Movies Ltd

Ο Ανακατωσούρης! Έχοντας μια αξιοπρεπή διαδρομή στα μεγάλα Αμερικάνικα κινηματογραφικά φεστιβάλ, όπως του Τορόντο και της Tribeca, εκεί που οι κριτικές που απέσπασε κατά κύριο λόγο υπήρξαν θετικές, το δραματικό φιλμ The Meddler, Μπαίνει στην τελική ευθεία για την επίσημη κυκλοφορία του, μέσω ενός ενδιαφέροντος και αρκούντος πληροφοριακού για την πλοκή του τρέιλερ. Πρόκειται για την δευτερη ταινία της σκηνοθέτιδας Lorene Scafaria, που είχε πραγματοποιήσει το ντεμπούτο της χρόνια πριν με το αρκετά ιδιόμορφης συλλογιστικής φιλμ Seeking A Friend For The End Of The World (που δεν προβλήθηκε ποτέ στα μέρη μας) και περιγράφει τους προβληματισμούς μιας, ηλικιωμένης πλέον, μητέρας που ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε για τις τύχες της μοναχοκόρης της. Σε βαθμό που να μετακομίσει από το Νιου Τζέρσι στο Λος Άντζελες, προκειμένου να την βοηθήσει επιτέλους να βρει τον εκλεκτό της καρδιάς της. Με αμέριστη βοήθεια από τον τιγκαρισμένο τραπεζικό λογαριασμό - κληρονομιά που της άφησε ο απελθών σύζυγός της, η Μάρνι Μινερβίνι, όχι μόνο θα βρει τον κατάλληλο άντρα στην θυγατέρα της, αλλά και η ίδια θα συναντήσει τον μεγάλο έρωτα της ζωή της. Έστω και στο κατώφλι της τρίτης ηλικίας. Στις 22 Απριλίου 2016, το φιλμ αναμένεται να προσεγγίσει τις αίθουσες στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, όχι πάντως σε ιδιαίτερα ευρύ κύκλωμα.

Ακόμη κι αν υπάρχουν αρκετά ονόματα πόλοι έλξης για να τραβήξουν το ενδιαφέρον των σινεφίλ, αρχής γενομένης από την Οσκαρούχα και στα 68 της πλέον, μαχήτρια και ακτιβίστρια πέρα από σπουδαία ηθοποιός, Susan Saranton, που κρατά τον βασικό ρόλο της υυπόθεσης. Στο πλευρό της, η πάντα όμορφη Rose Byrne υποδύεται την γεροντοκόρη της, ενώ ο μοναδικός J.K. Simmons, μοιάζει να επαναλαμβάνει τον ρόλο που όλοι μας θαυμάσαμε πρόσφατα στον Ένα Άλλο Κόσμο.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Η μαύρη κωμωδία ενός κόσμου υπό διάλυση

Μ' αρέσει ο Στράτος Τζίτζης ως σκηνοθέτης. Ποτέ του δεν θα γυρίσει κατά πως φαίνεται κάποιο αριστούργημα (αν και ποτέ δεν ξέρεις...) αλλά είναι ένας συνεπέστατος δημιουγός, που με ότι καταπιάνεται το φέρει εις πέρας πιάνοντας πολύ καλές επιδόσεις. Είναι αυτό που λέμε, εργάτης της τέχνης. Μιλώντας με ποδοσφαιρικούς όρους, δεν είναι ο Μέσι ή ο Ρονάλντο αλλά ο Τζαβέλας και ο Χατζηισαϊας. Δεν θα πιάσει ποτέ 10 αλλά το 6 και το 7 το πιάνει σε κάθε «αγωνιστική».

Ήδη από την πρώτη του ταινία τον κατασυμπάθησα. Η σπονδυλωτή ερωτική φαρσοκωμωδία «Η αγάπη είναι ελέφαντας» (2000) έχει μία σκηνή, που για μένα είναι από τις καλύτερες που έχουν γυριστεί από Έλληνα σκηνοθέτη! Ίσως να το έχω αναφέρει ξανά σε άλλο κείμενό μου αλλά... επανάληψις μήτηρ μαθήσεως δεν λένε; Λοιπόν, στην εν λόγω σκηνή, ο Φίλιππος Σοφιανός υποδύεται τον Γιάννη, ένα δικηγόρο με ειδικότητα στα διαζύγια επωνύμων, ο οποίος αναλαμβάνει το διαζύγιο μίας top model (την υποδύεται η Γωγώ Μαστροκώστα), την οποία και ποθεί παράφορα. Την έχει συνέχεια στο μυαλό του ρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε. Η σκηνή στην οποία αναφέρομαι, έχει περίπου ως εξής: είναι πρωί και ο Γιάννης κολατσίζει μαζί με τη σύζυγό του, τη Μάρα (την υποδύεται η υπέροχη Αλεξάνδρα Παλαιολόγου). Τους βλέπουμε να έχουν έναν από τους συνηθισμένους, αδιάφορους και βαρετούς, ρουτινιάρικους διαλόγους που έχουν τα ζευγάρια μετά το πρώτο πάθος. Η κάμερα ζουμάρει στον έναν, λέει ατάκα, πέφτει μαύρο και πηγαίνω στον άλλο, λέει ατάκα, πέφτει μαύρο κτλ κτλ. Η τεχνική αυτή ουσιαστικά είναι σαν να υπνωτίζει τον θεατή, τον χαλαρώνει καθώς – ιδίως οι παντρεμένοι – παρακολουθούν μια σκηνή εντελώς όμοια με αυτές που έχουν ζήσει χιλιάδες φορές καθημερινά. Κάποια στιγμή σ' αυτό το πινγκ πονγκ, γυρίζει η Μάρα και ρωτάει τον Γιάννη κάτι του στυλ: «τι θα κάνεις σήμερα;». Απαντάει ο Γιάννης με κάτι του στυλ: «έχω το διαζύγιο της τάδε» (αναφερόμενος στο μοντέλο που υποδύεται η Μαστροκώστα). Ρωτάει εντελώς αθώα η Μάρα «νόστιμη δεν είναι αυτή;» και εκεί, εντελώς αυθόρμητα αλλά απολύτως σοκαριστικά για τον θεατή, ο Γιάννης, που δεν έχει τίποτε άλλο στο μυαλό του, απαντάει: «αν δεν τη γαμήσω, θα σκάσω»!!! Βόμβα μεγατόνων, όλη η ουσία του τι θα πει σύμβαση και γάμος, σε μια καταπληκτική σκηνή, γυρισμένη εξαιρετικά, που δεν κρατάει πάνω από 3 λεπτά!

Οι επόμενες δύο ταινίες του ήταν πολύ ενδιαφέροντα γυναικεία πορτρέτα, μέσα από τα οποία οι πρωταγωνίστριές του πετύχαιναν σπουδαίες ερμηνείες: Στο «Σώσε με» (2001) το ρεσιτάλ το δίνει η Μαρία Ζορμπά και στα «45 τετραγωνικά» το ρεσιτάλ το δίνει η Έφη Λογγίνου. Τούτη εδώ είναι η 4η μεγάλου μήκους ταινία του. Το ύφος αλλάζει. Και πάλι όμως το αποτέλεσμα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία.

Η υπόθεση: Σε μια πόλη που φλέγεται από ταραχές, πέντε φίλοι μαζεύονται σε ένα σπίτι όπου ένας δικός τους έχει πεθάνει. Παγιδευμένοι στο σπίτι του δεν μπορούν να αποφασίσουν για τον τρόπο της ταφής του. Η ζέστη κάνει την κατάσταση αφόρητη αλλά εκείνοι επιμένουν στις διαφορές τους. Το πτώμα αρχίζει να αποσυντίθεται, οι σχέσεις τους δοκιμάζονται και τα μυστικά τους αποκαλύπτονται. Σύντομα, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο.

Η άποψή μας: Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Τζίτζης το 2012, επηρεασμένος ίσως και από τα γεγονότα του Μαϊου του 2010, οπότε και κάηκαν ζωντανοί τρεις άνθρωποι σε υποκατάστημα της τράπεζας Marfin στην Αθήνα. Και στις κριτικές ανθρώπων του χώρου που διάβασα, όλοι επισημαίνουν ως πρόβλημα της ταινίας την καταγωγή της. Ότι δηλαδή πάσχει από θεατρικότητα. Να σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου; Ουδόλως με απασχόλησε το «πρόβλημα». Τόσα και τόσα θεατρικά έχουν γίνει ταινίες και το 80% αυτών δεν καταφέρνουν να κρύψουν τη θεατρικότητά τους. Είναι ο τρόπος που είναι γραμμένοι οι διάλογοι. Είναι η πυκνότητα του λόγου: δεν μπορείς να αφαιρέσεις λέξεις ή να επενδύσεις στις «σιωπές» μεταφέροντας ένα θεατρικό στη μεγάλη οθόνη. Από την άλλη, είναι και οι ερμηνείες. Όλα κι όλα όμως. Τούτη η ταινία μπορεί να μην προσπαθεί να κρύψει τη θεατρική καταγωγή της αλλά έχει ρυθμό, έχει πολύ καλές ερμηνείες κι είναι σινεμά, πώς να το κάνουμε; Κι έχει κάτι να πει. Πολύ ενδιαφέρον. Έξω, η πόλη φλέγεται: από αναταραχές, από το... ξύπνημα της άνοιξης (μουάχαχαχα), από την υπερβολική ζέστη. Μέσα, κυριαρχεί η σαπίλα: το πτώμα αποσυντίθεται, το ίδιο και οι σχέσεις, οι βασισμένες στο ψέμα, τη σύμβαση, την ανάγκη, τη χρησιμοθηρία.

Ο καθένας από τους πέντε βασικούς χαρακτήρες κάποια στιγμή γυρίζει και μιλάει στους θεατές «σπάζοντας» τον τέταρτο τοίχο – ένα εντελώς θεατρικό μα τόσο λειτουργικό εύρημα όταν γίνεται σωστά. Η καύση είναι μια απαίτηση των καιρών, μια ανάγκη με την διαδικασία του κατεπείγοντως! Η κοινωνία μόνον αν καεί υπάρχει ελπίδα να αναγεννηθεί από τις στάχτες της. Είναι ένα πτώμα που κακοφορμίζει μέσα στα σπίτια μας. Κι αντί να το κάψουμε, επιλέγουμε να το... θάψουμε. Αυτό που κάνουμε τόσους αιώνες δηλαδή. Πολύ δυνατή ταινία για αυτά που έχει να πει, ερμηνείες πιστευτές κι όχι ψεύτικες ή... θεατρικές (προσωπικά, ξεχώρισα την Γωγώ Μπρέμπου) και να μην ξεχνάμε ότι ακούγεται και μια τραγουδάρα των Last Drive μέσα, έτσι; Και η μικρή της διάρκεια (μόλις 70 λεπτά) δεν επιτρέπει να «ξεχειλώσει» κιόλας! Αν κάτι θα επισήμαινα ως αρνητικό είναι πως δεν είναι αρκούντως ξεκάθαρες οι σχέσεις των πρωταγωνιστών μεταξύ τους. Η μία (Ιωάννα Μαυρέα) είναι αδελφή του θανόντος, που από τα συμφραζόμενα, ήταν ένας άθεος, αναρχικός, ροκ τραγουδιστής – στα νιάτα του. Η άλλη (Βασιλική Τρουφάκου) ήταν η γκόμενά του στα τελευταία του. Ο Νίκος Γεωργάκης και η Γωγώ Μπρέμπου παίζουν το παντρεμένο ζευγάρι, αλλά δεν είχαν σχέση συγγένειας πρώτου βαθμού με τον θανόντα. Και ο Γεωργάκης με τον Χρανιώτη είναι αδέλφια; Τεςπα.

Η ουσία είναι πως τούτη εδώ είναι μια μικρή το δέμας ταινία που πετυχαίνει εκεί που άλλες πολύ πιο μεγαλόπνοες εγχώριες απέτυχαν με πάταγο.

του zerVo (@moviesltd)

Αλήθεια πόσες φορές, έχεις κοιτάξει από ενδιαφέρον να μάθεις το χρονικό εύρος δημιουργήματος της Disney και έχεις πάρει αποτέλεσμα, διαφορετικό από 75, 85 ή έστω 90 λεπτά? Και μάλιστα άμεσα δικαιολογείς την μικρότατη αυτή διάρκεια, με το σκεπτικό πως το έργο των κινουμένων σχεδίων, περισσότερο εστιάζει στο τεχνικό κομμάτι να επιδείξει αρτιότητα, αφήνοντας κατά μέρος το κομμάτι της πλοκής, που αν και εφόσον ξεπεράσει το ογδοντάλεπτο, μπορεί και να αρχίσει να ξεχειλώνει βαρύνοντας τα μάτια του νεαρόκοσμου. Αυτή ακριβώς την συλλογιστική έρχεται να ανατρέψει η περίπτωση του Zootopia, που τρέχοντας κοντά στο δίωρο (για την ακρίβεια 110 λεπτά) ανεβαίνει στην δεύτερη θέση της σχετικής λίστας των πιο μακροσκελών φιλμς υπογραφής Θείου Walt, ακριβώς κατοπινά της Fantasia. Κι αυτό γιατί έχει τόση ιστορία να αφηγηθεί, που στο φινάλε θα είναι απίθανο να μην αποχωρήσεις της αιθούσης γεμάτος.

Το όνειρο της από μικρή, ήταν να κάποια στιγμή να ενταχθεί στο Αστυνομικό Σώμα και ακολουθώντας πιστά το γράμμα του Νόμου, να στέλνει τους παράνομους στην φυλακή. Μετά από χρόνια επιμονής, η μικρή το δέμας, μεγαλωμένη στην φιλήσυχη επαρχία, κουνελίνα Τζούντι Χοπς, θα καταφέρει τον σκοπό της, δεχόμενη συνάμα την απόσπαση της, στο τιγκαρισμένο στους ζόρικους και σκληροτράχγλους μπάτσους, Αστυνομικό Τμήμα της μεγαλούπολης Ζουτόπια. Εκεί που σε αντίθεση με τα όσα περίμενε, θα νιώσει την περιφρόνηση του προϊστάμενου της, Τσιφ Μπόγκο, που αντικρίζοντας την έτσι μικροκαμωμένη και αδύνατη, δεν θα της αναθέσει άλλη αποστολή, παρά μόνο να...μοιράζει κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα. Και μπορεί η Τζούντι να μην ξεκίνησε την καριέρα της κατά πως το φανταζόταν, της αρκεί που φορά την στολή όμως, έστω κι αν το κύρος της, δεν περνά ούτε στα μάτια των αγαπημένων της γονιών, που ανησυχούν ανά πάσα στιγμή για την μονάκριβη κορούλα τους...

Που πολύ συντομότερα κι από τι πίστευε η ίδια, θα πάρει την πρώτη αληθινή υπόθεση να διαλευκάνει. Καθώς οι εξαφανίσεις συμπολιτών το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν και δεχόμενη τις παρακλήσεις της φουκαριάρας ενυδρίδας Κυρίας Ότερ για τον χαμό τους ανδρός της, αφού πείσει επιτέλους τον Μπος να την εμπιστευτεί, θα ριχτεί στην μάχη αναζήτησης του, εντός της δαιδαλώδους μεγαλούπολης. Μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας της εξαφάνισης, είμαι μια αλεπού, ο Νικ Γουάιλντ, ένας κοινός απατεωνάκος, που θα πειστεί να βοηθήσει την προβληματισμένη ντετέκτιβ Χοπς, η οποία έχει μόλις 48 ώρες για να λύσει τον γρίφο, ούτε λεπτό παραπάνω...

Και άντε να ταιριάξουν χνώτα στην αναζήτηση του κοινού σκοπού, δύο τόσο εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες, μια φανατικότατη νομοταγής πολίτης κι ένας κανάγιας, που πλέον μετά από τόσες λωποδυσίες, ουδείς τον εμπιστεύεται. Κι όμως πίσω από τούτη την ασύμμετρη συνεργασία, κρύβεται και το γενικότερο νόημα, που όπως πάντα πηγάζει από πόνημα Disneyικό, που επιμένει στο ποτέ να μην κρίνεις κάποιος από την μόστρα, από το σουλούπι, από όσα πιθανόν (άσχημα συνήθως) να έχεις ακούσει γι αυτόν, αλλά να παλέψεις να αποσπάσεις τα ποιοτικότερα στοιχεία του χαρακτήρα του, δείχνοντας του ταυτόχρονα το διάβα να εξελιχθεί σε καλύτερο άνθρωπο.

Είπα την λέξη "'άνθρωπο" κι εδώ ενδεχόμενα να αρχίζουν οι παρεξηγήσεις. Η εντέχνως δομημένη Ζωούπολη, είναι ένας πολυεπίπεδος χώρος, που άπαντες από τεράστιοι ελέφαντες ίσαμε μικροσκοπικές λιβελούλες, συνυπάρχουν κάτω από μια αρμονική μπαγκέτα, που εύκολα σου περνά από το μυαλό πως κάποια στιγμή θα ραγίσει και το balance θα ανατραπεί. Η αλληγορία στην περίπτωση μας, έχει να κάνει με το ότι μπορεί να μιλούμε για ζωάκια, η πραγματικότητα ανταποκρίνεται όμως στο ανθρώπινο είδος, αφού το σενάριο επεξεργάζεται αρκετούς από τους πιθανούς χαρακτήρες που ενδέχεται να εκφράζει η ράτσα μας. Άγριους, ήμερους, ευγενικούς, αυθάδεις, καλόκαρδους, εκκεντρικούς, ηθικούς, διεφθαρμένους. Όλοι σε έναν τέτοιο εν δυνάμει Παράδεισο τριγυρνάμε, όλοι μπορεί να έχουμε στην ψυχή κομματάκια από κάθε επιμέρους Ζωάκι, κτίζοντας την περσόνα μας. Πολύ προσοχή όμως επαναλαμβάνω. Ποτέ μην υποτιμηθεί κανείς, είτε λόγο φάτσας, είτε λόγω κοινωνικού background...

Τεχνικά δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για μια από τις πιο σωστά σκιτσαρισμένες δουλειές του στούντιο, που στο παρελθόν έχει προσφέρει στιγμές (σαν το Frozen ας πούμε) που έχουν ανεβάσει τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη. Δουλευταράδες οι animators Moore και Howard, έχουν μερικές εξαιρετικές στιγμές στην παρουσίαση τους, όπως το τρισδιάστατο ταξίδεμα πάνω από την Zootopia ή το ταχύτατο κυνηγητό στους δρόμους της. Την σωστή δουλειά όμως οι σχεδιαστές την έκαναν περισσότερο στο φκιασίδωμα ενός ενδιαφέροντος, αστυνομικού (ναι όπως το ακούς κι ας μιλάμε για Disney) στόρι, που διαθέτει και κοινωνικό ενδιαφέρον στο ξετύλιγμα του. Και που οι αγωνιώδεις στιγμές του, μιξάρονται έντεχνα με τις χιουμοριστικές, κάποιες εκ των οποίων - στο παγωτατζίδικο αλλά κυρίως στην δημόσια υπηρεσία - είναι κυριολεκτικά ξεκαρδιστικές.

Μια διαφορετική άποψη στην χιλιωειπωμένη Φάρμα των Ζώων, ορίζει η Ζωούπολη. Μονάχα που εδώ την ματαιοδοξία της εξουσίας δεν καρπώνεται το ένα (κυρίαρχο υποτίθεται) είδος, αλλά απεσταλμένοι από διαφορετικές συνομοταξίες της λίστας της πανίδας. Αν και στην πραγματικότητα είναι ευκόλως εννοούμενο, ποιο ακριβώς ον, φωτογραφίζουν με τις πράξεις τους, άπαντα τα pets της ιστορίας μας...

του zerVo (@moviesltd)

Δεν το έκρυψα ούτε όταν κυκλοφόρησε, ούτε κατοπινά, πως από την περιπέτεια δράσης με τον τίτλο Olympus Has Fallen, είχα μείνει απόλυτα ικανοποιημένος, αφού διέθετε εκτός από την σωστή αναλογία πλοκής, έντασης και ξέφρενου action, αμέτρητα κορυφαία αστέρια μεταξύ του καστ, αλλά και την υπογραφή ενός ;aristoy γνώστη του είδους στην σκηνοθεσία. Η ταινία υπήρξε η καλύτερη του είδους για την χρονιά 2013 και πέτυχε ένα αξιόλογο ρεκόρ στα παγκόσμια Box Office, μεγέθους 160 εκατομμυρίων δολαρίων, σχεδόν τα τριπλάσια από όσα κόστισε. Πεδίο σικουελ, ταμάμ για την Millenium που κατέχει την επικαρπία του τίτλου, μα όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, η επανάληψη - που μακάρι να ήταν επανάληψη - μάλλον προς το καταστροφικό τείνει, παρά σε ένα αξιοπρεπές κόπυ.

Πένθιμο κλίμα επικρατεί στην Βρετανική πρωτεύουσα, αμέσως μετά την ανακοίνωση του (μυστηριώδους και ανεξιχνίαστου ακόμα) θανάτου του Πρωθυπουργού της χώρας. Από όλα τα μέρη του πλανήτη σπεύδουν στην μεγαλούπολη, αντιπροσωπείες των ηγετών όλων των κρατών, προκειμένου να παραστούν στην νεκρώσιμη ακολουθία του πολιτικού. Με όλες αυτές τις προσωπικότητες μαζεμένες σε ένα και μόνο μέρος, παρόλα τα αυστηρότατα μέτρα ασφαλείας, οι ορκισμένοι στον Ιερό Πόλεμο τρομοκράτες, κάτω από τις εντολές του θεωρούμενου ως νεκρού αρχηγού τους, Αμίρ Μπαρκαουί, θα βρουν την ευκαιρία και θα κτυπήσουν την κατάλληλη στιγμή. Η τελετή θα βαφτεί στο αίμα, το Λονδίνο θα τυλιχτεί στις φλόγες, οι επίσημοι ο ένας μετά τον άλλο θα πέσουν θύματα της επίθεσης και η ανησυχία θα κυριεύσει τα επιτελεία για τις τύχες των διοικούντων τους.

Συναγερμός που θα σημάνει και στον Λευκό Οίκο, αφού και ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπέντζαμιν Άσερ αγνοείται, με τους φόβους για την τύχη του να αυξάνονται, από την στιγμή που θα δημοσιοποιηθεί η πληροφορία της πτώσης του ελικοπτέρου που τον μετέφερε. Έχοντας στο πλευρό του όμως τον πιστό σωματοφύλακα Μάικ Μπάνινγκ, που ήδη τον έχει γλυτώσει δύο φορές από κτύπημα εξτρεμιστών, οι πιθανότητες να επιβιώσει της σφαγής, είναι πολλές!

Συνεπώς το πιο ριψοκίνδυνο επάγγελμα του κόσμου, όπως αποδεικνύεται είναι εκείνο του Πλανητάρχη, αφού ο ίδιος, ο συγκεκριμένος, που φέρει την μορφή του Aaron Eckhart (ποιος τον ψήφισε ήθελα να ήξερα) έχει πέσει τρις στην παγίδα των μανιακών (αν δεν θυμάσαι στο προηγούμενο τσάπτερ, υπάρχει ΚΑΙ δολοφονικό ίντρο) όπου στην πρώτη έχασε την αγαπημένη του σύζυγο και στην δεύτερη την υπερηφάνεια του απόρθητου White House. Τουλάχιστον εδώ είναι και ένας από τους ελάχιστους αξιωματούχους που θα την σκαπουλάρει, αφού ήδη έχουν αποχαιρετήσει εις Κύριον και η Γερμανίς Καγκελάριος και ο μπον βιβέρ Φραντσέζος Πρεζιντάν και ο αεράτος Καναδός ομόλογος του. Για τον (και βέβαια γκομενιάρη, η αστειότητα του σεναρίου) Καβαλιέρε, δεν παίρνω και όρκο ποια υπήρξε η τύχη του, αφού την ματιά μου εκείνη την στιγμή έκλεψε η πραγματικά εντυπωσιακού ρεαλισμού κατάρρευση της Γέφυρας του Τάμεση. Σιγά μην ασχολιόμουν με τις ερωτικές περιπτύξεις του θερμόαιμου Ιταλιάνου κι όχι με την κονιορτοποίηση του Παρλιαμέντου...

Το μεγάλο ντεσαβαντάζ της συνέχειας που δεν σκηνοθετεί ο Antoine Fuqua, ο οποίος λάκισε μάλλον στην ανάγνωση του πενιχρού σκριπτ, είναι που σε σύγκριση με το κλειστοφοβικό κλίμα του Olympus, το οποίο λαμβάνει χώρα σε ένα θεόρατο, πλην περικυκλωμένο οίκημα, εδώ ο χαμός τρέχει σε ολάκερη την πόλη. Μια Λόντρα που ο αμαθής ντιρέκτορας, Babak Najafi (Ο Ποιος?) αποφασίζει να εκκενώσει μονομιάς από τους κοινούς θνητούς, εφόσον με του που παίρνει μπροστά η έκρηξη, ως άλλος Κόπερφιλντ πετυχαίνει να εξαφανίσει από το φόντο, μερικά εκατομμύρια κατοίκων του. Σαν σε 28 Days Later ένα πράγμα, με κακούς όμως που κυνηγούν τους Survivors, εξελίσσεται λοιπόν το δεύτερο μέρος της υπόθεσης, όπου και βέβαια το πάνω χέρι έχουν μέχρι αποδείξεως του εναντίου οι μελαψοί ισλαμιστές.

Με μόλις 80 λεπτά διάρκειας, το London Has Fallen, ουσιαστικά υπάρχει απλά και μόνο για τα σκάρτα 300 δευτερόλεπτα που εξελίσσεται η ισοπέδωση του άβατου της Γηραιάς Αλβιόνας. Όλα τα άλλα είναι απλές και τρομακτικά αναληθοφανείς σαλτσίτσες για να φουσκώσει το κέικ, που δεν έχει όμως την παραμικρή σχέση με το καθηλωτικό ορίτζιναλ. Οι δεύτεροι ρόλοι, άπαντες ,ε λόγο ύπαρξης στο προηγούμενο, εδώ απλώς κάθονται σε μια καρέκλα αμίλητοι, κάτι που δεν ταιριάζει στην υποκριτική δεινότητα των Freeman, Leo και Haley, απλά και μόνο για να αναδειχτεί σε Σούπερμαν ο Λεωνής Gerard Butler, ως ο μόνος bodyguard στα χρονικά που σώζει τον ίδιο πρέπζιντεντ από βέβαιο θάνατο τρις! Μια απροκάλυπτα μετριότατη αρπαχτή, που δεν βλέπω να ρολάρει κιόλας στα ταμεία. Γιατί αν συμβεί το αντίθετο, προβλέπω σε τρία χρονάκια από τώρα να έχουμε καινούργιο παρτ, Cremlin Has Fallen...

Πατέρας ή Μπαμπάς?

του zerVo (@moviesltd)

Ειλικρινά δεν το θυμόμουν και ούτε καν μου κίνησε την περιέργεια να το αναψηλαφίσω, όταν τις προάλλες έκανε πρεμιέρα η βραβευμένη με όσκαρ πλέον, διασκευασμένου σεναρίου, δημιουργία του. Είχα τραβήξει βλέπεις τέτοια ταραχή και βάσανο παρακολουθώντας εκείνο το τραγικό και καθόλου αστείο The Other Guys, που είχα σβήσει μονοκοντυλιά το όνομα του ντιρέκτορα του, Adam McKay. σκηνοθέτη πρόσφατα του The Big Short δηλαδή και τωρινού παραγωγού στο Daddy's Home. Που, οκ, μέτρια κομεντί το αποκαλείς, κάκιστη όμως δεν την λες, όπως συνέβη δηλαδή και τότε, που σύσσωμη η ομάδα που ξανασυναντιέται κι εδώ, είχε φροντίσει για να φτιάξει ένα απαίσιο αντίγραφο του Lethal Weapon.

Μαράζι το έχει ο καλοσυνάτος, υπεύθυνος ραδιοφωνικού σταθμού Νταγκ, κάποια στιγμή τα δύο μικρά παιδιά της αγαπημένης του γυναίκας, από τον προηγούμενο γάμο της, να τον αποκαλέσουν μπαμπά. Όπως του αξίζει δηλαδή, αφού με την στοργή που τους μοιράζει, μην χαλώντας τους το παραμικρό χατίρι, θα έπρεπε να έχει κερδίσει ήδη την καρδιά τους και όχι αντιθέτως την διαρκώς οργισμένη τους αντίδραση. Κι εκεί που τα πράγματα θα δείξουν να στρώνουν, εντελώς αναπάντεχα κι από το πουθενά, στην ζωή της φαμίλιας θα εισβάλει ο Ντάστυ, ο πρώην άντρας της όμορφης Σάρα και λατρεμένος των πιτσιρίκων, όντας ο φυσικός τους πατέρας. Η κόντρα ανάμεσα στους δύο επίδοξους μπαμπάδες, μόλις ξεκινά...

Duel που διαθέτει υπόβαθρο, από την μια μεριά φυσικά του άτσαλου και αρούκατου Μπραντ, να πάρει με το μέρος του τα παιδάκια, που ακόμη και πριν από λίγες ημέρες τον ζωγράφιζαν στα σκίτσα της φαμίλιας με κεφάλια κομμένα να καίγεται στην κόλαση, από την άλλη όμως του αθλητικού και καλογυμνασμένου Ντάστυ, να κερδίσει με προσπάθεια, την αγάπη της πάλαι ποτέ λατρεμένης του κυράς. Από την ώρα που θα εισβάλει στο σπίτι, κυριολεκτικά από το πουθενά, ο ανακατωσούρας, θα επικρατήσει ένα πρωτοφανές αλαλούμ, που ναι μεν θα βγάλει κερδισμένα τα παιδάκια, αφού όλες τους οι απαιτήσεις θα γίνουν πραγματικότητα, θα ζορίσει όμως την Κυρία του σπιτιού, με την ανωριμότητα που θα επιδείξουν ο ex και ο νυν κανακάρης της.

Καμία πρωτοτυπία και χιούμορ που αγκαλιάζει το ανέμπνευστο σλάπστικ, είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της ταινίας που υπογράφει ο δημιουργός μετριότατων στιγμών του είδους σαν το δεύτερο Horrible Bosses και σεναριογράφος του We're The Millers και του (Έλεος) Dumb And Dumber To, Sean Anders. Τα ανέκδοτα παρατραβηγμένα και πιο πολύ παγωμένα, σε κάποιες στιγμές τονίζονται με την ύπαρξη κακογραμμένων ειδικών εφέ, με συνέπεια πιο πολύ να καταλήγουν βαρετά, αντί για διασκεδαστικά. Εξαίρεση στην αστοχία - μέχρι και η ανικανότητα του να αποκτήσει κανείς παιδί με φυσιολογικό τρόπο πέφτει άτσαλα στο τραπέζι - ορίζει η από το πουθενά παρουσία ενός έγχρωμου εργάτη, που ας πούμε τα καυστικά του σχόλια, κάνουν το χειλάκι να σκάσει ένα κάποιο χαμόγελο. Ίσως και του πολυλογά αφεντικού, που οι πομπώδεις παραβολές του όμως, δεν είναι πάντα διασκεδαστικές.

Από τον κρύο και ελάχιστα δημοφιλή στα μέρη μας Will Ferrell δεν ανέμενα και πολλά πράγματα για να είμαι ειλικρινής. Ο ρόλος του καλοκάγαθου, πλην ανίκανου να καταφέρει το παραμικρό χειρωνακτικά, του πηγαίνει γάντι, όταν αρχίζει τις φωνές και τις παλαβομάρες όμως (η σεκάνς του αγώνα NBA είναι μια καταστροφή) υπάρχει θέμα σοβαρό. Ο έτερος Καππαδόκης Mark Wahlberg είναι προφανώς άλλου ερμηνευτικού επιπέδου, άσχετα αν εδώ κάνει την πλάκα του, πετώντας t-shirt στον αέρα για να επιδείξει τα ποντίκια ή κατεβάζοντας εντέχνως την φόρμα για να αποκαλύψει (στους λοιπούς φυσικά) τα κρυφά κάλλη του.

Μια κωμωδία του σωρού είναι λοιπόν το Daddy's Home, από αυτές που έχουν φτιαχτεί για να γεμίζουν τα χαλαρά Κυριακάκτικα μεσημέρια, ώρα που οι απαιτήσεις είναι λιγοστές και όλα όσα γράφουν στην οθόνη κυλούν χωρίς πολλούς πολλούς προβληματισμούς και ζόρια...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Μαρτίου 2016 από την UIP

"Αγαπάω κι αδιαφορώ"

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Kieslowski ζεις, εσύ μας οδηγείς

Είναι μερικές ταινίες ρε παιδί μου που πιάνουν το σφυγμό σου από το πρώτο πλάνο. Που βλέπεις την πρώτη σκηνή και σκέφτεσαι αυτόματα «μμμ, κάτι καλό θα δω τώρα». Ταινίες με τις οποίες μπορείς να συντονιστείς εξαρχής καθώς πάλλονται στην ιδιοσυχνότητά σου. Που δεν κραυγάζουν αυτό που θέλουν να πουν. Που παίζουν με παγκόσμια θέματα όπως η αγάπη, η μοίρα, το τυχαίο, η σύμπτωση. Που σε γοητεύουν βαθιά, σε βάζουν σε σκέψεις. Το κυριώτερο: σε τεντώνουν σαν μια χορδή καθώς καρδιά, μυαλό και βλέμμα ευθυγραμμίζονται. Και πλημμυρίζεις συγκίνηση κι ευλογείς την ώρα και τη στιγμή που σου δίνεται η δυνατότητα όχι μόνο να παρακολουθήσεις τέτοιες ταινίες αλλά και να γράψεις γι' αυτές παρακινώντας κι άλλους να πράξουν το ίδιο με την ελπίδα ότι κι εκείνοι θα νιώσουν το ίδιο με σένα. Συντονισμός, τα είπαμε...

Τα «Λουλούδια» είναι η δεύτερη ταινία που σκηνοθετεί το δίδυμο των Jon Garaño και Jose Mari Goenaga. Έχοντας ήδη υπογράψει ξεχωριστά αρκετές ταινίες, κυρίως μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ, αλλά και κινούμενα σχέδια, οι δυο τους σκηνοθέτησαν από κοινού την πρώτη τους ταινία το 2010. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας, με τίτλο «For 80 Days» («80 Egunean»), συμμετείχε σε περισσότερα από 130 διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων τα φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, του Σαν Σεμπαστιάν, του Μοντρεάλ και του Καΐρου, αποσπώντας πάνω από 30 βραβεία. Μέχρι σήμερα παραμένει η πιο πολυβραβευμένη βάσκικη ταινία. Η δεύτερη ταινία τους, τούτα εδώ τα Loreak (Λουλούδια) αποτέλεσαν την επίσημη πρόταση της Ισπανίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ – και είναι η πρώτη φορά που μια ταινία η οποία ομιλεί τη βασκική επελέγη για μια τόσο σημαντική αντιπροσώπευση. Το φιλμ είχε δύο υποψηφιότητες στα Βραβεία Goya (καλύτερης ταινίας & μουσικής) κι αυτό συνέβη επίσης για πρώτη φορά για ταινία στην οποία οι διάλογοι είναι γραμμένοι στη γλώσσα των Βάσκων.

Η υπόθεση: Η καθημερινότητα της Άνε, μιας σαραντάχρονης γυναίκας παγιδευμένης σε έναν άχρωμο γάμο, ανατρέπεται απροσδόκητα όταν μια υπέροχη ανθοδέσμη παραδίδεται στην πόρτα του σπιτιού της. Προς μεγάλη της έκπληξη, τα λουλούδια θα συνεχίσουν να καταφτάνουν κάθε εβδομάδα, πάντοτε την ίδια ημέρα και ώρα, και πάντοτε ανώνυμα. Ποιος είναι ο αινιγματικός αποστολέας και τι θέλει άραγε από εκείνη; Μερικά άνθη με μυστηριώδη προέλευση εισβάλλουν, επίσης απροειδοποίητα, στις ζωές της Τέρε και της νύφης της, Λούρδης, καθώς ένας άγνωστος αφήνει κάθε εβδομάδα μια ανθοδέσμη στη μνήμη ενός ανθρώπου σημαντικού γι’ αυτές, περιπλέκοντας την ήδη δύσκολη σχέση τους. Αυτή είναι η ιστορία τριών γυναικών που οι ζωές τους αλλάζουν καθοριστικά χάρη σε μερικά μπουκέτα λουλούδια. Λουλούδια που τις κάνουν να νιώθουν ότι μέσα τους ανθίζουν και πάλι συναισθήματα που είχαν ξεχάσει εδώ και καιρό...

Η άποψή μας: Αυτή είναι μια ταινία για ενήλικες θεατές. Δεν είναι για την πιτσιρικαρία. Πρέπει να έχεις βιώσει ό,τι και οι πρωταγωνιστές της ταινίας για να την καταλάβεις ή μάλλον για να την νιώσεις καλύτερα. Αποξένωση, μελαγχολία, καθημερινότητα, ρουτίνα, η αγάπη και πού τη βρίσκεις, η αγάπη και πού τη χάνεις, η απώλεια, η μνήμη. Ναι, το υλικό που διαχειρίζονται οι δύο σκηνοθέτες θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία ενός πρώτης τάξεως μελοδράματος. Αντ' αυτού οι Βάσκοι δημιουργοί επιλέγουν τον κισλοφσκικό δρόμο. Με ολίγη από... Χίτσκοκ. Γιατί ναι μεν κάποια στιγμή (και μάλιστα πολύ νωρίς στην ταινία) σου δίνεται η ευκαιρία να συμπληρώσεις το παζλ, ακόμα όμως και μετά το φινάλε του δεν μπορείς να είσαι 100% σίγουρος για το αν έβαλες σωστά τα κομμάτια ή απλά... έτυχε κι όλα ήταν θέμα σύμπτωσης ή παρεξήγησης.

Η Άνε είναι μόνη. Η Άνε δεν έχει φίλους. Ο σύζυγός της προτιμά να βλέπει τηλεόραση από το να μιλά μαζί της. Και συν τοις άλλοις μπαίνει στην εμμηνόπαυση νωρίς στη ζωή της. Το να λαμβάνει ένα υπέροχο μπουκέτο λουλούδια κάθε βδομάδα είναι συγκλονιστικό για εκείνην. Υπάρχει κάποιος εκεί έξω που την αγαπά; Και μόνο η ιδέα δίνει νόημα στη ζωή της. Ο Μπενάτ είναι χειριστής γερανού. Βλέπει καθημερινά στη ζωή του τον κόσμο από ψηλά. Έχει άλλη οπτική στα πράγματα. Με τα κιάλια του ανά χείρας πιάνει λεπτομέρειες που όσοι ζουν στη στεριά, στο έδαφος, τις χάνουν. Ένας μικρός θεός. Που βλέπει την Άνε να βγάζει το κράνος της και να κοιτά προς τα πάνω – σαν να τον βλέπει – αλλά εκείνη ουσιαστικά να μην μπορεί να τον «δει». Παντρεμένος με την Λούρδη, προσπαθεί (μάταια) να βρει ισορροπία ανάμεσα στη σύζυγό του (που δουλεύει σε διόδια) και στη μάνα του, την Τέρε. Είναι ευγενική ψυχή, δεν του αρέσουν οι εντάσεις και λατρεύει τα λουλούδια! Στο χαμό του θα αντιδράσουν διαφορετικά η μάνα του και η γυναίκα του. Αλλά και η Άνε...

Υπέροχες ερμηνείες, σπουδαία μουσική υπόκρουση, εξαιρετική δουλειά στη διεύθυνση φωτογραφίας (τόνοι γαλάζιοι και γκρι, μέσα στους οποίους τα λουλούδια εύκολα ξεχωρίζουν με την πανδαισία των χρωμάτων – τη ζωή – αλλά και τη λευκότητά τους – το θάνατο). Δεν έχετε παρά να τραβήξετε μια γερή ρουφηξιά από αυτό το υπέροχο κινηματογραφικό άνθος.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Μαρτίου 2016 από την Weird Wave

V is for... Victoria!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

"From the rich to the poor / Victoria loved them all / Victoria, Victoria..."

Δεν ξέρω ποιοι είναι οι αναγνώστες μου. Είναι 20χρονα που θαυμάζουν (!) τη γεμάτη αναφορές παροξυσμική (όταν δεν βαριέμαι...) γραφή μου; Είναι 30χρονοι που περιμένουν με το... όπλο παρά πόδας για να με αποδομήσουν και να με ξεσκεπάσουν ως κάλπη; Είναι 40χρονοι που γουστάρουν το σινεμά όπως κι εγώ; Καταλάβετέ με κι εμένα: σε τέτοιες περιπτώσεις θα κάνω τις αναφορές μου αλλά έχω και το άγχος αν θα γίνουν κατανοητές. Και πόσους αφορούν τελικά, ε; Πχ, εδώ στον υπότιτλο έχω βάλει στίχους από το αθάνατο άσμα των Kinks. Οι οποίοι έγραψαν το συγκεκριμένο τραγούδι το 1969, τη χρονιά που γεννήθηκα! Βέβαια, εγώ το πρωτοάκουσα το 1988, στη διασκευή που έκαναν στο τραγούδι οι Fall. Κανονικά, βέβαια, μετά τη σφαγή του ΠΑΟΚ στον αγώνα κυπέλλου με την ακατανόμαστη ομάδα, ήθελα να γράψω κάτι του στυλ: «Αγρότη πεινάς;» (τη συνέχεια τη γνωρίζετε), αλλά προκειμένου να μην ποδοσφαιροποιήσουμε την τέχνη προχωράμε στο παρασύνθημα.

Το «Victoria» λοιπόν του Sebastian Schipper ήταν η ταινία που είχε την τιμή να μας πάρει την... παρθενιά στο περασμένο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Είναι η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία ενός σκηνοθέτη που η δεύτερη ταινία του, το «Ο δικός μου φίλος» (Ein Freund von mir, 2006) αγαπήθηκε στη χώρα μας (και όχι αδίκως), όντας μία από τις πρώτες ταινίες που διένειμε η εταιρία Seven Films. Τούτη η ταινία έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του περσινού φεστιβάλ Βερολίνου, όπου τιμήθηκε απολύτως δίκαια με Αργυρή Άρκτο Ξεχωριστής Καλλιτεχνικής Επίτευξης (σε ότι αφορά τη δουλειά στην κάμερα). Στη Θεσσαλονίκη, την προλόγισε ο ένας εκ των τριών σεναριογράφων της, Eike Frederik Schulz (ο οποίος εμφανίζεται και στην ταινία στο ρόλο του μπάρμπαν). Αλλά, για να δούμε τι ακριβώς είναι η «Victoria» και τι την κάνει να ξεχωρίζει – και θετικά και αρνητικά.

Η υπόθεση: Βερολίνο, άνοιξη, 4 τα ξημερώματα. Η Βικτόρια είναι μια 20χρονη κοπέλα από τη Μαδρίτη που βρίσκεται στη γερμανική πρωτεύουσα εδώ και τρεις μήνες. Αφού χορέψει ξέφρενα σ' ένα κλαμπ και προσπαθήσει να επικοινωνήσει με τους γύρω της χωρίς επιτυχία (δεν έχει φίλους) φεύγει με προορισμό το μαγαζί όπου εργάζεται, το οποίο πουλάει βιολογικό καφέ (αλλά και κακάο!) και το οποίο πρέπει να ανοίξει στις 7 το πρωί. Βγαίνοντας από το κλαμπ, θα γνωρίσει τον Ζόνε και την παρέα του. Τέσσερις νεαρούς Βερολινέζους συνολικά. Μεταξύ του κοριτσιού και των αγοριών – ιδιαίτερα του Ζόνε – υπάρχει μια άνετη συνενόηση και επικοινωνία, παρά το γεγονός ότι γνωρίζονται για πρώτη φορά. Θα μιλήσουν, θα αστειευτούν, θα φλερτάρουν, θα κλέψουν μπύρες από ένα ψιλικατζίδικο, θα κάνουν εξομολογήσεις σε μία ταράτσα, θα περάσουν καλά. Μόνο που ο κολλητός του Ζόνε, ο Μπόξερ, έχει κάνει φυλακή. Και ο Μπόξερ χρωστάει μια χάρη σ' αυτούς που τον προστάτευαν στη στενή. Και ήρθε η στιγμή να ανταποδώσει τη χάρη. Και ζητάει βοήθεια από τους κολλλητούς του. Και η μπάλα παίρνει και τη Βικτόρια. Που καταλήγει – με την θέλησή της! – να είναι η οδηγός στο αμάξι διαφυγής μιας ληστείας! Μόνο που η τρελή, μεγάλη περιπέτεια σύντομα μετατρέπεται σε εφιάλτη.

Η άποψή μας: Είναι εντυπωσιακό αυτό που επιχείρησαν ο σκηνοθέτης και οι συνεργάτες του: μια ταινία διάρκειας δύο ωρών και 20 σχεδόν λεπτών, γυρισμένη σε 22 διαφορετικούς χώρους, με συνεχή ροή, χωρίς καθόλου μοντάζ! Καταλαβαίνετε πως ένα λάθος να γινόταν, κάποιος περαστικός να βρισκόταν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή, κάποιος από τους ηθοποιούς να πάγωνε και να ξεχνούσε τα λόγια του και το όλον θα έπρεπε να γυριστεί από την αρχή. Το μόνο εμφανές λάθος που γίνεται είναι μια ανταλλαγή τσιγάρου, που δεν πιάνεται ακριβώς με την πρώτη. Γι' αυτό λοιπόν και η ταινία ολοκληρώθηκε με την τρίτη προσπάθεια. Και γι' αυτό οι φωνές που ακούτε σε κάποιο σημείο της ταινίας, εκεί, στη σκηνή με το αμάξι της διαφυγής, δηλώνουν πανικό, μιας που η ηθοποιός που υποδύεται τη Βικτόρια έκανε λάθος σε ότι αφορά τη διαδρομή και όλοι οι άλλοι ηθοποιοί αλλά και ο σκηνοθέτης προσπαθούσαν να την κατευθύνουν για να μην μπουν στη σκηνή κατά λάθος άνθρωποι από το συνεργείο της ταινίας – ο κάμεραμαν έσωσε την κατάσταση με μια έξυπνη κίνηση...

Επίτευγμα λοιπόν ως κατασκευή η ταινία – δεν χωράει κουβέντα επί αυτού. Με τους ηθοποιούς να αυτοσχεδιάζουν εν πολλοίς τους διαλόγους τους και να φέρνουν την αποστολή τους εις πέρας με εξαιρετικές επιδόσεις – ιδίως η πρωταγωνίστρια Laia Costa είναι σπουδαία – αφήστε που ο φακός την αγαπάει. Με τη μουσική του τιτανοτεράστιου Nils Frahm άλλοτε να δονεί με το μπιτ της την οθόνη κι άλλοτε να κατεβάζει τέμπο προκειμένου να συνάδει με την ωδή στα ατίθασα νιάτα που επιχειρεί η ταινία. Με τον κάμεραμαν να πετυχαίνει παπάδες. Ναι, αλλά, το σενάριο... χωλαίνει. Όσο εξελίσσεται το στόρι στο πρώτο μισό της ταινίας τα πράγματα έχουν φοβερό ενδιαφέρον. Το φλερτ, η ανάγκη των νέων να επικοινωνήσουν, μια πόλη που αγαπάνε οι πάντες, η ζωή στην άκρη της νύχτας, όλα αυτά έχουν ενδιαφέρον και σε κρατάτε σε εγρήγορση ως θεατή. Όμως. Δεν στέκει πουθενά μια κοπέλα τόσο αυθόρμητη, επικοινωνιακή και – θα το πω – όμορφη όπως η Βικτόρια να μην έχει φίλους στους τρεις μήνες της παραμονής της στο Βερολίνο. Δεν στέκει πουθενά με ένα τσακ να αποφασίσει να συμμετέχει σε ένοπλη (!) ληστεία μαζί με μια παρέα αγοριών που γνώρισε πριν λίγο! Οι ίδιοι οι φίλοι δεν γίνεται να αποφασίσουν να φέρουν εις πέρας τη ληστεία με μια μικρή πρόβα (!) και τη βοήθεια κοκαΐνης! Δεν είναι πιστευτό, πως το λένε. Ξεπερνά τα όρια της αφέλειας.

Αν ο σκηνοθέτης ήθελε να το πάει κατά «Μπόνι και Κλάιντ» μεριά, δεν χτίζει τα απαραίτητα θεμέλια για να το πετύχει αυτό. Αν πάλι ήθελε να δημιουργήσει το γερμανικό «Μίσος» απέχει παρασάγγες από την ταινία του Kassovitz, καθώς η όποια επιχείρηση κοινωνικού σχολιασμού είναι τόοοοσο επιφανειακή που περνάει στο ντούκου. Ο Γιάνναρης τέλος με το δικό του ανάλογο «Από την άκρη της πόλης» έχει να πει κάτι για τη νεολαία και το κάνει καλά (για το «Ξύπνημα της άνοιξης» τα είπαμε την προηγούμενη εβδομάδα, να μην επαναλαμβανόμαστε)... Το πως εξελίσσεται το ρομάντζο ανάμεσα στη Βικτόρια και τον Ζόνε είναι όλα τα λεφτά – με τη σκηνή στο καφέ και το πως παίζει πιάνο η Βικτόρια να ξεχωρίζει και να συγκινεί. Αλλά το άλλο μέρος της ταινίας, το μεγαλύτερο, με τη ληστεία και την προφανή κατάληξή της (μέχρι και η απαγωγή του μωρού φαίνεται να γίνεται απλά για να μεγαλώσει σε διάρκεια η ταινία!), σόρι αλλά φάουλ «δικέ μου φίλε» Sebastian Schipper.

Εν κατακλείδι, μια ταινία αστραφτερή ως επίτευγμα, η οποία όμως χωλαίνει σεναριακά.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Μαρτίου 2016 από την Seven / Spentzos

Ε δεν είναι κάθε μέρα της Αγίας Τριλογίας...

του zerVo (@moviesltd)

Και αυτό το παιχνιδάκι με τις Young Adult τριλογίες - που στην πορεία εξελίσσονται σε τετραλογίες με το μοίρασμα στα δυο του τελευταίου επεισοδίου - που στηρίζονται σε πολυδιαβασμένα και μοσχοπουλημένα μυθιστορήματα, καλά κρατεί, σε συνέχεια του μονοπατιού που έχτισαν τα Twilight και Hunger Games. Απαιτείται όμως και κομματάκι εναλλαγής στον τρόπο σκέψης, στην θεματική, στην προσέγγιση, όπως ας πούμε συνέβη στην περίπτωση του Divergent που έσκξισε σε όλους τους τομείς. Κι όχι απλώς να στήσεις δυο ηθοποιούς σε ένα κατεστραμμένο φόντο, που στα ουράνια του κινούνται δυο, τρία CGI ΑΤΙΑ. Τότε μάλλον οδεύεις με μαθηματική ακρίβεια στην αστοχία, που δεν θα σου επιτρέψει καν να σκεφτείς, να οργανώσεις και να εκτελέσεις, όπως το φαντάστηκες, αρχικά, τα επόμενα.

Παράξενα φαινόμενα κάνουν την εμφάνιση τους, πάνω από τον ουρανό του φιλήσυχου Οχάιο. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες πρόκειται για επίθεση που έχουν εξαπολύσει όντα από άλλο πλανήτη, επιθυμώντας να αφανίσουν την ανθρωπότητα και να κατακτήσουν την Γη. Το πρώτο κύμα πολέμου, θα σημάνει την αποστολή ηλεκτρομαγνητικών πεδίων, που θα διακόψουν τις παροχές ενέργειας. Το δεύτερο θα προκαλέσει φονικά τσουνάμι, που θα ισοπεδώσουν κάθε μορφή ζωής μέχρι και σε απόσταση εκατό χιλιομέτρων από τις θαλάσσιες ακτές. Στην τρίτη πράξη βίας, θα επιχειρηθεί μετάδοση δολοφόνων ιών σε όσους καταφέρουν να επιβιώσουν και στην τέταρτη οι ελάχιστοι επιζώντες θα εξοντωθούν από τις στρατιωτικές αρχές που πλέον έχουν αναλάβει την διακυβέρνηση. Στο Πέμπτο και τελευταίο Κύμα, τα παιδιά που έχουν βγει ζωντανά από την επίθεση, θα στρατολογηθούν συντάσσοντας Σώματα Ασφαλείας, αποτελώντας τους γενίτσαρους που θα επιβάλλουν την τάξη, κατά προσταγή των αιμοσταγών Άλιεν...

Έχοντας χάσει, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, μητέρα από την καταραμένη ίωση, πατέρα στην μαζική εκτέλεση και μικρό αδελφό κατά την διάρκεια στρατολόγησης, η Κάσι, μέχρι τα χτες ανέμελη μαθήτρια λυκείου, έχοντας ενηλικιωθεί απότομα μέσα σε ελάχιστες ώρες, καλείται να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, αρχικά για να επιβιώσει και κατοπινά για να εντοπίσει τα ίχνη του φοβισμένου δεκάχρονου Σαμ. Τα χιλιόμετρα μέχρι το στρατόπεδο συγκέντρωσης και μετατροπής των μικρών φαντάρων σε δολοφονικές μηχανές είναι πολλά και στο ταξίδεμα τους παραμονεύουν αμέτρητοι κίνδυνοι.

Απίστευτα προσχηματικό στην ανάπτυξη της θεματικής του και δίχως ποτέ να καταφέρνει να προσεγγίσει σωστά τους χαρακτήρες του, είναι το The 5th Wave, που αποτυγχάνει εκ προοιμίου να σταθεί σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο. Αιτία γι αυτό το (όχι αναμενόμενο για να είμαι ειλικρινής) fail είναι το ότι στην προσπάθεια του να χωρέσει όσο το δυνατόν περισσότερα από τα γραφόμενα στο μπεστ σέλλερ στα πλάνα του, τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς την αφήγηση και δεν αφήνει τα συναισθήματα να κυριαρχήσουν εντός του θεατή. Μανάδες, πατεράδες, ο κόσμος όλος πέφτει ξερός από την Αόρατη Απειλή, αλλά το φίλινγκ δεν αλλάζει, παραμένει το ίδιο, μιας και κανέναν απολύτως δεν νοιάζει για το ποιος ζει και ποιος πεθαίνει.

Από τον συγκεκριμένο Αγώνα Πείνας λοιπόν, το κορίτσι μας, η εναλλακτική Κάτνις Έβερντίν, πετυχαίνει να βγει αλώβητη, παρότι τίποτα πάνω της δεν έδειχνε μέχρι τα τώρα - ένα απλό, συνεσταλμένο κοριτσάκι / μαζορέτα, που κρατά ημερολόγιο με καρδούλες και σκιτσάκια του αγαπημένου της συμμαθητή / ποδοσφαιριστή - πως έχει τα καρύδια για να κατορθώσει κάτι τέτοιο. Κινούμενο σε δύο ράγες στο narration, από τον σκηνοθέτη J Blakeson, που η ματιά του μου είχε κάνει κλικ στο The Disappearance Of Alice Creed, μια να συμβαίνει στα αφιλόξενα δάση όπου μάχεται ολομόναχη η παιδούλα και μια να λαμβάνει χώρα στο καμπ των νεοσύλλεκτων, αποπειράται να κτίσει περιβάλλον σασπένς, αλλά πλέον είναι αργά για κάτι τέτοιο, το πουλάκι έχει πετάξει από νωρίς. Τα ένα δύο τουίστ, που είναι προβλεπτά από χιλιόμετρα πριν, δεν ανατρέπουν την κατάσταση,η οποία έχει τροχοδρομήσει ήδη προς τον ζυγό του φλοπ.

Θα περίμενα το σενάριο, που μπάζει από παντού, να ακολουθήσει την πεπατημένη και να στήσει στο επίκεντρο του (όπως πιθανολογώ συμβαίνει στην νουβέλα) την πιτσιρίκα, που αυτοστιγμεί μεταλλάσσεται σε πολεμίστρια από δόκιμη Μανίνα. Η Chloe Grace Moretz, για τα 19 της μόλις χρόνια έχει καταφέρει πράγματα στην καριέρα της που θα ζήλευαν ηθοποιοί με πολλαπλάσια ηλικία. Κι αυτό το γεγονός την τροφοδοτεί με την ζητούμενη πείρα να ξεπεράσει τα προφανή εμπόδια που της στήνει το σκριπτ και να προχωρήσει έστω και ασθμαίνοντας το πρότζεκτ παρακάτω. Για χάρη των μελαγχολικών της ματιών δέχτηκα την πρόκληση και της το έδωσα το αβάντζο. Η συνέχεια όμως δεν δικαίωσε ούτε την προσμονή μου, ούτε όμως και την επιλογή της ίδιας.

Κι έτσι λοιπόν έχουμε σαν συνέπεια το πιο αδύναμο, από τα (γνωστά) νεανικά πολύπτυχα της εποχής μας, που μπορεί να ξεκίνησε φιλόδοξα υπό την σκέπη της Columbia, στην πορεία όμως εκτροχιάζεται και δεν αποφέρει τα αναμενόμενα. Στο κλουβί με τα ντιζαπόιντμεντς τέλος μην λησμονήσω να βάλω και τις μορφές των δύο πιο έμπειρων του καστ (συνολικά υποψηφίων για Έξι Χρυσές Σφαίρες ερμηνείες) που δεν αναφέρω τα ονόματα τους, μπας και ξεχάσω το υποκριτικό τους ατόπημα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Μαρτίου 2016 από την Feelgood Entertainment

#Ό,τι_νάναι

Mea Culpa. Πέρασα βραδιά Avatar προψές, μόλις δεύτερη βολά στην τελευταία 25ετία που τσάκασε η μαντεψιά της Καλύτερης Ταινίας. Ξευτιλίκι με μόλις 58% οβερόλ επιτυχία, καθότι τα μικρούλια σκάσανε 100% οφφ (τρελάθηκα από χαρά για το μαγικό The Stutterer όμως) και στα techies έφυγαν αμφότεροι οι Ήχοι προς Mad Max: Fury Road καθώς ήβλεπα μίνι σουήπ του The Revenant. Η καρδιά μου μ' έφαγε για Cinderella (Mad Max ξανά) και Stallone (οι SAG-AFTRAδες ψαρώνουν για σεξπηρικό ΤΟΝΥ ματήριαλ και το δώσανε στον περαστικό Mark Rylance αφήνοντας τον Ρόκυ εμβρόντητο α λα Mickey Rourke) οπότε πάει το παλιάμπελο. Θαύμα τα Οπτικά Εφφέ με το Ex Machina να κλείνει το μάτι όπως στα PGA ότι ήταν η 9η ταινία που έλειπε από τις Καλύτερες της Απονομής. Και βέβαια η πλήρης γελοιοποίηση της βραδιάς με το κατσίκι τον Sam Smith να κλέβει τζεημσμποντικά την όγδοη προσπάθεια της Diane Warren για το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού παρότι η συγκλονιστική Gaga, τα γενναία επί σκηνής βιασμένα - σε αμερικάνικα - πανεπιστήμια παιδιά και ο ίδιος ο Αντιπρόεδρος Joe Biden δε φτουρήσανε για να φέρουν τη νίκη. Σε μια Τελετή που συνολικά άξιζε τη χαμηλότερη τηλεθέαση από την επόκ του No Country for Old Men (2008), τίγκα στα λαϊκουρέ μαύρα αστειάκια του Chris Rock, την παρέλαση POC συμπαρουσιαστών / βραβευτών και αισθητική PR του γνωστού δαπέδου της μαύρης Προέδρου της AMPAS Cheryl Boone Isaacs. Βγάλε κυρά μου ένα ανακοινωθέν την επόμενη μέρα και πες "Βραβεύσαμε 43 υποψηφίους από τους οποίους 28 έχουν γεννηθεί εκτός Αμερικής. Καταλάβατε τώρα diversity;"

Πες μου λοιπόν τώρα ότι το Spotlight κέρδισε επειδή ήταν η ταινία με το νόημα. Με μόλις ένα ακόμα όσκαρ (σεναρίου, όπως και το The Big Short με εξίσου «σημαντική» και δη αβράβευτη ως τα τώρα θεματολογία), όπως το The Greatest Show On Earth του 1952. Με μια μόνο νίκη στα SAG, όπως και το Crash. Να προχωρήσω όμως. Υπάρχουν δυο κυρίως τρένα σκέψης. Το πρώτο θα στηρίξει τις βραβεύσεις που αν τις δεις ΜΙΑ - ΠΡΟΣ - ΜΙΑ βγάνουν νόημα και φαίνονται ακριβοδίκαιες. Που σημαίνει πως το Fury Road σάρωσε τα «τεχνικά» α λα από στόρυ νύχτα και μήνυμα καραφωτιά. Ο δε Revenant διαθέτει με βούλα Ακαδημίας πλέον την Καλύτερη Σκηνοθεσία (cineχόμενα έτη, ρεκόρ κλπ) του μάγου Inarritu, το θρηπίτ (ανεπανάληπτο ιστορικά επίσης) του Chivo στη χρωστική παλέτα και την ανδρική ερμηνεία της χρονιάς του φάιναλυ Leo. Οκ, πάρτα όλα αυτά μαζί και άθροισε. Αιτιολόγησέ μου τώρα (λέει το δεύτερο τρένο σκέψης) ΠΩΣ το Spotlight είναι η Ταινία της Χρονιάς. Το 12 Years A Slave αντί του Gravity. Το Argo (εδώ γελάμε) αντί του Life Of Pi. Ξέρω κι άλλο ένα ανέκδοτο με το Grand Hotel στα 1932 που πήρε τον κότινο με τη ΜΟΝΗ της υποψηφιότητα. Χα!

Ναι, έχασα. Όπως και με το The Hurt Locker, έτσι και με το Spotlight. Ηττήθηκα από το μεγαλύτερο λάθος της Ακαδημίας που λέγεται Preferential Ballot. Μπες τώρα στο δικό μου τρενάκι να πάρουμε τον τρίτο δρόμο. Το σύστημα αυτό ψηφοφορίας έχει ένα τεράστιο πρόβλημα: Μπορεί μια ταινία να κερδίσει το όσκαρ με μόλις 10% ψήφων πρώτης προτίμησης. Αν λοιπόν οι ψηφοφόροι συνειδητά ή ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΑ ψηφίσουν στρατηγικά, τότε τις περισσότερες πιθανότητες νίκης συγκεντρώνουν τα φιλμ που αποκαλούνται less divisive (Spotlight), δηλαδή τα νο2, νο3 ή ακόμη και νο4, όταν τα more divisive φιλμς (The Revenant) παίζουν μεταξύ νο1 και νο8 (φέτος). Μέχρι εκεί με ακολουθείτε οι περισσότεροι. Τώρα θα μείνουμε οι λίγοι. Τώρα θα διαβάσεις γιατί κέρδισε το Spotlight, παρότι το The Big Short προβλήθηκε μεσούσης της ψηφοφορίας στο αμερικανικό Κογκρέσο. Θα σου ρίξω κεραυνό, χωρίς περαιτέρω σχόλια. Δώσε βάση στην πενιά λοιπόν.

Το Spotlight είναι διανομής Open Road Films. Ούτε πέντε χρόνια στο κουρμπέτι. Πρόεδρος ο (από εδώ και πέρα ό,τι όνομα ακούς είναι εβραϊκό) Tom Ortenberg που έμεινε στην ιστορία όταν προ 10ετίας ως πρόεδρος της Lion Gate κέρδισε με το Crash. Τι κοινό με το Spotlight; BIG ensemble. Ποιος στράτετζιστ έτρεξε την ταινία, με προβολή στο Βατικανό και ράλυ του Mark Ruffalo ώρες πριν την Απονομή στους δρόμους με θύματα σεξουαλικής κακοποίησης Καθολικών ιερέων; Lisa Taback. Νικήτρια για Shakespeare In Love, Chicago, The King’s Speech και The Artist, 20 χρόνια στο πλευρό του Πάπα Harvey Weinstein ώσπου τα τσούγκρισαν προ διετίας για την κατά παραβίαση συμβολαίου της προώθηση του Saving Mr. Banks. Το ευτραφές αλλά και τετραπέρατο Λιζάκι έφαγε στο μπραντεφέρ το έτερο πρώην μέγα πουλέν του Γουάινστην, τη θρυλική Cynthia Swartz. Ένα στοιχείο για κείνη μόνο: Αυτή χάρισε στο The Hurt Locker το θρίαμβο με 6 όσκαρ (ρεκόρ συνόλου για Καλύτερη Ταινία με την εφαρμογή του preferential ballot) απέναντι στο Avatar.

Η γλυκιά διοπτροφόρος Σύνθια πούσαρε το The Revenant για τη μεγάλη, τη μαμά Fox του Τζιμ Γιαννόπουλου (που είχε να κερδίσει από το 1997 του Τιτανικού και είχε χάσει από την ίδια για το Avatar) η οποία φέτος είχε στο παλμαρέ The Martian και Joy. Ο προσανατολισμός εδώ είναι εισπράξεις ως πρώτη προτεραιότητα (που το πέτυχε κατά τα 2/3) ενώ παραδοσιακά το βάρος στην οσκαρική κούρσα το αναθέτει στη Fox Searchlight η οποία θριάμβευσε εντελώς πρόσφατα με το μπακ-του-μπακ (μάντεψε) 12 Years A Slave - Birdman. Ένωσε τις τελείες αδερφέ και βγάλε συμπεράσματα. Εγώ προτείνω: Κατάργηση του preferential ballot και επαναφορά των (σταθερά) 10 υποψηφίων στην κατηγορία Καλύτερη Ταινία να φύγει η σαπίλα και το Ότι Να’ναι. Κατά τα αποδέλοιπα, Καληνύχτα και Καλή Τύχη.

gaRis

Με το πιο πρόσφατο επεισόδιο της τετραλογίας του Divergent, Allegiant, να θέλει μόλις μία εβδομάδα για να κυκλοφορήσει και επίσημα στις αίθουσες, η παραγωγή της κινηματογραφικής σειράς προέβη σε μια κίνηση, που προκάλεσε σχετική έκπληξη. Κι αυτό διότι έλυσε την συνεργασία της με τον σκηνοθέτη και των τριών μέχρι στιγμής τσάπτερς, Robert Schwentke, δίχως κάτι αρνητικό να είχε εμφανιστεί στην έως τώρα σχέση τους. Την θέση του μέχρι στιγμής έχοντα το γενικό πρόσταγμα, καλείται πλέον να πάρει ο γνωστός από το δράμα φαντασίας The Age Of Adaline, Lee Toland Krieger, που αναλαμβάνει άμεσα δουλειά, προκειμένου να έχει πανέτοιμο το τελευταίο μέρος της σειράς, Ascendant, σε έναν ακριβώς χρόνο από τώρα. Να υπενθυμίσουμε πως το Divergent έχει πραγματοποιήσει μια εξαιρετική διαδρομή μέχρι στιγμής στα Box Office με τις δύο ταινίες του που έχουν προβληθεί, γεμίζοντας τα ταμεία της Lionsgate, με περισσότερα από 580 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Η Shailene Woodley που αναδείχθηκε σε αστεράκι μέσα από την σειρά, αλλά και οι Miles Teller, Theo James όσο και η έμπειρη Naomi Watts, θα συνεχίζουν να δηλώνουν το παρόν στο καστ της quadrilogy, μέχρι και το φινάλε, του 2017.

Με επίσημη ανακοίνωση του ίδιου του συγγραφέα, του ενός και μοναδικού Stephen King, που έδωσε δικό του μυθιστόρημα για μια ακόμη φορά ώστε να φτιαχτεί σενάριο ταινίας φαντασίας, υψηλού κύρους και επιπέδου, δόθηκαν στην δημοσιότητα τα ονόματα των σταρς που θα κρατήσουν τους βασικούς ρόλους στο φιλμ The Dark Tower. Ο πολυβραβευμένος King, σε συνέντευξη του και πριν από όλους τους συμμετέχοντες στο πρότζεκτ, ανέφερε πως τόσο ο οσκαρούχος Matthew McConaughey, ως Man In Black, όσο και ο Βρετανός ταλαντούχος Idris Elba, ως Gunslkinger, θα βρίσκονται ανάμεσα στο καστ του Σκοτεινού Πύργου. Έργου που αναμένεται να εκκινήσει πολύ σύντομα τα γυρίσματα του, τα οποία θα έχουν διάρκεια περίπου επτά εβδομάδων, στην μακρινή Νότια Αφρική, με σκοπό η ταινία να καταφτάσει στις αίθουσες την προγραμματισμένη ημερομηνία της, στις 13 Ιανουαρίου του 2017. Την σκηνοθεσία, όπως και την συγγραφή του σεναρίου έχει αναλάβει ο Nikolaj Arcel, που είναι ο ίδιος που έχει υπογράψει το εντελώς διαφορετικού ύφους και αισθητικής, A Royal Affair. Το βιβλίο του King που αποτελεί και το πρώτο μέρος μιας σειράς έργων γεμάτων μυστήριο, σασπένς, τρόμο, γουέστερν συναίσθημα και επική περιπέτεια, στο επίκεντρο του έχει τον μοναχικό εκδικητή Ρόλαντ, που δεν διστάζει να ταξιδέψει ακόμη και στο βασίλειο του Κακού, για να εντοπίσει τα πρόσωπα που διώκει. Σε αυτό του το ταξίδι, ψάχνοντας τον προαιώνιο εχθρό του, τον Άνθρωπο με τα Μαύρα, θα έχει την υποστήριξη μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άλις κι ενός νεαρού αγοριού, του Τζέικ. 

Η αιτία του Θυμού! Με ελάχιστες εβδομάδες να απομένουν μέχρι την επίσημη κυκλοφορία του ολοκαίνουργου animation, βασισμένου στο δημοφιλέστατο βίντεο παιχνίδι της Rovio, η διανομή της Sony μόλις έδωσε στην κυκλοφορία και το πρώτο - επίσημο, από ανεπίσημα άλλο τίποτα - τρέιλερ, που ανακοινώνει τον ερχομό του. Πρόκειται λοιπόν για το φοβερό και τρομερό The Angry Birds Movie που τόσο πολύ ντόρο προκάλεσε στην εξαγγελία του, περί ενός φιλόδοξου 3D κινουμένων σχεδίων φιλμ, όπου θα δίνονται φυσικά και οι απαιτούμενες εξηγήσεις στο καίριο ερώτημα, για ποιον ακριβώς λόγο τα πουλιά είναι τόσο θυμωμένα. Η ιστορία λαμβάνει χώρα σε ένα απομονωμένο νησί, πάνω στο οποίο ζουν ευτυχισμένα και μονιασμένα εκατοντάδες, μη πτητικά, πουλιά. Σε αυτή την κοινωνία, όπως συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, υπάρχουν και κάποιοι ανικανοποίητοι κι αυτοί είναι ο Ρεντ, ο Τσακ και ο Μπομπ, που ποτέ δεν καταφέρνουν να ελέγξουν τα ξεσπάσματα τους κι έχουν τεθεί στο περιθώριο. Όταν όμως ο επίγειος αυτός παράδεισος δεχτεί την επίθεση των μυστηριωδών πράσινων χοίρων, τότε οι υπόλοιποι θα τους επιλέξουν ως τους υποψήφιους ήρωες που θα τους απαλλάξουν από το Κακό. Παγκόσμια πρεμιέρα στις 13 Μαΐου 2016 και αναμένεται κυριολεκτικά να σπάσουν ταμεία!

Τους τρεις βασικούς χαρακτηρες της υπόθεσης υποδύονται φωνητικά ο Jason Sudeikis (We're The Millers, Horrible Bosses), o Josh Gad (Frozen) και ο Danny McBride (This Is The End) συνθέτωντας ένα σπαρταριστό τρίγωνο. Μαζί τους στην διανομή συμμετέχουν ακόμη και οι Bill Hader. Maya Rudolph, Michael Key, Kate McKinnon, Tony Hale, Peter Dinklage. H ταινία φέρει την σκηνοθετική υπογραφή του ντουέτου Fergal Reilly και Clay Kaytis ενώ το σενάριο έχει επιμεληθεί ο Jon Vitti.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαΐου 2016 από την Feelgood Ent/