Movies Ltd

Κράτα την φαμίλια κοντά σου, κρύψε καλά τα μυστικά σου. Από τους παραγωγούς δύο εκ των διασημότερων φιλμς προερχόμενων από τους Αντίποδες, τα The Piano και Lantana, το δημιουργικό ντεμπούτο του Αυστραλού Simon Jones, The Daughter, ήδη έχει δημιουργήσει τον δικό του ντόρο στα φθινοπωρινά φεστιβάλ ανά την υφήλιο όπου προβλήθηκε. Επιστρέφοντας στο απομακρυσμένο από τα αστικά κέντρα χωριό του μετά από χρόνια, ο Κρίστιαν, προκειμένου να παραστεί στους γάμους του χήρου πατέρα του με μια κατά πολύ νεότερη του γυναίκα, θα έλθει σε επαφή με τον πάλαι ποτέ κολλητό του Όλιβερ, που ποτέ δεν εγκατέλειψε τον τόπο και την οικογένεια του. Εντελώς αναπάντεχα, σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια θανάσιμη αποκάλυψη, που αφορά στην πρότερη δράση του καλού του φίλου, που ενδεχόμενα θα προκαλέσει τριγμούς σε όλη την μικρή κοινωνία της επαρχιακής κωμόπολης. Το πρώτο τρέιλερ του πολύ ενδιαφέροντος όπως αποκαλύπτεται κοινωνικού δράματος, μόλις έκανε την εμφάνιση του από την Roadshow, που θα κυκλοφορήσει το φιλμ, πρωτίστως στην Ωκεανία, όπως είναι πολύ φυσικό, τους πρώτους μήνες του 2016.

Η Κόρη της ιστορίας, το πρόσωπο κλειδί δηλαδή στην εξέλιξη της ίντριγκας, ενσαρκώνεται από την μόλις 16χρονη Odessa Young, την οποία πολλοί υποστηρίζουν ως το καινούργιο ερμηνευτικό διαμάντι από την Αυστραλία. Στο πλευρό της, εκτός από τους πάντα εξαιρετικούς ρολίστες Ewen Leslie, Miranda Otto, Paul Schneider, Anna Torv, έχει και τα μεγαθήρια του σινεμά της μακρινής χώρας για να την υποστηρίξουν, δηλαδή τους Geoffrey Rush και Sam Neill, που δεδομένα ανεβάζουν το επίπεδο του πρότζεκτ, πολλά σκαλοπάτια παραπάνω.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

του Στράτου Μαρκίδη. Με τους Χρύσα Ρώπα, Γιάννη Τσιμιτσέλη, Κώστα Ευρυπιώτη, Σπύρο Πούλη, Ελευθερία Μπενοβία, Πηνελόπη Πλάκα, Πατρίσια Μίλικ Περιστέρη, Κατερίνα Δημητρόγλου, Βίκυ Κάβουρα

Ποιος τώρα θα σε σώσει?

του zerVo (@moviesltd)

Για να αποδείξω πως είμαι καλοπροαίρετος, μιας και τα γραπτά υπάρχουν και παραμένουν απείραχτα, οφείλω να ομολογήσω πως στην μόλις περσινή, πρώτη απόπειρα του να αναβιώσει κλασική κωμωδία του ελληνικού σινεμά, ο Μαρκίδης είχε την καλύτερη στιγμή της νεότερης (για όσους δεν το γνωρίζουν, έχει υπάρξει και Παλιά Διαθήκη από τον μετρ) δημιουργικής του καριέρας. Όχι πως έτρεφα αυταπάτες, αλλά να είχα μια αμυδρή ελπίδα, το πατιρντί να σταματούσε εδώ και να μην συνεχιζόταν η ρημεικάδα, εκείνων των πραγματικό όμορφων στιγμών του ασπρόμαυρου σινεμά μας και να μην τσαλακωθούν στον βωμό των πέντε εισιτηρίων παραπάνω. Ο καλός Θεός δεν μου έκανε την χάρη κι έτσι το κόλπο επαναλαμβάνεται, με την ίδια σχεδόν "συμμορία" να παίρνει θέση για να πυροβολήσει ένα από τα ελάχιστα στοιχεία πολιτισμού αυτής της χώρας, που μέχρι πρότινος είχαν μείνει απείραχτα.

Μπερμπάντης και λάτρης του ποδόγυρου, ανήρ θερμόαιμος, χαρακτηριστικό ιδίωμα της Μικρασιάτικης καταγωγής του, ο μεσήλικας και κοτσονάτος Κλέαρχος, μπορεί να υπεραγαπά την επί δεκαετίες σύζυγό του Μαρίνα, δεν χάνει όμως ευκαιρία για να ξενοκοιτάξει τις μικρούλες που τον τριγυρίζουν. Όπως την πεταχτούλα πιτσιρίκα γειτόνισσα Ηρώ, που δεν χρειάζεται καν να κουνήσει το...δαχτυλάκι της για να τραβήξει την ματιά του μασκαρά, που για να καλύψει τις πομπές του, έχει εντοπίσει το κατάλληλο εξιλαστήριο θύμα στο πρόσωπο του γαμπρού του Μάχου Κοντού. Ενός χαμηλών τόνων και υπάκουου φουκαρά, που έχοντας πέσει στην δυσμένεια της εξ αγχιστείας μαμάς Μαρίνας, αποτελεί το ιδανικό άλλοθι για να κρυφτούν τα νυχτοπερπατήματα του Κλεάρχου.

Τι συμβαίνει όμως όταν το απαιτητικό κορίτσι θα ζητήσει βόλτα κι εκδρομή, όχι όπου κι όπου, αλλά στην ίδια την Βασιλεύουσα? Ο μασκαράς ο καλός της, θα εκμεταλλευτεί το ταξίδι του ανδρός της θυγατέρας του στην Πόλη, προκειμένου να γιάνει το πονεμένο του χέρι, ρίχνοντας αμφιβολίες ένθεν κακείθεν για το τι μπορεί να κρύβει πίσω της ετούτη η αιφνιδιαστική επίσκεψη στον ξένο ορθοπεδικό. Και θα κάνει "την καρδιά του πέτρα" συνοδεύοντας τον, δίνοντας υπόσχεση σε κυρά και κόρη, πως θα τον παρακολουθεί στενά, για να αποκαλύψει τις πολύ πιθανές γκομενοδουλειές του. Τίποτα από όσα σχεδιάζει δεν θα πάει όμως κατ ευχήν...

Φαντάζομαι πως δεν πρέπει να υπάρχει μισός θεατής που ενδεχόμενα θα δώσει τον οβολό του στην νέα αυτή εκδοχή μιας από τις πλέον κλασικές κωμωδίες του Ελληνικού σινεμά, που να μην έχει παρακολουθήσει τουλάχιστον μια φορά το ορίτζιναλ. Όπως φαντάζομαι πως το καλάθι που θα σκεφτεί να πάρει μαζί του στην αίθουσα, θα είναι ιδιαίτερα μικρούλι, ταπεράκι, έχοντας συναίσθηση πως κάποια μυθικά επιτεύγματα, ούτε αντιγράφονται, ούτε αντικαθίστανται/ Το πρώτο αρνητικό στοιχείο λοιπόν για το έργο του Μίστερ Στράτος, έχει να κάνει με το γεγονός πως η δεύτερη σε δύο έτη επιλογή του για ριμέικ, στο πρωτότυπο της, δεν φτάνει στο λέβελ του περσινού ξεπατικοτουρισμένου, αλλά και κορυφαίας κωμικής και διασκεδαστικής έμπνευσης Οι Γαμπροί της Ευτυχίας. Με αφετηρία αυτό το ντεσαβαντάζ της έλλειψης των αμέτρητων ατακών του Αυλωνίτη από το πρότερο, πως λοιπόν να καταφέρεις να σταθείς έστω με αξιοπρέπεια στο κοπιάρισμα του Κλέαρχου?

Το βασικότερο πρόβλημα όμως δεν είναι στο αν το ριζόχαρτο θα μπει πάνω από δεδομένα καλό αυθεντικό του 1961, αλλά το πως ακριβώς θα στηθεί αυτή η διαδικασία. Κι εκεί λαμβάνει χώρα η θεωρία της βιασύνης κι η πράξη της αναμπουμπούλας, με αποτέλεσμα η αντιγραφή να μοιάζει με μια τρανή τσαλάκα, γεμάτη μουντζούρες, σβησίματα και ασυνάρτητες γραμμές στην πορεία Συμπρωτεύουσα (α' πράξη) - Ταξίμ (β'), δίνοντας την εντύπωση πως δεν φτιάχτηκε απλά στο πόδι, αλλά τρέχοντας κιόλας. Άσε που οι εκμοντερνισμοί πάνω στο σενάριο του Πολ Βασιλειάδη μοιάζουν απελπιστικά παράταιροι και σαχλαμαρίστικοι, σε μια μίνι απόπειρα ανάδειξης μέσω αυτών, μιας φαιδρής και άλογης εικόνας της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας. Όσο για τον λόγο της ρήξης ανάμεσα σε mother και son in law, είναι τόσο ηλίθιος και αναχρονιστικός, που πλέον δεν απαντάται ούτε στα πιο σκληροτράχηλα χωριά της όμορφης Λακωνίας...

Σαν σε ριπλέι το καστ των Γαμπρών, ανανεώνει το ραντεβού του εδώ - άνευ Αποστολάκη, που δεν έχουμε την τύχη να τον απολαύσουμε και σε Αγκόπ βερσιόν - με πολύ λιγότερο κέφι, αλλά και ανέκδοτα για να εκστομίσει. Συμπαθής, μα μέχρις εκεί ο Ευριπιώτης, δεν πείθει για ερωτοχούφταλο, άσε που οι στριγκλιές της Ρώπα - συζύγου του, σκεπάζουν την οποιαδήποτε απόπειρα του να βγάλει έστω μισό χαμόγελο. Ξυλάγγουρο σε επανάληψη ο Τσιμιτσέλης, χάνει την ευκαιρία να αποδώσει τον πιο ενδιαφέροντα χαρακτήρα του σκριπτ, όπως δεν την χάνει δηλαδή η Πλακα, για να μας πείσει πως οι ζουμπουρλούδες είναι όλα τα λεφτά. Πια...

Για πες: Το πρόβλημα με τον Κλέαρχο δεν είναι πια, το αν μπορεί να σταθεί με σεβασμό στο δίχως άλλο ιστορικής αξίας φιλμ του μέγιστου Τσιφόρου. Αλλά το ότι δεν δείχνει την παραμικρή θέληση να σεβαστεί, με την φτήνια των αστείων του και την πενιχρότητα της υπο-κουλτούρας του, εκείνον που διψασμένος θα δώσει δυο δραχμές από το υστέρημα του, διεκδικώντας κομματάκι από το δικαίωμα του να γελάσει. Μέχρι πρόσφατα, σκέφτομαι, μιλούσαμε για αισθητική τηλεοπτική, ως χαρακτηριστικό των νέων εγχώριων κωμωδιών. Μετάλλιο για ετούτο δω το φιλμ η μικρή οθόνη, αφού αν σε κάτι παραπέμπει είναι μάλλον η βιντεοκασέτα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Οκτωβρίου 2015 από την Seven / Spentzos

Σουηδικό... μοντέλο!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τι σου είναι ο άνθρωπος;

Αν κάποιοι κακο(καλό;)προαίρετοι δεν είχαν κολλήσει στον Γιώργο Λάνθιμο τη... ρετσινιά ότι ο σπουδαίος του «Κυνόδοντας» είχε παραπάνω από το θεμιτό ομοιότητες με την ταινία «Το κάστρο της αγνότητας» (El castillo de la pureza, 1973) του Arturo Ripstein, θα έλεγα αντίστοιχα πως, τουλάχιστον σε ότι αφορά το οπτικό στιλ, ο σκηνοθέτης του «Αστακού», που βγαίνει επίσης αυτήν την Πέμπτη στις αίθουσες, «δανείστηκε» την ιδιαίτερη κινηματογραφική αισθητική του από τον Σουηδό συνάδελφό του. Και κυρίως από τη συγκεκριμένη ταινία. Σκηνές με ακίνητη κάμερα, παράξενα καδραρίσματα όπου δεν φαίνονται πρόσωπα ή είναι κομμένα τα πρόσωπα ή κάποιοι εκ των συνομιλητών είναι με πλάτη στην κάμερα ή δεν φαίνονται καθόλου (στην αρχική σκηνή βλέπουμε μόνο... πόδια), δράση που εξελίσσεται εκτός πλάνων, «μαύρο» μεταξύ των σκηνών, συνθέτουν ένα απαιτητικό, διαφορετικό κινηματογραφικό σύμπαν. Κι έχει λογική αυτή η επιλογή. Είναι θέμα... ηθικής. Είναι σαν να μας λέει ο σκηνοθέτης: αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες.

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του πραγματικά ενδιαφέροντα σκηνοθέτη από τη Σουηδία, ο οποίος ουσιαστικά συστήθηκε φέτος στο ελληνικό κοινό με το εξαιρετικό «Ανωτέρα βία» (Force Majeure, 2014). Το «Ακούσια» είναι ταινία του 2008. Έλαβε μέρος σε μια σειρά από φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων και το φεστιβάλ των Καννών, όπου συμμετείχε στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα». Το δελτίο τύπου που έστειλε η εγχώρια εταιρία διανομής για την ταινία έχει κι άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία:

Η συγγραφή του σεναρίου ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2004, όταν ο Östlund και ο (συνσεναριογράφος του) Erik Hemmendorff άρχισαν να καταγράφουν περιστατικά πάνω στο θέμα της ομαδικής ανθρώπινης συμπεριφοράς, αντλώντας από προσωπικές τους εμπειρίες ή εμπειρίες φίλων. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2006. Γύριζαν μια σκηνή την ημέρα, με περίπου 20 λήψεις ή και παραπάνω, σε κάθε σκηνή. Η κάθε ιστορία γυρίστηκε αυτόνομα, με αποτέλεσμα οι ηθοποιοί των πέντε ιστοριών να μην έχουν καμία επαφή μεταξύ τους. Αρκετοί γνωρίστηκαν για πρώτη φορά την ημέρα της πρεμιέρας.

Εκτός από τη Maria Lundqvist, που είναι γνωστή ηθοποιός, οι υπόλοιποι είναι ή άγνωστοι ηθοποιοί ή ερασιτέχνες. Ο Östlund προτιμά να δουλεύει έτσι, ενώ αυτά τα άγνωστα πρόσωπα δίνουν στην ταινία μια αίσθηση ντοκιμαντέρ. Χαρακτηριστικό της μορφής της ταινίας είναι οι μακριές σκηνές, χωρίς κόψιμο στη διάρκειά τους. Αυτή είναι μια τεχνική που ο Östlund απέκτησε στις αρχές της δεκαετίας του’90, όταν γύριζε ταινίες σχετικές με το σκι, όπου δεν έπρεπε να υπάρχει κόψιμο. Η μακρύτερη σκηνή της ταινίας διαρκεί επτά λεπτά.

Η ταινία αποτέλεσε και την επίσημη πρόταση της Σουηδίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ για το 2010.

Η υπόθεση: Ένας οδηγός πούλμαν, που έχει σταματήσει για την καθιερωμένη στάση ξεκούρασης, ανακαλύπτει ότι κάποιος χάλασε την κουρτίνα στην τουαλέτα του πούλμαν. Αποφασίζει, λοιπόν, ότι όλοι οι επιβάτες (μεταξύ των οποίων και μια γνωστή ηθοποιός) θα παραμείνουν στο ακινητοποιημένο πούλμαν, έως ότου ο ένοχος αποφασίσει να ομολογήσει.

Ο Λέφε, ένας 30χρονος άντρας, πείθει τους φίλους του να τον βοηθήσουν να σκαρώσει μια φάρσα σε έναν άλλο φίλο τους, τον Όλε, κι εκείνοι συμφωνούν, παρότι σε κάποιους το όλον μοιάζει περισσότερο με βιασμό παρά με φάρσα.

Δύο έφηβες φίλες ποζάρουν για την ψηφιακή τους κάμερα παίρνοντας προκλητικές και αισθησιακές στάσεις, που όμως σε ένα τρίτο μάτι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μέχρι και πορνογραφικές. Η μία από αυτές θα βρεθεί τελικά αναίσθητη σε ένα πάρκο κι ένας αυτοκινητιστής θα τη μεταφέρει σπίτι της.

Στα γενέθλια ενός αγοριού, οι γονείς του έχουν κανονίσει να ρίξουν πυροτεχνήματα. Όταν ένα πυροτέχνημα δεν σκάει σωστά, ο οικοδεσπότης τραυματίζεται, αλλά δεν το λέει σε κανένα, επειδή φοβάται ότι θα χαλάσει τη διασκέδαση.

Μια δασκάλα χρησιμοποιεί ένα ψυχολογικό πείραμα στην τάξη της για να δείξει στα παιδιά πως πολύ εύκολα η άποψη ενός ανθρώπου επηρεάζεται τα μάλα όταν η μάζα έχει διαφορετική άποψη για το ίδιο θέμα. Και θα βιώσει απομόνωση και «εξοστρακισμό» όταν καταγγείλει έναν συνάδελφό της, τον οποίο είδε με τα μάτια της να χτυπάει έναν μαθητή.

Η άποψή μας: Σπονδυλωτή ταινία, από αυτές που διηγούνται διαφορετικές ιστορίες. Όχι από αυτές τις σπονδυλωτές που η μία ξεκινάει αφού ολοκληρωθεί η προηγούμενη, όπως οι «Ιστορίες για αγρίους» (Relatos salvajes, 2014). Ούτε από εκείνες που εξελίσσονται παράλληλα για να διασταυρωθούν τελικά στο φινάλε, όπως οι «Χαμένες αγάπες» (Amores perros, 2000). Όχι. Εδώ, οι ιστορίες δεν διασταυρώνονται ποτέ ούτε περιμένει η μία να ολοκληρωθεί η άλλη για να εξελιχθεί. Κάθε μία από τις ιστορίες, πάντως, έχει τον ίδιο νοηματικά επίλογο: οι άνθρωποι συχνότατα αδυνατούμε να υπερασπιστούμε άλλους ανθρώπους όταν χρειάζονται την υπεράσπισή μας κι ακόμα συχνότερα αδυνατούμε να υπερασπιστούμε τα ίδια μας τα πιστεύω. Αντ' αυτού, υποχωρούμε. Κρυβόμαστε πίσω από συμβάσεις. Κρυβόμαστε γιατί είναι πιο ασφαλές. Κρυβόμαστε για να μην αποκαλυφθούμε. Κρυβόμαστε για να Κρυβόμαστε με το πλήθος. Κρυβόμαστε για να μην αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Κρυβόμαστε για να μην δυσαρεστήσουμε τους άλλους. Ο σκηνοθέτης παρατηρεί με την ακρίβεια κοινωνιολόγου συμπεριφορές και καταστάσεις τόσο γνώριμες, τόσο αναγνωρίσιμες, τόσο οικείες.

Επιστρατεύοντας μπόλικο παράδοξο χιούμορ κρατάει την απαιτούμενη απόσταση προκειμένου να αναδείξει το «πρόβλημα» σε όλη του τη μεγαλοπρέπειά του. Γιατί, ως γνωστόν, όσο πιο κοντά είσαι σε ένα πρόβλημα, τόσο δεν το βλέπεις – τόσο απλά δεν είναι πρόβλημα για σένα. Βέβαια, αυτή η αποστασιοποίηση είναι και ολίγον τι... δυσχώνευτη (μην σας πω, αχώνευτη) για τον μέσο θεατή. Ναι, αυτή είναι μια ταινία που λειτουργεί καλύτερα στο πλαίσιο ενός φεστιβάλ. Θα γινόταν το αδιαχώρητο σε μια προβολή της στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στην εμπορική προβολή της είναι ζήτημα αν τελικά τη δουν μερικές εκατοντάδες θεατών. Όντως, πάντως, δεν είναι για όλους. Κι ας παρουσιάζει ένα συναρπαστικό οπτικό αποτέλεσμα. Οι συνθέσεις του Östlund είναι συναρπαστικές. Προσέξτε πχ τις σκηνές στο λεωφορείο, εκείνες που ο οδηγός μιλάει με την ξεναγό – βοηθό του και εμείς βλέπουμε τις πλάτες τους και ότι βλέπουν από το τεράστιου μεγέθους παρμπρίζ του λεωφορείου. Ή τη σκηνή όπου ο τραυματισμένος από την ρουκέτα κύριος προσπαθεί να γεμίσει το πλυντήριο πιάτων: απλά συγκλονιστική σκηνή, που σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς τη συνέλαβαν και πώς την υλοποίησαν!

Εν κατακλείδι: υψηλής και ιδιαίτερης αισθητικής ταινία, που δεν προσμετράται σ' αυτές που προσφέρουν «ένα ευχάριστο δίωρο» και είναι για δοκιμασμένους σε κινηματογραφικά φεστιβάλ δυνατούς λύτες.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Οκτωβρίου 2015 από την New Star

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια νύχτα στην Αβάνα

Αυτή είναι η 7η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Laurent Cantet. Ο οποίος με τη δεύτερη ταινία του, «Ανθρώπινο δυναμικό» (Ressources humaines, 1999) τιμήθηκε με βραβείο σεναρίου (έστω, εξ ημισείας) στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης! Και η μεγάλη του στιγμή έφτασε κάποια χρόνια μετά, όταν με το «Ανάμεσα στους τοίχους» (Entre les murs, 2008) τα... σήκωσε όλα – και κυρίως τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών.

Τούτη η ταινία προέκυψε από... σπόντα θα λέγαμε. Ο Cantet ήταν ένας από τους σκηνοθέτες, που συμμετείχαν «κατασκευαστικά» στη σπονδυλωτή ταινία «7 ημέρες στην Αβάνα» (7 días en La Habana, 2012). Για τα γυρίσματα βρέθηκε στην Κούβα. Το ένα πράγμα οδήγησε στο άλλο και τελικά αποφάσισε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Leonardo Padura «The Palm Tree and the Star». Έτσι κι αλλιώς είχε συνεργαστεί με τον Padura, αφού τρεις από τις ιστορίες του «7 ημέρες στην Αβάνα» ήταν γραμμένες από εκείνον. Το «Επιστροφή στην Ιθάκη» έλαβε μέρος στο παράλληλο τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας του 2014 «Venice Days», του οποίου το βραβείο και κέρδισε.

Η υπόθεση: Πέντε φίλοι από τα παλιά βρίσκονται σε μία ταράτσα της ηλιόλουστης Αβάνας. Αφορμή της συνάντησης τους, ο εορτασμός της επιστροφής του ενός, μετά από 16 χρόνια εξορίας στη Μαδρίτη. Μέχρι την αυγή, ο Αμαντέο, ο Άλντο, η Τάνια, ο Ράφα και ο Έντι συζητούν, χορεύουν, πίνουν, καπνίζουν, παρηγορούν ο ένας τον άλλον, θυμώνουν, τραγουδούν και πάνω απ' όλα μοιράζονται... όνειρα, μνήμες, συναισθήματα και ιστορίες της ισχυρής τους φιλίας.

Η άποψή μας: Θα μπορούσε να είναι ένα πρώτης τάξεως θεατρικό έργο. Δεν είναι, όμως. Έτσι, οι συνεχείς διάλογοι των πέντε πρωταγωνιστών της ταινίας είτε όταν κουβεντιάζουν ως παρέα είτε όταν εκμυστηρεύονται πράγματα ο ένας στον άλλο ανά ζεύγη, αν μη τι άλλο, κουράζουν τον θεατή. Όχι ότι δεν λένε ενδιαφέροντα πράγματα, Κυρίως σε ότι έχει να κάνει με τον φόβο. Τον φόβο που εντσταλλάζεται στις ζωές των ανθρώπων από την όποια εξουσία και τους μετατρέπει σε άβουλα όντα, πειθήνια, υποτακτικά. Κι επειδή ο φόβος επιβάλλεται παρά φύσιν, οι αντιδράσεις ποικίλλουν: άλλος το ρίχνει στο αλκοόλ (ο ζωγράφος της παρέας), άλλος στη θρησκεία (η γιατρός ενστερνίζεται την Σαντερία, αυτό το παράξενο μίγμα καθολικισμού και παγανισμού, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Κούβα), άλλος ξεπουλιέται κανονικά (ο καθεστωτικός), άλλος νιώθει προδομένος (ο μαύρος) κι άλλος... αυτοεξορίζεται στην Ισπανία (ο συγγραφέας). Την επιστροφή του τελευταίου μετά από 16 ολόκληρα χρόνια γιορτάζουν οι φίλοι στην ταράτσα του σπιτιού, κάπου στην Αβάνα.

Ο Cantet είχε επιλέξει την... πολυλογία και στο «Ανάμεσα στους τοίχους», αλλά εκεί ήταν λειτουργική, αυθεντική, ζωντανή. Εδώ οι κουβέντες για τα ματαιωμένα όνειρα, τους χαμένους έρωτες, τις πικρίες και τις μικρές και τις μεγάλες ήττες μοιάζουν, δυστυχώς, τετριμμένες. Πιο πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει το μυστικό της μητέρας του μαύρου της παρέας, σχετικά με τη συνταγή της για τα φασόλια, παρά το γιατί πραγματικά έφυγε ο συγγραφέας στην Ισπανία (το καταθέτει ο ίδιος στο φινάλε της ταινίας). Δεν έχουμε δει την προηγούμενη ταινία του σκηνοθέτη, το «Foxfire» (που στη χώρα μας βγήκε κατευθείαν στο dvd, χωρίς να περάσει από τις κινηματογραφικές αίθουσες), αλλά, κατά πως φαίνεται, ο Cantet λειτουργεί καλύτερα εντός συνόρων Γαλλίας παρά εκτός: και το «Κάλεσμα του Νότου» (Vers le sud, 2005) δεν μπορούμε να πούμε ότι έπιανε υψηλές επιδόσεις.

Οπότε, αν θέλετε να δείτε μια ταινία του Cantet, θα σας προτείναμε απερίφραστα το αριστούργημά του, «Ελεύθερος ωραρίου» (L'emploi du temps, 2001), μια ταινία η οποία μίλησε για την κρίση που βιώνουμε σήμερα, πάρα πολύ νωρίς. Και χωρίς πολλά λόγια. Που, κυριολεκτικά, εδώ σημαίνουν φτώχεια. Κινηματογραφική ένδεια. Είπαμε: μια χαρά για θεατρικό, αλλά ως εκεί. Αφήστε που ιδεολογικά η ταινία χτυπάει την αγαπημένη μας Κούβα από μια εντελώς οπορτουνιστική σκοπιά. Καμία Ιθάκη, λοιπόν, κανένας Οδυσσέας, πουθενά Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες...

του Gaspar Noé. Με τους Karl Glusman, Aomi Muyock, Klara Kristin, Isabelle Nicou, Frank Wiess, Norman Jacques

Ταρατατζούμ προβοκάτσια!

του zerVo (@moviesltd)

Απαπά, τι ντροπής πράματα είναυτά και πιπέρι στο στόμα εκεινού που μας φιλμάρει, μονταζάρει και σερβίρει επί διώρου, ένα πορνό παραμύθι που διαρκώς κυκλοφορεί μια κοκαλιάρα με το μννιτς όξω. Θες να το πιστέψεις, θες όχι αυτές οι δυο γραμμές μου, ορίζουν και της πλάκας μου το σχόλιο για το καινούργιο πόνημα του μάστορα του γροθιά στο στομάχι Dobermann και του ασύλληπτης φόρμας Irreversible. Μπορεί ετούτος ο Γάλλος από το Παρίσι της Νότιας Αμερικής, Μπουένος Άιρες, να είναι φανατικός οπαδός της έκθεσης της προβοκάτσιας, έλα μου που εγώ όμως είμαι ορκισμένος πολέμιος της. Κι όταν προβοκάρεις έτσι για το Θεαθήναι σου και για να σε κουβεντιάζει ολάκερη η Κρουαζέτ αντί να ασχοληθεί και με τίποτις κινηματογραφικό, ε, δεν είναι τίμιο προς το πρόσωπο εκείνου που παλεύει ο φουκαράς με νύχια και με δόντια για να κάνει το όνειρο του αλήθεια, χωρίς μέσα, χωρίς υπερσύγχρονες κάμερες, χωρίς μία στην τσέπη, χωρίς να είναι γνωστός, χωρίς να τονελένε Noe.

Αγέλαστος και ασυμπάθιστος Αμερικάνος σπουδαστής κινηματογράφου ονόματι Μέρφι, γνωρίζει εις Παρισίους φοιτήτρια της ΑΣΚΤ και παθαίνει μαζί της. Ξεχνά πως τραβούν οι κάμερες, λησμονεί τι είναι το βιζέρ, ούτε που θυμάται πως κλείνει η κλακέτα, του αρκεί μόνο να βρίσκεται μέσα στην ηφαιστειώδη αγκαλιά της. Κι εκείνη, η Ηλέκτρα, δεν πηγαίνει πίσω. Αντιθέτως βαδίζει μπροστά, πολύ μπροστά, αφού από αμφίπλευρη παρακίνηση, οι δυο τους θα επιθυμήσουν να γευτούν κάθε γνωστή και άγνωστη πτυχή του σεξ, του πάθους και του έρωτα. Τρίγωνα, τετράγωνα, περιπτύξεις σε μπάνια, δημόσιες τουαλέτες, πορνεία, με οτιδήποτε και οποιοδήποτε ερωτικό υποκείμενο ή με χωρίς και το ρομάντζο φουντώνει. Κάτι οι ένθεν κακείθεν ζηλοφθονίες, κάτι τα ξινά μούτρα της μαμάς του κοριτσιού, το ζευγάρι δεν θα τραβήξει μακρύ δρόμο. Σήμερα εκείνος, μπαμπάς βρέφους, συζεί με την παλιά τους γειτόνισσα και μητέρα του παιδιού του. Ακόμη πιο αγέλαστος και ακόμα πιο ασυμπάθιστος αναπολεί εκείνες τις ροζουλές ημέρες που με το κορίτσι του ολημερίς ήταν ένα.

Αυτή είναι λοιπόν η σύνοψη, αν δεν έχω κάνει κάπου κάποιο λάθος, αν και πολύ μικρή σημασία έχει στην εξέλιξη του στόρι, του αποτυχημένου έρωτα ενός Γιάνκη από το Κονέκτικατ, που κάνει την οποιαδήποτε φαντασίωση του πραγματικότητα, μπαινοβγαίνοντας στην αυλή της Βασίλισσας της καρδιάς του. Που είναι το ενδιαφέρον, έτσι ρε αδερφέ για να πούμε ότι είδαμε την γαλλόφωνη εκδοχή του 500 Days Of Summer ασούμε? Πουθενά! Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι συναντήθηκαν, τα έφτιαξαν, το έκαναν (supersic) και χώρισαν, όπως δηλαδή συμβαίνει σε καναδυό δισεκατομμύρια ανάλογες περιπτώσεις καθημερινά σε όλο τον κόσμο. Όοοοχι, όμως λεβέντη, μου, αυτό που έκαναν θα το παρακολουθήσεις live σου λέει ο Γάσπαρης, γουστάρεις δε γουστάρεις, για να σε φτάσει στα άκρα κατά τα θέλω του. Να έχεις χάρη αγαπητέ μου ντιρέκτορα που έχω ορκιστεί, να μην φύγω ποτέ από ταινία στο μέσον της, αλλιώς...

Να πούμε τα θετικά. Ο Noe είναι πολύ καλός μάστορας στο κτίσιμο περιβάλλοντος. Κι εννοώ πραγματικού περιβάλλοντος, εφόσον σου δίνει επακριβώς την αίσθηση διαφορετικών τοποθεσιών, με την χρήση εναλλακτικών συναισθημάτων. Δεν πιστεύω πως υπάρχει δεύτερος στο να φτιάχνει κλίμα νάιτ κλαμπ μέσα από το feeling του σουρωμένου / μαστουρωμένου. Σε αυτό εδώ τον βοηθά και η πανάξια αναφοράς διεύθυνση της φωτογραφίας του, που παλεύει μέσα σε σκοτάδια και ημισκόταδα και εντέλει αριστεύει κόντρα στις αντιξοότητες. Όπως επίσης αναφοράς χρήζει η αναμφισβήτητη τόλμη των όχι πορνοστάρ ερμηνευτών, να αποδώσουν τις υπέρμετρα πιπεράτες σεκάνς - και μόνον, αφού από υποκριτική αποδίδουν κάπου κοντά στο ζερό. Τέλος θετικών.

Η γραμμή της αφήγησης του - εξ όσων αντελήφθην μετά από μιάμισι φορά που παρακολούθησα το Love - είναι τόσο ιδιότροπη, ασύνταχτη, ανεξήγητη και απροσπέλαστη, σε τέτοιο βαθμό που νομίζεις πως έχεις δέκα κομματάκια, από δέκα διαφορετικά παζλ και πρέπει να τα βάλεις σε ρότα. Και στο τέλος να μην νοιάξει και κανέναν αυτή η τάξη είναι η σωστή. Πέραν της απουσίας λόγου αναφοράς στην κοινότυπη ροματζαδούρα, τα πάντα αφετηρούνται και εξαντλούνται στις μέχρι και δεκάλεπτες ερωτικές ποζετσιόνες, που τις μετράς τις ξαναμετράς, τις προσθέτεις τις διαιρείς, μπας και τα δευτερόλεπτα τσουλήσουν και εκπνεύσει το δίωρο. Όσο για τις παρεμβαλλόμενες τρισδιάστατες σηκωμάρες και εσπερματώσεις, έχουν πράγματι την πλάκα τους. Συγχαρητήρια στον Noe διαθέτει καταπληκτική έμπνευση προοπτικών.

Για πες: Διαθέτει όμως και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Εκείνου η Παλιο-Τρουμπίσια φάτσα είναι αυτή που πιθανόν να χωρίσει το ντουέτο, αφού ως προχώ καθηγητής, στην σκεπτική του Αμερικανάκου μάλλον την πέφτει στο κορίτσι του, με εκείνου το μικρό όνομα βαφτίζεται το νεογνό, εκείνου το επώνυμο αποτελεί την θύμηση του τελευταίου ex της Ηλέκτρας. Μια ταινία για πάρτη μου, όπως μας τραγουδάει ο ατίθασος Φραντσέζος, που για πάρτη του θα παραμείνει, εφόσον δεν βρίσκω και κανέναν λόγο για να της δώσει σημασία κανείς.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Οκτωβρίου 2015 από την Hollywood Ent.

του Joe Wright. Με τους Levi Miller, Hugh Jackman, Garrett Hedlund, Rooney Mara, Adeel Akhtar, Lewis MacDougall, Amanda Seyfried, Nonso Anozie, Jack Charles, Cara Delevingne

Πανάκριβη ματαιοδοξία!

του zerVo (@moviesltd)

Από τις πιο αγαπημένες μορφές του σινεμά εκείνη που στις αρχές του 20ου αιώνα ξεπήδησε από την έμπνευση του θεατρικού συγγραφέα J.M. Barrie, μιας και από το 1924 που για πρώτη φορά περνούσε από τις σελίδες στο εκράν, τουλάχιστον μια ντουζίνα περιπτώσεις, έχουν κρατηθεί στην μνήμη. Από εκείνη την αξεπέραστη των κινουμένων σχεδίων που έκανε εισπρακτικό πάταγο για χάρη της Disney εξήντα χρόνια πριν, έως την παραμυθένια εκδοχή του Spielberg με το κορυφαίο all star καστ και από εκείνο το πιότερο τηλεοπτικό περιπετειάκι με την Mia Farrow και τον Danny Kaye του 76 μέχρι το πιο ενήλικο Finding Neverland, πάντοτε η φιγούρα του Πίτερ Παν είχε μια ιδιαίτερη σχέση με την Έβδομη Τέχνη. Πολύ θα ήθελε την αλυσίδα της επιτυχίας να συνεχίσει το πανάκριβο και μεταμοντέρνο Pan, μα τελικά το πρότζεκτ πνίγηκε γρήγορα μέσα στην υπέρμετρη ματαιοδοξία του.

Ήταν μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα, όταν ο νεογέννητος Πίτερ αφηνόταν από την απελπισμένη μητέρα του στα σκαλιά του Λονδρέζικου ορφανοτροφείου. Δώδεκα χρόνια μετά κι ενώ ο μεγάλος πόλεμος έχει προκαλέσει χάος στην Βρετανική πρωτεύουσα, ο ατίθασος πιτσιρίκος θα νιώσει την ανάγκη να εντοπίσει τα ίχνη της πραγματικής του οικογένειας, γεγονός που θα του αποφέρει μόνο τιμωρίες από την βασανιστική διευθύντρια του ασύλου. Μέχρι την βραδιά που θα του αλλάξει την ζωή, όταν εντελώς αναπάντεχα και ανεξήγητα, από το πουθενά θα εμφανιστούν ιπτάμενες πειρατικές καραβέλες, αρπάζοντας με αγριότητα το ένα μετά το άλλο τα αιφνιδιασμένα αγόρια.

Τελικός προορισμός του μακρινού ταξιδιού για τον Πίτερ και τους συνομήλικους συντρόφους του, η Χώρα του Ποτέ. Εκεί που κάτω από τις εντολές του κακίστρου Μαυρογένη, θα ριχτούν σαν σκλάβοι στα μεταλλεία, αναζητώντας το μαγικό νεραϊδένιο ορυκτό. Αντιδρώντας στην καταπίεση των φυλάκων του ο μικρός, θα τιμωρηθεί από τον υπερφίαλο ηγέτη των κουρσάρων και θα οδηγηθεί στην άκρη του εναέριου βατήρα με σκοπό να ριχτεί στο κενό. Προς τεράστια έκπληξη όλων ο Πίτερ θα αποδείξει πως διαθέτει πτητικές ικανότητες, γεγονός που θα ξυπνήσει στο μυαλό του Μαυρογένη τα γραπτά της προφητείας που λέει, πως το παιδί που καταφέρνει να πετά, θα είναι κι εκείνο που δεν θα του κλέψει μόνο την δόξα, αλλά θα του στερήσει και τη ζωή.

Ακούγεται κομματάκι τρομακτικότερο από τις συνηθισμένες ιστορίες για παιδιά, όπως τις εκφράζει η παρουσία του Αγοριού που δεν μεγάλωνε ποτέ και πραγματικά έτσι ακριβώς είναι, εφόσον πολύ σύντομα στην αφήγηση λησμονούμε τις παραμυθένιες αερόβολτες πάνω από τις στέγες και τις καμινάδες της νυχτερινής Λόνδρας ή τα χέρι - χέρι υπό τις οδηγίες της Τίνκερμπελ ονειρικά ταξιδέματα των ορφανών. Το αθώο υφάκι του καρτούν, εδώ σβήνει από την στιγμή που η κάμερα εισέρχεται μέσα στην λιγδωμένη κουζίνα του ιδρύματος, με το Pan να δίνει την εντύπωση πως θα ακολουθήσει μια κάπως πιο Όλιβερ Τουίστ εκδοχή του μύθου. Η πραγματικότητα πολύ σύντομα διαψεύδει, μιας και από το πρωτότυπο οι εδώ σεναριογράφοι, δεν κρατούν παρά μόνο την απλούστατη θεματική βάση, κτίζοντας πόντο με τον πόντο μια καταιγιστική και δίχως ανάσα περιπέτεια δράσης, σημαντικά μακριά ακόμη κι από εκείνη την ευφάνταστη του δια χειρός Μούσια Hook.

Σε συνδυασμό μάλιστα με τα πολύ σωστά μελετημένα και σχεδιασμένα στους υπολογιστές ειδικά εφέ, τόσο σε πρώτο πλάνο, όσο και στο φόντο, ορίζει ευθύς εξαρχής την φιλοδοξία της Warner να προσφέρει όσο το δυνατόν περισσότερη φαντασμαγορία, για να χορτάσει το μάτι ακόμη και του πιο πεινασμένου για πολύχρωμες μάχες με κορβέτες που σχίζουν τα ουράνια. Είναι γνωστό όμως από το παρελθόν ενός εκ των κορυφαίων φανφαρόνων και ουχί οικονόμων της απεικόνισης Joe Wright, πως ο Εγγλέζος θα βάλει σε κάθε πλάνο του όσο πιο πολλά στοιχεία, να πυκνώσει και πολλαπλασιάσει τις χίλιες λέξεις της εκάστοτε εικόνας του κι αυτό πανεύκολα προκαλεί γρήγορο κορεσμό, με συνέπεια στο δεύτερο μέρος - που το στυλ γίνεται κάπως πιο Indiana Jones στην ζούγκλα των Fairies - να μην επιθυμείς να ακούσεις ούτε μια κανονιά, ούτε μισό πυροβολισμό. Φυσικά η ευχή σου ποτέ δεν πραγματοποιείται, το τέμπο παραμένει υψηλό και την ώρα των τελικών credits έχεις μεν χειροκροτήσει την αρτιότητα της τεχνικής, έχεις μπουχτίσει όμως κι από φανφάρα, τουλάχιστον για τις δέκα επόμενες ταινίες που θα δεις.

Για πες: Δεμένο σε χημεία το δίδυμο της τσαχπίνας Mara και του ζεν πρεμιέ Hedlund, που κτίζουν συν τον μπόμπιρα Levi Miller ένα τριγωνάκι σούπερ ηρώων που δεδομένα επιθυμείς να βάλουν πλάτη και να εξολοθρεύσουν τον παράξενο μέσα στις ασύνταχτες μπογιές του μέικ απ και τις τρίχες του ιδιόμορφου κουρέματος Hugh Jackman. Πρόσεξε με δεν λέω του Μαυρογένη, του Jackman λέω, μιας και ο Αυστραλός προς πολύ μεγάλη μου έκπληξη, είναι σε ετούτο τον ρόλο, που κανονικά θα έπρεπε να παίξει στα δάκτυλα του, τόσο κακόσχημα αρνητικός, που δεν πρέπει να νιώσεις την παραμικρή έκπληξη αν τον πετύχεις πρώτο φαβορί της λίστας των Razzies.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Οκτωβρίου 2015 από την Tanweer

The dark side...and the light! Απλά και μόνο στο άκουσμα ξανά του μουσικού θέματος που στην ψυχή των παλαιότερων ξυπνά νεανικές αναμνήσεις περιπετειώδους επιστημονικής φαντασίας, σημαίνει πολλά, απίστευτα πολλά, η εμφάνιση του πρώτου τίζερ τρέιλερ της έβδομης περιπέτειας των Star Wars, The Force Awakens. Δεν έχουν ακόμη διασαφηνιστεί λεπτομέρειες του σεναρίου, ούτε και το προωθητικό κλιπ κάνει τον δεδομένο θεατή του σοφότερο ή πιο γνωστικό γύρω από το θέμα της ιστορίας που υπογράφει σκηνοθετικά ο έμπειρος πλέον στο genre J.J. Abrams, σίγουρα όμως είναι κι αυτό μια απτή πλέον απόδειξη πως ο Πόλεμος των Άστρων, επιστρέφει δριμύτερος στο εκράν για να συγκινήσει ξανά τους αμέτρητους φανατικούς του υποστηρικτές, σε έναν περίπου χρόνο από σήμερα, στις 18 Δεκεμβρίου 2015, από την Disney. Υποσχόμενο και πάλι την υπέρτατη κινηματογραφική εμπειρία των μονομαχιών στο διάστημα, σε συνέχεια, ελπίζουμε όλοι εμπνευσμένη, όλων εκείνων των συνταρακτικών στιγμών, που έδεσαν απόλυτα θεματικά στο κλείσιμο του Episode Three, κοντά μια δεκαετία πριν. Το κορυφαίο franchise στην ιστορία του σινεμά, όπως το φαντάστηκε δεκαετίες πριν, ο μεγάλος Lucas ξαναγυρνά. May the force be with us!

Και μαζί του πλειάδα αστέρων που πέρασαν από τις εικόνες του στα προηγούμενα τεύχη, όπως οι Harrison Ford, Carrie Fisher, Mark Hamill, Anthony Daniels, Peter Mayhew και Kenny Baker, που θα συντροφεύσουν τους πρωτοεμφανιζόμενους στην περιπέτεια John Boyega, Daisy Ridley, Adam Driver, Oscar Isaac, Andy Serkis, Domhnall Gleeson, Max von Sydow, Lupita Nyong’o.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Δεκεμβρίου 2015 από την Feelgood

του Genndy Tartakovsky. Με τις φωνές των Adam Sandler, Andy Samberg, Selena Gomez, Kevin James, David Spade, Steve Buscemi, Keegan-Michael Key, Molly Shannon, Fran Drescher, Mel Brooks

It's A Boy!

του zerVo (@moviesltd)

Παραδοσιακά τέτοιες εμπορικές ευκαιρίες δεν τις αφήνει εύκολα να πάνε χαμένες η Sony Animation, φροντίζοντας να διανθίσει κάθε επιτυχημένο της βήμα, με τουλάχιστον ένα σίκουελ. Όπως ακριβώς λοιπόν συνέβη στις περιπτώσεις των Smurfs και φυσικά του Cloudy With A Chance Of Meatballs, έτσι ακριβώς και με το Hotel Transylvania, ένα δεύτερο αδελφάκι ακολούθησε με κάποια χρόνια διαφορά την γνώριμη συνταγή που απέφερε αρκετά κέρδη στα απανταχού box office. Και για να μιλάμε με νούμερα, ο τετραπλασιασμός του αρχικού κόστους των 85 εκατομμυρίων, που επέστρεψε περισσότερα από 350 εκ. στα ταμεία του στούντιο, δεν μπορεί παρά να είναι άκρως δελεαστικός στον οδηγηθεί κανείς πανεύκολα στην πανεύκολη απόφαση της θεματικής συνέχειας.

Παρουσία τεράτων από την μεριά της νύφης και ανθρώπων από εκείνη του γαμπρού, θα λάβει χώρα ο λαμπερός γάμος της κόρης του Δράκουλα, Μέισι και του συνεσταλμένου και χαμηλότονου Τζίνι, μια ολόκληρη επταετία μετά την γνωριμία τους στο ξενοδοχείο του μπαμπά. Η μεγάλη έκπληξη για τον Κόμη με τα σουβλερά δοντάκια, θα επέλθει λίγες στιγμές κατόπιν της τελετής, όταν η θυγατέρα του θα τον πληροφορήσει πως μέσα στο προσεχές διάστημα πρόκειται να γίνει παππούς, αφού η ίδια βρίσκεται σε ενδιαφέρουσα.

Το εννιάμηνο της προσμονής θα περάσει γοργά και στον κόσμο θα έρθει ο κατ εικόνα και ομοίωση του πατρός του, επίσης κοκκινοτρίχης Ντένις, για τον οποίο ο Ντρακ έχει μεγαλεπήβολα και φιλόδοξα σχέδια κατά νου. Πεπεισμένος πως στις φλέβες του εγγονού του κυλάει δρακουλίσιο αίμα, θα αναζητήσει την ευκαιρία να τον διδάξει την τέχνη του καλού στοιχειού, πως να φοβίζει τον κόσμο όντα και ο ίδιος τρομακτικός. Για να τα καταφέρει απλώς θα χρειαστεί να περάσουν λίγα χρόνια, να φτάσει σε ηλικία σχολική, ε και κάποια στιγμή οι γονείς του να του τον εμπιστευτούν, γνωρίζοντας πως θα τον προσέξει σαν να είναι γιος του...

Πως λέει ο σοφός λαός λοιπόν? Των παιδιών μου το παιδί, είναι δυο φορές παιδί μου. Κάπως έτσι θα σκεφτεί και ο, σε χιουμοριστική έκφανση εδώ, Άρχοντας του Σκότους, που δεν διανοείται να πιστέψει πως ο εγγονός του δεν έχει την τάση ούτε να βγάζει νυχτεριδόφτερα, ούτε να πετάει ψηλά, ούτε οι κυνόδοντες του να είναι ασυνήθιστα μεγαλύτεροι από το κανονικό. Λίγες ημέρες θα του είναι απλά αρκετές, όταν οι γονείς του θα θελήσουν να βγουν για λίγο από την πόρτα της Πανσιόν, για να επισκεφτούν τον πραγματικό κόσμο, για να τον ρίξει τον πεντάχρονο στα βαθιά και να τον υποβάλλει σε όλες τις δοκιμασίες του τρόμου.

Φυσικά απευθυνόμενο στο πολύ νεαρό κοινό, το πόνημα του - ίδιου με την πρώτη φορά - σκηνοθέτη Gennady Tartakowsky, φροντίζει να μην ξεφύγει στιγμή από το χαλαρότατο ύφος των κινουμένων σχεδίων για παιδιά, συνεπώς δεν πρόκειται να συμβεί κάτι άσχημο στον πιτσιρίκο, παρότι οι μπόμπιρες σινεφίλ, θα βρουν ακραίο το δοκιμαστικό ρίξιμο του Ντένις στο κενό, για να δοκιμαστεί η ικανότητα του στο πέταγμα. Όχι ιδιαίτερα ευρηματικά τα αστεία, που επιμελείται εδώ ο έτσι κι αλλιώς γνώριμος για το ιδιαίτερα αμερικάνικο χιούμορ του Adam Sandler, που πέραν τούτου, φροντίζει να υποδυθεί και φωνητικά τον παππουλάκο Δράκουλα, που έχει υπέρμετρες βλέψεις για τον απόγονο του.

Για πες: Είναι γνωστό σε όλους όμως, πως το animation εδώ και δύο δεκαετίες έχει ξεφύγει από το υπεραπλουστευμένο στυλάκι "η πιτσιρικαρία να κόψει εισιτήριο για να διασκεδάσει" και έχει προχωρήσει πολλά βήματα παρακάτω, προσφέροντας το προαναφερθέν στοιχείο σε συνδυασμό με τον κοινωνικό προβληματισμό, ακόμη και για τους μικρούς θεατές, τυλιγμένο με την αρτιότητα του σκίτσου. Η Sony στην τρίτη τη τάξει δημοτικότητας δημιουργία της, υψηλά (όχι πανύψηλα και φυσικά μακριά από τα κορυφαία) στάνταρντς προσφέρει μόνο στην περίπτωση του σχεδιασμού, αφήνοντας σε εκκρεμότητα όλες τις υπόλοιπες απαιτήσεις που πρέπει να τσεκάρει το καρτούν του 21ου αιώνα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Οκτωβρίου 2015 από την Feelgood Ent.

Η νέα ταινία του Guillermo Del Toro δε θα μπορούσε να είναι κάτι λιγότερο από ένα κομψοτέχνημα, μια άκρως καλλιτεχνική, γοτθικά σκοτεινή ιστορία φαντασμάτων με καθηλωτικές ερμηνείες.

Στην Αγγλία του 19ου αιώνα, μια νεαρή συγγραφέας παραδίδεται στην έλξη της για έναν μυστηριώδη, χαρισματικό άγνωστο που θα την παρασύρει σε αιματοβαμμένα μονοπάτια πάθους. Προσπαθώντας να ξεφύγει από τα φαντάσματα του παρελθόντος της, βρίσκει «καταφύγιο» στον πύργο του, ένα σπίτι που ζει, αναπνέει και ματώνει, έχοντας καλά θαμμένα μυστικά που ζητάνε εκδίκηση. Εκεί θα συμβιώσει με τη ζηλιάρα αδελφή του συζύγου της, καθώς και με αρκετά φαντάσματα που κρύβουν την ανείπωτη, φρικτή αλήθεια, πως, δηλαδή, η αγάπη έχει τη δύναμη να μας μεταμορφώνει όλους σε τέρατα…

Ένα καθηλωτικό, μεταφυσικό, θρίλερ, ένα γοτθικό ρομάντζο, φόρος τιμής στο είδος ταινιών με στοιχειωμένα σπίτια (The Haunting, Innocents) το Crimson Peak, ανάμεσα στην επιθυμία και το σκότος, το μυστήριο και την τρέλα, ανασύρει κινηματογραφικές μνήμες αισθητικής, ανάλογης, με τις ισπανικές ταινίες του σκηνοθέτη.

Τέσσερα πόστερς χαρακτήρων με τις μορφές των βασικών προσώπων της ιστορίας, έδωσε στην δημοσιότητα η διανομή, αναλύοντας και την προσωπικότητα του καθενός, σύμφωνα με το ύφος (φως / σκοτάδι) που αντιπροσωπεύει.

Στις δικές μας αίθουσες, η ταινία Πορφυρός Λόφος (Crimson Peak) έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 22 Οκτωβρίου 2015 από την UIP

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Black Mass	Tanweer	1	78	24.139	24.139
2	Minions	UIP	4	100	19.389	251.721
3	The Intern	Tanweer	2	51	14.413	47.103
4	Everest	UIP	3	56	13.427	122.823
5	Hotel Transylvania 2	Feelgood Ent.	0	48	11.009	11.009
6	The Martian	Odeon	3	42	10.596	92.337
7	Inside Out	Feelgood Ent.	7	73	9.656	279.410
8	Youth	Odeon	1	7	9.007	9.007
9	Macbeth	Seven Spentzos	2	32	6.375	25.175
10	Regression	Seven Spentzos	1	24	5.530	5.530

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Ο Αστακός δεν είναι για χόρταση

του gaRis (@takisgaris)

Όταν έχεις κάνει μια διαδρομή από Κινέττα (2005) μέχρι Όσκαρς μέσω Κυνόδοντα (2009), τη δεύτερη μόλις ταινία σου, υπάρχει έκδηλα επιτατικό αίτημα respect. Οι κακεντρεχείς σφύριζαν El Castillo de la Pureza (1973). Ο Λ, ο Έλληνας Yorgos προχώρησε τον μπερντέ του παραπέρα. Ανέβηκε τις Άλπεις (2011) υφαρπάζοντας το βραβείο σεναρίου, σπρώχνοντας τα περικεχαρακωθέντα όρια του συστημικώς ορθού. Μπολιάζοντας deadpan-ιτέ με το τσουβάλι, καγχάζοντας με κλειστά μέχρι τριξίματος δόντια απέναντι στη μεφιστοφελικά ζαβολιάρα ανθρώπινη ανασφάλεια που καίει ζωντανή την ατομική ελευθερία. Τρεις ταινίες για μάχη των φύλων και φυλών και φίλων εναντίον αφίλων. Τα ταμεία παραμένουν κλειστά, η χρηματοδότηση ανεπαρκής για άρτχαουζ λαμπορατορισμούς. Ο L παίρνει την πλέον γυναίκα του Αριάν Λαμπέντ και πάνε Λονδίνο. Ο Ευθύμης Φιλίππου παραμένει το σεναριακό του άλτερ ίγκο. Η μεγάλη του αγάπη ο Νίκος Παπατάκης των πέντε ταινιών και των προχώ για το 1967 Οι Βοσκοί (της Συμφοράς). Ξανά το (βουκολικό) σύστημα στο καναβάτσο.

Αλλά και το βίτσιο. Για τον υπογράφοντα, ο Λάνθιμος είναι το χιπστερούδι αγγόνι του Marco Ferreri (από τον οποίο τσεκάρησε πρόσφατα το O Ντίλλιντζερ Είναι Νεκρός αλλά σημειολογικά φαντάζει εγγύτερος στο Μεγάλο Φαγοπότι ή τον ερωτικό φετιχισμό του I Love You). Κοιτάς το πόστερ του Αστακού και μυρίζει έντονα μέγα αλεμάνο ντιζάινερ Hans Hillman. O L έχει Βαγγέλλιο το Notes on the Cinematographer του Bresson, απεχθάνεται τους τεχνητούς φωτισμούς και το μέηκ-απ. Κατάλοιπο ή όχι της νόου μπάτζετ εκκίνησής του, θα προτιμήσει για πρώτη φορά να πληρώσει όλους τους συντελεστές (μαζί και τον ίδιο) με τις 5 εκατομμύρια αγγλικές στερλίνες της παραγωγής. Πέρα από την κεντρική ηρωίδα-αφηγήτρια Rachel Weisz δεν είχε άλλους ηθοποιούς κατά νου, οπότε το στάρντομ των Farrell - C. Reilly - Whishaw - Seydoux του ήρθε κουτί και είπε ευχαριστώ. Χώρια την Olivia Colman (Τυραννόσαυρος) που θα ενσαρκώσει την Άννα των Στούαρτς στην επόμενη ταινία του The Favourite μαζί με Emma Stone και (φυσικά) τη Weisz.

Η οποία Rachel του οσκαρούχου κλάς, τον ακολούθησε στο Τορόντο με ιδιαίτερη χαρά για να τον ακούσει να μας μιλάει στο κατάμεστο Princess of Wales με αυτά τα απροσδιόριστα αγγλικά, δείχνοντας εξαιρετικά low profile και ενδεχομένως έτοιμος να συντηρήσει το μύθο που γρήγορα έχει φτιασωθεί πάνω στον καμβά των ταινιών του: Τριπάκια κοινωνικής ψυχολογίας σε δυστοπικά απροσδιόριστο χρονικά αντι-εξουσιαστικό καμβά. Ο Αστακός, σύμβολο του κινήματος του σουρεαλισμού, είναι ον μακρόβιας γονιμότητας. Ο γάμος είναι το συμβόλαιο που θα καθορίσει τους όρους επίτευξης αυτού του στόχου, δηλαδή διατήρησης της ωφέλιμης για την επιβίωση κοινωνικής μάζας. Ο Λάνθιμος σπάει πλάκα με τον γνωστό ειδεχθώς βίαιο τρόπο, ως γνήσιος αναρχικός αντι-κοινωνιστής, έχοντας δάνεια κι από το την παλιά κωμική βρεταννική σειρά Hotel. Ως επίσης κόμης του absurdism θα γκεμιάσει τις ερμηνείες και θα χτίσει το μονήρες σύμπαν των απελπισμένων του ανέραστων στις ερημιές ως άγρια ζώα.

Θα τους δώσει 45 ημέρες ευκαιρία ζωής να νταραβεριστούν, με κάθε ευτελή τρόπο για να διαιωνίσουν τη μοχθηρή στη βάση της θρησκεία του ζευγαρώματος. Και αφότου περι-πλανηθεί σκοτώνοντας τους αδέξιους εραστές ωσάν νο-μιστερ-άκια, θα καταλήξει στην αφετηρία αναρωτώμενος: Κάλλιο ο θάνατος της μοναξιάς από την εθελοτυφλία του έρωτα; O Λάνθιμος, πάει, έφυγε, με την κάθε έννοια. Έχει στίγμα που μόνο ο Αγγελόπουλος ευτύχησε να απολαμβάνει παγκοσμίως στη διεθνή καριέρα του. Άρα, κατάστεφτος από φεστιβαλικές δάφνες, δε θα ανησυχήσει ποτέ για εισιτήρια. Έχει πατέντα και κριτική αποδοχή. Τεχνικά, όπως πρώτος ο ίδιος ως αληθινά σεμνός καλλιτέχνης γνωρίζει, έχει δρόμο ακόμη. Μακάρι να γίνει Lars trier (στα καλά του) κι όχι Von Trier (στα καραγκιοζιλίκια του). Ο Αστακός του έχει πολύ τσαχπινιά και γοητεύει για να σε αφήσει στα μισά με μια ανίκητη λιγούρα. Αισθάνομαι πως ο Κυνόδοντας ακόμη αναζητά Τραπεζίτες.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Οκτωβρίου 2015 από την Feelgood Ent.

Ένας άντρας έσπασε όλα τα ρεκόρ, ένας άντρας γκρέμισε όλους τους φραγμούς! Με μια από τις θρυλικότερες μορφές στα χρονικά του παγκόσμιου αθλητισμού, εκείνη του ενός και μοναδικού Τζέσε Όουενς, ασχολείται το φιλόδοξο biopic που σκηνοθετικά υπογράφει ο Stephen Hopkins, δημιουργός μια φορά κι έναν καιρό των Lost In Space και φέρει τον λογικό τίτλο Race. Πρόκειται για την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη των κατορθωμάτων του έγχρωμου αθλητή, που εν καιρώ έντονων ρατσιστικών αντιπαραθέσεων στην πατρίδα του, θα εκπροσωπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου του 1936 και θα κερδίσει, με χαρακτηριστική άνεση μάλιστα τέσσερα χρυσά μετάλλια. Ρεκόρ που παρέμεινε ακατάρριπτο για δεκαετίες και που επετεύχθη μπροστά στα μάτια του φασίστα Χίτλερ, που ήδη είχε βάλει μπροστά το μακάβριο και φονικό σχέδιο του, να αφανίσει ένα ολόκληρο γένος, αλλά και να ξεκινήσει παγκόσμιο πόλεμο, επιθυμώντας την ολοκληρωτική κυριαρχία της χώρας του. Τυπικού ύφους για μια βιογραφία εποχής, μοιάζουν τα πλάνα που συνθέτουν το πρώτο, ενδιαφέρον τρέιλερ του φιλμ, που η Focus Features έχει αναλάβει υπό την εποπτεία της και πρόκειται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 15 Οκτωβρίου 2015.

Μια πρώτης τάξης ευκαιρία να ανεβάσει το σταρικό του επίπεδο, δίνεται στον νεαρό Stephan James, που ερμηνεύει εδώ τον κορυφαίο αθλητή, αντικαθιστώντας στην πορεία του πρότζεκτ, τον σαφώς πιο γνώριμο του στο σινεφίλ κοινό John Boyega. Μαζί του επί της οθόνης εμφανίζονται επίσης και οι Jeremy Irons, carice Van Houten, Shanice Banton, Jason Sudeikis και William Hurt.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Απριλίου 2016 από την Odeon