Movies Ltd

Μά(να) Ιδού Ο Υιός Σου

του gaRis (@takisgaris)

Για όσους διατελούμε γιοί είναι καθαρό γιατί ο πρωτόγονος δεσμός με τη μάνα έχει μοναδική (με την έννοια της αναντικατάστατης) σημασία. Ο Xavier Dolan με το θυελλώδες (αν και αλυσιτελές ως αφήγημα) Mommy εξερεύνησε τα ακροχώραφα της λανθάνουσας σεξουαλικότητας μέσα από μια σχέση-βακτηρία μεταξύ δυο πληγωμένων ημίσεων μιας διαλυμένης οικογένειας. Η ιρλανδο-καναδέζικη (χιντ) εκδοχή του συμβολισμού, το Room που κέρδισε τις δάφνες του People’s Choice Award (χιντ - χιντ) στο TIFF40, βασισμένη στο μπεστ-σέλερ της (και σεναριογράφου εδώ) Emma Donoghue, στριμώχνει απειλητικά το ιερό ζεύγος σε μια παράγκα 10Χ10, με τον βιαστή Old Nick να έχει κλειδώσει για επτά χρόνια την Joy (Brie Larson) και τον 5χρονο καρπό του κατ’εξακολούθηση βιασμού της Jack (Jacob Tremblay). Εδώ δεν υπάρχει οικογένεια, όπως πίσω στο σπίτι της τότε 17χρονης Joy καθώς οι γονείς της (Joan Allen και William Macy) το διαλύσανε συνεπεία της τραγικής εξαφάνισης. Ο Lenny Abrahamson (με τις πενιχρές περγαμηνές του περσινού Frank), απόφοιτος φιλοσοφίας εκ Δουβλίνου, φιλμογραφεί την απομόνωση, μέσα και όξω, τη μαγική συνένωση μάνας-γιου ως αυθύπαρκτο σύμπαν.

Η καθημερινότητα μέσα στο Δωμάτιο είναι ελεγειακά ποιητική, με τον μικρούλη Jack να «βλέπει» τον εξώκοσμο της ειρκτής του αποκλειστικά μέσα από τη λαβωμένη συνείδηση της Ma του. Καθηλωτική απεικόνιση, με τη γνωστή (Short Term 12) μαεστρία της Larson να υποτάσσει κάθε κραυγαλέο και περιττό στην ερμηνεία της, επικεντρώνοντας κάθε ικμάδα ενέργειας στη διάσωση του Jack όπως κάθε αρχετυπική μάνα-θυσία. Ο δε Tremblay, με την αφοπλιστικά ανεπιτήδευτη δύναμη που μόνο μια αμόλυντη ψυχή διαθέτει, ορίζει την ταινία, αντάμα στο πρώτο μισό και παίρνοντας τα ηνία κατόπιν. Το Room ξεκινά ως θρίλερ στα όρια του ψυχολογικού τρόμου για να πάρει μορφή τυπικής indie παραγωγής, χαριτωμένης αισθητικά μα δίχως τα ρίσκα που αναμένονται από μια ταινία που περιγράφει την έξοδο από τη μήτρα ενός παιδιού-προϊόντος βιασμού με πέντε χρόνια καθυστέρηση.

Από τη λίγες φορές που ο William H. Macy υπάρχει απλά ως διακοσμητικό στοιχείο στη σημαντική καριέρα του. Η δε Allen λείπει από αυτό το σινεμά του κοινωνικού δράματος και αποτελεί ευχάριστη επαναφορά σε αυτό. Κι όπου σκοντάφτει ο Abrahamson το βάρος επωμίζεται με αξιοθαύμαστη ωριμότητα ο Jacob Tremblay γεννώντας μου την υποψία πως αν η Brie χάσει το Oscar εν πολλοίς θα οφείλεται στην επικυριαρχία (με ευθύνη σαφώς του σκηνοθέτη) του μικρού ήρωα Jack. Στο Brooklyn για παράδειγμα, η Saoirse Ronan δεσπόζει σε κάθε πλάνο, ενώ η ετέρα… Joy (Jennifer Lawrence, με δεδομένη τη φόρα από το θριαμβευτικό κλείσιμο των Hunger Games) καιροφυλακτεί για τα δέοντα. Σε κάθε περίπτωση το Room είναι ότι υπήρξε για την JLaw το Winter’s Bone: Απαρχή μιας χολυγουντιανής καριέρας οσκαρικών προδιαγραφών για την 26χρονη απόφοιτο (…) του Disney Channel, Brie Larson.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Φεβρουαρίου 2016 από την Seven / Spentzos

Πέρα από την ηρεμία, πέρα από την τζαζ, πέρα από το πάθος, κρύβεται η μουσική! Έχοντας ήδη προβληθεί με επιτυχία στα κινηματογραφικά φεστιβάλς της Νέας Υόρκης (τιμητικά ως ταινία λήξης του) και του Sundance, η μουσική βιογραφία μιας από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία του πενταγράμμου, έχει ήδη αποκτήσει το δικό της κοινό, που αδημονεί να την παρακολουθήσει. Πρόκειται για την ταινία Miles Ahead, που αναφέρεται στην πορεία του κορυφαίου τρομπετίστα Μάιλς Ντέιβις, ρίχνοντας φως στην εποχή της δημιουργίας του σπουδαίου του άλμπουμ In A Silent Way στα 1969. Πραγματικά περιστατικά, που αφηγούνται μέσα από την ματιά του αχώριστου του την εποχή εκείνη ρεπόρτερ της μουσικής επιθεώρησης Rolling Stone, που ακολουθούσε τον θρύλο σε κάθε του βήμα και σηματοδοτούν μεγάλο μέρος και της σκοτεινής πλευράς του χαρακτήρα του μουσικού. Η Sony Classics μόλις έδωσε στην δημοσιότητα το πρώτο τρέιλερ του biopic που δείχνει εξαιρετικά ενδιαφέρον και ρεαλιστικό, στην σκιαγράφηση ενός σπουδαίου καλλιτέχνη, με σημαντικές ιδιοτροπίες και εκκεντρικότητες στην συμπεριφορά του. Η πρεμιέρα του φιλμ έχει οριστεί να πραγματοποιηθεί στις ΗΠΑ, την Πρωταπριλιά του 2016.

Πρόκειται για ένα πρότζεκτ που εξ ολοκλήρου έχει αναλάβει ο εξαιρετικός ερμηνευτής Don Cheadle, χρηματοδοτώντας το, αλλά και υπογράφοντας τόσο το σενάριο και την σκηνοθεσία του. Φυσικά ο τιμημένος με Οσκαρική υποψηφιότητα ηθοποιός, κρατά και τον βασικό ρόλο έχοντας στο πλευρό του διακεκριμένους συμπαραστάτες, όπως οι Ewan McGregor, Michael Stuhlbarg, Keith Stanfield και Emayatzy Corinealdi.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ένα μικρό βήμα! Μια ολοκληρωτική καταστροφή! Είναι η πέμπτη φορά που θα επισκεφτεί τις μεγάλες οθόνες μας, επεισόδιο από μια εκ των πλέον επιτυχημένων animation σειρών, εκείνη της Εποχής των Παγετώνων, που ήδη μας συντροφεύει για περισσότερο από μιάμιση δεκαετία. Στο Ice Age: Collition Course, τα προϊστορικά ζώα, ο Μάνι, ο Σιντ και ο Ντιέγκο, θα συναντηθούν και πάλι στο όχι πλέον και τόσο χιονισμένο εκράν, για να ενώσουν τις δυνάμεις του προκειμένου να εντοπίσουν τον τόπο που θα αποτελέσει το καινούργιο τους σπίτι, μακριά από τις αντιξοότητες που έχουν προκαλέσει σε όλο τον κόσμο οι κλιματικές αλλαγές. Ένα ταξίδι αγωνιώδες, αλλά όπως πάντοτε γεμάτο από κεφάτα, χιουμοριστικά και διασκεδαστικά περιστατικά, στα γνώριμα πλαίσια που μας έχουν συνηθίσει τα προηγούμενα επεισόδια του σίριαλ. Το τρέιλερ της παραγωγής που επιμελείται ξανά το στούντιο της Blue Sky και την διανομή έχει αναλάβει η 20th Century Fox όπως συμβαίνει συνήθως στην περίπτωση του Ice Age, εστιάζει στον πιο δημοφιλή ήρωα του franchise, που συνήθως σκορπίζει το περισσότερο γέλιο στους θεατές του και δεν είναι άλλος από τον αφελή και κουτοπόνηρο Σκρατ. Πρεμιέρα στις αίθουσες όλου του κόσμου, από τις 22 Ιουλίου 2016!

Στο φωνητικό καστ, ετούτη την φορά συναντάμε τους Nick Offerman, Simon Pegg και Melissa Ranch, που καλούνται να δώσουν οντότητα με το dubbing τους στους αγαπημένους ήρωες, ενός πραγματικά ευρηματικού πλάνου κινουμένων σχεδίων.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Ιούλιο του 2016

Με μία μόλις εβδομάδα να απομένει μέχρι να ανοίξει τις πύλες του το ετήσιο κινηματογραφικό ραντεβού της Γερμανικής πρωτεύουσας, στην 66η του εκδοχή, οριστικοποιήθηκε και το ρόστερ της Κριτικής Επιτροπής, που θα κληθεί να επιλέξει από τις ταινίες του Διαγωνιστικού Τμήματος, τις επικρατέστερες. Ως γνωστόν της ομάδας προεδρεύει η μία και μοναδική Meryl Streep, η κορυφαία κατά τεκμήριο ερμηνεύτρια στην ιστορία του σινεμά, που μόνο με την παρουσία της δίνει μια διαφορετική οντότητα στο φετινό Βερολινέζικο Wettbewerb που συνθέτουν 18 φιλμς από όλο τον κόσμο (συν πέντε εκτός συναγωνισμού). Μαζί με την La Streep στις υπόλοιπες θέσεις της ομήγυρης των κριτών, θα καθίσουν ακόμη σημαίνοντα πρόσωπα της διεθνούς σκηνής, όπως Lars Eidinger, από τους πλέον διακεκριμένους Γερμανούς περφόρμερ, ο Βρετανός κριτικός κινηματογράφου Nick James, η Γαλλίδα φωτογράφος με την παγκόσμια καριέρα Brigitte Lacombe, ο γνωστός και μη εξαιρετέος αστέρας Clive Owen, η γοητευτική Ιταλίδα ηθοποιός Alba Rohrwacher και η Πολωνή ανερχόμενη σκηνοθέτις Malgorzata Szumowska, που μόλις πέρσι απέσπασε την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας του θεσμού. Η κριτική επιτροπή θα απονείμει με την ολοκλήρωση του Φεστιβάλ τα βραβεία Χρυσής Άρκτου καλύτερης ταινίας, Αργυρής Άρκτου Γκραν Πρι, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερης Ανδρικής και Γυναικείας ερμηνείας, Καλύτερου σεναρίου και Καλύτερης συνολικής καλλιτεχνικής διεύθυνσης. Το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του βερολίνου, ξεκινά στις 11 Φεβρουαρίου 2016 και θα ολοκληρωθεί στις 21 του ιδίου μήνα. Και το moviesltd.gr θα βρεθεί στο επίκεντρο των γεγονότων, για να τα καλύψει με συνεχή ρεπορτάζ και κριτικές.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Revenant	Odeon	2	106	61.478	193.494
2	Creed	Tanweer	1	51	20.744	20.744
3	The Boy	Odeon	1	32	18.380	18.380
4	The Danish Girl	UIP	1	44	16.250	16.250
5	Ένας Άλλος Κόσμος	Village	7	44	14.633	616.444
6	Νοτιάς	Feelgood Ent.	3	51	12.801	112.947
7	Un Gallo Con Muchos Huevos	Tanweer	2	63	6.472	16.356
8	Barbie Spy Squad	UIP	1	50	5.851	5.851
9	The Little Prince	Feelgood Ent.	5	60	5.778	95.559
10	Le Tout Nouveau Testament	Strada Films	1	9	5.728	5.728

Δεύτερη εβδομάδα κυριαρχίας για την ταινία που αναμένεται να χαρίσει το όσκαρ ερμηνείας στον Leonardo DiCaprio, το αγωνιώδες ταξίδι επιβίωσης The Revenant, που με μια εξαιρετική δεύτερη εβδομάδα, που στο τετραήμερο της ξεπέρασε τις 60 χιλιάδες επισκέψεις, οδήγησε το φιλμ συνολικά κοντά στις 200 χιλιάδες. Δεδομένα μιλάμε για το πιο εμπορικό φιλμ με πρωταγωνιστή τον Leo, από την εποχή του αξεπέραστου Τιτανικού, με το επίτευγμα να φαντάζει ακόμη μεγαλύτερο αν αναλογιστούμε τα τεράστια μεγέθη των παραγωγών που ενδιαμέσως συμμετείχε. Από τις οκτώ νέες κυκλοφορίες της εβδομάδας, μόνο οι πέντε κατάφεραν να μπουν στην τοπ εισπρακτική δεκάδα, με το πιο πρόσφατο κομμάτι της σειράς των Ρόκι, Creed να κερδίζει τον άτυπο τίτλο του καλύτερου new entry, με 21 χιλιάδες εισιτήρια, νούμερο που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της διανομής.

Όπως δεν έχει καμία σχέση με τις εμπορικές φιλοδοξίες που γέννησαν τόσο οι πολλαπλές υποψηφιότητες της Αμερικάνικης Ακαδημίας, αλλά και ο ντόρος γύρω από το θέμα του, για το The Danish Girl, που μετά βίας ξεπέρασε το 15άρι κι ούτε καν κατάφερε να ανέβει στο πόντιουμ των μεταλλίων του τετραημέρου. Εκεί που βρέθηκε το μέτριο θρίλερ The Boy, το οποίο εκμεταλλευόμενο την σχεδόν παράλληλη κυκλοφορία του με τον υπόλοιπο κόσμο, πέρασε τις 18 χιλιάδες χαρτάκια και βρέθηκε στην τρίτη θέση της εβδομάδας. Στα αξιοσημείωτα του τσαρτ, πρέπει να τονιστούν οι περισσότερες από 600 χιλιάδες κόσμου που συνέρρευσαν για δουν το Ένας Άλλος Κόσμος, που για επτά εβδομάδες δηλώνει το παρόν, αλλά και την έκπληξη που συνεχίζει - και μάλλον λέει το αντίο - ο The Little Prince, που αναμένεται να ξεπεράσει το ψυχολογικό όριο της κατοστάρας. Εκτός τοπ έμειναν τα αρτ Interruption και Mediterranea, που έτσι κι αλλιώς απευθύνονταν σε κλειστό κύκλο σινεφίλ, ενώ ως θετικό μπορεί αν εκληφθεί το γεγονός των 6 χιλιάδων εισιτηρίων που έκοψε η Le Tout Nouveau Testament, σε μόλις εννέα αίθουσες!

Ένας σίφουνας αλλαγών της τελευταίας στιγμής, έχει μπερδέψει κάπως το πρόγραμμα των κυκλοφοριών της ερχόμενης Πέμπτης, με κάποια από τα φιλμς να αποσύρονται την τελευταία στιγμή, το σίγουρο πάντως είναι πως στις αίθουσες θα βρεθεί η σημαντική τεχνολογικά, ως η πρώτη εγχώρια 3D, αλλά αμφιλεγόμενη ποιοτικά κωμωδία, Ο Μαγικός Καθρέφτης.

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Όπως αναμενόταν, εφόσον είχε ξεχωρίσει ανάμεσα στις επικρατέστερες και είχε διακριθεί ως η πλέον συζητημένη το δεκαήμερο των προβολών, η ταινία του Nate Parker, The Birth Of A Nation, ήταν εκείνη που απέσπασε το σημαντικότερο των βραβείων του Φεστιβάλ Sundance 2016. Το επαναστατικό επικό δράμα, που ήδη έχει γράψει ιστορία ως το πιο ακριβά αγορασμένο φιλμ στην ιστορία του θεσμού, απέσπασε την τιμή της Καλύτερης Αμερικάνικης ταινίας μυθοπλασίας, την ίδια στιγμή που στην αντίστοιχη κατηγορία του ντοκιμαντέρ, το έπαθλο κατέκτησε το πολιτικό φιλμ τεκμηρίωσης Weiner. Συνοπτικά οι νικητές του θεσμού, που για ακόμη μια χρονιά έστρεψε πάνω του τα φώτα της σινεφίλ δημοσιότητας, με το υψηλό του επίπεδο:

ΗΠΑ Μυθοπλασίας Μέγα Βραβείο Επιτροπής: The Birth of a Nation
ΗΠΑ Ντοκιμαντέρ Μέγα Βραβείο Επιτροπής: Weiner
ΗΠΑ Μυθοπλασίας Βραβείο Σκηνοθεσίας: Daniel Scheinart και Daniel Kwan, Swiss Army Man
ΗΠΑ Ντοκιμαντέρ Βραβείο Σκηνοθεσίας: Roger Ross Williams, Life, Animated
Διεθνής Μυθοπλασίας Μέγα Βραβείο Επιτροπής: Sand Storm
Διεθνής Ντοκιμαντέρ Μέγα Βραβείο Επιτροπής: Sonita
ΗΠΑ Μυθοπλασίας Βραβείο Κοινού: The Birth of a Nation
ΗΠΑ Ντοκιμαντέρ Βραβείο Κοινού: Jim
Διεθνής Μυθοπλασίας Βραβείο Κοινού: Between Sea and Land
Διεθνής Ντοκιμαντέρ Βραβείο Κοινού: Sonita
Waldo Salt Screenwriting Award: Chad Hartigan, Morris From America
NEXT Βραβείο Κοινού: First Girl I Loved
ΗΠΑ Μυθοπλασίας Ειδικό Βραβείο Επιτροπής: As You Are
ΗΠΑ Μυθοπλασίας Βραβείο Ερμηνείας: Joe Seo, Spa Night
ΗΠΑ Μυθοπλασίας Έπαινος Ερμηνείας: Craig Robinson, Morris From America
ΗΠΑ Μυθοπλασίας Έπαινος Ερμηνείας: Melanie Lynskey, The Intervention
ΗΠΑ Ντοκιμαντέρ Βραβείο Μοντάζ: NUTS!
U.S. Documentary Social Impact Filmmaking Award: Trapped
U.S. Documentary Writing Award: Kate Plays Christine
U.S. Documentary Verite Filmmaking Award: The Bad Kids
World Cinema Directing Award, Documentary: All These Sleepless Nights
World Cinema Directing Award, Dramatic: Belgica
World Cinema Acting Award, Dramatic: Vicky Hernandez και Manolo Cruz, Between Land and Sea
World Cinema Screenwriting Award, Dramatic: Mi Amiga del Parque
World Cinema Unique Vision and Design Award, Dramatic: The Lure
World Cinema Editing Award, Documentary: We Are X
World Cinema Cinematography Award, Documentary: The Land of the Enlightened
World Cinema Best First Feature Award, Documentary: When Two Worlds Collide

Όχι και τόσο απρόσμενη, αν αναλογιστούμε το φλογερό της παρελθόν ως απολύτου συμβόλου του σεξ, είναι η επιλογή της Kim Basinger, για να καλύψει μια από τις πιο απαιτητικές θέσεις του καστ, στην πρώτη συνέχεια του επιτυχημένου και κινηματογραφικά Fifty Shades Of Grey, που τιτλοφορείται Fifty Shades Darker. Η κάτοχος βραβείου όσκαρ, για την υποστηρικτική της ερμηνεία στο εκπληκτικό LA Confidential (1997, Curtis Hanson) αλλά και πρωταγωνίστρια επικών φιλμικών στιγμών όπως τα No Mercy, Batman, Blind Date και φυσικά του 9 1/2 Weeks, στα 63 της πλέον, θα υποδυθεί τον χαρκακτήρα της Έλενα Λίνκολν, της πρώην ερωμένης του Κρίστιαν Γκρευ και εκείνης που τον μύησε στον κόσμο του σαδομαζοχισμού. Η διαδικασία του pre production του σίκουελ κάτω από την επίβλεψη του σκηνοθέτη James Foley, που επίσης επιμελείται μαζί με τον Niall Leonard και το σενάριο που βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα της E. L. James, βρίσκεται στην κορύφωση της, με τους δύο βασικούς σταρς, Dakota Johnson και Jamie Dornan να εργάζονται πυρετωδώς, λίγο πριν την εκκίνηση των γυρισμάτων. να σημειωθεί πως η εισαγωγική της τριλογίας ταινία, είχε καταφέρει στα παγκόσμια box office, το ποσό των 570 εκατομμυρίων δολαρίων, γεγονός που την είχε καταστήσει ως μια από τις πλέον εμπορικές της σεζόν 2015. Οι Πενήντα Σκοτεινότερες Αποχρώσεις αναμένεται να φτάσουν στις κινηματογραφικές αίθουσες, στις 10 Φεβρουαρίου 2017.

Μετά από δύο κινηματογραφικές αναφορές στα μέτωπα της Μέσης Ανατολής και στα μέτωπα του πολέμου που συμμετέχει ενεργά η πατρίδα της - The Hurt Locker και Zero Dark Thirty - η Οσκαρούχα σκηνοθέτις Kathryn Bigelow στρέφει την ματιά της στο εσωτερικό της Αμερικής, για να ασχοληθεί με μια από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της χώρας. Οι διάρκειας πέντε ημερών ταραχές που ξέσπασαν στο Ντιτρόιτ το 1967, με κίνητρα ρατσιστικά ενάντια στις ελευθερίες των μαύρων και που είχαν σαν τραγικό απολογισμό τον θάνατο 43 ανθρώπων, τον σοβαρότατο τραυματισμό άλλων 1200 και τον βανδαλισμό περισσότερων από 2000 κατοικιών, θα απασχολήσουν την δυναμική δημιουργό, σε μια παραγωγή που ήδη σχεδιάζει μαζί με τον στενό της συνεργάτη Mark Boal. Έχοντας την πλήρη υποστήριξη της Annapurna Productions και της Megan Ellison, η ταινία αναμένεται να ξεκινήσει τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, εφόσον φυσικά βρεθεί το στούντιο που θα αναλάβει την οργάνωση, του ατιτλοφόρητου ακόμη πρότζεκτ. Σκοπός είναι να κυκλοφορήσει στις αίθουσες μέσα στο 2017, χρονιά που θα συμπληρωθεί μισός αιώνας από τα αιματηρά περιστατικά, που συνέβησαν στην βιομηχανική πρωτεύουσα των ΗΠΑ και που ακόμη δεν έχουν διαγραφεί από τις μνήμες των Αμερικανών.

Ένας από τους κορυφαίους εκφραστές του Νέου Κύματος και από τους ελάχιστους που παρέμειναν πιστοί στις κινηματογραφικές τους ιδέες, όταν οι υπόλοιποι παρέκκλιναν κυριευμένοι από την γοητεία της εμπορικής δόξας, ο Jacques Rivette, έφυγε από την ζωή σε ηλικία 87 ετών, μετά από χρόνια μάχη με την νόσο Alzheimer και τις συνέπειες της. Αναγνωρισμένος από τις μεγαλύτερες σινεφίλ επιθεωρήσεις ανάμεσα στους κορυφαίους της γενιάς του, αν όχι ο κορυφαίος, μεταξύ ονομάτων όπως ο Goddard και ο Truffaut, ο Rivette, ο  Chabrol, o Rohmer, χαρακτηρίστηκε μέσα από το πολυετές έργο του, ως ο πιο καλλιτεχνικός, ως ο πιο εκκεντρικός, ως ο πιο ιδιόμορφης διάθεσης, εξού και τα πονήματα του, πολύ δύσκολα κατάφεραν να βγουν από τα όρια της πατρίδας του της Γαλλίας και να ταξιδέψουν σε πιο Δυτικών προτύπων αγορές, όπως η Αμερικάνικη.

Σχεδόν πάντα με συμμετοχή στα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά κινηματογραφικά ραντεβού, ο φημισμένος δημιουργός βρέθηκε υποψήφιος τρεις φορές για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες για τα Va Savoir (2001), la Belle Noiseuse (1991) και Suzanne Simonin (1966), αποσπώντας το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής για την Ωραία Καυγατζού, υποψήφιος δύο φορές για Χρυσή Άρκτο για το La Bande Des Quatre (1989) και Ne Touchez Pas La Hache (2007) αποσπώντας τον έπαινο FIPRESCI για την Συμμορία των Τεσσάρων, υποψήφιος δύο φορές για Χρυσό Λέοντα για το L' Amour Par Terre (1984) και 36 Vues Du Pic Saint Loup (2009), ταινία που υπήρξε και το κύκνειο άσμα του κορυφαίου μαέστρου του Φραντσέζικου σινεμά. 

του Walt Becker. Με τους Jason Lee, Tony Hale, Kimberly Williams-Paisley, Josh Green, Bella Thorne, Justin Long, Matthew Gray Gubler, Jesse McCartney, Kaley Cuoco, Anna Faris, Christina Applegate

Δεν θα βάλουν γλώσσα μέσα τους, ποτέ?

του zerVo (@moviesltd)

Εδώ οφείλω να ομολογήσω πως με αυτά τα μικροσκοπικά διαόλια, την πάτησα στην πρόβλεψη μου, κοντά μια δεκαετία πριν, όταν τα συνάντησα για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη. Δεν μου έκαναν την παραμικρή εντύπωση οι σαχλές περιπέτειες τους, ούτε κυρίως με ιντρίγκαρε να ακούω αγαπημένες επιτυχίες με την παιγμένη με ήλιο φωνή τους, οπότε τζόγαρα στην παταγώδη τους εμπορική αποτυχία, μπας και πάνε γοργά στην ευχή του Θεού. Παντοκράτορας που με εκδικήθηκε, καθώς φαίνεται, για την απέχθεια που έδειξα στα μουτράκια των πλασμάτων του, αφού εκείνα όχι απλά σάρωσαν ταμεία, αλλά μαζί με τα δύο (λογικά κι) επόμενα κινηματογραφικά ραντεβού τους, ξεπέρασαν σε τζίρο το ένα δις δολάρια, στα ταμεία της Fox! Πρώτος μάντης ο δικός σου, άρπα κι ένα Episode IV τώρα για να επανέλθεις στα ίσα σου...

Με τον πανζουρλισμό που επικρατούσε μια φορά κι έναν καιρό σε κάθε τους βήμα να έχει ελαφρώς κοπάσει, το μουσικό τρίο των σκίουρων, που έχει σαν ηγέτη τον τραγουδισταρά Άλβιν και μέλη τους σκανταλιάρηδες Θίοντορ και Σάιμον, απολαμβάνει στιγμές ξεκούρασης και χαλάρωσης, στο άνετο σπίτι του αγαπημένου του συνθέτη, ιμπρεσάριου και φύλακα άγγελου, Ντέιβ. Η ξαφνική εμφάνιση της καινούργιας μνηστής του "μπαμπά" τους, θα προκαλέσει αναστάτωση στα τρωκτικά, ειδικά από την στιγμή που θα πληροφορηθούν το τετ α τετ ταξίδι αναψυχής - και πιθανής πρότασης γάμου - μαζί της στο Μαιάμι. Μοναδική τους λύση για να μην χάσουν την θαλπωρή και την ζεστασιά του σπιτικού τους, αλλά και την αγκάλη του μοναχικού Ντέιβ, θα είναι να του διαλύσουν τους αρραβώνες...

Άντε λοιπόν να πάρουν τον μακρύ δρόμο, από την Πόλη των Αγγέλων ίσαμε την Φλόριντα, για να στήσουν παγίδες στο ερωτευμένο ζευγάρι, έχοντας σαν ανέλπιστο σύμμαχο, τον ασυμπάθιστο τους εν πρώτης όψης, γιο της αρραβωνιάρας, Μάιλς, που κι εκείνος δεν βλέπει με καλό μάτι, την ενδεχόμενη παντρειά της μητέρας του. Μια πορεία από την μια άκρης της Αμερικής στην άλλη, με αμέτρητα απρόοπτα, περπάτημα, φτώχειες, αλλά και αυτοσχέδια τραγουδιστικά νούμερα των τριών μικρών βάρδων, που δεν θα χάσουν ευκαιρία όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, να πετάξουν τις...ρυθμικές τους κορώνες. Α, πρόσθεσε σε όλο αυτό τον συρφετό και την πανταχού παρούσα μορφή, ενός αστυνομικού πτήσεων, που θεωρεί τους Chipmunks, υπαίτιους για οποιοδήποτε δεινό τον έχει πετύχει, γι αυτός και τους κυνηγά σε σταθμούς, πισίνες, σαλούν, μπαράκια και έχεις το γλυκό δεμένο, πανέτοιμο για σερβίρισμα...

Για να ολοκληρώνουμε το αστείο, που παρατράβηξε με τα ζουζουνάκια - σταρ του πενταγράμμου, που δεν το έχουν διόλου το X Factor, το φιλμ απαιτεί μεγάλη αντοχή για να ολοκληρωθεί η θέαση του, ακόμη και από παιδάκι προνηπιακής ηλικίας, που του αρκεί η θωριά των χρωματιστών φούτερ των μικρών αοιδών, για να περάσει καλά. Κανένα αστείο, καμία καινοτομία, η παραμικρή έκπληξη, σε μια συρραφή βίντεο κλιπς, που ακούγονται σκοποί από το Conga των Miami Sound Machine, το Iko Iko των Dixie Cups, ίσαμε το σούπερ χιτ της εποχής μας Uptown Funk, σε μια βερσιόν κυριολεκτικά καταστροφική...

Για πες: Κάποιες cameo εμφανίσεις ανεβάζουν κάπως το ενδιαφέρον της αφήγησης - ανάμεσα τους και η μαμά του Στίφλερ - αλλά σε γενικές γραμμές ετούτο το τέταρτο επεισόδιο της σειράς του Άλβιν, αποδεικνύεται απελπιστικά άδειο και χωρίς ουσιαστικό στόρι, να προσθέτει το παραμικρό σε όσα έχουν ειπωθεί μέχρι στιγμής για τα animation ζιζάνια. Που ελπίζω να έκλεισαν τον κύκλο τους και να μην τα ξαναπετύχω, εδώ ξανά σε κανά δυάρι χρόνια, στην πέμπτη τους παρουσία, να ροκανίζουν και πάλι τα αφτιά μου...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Ιανουαρίου 2016 από την Odeon

του William Brent Bell. Με τους Lauren Cohan, Rupert Evans, Jim Norton, Diana Hardcastle, Ben Robson, James Russell, Jett Klyne

Σας τρομάζει ο Μπραμς?

του zerVo (@moviesltd)

Ήταν να μην κάνει την αρχή, η Annabelle, που αρχικώς ξεπήδησε μέσα από τις φοβιστικές υποθέσεις του ζεύγους των ghostbusters Γουόρεν στο The Conjuring, πριν αποκτήσει την ολόδικη της movie, κατά γενική απαίτηση του κοινού, που πίστεψε πως η παγερή μορφή της άψυχης μαριονέτας, θα μπορούσε να αποτελέσει την βάση, ενός ανατριχιαστικού θρίλερ. Η απογοήτευση έδωσε την σκυτάλη στην προσδοκία, πως όλο και κάποιος σεναριογράφος θα μπορούσε να σκεφτεί μια πιο μεταφυσική ιστορία τρόμου, που θα εξωθούσε τις αισθήσεις της πλατείας στα άκρα, στο παγερό ερώτημα τι ψυχή μπορεί να κρύβει μέσα του ένας καλοφτιαγμένος κούκλος. Κι ενώ και πάλι οι προσδοκίες από την έλευση του The Boy ήταν υψηλές από τους αμέτρητους φανατικούς του είδους, εντούτοις ούτε αυτή είναι η ταινία, που θα τους κρατήσει για ώρα τσιτωμένους στην άκρη του καθίσματος.

Επιθυμώντας να αφήσει πίσω της το προβληματικό και γεμάτο αγωνία παρελθόν της, η νεαρή Αμερικανίδα Γκρέτα, θα ταξιδέψει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, επιζητώντας ένα καινούργιο ξεκίνημα, στην άγνωστη για εκείνη και απόμακρη Βρετανική επαρχία.. Εκεί που θα αναλάβει χρέη γκουβερνάντας, στην νεοκλασική βίλα των ηλικιωμένων και εύπορων Χίλσαιρ, που από καιρό ζητούσαν μια ηθικών αρχών κοπέλα να προσέχει τον προβληματικό γιο τους Μπραμς. Μόνο που η πρώτη συνάντηση της με το οκτάχρονο αγόρι, δεν θα είναι εκείνη που και η ίδια θα περίμενε, καθώς μπροστά της δεν θα εμφανιστεί ένα παιδί, όπως την είχαν ενημερώσει οι γονείς του, αλλά μια πορσελάνινη, καλοφτιαγμένη και ιδιαίτερα ρεαλιστικών χαρακτηριστικών κούκλα...

Το αρχικό σοκ, που θα προκαλέσει θυμηδία στην Γκρέτα, σύντομα θα μεταλλαχθεί σε φόβο, ενόσω αντιληφθεί, πως οι σεβάσμιοι εργοδότες της, συμπεριφέρονται στο άδειο σώμα, σαν να πρόκειται πραγματικά για τον γιο τους. Δίνοντας της μάλιστα μια μακρά λίστα υποχρεώσεων, τις οποίες δεν πρέπει ποτέ να παραβεί, αλλιώς οι συνέπειες στην δουλειά της, θα είναι αρνητικές. Αφήνοντας την ταυτόχρονα ολομόναχη στο σπίτι με τον κούκλο, με το πρόσχημα ενός μακρινού ταξιδιού και δίνοντας της την εντολή να προσέχει τον μοναχογιό τους σαν τα μάτια της, μέχρι να επιστρέψουν.

Είναι η στιγμή που από τα χείλη του γερο-πατέρα, θα βγει ο γεμάτος υπονοούμενα ψίθυρος "i'm sorry", οπότε μέσα σου φαντάζεσαι πως από τούδε και στο εξής, μέσα στο έτσι κι αλλιώς τρομακτικό ως στοιχειωμένο σπίτι, θα επικρατήσει ο απόλυτος πανζουρλισμός. Κι εκεί ακριβώς είναι το σημείο που η ευκαιρία χάνεται για το πόνημα του William Brent Bell (που τουλάχιστον κάνει αρκετά βήματα μπροστά σε σχέση με την προηγούμενη found footage κουταμάρα του, που παίχτηκε στα μέρη μας, The Devil Inside) αφού για να επεκτείνει χρονικά την - προς μικρού μήκους - ιδέα του, τιγκάρει τον κορμό του φιλμ, με οποιαδήποτε κλισεδιά μπορείς να φανταστείς. Και μούφα χέρια που πετάγονται από το δεδομένο κάδρο έχει το μενού και κλείσιμο στην σκοτεινή σοφίτα και αναβοσβησίματα φώτων, αλλά και πράγματα που μετακινούνται ένθεν κακείθεν, προκειμένου να πειστεί το κορίτσι πως η κούκλα (που πράττει τα παράλογα) έχει ζωή. Μαζί με όλα αυτά τα κοινότυπα, έρχεται και ο αναμενόμενος συρφετός ράδιο αρβύλα πληροφοριών, περί του παιδιού που κάποτε χάθηκε σε πυρκαγιά, αφού σκότωσε και την καλύτερη του φίλη, αλλά το πνεύμα του ουδέποτε ξεκουράστηκε, για τυλιχτεί το σκριπτ και με το απαιτούμενο πακέτο φαντασμάτων.

Η τρίτη και τελική πράξη είναι εκείνη που εντέλει βγάζει την σπουδαιότερη έκπληξη, μετά από μια ώρα προβλέψιμων Μπου, όταν μετά την αποκάλυψη του τι συνέβη μια φορά κι έναν καιρό στην ζωή της νεαράς (η κουκλίτσα Lauren Cohan είναι αυτή, από το The Walking Dead) επέρχεται και το αξιόλογο τουίστ, που ναι μεν δεν το είχες φανταστεί, κόβει όμως το αυγολέμονο του metaphysic στα δυο, ακολουθώντας μια πιο ορθολογική πορεία αφήγησης. Μιας υπόθεσης που είναι γεμάτη από ακρότητες και που σε ελάχιστα σημεία της δικαιολογεί τις πράξεις των πρωταγωνιστών της, που λειτουργούν λες και δεν υπάρχει ούτε ένα συνετό ον, ούτε μεταξύ τους, ούτε στον περίγυρο τους.

Για πες: Ένα short story που σε άλλες παλιές εποχές των 70s, πανεύκολα θα αποτελούσε ένα από τα πιο καλά επεισόδια των τηλεοπτικών εμπνεύσεων του Rod Serling, εδώ ξεχειλώνει χρονικά για να γίνει μεγαλύτερου χρονικού εύρους φιλμ τρόμου. Αν με τρόμαξε ο Μπράμς, με τα τερτίπια του, κάθε φορά που η όμορφη νταντά του παρέβαινε τους νόμους που ο ίδιος θέσπισε? Ελάχιστα, σίγουρα όχι όσο υποσχέθηκε στο προωθητικό του τρέιλερ. Βιντεάκι που μάλλον οι διανομείς κατάφεραν να χωρέσουν όλες τις στιγμιαίες σεκάνς φόβου του κυρίως σώματος, πριν οδηγηθούμε στο ευρηματικό, πλην υπερβολικό, αλλά και ρηχό φινάλε...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Ιανουαρίου 2016 από την Odeon

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

"Μια ταινία για την ίδια την θέαση"

Ο Γιώργος Ζώης είναι ένας δημιουργός της νέας γενιάς Ελλήνων σκηνοθετών, ο οποίος μας έχει αφήσει ως τώρα τις καλύτερες εντυπώσεις με τις δύο εξαιρετικές μικρού μήκους ταινίες του. Τόσο το "Casus Beli" του 2010 όσο και το "Τίτλοι τέλους" του 2012 ήταν ταινίες που είχαν κάτι να πουν. Ε, τούτη εδώ, η πρώτη μεγάλου μήκους του, με τον τίτλο Interruption, όχι μόνο έχει κάτι να πει αλλά το φωνάζει όσο το δυνατόν πιο έντονα! Και οι τρεις ταινίες προβλήθηκαν στο φεστιβάλ Βενετίας – η μεγάλου μήκους στο τμήμα «Ορίζοντες», ενώ η ταινία έλαβε μέρος και στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (ήταν η μία από τις δύο ελληνικές ταινίες που παραδοσιακά διεκδικούν τον Χρυσό Αλέξανδρο). Τώρα, βγαίνει στο εμπορικό κύκλωμα της χώρας μας, σε ελάχιστες αίθουσες (ίσως και αίθουσα!) χωρίς να έχει μια εταιρία διανομής πίσω της για να την υποστηρίξει. Την φοβήθηκαν τα εγχώρια γραφεία διανομής. Κρίμα, πολύ κρίμα. Γιατί η ταινία είναι ταινιάρα με όλη τη σημασία της λέξεως. Και με μια υποτυπώδη υποστήριξη θα μπορούσε να βρει το κοινό που της αξίζει. Εμείς, πάντως, θα κάνουμε ότι μπορούμε για να την προμοτάρουμε – μας άρεσε υπέρ το δέον πολύ!

Στο σημείωμά του, ο σκηνοθέτης μεταξύ των άλλων αναφέρει: «Στις 23 Οκτώβρη 2002, πενήντα οπλισμένοι Τσετσένοι εισβάλλουν σε κεντρικό θέατρο της Μόσχας. Στα πρώτα λεπτά της εισβολής, το κοινό γοητευμένο από την απρόσμενη εξέλιξη, δεν καταλαβαίνει αν όλο αυτό είναι μέρος της παράστασης ή όχι. Σε αυτά τα κρίσιμα λεπτά, μυθοπλασία και πραγματικότητα, αλήθεια και ψέμα, λογική και παράλογο ταυτίστηκαν. Η ταινία είναι η διαστολή αυτών των πρώτων λεπτών αμφισημίας».

Στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης η ταινία προβλήθηκε την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου στο «Ολύμπιον» στις 18.00 και την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου στην αίθουσα «Τόνια Μαρκετάκη» στις 22.00. Στις 22.20 της ίδιας ημέρας έλαβαν χώρα οι επιθέσεις των Τζιχαντιστών στο Παρίσι. Ένας από τους στόχους ήταν και το θέατρο Bataclan όπου σκοτώθηκαν 89 άτομα από το κοινό που βρέθηκε εκεί για να παρακολουθήσει συναυλία του αμερικάνικου συγκροτήματος Eagles of Death Metal. Αν μη τι άλλο, συγκλονιστική η συγκυρία και η σύμπτωση, έτσι;

Η υπόθεση: Μια μεταμοντέρνα θεατρική παράσταση μιας κλασικής αρχαίας τραγωδίας, και συγκεκριμένα της «Ορέστειας», ανεβαίνει σε ένα κεντρικό θέατρο της Αθήνας. Όπως κάθε βράδυ, οι θεατές κάθονται στις θέσεις τους και η παράσταση ξεκινά. Ξαφνικά, τα φώτα σβήνουν και η σκηνή βυθίζεται στο σκοτάδι. Μια ομάδα αγοριών και κοριτσιών με όπλα στα χέρια ανεβαίνουν στη σκηνή. Ζητάνε συγγνώμη για τη διακοπή μέσω του ηγέτη τους και προσκαλούν όσους θεατές επιθυμούν να ανέβουν στη σκηνή μαζί τους. Κάποιοι το επιχειρούν. Κανείς όμως δεν ξέρει αν αυτό που συμβαίνει είναι ένα χάπενινγκ ενταγμένο στην παράσταση ή κάτι εντελώς διαφορετικό. Και ενδεχομένως επικίνδυνο. Η παράσταση συνεχίζεται κανονικά με μια μόνο διαφορά: η ζωή μιμείται την τέχνη και όχι το αντίστροφο.

Η άποψή μας: Όποια κι αν είναι η τελική γνώμη σου για την ταινία, κωδικοποιημένη στο ασφαλές και ξεπεταχτικό «μου άρεσε» ή «δεν μου άρεσε» δεν γίνεται να αρνηθείς ότι όλο αυτό είναι εντελώς φιλόδοξο, μεγαλεπήβολο, συναρπαστικό! Ο Ζώης με αυτοπεποίθηση που τσακίζει κόκαλα και κάτι όρχεις να, χτίζει ένα σύμπαν απίστευτο, στιβαρό, δωρικό, στο οποίο ή θα μπεις μέσα και θα μεταλάβεις την πεμπτουσία της τέχνης ή θα μείνεις απ' έξω κράζοντας γιατί θα πρέπει να «μασήσεις» το (πνευματικό) φαΐ σου και δεν θα ρουφήξεις απλά το νιανιά το οποίο σου έφτιαξε ο μάγειρας που πίστευες για σεφ, όπως έχεις συνηθίσει.

Η αλήθεια είναι πως στα πρώτα πλάνα ως θεατής ήμουν επιφυλακτικός. «Όχι ρε γαμώτο, θέατρο σε σινεμά, το χειρότερό μου». «Και κουλτουριάρικο θέατρο: δεν μιλάνε πολύ και κρατάνε και κάτι λαμπτήρες, φρίκη». Και μετά γίνεται η εισβολή των μαυροφορεμένων στη σκηνή. Και ο αρχηγός τους έχει μια φάτσα εντελώς αντιπαθητική. Και αρχίζει με ευγένεια να δίνει εντολές. «Πολύ στημένο μου φαίνεται ρε γαμώτο», η αυθόρμητη αντίδραση. «Πολύ μηχανικό». Ναι, αλλά μέσα μου δεν είχα απορρίψει την ταινία. Ενώ με ενοχλούσε το προκάτ του πράγματος (έτσι έδειχνε αρχικά) το όλον με ιντρίγκαρε. Πού το πηγαίνει τώρα όλο αυτό; Τι θα γίνει παρακάτω; Ήδη από την αρχή της εισβολής η παρουσία των όπλων δεν προμηνύει κάτι καλό. Η βία υποβόσκει. Ένα τσικ θέλει για να ξεσπάσει. Επικρέμεται πάνω από αθώους και ενόχους! Κοιτάς, αγωνιάς, γοητεύεσαι. Και από ένα σημείο και μετά απλά παραδίδεσαι!

Ναι, τόσο απλά! Η εναλλαγή των ρόλων ηθοποιών και θεατών. Η σχέση τέχνης και πραγματικότητας. Το φαίνεσθαι και το είναι. Το έγκλημα και η τιμωρία. Ο θύτης και το θύμα. Όλα ρευστά. Όλα υπό συζήτηση. Όλα ανάλογα με το πρίσμα μέσα από το οποίο παρατηρείς τα δρώμενα. Ναι, όλος ο κόσμος μια σκηνή. Ναι, η αρχαία τραγωδία που παρακολουθούμε ως θεατές έχει μετατραπεί στη σύγχρονη τραγωδία που ζούμε ως άνθρωποι. Τι θα έπρεπε να κάνει ο Ορέστης σήμερα, σύμφωνα με τα ηθικά δεδομένα της εποχής μας; Να σκότωνε τη μάνα του για να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα του; Ή μήπως όχι; Κι εμείς, το κοινό, οι θεατές, οι πολίτες αυτής της χώρας, πώς θα τον κρίναμε; Πώς τον κρίνουμε; Τον αθωώνουμε ή τον καταδικάζουμε; Ειλικρινά, υπήρχαν στιγμές μέσα στην ταινία που απλά ανατρίχιαζα! Με γέμισε συναισθήματα, με γέμισε απορίες, γιατί πέρα όλων των άλλων ο Ζώης θέτει ερωτήματα, δεν δίνει απαντήσεις. Ποια είναι τα παιδιά που εισβάλουν στη σκηνή; Τα παιδιά κάτω στον κάμπο; Αναρχικοί; Φασίστες; Καταστασιακοί; Ηθοποιοί; Η Κλυταιμνήστρα είναι στο κόλπο; Δολοφονείται; Κι αν ναι, γιατί εμφανίζεται σε βίντεο μετά; Όλος ο κόσμος μια σκηνή! Και να η εντελώς τυχαίας ομοιότητας προφανώς σκηνή του επί... σκηνής αυτοπυροβολισμού αλά «Birdman». Και να μια σκέψη ότι παρακολουθούμε κάτι σαν το γερμανικό «Κύμα» λίγα χρόνια πριν. Και να ο από μηχανής θεός. Και να η κάθαρση. Και να η προηγούμενη νύχτα με ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που γνωρίστηκαν και απλά χόρευαν μαζί!

Πραγματικά σπουδαία ταινία, ατόφιο, απαιτητικό σινεμά, καθώς ο Ζώης ξέρει πως να φεύγει και από τη σκηνή και να μην εγκλωβιστεί στην «αναγκαστική» θεατρικότητα. Κι έπεισε και τους ηθοποιούς του, είναι ολοφάνερο αυτό, να τον ακολουθήσουν στο όραμά του, να το πιστέψουν και να το υπηρετήσουν με όλη τους την ψυχή. Μιλάμε, έχω ενθουσιαστεί, συγχωρέστε με. Μπράβο, με τέτοιους δημιουργούς το σινεμά μας έχει πραγματικά λαμπρό μέλλον.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Ιανουαρίου 2016 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος και μεταμεσονύκτια στον Μικρόκοσμο!