Movies Ltd

Στον Άλλο Κόσμο που θα πας...

Να ξεκαθαρίσω ευθύς εξαρχής πως ανήκω σε εκείνους που πολύ θα ήθελαν, μια ετήσια μεγάλη γιορτή του Ελληνικού Σινεμά, εκεί που οι σωστά επιλεγμένοι καλύτεροι, μετά από περίοδο αξιολόγησης τους, θα τύγχαναν της αναγνώρισης που δικαιούνται για το έργο τους, αλλά και του χειροκροτήματος της ευρύτερης κοινότητας των σινεφίλ. Του μεγάλου μπράβο που λέμε. Εκτιμώ πως όπως συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, εκεί που εδώ και δεκαετίες υφίστανται ανάλογοι θεσμοί, έτσι ακριβώς θα έπρεπε ναι στον τόπο μας να ισχύει το αυτονόητο, με την καθώς πρέπει στήριξη του (ετησίως) καλύτερου. Στα μέρη μας μάλλον κάτι τέτοιο έγινε αντιληπτό με εντελώς λάθος τρόπο από τους (φερόμενους ως) Ακαδημαϊκούς, που για αλλού κίνησαν και γι αλλού έχουν τραβήξει την δική τους ρότα. Και αφορμή δεν παίρνω από την σημερινή ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα Βραβεία της χρονιάς 2016. Αυτό απλώς υπήρξε το επιστέγασμα για να κατανοήσω (όπως άλλωστε και ο πιο αδαής γύρω από τα δρώμενα) πως εκεί μέσα στο μυαλό των 200 - 300 πόσοι είναι τελικώς, κάτι περίεργο συμβαίνει. Όσο για την διαδικασία, πιστεύω πως έχω το κάθε δικαίωμα να την θεωρήσω διαβλητή. Η ίδια η Ακαδημία μου το έδωσε με περισσή ευγένεια από μόνη της, το να σκέφτομαι πως παίζονται διάφορα λίγο πριν και κατά την ώρα που τα μέλη της οδεύουν προς την κάλπη. Πως?

Δεν έχει κλείσει καν ένας χρόνος από την προηγούμενη απονομή των Βραβείων στους (κατά τα άλλα αξιόλογους) καλλιτέχνες, χρονιά του 2015 που τους περισσότερους των επαίνων απέσπασε μια δημιουργία, που στην ματιά μου ούτε καν δικαιούτο να είναι υποψήφια. Το αν είχα δίκαιο εγώ ο μόνος μου ή η πλειοψηφία, φάνηκε φυσικά από το πως της φέρθηκαν οι αντίστοιχοι ξένοι θεσμοί όπου διαγωνίστηκε και προφανώς, δεν της έδωσαν την παραμικρή σημασία. Το ζήτημα δεν είναι όμως εκεί, καλή και Άγια η κατασκευή του PR σκηνοθέτη με την τραγιάσκα, που δεν χάνει πρεμιέρα για πρεμιέρα να μην φωτογραφηθεί και ορθότατη να αποδεχτώ, η επικράτηση της. Είναι δυνατόν, την ημέρα της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων, η επίσημη ιστοσελίδα της "Ακαδημίας" στην ειδική ενότητα "Ταινίες" να έχει αναρτημένο το τρέιλερ και τα στοιχεία μιας και μόνο ταινίας, της ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΝΙΚΗΤΡΙΑΣ? Η αβάντα, της αβάντας, ω αβάντα, άσχετα αν οι admins κατάλαβαν εκ των υστέρων ότι προδόθηκαν από μόνοι τους και αφαίρεσαν το section! Αγαπητοί κύριοι εκεί στην φράξια με τα τρία πορτοκαλί κέρατα για έμβλημα, όπως λένε, η γυναίκα του Κάισαρα δεν πρέπει να είναι μόνον τίμια, αλλά να το δείχνει κιόλας. Κι εσείς υπερβήκατε τα εσκαμμένα.

Κι ερχόμαστε στο σήμερα, εκεί που μάλλον νιώθετε πολύ βαριά στην κοιλιά τα 700 χιλιάδες εισιτήρια που κατάφερε στις αίθουσες μια ταινία καλλιτεχνικότατης αποδοχής, όχι φαρσοκομεντί της σειράς, ούτε πριμοδοτούμενη από όλα τα κανάλια ελεύθερα και συνδρομητικά, για να υποθέσει κανείς πως στο προμόσιον οφείλει την επιτυχία της. Μιας ταινίας που έσκισε εμπορικά, ένα κατόρθωμα που προκλήθηκε από την mouth to mouth, στόμα με στόμα όπως λέμε, από θεατή σε θεατή, αντανάκλαση της ποιότητας της και των όσων εξέφραζε στην μεγάλη οθόνη.

Δεν είμαι εκείνος που θα υποστηρίξω πως ήταν η καλύτερη για όχι, αν μάλιστα ήταν στην δική μου άποψη να της αποδώσω το τρόπαιο της Best Film Of The Year μάλλον δεν θα της το έδινα. Υπάρχουν όμως κατηγορίες βραβείων, που ενώ παίζει δεδομένα δίχως αντίπαλο (για να είμαστε συγκεκριμένοι, στο σενάριο, στην μουσική επένδυση, στο μοντάζ) ίσως και χωρίς κανέναν αντίπαλο στην πραγματικότητα, εκεί δεν βρίσκεται καν ούτε σαν υποψήφια. Γελοιότητες! Όσο για το ότι ο δημιουργός της δεν βρίσκεται ανάμεσα στους τέσσερις (ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΡΙΘΜΟΣ) σκηνοθετών που θα κοντραριστούν για το Βραβείου του καλύτερου της χρονιάς, αυτό αυτομάτως αναγάγει το κύρος της Academy και όσων αποφασίζουν ισότιμο του μηδενός (ΜΗΔΕΝ, ΕΠΙΣΗΣ ΑΡΙΘΜΟΣ)! Δεν είναι ο Άδικος Κόσμος nominated εκεί και ποιος μπορεί να είναι για φέτος δηλαδή? Επειδή κάποιοι πάνε να περάσουν 700 χιλιάδες κόσμου για τυφλό, τρελό και ξέρω γω τι άλλο. Οι αστείοι, θα πουν αστείο όλο αυτό το κοινό, που δεν προσέγγισε το φιλμ του Ηρακλειώτη σαν Δελφινάριο, αλλά σαν πόνημα διεθνούς επιπέδου, σαν μια πραγματικά ιντερνάσιοναλ κομμένη και ραμμένη στα μέτρα πασών των Ακαδημιών δημιουργία. Και να το πάμε κι ένα βήμα παραπέρα? Υπάρχει στο φιλμ, ένας ρόλος που υποδύεται προσφάτως απελθών, σπουδαιότατος ερμηνευτής, όπου εκτός ότι έχει πολύ μικρή συνεισφορά στην πλοκή, δεν είναι και παιγμένος με κανέναν μαεστρικό τρόπο από μεριάς του. Με κάθε σεβασμό στην πορεία του καλλιτέχνη, μπορώ να απαριθμήσω δυο και τρεις ντουζίνες ποιοτικότερες παρουσίες του, σε κάθε μετερίζι που τον παρακολούθησα. Τι σκαρφίστηκε λοιπόν η Κομπανία? Να τον προτείνει μεταξύ των τριών υποψηφίων υποστηρικτικής ερμηνείας - εκεί που ο κάθε σοβαρός θεατής ΟΛΩΝ των υποψηφιοτήτων, θα μπορούσε να απαριθμήσει τουλάχιστον μια δεκάδα πιο αξιοσημείωτων εμφανίσεων άλλων - και για να προβλέψω το φινάλε, θα τον τιμήσει κιόλας με το βραβείο την λαμπερή βραδιά, για να πετύχει και το μπαζ της αβροφροσύνης σε έναν τεράστιο ηθοποιό. Πόσο κουτοί Θεέ μου?.

Ενοχλημένος από τον τρόπο σκέψης του συνονθυλεύματος, προχωρώ απλώς στην ανακοίνωση των υποψηφίων, σε κάθε κατηγορία, με την ευχή μου να έχουν όλοι τους πορεία πάντοτε ανοδική.

ps. Η Ίρις - που από φέτος δίνει το όνομα της στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Σινεμά - κατά την μυθολογία υπήρξε Θεά του Λόγου. Και όχι του Παραλόγου. Α, όπως και επίσης Θεά της απονομής της Δικαιοσύνης...

Βραβείο Ειδικών Εφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας
Τετάρτη 04:45 – Ιπποκράτης Χαλάς, Μιχάλης Σαμιώτης, Αφοι Αλαχούζοι, Dani Cohen
Interruption – Ξενοφώντας Φιλιππούσης, Φίλιππος Μαρμουτάς, Θοδωρής Ζιγκίρης
The Republic – Προκόπης Βλασερός, Σόλων Γιαννούτσος, Ίωνας Κατρακάζος

Βραβείο Μακιγιάζ
Ουζερί Τσιτσάνης – Ναμπίλ Σαλαμέ
Τετάρτη 04:45 – Στέλλα Καραπούλιου
Chevalier – Εύη Ζαφειροπούλου
Interruption – Anne-Valerie Chiabaut

Βραβείο Ήχου
Τετάρτη 04:45 – Άρης Αθανασόπουλος, Avi Mizrahi, Gil Toren
Chevalier – Λέανδρος Ντούνης, Κώστας Βαρυμποπιώτης
Interruption – Hrvoje Petek, Αλέξανδρος Σιδηρόπουλος, Άρης Λουζιώτης, Herve Buirette

Βραβείο Ενδυματολογίας
Ουζερί Τσιτσάνης – Άννα Μαχαιριανάκη
Τετάρτη 04:45 – Άλκηστη Μάμαλη
Interruption – Zorana Meic, Εύα Γουλάκου

Βραβείο Σκηνογραφίας
Ένας άλλος κόσμος – Γιώργος Γεωργίου
Ουζερί Τσιτσάνης – Αντώνης Χαλκιάς
Τετάρτη 04:45 – Σπύρος Λάσκαρης
Interruption – Σπύρος Λάσκαρης

Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής
Αρκαδία Χαίρε – Κωνσταντίνος Βήτα
Σύμπτωμα – Coti C.
Τετάρτη 04:45 – Γιάννης Βεσλεμές (Felizol)

Βραβείο Μοντάζ
Αρκαδία Χαίρε – Ιωάννα Σπηλιοπούλου
Τετάρτη 04:45 – Λάμπης Χαραλαμπίδης
Chevalier – Γιώργος Μαυροψαρίδης, Matt Johnson
Interruption – Γιάννης Χαλκιαδάκης

Βραβείο Φωτογραφίας
Καύσωνας – Γιώργος Αρβανίτης
Τετάρτη 04:45 – Χρήστος Καραμάνης
Invisible – Γιάννης Φώτου

Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου
Ουζερί Τσιτσάνης – Βασιλική Τρουφάκου
Interruption – Αλεξία Καλτσίκη
Invisible – Κόρα Καρβούνη

Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου
Ένας άλλος κόσμος – Μηνάς Χατζησάββας
Ουζερί Τσιτσάνης – Αντρέας Κωνσταντίνου
Τετάρτη 04:45 – Δημήτρης Τζουμάκης

Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου
Ένας άλλος κόσμος – Μαρία Καβογιάννη
Silent – Κίκα Γεωργίου
Smac – Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη

Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου
Ουζερί Τσιτσάνης – Χάρης Φραγκούλης
Τετάρτη 04:45 – Στέλιος Μάινας
Invisible – Γιάννης Στάνκογλου

Βραβείο Σεναρίου
Τετάρτη 04:45 – Αλέξης Αλεξίου
Chevalier – Ευθύμης Φιλίππου, Αθηνά Τσαγγάρη
Interruption – Γιώργος Ζώης, Βασίλης Κυριακόπουλος
Invisible – Δημήτρης Αθανίτης, Γιώργος Μακρής
Smac – Ηλίας Δημητρίου

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη
Καύσωνας – Joyce A. Nashawati
Interruption – Γιώργος Ζώης
Erotica, Exotica, etc… – Ευαγγελία Κρανιώτη

Βραβείο Σκηνοθεσίας
Τετάρτη 04:45 – Αλέξης Αλεξίου
Chevalier – Αθηνά Τσαγγάρη
Invisible – Δημήτρης Αθανίτης
Smac – Ηλίας Δημητρίου

Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους
Ο Σπόρος – Ιφιγένεια Κοτσώνη
Το Σύκο – Νικόλας Κολοβός
Dreamtoy – Χρήστος Χουλιάρας
Joanna – Παναγιώτης Φαφούτης
Simon Says – Νίκος Τσεμπερόπουλος
4η Μαρτίου – Δημήτρης Νάκος

Βραβείο Ταινίας Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ) «Λουκία Ρικάκη»
Αρκαδία Χαίρε – Φίλιππος Κουτσαφτής
Erotica, Exotica, etc… – Charlotte Vincent, Ευαγγελία Κρανιώτη
The Longest Run – Σπύρος Μαυρογένης, Μαριάννα Οικονόμου

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας
Ένας άλλος κόσμος – Κώστας Σούσουλας, Χριστόφορος Παπακαλιάτης
Τετάρτη 04:45 – Θανάσης Καραθάνος, Κώστας Λαμπρόπουλος
Invisible – Πάνος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Αθανίτης
Smac – Ηλίας Δημητρίου
Chevalier – Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος, Μαρία Χατζάκου, Αθηνά Τσαγγάρη

zerVo

Απόδραση από το Σικάγο

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Το franchise αρχίζει να... «μυρίζει»

«Με πάνω από 40 εκατομμύρια πωλήσεων και πολλούς μήνες στην κορυφή της best-seller λίστας των New York Times, η «Τριλογία της Απόκλισης» της Veronica Roth θεωρείται ήδη μία από τις πιο δημοφιλείς και πετυχημένες λογοτεχνικές σειρές της τελευταίας δεκαετίας, και πλέον και μια πολυαγαπημένη σειρά ταινιών, που έχει συνολικά κάνει εισπράξεις πάνω από 580 εκατομμύρια δολάρια σε όλον τον κόσμο. Για να ικανοποιήσουν τους φανατικούς θαυμαστές των βιβλίων, οι παραγωγοί αποφάσισαν να μεταφέρουν το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της σειράς σε δύο ταινίες, με τη δεύτερη να κυκλοφορεί τον Ιούνιο του 2017». Έτσι μας τα λέει το δελτίο τύπου της εγχώριας εταιρίας διανομής. Προφανώς, δεν θα διαφωνήσουμε. Εκτός από το τελευταίο κομμάτι: εννοείται ότι οι παραγωγοί, όπως οι αντίστοιχοι της σειράς ταινιών «Χάρι Πότερ», «Λυκόφως» και «Αγώνες πείνας», «μοίρασαν» το τελευταίο βιβλίο της κάθε σειράς στα δύο για να βγάλουν περισσότερα χρήματα! Λογικό και καθόλου κατακριτέο εντέλει. Αρκεί το αποτέλεσμα να είναι ικανοποιητικό. Κατά έναν παράξενο (;) τρόπο, πάντως, το πρότελευταίο κομμάτι και των τεσσάρων δημοφιλών σειρών ταινιών που βασίστηκαν σε best seller βιβλία, είναι και το πιο αδύναμο!

Στη θέση του σκηνοθέτη βρίσκουμε τον Robert Schwentke, που είχε σκηνοθετήσει και την «Ανταρσία». Αυτή είναι η 8η συνολικά μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο γεννημένος στην Στουτγάρδη Γερμανός σκηνοθέτης. Ενημερωτικά, την τελευταία ταινία της σειράς θα τη σκηνοθετήσει ο Lee Toland Krieger, προηγούμενη ταινία του οποίου ήταν «Το μυστικό της Ανταλάιν» (The Age of Adaline, 2015).

Η υπόθεση: Μετά την ήττα και τη δολοφονία της Τζανίν, την εξουσία στο Σικάγο αναλαμβάνει η Έβελιν, η μητέρα του Φορ. Η Έβελιν δεν διδάσκεται καθόλου από τα λάθη του παρελθόντος και τα επαναλαμβάνει: κυβερνά απολυταρχικά και για να ικανοποιήσει τους οπαδούς της κάνει εκκαθαρίσεις. Αυτό βρίσκει εντελώς αντίθετη την Τζοάνα, που ηγείται πλέον μιας νέας «φατρίας» από δυσαρεστημένους: είναι η φατρία της Αφοσίωσης. Η Τρις, βλέποντας το Σικάγο στα όρια του εμφύλιου πολέμου, σχεδιάζει να βγει έξω από τα Τείχη, να δει τι υπάρχει εκεί έξω, ελπίζοντας να βρει τις απαιτούμενες απαντήσεις και η ζωή στο Σικάγο να βρει κανονικούς ρυθμούς. Μαζί με τον Φορ και τους συντρόφους της τα καταφέρνει, παρά το γεγονός ότι η Έβελιν είναι αντίθετη και τους κυνηγάει. Έξω από το Σικάγο για πρώτη φορά στη ζωή τους, οι πέντε ήρωες συναντούν τον Ντέιβιντ, επικεφαλής του Γραφείου για την Γενετική Υγεία, ο οποίος ξεχωρίζει την Τρις ως «γενετικά αγνή» και της ζητά να τον βοηθήσει στα μυστηριώδη πλάνα του. Ενώ η Τρις δέχεται ειδική μεταχείριση, συμπεριλαμβανομένης μιας ειδικής τεχνολογίας που της επιτρέπει να ξαναζήσει την ιστορία της οικογένειάς της, ανακαλύπτει ότι ο Ντέιβιντ σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την εξελιγμένη τεχνολογία που έχει στη διάθεσή του για απάνθρωπες πράξεις. Θα καταφέρει να τον σταματήσει;

Η άποψή μας: Η πρώτη ταινία της σειράς μου άρεσε. Σε έναν μελλοντικό «ταξικό» κόσμο, χωρισμένο σε φατρίες, οι Αποκλίσεις θεωρούνται επικίνδυνες για το Σύστημα και κυνηγιούνται μέχρι θανάτου. Μια χαρά. Η δεύτερη ταινία της σειράς μου άρεσε. Στον ίδιο μελλοντικό κόσμο, οι Αποκλίσεις, με αρχηγό την Τρις εξεγείρονται ενάντια στην εξουσία και η ανταρσία τους έχει ως αποτέλεσμα να πέσει το Σύστημα. Η τρίτη ταινία της σειράς δεν μου άρεσε! Για πολλούς λόγους. Επειδή η αφέλειά της πλέον χτυπάει κόκκινο. Επειδή οι σεναριακές τρύπες είναι περισσότερες από εκείνες σε ένα τυρί Έμενταλ. Επειδή η ιδεολογική της πυξίδα αλληθωρίζει επικίνδυνα. Η Τρις και οι φίλοι της μαθαίνουν τι συμβαίνει εκεί έξω. Και μαθαίνουν πως ο κόσμος τους έγινε έτσι όπως έγινε εξαιτίας πειράματος «γενετικής καθαρότητας» (ναι, τα είπε πολύ καλύτερα το «Gattaca», η αλήθεια είναι). Και διαπιστώνουν, άλλος νωρίτερα κι άλλος αργότερα πως ένα νέο πείραμα λαμβάνει χώρα. Στο οποίο η Τρις είναι «καθαρή» και οι υπόλοιποι «κατεστραμμένοι» (τύφλα να έχει η Αρία φυλή και ο ναζισμός!). Το οποίο χρειάζεται παιδάκια – προσφυγόπουλα που ζουν στη no man's land έξω από τα τείχη αλλά μακριά από το μέρος που ζουν οι προνομιούχοι. Και ναι, υπάρχει κι ένα αέριο που σβήνει τη μνήμη. Παιδιά, στην ταινία κατά μία έννοια τους... ψεκάζουν!

Η Τρις αποδεικνύεται όχι και τόσο σπουδαία ηρωίδα, μπαίνει σε δεύτερο πλάνο και γενικώς δεν υπάρχει κάποιος θετικός ήρωας για τον οποίο να ενδιαφερόμαστε ή κάποιος αρνητικός ήρωας τον οποίο να ενδιαφερόμαστε να... μισούμε! Το μόνο θετικό που διατηρεί η ταινία είναι το γεγονός ότι οι γυναίκες συνεχίζουν να σκιαγράφονται ως ηρωίδες – είτε θετικά είτε αρνητικά. Δεν βρίσκονται στο περιθώριο, δεν είναι σεξουαλικά αντικείμενα του πόθου που λειτουργούν ως βοηθητικοί ρόλοι για τους άνδρες ήρωες. Κατά τα άλλα και καλύτερα εφέ έχουμε δει και σκηνές που λίγο απέχουν από το να... κακοχαρακτηριστούν και να σε κάνουν να γελάσεις αντί ας πούμε να τρομοκρατηθείς (μα πορτοκαλί καπνός αμνησίας; - και πώς άλλοι το εισπνέουν κι άλλοι όχι;). Τέλος πάντων, για το καλό της σειράς, των παραγωγών της και ημών των θεατών που μας αρέσει η επιστημονική φαντασία (κι ας είναι και νεανική) ευελπιστούμε πως η τελευταία ταινία θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους και θα διώξει την απογοήτευση τούτης εδώ της ταινίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2016 από την Odeon

Άλλο ζω, άλλο επαγγέλλομαι... 

του zerVo (@moviesltd)

Είναι λέξη μαχαιριά και μάλιστα δίκοπη, αυτή του "πρέπει". Από την μια καθορίζει τους κανόνες, τι είναι το σωστό, τι είναι το κατά τους νομικούς και ηθικούς δείκτες αυτό που μπορείς να κάμεις, αυτό που κατά τας γραφάς (ή και όχι) αν το πράξεις, δεν θα έχεις την παραμικρή συνέπεια, μιας και θα αποκαλείσαι νομοταγής! Συνάμα όμως αυτό "πρέπει", θεσπίζει και όρια, σε κυκλώνει μέσα σε ένα σχήμα από το οποίο δεν είναι δυνατόν να ξεφύγεις, να παρεκτραπείς κομματάκι που λένε. Και δεν μιλάμε να εγκληματίσεις αλλά να ξεδώσεις μια φορά, να κάνεις του κεφαλιού σου, να καταπατήσεις την εντολή κι αν χρειαστεί στο τέλος, να πληρώσεις και την (όποια) ζημιά. Σκέψου τώρα να είσαι εκείνος που ορίζει αυτό το "πρέπει" και που όποιον δεν το τηρεί πιστά να καλείσαι να του ρίξεις ποινή, ανάλογη με την βαρύτητα της παράβασης. Ούτε ψύλλος στον κόρφο σου, ας πούμε...

Δικαστής Ρασίν. Ο φόβος και τρόμος όλων των υπόδικων του κακουργιοδικείου της Βόρειας Γαλλίας, μιας και οποιασδήποτε υπόθεσης έχει προεδρεύσει και έχει καταδικαστικό αποτέλεσμα, η ποινή που επιβάλλει στον ένοχο, είναι η αυστηρότερη, βαρύτερη και εξαντλητικότερη που προβλέπει το ποινολόγιο. Η πραγματικότητα όμως που ισχύει πίσω από κάθε αυστηρή και ουδέποτε χαλαρή παρουσία του άτεγκτου δικαστή, είναι εντελώς διαφορετική από την προφανή. Ένας αποτυχημένος γάμος, μια διαλυμένη οικογένεια, η απομόνωση στο ημιφωτισμένο διαμέρισμα, η αδυναμία αυτοσυντήρησης και κάλυψης ακόμη και στοιχειωδών συνθηκών ποιότητας ζωής, ο ψεύτικος σεβασμός των οικείων του, η μόνιμη λοιδωρία πίσω από την πλάτη του, ακόμη και των στενότερων συνεργατών του, τα διάφορα κουτσομπολιά για τον βίο του που διαρκώς πολλαπλασιάζονται, έχουν ωθήσει τον πανίσχυρο μόλις φορέσει το γουνάκι του Judge, στα πρόθυρα της κατάθλιψης. Είναι κι εκείνη η καταραμένη ίωση που τον έχει καταβάλλει εδώ και καιρό και δεν του επιτρέπει να λειτουργήσει κατά πως θα ήθελε...

Δύσκολη, πολύ δύσκολη η πιο πρόσφατη δίκη που προΐσταται. Αγριεμένος νεαρός γονιός, κατηγορείται πως κτύπησε μέχρι θανάτου το βρέφος κοριτσάκι του, υπόθεση που έχει αναστατώσει την μικρή επαρχιακή κοινωνία, με τα στοιχεία που έχουν έρθει στο φως, όμως, να μην αποδεικνύουν αδιάσειστα την ενοχή του. Την δεδομένη αναστάτωση του έμπειρου νομικού, θα οδηγήσει σε ακόμη πιο δύσκολες καταστάσεις, η επιλογή μιας παλιά του γνώριμης στο σώμα των ενόρκων, για την οποία κάποτε είχε νιώσει ρομαντικά συναισθήματα. Πόσο όμως τον είχε αφήσει εκείνο το "πρέπει" να τα εκφράσει?

Μα για στάσου, ποια ακριβώς αγάπη να εκφράσει? Και σε ποια? Σε εκείνη που απλώς ασκεί το επάγγελμα της αναισθησιολόγου, με κατάτι μεγαλύτερη φροντίδα, στοργή και καλοσύνη προς τους ασθενείς της? Το κράτημα του χεριού εκείνου που είναι ξαπλωμένος στο κρεββάτι του πόνου, μπορεί να θεωρηθεί ως σημάδι ερωτικό ή σαν δείγμα συμπόνοιας και αλληλεγγύης? Και πόση μοναξιά κι εγκατάλειψη μπορεί να νιώθει κανείς, για να είναι αυτό και μόνο το άγγιγμα, ότι πιο όμορφό έχει νιώσει στην ζωή του. Δυστυχώς για τον αποπροσανατολισμένο Φραντσέζο σκηνοθέτη Christian Vincent, το σπαρακτικά ανθρώπινο σκέλος της ιστορίας του, τερματίζει κάπου εδώ. Όλο το υπόλοιπο εύρος της αφήγησης του, μπορεί να έχει ρεαλιστική χροιά, εξαντλείται όμως στην με πληρότητα παρουσίαση μια δικαστικής διαμάχης.

Σαν να έχει περάσει μια ολάκερη ζωή μέσα στα ακροατήρια, ο Γάλλος, προβάλλει την διαδικασία με τέτοια , παθιασμένη θα την αποκαλούσα, λες και κανείς από την πλατεία ετούτη την απαίτηση είχε. τα εγέρθητι, οι κανονισμοί ασφάλειας και πρακτικής λειτουργίας, οι κλήσεις των μαρτύρων, οι συναθροίσεις των ενόρκων, οι αγορεύσεις, οι απολογία, η ετυμηγορία, άπαντα σε σειρά με στόχευση χιλιοστού. Και κάπου ανάμεσα τους να παρεμβάλλεται, υποβαθμισμένο ίσως, το πάθος του Προέδρου (και όχι Δικαστή, παρακαλώ) Ρασίν. Που ξοπίσω του κρύβει και το ενδεχόμενο μυστικό της μαρκίζας. Κάπου δεν έγινε σωστή εστίαση εκτιμώ, παρότι το σενάριο είναι επιμελημένο στο έπακρο, εξού και η τιμή της Επιτροπής που απέσπασε στο πιο πρόσφατο φεστιβάλ της Βενετίας.

Όπως τιμή απέσπασε και για την εκπληκτική ερμηνεία του κορυφαίου στην χώρα του ερμηνευτή, κατά βάση κωμικού, Μολιερικού, Fabrice Luchini, που εδώ αποδίδει έξοχα - για μια ακόμη φορά, στην κινηματογραφική του καριέρα, που τόσο αργά τον απαντήσαμε διεθνώς - τον Ρασίν. Τον τρομαγμένο και τρομακτικό, τον δίκαιο και αδικημένο, τον σεβάσμιο, μα τόσο παραφρονεμένο συνάμα μεσήλικα. Το όνειρο που σημάδεψε την τόσο φτωχή του θύμηση, ορίζει η μεγαλοκοπέλα εκ Δανίας, Sidse Babett Knudsen, στην πρώτη εκτός πατρίδας της πρωταγωνιστική παρουσία, που είναι τόσο αξιόλογη ώστε να πείθει πως θα υπάρχει και συνέχεια. Σε κάπως πιο εμπνευσμένα και κυρίως δραματουργικά και συγκινησιακά φορτισμένα φιλμς, από το καλών προθέσεων, μα όχι απόλυτα ελεγχόμενης εκτέλεσης L'Hermine.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2016 από την Odeon

Διπλή ταρίφα

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Are you talkin' to me? - Yes, I am talking to you!»

Αυτή είναι η 7η μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του αντικαθεστωτικού Ιρανού σκηνοθέτη Jafar Panahi και η τρίτη συνολικά και συνεχόμενη (μαζί με το ντοκιμαντέρ «This is not a film») που γυρίζει σε καθεστώς παρανομίας! Η ιρανική κυβέρνηση του έχει απαγορεύσει να γυρίζει ταινίες, τον έχει δικάσει και καταδικάσει σε φυλάκιση, τον έχει θέσει σε κατ' οίκον περιορισμό. Κι όμως κάθε φορά ο Panahi κατορθώνει όχι μόνο να γυρίζει το φιλμ που επιθυμεί αλλά και να το βγάζει στο εξωτερικό (με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση όπου μια ταινία του βγήκε από τα σύνορα της χώρας μέσα σε ένα στικάκι χωμένο μέσα σε μια τούρτα!). Στο Ιράν οι ταινίες του δεν προβάλλονται – απαγορεύεται. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι στην ταινία δεν υπάρχουν credits. Από τη μια αυτό έγινε για την ασφάλεια όσων εμφανίζονται στην ταινία, και από την άλλη έχει να κάνει με το γεγονός ότι το υπουργείο Πολιτισμού του Ιράν δεν αναγνωρίζει τους συντελεστές ταινιών που δεν μπορούν να έχουν «κανονική» διανομή στη χώρα.

Με τα πολλά, το Taxi έλαβε μέρος στην περσινή 65η Berlinale, στο διαγωνιστικό τμήμα, και τιμήθηκε με την Χρυσή Άρκτο καλύτερης ταινίας δια χειρός Darren Aronofsky – το βραβείο παρέλαβε η ανιψιά του σκηνοθέτη! Επίσης, η ταινία κέρδισε και το βραβείο των κριτικών, της FIPRESCI δηλαδή. Εμείς την είδαμε στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η υπόθεση: Ο διεθνώς αναγνωρισμένος σκηνοθέτης Jafar Panahi οδηγεί ένα κίτρινο ταξί στους γεμάτους δρόμους της Τεχεράνης, εξυπηρετώντας ένα σύνθετο και αντιπροσωπευτικό δείγμα επιβατών κάθε μέρα. Κάθε άντρας, γυναίκα και παιδί εκφράζουν τη δική τους άποψη για τον κόσμο, ενώ ο περίεργος και ευγενικός οδηγός/ σκηνοθέτης τους παίρνει μια άτυπη συνέντευξη. Η κάμερά του, που είναι τοποθετημένη στο ταμπλό του κινούμενου κινηματογραφικού του στούντιο, αιχμαλωτίζει αυτή την εμπνευσμένη όψη της ιρανικής κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζει τα όρια ανάμεσα στην κωμωδία, το δράμα και το σινεμά.

Οι πρώτοι δύο επιβάτες είναι ένας άντρας που γκρινιάζει για τους μικροαπατεώνες και προτείνει να τους κρεμάσουν όλους και μια δασκάλα που έχει αντίθετη άποψη, καθώς δεν βλέπει τον λόγο το Ιράν να επιτρέπει κι άλλες εκτελέσεις. Οι δύο χαρακτήρες διαφωνούν και ο άντρας γίνεται απαξιωτικός. Ένας μικροκαμωμένος και εύσωμος επιβάτης εμφανίζεται και ενημερώνει ότι διακινεί παράνομα DVD. Είναι ο άνθρωπος, αλαζόνας και ηρωικός μαζί, που προμηθεύει την Τεχεράνη με τις ταινίες του Woody Allen, αλλά και το έργο του Panahi. Ανάμεσα στους επιβάτες ξεχωρίζει η μικρή ανιψιά του σκηνοθέτη, η Hana, που υποδύεται τον εαυτό της ως σκηνοθέτη που θέλει να πει τη δική της ιστορία, παρά τους περιορισμούς του καθεστώτος. Κάποια στιγμή, στο ταξί επιβιβάζεται μια δικηγόρος που ασχολείται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και κατευθύνεται στη φυλακή όπου θα επισκεφθεί έναν απεργό πείνας. Είναι υπαρκτή, αγωνίστρια η ίδια, και ιδιαίτερα αισιόδοξη.

Η άποψή μας: Αρχικά, ο Panahi είχε τη σκέψη να γυρίσει την ταινία του με ανυποψίαστους επιβάτες, που θα έμπαιναν στο ταξί χωρίς να γνωρίζουν ότι λαμβάνουν μέρος σε μια ταινία. Όταν όμως ένας από τους επιβάτες ανακάλυψε την μικροκάμερα στο ταμπλό του ταξί και ζήτησε να σταματήσει το γύρισμα για να μην έχει τραβήγματα με το καθεστώς, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να κάνει την ταινία του ένα mockumentary. Ήτοι, να χρησιμοποιήσει ερασιτέχνες ηθοποιούς προκειμένου να υποδυθούν τους επιβάτες. Η ακτιβίστρια που βλέπουμε βέβαια είναι αληθινή και υποδύεται τον εαυτό της.

Εν πάση περιπτώσει ο Panahi κάνει κάτι μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, εν κρυπτώ. Μυστικά. Και κατορθώνει να βρει την καλλιτεχνική του ελευθερία περιορισμένος μέσα στον κλειστό και μικρό χώρο ενός Taxi! Με την κρυφή κάμερα να είναι ο αυτόπτης μάρτυρας των όσων συμβαίνουν – αυτή και η κάμερα της φωτογραφικής μηχανής της ανιψιάς του σκηνοθέτη, που γυρίζει τη δική της ταινία! Μια ταινία μέσα στην ταινία ως σχολική άσκηση και με τους περιορισμούς που τίθενται από το καθεστώς! Το φοβερό και τρομερό που συμβαίνει με την ταινία είναι ότι παρά τη λογοκρισία, παρά τον τρόπο γυρίσματος, παρά το γεγονός ότι θίγονται μια σειρά από κακώς κείμενα της σύγχρονης ιρανικής κοινωνίας, το φιλμ είναι ανάλαφρο και συχνά πυκνά βγάζει γέλιο!

Όπως συμβαίνει με τον τύπο που προμηθεύει σε εύπορους Ιρανούς «απαγορευμένες» ταινίες, όπως αυτές του Woody Allen ή του ίδιου του Jafar Panahi! Ή η ιστορία με τον τύπο που τραυματίζεται και αιμόφυρτος μέσα στο ταξί απαιτεί να κινηματογραφηθεί η διαθήκη του! Οι δύο γυναίκες με το χρυσόψαρο δίνουν μια ελαφρώς μεταφυσική χροιά στο όλον. Βαθιά ουμανιστής, κατορθώνει να ξεφύγει τον σκόπελο του διδακτισμού με το χιούμορ, όπως κι εκείνον του μελοδράματος με το ίδιο όπλο. Οι ανθρωποφύλακες, όμως, παραμονεύουν. Και οι κάμερες απλώς... κατάσχονται. Μια πανέξυπνη, απλή στα όρια του απλοϊκού ταινία, που λέει πολλά, τα λέει ωραία, καθόλου «κουλτουριάρικα» και φαίνεται να υιοθετεί ένα από τα πιο εύστοχα μότο: «ένα γέλιο θα σας θάψει». Δεν έχετε παρά να γίνετε κι εσείς συνεπιβάτες.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2016 από την Feelgood Ent.

Έρως ανίκατε μάχαν;

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

The evil that men do

Αυτή είναι η 7η μόλις μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας σε 32 χρόνια φιλμογραφίας, που σκηνοθετεί ο ιδιοσυγκρασιακός Terence Davies, μια εντελώς ιδιαίτερη περίπτωση στο βρετανικό σινεμά! Μάλιστα, για πρώτη φορά στην καριέρα του, κατόρθωσε (!) να γυρίσει μία ταινία μετά από την προηγούμενή του μέσα σε χρονικό διάστημα μόλις ενός έτους! Η τελευταία του ταινία «A Quiet Passion», μια βιογραφία της Αμερικανίδας ποιήτριας Emily Dickinson, προβλήθηκε στη φετινή Berlinale. Και τούτη εδώ, το "Ένα τραγούδι για το ηλιοβασίλεμα" (Sunset Song), έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περασμένο φεστιβάλ του Τορόντο, τον Σεπτέμβριο του 2015!

Η αλήθεια είναι πως ο Davies ήθελε να μεταφέρει στο σινεμά το μυθιστόρημα του Lewis Grassic Gibbon αμέσως μετά την επιτυχία που γνώρισε η ταινία του «Το τίμημα της αγάπης» (The House of Mirth, 2000), όμως, δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει τότε την απαραίτητη χρηματοδότηση. Η ταινία, μετά την πρεμιέρα της στο Τορόντο, συνέχισε με την ευρωπαϊκή πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, ενώ προβλήθηκε και στα Φεστιβάλ του Λονδίνου, της Στοκχόλμης και του Τουρίνο ανάμεσα σε άλλα πριν βγει στις βρετανικές αίθουσες στα μέσα του περασμένου Δεκεμβρίου. Γυρίσματα για την ταινία, πέρα από τη Σκοτία, έγιναν και στο Λουξεμβούργο και τη Νέα Ζηλανδία.

Η υπόθεση: Βορειοανατολική Σκοτία, ευρύτερη περιοχή του Αμπερντίν, αρχές του 20ου αιώνα. Η οικογένεια Γκάθρι είναι ενδεικτική μιας σκληρής, παραδοσιακής, αγροτικής κοινότητας. Αρχηγός και πάτερ φαμίλιας είναι ο Τζον, ο οποίος είναι υπέρ του σοσιαλισμού και της μόρφωσης αλλά συμπεριφέρεται στα μέλη της οικογένειάς του ως απόλυτος δυνάστης. Η Κρις είναι η μοναδική του κόρη: στο μεταίχμιο ανάμεσα στην εφηβεία και την ενηλικίωση, παρακολουθεί στωικά όσα συμβαίνουν στο σπίτι τους. Ο Τζον φέρεται σχεδόν βάναυσα στο μεγαλύτερο αδελφό της, τον Γουίλ. Η γυναίκα του Τζον, η Τζιν, μετά από τέσσερα παιδιά μένει και πάλι έγκυος, σε δίδυμα αυτήν τη φορά.

Η οικογένεια μετακομίζει σε μεγαλύτερο οίκημα, η Τζιν επιλέγει δραματική έξοδο, ο Γουίλ δεν αντέχει και εγκαταλείπει την οικογενειακή εστία, τα δύο μικρότερα αδέλφια της Κρις τα αναλαμβάνει η θεία της και εντέλει μένει η θυγατέρα με τον πατέρα της, μόνοι στο αγρόκτημα. Και μετά από ακόμα ένα χτύπημα της μοίρας (ή της τύχης ή βάζει και η Κρις το χέρι της;) η Κρις μένει εντελώς μόνη της. Αποφασίζει να παραμείνει στο αγρόκτημα και να τα βγάλει πέρα χωρίς καμιά έξωθεν βοήθεια, μιας που ο πατέρας της, της άφησε μια σεβαστή περιουσία. Γνωρίζει όμως τον Γιούαν, έναν όμορφο, δυναμικό νέο, με τον οποίο ερωτεύεται και σύντομα παντρεύονται. Και ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος πλησιάζει. Και θα αφήσει με τη σειρά του τα δικά του αδυσώπητα σημάδια στη ζωή της Κρις.

Η άποψή μας: Αυτό που εύκολα μπορεί κανείς να πει παρακολουθώντας την ταινία του Davies είναι ότι πρόκειται για μια ταινία εποχής. Ναι, αλλά ο δημιουργός μέσα σε αυτό το πλαίσιο συμπεριλαμβάνει δεκάδες θέματα, τα οποία αναπτύσσει, άλλα λιγότερο κι άλλα περισσότερο. Και είναι αυτή η «μπουκωτική» του διάθεση ένα από τα προβλήματα της ταινίας. Για να μην παρεξηγηθούμε: αυτή είναι μια καλή ταινία. Αλλά με μερικά πολύ ενδιαφέροντα προβλήματα. Ο σκηνοθέτης λοιπόν μιλάει: Για τον σοσιαλισμό. Για την εκπαίδευση ως μέσο χειραφέτησης και οδηγό για μια δικαιότερη κοινωνία. Για τη δύσκολη θέση των γυναικών στις αρχές του 20ου αιώνα. Για το πέρασμα στην ενηλικίωση μιας νεαρής κοπέλας και το ξύπνημα της σεξουαλικότητας. Για την αιμομιξία. Για τον πόλεμο. Για το τι σημαίνει να είναι κανείς πατριώτης, γενναίος, δειλός, αδύναμος. Για το πως η φρίκη του πολέμου αλλάζει τους ανθρώπους.

Αλλά πάνω από όλα η ταινία μιλάει για την «υπομονή» της γης. Για το γεγονός ότι ενώ όλα τριγύρω αλλάζουνε η γη είναι το μοναδικό σταθερό σημείο αναφοράς. Κι ας ρημάζεται από πολέμους. Κι ας δέχεται πολλάκις πάνω στο «σώμα» της τα σημάδια μιας φύσης, που δεν της φέρεται πάντοτε με τον καλύτερο τρόπο. Ο κύκλος της ζωής μέσα από τη σχέση με τη γη: το φύτεμα του σπόρου, η γέννηση, η ενηλικίωση, η καρποφορία, ο θερισμός, ο θάνατος και φτου και από την αρχή. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί κάμερα 70mm για όλα τα εξωτερικά του – ξέρετε, αυτήν που χρησιμοποίησε και ο Tarantino για τους «Μισητούς οχτώ». Τα πλάνα αυτά είναι εντυπωσιακά σε μεγαλείο αλλά και γεμάτα ποίηση ταυτόχρονα. Γενικά, ο Davies είναι ένας σκηνοθέτης που η σύνθεση των πλάνων του παραπέμπουν στους μεγάλους δασκάλους της ζωγραφικής. Και τα εσωτερικά πλάνα, που είναι γυρισμένα με ψηφιακή κάμερα, είναι εξαιρετικά. Απλά, επαναλαμβάνω, το «πρόβλημα» είναι η υπερφόρτωση. Και πληροφοριών και θεμάτων προς ανάλυση.

Ο Peter Mullan δεν έχει κανένα πρόβλημα να τα βγάλει πέρα με τον καθόλου συμπαθητικό χαρακτήρα που υποδύεται. Η πρωταγωνίστρια της ταινίας, όμως, πέρα από τη γη, είναι η Agyness Deyn στο ρόλο της Κρις. Στα 33 της χρόνια η ψηλόλιγνη Σκοτσέζα μπορεί να μην πείθει ακριβώς για 18χρονη αλλά φέρει εις πέρας το ρόλο της και με το παραπάνω. Οι λάτρεις της κλασικής λογοτεχνίας και του σινεμά του Davies θα ευχαριστηθούν την ταινία. Μια ταινία για ενήλικο κοινό, σαφέστατα. Που, όμως, ίσως να μην είναι ό,τι πρέπει για εκείνους τους θεατές που όταν ακούν «ταινία εποχής» σκέφτονται κατευθείαν τα δαντελένια δράματα των Merchant – Ivory.

ΥΓ 1: Με την ευκαιρία, να αναφέρω ότι ο 88χρονος James Ivory βρίσκεται σε γυρίσματα αυτήν την εποχή, καθώς ετοιμάζει την κινηματογραφική μεταφορά του σεξπιρικού «Richard II».

ΥΓ 2: «When they're not sheep, they're swine» λέει ένας δευτερεύων χαρακτήρας κάποια στιγμή για το λαό. Χοντρό, πολύ χοντρό, έτσι;

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2016 από την One From The Heart

When a man «loves» a woman...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Μα τι σε νοιάζουν όλ' αυτά; Γιατί πρέπει να σε νοιάζουν;»

Το αρχικό κείμενο για τη νέα ταινία της Ελισάβετ Χρονοπούλου δημοσιεύτηκε στο Movies Ltd στο πλαίσιο ανταπόκρισης τον περασμένο Νοέμβριο, από το 56ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το απαραίτητο ρετουσάρισμα για να είναι το κείμενο με τη μορφή που παρουσιάζουμε τις κριτικές μας για τις ταινίες, έγινε στις 8 Μαρτίου, ημερομηνία κατά την οποία γιορτάζεται η Ημέρα της Γυναίκας! Isn't it ironic – don't you think, που θα έλεγε και η Alanis Morissette...

Η Ελισάβετ Χρονοπούλου αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση για τον ελληνικό κινηματογράφο. Από την πρώτη της ταινία, το «Ένα τραγούδι δεν φτάνει» (2003) έχουν περάσει ήδη 13 χρόνια, ενώ η δεύτερή της «Ο Αννίβας προ των πυλών» (2011) δεν είχε τη διανομή που της έπρεπε. Τούτη είναι η μικρότερη το δέμας αλλά η καλύτερή της κατά τη γνώμη μας. Έκανε πρεμιέρα στο 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας, ενώ έχει προβληθεί και στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, όπου και την είδαμε. Στο Hellas Film Box στο Βερολίνο απέσπασε το 1ο βραβείο στο Τμήμα «Νέες Ματιές», ενώ συμμετείχε και στο 39ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Γκέτεμποργκ. Το σενάριο της ταινίας έχει βασιστεί στη συλλογή διηγημάτων της σκηνοθέτιδας, «Φοράει Κοστούμι» (Εκδόσεις Πόλις, 2013).

Η υπόθεση: Ο Δημήτρης και η Όλγα είναι δύο άνθρωποι, ψυχικά τραυματισμένοι, που προσπαθούν ν' αγαπηθούν. Η Όλγα κρύβει ένα μυστικό, που το φοβάται και το μισεί. Ο Δημήτρης βυθίζεται στην εμμονή να μάθει τα πάντα για το μυστικό της. Αυτή αντιστέκεται προσπαθώντας να προστατέψει τη σκοτεινή πλευρά του ψυχισμού της, αυτήν που ούτε η ίδια καταλαβαίνει. Η σχέση τους είναι ταυτόχρονα ένα εξοντωτικό κυνηγητό, που τους δηλητηριάζει, αλλά κι ένα ζεστό καταφύγιο, που τους προστατεύει από τον έξω κόσμο. Μία ερωτική ιστορία βασισμένη στα μυστικά. Ώσπου η αλήθεια καταστρέφει τα πάντα.

Η άποψή μας: Η «Μικρή Άρκτος» ήταν μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες που είδαμε στο πλαίσιο του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ή μάλλον για να αποφύγουμε τους αφορισμούς και να περνάμε για καλύτερο κάτι που μας άρεσε εμάς προσωπικά, αυτή είναι η ταινία που μας άγγιξε περισσότερο. Σπουδαία δουλειά, πραγματικά. Ναι ρε παιδί μου, έτσι! Γιατί σινεμά είναι απόλαυση. Γιατί σινεμά είναι και τι λες αλλά και πως το λες. Και η Ελισάβετ Χρονοπούλου ό,τι έχει να πει εδώ δεν το λέει απλά καλά, το λέει υπέροχα. Αφηγείται μια ιστορία πάθους και ερωτικής ζήλιας. Ok, θα πει κάποιος, σιγά τα ωά, το έχουμε ξαναδεί το έργο χιλιάδες φορές. Αμ δε! Δεν το έχετε ξαναδεί έτσι. Κι αυτό επειδή η Χρονοπούλου όχι μόνον αφηγείται την ιστορία της από τη μεριά του άνδρα, αλλά την αφηγείται και με τη ματιά του άνδρα! Κυριολεκτικά!

Ο φακός είναι το ανδρικό μάτι: βλέπουμε αυτό που βλέπει εκείνος, τον οποίο δεν βλέπουμε ποτέ! Μόνο τον ακούμε. Εντάξει, βλέπουμε και τον ευμεγέθη ανδρισμό του, αλλά ok, Κοκιασμένος είναι αυτός, τον είχαμε...θαυμάσει και στη «Στρέλλα»! Πέρα από την πλάκα, ο τρόπος που χρησιμοποιεί την κάμερα η σκηνοθέτιδα είναι άψογος. Είναι η υποκειμενική ματιά του άνδρα, του αρσενικού, στη θέση του οποίου βρίσκεται μια γυναίκα! Το ξέρω, επαναλαμβάνομαι αλλά είναι σπουδαίο. Και είναι τρομερό πως η κάμερα – βλέμμα, πέρα από το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου, πιάνει λεπτομέρειες ασήμαντες μεν που έχουν όμως τεράστια σημασία: το μωσαϊκό στο σπίτι, ο ακάλυπτος με τα μπαλκόνια των φτωχόσπιτων, το Μοναστηράκι έξω από το ξενοδοχείο, η πόλη, η αφιλόξενη αυτή μαυρόασπρη πόλη που μόνο σκληράδα βγάζει, και απόγνωση. Για να καταλάβετε, κάτι ανάλογο εγώ προσωπικά έχω δει μόνο στον «Ηδονοβλεψία» (Peeping Tom, 1960) του Michael Powell, όπου όμως εμφανίζεται ο ηδονοβλεψίας του τίτλου, βλέπουμε το πρόσωπό του. Και στις 7 Απριλίου βγαίνει στις αίθουσες μια ταινία ονόματι «Hardcore Henry», που όμως σ' αυτήν παραμερίζεται η όποια ανάγκη για συναισθηματική εμπλοκή του θεατή, καθώς ο στόχος είναι εκείνος ενός first-person action videogame, που αντί να το «παίζει» ο θεατής, θα το βλέπει...

Μόνο καλά λόγια έχουμε να πούμε λοπόν γι' αυτήν την ταινία της Χρονοπούλου. Για το σενάριό της. Για τη σκηνοθεσία της. Για τις ερμηνείες. Αναφέραμε ήδη τον Κοκιασμένο, που πιάνει απίστευτη απόδοση ερμηνευτικά μόνο με τη φωνή του! Αλλά η ταινία δεν θα μπορούσε να είναι πλήρης χωρίς την απίστευτη παρουσία της Σοφίας Γεωργοβασίλη. Αυτή είναι ερμηνεία με σωστή σκηνοθετική καθοδήγηση κ. Γιάνναρη (εντάξει, έχω φάει κόλλημα, σχωρνάτε με!). Γενναία ερμηνεία, ξεγύμνωμα ψυχής και σώματος, ένα απίστευτο υποκριτικό εργαλείο που παίζει σινεμά κι όχι θέατρο. Όπως λέμε συχνά ως κλισέ: δεν υποδύεται την Όλγα, είναι η Όλγα! Πέρα όλων των άλλων η ταινία μιλάει για την ανάγκη για ιδιωτικότητα και για το πως αυτή μπορεί να υφίσταται στο πλαίσιο μιας ερωτικής σχέσης. Αλλά μιλάει και για τη βία που ακόμα και σήμερα, εν έτι 2016, μπορεί κάποιος άνδρας να ασκήσει σε μια γυναίκα. Δεν θέλουμε να πούμε κάτι παραπάνω για να μην χαλάσουμε την απόλαυση που θα νιώσετε παρακολουθώντας μια πραγματικά σπουδαία ελληνική ταινία.

Μην μπερδευτείτε: δεν μιλάμε για κάτι σαν την ταινία του Παπακαλιάτη (που, να το ξεκαθαρίσουμε, ωραιότατη ταινία ήταν και μπράβο της που έκανε γκελ στον κόσμο) αλλά για μια ταινία που δεν πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, απευθύνεται σε ενήλικο κοινό και μέσα από το άσπρο και μαύρο της λέει σκληρές αλήθειες που ισχύουν στον πολύχρωμο, μα μουντό, κόσμο μας...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2016 στην Ταινιοθήκη και το Τριανόν

Είναι αυτή η πιο επικίνδυνη κωμωδία του Michael Moore;

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Για την Ελλάδα, ούτε λέξη...

Μου φαίνεται περίεργο που στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης δεν προβάλλεται η τελευταία ταινία του Michael Moore. Το φεστιβάλ ξεκινάει την Παρασκευή 11 Μαρτίου και η ταινία του Michael Moore βγαίνει - στην Αθήνα μόνο - την Πέμπτη 10 Μαρτίου. Και να πει κανείς πως δεν γουστάρει το φεστιβάλ τον Moore; Ίσα ίσα, που ολόκληρο αφιέρωμα του είχε κάνει πριν μερικά χρόνια. Θα ήταν κράχτης η ταινία εδώ, το δίχως άλλο. Ίσως να μην ήθελε να προβληθεί η ταινία στο φεστιβάλ η εγχώρια εταιρία διανομής...

Εμείς είχαμε την τύχη να δούμε την ταινία στην Berlinale που ολοκληρώθηκε πριν από λίγες βδομάδες. Μάλιστα, την παρακολουθήσαμε σε μια εξτρά, μη προγραμματισμένη προβολή (κάτι εντελώς σπάνιο για τους Γερμανούς) στην οποία ο Moore έστειλε και μαγνητοσκοπημένο βιντεάκι για να μας χαιρετήσει προλογίζοντας την ταινία του! Είχε πλάκα γιατί βγήκε με τη ρόμπα του, καθότι άρρωστος με πνευμονία! Η αρρώστια ήταν η αιτία που δεν παραβρέθηκε στο φεστιβάλ, όπως ήταν προγραμματισμένο...

Όπως έχουμε ξαναγράψει «ντοκιμαντέρ» και «υπόθεση» είναι δύο έννοιες που δεν μπορούν να ταιριάξουν με τίποτε. Εντούτοις, ο υποψήφιος θεατής πρέπει να ξέρει τι ακριβώς διαπραγματεύεται το φιλμ. Σας παραθέτουμε ως υπόθεση λοιπόν το τμήμα εκείνο του δελτίο τύπου της εγχώριας εταιρίας διανομής, που μας φάνηκε πιο ταιριαστό.

Η υπόθεση: Το "Πού να κάνετε την επόμενη εισβολή" (Where To Invade Next), που προβλήθηκε στα Φεστιβάλ του Τορόντο και του Βερολίνου, είναι μια φιλόδοξη, ανατρεπτική κωμωδία στην οποία ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Michael Moore, παίζοντας τον ρόλο του «εισβολέα», επισκέπτεται μια σειρά εθνών για να μάθει πώς θα μπορούσαν οι ΗΠΑ να βελτιωθούν ως προς τον τρόπο με τον οποίο χειρίζονται τα προβλήματα. Ο δημιουργός του «Φαρενάιτ 9/11» και του «Ακήρυχτου Πολέμου» επιστρέφει με αυτήν την ξεκαρδιστική και αποκαλυπτική... επιστράτευση. Τελικά, οι λύσεις στα πιο παγιωμένα προβλήματα της Αμερικής υπάρχουν ήδη στον κόσμο – απλώς περιμένουν να «προσαρτηθούν»...

Η άποψή μας: Έξι ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από το πιο πικρό ντοκιμαντέρ του Michael Moore, το «Καπιταλισμός: Μια ιστορία αγάπης» (Capitalism: A Love Story, 2009). Κι επιστρέφει με τούτο εδώ, το οποίο είναι μάλλον το πιο χαλαρό και αισιόδοξό του. Ουσιαστικά, κάνει ένα ταξίδι σε εννέα χώρες, στις οποίες σταματάει για να δείξει θετικές πλευρές της ζωής σε αυτές, έτσι ώστε να τις «πάρει» μαζί του στις ΗΠΑ. Με αυτόν τον τρόπο, λέει ο Moore, οι ΗΠΑ δεν θα χρειάζονται δισεκατομμύρια δολάρια σε όπλα και πολέμους εισβολής και λεηλασίας άλλων χωρών, όπως κάνουν τώρα. Όχι, με τις δικές του «εισβολές» οι ΗΠΑ μπορούν, σύμφωνα με τον Moore, να βελτιώσουν το βιωτικό επίπεδο όλων των πολιτών τους κι όχι μόνον των πλουσίων. Κι όπως συχνά πυκνά αναφέρει ο ίδιος, είναι βασικές αρχές που είναι σαφέστατα διατυπωμένες στο Αμερικανικό Σύνταγμα! Όμως, οι ΗΠΑ δεν τις εφαρμόζουν και τις εφαρμόζουν οι άλλες χώρες.

Μπορούμε να χωρίσουμε τις ενότητες που πιάνει στα ταξίδια του ως εξής: εκπαίδευση (Γαλλία, Φινλανδία, Σλοβακία), ισότητα φύλων (Ισλανδία, Τυνησία), σωφρονιστικό σύστημα (Πορτογαλία, Νορβηγία), εργασιακές σχέσεις (Ιταλία) και σχέση με την ιστορία (Γερμανία). Πιο συγκεκριμένα: στη Γαλλία, ο Moore επισκέπτεται ένα σχολείο όπου τα παιδιά τρώνε σαν να βρίσκονται στο καλύτερο εστιατόριο κι όχι τα συνήθη παχυντικά φαγητά που βρίσκει κανείς στα αμερικάνικα σχολεία. Επίσης, στο ίδιο σχολείο, γίνεται μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης χωρίς τον συντηρητισμό που βρίθει στις ΗΠΑ. Στη Φινλανδία παρακολουθούμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είναι εναντίον της αποστήθισης, που είναι εναντίον της εργασίας στο σπίτι και που με λίγες ώρες την εβδομάδα εκπαιδεύει πραγματικά έναν άνθρωπο κι όχι έναν υποψήφιο πανεπιστημίου. Στη Σλοβακία ο Moore εντυπωσιάζεται από το γεγονός ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι δωρεάν, όταν στις ΗΠΑ οι φοιτητές αναγκάζονται να παίρνουν φοιτητικά δάνεια τόσο υπέρογκα που δεν μπορούν να τα ξεχρεώσουν στην υπόλοιπη ενήλικη ζωή τους. Στην Ισλανδία υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στον κόσμο, στις ανώτερες βαθμίδες των εταιριών υπάρχουν γυναίκες σε ποσοστό 50% ενώ στην Τυνησία ο Moore δείχνει πως με αγώνα οι γυναίκες πέτυχαν να μην αλλάξουν τα πράγματα προς το συντηρητικότερο. Στην Πορτογαλία έχει αποποινικοποιηθεί η χρήση ναρκωτικών, κάτι που έχει μειώσει κατά πολύ την εγκληματικότητα. Στη Νορβηγία οι φυλακές είναι σαν ξενοδοχεία: δεν υπάρχει θανατική ποινή, το ανώτερο που μπορεί κανείς να μείνει στη φυλακή είναι 21 χρόνια και εκεί υπάρχει ένα από τα πιο χαμηλά ποσοστά εγκληματικότητας στον κόσμο. Στη Γερμανία η πολιτεία έχει ως υποχρεωτικό μάθημα τη γενοκτονία των Εβραίων προκειμένου να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη και στο μέλλον. Και στην Ιταλία το κόνσεπτ των πληρωμένων διακοπών πολλών εβδομάδων είναι κάτι που οι Αμερικάνοι ούτε που μπορούν να το φανταστούν.

Όλα αυτά με τον γνωστό, χαριτωμένο τρόπο του Michael Moore. Με περισσό χιούμορ, με off αφήγηση από τον ίδιο όταν χρειάζεται, με πανέξυπνη χρήση τραγουδιών και παλιών βίντεο και πάντα σε σχέση με ότι συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μόνο που, όσο κι αν προσπαθεί να το δικαιολογήσει και ο ίδιος μέσα στην ταινία, στην αρχή της, δεν μπορεί παρά να... λαϊκίσει ελαφρώς. Ήτοι, εντάξει, πληρωμένες διακοπές στην Ιταλία, αλλά πόσοι είναι οι Ιταλοί που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας; Και είναι δυνατόν όλοι οι καπιταλιστές στην Ιταλία να είναι τόσο φιλεύσπλαχνοι, που μοιράζονται τα κέρδη τους με τους υπαλλήλους τους; Αμ στη Γερμανία; Μια χαρά ακροδεξιά έχουν. Και τα λοιπά και τα λοιπά. Πάντως, αν υπάρχει ένας άνθρωπος που μπόρεσε να βάλει τη λέξη «διασκέδαση» να συνοδεύει τη λέξη «ντοκιμαντέρ» αυτός είναι ο Michael Moore. Που, βεβαίως, έχασε την ευκαιρία να κάνει την ταινία του ακόμα πιο πλήρη και ενδιαφέρουσα επισκεπτόμενος την Ελλάδα. Τη χώρα με το πιο καθαρό ποδόσφαιρο στον κόσμο...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2016 από την Odeon

Τάνγκο Γουέστερν

του zerVo (@moviesltd)

Ενδιαφέρουσα η έμπνευση. Τσιμπάς ολόκληρη την συλλογιστική ενός αγριεμένου πιστολιδιού μεταξύ καμπόηδων, κακών, ανήθικων, διεφθαρμένων και φυσικά πανίσχυρων από την μια μεριά του ζυγού και των καλών, απλοϊκών, λιτής καθημερινότητας, δεδομένα ανίσχυρων πολιτών από την απέναντι και αντί να το τυλίξεις στο συνηθισμένο bubble wrap του σκονισμένου κι ερημικού Φαρ Ουέστ, σου περνά από τον νου να το ταξιδέψεις στο καταπράσινο φόντο των επαρχιών του τόπου σου. Ως εδώ όλα βαίνουν καλώς στην σκέψη, άντε να αποδεχτούμε και στην εκτέλεση. Όλα τα υπόλοιπα, τα περιττά, περί τιγρίσιας ψυχής, που ξυπνάει και σαρώνει τα πάντα στο διάβα της, άμα νιώσει την καυτή ανάσα του κινδύνου σιμά της, τι τα ήθελες, αγαπητέ μου Αργεντινέζε?

Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στις φονικές ορέξεις της πάνοπλης συμμορίας του αιμοσταγούς Ταρκίνιο, που υπό την απειλή του τουφεκιού και της χατζάρας, πείθει τους τρομαγμένους αγρότες της απόκρημνης ζώνης στις όχθες του Αμαζονίου να του παραδώσουν τους τίτλους ιδιοκτησίας των περιουσιών τους. Επόμενη στάση των μανιασμένων γκάνγκστερς, η απομονωμένη φτωχική φάρμα των καπνών του γέρο Ζοάο, που την φροντίζει για χρόνια με την βοήθεια της όμορφης κόρης του Βάνια και του παραγιού του Γιάρα. Οι πιθανότητες επιβίωσης από την επίθεση των πολυπληθέστερων κακοποιών είναι μηδενικές. Προς μεγάλη τους έκπληξη, όμως, μέσα από τις φυλλωσιές της ζούγκλας θα εμφανιστεί, ταλαιπωρημένος, αλλά και πανέτοιμος για μάχη, ο Κάι, ένας μοναχικός άντρας, που θα υποσχεθεί να τους βοηθήσει, ακόμη κι αν χρειαστεί να το πληρώσει με την ζωή του.

Οι φίλοι του γουέστερν, πρέπει το συγκεκριμένο πλοτ να το έχουν αποστηθίσει πια, εφόσον το έχουν παρακολουθήσει σε διαφορετικές βερσιόν, δεκάδες - για να μην πω εκατοντάδες - φορές. Άριστο στον πόλεμο αλλά και λιγομίλητο παλικάρι, σώζει από τα νύχια του οχτρού, φουκαριάρη και την φαμίλια του, ορέγεται θυγατέρα (ή έστω ανιψιά) που ενδέχεται να είναι ταγμένη αλλού, έρως χτυπά με βέλη λίγο πριν επικρατήσει ο χαμός και το φινάλε λίγο πολύ, για να μην το αποκαλύψω και χαλάσω την έκπληξη, αναμενόμενο. Στην παρούσα περίπτωση του προερχόμενου από την χώρα της Πάμπας και του Τάνγκο σπαγγέτι, η εναλλαγή έχει να κάνει πιότερο με την αισθητική της κινηματογράφησης, που τείνει σε πιο Deliverance καταστάσεις.

Δηλαδή οι κακίστροι, δεν είναι τίποτα περισσότερο από εξελιγμένοι ιθαγενείς, με μηδενική ηθική και έλεος για την ζωή του συνανθρώπου τους, ώστε να μην διστάζουν ακόμη και να προβούν σε πρωτοφανείς αγριότητες επιπέδου τζιχαντιστών χαλιφατζίδων. Έστω κι έτσι το πρόγραμμα μια χαρά κρατεί στην σύνταξη του εργακίου, με τον μελαχρινό μορφονιό να επιδεικνύει σε πρώτη ζήτηση ζυγισμένους κοιλιακούς και την κορασίδα να τινάζει το μαλλάκι, πάνω από τους γυμνούς μηρούς για να αποκτήσει το θρίλερ και το ρομάντζο που του αντιστοιχεί. Κι ενώ ο κακός χαμός πίσω από την πυκνή βλάστηση οσονούπω έρχεται, νά' σου το, το Ζωντανό με τις νυχάρες και τις δοντάρες, να σου φτιάχνει την ανατροπή, του ντεμέκ συμβολισμού, περί του θηρίου που κρύβουμε άπαντες στην ψυχή και τα συναφή ηρωικά. Μάλλον από το τσιγάρο που έστριψε ο loner, με αγνότατα υλικά, ενδιαμέσως του πανικού, πρέπει να άρπαξε ρουφηξιά και ο σεναριογράφος. Δεν εξηγείται αλλιώς...

Ευτυχώς κάτι παρόμοιο δεν συνέβη με τον διευθυντή της φωτογραφίας, που έχει κάνει εξαιρετική εργασία, όσο το έργο εκτυλίσσεται πλάι στον Άμαζον, με τις πολυχρωμίες να κλέβουν - thank God - την ματιά από τις φρικαλεότητες, σε αντίθεση με τα πανδύσκολα πλάνα του φινάλε, όπου τα πάντα χάνονται μέσα στην αιθαλομίχλη της πυρκαγιάς του προκαλύμματος. Φωτιά που δικαιολογεί, εν μέρει και τον εγγλέζικο τίτλο του φιλμ - The Burning - σε αντίθεση με την εγχώρια Lost In Translation, μετάφραση της μαρκίζας, που ακόμη δεν έχω καταφέρει να την επεξηγήσω.

Σε αυτή λοιπόν την εναλλακτικής μορφής Duel, καραμπίνας και ντεμοντέ μπιστολιδιου, ο πρωταγωνιστής Gael Garcia Bernal κάνει ότι περνά από το χέρι του για να διατηρήσει το γενικό λέβελ, σε ένα ύψος αντάξιο της αναμφισβήτητης ικανότητας του. Το μεγάλο προσόν του Μεχικάνου ηθοποιού όμως είναι ο γοργός ρυθμός στις ατάκες και η γοητευτικά ακατάσχετη αλεγκρία του κι εφόσον εδώ του την στερείς για να τον απεικονίσεις σαν Jungle Lucky Luke, τον χάνεις. Όχι ολοσχερώς, αλλά πέραν του μέσου, μερικώς. Το κορίτσι δίπλα του, άνευρο και άχαρα εκδηλωτικό, δεν μοιάζει να έχει ιδιαίτερη σχέση με την υποκριτική. Μάλλον θα το υποκίνησε καμία θεία του να ασχοληθεί με το σπορ, ένεκα της τεράστιας φήμης της στα μέρη της Μπραζίου, αλλά από τάλαντο ελάχιστο και τελικώς (μετά από δέκα χρόνια που το παλεύει) δεν...

Το El Ardor, συμπερασματικά δεν είναι μια καλή ταινία. Δικαίως είδε την πλάτη του υπερβολικά ποιοτικότερου Relatos Salvajes στην κόντρα για την best movie της Αρχεντίνας κατά την περσινή σεζόν, ως μη έχουσα τελικώς κάτι να αφήσει στην μνήμη, κατόπιν της ανάγνωσης της. Μια αξιοπρεπής ιδέα, δυο σωστά στησίματα της κάμερας στο πρωινό φως, μια τελική σεκάνς πολιορκίας και κάποιες σκόρπιες στον αέρα μεταφορές, δεν πείθουν ποτέ, πως πρόκειται για ένα εναλλακτικό γουέστερν, έστω ανεκτής ποιότητας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2016 από την Strada Films

...και μην ρωτάς που πάμε!

του zerVo (@moviesltd)

Είναι μια ώρα δύσκολη, αβάσταχτη, εκείνη που θα σημάνει, αν ποτέ φτάσεις μπροστά σε αυτό το σταυροδρόμι. Είναι η ώρα που κοιτάζοντας ξωπίσω σου θα καταλάβεις πως έχεις πάρει λάθος δρόμο, που ποτέ δεν σου ταίριαξε, που ποτέ σου δεν τον αποζήτησες, παρόλα αυτά έκανες υπομονή και κουράγιο και τον ανέχθηκες για τα πολλά χιλιόμετρα του, που περπάτησες. Με το μαράζι να έχει κυριεύσει την ψυχή σου από τα όνειρα που πήγαν στράφι, νιώθεις πως κάτι πρέπει να αλλάξει, καταλαβαίνεις πως τα όρια τελείωσαν και δεν υπάρχει ζωή από δω και πέρα. Αν δηλώνεις κιότης μπροστά σε αυτή την στάση που προετοιμάζεις, συνεχίζεις το διάβα σου, καμένος και σκυθρωπός, ακολουθώντας το Δόξα νάχει ο Θεός, αν όχι όμως, υπάρχει και το άλλο το μονοπάτι, θολό και αβέβαιο αποξαρχής, που οι φωνές ξωπίσω από τους θάμνους του, φωνάζουν προκλητικά: Σπάσε τα δεσμά...

Πολύ μακρινή από εκείνη που φανταζόταν είναι η καθημερινότητα της νεαρής Μειρά. Μιας γυναίκας παγιδευμένης σε έναν γάμο που της επέβαλλε η αυστηρότατων αρχών θρησκεία της και εγκλωβισμένης στους κανόνες που διέπουν την ενορία των Ορθόδοξων Εβραίων του, κατά τα άλλα, ιδιαίτερα προοδευτικού, Μόντρεαλ. Υποχρεωτικά λιτός βίος, με οποιονδήποτε εκμοντερνισμό απαγορευμένο, δίχως καν τις απλές ανέσεις που χαρακτηρίζουν μια σύγχρονη Εύα, στο ντύσιμο, στην εμφάνιση, στην συμπεριφορά, στον τρόπο σκέψης και λειτουργίας. Το κυριότερο όμως, με σμπαραλιασμένο τον εσωτερικό συναισθηματικό της κόσμο, μιας και το πατριαρχικό Δόγμα, απαγορεύει δια ροπάλου, τις τρυφερότητες ή τις αυθόρμητες ερωτικές εκδηλώσεις προς τον δεδομένα κυρίαρχο συμβίο της.

Πολύ μακρινό είναι και το τώρα που βιώνει ο μοναχικός Φελίξ, ένας εκ πεποιθήσεων μπάτσελορ μεγαλοαστός, δεδηλωμένος άεργος και μέχρι ώρας καταναλωτής της ατελείωτης περιουσίας του (απομακρυσμένου) πάμπλουτου πατέρα του. Έχοντας ξοδέψει τα νιάτα τους στα πανάκριβα ξενύχτια και στις ασωτίες, πλέον αναλογίζεται το τεράστιο κενό που έχει απομείνει στην ψυχή του, εθελούσια περιθωριοποιημένος και δίχως συντροφιές, σε ένα φτωχικό διαμέρισμα της Καναδέζικης μεγαλούπολης. Μελαγχολία που θα μεγεθύνει ακόμη περισσότερο, ο χαμός του γονιού του, που θα τον αφήσει με την πίκρα πως ποτέ δεν στάθηκε στο πλευρό του, όπως θα όφειλε σαν καλός και συνετός γιος.

Γύρω από αυτές τις δύο προβληματικές και έντονα ζορισμένες προσωπικότητες και το λογικό για την εξέλιξη της πλοκής συναπάντημα τους περιστρέφεται η γεμάτη αλληγορίες, δραματική νουβέλα, του ταλαντούχου τέκνου της Βορειοαμερικάνικης Γαλλοφωνίας, Maxime Giroux. Δύο ταλαιπωρημένοι, με αντίθετο γνώμονα και φορά, χαρακτήρες, που ο καθένας από την πλευρά του δεν ζητάει τίποτα παλάτια και πλουμίδια, αλλά ένα απλό χάδι στοργής, ένα χαμόγελο πραγματικό, μια και μοναδική στιγμή ελευθερίας και όχι χειροπόδαρου δεσμού μέσα στα συρματοπλέγματα: Της εκκλησίας για Εκείνην, της κατάθλιψης για Εκείνον. Οι πρώτες τυχαίες συναντήσεις στον δρόμο, όπως συμβαίνει φυσιολογικά στους γείτονες, μέσω των αμήχανων κοιταγμάτων και χαμόγελων, θα εξελιχθούν σύντομα σε μια ιδιόμορφη, διόλου σαρκική σχέση, μέσα από την οποία και οι δυο τους θα εντοπίσουν την διέξοδο που αναζητούσαν. Πίσω από το ηλιόλουστο της ελπίδας, όπως συμβαίνει πάντα σε παρόμοια, βγαλμένα από τον ρεαλισμό περιστατικά, πάντα κρύβεται ο τοίχος, που είτε θα τσακιστείς απρόσεκτα πάνω του ή θα πάρεις το ρίσκο να τον γκρεμίσεις, σηκώνοντας επαναστατικό πανί...

Πολύ ευαίσθητος ο τρόπος που ο Καναδός αναλύει ετούτο το πειραγμένο love story. Στα δεδομένα κατά του, σίγουρα στέκει το ότι τα δύο πρόσωπα σχηματίζονται με εντελώς άνισο κτίσιμο στο εκράν, με το θηλυκό κομμάτι του διδύμου, αναμφίβολα να κερδίζει την συντριπτική πλειοψηφία της συμπάθειας του θεατή. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά, που χρησιμοποιείται το παρανοϊκό, φονταμενταλιστικό, υπερσυντηριτικό φρόνημα των Χαρέντιμ, για να τονιστεί ο μηδενιστικός ρόλος της γυναίκας σε μια (υποτίθεται) ενάρετη κοινωνία, με ένα έργο που μου έρχεται στο μυαλό, να είναι το ανάλογου ύφους Ισραηλινό Fill The Void. Η Μειρά δεν είναι απλώς μια ισοπεδωμένη προσωπικότητα, που οτιδήποτε κι αν πράξει φταίει και από εδώ και στο εξής το μόνο που θα πρέπει να την ενδιαφέρει είναι να μεγαλώσει σωστά μια θρήσκα κόρη, τιμώντας ολημερίς και ολονυχτίς τον αγέλαστο σύζυγο της. Είναι μια νεκρή ψυχή μέσα σε ένα πεθαμένο κορμί, το βλέπεις, το διακρίνεις, ενδεχόμενα να βουρκώσεις στην θωριά του, όταν η ούτε καλά καλά τριαντάχρονη φυλακισμένη στο Γκουαντάναμο του φαρισαϊσμού, λιμπίζεται για δύο τρία λεπτά τις πιο απλές χαρές του έρωτα, κάτω από τις συμβολικές νότες του Famous Blue Raincoat.

Με τόσο δυναμική δραματική περσόνα, το ισοζύγιο του ζευγαριού γέρνει, μπατάρει καλύτερα μονόπλευρα και το αντίστοιχο στόρι του περπατημένου, πλην επίσης ημιθανή μπον βιβέρ περνά σε δεύτερο πλάνο. Όπως ομοίως χάνεται μια ευκαιρία από το σενάριο, να προσθέσει κι έναν τρίτο πόλο στο εξυγιαντικό ρομάντζο, όπως τον ορίζει ο Κύρης, ο πιστός Ιουδαίος, ο για τον φόβο του τι θα πει ο κόσμος Δυνάστης, που μπροστά στον τρόμο να χάσει την γυναίκα του, αντιλαμβάνεται το πόσο πολύτιμη υπήρξε για κείνον. Και τότε τα τραγουδάκια του κατηχητικού, που χορεύονται μόνο από τους παληκαράδες με τις μπούκλες και τα ολοστρόγγυλα ημίψηλα καπέλα, θα γίνει θρήνος στα αυλάκια του βινυλίου...

Πολύ καλή, πραγματικά αληθινή ερμηνεία από την (πολυεθνικώς ομιλούσα, εδώ κι αν μιλάμε για αλληγορία) Hadas Yaron, θυμίζει έντονα στις εκφράσεις της, υπερβολικά την Isabelle Carre, την σημαντικότερη μαθήτρια δηλαδή του υποκριτικού Deneuvισμού. Χαμηλόθωρη ματιά, αγχωμένο γελάκι, τρόμος μπροστά στο φάσμα της άγνοιας, αλλά και μια εκρηκτική αποφασιστικότητα που δεν πιστεύεις πως μπορεί να οδηγήσει στο ξέσπασμα. Και στο ερώτημα εντέλει "Που Πάμε?". Απλά, πάμε να φύγουμε από δω...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2016 από την Neo Films

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Zootopia	Feelgood Ent.	1	147	26.186	26.186
2	London Has Fallen	Odeon	1	64	25.557	25.557
3	Spotlight	Feelgood Ent.	2	54	14,739	39.530
4	Deadpool	Odeon	3	41	10.251	189.059
5	Gods Of Egypt	Odeon	2	46	8.399	40.524
6	The Revenant	Odeon	7	21	3.607	325.342
7	Daddy's Home	UIP	1	22	3.481	3.481
8	Loreak	Weird Wave	1	5	3.407	3.407
9	The 5th Wave	Feelgood Ent.	1	18	3.380	3.380
10	Room	Seven / Spentzos	5	18	45.810	45.810

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Really, Really, Ridiculously Uninspired

του gaRis (@takisgaris)

Πας δεκαπέντε (15) χρόνια φλάσμπακ. Τρεις βδομάδες σκάρτες μετά το 9/11. Ο σύμπας κόσμος υπήρξε πλήρως απροετοίμαστος για μια μυαλού - ραδικιού γελοιοποίηση (όχι σάτιρα) του κατεξοχήν τεμένους της αντιαισθητικής αήθειας που αποκαλείται μόντελινγκ. Μολαταύτα, η (κατάπως αποδείχτηκε κατοπινά) a la Στάρσκυ και Χατς μαγική μπάντικαπς ντουετιά Owen Wilson - Ben Stiller λειτούργησε ευεργετικά με τα χρόνια παρά το (λιγότερο από $50Μ) μέτριο των εισπράξεων ώστε ο Ζουλάντρας να αποκτήσει καλτ status μεταξύ των φίλων της no holds bard κωμωδίας. Όπου παβλοφικά το μυαλό σκέπτεται Will Ferrell – Mugatu, στην πολυφορεμένη αλλά σχεδόν πάντοτε ευπρόσδεκτη σόου στήλερ εμφάνιση - σαρώθρα. Το αναμφίβολα ηθελημένα κακής ποιότητας χιούμορ μια γενιά πριν (ναι, τώρα πια η αλληλοδιαδοχή των γενεών επισυμβαίνει ταχύτερα λόγω του αδυσώπητου τεχνολογικού rollecoaster) έρχεται blast from the past ως throwback anti-fashion statement, για να πει ακριβώς τι;

Απλή απάντηση: Τίποτα. Ή πιο ουσιαστικά, την καρατσεκαρισμένη αμηχανία και βολευτιλίκι του Ben Stiller να αρμέγει σιγουράκια franchises. Meet The Parents, Madagascar, A Night at the Museum και πάει κλαίγοντας. Από ανία και προγραμματισμένη πλάκα - κονσέρβα, ως την ολοένα πλέον ευδιάκριτη διαπίστωση ότι το να αυτογελοιοποιείσαι, συνοδεία μιας αρμάδας ταλαντούχων κωμικών, εξασφαλίζει μιας πρώτης τάξεως καριέρα. Και αυτό το χολερικό σχόλιο (εμού, του ιδίου) προέρχεται από τον άνθρωπο που εσχάτως βλέπει στο Netflix με κατάνυξη τα άπαντα του Rob Schneider, εκπρόσωπο της ετέρας μεγάλης των γελοίων σχολής με πρύτανη τον πλέον υπερτιμημένο σταρ του πλανήτη, Adam Sandler. Κάπου εδώ όμως θα χρειαστεί να ριφάρω για το Zoolander 2, χωρίς να προδώσω δράμι από τον αχταρμά που προφασίζεται ως πλοκή, ομοιάζοντα πιότερο με παρθενορραφή απροβάριστων γκαγκς του SNL, κοιτίδα τοις πράγμασι του σόρτ στόρυ που επώασε αυτή την παρέλαση fashion freaks σε random ατάκες ξεμπροστιάσματος της πασαρέλας.

Η αρχική σεκάνς είναι η μόνη που ανταποκρίνεται στα στάνταρντς των τρέηλερς που προδιέθεταν για μια λίαν ικανοποιητική δευτέρα παρουσία των Ντέρεκ και Χάνσελ. Σειριακός δολοφόνος σελέμπριτις εξοντώνει Justin Biener (αμίμητος ο μικρός στην αυτοπαρώδηση) που προλαβαίνει να ποστάρει φωτό στο ίνσταγκραμ ποζάροντας με το διαβόητο blue steel look του Ζουλάντρος. Κάπουκειμέσα μπουκάρει η Penelope Cruz στην ίσως πιο ανιαρή ερμηνεία της καριέρας της ως ιντερπολίνα μπασκινού στη δίωξη εγκλημάτων της πασαρέλας. Στο κατόπι παίρνεις μπλοκάκι για την καταγραφή cameos: Neil DeGrasse Tyson, John Malkovich, Susan Saranton, Tommy Hilfiger,Valentino, Marc Jacobs, Anna Wintour,Alexander Wang, Kate Moss, Naomi Campbell ως industry insiders, Kiefer Sutherland, Katy Perry, Susan Boyle, Ariana Grande, MC Hammer και Sting, ο τελευταίος σε μια αποκαλυπτική, πολύ Star Wars σκηνή. To πιο ακραία επιτυχημένο πέρασμα όμως διαπράττεται από τον σεξσύμπολα Benedict Cumberbatch ως τράννυ υπερμοντέλα- ό,τι πιο κοντά σε ερμηνεία, μαζί με την σπαταλημένη Kristen Wiig ως Alexanya Atoz κάτω από τόνους μέηκαπ.

Ο Will Ferrell όταν πια εμφανίζεται στα 2/3 της ταινίας ως σατανικός βίλαιν Jacobim Mugatu, καταλαβαίνεις ότι έρχεται βεβιασμένα το καραμπομπάστικ φινάλε, μπαλαντζάροντας μεταξύ χοντρόφαρσας και γελοιοδεστέρας ακυρότητας. Η τελική εντύπωση είναι ότι η ευκαιρία να ρημπουταριστεί ο Ζουλάντρας μουτζαλώθηκε από την πένα του Justin Theroux και βυθίστηκε (κυριολεκτικά) στο σκοτάδι υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Μπεν. Στα θετικά; Μέτρα ένα StEAller φραντσάιζ λιγότερο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2016 από την UIP