Movies Ltd

Οι Φυλλωσιές του Νου

του zerVo (@moviesltd)

Η πληροφορία μας ήλθε από πόνημα άλλο, μεγάλου σκηνοθέτη, που για πρώτη φορά στην καριέρα του, στις πιο πρόσφατες εκδηλώσεις των Καννών, έφαγε γιούχο που του περίσσεψε για μια ολόκληρη ζωή. Ελάχιστοι φαντάζομαι θα γνώριζαν, πριν μάθουν τι συμβαίνει στην τελευταία ταινία του Gus Van Sant, The Sea Of Trees, πως στην χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου, εκεί κάπου στα βάθη της, στις ρίζες του ιερού Φούτζι Γιάμα, υπάρχει δασώδης έκταση, ονόματι Αοκιγκαχάρα, που σύμφωνα με τον μύθο παρελαύνουν ολημερίς φαντάσματα και στοιχειά. Πρόκειται για μια από τις δημοφιλέστερες τουριστικές ατραξιόν της, κατά τα άλλα, ορθολογικώς σκεπτόμενης χώρας, που την επισκέπτονται κυρίως ζορισμένοι ψυχικά χαρακτήρες, είτε για να βρουν την θετική λύση στο πρόβλημα τους, είτε για να βρουν το κουράγιο που τους λείπει, ώστε να αποχαιρετίσουν εθελουσίως τα εγκόσμια. 

Έχοντας μόλις λάβει από τις αστυνομικές αρχές την πληροφορία πως η εξαφανισμένη από μέρες, δίδυμη αδελφή της, Τζες, είναι πιθανότατα νεκρή, η νεαρή αμερικανίδα Σάρα Πράις, δυσπιστώντας στην αρχική εκτίμηση, θα αποφασίσει να ταξιδέψει η ίδια στην άλλη άκτη του κόσμου, στην μακρινή Ιαπωνία, ώστε να αναζητήσει η ίδια τα ίχνη της. Μοναδικό στοιχείο που έχει στα χέρια της, εκτός από το δεδομένο συναίσθημα τηλεπάθειας που διακατέχει τους διδύμους και επιμένει μέσα της πως το αίμα της είναι ζωντανό, είναι πως ολομόναχη πήρε το μονοπάτι που οδηγεί στο αφιλόξενο και γεμάτο πνεύματα δάσος, έχοντας σαν μοναδικό σκοπό την αυτοκτονία.

Ενδιαφέρουσα η σεναριακή βάση, άλλωστε από μόνη της η ύπαρξη ενός τέτοιου τόπου που οι ζωντανοί συνυπάρχουν με τις ψυχές που δεν έχουν βρει γαλήνη, όπως και να το κάνουμε, αποτελεί γερό βατήρα φοβισμού. Η ευκαιρία για το φιλμ χάνεται σχετικά νωρίς όμως, αφού στην ήδη υπάρχουσα πλατφόρμα τρόμου, προστίθενται πληροφορίες από το παρελθόν των κοριτσιών, περί του τραγικού θανάτου των γονιών τους, μπροστά στα μάτια μάλιστα της (χαμένης) αδελφής, που έκτοτε φέρει βαρέως την ανάμνηση και μόνον ο θάνατος ενδεχόμενα θα μπορούσε να την διαγράψει. Με τις προσθήκες των (λιγοστών έως ελάχιστων, είναι η αλήθεια) χαρακτήρων που πρόκειται να συνοδέψουν την εκ προοιμίου τρομαγμένη Σάρα πίσω από τις φυλλωσιές, μεσιάζουμε, οπότε και ο χρόνος που μας απομένει για τρομάγματα είναι πολύ λίγος για να ικανοποιηθούμε.

Με το που περνά το κατώφλι λοιπόν του δάσους το κορίτσι μας, θα περίμενε κανείς πως θα λάβει χώρα μια καταιγίδα καταστάσεων horror, που θα προκαλέσουν ανατριχίλες, ένεκα και του βασισμένου σε πραγματικά περιστατικά στόρι. Οι ελπίδες για κάτι τέτοιο, που εξαντλούνται στο σε αποσύνθεση κορμί ενός κρεμασμένου, σε ένα γιαπωνεζάκι που εμφανίζεται διαρκώς στο διάβα και σε μερικά περιπλανώμενα σκιάχτρα, που μάλλον θυμηδία προκαλούν παρά αναστατώνουν, δεδομένα σκορπούν την απογοήτευση σε όποιον δεν είχε κρατήσει μικρό καλάθι. Όσο για το αινιγματικό πρόσωπο του και καλά γόη συνοδού, αλλά και για την κατάληξη του, το τι θα του συμβεί στην εξέλιξη είναι τόσο προβλέψιμο, ώστε ακόμη και η στοιχηματική εταιρία να μην το παίζει στα προγνωστικά.

Η Natalie Dormer, που με αξιοπρέπεια αναλαμβάνει να αποδώσει τον ανισομερώς κατανεμημένο διπλό ρόλο, είναι ένα πρόσωπο γνώριμο στους αμέτρητους φανς της τηλεοπτικής σειράς Game Of Thrones. Στους σινεφίλ και μη λάτρεις της μικρής οθόνης η μορφή της δεν λέει και πολλά πράγματα, έχοντας να επιδείξει, απλώς περάσματα από τις δύο τελευταίες συνέχειες των Αγώνων Πείνας. Σαφώς μια νέα ερμηνεύτρια με δυνατότητες, που το πενιχρό σενάριο εδώ δεν της αφήνει και πολλά περιθώρια να ξετυλίξει το ταλέντο της. Ούτε και η υποστήριξη όμως από τον λιγοστών προσώπων περίγυρο, ήταν ικανή να αναδείξει την προσπάθεια της.

Σε ένα γενικά μέτριο και πανεύκολα ξεχάσιμο αποτέλεσμα, μιας απόπειρας να ξανανιώσει ο Ασιανός τρόμος, σε μια πιο εξαμερικανισμένη εκδοχή. Ούτε ευρήματα, ούτε στιγμές που θα μας κάνουν να πεταχτούμε από την καρέκλα, ούτε προέκταση των εξερευνήσεων του μυαλού επιχειρήθηκε, οπότε μια απλή καθημερινή βόλτα στο οποιοδήποτε The Forest ήταν και πάει πέρασε...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Φεβρουαρίου 2016 από την Tanweer

Ήταν κάποτε μια χώρα...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Έρωτας στα χρόνια του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας

Ήμουν φοιτητής όταν ξέσπασε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία. Ο καλός, Δημοκρατικός πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, εφάρμοσε το από αρχαιοτάτων χρόνων γνωστό τοις πάση «διαίρει και βασίλευε». Και διέλυσε μια χώρα στην οποία επί χρόνια ζούσαν αρμονικά ένα σωρό λαοί. Το... ματς ξεκίνησε ως Σερβία εναντίον Κροατίας και ολοκληρώθηκε με τον χαμό στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη. Θυμάμαι τις διαδηλώσεις και τις συγκεντρώσεις στη Θεσσαλονίκη. Εναντίον του πολέμου. Εντάξει, και υπέρ των Σέρβων. Θυμάμαι τον Τάσο Μιχαηλίδη, ιδρυτή και εκδότη του «εξώστη», στα ντουζένια του τότε ο αείμνηστος, να τυπώνει αυτοκολλητάκια με το εύγλωττο «επόμενος στόχος;». Θυμάμαι εικόνες φρίκης, στημένα ρεπορτάζ, προπαγάνδα. Τίποτε δεν έχει αλλάξει βρε παιδί μου. Εντάξει, έχει προκύψει το fb κι έτσι μπορούμε να κάνουμε αντίσταση μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα...

Αυτός ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας λοιπόν αποτελεί πηγή έμπνευσης για την όγδοη μεγάλου μήκους ταινία του Κροάτη σκηνοθέτη Dalibor Matanic. Μια παράξενη, έξυπνη, σπονδυλωτή ταινία, η οποία κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής συμμετέχοντας στο παράλληλο τμήμα του επίσημου διαγωνιστικού του φεστιβάλ των Καννών, το αγαπημένο «Ένα κάποιο βλέμμα». Μια ταινία που μέσα από τον πόλεμο εστιάζει στον έρωτα. Δύσκολα πράγματα... Να σημειώσουμε πως η ταινία Zvizdan / The High Sun αποτέλεσε την επίσημη πρόταση της Κροατίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Η υπόθεση: 1991: Η ένταση ανάμεσα σε Σέρβους και Κροάτες βρίσκεται στα ύψη – σχεδόν ο πόλεμος είναι προ των πυλών. Αυτό δεν εμποδίζει τη σερβικής καταγωγής Γιέλενα να καταστρώνει σχέδια μαζί με τον αγαπημένο της Κροάτη Ίβαν να φύγουν από το χωριό στο οποίο ζουν και να πάνε στο Ζάγκρεμπ, να χαρούν τον έρωτά τους μακριά από τις τοξικές πιέσεις των οικογενειών τους και των φίλων τους. Μόνο που ο αδελφός της Γιέλενα, ο Σάσα, έχει άλλα σχέδια...

2001: Ο πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Η σερβικής καταγωγής Νατάσα επιστρέφει με τη μητέρα της στο χωριό τους, σε «εχθρικό» έδαφος, από το οποίο είχαν φύγει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Εκεί είναι θαμμένος ο αγαπημένος αδελφός της Νατάσα, που δεν έχει γιατρέψει ακόμα τις πληγές από την απώλειά του. Όταν η μητέρα της προσλαμβάνει τον Κροάτη μάστορα Άντε για να επιδιορθώσει το σπίτι, η Νατάσα ξινίζει και δεν χάνει ευκαιρία να δείχνει την αποδοκιμασία της στον «αντίπαλο». Η ερωτική ένταση όμως μεταξύ τους ολοένα και αυξάνεται και δεν θα αργήσει η στιγμή για να έλθει η έκρηξη...

2011: Ο πόλεμος έχει αφήσει ανοιχτές πληγές κι ας είναι για τους περισσότερους απλά μια ανάμνηση. Ο Λούκα είναι ένας Κροάτης που μαζί με τον φίλο του Ίβνο κατευθύνονται σε ένα ρέιβ πάρτι. Το πάρτι διεξάγεται κοντά στο χωριό του Λούκα, το οποίο εκείνος έχει πάρα πολλά χρόνια να επισκεφτεί. Γενικά, θέλει να το αποφύγει. Πολλές οι μνήμες και δεν θέλει να αντιμετωπίσει το παρελθόν. Εντέλει, όμως, θα βρει το κουράγιο να επισκεφτεί την σερβικής καταγωγής πρώην φίλη του, Μαρίγια, την οποία εγκατέλειψε όταν εκείνη έμεινε έγκυος στο παιδί τους...

Η άποψή μας: Ρωμαίος και Ιουλιέτα στα χρόνια του πολέμου λοιπόν. Εντάξει, σ' αυτό το πλαίσιο ταιριάζει περισσότερο η πρώτη ιστορία, που είναι ταυτόχρονα η πιο αστεία και η πιο σοκαριστική. Η δεύτερη ιστορία είναι η πιο ερωτική και η τρίτη ιστορία είναι η λιγότερο καλή, όντας μάλλον αμήχανη και εύκολη – ωσάν ξεπέτα ένα πράγμα: σαν να τέλειωσε το μπάτζετ κι έπρεπε να ολοκληρωθεί η ταινία με οποιονδήποτε τρόπο. Εδώ, χρειαζόταν να δουλέψει περισσότερο το μοντάζ: τι νόημα έχουν οι σκηνές στο ρέιβ πάρτι, αν όχι μόνο για το παραγέμισμα του χρόνου;

Ο σκηνοθέτης, εύστοχα τις περισσότερες φορές, παρατηρεί και μας μεταφέρει αυτό: πως δηλαδή ο έρως ο ανίκητος στη μάχη κατά τον Όμηρο, εντέλει δεν μπορεί να βγει αλώβητος από καταστάσεις πολέμου και εθνικιστικού μίσους. Το τρικ του σκηνοθέτη να έχει και στις τρεις ιστορίες του τους ίδιους ηθοποιούς ως πρωταγωνιστές είναι έξυπνο και αποδεικνύει (και επιδεικνύει) την ερμηνευτική γκάμα τους. Ο Goran Markovic, που υποδύεται τον Ίβαν (εδώ πετυχαίνει την υψηλότερη επίδοσή του), τον Άντε και τον Λούκα είναι πάρα πολύ καλός αλλά η Tihana Lazovic, που υποδύεται την Γιέλενα, τη Νατάσα (εδώ σκιζ' και πάει) και την Μαρίγια είναι ερμηνευτικός οδοστρωτήρας! Οι δυο τους ταιριάζουν τα μάλα ως ζευγάρι κι αυτό αποτελεί μεγάλη επιτυχία του σκηνοθέτη. Καθόλου τυχαία και στις τρεις ιστορίες το νερό λειτουργεί ως σύμβολο εξαγνισμού. Ως καθαρτήριο μέσο που δροσίζει ψυχές και σώματα, τσουρουφλισμένα από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Φεβρουαρίου 2016 από την Ama Films

Ένας σκηνοθέτης. Σε ελεύθερη πτώση.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

"Κι όλα αυτά που θέλω ν' αγαπάω δε μ' ανατριχιάζουν πια"

Σαν να έχει πάθει... αμνησία ο (κάποτε) αγαπημένος σκηνοθέτης, Κωνσταντίνος Γιάνναρης. Σαν να μην μπόρεσε ποτέ να συνέλθει μετά από το ναυάγιο της προηγούμενης ταινίας του, "Άνθρωπος στη θάλασσα", που την είδαμε και έτσι και αλλιώς. Σαν να συνεχίζει να πιστεύει πως δεν πέρασε ούτε μια μέρα από το «Από την άκρη της πόλης» - κι όμως, έχουν περάσει 18 ολόκληρα χρόνια: τότε μπορεί να ήξερε τι σήμαινε περιθώριο, τώρα μάλλον μόνο νομίζει πως ξέρει τι σημαίνει. Σαν το περίφημο κωλοδάχτυλο και το fuck off στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, 18 χρόνια πριν, να του...επιστρέφονται από τον ίδιο του τον εαυτό!

Έκτη μεγάλου μήκους ταινία στη φιλμογραφία ενός από τους καλύτερους Έλληνες σκηνοθέτες. Και μακράν η χειρότερή του. Τόσο ταλέντο χυμένο σε τσάμπα πρόκληση. Κρίμα. Μια ταινία που θα ονομαζόταν «Καλασνίκοφ» και τελικά δανείστηκε τον τίτλο της από το ομώνυμο θεατρικό του Φρανκ Βέντεκιντ. Μια ταινία που ακόμα και η αφίσα της είναι παράδειγμα προς αποφυγίν. Μια ταινία που, πάντως, γιατί να το κρύψομεν άλλωστε, κέρδισε το βραβείο κοινού για ελληνική παραγωγή στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η υπόθεση: Πέντε έφηβοι συλλαμβάνονται από την αστυνομία και ανακρίνονται. Η Ιωάννα, ο Αλέξανδρος, ο Χρήστος, ο Ερμίρ και ο μικρότερος όλων, ο Άρης. Πέντε πιτσιρικάδες σε μια φθίνουσα πόλη, όπου τα πάντα καταρρέουν μέσα στην οικονομική και κοινωνική κρίση. They did a very bad thing, που λέει και το τραγούδι. Ποια η μεταξύ τους σχέση; Ποιο το έγκλημά τους; Πώς και γιατί έφτασαν σ' αυτό; Ποιος φταίει; Ποιος λέει την αλήθεια; Και πως αντιμετωπίζουν την κατάσταση οι ευρισκόμενοι σε παντελή άγνοια γονείς τους;

Η άποψή μας: Αν ήθελε να ηθικολογήσει ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης θα μπορούσε πολύ απλά αντί για τους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογιέφσκι να χρησιμοποιήσει ως αναφορά το πλέον γνωστό έργο του Ρώσου δημιουργού: «Έγκλημα και τιμωρία». Προς τιμήν του, δεν το κάνει. Αυτό, όμως, δεν σώζει την ταινία του από την αποτυχία. Αποτυχία καλλιτεχνική, έτσι, να εξηγηθούμε για να μην παρεξηγηθούμε.

Ο Γιάνναρης καταγράφει μια γενιά παιδιών που βιώνει την κρίση στο πετσί της, χωρίς να μπορεί να πει πως έχει γνωρίσει «παλιές, καλές ημέρες». Όλα μαύρα κι άραχλα λοιπόν. Οπότε, αντίδραση. Ναι, αλλά πως αντιδράμε; Με κλοπές. Με έρωτα. Με ντραγκς. Με καταλήψεις. Με δολοφονίες... Το... φάουλ (το επαναλαμβάνουμε κι εδώ) είναι πως από την εποχή του «Από την άκρη της πόλης» έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια! Κι αν εκεί ένας νέος σκηνοθέτης εδικαιούτο να περιγράφει την κατάσταση «από μέσα», 20 χρόνια μετά το να θεωρεί ότι κάνει το ίδιο κάτι σημαίνει, έτσι;

Το ελληνικό «Kids» λοιπόν! Που έγινε... κιτς! Με λίγη σχετικά πρόκληση εδώ (γλυφομούνια, αυνανισμοί, πούτσοι, τα γνωστά), με μια αισθητική επιλογή που δεν δικαιώνεται πάντα (μιλώ για τα παγωμένα stills), με έξυπνη χρήση της αφήγησης ως υποκειμενικό μέσο που χρησιμοποιείται κατά το δοκούν. Εδώ έχουμε κι έναν όμορφο παραλληλισμό με το ίδιο το σινεμά, έτσι; «Truth is in the eye of the beholder». Μία ιστορία και την ακούμε από πέντε διαφορετικούς αφηγητές. Όλο και κάτι θα αλλάξουν. Όλο και κάτι θα αποκρύψουν. Και ναι, θα πουν ψέματα. Όπως (σ)το σινεμά! Αυτό ναι, ωραίο, έξυπνο, λειτουργικό: δεν είναι αυτή μία ταινία την οποία θα απορρίψουμε συλλήβδην. Κι εν πάση περιπτώσει, όλα να τα συγχωρήσουμε (αν χρειάζονται συγχώρεση).

Αυτό το άθλιο αποτέλεσμα στις ερμηνείες όμως δεν καταπίνεται με τίποτε! Δεν ξέρω αν είναι θέμα μόνον της θεατρικής παιδείας των περισσότερων ηθοποιών μας ή αν αποτελεί αδυναμία του σκηνοθέτη να εκμαιεύσει κινηματογραφικές ερμηνείες, αλλά ήμαρτον! Η πρωταγωνίστρια, η Δάφνη Πατακιά, είναι μια κοπέλα να την πιεις στο ποτήρι. Εντελώς κινηματογραφική φάτσα, αισθαντικό κορμί, ζυμάρι προς πλάσιμο. Ε, καμία ατάκα της, κανένας διάλογος στον οποίο συμμετέχει δεν γίνεται πιστευτός! Καμία κουβέντα που ξεστομίζει ρε παιδάκι μου, τίποτε! Είναι ατρόμητη, εκτίθεται γενναιόδωρα στο φακό αλλά δεν έχει ούτε την σεναριακή ούτε την σκηνοθετική υποστήριξη που απαιτούνταν. Όταν κάποιος ηθοποιός βγάζει κάτι ψεύτικο (άντε, ας το πούμε «θεατρικό») επί της μεγάλης οθόνης, τότε ή δεν πιστεύει αυτά που λέει (του φαίνονται του ιδίου fake) είτε δεν καθοδηγείται κατά πως πρέπει από τον σκηνοθέτη οπότε προκύπτει στόμφος και φάουλ! Και όχι, στη συγκεκριμένη περίπτωση το ναϊφ δεν είναι το ύφος επιλογής. Το ίδιο ισχύει για όλους τους ηθοποιούς, μικρούς και μεγάλους που συμμετέχουν στην ταινία – απλά χρησιμοποιήσαμε την Δάφνη Πατακιά ως πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Η οποία μια χαρά ηθοποιός είναι – το απέδειξε σε πολύ μικρότερο ρόλο στο πρόσφατο «Interruption» του Γιώργου Ζώη. Ωραία τα one liners τύπου «ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους, ο Κολτ τους έκανε ίσους» αλλά δεν αρκούν. Αυτό δεν είναι Το ξύπνημα της άνοιξης. Είναι βαθιά χειμερία νάρκη. Την... πάτησε ο Γιάνναρης.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Φεβρουαρίου 2016 από την Odeon

Αιγύπτιοι: Γένος Βορειοευρωπαικό, ξανθό και εύσωμο...

του zerVo (@moviesltd)

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι ευθύς εξαρχής, αν είναι να προχωρήσουμε παρακάτω, να το αποδεχτούμε σαν υπόθεση εργασίας και να δούμε το ταινιάκι μας χωρίς να μας απασχολούν φυλετικές απορίες. Με όλες τις πληροφορίες που μας δίνει η επιστημονική γνώση, ακόμη κι αν κι ετούτη εκφράζει τις αμφιβολίες της, οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι ως ράτσα ουδέποτε έτεινε προς το καυκάσιο, ευρωπαϊκό μείγμα, αντιθέτως ως κομμάτι της Αφρικανικής Ηπείρου, οι περισσότεροι κάτοικοι της είχαν μελαψό χρώμα δέρματος, που ενίοτε έφτανε μέχρι και το μαύρο. Όσο από μπόι, ποτέ τους δεν είχαν την φήμη των θηρίων και σωματαράδων, παρά των μικρών το δέμας και μετρίου αναστήματος ατόμων. Αυτά σε ότι αφορά στους Αρχαίους Αιγυπτίους πολίτες, αφού οι Θεοί τους και οι Βασιλιάδες τους, μπορεί και να ήταν κάτι το πολύ διαφορετικό ως κοψιά. Αν και πολύ αμφιβάλλω και γι αυτό. Πάμε στο παραμύθι μας το λοιπόν...

Ακριβώς την ημέρα της στέψης ως καινούργιου βασιλιά της χώρας, του πρίγκιπα Ώρου, διάλεξε ο μοχθηρός σφετεριστής του θρόνου Σετ και αδελφός του νυν μονάρχη Όσιρι, να βάψει τα χέρια του με αίμα, δολοφονώντας μπροστά στα εκατομμύρια μάτια των συμπατριωτών του, τον γηρασμένο ηγέτη και εξοντώνοντας δια παντός τον ανιψιό του, που τυφλός, ντροπιασμένος και ατιμασμένος θα αποφασίσει να αυτοεξοριστεί σε ερημικό μαυσωλείο, μακριά από την πρωτεύουσα. Πλέον το μέχρι χθες αξιοκρατικό πολίτευμα, που δεν διέκρινε πλούσιους και φτωχούς, διατηρώντας τους όλους ευτυχείς και ικανοποιημένους, κάτω από το βάρος της ματαιοδοξίας του πανίσχυρου Σετ έχει αλλάξει. Μόνο οι εύποροι διατηρούν την ελπίδα, τόσο στην παρούσα ζωή, όσο και στην επόμενη, την αιώνια, εκεί που οι άποροι δεν έχουν κανένα δικαίωμα και αναμένεται να αφανιστούν στο πυρ το εξώτερον...

Κόντρα σε κάθε λογική και παρακινούμενος από την αμέριστη λατρεία του για την αγαπημένη του Ζάγια, που μόλις έπεσε νεκρή από την οργή του φαντασμένου αρχιτέκτονα και αφεντικού της Ούρσου, ο άφοβος κλεφτράκος Μπεκ, θα επιστρέψει στον με χαμένη αυτοπεποίθηση Ώρο, το ένα του μάτι και θα του δηλώσει την στήριξη του, μέχρι την στιγμή που εκείνος θα επανακτήσει τα σκήπτρα της εξουσίας. Αρκεί κι εκείνος, ένεκα των θεϊκών του ικανοτήτων, να επαναφέρει το κορίτσι του ξανά στην ζωή, όπως του υποσχέθηκε.

Κομματάκι διαφορετικό από το γνώριμο, είναι το κοινωνικό σκηνικό που στήνεται εκεί στις όχθες του πανέμορφου Νείλου, χιλιάδες χρόνια πριν, προς χάριν της μυθοπλασίας. Θεοί και άνθρωποι, συνυπάρχουν αρμονικά - λόγω της δημοκρατικής και δίκαιης διακυβέρνησης του Όσιρι - στον ίδιο τόπο, με τους πρώτους να φέρουν την ευθύνη της αιώνιας ειρήνης και ευημερίας και τους δεύτερους απλώς να τους τιμούν και να τους δοξάζουν. Εκείνο που διακρίνει τις θεότητες, του Ουρανού, της Γης, της Αγάπης, της Σοφίας, από τους απλούς θνητούς, είναι εκτός από τις αφάνταστες ικανότητες τους, να ίπτανται, να μεταλλάσσονται, να μην κινδυνεύουν άμεσα οι ζωές τους, είναι το θηριώδες μέγεθος τους και το χρυσό αίμα που ρέει στις φλέβες τους..

Και κάπως έτσι παίρνει μπροστά η Τιτανομαχία, που δεν περιορίζεται τοπικά, μόνο στις πέριξ των Πυραμίδων ζώνες, αλλά ταξιδεύει από τον Άδη (τα μέρη του Ανούβι) ίσαμε τον ζωοδότη Ήλιο, εκεί που ο ένας και μοναδικός Πατέρας των Θεών, Ρα, όχι απλά φροντίζει να σκορπάει το φως στην ανθρωπότητα, αλλά να βάζει σε τάξη, κάθε νύχτα, τις μοχθηρές ορέξεις του Άρχοντα του Σκότους. Μια περιπέτεια χαρακτήρα (αλλοτινής) υπερπαραγωγής, που φέρει αυτούσια εκτός από τα στοιχεία της Ελληνικής Μυθολογίας (και ουχί της Αιγυπτιακής) τα σεναριακά πόιντς της εκδίκησης και του μέχρι τέλους αγώνα, που διατηρούν και το ενδιαφέρον αναλλοίωτο, μέχρι να πέσουν οι τίτλοι του φινάλε.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, το φιλμ ισορρόπησε πολλές φορές πάνω στο σκοινί του να πέσει και να βυθιστεί στην αστειότητα, όπως συνέβη ας πούμε σε μέγιστο βαθμό με τα πρόσφατα Clash και Wrath Of The Titans. Όμως δεν βούτηξε στην λίμπο της λοιδορίας, για δύο λόγους. Από την μία διότι το ανθρώπινο σκέλος της υπόθεσης - ο Μπεκ, του κοντοστούπη Brenton Thwaites - σε καμία περίπτωση δεν εμφανίζεται σαν Σούπερμαν, που εξολοθρεύει τους πάντες με το σπαθί του, παρά ως φοβιτσάρης κλεφτράκος, που έχει σαν μοναδικό του όπλο την εξυπνάδα του. αι από την άλλη, γιατί πάντοτε στο μπακγκράουντ υποβόσκει το ερωτικό θέμα της πλοκής, για το τι πρόκειται να συμβεί με την καλή του (μια κούκλα η Courtney Eaton) που έχει κολλήσει στο μέσον του Αιγυπτιακού Αχέροντα.

Αναμενόμενα πομπώδες, μεγαλομανές και γιγάντιων μεγεθών είναι το CGI σκηνικό που στήνει την αφήγηση του ο γεννημένος στην Αλεξάνδρεια Ελληνοαυστραλός Alex Proyas, σκηνοθέτης με φθίνουσα πορεία έμπνευσης, αν αναλογιστούμε πως τα φιλμς που μας συστήθηκε ήταν το The Crow και το Dark City. Το δεύτερο μάλιστα, στο πολύ πιο φωτεινό του, έρχεται κατά νου στο αντίκρυ των συνεπέστατα σχηματισμένων στα κομπιούτερς ντεκόρ, των τεράστιων οβελίσκων, μνημείων, ορέων, ποταμών, παλατιών που φιλοξενούν τους ήρωες. Αλλά και οι στιγμές δράσης, εκεί που αναμενόμενα παίζουν προϊστορικά όντα τύπου Σάρλακ, είναι φροντισμένες, μάλιστα θα τις έκρινα ως υπερβολικά φορτωμένες σε μπιχλιμπίδια, από κάποια σημεία τους και μετά. Από φανφάρα αν μη τι άλλο, πρέπει να χόρτασε ο σινεμάς...

Σε αντίθεση λοιπόν με την Αραβική μόστρα των Αιγυπτίων που άπαντες γνωρίζουμε (κι εδώ ποτέ δεν βλέπουμε) οι Θεοί τους είναι κάτι άλλο, εναλλακτικό, ξανθοί, γίγαντες, μπρατσωμένοι, γαλανομάτηδες. Πόλεμο υψηλού επιπέδου, που ορίζουν ένας Σκανδιναβός, ο Nikolaj Coster-Waldau κι ένας Σκοτσέζος, που μια φορά κι έναν καιρό υποδύθηκε με σούπερ επιτυχία τον Σπαρτιάτη, ο Gerard Butler. Εκτός νερών ίσως ο Βρετανός, σίγουρα χωρίς την αβάντα που του δίνει ο συνήθης ρόλος του Καλού, μάλλον χάνει τον αγώνα στα σημεία από τον Δανέζο, που παρουσιάζεται σαφώς πιο συμπαθής. Για να είμαστε τίμιοι, εμείς οι σερνικοί πάντως, την μεγαλύτερη συμπάθεια μας, μετά ευκολίας νικάει η Γαλλίς με τα ανατολίτικα χαρακτηριστικά και τις φιλελεύθερες εκφάνσεις του χαρακτήρος που υποδύεται, Elodie Yung. Χάρμα ιδέσθαι και πιθανόν το κομμάτι του φιλμ, που ουδέποτε χρειάστηκε παρέμβαση εφέ...

Μάλλον λιγότερα περίμενα από το Gods Of Egypt, σύμφωνα με όσα μου είχε τάξει το τρέιλερ και γι αυτό βγήκα από την αίθουσα πιο ικανοποιημένος από όσο εξαρχής πίστευα. Δεν πρόκειται για την επική περιπέτεια δράσης που θα μου μείνει αλησμόνητη στον αιώνα τον άπαντα, δεν χαλάστηκα κιόλας, αν εξαιρέσουμε το ζήτημα των χαρακτηριστικών των φυλών, που έτσι κι αλλιώς έχει ξεπεραστεί από καιρό, σε άλλες αναλόγου στυλ φιλμικές ιστορίες.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Φεβρουαρίου 2016 από την Odeon

του gaRis (@takisgaris)

Διαπλοκή. Θεσμοί μπερδεψογουαίη. Η Εκκλησία υπεράνω. Δημοσιογραφία, δηλαδή στην σοσιαλμηδιακή επόκ, ούλοι μας. Υπάρχει η σχολή Μάκη Ζούγκλα ή Spiro Spero που τσιμπουκώνει τον ηδονοβλεπάκια ωτακουστισμό του φιλοθεάμονος υπογαστρίου. Όλα στη φόρα, κασέτες με παπαδαριό να κωλοτρίβεται σε ρυθμό καρναβαλιού, στρίγκος-ζαρτιέρα και (πούναι-το) φιλότιμο. Που είναι ο Παπαρούπας άραγες; Εν έτει είκοσι δεκαπέντε και το επικρατούν δόγμα στην Ελλάδα παραμένει αυτό της εξευτέλ μα τόσο ΑΚΥΡΗΣ διαπόμπευσης. Ξεκατίνιασμα και πάμεγιάλλα. Καμιά κάθαρση, ουδεμιά εξιλέωση. Τα μυαλά κλειστά αλεξίπτωτα. Παιδιά βιάζονται στα ορφανοτροφεία και η Εκκλησία απαντά «συμβαίνουν αυτά». Για να πάμε στους Καθολικούς. Ο Βενέδικτος μετά από χίλια χρόνια ο πρώτος Πάπας που παραιτείται πρόσφατα. Ίσα που άνοιξε το κουτί της πανδώρας με τα αίσχητα του κλήρου του και τον πήρε και τον σήκωσε η μπόχα. Και η μπόρα των 3.000+ καταγγελιών για παιδόφιλους, βιαστές και διεφθαρμένους του κοινού ποινικού δικαίου ιερείς. Ούτε το 10% όμως δεν αντιμετώπισε το Νόμο γιατί η δημοσιογραφία έπραξε το διαχρονικά θλιβερό της καθήκον της συγκάλυψης.

Αμερική, Βοστώνη, Μπόστον Γκλόουμπ, ερευνητική ομάδα Spotlight. 2002, στη μετά 9/11 ιστορική καμπή. Ξεσκεπάζουν μεθοδικά το τοπικό σκάνδαλο σωρείας υποθέσεων εκκλησιαστικής σεξουαλικής βίας, χαμηλόφωνα και αποφασισμένα, ξετυλίγοντας το κουβάρι με αίσθημα πίστης στο δημοσιογραφικό λειτούργημα που προϋποθέτει προσωπικό ρίσκο και κοινωνική ευθύνη. Το Πούλιτζερ που κέρδισαν όταν κατάφεραν να τα βάλουν με τον Λεβιάθαν και να τον σύρουν στην αυτοκάθαρση, μια υποσημείωση μπροστά στη δικαίωση έναντι χιλιάδων απελπισμένων παιδικών ψυχών που έπρεπε, αφού αποφύγουν την αυτοκτονία να παλέψουν δια βίου με ένα αναμμένο κάρβουνο στην καρδιά. Αυτή είναι η ταινία του οσκαροπροτεινόμενου σεναρίστα του Up, και σκηνοθέτη των εντίμων πλην πτωχών Station Agent, The Visitor και Win Win, Tom McCarthy.

Ο Tom είχε ρολάκια στα Syriana και Goodnight and Good Luck ως ηθοποιός. Λάτρεψε όλη εκείνη τη σειρά ταινιών αναφοράς στο δημοσιογραφικό κόσμο (All the President’s Men, Network, Broadcast News, The Insider, Frost / Nixon) που τόσο απόμακρες φαντάζουν σε ένα ψηφιακό σήμερα της αγορασμένης πληροφόρησης από πολυεθνικούς κολοσσούς. Μελέτησε τα καταγγελτικά ντόκους Maxima Mea Culpa και Deliver Us from Evil. Κατόπι πήρε την ιστορία του και έπραξε (πάνσοφα) δυο τινά: Μπήκε στο καραμέδουλο της αρχιδιαπλοκάρας για να ξεγυμνώσει ένα τόσο καθημερινά οικείο αλλά και μεγαλόσχημο θέμα όπως είναι ο βιασμός της θρησκευτικής πίστης (σκέψου το λίγο) και εντέλει πήρε μια γενναία απόφαση: Να μην εκβιάσει cineσθημα, να μην ευαγγελιστεί φανταχτερές ερμηνείες, να μη δώσει καν μια έκβαση που όλοι μας ως πολίτες μιας τόσο κακοφτιαγμένης κοινωνίας θα θέλαμε μες την αρένα να αλλαλάξουμε ΣΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ στο θέαμα των κατατροπωθέντων λειτουργών του Αντιχρίστου.

Cineπακόλουθα οι ερμηνείες, μελετημένες ωσάν μοριακή βιολογία, πατούν στο στόρυ χωρίς να διασπούν την προσοχή. Καλύτερο ανσάμπλ 2015: Michael Keaton (ρεσιτάλ στωικότητας στον αντίποδα του Birdman), Rachel McAdams, Mark Ruffalo (οσκαροδέστερος όλων), Stanley Tucci και ο Liev Schreiber στο ρόλο που κάθε ζουρναλίστ θα ονειρευόταν να παίξει στη ζωή του: Του διευθυντή έκδοσης - ηγέτη που με ταπεινοφροσύνη δεν ορρωδεί έναντι ουδενός ή στην περίπτωσή μας… δεν καταλαβαίνει Χριστό. Μπορεί το The Revenant να σαγηνεύσει την Ακαδημία ένεκα του μάγου Inarritu. Ίσως ο τρελοπαιχνιδιάρης David O. Russel να κερδίσει με τη Jennifer Lawrence / Joy του το χρυσάφι. Όμως αδιαπραγμάτευτα ο άσημος McCarthy του περσινού ρεζιλιού The Cobbler έχει υπογράψει το σημαντικότερο φιλμ του 2015. Το Spotlight δεν είναι απλά ο καυτηριασμός των γενετήσιων αδένων της Καθολικής Εκκλησίας. Είναι πιο πολύ ο ταπεινός θρίαμβος, η εξιλέωση όσων ακόμη πιστεύουν ότι η δημοσιογραφία υπάρχει για να υπηρετεί το δίκιο των καταφρονεμένων αυτής της ποτάνας της κενωνίας ναούμ.

Ποτέ δεν επιβιώνεις για έξι χρόνια μέσα σε ένα αφιλόξενο δάσος, ολομόναχος. Καινούργιο φιλμικό παραμύθι, πραγματικών χαρακτήρων από την Disney, από εκείνα που εκ των πραγμάτων αναμένεται να τα πάνε περίφημα στα box office, ελέω του γκελ τους στον νεαρόκοσμο. Αυτή την φορά πρόκειται για μια περιπέτεια φαντασίας, ριμέικ παλιότερης επιτυχίας από το 1977, με έντονο το στοιχείο των ειδικών εφέ, αλλά και του απαιτούμενου fairytale ύφους, που φέρει τον τίτλο Pete's Dragon και την σκηνοθετική σφραγίδα του David Lowery, δημιουργού του εντελώς διαφορετικού ύφους Ain't Them Bodies Saints. Οι φοβιστικές ιστορίες που για τόσο καιρό μοιραζόταν με τα πιτσιρίκια της φιλήσυχης περιοχής του ο βετεράνος ξυλοκόπος Κύριος Μίτσαμ, πρόκειται να γίνουν πραγματικότητα, από την στιγμή που η κόρη του Γκρέις, ρέιντζερ του δασώδους κομματιού της Πολιτείας, θα ανακαλύψει μέσα στην κατάφυτη ζούγκλα ένα δεκάχρονο αγόρι, τον Πιτ, που έχει περάσει περισσότερα από τα μισά χρόνια της ζωής του εκεί και έχει καταφέρει να φέρει εις πέρας όλες τις αντιξοότητες της άγριας φύσης. Υποστηρίζοντας πως δεν θα τα κατάφερνε αν δεν είχε στο πλευρό του, τον φύλακα άγγελό του, έναν τεράστιο φτερωτό δράκο, ονόματι Έλιοτ. Φυσικά και έχει ενδιαφέρον η μαγευτικού τύπου αφήγηση του κορυφαίου στο είδος στούντιο, ενώ και το τρέιλερ αφήνει αμέτρητες υποσχέσεις για μια αξιόλογη περιπέτεια, η οποία αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες ανά τον κόσμο, στις 12 Αυγούστου του 2016.

Τον ηλικιωμένο παραμυθά, που οι ιστορίες του γίνονται, λες και το ήξερε πραγματικότητα, ενσαρκώνει ο ζωντανός θρύλος του Χόλιγουντ Robert Redford, ενώ την θυγατέρα του υποδύεται η ολοένα και ομορφότερη σε κάθε της εμφάνιση Bryce Dallas Howard. Τον μπόμπιρα που ανακαλύπτουν στις φυλλωσιές παριστάνει ο μικρός Oakes Fegley και το καστ ολοκληρώνουν οι Karl Urban και Wes Bentley.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Οκτωβρίου 2016 από την Feelgood Ent.

Οι ταινίες της θεματικής ενότητας 5η Εβδομάδα Αφρικανικού Κινηματογράφου και οι ώρες προβολής τους είναι:

O Emigrante (The Emigrant)

Αγκόλα, 2010, 80'

Σκηνοθεσία: Henrique Narciso 'Dito'

Που και πότε? Κυριακή 28 Φεβρουαρίου στις 17.15 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Rastos De Sangue (Blood Trails)

Αγκόλα, 2013, 90'

Σκηνοθεσία: Mawete Paciência

Που και πότε? Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου στις 22.15 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Crianças acusadas de feitiçaria (Children Αccused of Witchcraft)

Αγκόλα, 2015, 63'

Σκηνοθεσία: Manuel Narciso "Tonton"

Που και πότε? Κυριακή 28 Φεβρουαρίου στις 20.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Al Massir (Destiny)

Αίγυπτος, 1997, 135'

Σκηνοθεσία: Youssef Chahine

Που και πότε? Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου στις 20.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος (Είσοδος μόνον με προσκλήσεις) και Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου στις 19.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Difret

Αιθιοπία, 2014, 99'

Σκηνοθεσία: Zeresenay Berhane Mehari

Που και πότε? Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου στις 19.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος - Μετά την προβολή της ταινίας θα πραγματοποιηθεί συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με τον σκηνοθέτη, την Πέπη Ρηγοπούλου, καθηγήτρια Αισθητικής, Επικοινωνίας, Τεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέα και τη Νένα Βενετσάνου, συνθέτρια-τραγουδίστρια. Τη συζήτηση συντονίζει η δημοσιογράφος του 105,5 Στο Κόκκινο, Φωτεινή Λαμπρίδη.

Villa Matata

Δημοκρατία του Κονγκό, 2015, 99'

Σκηνοθεσία: Ronnie Kabuika

Που και πότε? Τετάρτη 2 Μαρτίου στις 19.45 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Fundi-Mentals

Κένυα, 2015, 87'

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κωνσταντάρας

Που και πότε? Κυριακή 28 Φεβρουαρίου στις 22.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Veve

Κένυα, 2014, 94'

Σκηνοθεσία: Simon Mukali

Που και πότε? Τετάρτη 2 Μαρτίου στις 21.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Rock the Casbah

Μαρόκο, 2013, 100'

Σκηνοθεσία: Laïla Marrakchi

Που και πότε? Σάββατο 27 Φεβρουαρίου στις 19.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Zaynab, the rose of Aghmat

Μαρόκο, 2014, 89'

Σκηνοθεσία: Farida Bourquia

Που και πότε? Κυριακή 28 Φεβρουαρίου στις 18.45 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

A place in the stars

Νιγηρία, 2014, 108'

Σκηνοθεσία: Dora Akunyili

Που και πότε? Τρίτη 1 Μαρτίου στις 21.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Yesterday

Νότιος Αφρική, 2004, 96'

Σκηνοθεσία: Darrell Roodt

Που και πότε? Τρίτη 1 Μαρτίου στις 19.45 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Bang Bang Club

Νότιος Αφρική, 2010, 106'

Σκηνοθεσία: Steven Silver

Που και πότε? Σάββατο 27 Φεβρουαρίου στις 21.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Barakat Al-Sheikh (Sheikh’s blessing)

Σουδάν, 1998, 113'

Σκηνοθεσία: Gadalla Gubara

Που και πότε? Σάββατο 27 Φεβρουαρίου στις 17.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

El Ziara (Black Moon)

Τυνησία, 2014, 106'

Σκηνοθεσία: Nawfel Saheb-Ettaba

Που και πότε? Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου στις 21.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Τα τέρατα έχουν πολλά πρόσωπα. Αρχικά έφερε τον τίτλο The Cellar, η δομή του όμως και το θέμα του, έδωσαν την ευκαιρία στον δαιμόνιο J.J. Abrams, που βρίσκεται πίσω από την παραγωγή, να το θεωρήσει σαν μια φυσική συγγενική συνέχεια του έργου που τον ανέδειξε κοντά μια δεκαετία πριν. Σπιν οφ λοιπόν του Cloverfield, είναι το 10 Cloverfield Lane, εδώ που στο επίκεντρο της ιστορίας του βρίσκεται μια νεαρή γυναίκα, που μόλις έχει επιβιώσει από ένα παρολίγον μοιραίο τροχαίο ατύχημα και βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα κελάρι σε άγνωστη της τοποθεσία, δέσμια εκείνου που την διέσωσε μέσα από το αυτοκίνητο της. Το δυσμενές για εκείνη δεν είναι τόσο η αιχμαλωσία, αλλά το ότι θα πληροφορηθεί πως στην επιφάνεια της γης έχει λάβει χώρα πυρηνικός όλεθρος και η πρόσβαση εκεί είναι πλέον αδύνατη. πρώτη σκηνοθετική απόπειρα για τον Dan Trachtenberg, που πρέπει να βάλει τα δυνατά του για να κρατήσει το συγκεκριμένο επεισόδιο στο επίπεδο τρόμου, σασπένς και αγωνίας του ορίτζιναλ, κάτι που θα πληροφορηθούμε στις 11 Μαρτίου όταν και θα πραγματοποιήσει την παγκόσμια πρεμιέρα του στους κινηματογράφους.

Ακόμη δεν έχει κάνει το μεγάλο άλμα στην καριέρα της η Mary Elizabeth Winstead, που από τον καιρό του Βλέπω τον Θάνατο σου την έχουμε δει και στα Scott Pilgrim vs The World, The Thing, A Good Day To Die Hard, αλλά και το Faults που ποτέ δεν έφτασε στα μέρη μας. Εδώ η νεαρή σταρ έχει βοήθειες, από το αντρικό δίδυμο ερμηνευτών, που ορίζουν ο κορυφαίος ρολίστας John Goodman και ο John Gallagher Jr.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Deadpool	Odeon	1	83	77.759	77.759
2	Hail, Caesar!	UIP	1	62	18.748	18.748
3	The Revenant	Odeon	5	37	7.923	309.290
4	Les Nouvelles Aventures D'Aladin	Feelgood Ent.	2	64	6.128	17.551
5	Suffragette	Seven / Spentzos	1	29	5.973	5.973
6	The Boy	Odeon	2	24	4.969	78.725
7	How To Be Single	Tanweer	4	26	4.779	23.574
8	Ένας Άλλος Κόσμος	Village	10	26	3.891	657.023
9	Une Plus Une	Odeon	1	13	3.655	3.655
10	Room	Seven / Spentzos	3	23	3.565	39.071

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Για την αγάπη και την απώλεια της. Πιθανότατα να αποτέλεσε και το απόλυτο στιγμιότυπο του τελευταίου φεστιβάλ των Καννών το παρατεταμένο γιουχάισμα που έριξε το κοινό που παραβρέθηκε στην επίσημη πρώτη προβολή, της νέας ταινίας του Gus Van Sant, The Sea Of Trees, με την οποία επέστρεψε στην κρουαζέτ, κοντά μια δεκαετία μετά το Paranoid Park. Ένα φιλμ αναζήτησης του εσωτερικού κόσμου του κεντρικού ήρωα, του Άρθουρ Μπρέναν, που έχοντας βιώσει τον χαμό της αγαπημένης του, θα αποφασίσει να τραβήξει το μακρύ ταξίδι ίσαμε το δάσος Αόκιγκαχάρα, στην άλλη άκρη της γης, στην Ιαπωνία, για περπατήσει ανάμεσα στα δέντρα του, που σύμφωνα με τον θρύλο, θα του διδάξουν τι θα πει ζωή και θάνατος. Βρίσκοντας το κατάλληλο σημείο να αφήσει την τελευταία του πνοή και να βρεθεί ξανά στον άλλο κόσμο στην αγκαλιά της καλής του, θα συναντήσει τον Ιάπωνα, Τακούμι Νακαμούρα, που επίσης έχει χάσει κι εκείνος τον δρόμο του. Οι δύο άντρες θα κινήσουν μια πορεία επιβίωσης πλέον, αφού έχουν πάρει αμφότεροι το μάθημα για την ανυπολόγιστη αξία του να είναι ζωντανοί. Εφόσον Η Θάλασσα των Δέντρων, θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στην χώρα του ανατέλλοντος ήλιου, τον ερχόμενο Απρίλη, είναι πολύ λογικό, το πρώτο της τρέιλερ, καθώς και το πόστερ, να απευθύνονται στην Γιαπωνέζικη αγορά. Η ημερομηνία άφιξης του στην Αμερική, ακόμη δεν έχει διευκρινιστεί.

Κι όμως, εκτός από το τεράστιο όνομα του δημιουργού και το καστ περιλαμβάνει αστέρες κορυφαίου διαμετρήματος, με τον εκλεκτικό Matthew McConaughey, να κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο και τους φανς του να ελπίζουν πως δεν έπεσε στην παγίδα της λάθος επιλογής και να του παραστέκονται τόσο η γοητευτική Naomi Watts όσο και ο Ken Watanabe, ο νούμερο ένα σταρ, δηλαδή, στην νησιωτική χώτα της Άπω Ανατολής.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Πρωτομαγιά του 2016 από την Odeon