός εικόνας. Μια μέρα θα συναντήσει μια παρέα συνομηλίκων της που τριγυρνάνε της μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ βγάζοντας τα προς το ζην «πουλώντας» συνδρομές για περιοδικά! Την προσοχή της κερδίζει αμέσως ο Τζέικ, ένας καταφερτζής αλαζόνας, μεγαλύτερός της, που την προσκαλεί να τους ακολουθήσει και να βγάλει κι εκείνη χρήματα. Αφού αφήσει τα αδέλφια της, η Σταρ όντως ακολουθεί το παράξενο αυτό καραβάνι. Μεταξύ αυτής και του Τζέικ θα αναπτυχθεί μια ερωτική σχέση. Έτσι κι αλλιώς όμως είναι νέα, είναι νέοι και όλη η ζωή βρίσκεται μπροστά τους...

Η άποψή μας: Στις Κάννες είναι κανόνας οι περισσότερες ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος να είναι μεγάλες σε διάρκεια. Τούτη η ταινία, ας πούμε, διαρκεί 162 λεπτά! Σχεδόν τρεις ώρες δηλαδή! Ξέρετε ποιο είναι το κατόρθωμα της Arnold; Ότι κατάφερε να γεμίσει αυτά τα 162 λεπτά χωρίς να μας παρουσιάζει κάτι το συγκλονιστικό αλλά κανένα λεπτό της ταινίας δεν σε κάνει να βαρεθείς ή σε αφήνει αδιάφορο! Μπορεί να είναι η πιο «χαλαρή» σε ότι αφορά τη διαδοχή των γεγονότων που έχω δει κι όμως όλα τα κομμάτια του παζλ κολλάνε. Από την αριστουργηματική διεύθυνση φωτογραφίας, το απαιτητικό και εντελώς έξυπνο μοντάζ και το καταπληκτικότερο σάουντρακ που έχετε ακούσει τα τελευταία χρόνια!

Ε, ναι, λοιπόν, αν είστε young at heart αποκλείεται να μην παρασυρθείτε από τη χαρά της ζωής που νιώθουν αυτά τα παιδιά. Που με την ίδια ευκολία που χορεύουν ξέφρενα υπό τους ήχους του «We found love» (in a hopeless place, έτσι;) της Rihanna, μπορούν να γουστάρουν μια βόλτα μέσα στην πόλη, μέσα στη νύχτα με το φοβερό και τρομερό «Recharge and revolt» των Raveonettes, που μέχρι πρόσφατα το είχα και ήχο κλήσης στο κινητό, έτσι; Θα μπορούσα να είμαι πατέρας αυτών των πιτσιρικάδων, αλλά διάολε, πολύ χαίρομαι που ένα μικρό μέρος μέσα μου μπορεί να νιώθει όπως αυτοί. Μια γενιά χαμένη, καμένη, κατεστραμμένη κι όμως ζωντανή, αισιόδοξη, δυνατή, με αυτοπεποίθηση, ιδίως σε ότι αφορά τις κοπέλες της παρέας.

Η πρωτοεμφανιζόμενη Sasha Lane είναι εξαιρετική στο ρόλο της Σταρ: ο φακός την αγαπάει και το πρόσωπό της ακτινοβολεί δυναμισμό. Ο Shia LaBeouf, το μεγάλο όνομα του καστ, μάλλον δίνει την καλύτερη ερμηνεία της ζωής του, ίσως επειδή ο συγκεκριμένος ρόλος βρίσκεται πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είναι. Μεταξύ των «επεισοδίων» που παρεκκλίνουν λίγο από το γενικό αισθητικό κανόνα εκείνη που ξεχωρίζει είναι αυτή με τους Τεξανούς, την τεκίλα και το σκουλήκι μέσα σε αυτήν ενώ η άλλη, με τους τύπους που δουλεύουν στις πηγές άντλησης πετρελαίου δεν είναι και από τις πιο δυνατές. Όποτε είναι μαζί οι δύο πρωταγωνιστές η ταινία κερδίζει σε ένταση και φλόγα. Και είναι αυτοί οι δύο που εκπροσωπούν την άποψη της σκηνοθέτιδας σχετικά με τη νέα γενιά και τη σχέση της με το σεξ και τον έρωτα: το σεξ βρίσκεται πολύ εύκολα, ο ρομαντισμός δεν έχει πεθάνει αλλά η εποχή παραείναι κυνική για να παραδεχτούν τα παιδιά ότι είναι ερωτευμένα. Ένας ύμνος στη νέα γενιά, μια ταινία – πυγολαμπίδα που, όπως στο φινάλε, με το λίγο φως το οποίο εκπέμπει, μπορεί να διώξει τα σκοτάδια που μας έχουν περικυκλώσει και ασφυκτικά σκεπάσει.


Τον Eran Kolirin τον είχαμε γνωρίσει πίσω στο 2007 με την πολύ γλυκιά ταινία του «The Band's Visit» η οποία είχε προβληθεί στο «Ένα κάποιο βλέμμα» εκείνου του φεστιβάλ Καννών κερδίζοντας το βραβείο της FIPRESCI ενώ αργότερα κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Αθηνών «Νύχτες Πρεμιέρας». Αφού τη δεύτερη ταινία του δεν την είδαμε ποτέ στην Ελλάδα, εννιά χρόνια μετά την πρώτη επιστρέφει στις Κάννες, και πάλι στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» με το νέο του φιλμ «Me'ever Laharim Vehagvaot» ή για να καταλαβαινόμαστε «Beyond the Mountains and Hills». Μια ταινία καλογυρισμένη μεν, που έχει όμως θέμα σε ότι αφορά την πολιτική της ατζέντα...

Η υπόθεση: Ο Νταβίντ αποστρατεύεται μετά από 27 χρόνια συνεχούς παρουσίας και βρίσκει τον εαυτό του να μην ξέρει τι να κάνει. Αποκομμένος από την οικογένειά του για χρόνια προσπαθεί να βρει δουλειά στον ιδιωτικό τομέα σε μια χώρα όπου όλοι ασχολούνται με καριέρες και χρήματα. Η γυναίκα του, Ρίνα, είναι καθηγήτρια σε γυμνάσιο. Είναι όμορφη και οι άρρενες μαθητές της την θεωρούν milf. Ένας από αυτούς μάλιστα δεν θα διστάσει να προχωρήσει παραπάνω από ένα τυπικό φλερτ. Υπάρχουν και δύο παιδιά στην οικογένεια του Νταβίντ. Ο γιος του, Όμρι και η κόρη του, η Γιφάτ. Η Γιφάτ είναι η ακτιβίστρια της οικογένειας. Με το ιδιαίτερο παρουσιαστικό της, νιώθοντας αποκλεισμένη από τους συνομηλίκους της βρίσκει διέξοδο βοηθώντας ανθρώπους. Ιδίως σε ότι έχει να κάνει με Άραβες. Αυτό, όμως, την καθιστά και πολύ ευάλωτη σε μανιπουλάρισμα...

Η άποψή μας: Ο Eran Kolirin παρουσιάζει μια καθόλου κολακευτική εικόνα για το πως είναι να ζει κανείς στο Ισραήλ σήμερα. Σε μια χώρα που ακόμα και σήμερα καλείται να αντιμετωπίσει τις ενοχές της σχετικά με το πως συμπεριφέρεται στους Παλαιστίνιους: με βία δηλαδή και με αδικία. Μόνο που η βία και η αδικία γυρνάει μπούμερανγκ, έτσι δεν είναι; Είναι πολύ δύσκολο να ζει κανείς σε μια χώρα όπου παντού στους δρόμους κυκλοφορεί αστυνομία και στρατός, όπου οι Άραβες θεωρούνται εξ ορισμού τρομοκράτες, όπου έχει προκύψει το παράδοξο από λαός που δέχτηκε τη μεγαλύτερη επιχείρηση γενοκτονίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, να επιχειρεί πλέον το ίδιο από την αντίθετη πλευρά. Κατασκευαστικά, η ταινία είναι άψογη. Ο Kolirin δείχνει τους ήρωές του τον έναν μετά τον άλλο, να αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους. Ο πατέρας που νιώθει άχρηστος και προσπαθεί να γίνει μπουλντόγκ και όχι λύκος, όπως του μαθαίνουν στα μαθήματα μάρκετινγκ που παίρνει, προκειμένου να αρχίσει να πουλάει door to door διατροφικά συμπληρώματα. Η μητέρα που έχει απομακρυνθεί από το σύζυγό της, νιώθει κολακευμένη από το ενδιαφέρον του όμορφου αλλά κενού συναισθηματικά μαθητή της. Η κόρη, που δεν μπορεί να ταιριάξει πουθενά, βρίσκει διέξοδο στον ακτιβισμό. Και βιώνει καλοσύνη από Άραβες, ιδιαίτερα έναν όμορφο, που της συμπεριφέρεται τρυφερά, ευγενικά και με προσοχή.

Κι εδώ αρχίζουν οι χοντρές ενστάσεις μας. Ο φίλτατος πατέρας σε μια κρίση του παίρνει το όπλο του και πυροβολεί προς το βουνό που βρίσκεται κοντά στο σπίτι του (έτσι κι αλλιώς αυτό είναι το βουνό που χωρίζει τους Εβραίους από τους Άραβες). «Κατά λάθος» λοιπόν σκοτώνει έναν Παλαιστίνιο! Κανένα πρόβλημα! Ο γιος όταν μαθαίνει ότι η μητέρα του διαπομπεύτηκε από τον μαθητή με τον οποίο έκανε την εξωσυζυγική σχέση, τον ξεμοναχιάζει και τον κοπανάει μια τεράστια κοτρώνα στο κεφάλι. Δεν διευκρινίζεται αν τον σκοτώνει. Ο Kolirin δεν παίρνει θέση. Εμμέσως πλην σαφώς όμως υποδεικνύει στους θεατές να δεχτούν ότι «καλά του έκανε, του άξιζε ότι έπαθε». Σε ότι αφορά δε την κόρη, μπορεί να νιώθει κολακευμένη από την προσοχή που της δείχνει ο Παλαιστίνιος, όταν όμως εκείνος της ζητά να περάσει μια τσάντα σε έναν φίλο του στην άλλη μεριά, η δυσπιστία της επανέρχεται. Η πεποίθηση που της έχουν περάσει ότι οι Παλαιστίνιοι είναι κακοί και το μόνο που θέλουν είναι να διαλύσουν τους Εβραίους είναι βαθιά ριζωμένη μέσα της. Και βεβαίως, δικαιώνεται: ανοίγει την τσάντα, δεν την μεταφέρει και μετά από λίγο βλέπει στις ειδήσεις πως ο ευγενικός Παλαιστίνιος δεν ήταν παρά ένας ακόμα επικίνδυνος τρομοκράτης! Εντάξει ρε Kolirin, κόψε κάτι με την προπαγάνδα. Το ακόμα πιο τραγικό ιδεολογικά με την ταινία του είναι πως η... οικογένεια θα ενωθεί! Σε μια συναυλία, όλοι μαζί, θα τραγουδήσουν «Αυτή είναι η πατρίδα μας», δηλαδή είμαστε εμείς και είναι και οι άλλοι με τους οποίους δεν θα τα βρούμε ποτέ! Και η κόρη είναι η μόνη που κοιτάει άμεσα στο φακό, στους θεατές, σαν να λέει «είδατε τι πήγα να πάθω η ακτιβίστρια;». Κρίμα για έναν σκηνοθέτη που στην πρώτη του ταινία έδειχνε καθαρά πως ήταν υπέρ της συμφιλίωσης.


Τελευταία ταινία για τη σημερινή μας ανταπόκριση είναι μια ταινία από την ακμάζουσα κινηματογραφικά Ρουμανία. Τίτλος της: «Caini» (Dogs). Σκηνοθέτης της είναι ο Bogdan Mirica κι αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Διαγωνίζεται στο παράλληλο του επίσημου διαγωνιστικού τμήματος «Ένα κάποιο βλέμμα»

Η υπόθεση: Ο Ρόμαν είναι ένας τυπικός αστός. Ζει στην πόλη και δεν βλέπει τον εαυτό του να μπορεί να ζήσει πουθενά αλλού. Ο παππούς του, ο Αλέκου, μόλις έχει αποβιώσει και του έχει κληρονομήσει μια τεράστια έκταση γης στα σύνορα της Ρουμανίας με την Ουκρανία. Ο Ρόμαν επισκέπτεται την απομακρυσμένη περιοχή. Δεν έχει τι να την κάνει και θέλει να την πουλήσει. Ο τοπικός γηραιός αστυνομικός, όμως, τον ενημερώνει και συνάμα τον προειδοποιεί. Ο Αλέκου ήταν ο μεγαλομαφιόζος της περιοχής. Η απέραντη έκταση γης είναι «σπαρμένη» πρόχειρους τάφους με θαμμένα πτώματα. Και οι πρώην συνεργάτες του Αλέκου δεν θα αφήσουν εύκολα τον Ρόμαν να προχωρήσει το σχέδιό του. Δεν θέλουν η γη αυτή να αλλάξει χέρια, έτσι ώστε να την χρησιμοποιούν όπως ήξεραν τόσα χρόνια.

Η άποψή μας: Πρώτο πλάνο: από τα ήσυχα νερά μιας λίμνης βλέπουμε να βγαίνουν μπουρμπουλήθρες και μετά από λίγο ένα κομμένο πόδι μαζί με το παπούτσι του (!) αναδύονται στην επιφάνεια. Σαν να λέμε, μια σκηνή που παραπέμπει στο «Μπλε βελούδο» του David Lynch και τη σκηνή με την ανεύρεση του κομμένου αυτιού. Γενικά, πάντως, ως αίσθηση η ταινία προσωπικά με παρέπεμψε στο «Όταν ξέσπασε η βία» του Burman. Εκεί ήταν πολιτισμός εναντίον ορεσίβιων αγριάνθρωπων. Εδώ είναι πολιτισμός εναντίον μαφιόζων, απομονωμένων, αποκομμένων από τον έξω κόσμο, από το γενικότερο κοινωνικό γίγνεσθαι, από τον πολιτισμό. Ο Mirica συνεχίζει στην παράδοση της σχολής που έχει φτιάξει η Ρουμανία, όπου καμία ταινία που βλέπουμε από εκεί στερείται ενδιαφέροντος. Με σταθερά πλάνα, με έλλειψη μουσικής και οποιουδήποτε στοιχείου που θα μπορούσε να αποσπάσει την προσοχή του θεατή από τα δρώμενα, ο σκηνοθέτης δείχνει αυτήν τη μάχη των δύο διαφορετικών κόσμων ψυχρά και ρεαλιστικά. Ο γηραιός σκύλος που κληρονομεί μαζί με τη γη ο Ρόμαν ονομάζεται «Αστυνομία» - είναι κι αυτό ένα αστείο σχετικά με το πόσο «γραμμένο» έχουν το Νόμο οι παράνομοι σε μέρη όπου τους παίρνει. Έτσι κι αλλιώς ο τοπικός γηραιός αστυνομικός, διεφθαρμένος είναι κι αυτός, αλλά καθώς πλησιάζει η ημέρα της συνταξιοδότησής του, κι ενώ η υγεία του είναι κατεστραμμένη (μονίμως με ένα τσιγάρο στο στόμα ενώ φτύνει αίμα) σαν να αποκτά συνείδηση, σαν να θέλει να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό του να πράξει το σωστό.

Τον αρχικακό τον υποδύεται ο Vlad Ivanov, αυτή η απίστευτη φάτσα που πρωτογνωρίσαμε ως γιατρό στο «Τέσσερις μήνες, τρεις εβδομάδες και δυο μέρες». Υπάρχουν στιγμές χιούμορ (πχ, ο βοηθός του αστυνομικού βρίσκει φρόνιμο να πάρει το μήλο που βρίσκεται μέσα σε ένα αυτοκίνητο – τόπο εγκλήματος κι όταν το αφεντικό του τον αγριοκοιτάζει, ο μικρός τον ρωτάει «τι, είναι στοιχείο; μα εγώ πεινάω, δεν έφαγα τίποτα από το πρωί!»). Και υπάρχει και πολύ βία: χρησιμοποιώντας ένα σφυρί ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Ivanov κοπανάει έναν πληροφοριοδότη της αστυνομίας, ενώ οδηγεί το αυτοκίνητο, τουλάχιστον 20 φορές με μανία και μίσος στο κεφάλι! Όχι και από τις καλύτερες ρουμάνικες ταινίες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια μα σίγουρα μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία.

Θοδωρής Γιαχουστίδης

Ενώ και από την δική της μεριά η 40χρονη ηθοποιός, επιβεβαιώνει πως μαζί με την δημιουργό είχαν στα σκαριά το συγκεκριμένο πλάνο για περισσότερο από μια πενταετία: "Είχαμε μαζί διαβάσει το βιβλίο με την Nicole και αποφασίσαμε να το μετατρέψουμε σε νάριο από τις αρχές της δεκαετίας. Δυστυχώς οι λοιπές επαγγελματικές μας υποχρεώσεις δεν επέτρεψαν κάτι τέτοιο να γίνει πραγματικότητα νωρίτερα" ομολογεί η Cotillard, που πέρσι συμμετείχε σε πέντε παραγωγές, ενώ μέσα στο 2016 αναμένεται να την δούμε σε ακόμη τέσσερις. Εδώ πάντως η Γαλλίδα με την διεθνή καριέρα δεν είναι μόνη καθώς έχει στο πλευρό της δύο ιδιαίτερα αξιόλογους ερμηνευτές, τον θεατρικό περισσότερο Alex Brendemuehl και τον γοητευτικό Louis Garell.

Η ταινία Mal De Pierres συμμετέχει στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ και η έξοδος της στις αίθουσες, της Γαλλίας πρωτίστως, έχει προγραμματιστεί για την 19η Οκτωβρίου.

Έστω κι αν το ύφος του φιλμ είναι διασκεδαστικό, εντούτοις το σενάριο του δεν λησμονεί να αφήσει αιχμές για τον σεξισμό που επικρατεί σε κάθε επαγγελματικό περιβάλλον, ακόμη κι αν το στέλεχος που βάλλεται, κατέχει περίοπτη θέση. "Ακόμη κι αν έχει καταφέρει να αναρριχηθεί σκαλοπάτι σκαλοπάτι στην μπράντα που εργάζεται, η νεαρή, αναφέρει στο σχόλιο της η σκηνοθέτης και κάτοχος ήδη Χρυσης Άρκτου από το Φεστιβάλ Βερολίνου του 09, εντούτοις υπάρχουν κάποιες πόρτες που δεν είναι δυνατόν να διαβεί, απλά και μόνο διότι στο φύλο της δηλώνει γυναίκα. Κι αυτό πολλές φορές τις σφαλίζει τις διόδους, παρά τις ανοίγει." Πρωταγωνιστές του έργου που φιλοδοξεί να επιστρέψει στην Γερμανία το Golden Palm, 32 χρόνια μετά το θρυλικό Paris, Texas (πάλι ο Wenders...) είναι ο Peter Simonischek και η κουκλίνα Sandra Hueller, που έκλεψε αμέτρητα φωτογραφικά φλας, κατά το πέρασμα της από το κόκκινο χαλί του φεστιβάλ.

Η ταινία Toni Erdmann συμμετέχει στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ και η έξοδος της στις αίθουσες, της Γερμανίας πρωτίστως, έχει προγραμματιστεί για την 14η Ιουλίου.

Σημαντικό δεδομένο και σε αυτό το σενάριο του Park, παίζει η εκδίκηση. Και γι αυτό ο σκηνοθέτης, θέλησε να δώσει το σχόλιο του: "Ναι μετά την τριλογία της εκδίκησης, συναντάμε το ίδιο αυτό μοτίβο και στο The Handmaiden, αυτό δεν είναι όμως το σημαντικότερο δεδομένο της υπόθεσης. Είναι ένα αγωνιώδες θρίλερ που εστιάζει στο ψυχολογικό κίνητρο που αναζητούν οι χαρακτήρες - εκδικητές. Σε ότι αφορά στην ομοφυλοφιλική έκφανση του στόρι, αυτό δεν παρουσιάζεται σαν το δικαίωμα που μπορεί να έχει ο οποιοσδήποτε στις ερωτικές του επιλογές. Με ενδιαφέρει ακόμη κι αν τα πάντα εξελίσσονται σε ένα πουριτανικό περιβάλλον, να παρουσιάσω τον λεσβιακό έρωτα, σαν κάτι το φυσικό." 

Η ταινία The Handmaiden συμμετέχει στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ και η έξοδος της στις αίθουσες, της Νότιας Κορέας πρωτίστως, έχει προγραμματιστεί για την 1η Ιουνίου.