Movies Ltd

Μια ολάκερη ζωή! Από τις ταινίες που έφυγαν με δόξες και τιμές από το πιο πρόσφατο φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου, υπήρξε το 45 Years, που ορίζει την τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Andrew Haigh (Weekend, Looking). Πρόκειται για μια ρεαλιστική μελέτη χαρακτήρων, δύο προσώπων που έχουν διανύσει ο ένας στον άλλο σχεδόν ολόκληρη την περίοδο της ύπαρξης τους σε ετούτο τον κόσμο. 45 χρόνια, κοντά μισό αιώνα θα κλείσουν σε μία εβδομάδα παντρεμένοι η Κέιτ Μέρσερ και ο σύζυγός της και εκείνη προετοιμάζει ήδη μια γιορτή για να τιμήσει το ευχάριστό αυτό γεγονός. Μέχρι που ένα αναπάντεχο μαντάτο θα φτάσει στα αυτιά του ανδρός της, πληροφορώντας τον πως το σώμα της πρώτης του αγάπης, μόλις ανακαλύφθηκε νεκρό και παγωμένο, σκεπασμένο από τεράστιους όγκους χιονιού στις ράχες των Ελβετικών Άλπεων. Με μόλις πέντε ημέρες να απομένουν μέχρι την συννεφιασμένη πλέον επέτειο, τα μυστικά που θα βγουν στην επιφάνεια, δεν θα αφήσουν περιθώρια σε κανέναν για πανηγυρισμούς. Συγκινητική και δραματική η φόρμα που ακολουθεί ο δημιουργός, στοιχείο που διαφαίνεται και από το τρέιλερ του φιλμ, που μόλις έδωσε στην κυκλοφορία η πάντα εκλεκτική Sundance Selects, που αφού το ταξίδεψε επίσης και σε Τορόντο και σε Telluride, θα το κυκλοφορήσει και επίσημα στις αίθουσες στις 23 Δεκεμβρίου 2015.

Ασημένια Άρκτος ανδρικής ερμηνείας για τον Tom Courtenay, Ασημένια Άρκτος γυναικείας ερμηνείας και για την ξεχωριστή Κυρία Charlotte Rampling, γεγονός που σημαίνει πως από ελάχιστα μέχρι μηδενικά, θα είναι τα φλμικά ζευγάρια φέτος, που θα καταφέρουν υψηλότερη υποκριτική απόδοση, σε μια και μόνη συνάντηση τους στο εκράν.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

του Stéphane Brizé. Με τους Vincent Lindon, Yves Ory, Karine De Mirbeck, Matthieu Schaller, Xavier Mathieu, Noël Mairot, Catherine Saint- Bonnet

Ανοχή ή Ανέχεια?

του zerVo (@moviesltd)

Είναι και η ηλικία που έχει κτυπηθεί περισσότερο από κάθε άλλη, την σχεδόν δεκαετία της παγκόσμια οικονομικής ύφεσης που διανύουμε. Με κάθε τρόπο και για κάθε λόγο, εκείνοι που διανύουν την μέση προς τα πάνω περίοδο της ζωής τους, όχι μόνο έχουν αποτελέσει τα μεγαλύτερα θύματα της αμείλικτης ανεργίας, όχι μόνο έχασαν κάτω από τα πόδια τους το σταθερό έδαφος που έχτιζαν μεροκάματο το μεροκάματο για δεκαετίες, όχι απλώς ένιωσαν παραπεταμένοι και ανήμποροι από τον μηδενιστικό περίγυρο, μα θεωρήθηκαν και οι βασικοί υπαίτιοι για το αδιέξοδο που έχουν οδηγηθεί οι κοινωνίες τους, ελέω των διαχρονικά κάκιστων επιλογών τους στις διοικητικές καρέκλες. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά και το παντελές σβήσιμο του οποιουδήποτε ονείρου τους, τότε δεδομένα πρέπει να μιλάμε για μια γενιά ολοκληρωτικά κατακερματισμένη.

Για 25 χρόνια υπήρξε υπάλληλος υπόδειγμα στην φάμπρικα που εργαζόταν, η απόφαση των διοικούντων το εργοστάσιο για περικοπές, τον οδήγησαν μαζί με άλλους 70 συναδέλφους του, στον συννεφιασμένο δρόμο του ταμείου ανεργίας. Κοντά είκοσι μήνες τώρα, ο πενηντάρης οικογενειάρχης Τιερύ Τογκουρντό, γυρίζει από εταιρία σε εταιρία μοιράζοντας βιογραφικά, περνώντας συνεντεύξεις, συνομιλώντας με ασεβείς προς την ύπαρξη του προσωπάρχες, βιώνοντας την μία και συνήθη κατάληξη κάθε φορά: Την απόρριψη. Απογοητευμένος από το συνεχές και αποτυχημένο κυνήγι της καινούργιας του εργασίας, με τα χρέη και τς υποχρεώσεις να τρέχουν κι ένα παιδί στην εφηβεία με έντονα κινητικά νευρολογικά προβλήματα να εκλιπαρεί για την στήριξη του, ο Τιερύ θα βρεθεί μπροστά στο φάσμα της απόγνωσης και της κατάθλιψης.

Μια ευκαιρία για να εργαστεί και πάλι θα του δώσει το γιγαντιαίο υπερμάρκετ της περιοχής του, προσλαμβάνοντας τον ως υπεύθυνο ασφαλείας, για να παρακολουθεί - και μέσω κλειστού κυκλώματος καμερών - τις κινήσεις ύποπτων πελατών και σε ενδεχόμενη παρανομία, να τους συλλαμβάνει και να τους τιμωρεί παραδειγματικά. Όταν τα καχύποπτα αφεντικά του, δώσουν οδηγία για ακόμη εντονότερο έλεγχο των συναδέλφων του, στην νευραλγική θέση των ταμείων, ο γαλουχημένος με ηθικές συνεργατικές αρχές άντρας, θα νιώσει κάτι να ραγίζει μέσα του. Κι αυτή θα είναι μόνον η αρχή.

Οπότε το δίλημμα που θα πέσει στο τραπέζι μπροστά στον μαραζωμένο μεσήλικα, θα είναι αν θα ακολουθήσει τον δρόμο των αξιών του, μη επιδεικνύοντας ανοχή στα διαρκή και επαναλαμβανόμενα θέλω των τομαριών προϊσταμένων ή θα σκύψει το κεφάλι και θα συνεχίσει το μεροδούλι μεροφάι, λειτουργώντας σαν τύποις μπάτσος τόσο εξωτερικών, όσο και εσωτερικών υποθέσεων. Το δεύτερο διάβα, αν και θα του κάψει τα σωθικά, όντας μια ζωή συντροφικός και αλληλέγγυος σε κάθε εργατική μάχη, θα του διατηρήσει την θεσούλα στο μπακάλικο και συνεπώς τις μηνιαίες αποδοχές που έχει ανάγκη. Το πρώτο όμως, ενδεχόμενα θα σημάνει την αποτίναξη από πάνω του της επαγγελματικής ιδιότητας του ρουφιάνου, που τόσο τον ζορίζει, αυτομάτως θα τον θέσει ξανά στην τραγική θέση του ψαξίματος νέας και τρομακτικά δυσεύρετης επιστασίας.

Ένα είναι το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας που αφηγείται ε ρεαλισμό το La Loi Du Marche, στην ουσία όμως στην μελαγχολία του, απεικονίζεται το σύνολο εκείνων που η κρίση έθεσε στο περιθώριο, άλλοτε σαν αποτυχημένους επαγγελματίες, άλλοτε σαν ανίκανους, που δεν βαστούν τα πόδια τους, για να αποτελέσουν υπαρκτό εργατικό δυναμικό. Ανάκατα και σαν φωτογραφημένα σε σκόρπιες ώρες της καθημερινότητας ενός τέτοιου ανέργου τα σλάιντς που ορίζουν το άλμπουμ της συγκινησιακά φορτισμένης δημιουργίας του Stephane Brize. Πρώτος μάστορας ο arthouse συλλογιστικής Γάλλος στην οικονομία της πόζας των υποκειμένων του, βγάζει από κάθε ιδιαίτερο πλάνο τέτοιο αληθινό συναίσθημα που δεν θα έφταναν να μιλήσουν ούτε μια μυριάδα λέξεις. Φροντίζοντας πέρα από κάθε ένα γύρισμα της πλάτης σε έναν ταπεινό μεροκαματιάρη, που έδωσε και το αίμα τους για τους παλιούς του εργοδότες, να τονίσει δύο βασικότατα στοιχεία. Την συντριβή της οποιασδήποτε ελπίδας και αισιόδοξου πλάνου για το πολύ κοντινό αύριο, αλλά και την Ιώβειο υπομονή που επιδεικνύει ο λαουτζίκος, υποχωρώντας μόνιμα μπροστά στο χρειαζούμενο κι απαραίτητο ξεροκόμματο που πρέπει να γυρίσει στο σπίτι, αφού πρώτα κτυπήσει τέλος η κάρτα της βάρδιας.

Τραβηγμένες με κάμερα στο χέρι οι εικόνες του Brize, είναι σπαρακτικές μα διόλου μελοδραματικές, άλλωστε τις περισσότερες εξ αυτών γνωρίζουν από πρώτο χέρι οι βουτηγμένοι ολοσχερώς στον βάλτο της απελπισίας συμπολίτες μας, που πανεύκολα μπορούν να εξάρουν αντικειμενικά την αληθινότητα τους. Εκεί που δεδομένα θα κομπιάσουν, θα λυγίσουν, ίσως θα δακρύσουν, είναι στην μέθοδο που ακολουθεί ένας από ρους σημαντικότερους Ευρωπαίους πρωταγωνιστές της γενιάς του, ο Vincent Lindon, για να αποδώσει τον ανθρώπινο Τιερύ του. Τον βασανισμένο πρώην υπάλληλο, τον κατατρεγμένο άνεργο, τον τρομαγμένο υποψήφιο για μια θέση, τον φουκαριάρκη φαμιλιάρη που αδυνατεί να προσφέρει το κάτι παραπάνω στους δικούς του, τον μονίμως εντολοδόχο κακομοίρη, που για πέντε δεκαετίες πορείας στον μάταιο τούτο κόσμο, έχει μάθει μόνο ένα πράγμα, να δέχεται υποδείξεις, κατευθύνσεις, οδηγίες, κανονισμούς από τους ανωτέρους, Καταπληκτικός ο Φραντσέζος, δεν χρειαζόταν άλλωστε Ο Νόμος της Αγοράς για να πειστεί το σινεφίλ κοινό, για την μοναδικότητα της έκφρασης του.

Για πες: Τυλίγοντας τον με κατά βάση ερασιτέχνες συμπρωταγωνιστές, που ο καθείς βάζει κι ένα λιθαράκι στο κτίσιμο του τείχους της απόγνωσης, ο Brize προσφέρει ένα δραματικό, βγαλμένο από την αλήθεια κοινωνικό σχόλιο, που απαντάται πλέον σε κάθε γωνιά των συντετριμμένων δυτικών πολιτισμένων σοσιετέ. Κι αν κάθε περίπτωση, ίσως έχοντας την νιώσει κι εσύ ενδέχεται να την ξεπεράσεις, σου είναι αδύνατον να το πράξεις και να μην γονατίσεις, την ώρα που ο ήρωας πιάνει αγκαλιά την καλή του για να την οδηγήσει στον χορό. Χορό μουντό, τηλεκατευθυνόμενο, απαθή, ρομποτικό, αγέλαστο και άκυρο. Πως μας κατάντησαν έτσι ρε φίλε?

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Οκτωβρίου 2015 από την Ama Films

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ποιητική πατριδογνωσία

Ντοκιμαντέρ ρε φίλε. Το πιο δύσκολο κινηματογραφικό είδος για να γράψεις κάτι παραπάνω από ένα σκέτο «μου άρεσε» ή «δεν μου άρεσε». Τα πάντα κρίνονται από δύο βασικότατες παραμέτρους: το ενδιαφέρον του θέματος και την προσέγγιση σε αυτό. Εντάξει, δεν θα υποκριθώ ότι έχω εντρυφήσει στα ντοκιμαντέρ – εν πολλοίς αποτελούν terra incognita για τον γράφοντα – αλλά δύο ονόματα σκηνοθετών που μπορώ να σκεφτώ, οι οποίο κατάφεραν και τα θέματά τους να είναι ενδιαφέροντα και να τα παρουσιάζουν με έναν τρόπο που να κάνει «γκελ» στον θεατή είναι ο Michael Moore από τη μια (προφανής επιλογή...) και ο συγχωρεμένος Michael Glawogger (ψαχτείτε) από την άλλη...

Ο Κουτσαφτής δεν είναι... Michael (!) αλλά χαράζει τον δικό του όμορφο και αναγνωρίσιμο δρόμο στο χώρο. Μετά την πρεμιέρα της ταινίας «Αρκαδία Χαίρε» στο 18o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, τον περασμένο Μάρτιο, όπου τιμήθηκε με το βραβείο της FIPRESCI (Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου) για την καλύτερη ελληνική ταινία, και την προβολή της στο πλαίσιο του 21ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας, το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ βγαίνει σε δύο αίθουσες της Αθήνας και σε μία της Θεσσαλονίκης με στόχο να επαναλάβει την απρόσμενη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία της ταινίας «Αγέλαστος πέτρα». Του προηγούμενου μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ του Κουτσαφτή, το οποίο πριν 15 χρόνια κατάφερε να φέρει θεατές στις αίθουσες κι όχι μόνον αυτό, αλλά να τους ευχαριστήσει κιόλας. Τα μάλα.
ΥΓ: Επειδή μιλάμε για ντοκιμαντέρ, δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «υπόθεση». Τι «υπόθεση» μπορεί να έχει ένα ντοκιμαντέρ; Γι' αυτό επιλέγουμε τη λέξη «θέμα», μιας που ταιριάζει περισσότερο, δεν συμφωνείτε;

Το Θέμα: Το «Αρκαδία Χαίρε» είναι μια περιπλάνηση στο χθες και το σήμερα της Αρκαδίας, ενός τόπου τόσο φορτισμένου με μύθους και αναφορές που μοιάζει να κατοικεί σε ένα πεδίο που δεν ανήκει αποκλειστικά στη σύγχρονη πραγματικότητα. Ενός τόπου που έχει τη δική του ξεχωριστή θέση στον χρόνο και τον χώρο, αλλά και στη συνείδηση αμέτρητων ανθρώπων ανά τους αιώνες, που ονειρεύτηκαν το ιδανικό της ή τα όσα η Αρκαδία συμβολίζει. Και συνεχίζει το δελτίο τύπου: «Φυλακίζοντας στιγμές στην απέραντη γραμμή του χρόνου, αποτυπώνοντας αποσπασματικές εικόνες μιας ένθεης φύσης, συνυφαίνοντας μύθους αλλοτινούς και ιστορικές μαρτυρίες, σταχυολογώντας θραύσματα και ψιθύρους, το κινηματογραφικό βλέμμα επιχειρεί να καταγράψει την ταυτότητα ενός τόπου που συναντά και συναντιέται με τα μεγαλειώδη ερωτήματα της ζωής. Ο ναός της Αλέας Αθηνάς, το τέμενος του Gregory Markopoulos, το αλώνισμα, η περικαλλής Μουχλιώτισσα, ο βυσσινόκηπος, ο νεομάρτυρας Δημήτριος δεν αποτελούν παρά ψηφίδες και θραύσματα αυτού του τόπου, της Τεγέας, που διηγούνται του βίου το πέλαγος. «Αρκαδία χαίρε»: Μια περιπλάνηση σε έναν τόπο που ακόμα και σήμερα τον ακολουθεί ο μύθος μια αινιγματικής επιγραφής. Et in Arcadia ego. Μια συλλογή θραυσμάτων. Ένας χαιρετισμός, σύντομος κι αμφίθυμος, όπως το πέρασμα του δρομέα που διανύει τα μεσάνυχτα τον κάμπο της Τεγέας».

Η άποψή μας: Όσοι έχουν δει την ταινία «Αγέλαστος πέτρα» θα αισθανθούν πολύ άνετα παρακολουθώντας τούτο το φιλμ. Γιατί; Μα γιατί όλα εδώ είναι, πώς να το πω, familiar. Εικόνες σε αλληλουχία, λόγος (από τον ίδιο τον Κουτσαφτή) σε αρμονία και το «κόλπο» πιάνει για άλλη μια φορά, μια χαρά. Η ιδιαίτερα αναγνωρίσιμη φωνή του σκηνοθέτη στο ρόλο του αφηγητή. μεταφέρει πληροφορίες και υλικό δίχως εξάρσεις, χωρίς θεατρινισμούς, με σταθερότητα, με σιγουριά. Μπορεί να σας φαίνεται αστείο αλλά είναι πολύ σημαντικό η φωνή που ακούς στην ταινία να μην σε εκνευρίζει, να μην σε κουράζει. Ιδίως όταν είναι πανταχού – σχεδόν – παρούσα. Από την άλλη, το υπέροχο μουσικό σκορ του Κωνσταντίνου Βήτα σιγοντάρει χωρίς να μπουκώνει και οι εικόνες είναι στιγμές που κυριολεκτικά μαγεύουν. Ιδού λοιπόν πως μια ταινία – ανάθεση (η παραγωγή είναι του Κοινωφελούς Ιδρύματος Μ.Ν.Στασινόπουλος - Βιοχάλκο) μπορεί να γίνει όχι μόνον ενδιαφέρουσα αλλά και απολαυστική για τον θεατή. Και να μπορέσει να συγκρίνει – χωρίς μεγαλοστομίες και αφορισμούς, αλλά λεπτά, με ευγένεια σχεδόν – το έτσι κι αλλιώς εξιδανικευμένο χθες με το κολασμένο σήμερα. Όχι και μικρό κατόρθωμα, έτσι;

Girlhood?

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Έρημά μου νιάτα, πού τσαλακωθήκατε

Τώρα, πείτε μου αν έχω άδικο: είναι τυχαίο το γεγονός ότι η «Νιότη» του Paolo Sorentino πριν βγει στις αίθουσες ως «Youth» (ή La giovinezza ιταλιστί) είχε ως... working title το «Il Futuro»; Εντάξει, η ταινία της Scherson προηγήθηκε εκείνης του Sorentino δύο ολόκληρα χρόνια. Το γεγονός, πάντως, ότι η ελληνική εταιρία διανομής αποφάσισε να τη βγάλει τώρα στις αίθουσες, την ίδια ακριβώς ημερομηνία με την ταινία του Sorentino, μάλλον δηλώνει την επιθυμία της να «τσιμπήσει» κανένα εισιτήριο από την περισσότερο προβεβλημένη «συντρόφισσά» της. Ιταλία, νεότητα, γυναικείο γυμνό, τέχνη ή «τέχνη» μερικές μόνο από τις ομοιότητες και έδεσε το γλυκό.

Αυτή είναι η 3η μεγάλου μήκους ταινία της Χιλιανής σκηνοθέτιδας Alicia Scherson, μετά τις ταινίες «Play» (2005) και «Turistas» (2009). Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο βιβλίο του συμπατριώτη της Scherson, συγγραφέα Roberto Bolaño (ο οποίος πέθανε πριν 12 χρόνια σε ηλικία 50 ετών). Τίτλος του βιβλίου: «Una novelita lumpen», ήτοι, μια μικρή λούμπεν νουβέλα. Να μην αναλύσουμε εδώ την έννοια του λούμπεν γενικότερα και του προλεταριάτου ειδικότερα, έτσι; Τίτλος πολλά υποσχόμενος, που βοηθάει (κάπως...) στην «ανάγνωση» της ταινίας, μιας ταινίας, πάντως, που «πετάει» τον μέσο θεατή έξω από αυτήν. Η ταινία προβλήθηκε μεταξύ των άλλων στα κινηματογραφικά φεστιβάλ του Sundance και του Rotterdam – μάλιστα, στην ολλανδική πόλη η ταινία τιμήθηκε και με βραβείο. Είμαι πραγματικά περίεργος να δω πόσα εισιτήρια θα κόψει η συγκεκριμένη ταινία στη χώρα μας.

Η υπόθεση: Η Μπιάνκα και ο Τομάς, δύο αδέλφια στην εφηβεία, χάνουν τους γονείς τους σε ένα τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα και μένουν μόνα στη Ρώμη, αναγκασμένα να αντιμετωπίσουν τη ζωή με όποιον τρόπο μπορούν, χωρίς να έχουν κανέναν στον οποίο να μπορούν να στραφούν για βοήθεια. Μια μέρα, ο Τομάς φέρνει σπίτι δύο φίλους του από το γυμναστήριο, οι οποίοι καταλήγουν να μετακομίσουν στο υπνοδωμάτιο των γονιών τους. Όταν κάποια στιγμή τα χρήματα αρχίζουν να τελειώνουν, οι δύο νέοι τους συγκάτοικοι συλλαμβάνουν ένα σχέδιο για να αλλάξουν την τύχη τους: να ληστέψουν έναν παλαίμαχο, τυφλό ηθοποιό και πρώην Μίστερ Υφήλιο με το όνομα Μασίστας, ο οποίος συνήθιζε να υποδύεται τον Ηρακλή σε b-movies του ’60.

Ο Μασίστας φυλά όλη του την περιουσία σε ένα χρηματοκιβώτιο στο σπίτι του, καθώς δεν εμπιστεύεται τις τράπεζες. Και ο μόνος τρόπος για να τον προσεγγίσουν είναι να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του, χρησιμοποιώντας την Μπιάνκα ως δόλωμα. Τα αδέλφια θα δεχτούν, περνώντας απότομα από την παιδικότητα στην απαγορευμένη ενηλικίωση. Καθώς όμως η Μπιάνκα περνά όλο και περισσότερο χρόνο με τον αινιγματικό αυτό ερημίτη στη σκοτεινή και λαβυρινθώδη έπαυλή του, η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκη.

Η άποψή μας: Παράξενη ταινία. Τα δύο αδέλφια καλούνται σε μια μάντρα αυτοκινήτων να πάρουν ότι μπόρεσε να σωθεί από την άμορφη μάζα λαμαρίνων στην οποία μετατράπηκε το αμάξι των γονέων τους και το μόνο που έχουν να πουν είναι πως το αμάξι ήταν χρώματος κίτρινου – μετά το δυστύχημα το αμάξι δεν έχει χρώμα. Η Scherson μας μπάζει στον κόσμο της σύγχρονης Ρώμης, μιας μεγαλούπολης παγωμένων συναισθημάτων, που κουβαλάει στα χώματά της το κλέος του παρελθόντος υπό τη μορφή πχ του Κολοσσαίου. Μόνο που το εμβληματικό μνημείο μπορεί να πουληθεί πλέον και ως... σταχτοδοχείο στους τουρίστες, ημεδαπούς και αλλοδαπούς!

Το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι; Με τη φωνή της ενήλικης Μπιάνκα να μας αφηγείται με φωνή off τα παθήματά της από εκείνη την περίοδο από ένα μακρινό (;) και αβέβαιο (;) μέλλον, η σκηνοθέτιδα ποντάρει στην αποστασιοποίηση. Σχεδόν κανένα συναίσθημα δεν βγαίνει στη μεγάλη οθόνη. Όλα είναι ένα παιχνίδι. Με μπόλικη κινηματογραφοφιλία: η Μπιάνκα, που δουλεύει ως βοηθός πιστολάκι σε κομμωτήριο, απαντώντας σε αυτά τα ανόητα τεστ του σωρού, που της κάνει μεταξύ σοβαρού και αστείου ένας συνομήλικός της, θέλει για εραστή τον Johnny Depp αλλά για πατέρα τον Brad Pitt!

Κι όλο αυτό το «παρασκήνιο» με τις ιταλικές «χλαμύδες», τις ταινίες με ήρωα τον Μασίστα, ε, κρατάνε ένα άλφα ενδιαφέρον για τον θεατή, που δεν χαλιέται όταν μια ταινία κινείται σε περίεργους ρυθμούς και ατραπούς. Ο θεούλης Rutger Hauer, που σφράγισε με την ερμηνεία του το υπέροχο «Blade Runner» (ξέρετε, εκείνο με το voice over, χε χε χε), έχει υποδυθεί ξανά τον τυφλό στον... «Τυφλό σαμουράι» (Blind Fury, 1989) ενώ και η γυναίκα του σε μια άλλη ταινία πεθαίνει από καρκίνο του στομάχου (!) - συγκεκριμένα στο σπουδαίο «Παράφορος έρωτας» (Turkish delight, 1977) του κανονικότατα ηδονοβλεψία, Paul Verhoeven. Παιχνίδια, παιχνίδια, παιχνίδια, αλλά στην τελική, τι; Κάποια εφέ είναι μαγικά, η μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικίωση παρουσιάζεται με ενδιαφέροντα τρόπο – χωρίς βεβαίως να λέγεται κάτι πραγματικά καινούριο – η Manuela Martelli συχνά πυκνά εμφανίζεται ολόγυμνη για τις ανάγκες του ρόλου της, ο Nicolas Vaporidis είναι όντως ελληνικής καταγωγής, όπως μαρτυρά το επίθετό του και υποδύεται τον έναν από τους δύο φίλους του Τομάς, το χρηματοκιβώτιο δεν θα κλαπεί ποτέ και η σεμνή τελετή λαμβάνει τέλος. Τι ήθελε να πει το ποιητή; Δικό σας!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Οκτωβρίου 2015 από την Weird Wave

Rebooting Depp

του gaRis (@takisgaris)

Από τον best- horror flick- ever -Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες (1984, RIP Wes…) έχουν περάσει γιοματάρι 30 χρόνια. Ο 21 Jump Street (1987) Johnny Depp παρέμεινε, εκτός από τον διαχρονικό μούσο του Burton, μια αντι-συμβατική leadin man περσόνα, με ήδη 3 οσκαρικές υποψηφιότητες την 5ετία 2002 - 2007 (και ερμηνεία καριέρας arguably, τον Sweeney Todd). Ο Τζόνη που έπαιξε μπαλίτσα με την Disney, ως εμβληματικός Κάπτεν Σπάροου στους (έχοντας τον ατέλειωτο δυστυχώς) Πειρατές της Καραϊβικής. εφηβικό απωθημένο απειράριθμων γυναικών (γκουχ-γκουχ, ονόματα γυναίκα μου δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε) σε φάση δημιουργικής στασιμότητας. Συμφωνάμε ωσταδώ; Πως όχι να μου πεις. Εκεί λοιπόν που ο Depp εξαντλείται εσχάτως σε εμφανίσεις μεταξύ Golden Globes και MTV Movie Awards, έρχεται με μπαρουτιασμένο αφιόνι το Black Mass του πρώην ηθοποιού και (με την τρίτη ταινία του) ενδιαφέροντος ως σκηνοθέτη Scott Cooper (Crazy Heart, Out of the Furnace) να τον διασώσει από το ελώδες υποκριτικό τέλμα. Το λες και ρημπούτ αυτούνο δα τώρα.

Άλλο ένα Βοστωνέζικο mobster flick θα σκεφτείς. Σωστά. Mystic River, Gone Baby, Gone και υπεράνω το διασκευασμένο άπω ανατολίτικο The Departed το οποίο σημειωτέον (δες καρτουνίστικη παραφορά Jack Nicholson) έπαιξε με το θρύλο του Jimmy (Whithey) Bulger, FBI’s Most Wanted Man, του μόνο πίσω από τον Μπιν Λάντεν πιότερο καταζητούμενου φυγά για 16 χρόνια (συνελήφθη το 2011). Του αρχινονού Μπάλτζερ, αδερφού τοπικού Γερουσιαστή παρακαλώ, μια δεσπόζουσα εγκληματική μορφή (καταδικάστηκε για 11 από τους 19 φόνους του εναντίον του κατηγορητηρίου) της νοτιοβοστωνέζικης ιρλανδικής μαφίας που συνεργάστηκε με το FBI με αντάλλαγμα να βγάλει «εκτός κάδρου» τους ιταλογενείς αντιπάλους. Εξού και το Black Mass (κάτι σαν ανίερη συμμαχία) της δουλειάς των Boston Globe ζουρναλιστών Dick Lehr και Gerard O’Neill που έφτιαξαν μαγιά για ένα σκοταδένιο, πνιγμένο στο αίμα και την κυριαρχική διαστροφή του Μπάλτζερ τριπ σε ένα μπάντφελλας σκορσέιζικο ριφφ.

Με διαλόγους τίγκα στο φακ (254 φορές) και μπρούχαχα νταηλίκι, o Depp έχει να παίξει περισσότερο με το φοβερό φιζίκ του και τα καταφέρνει περίφημα. Μπριγιαντιναρισμένος σταχτόξανθος καραφλογέρακας με φακό επαφής φιδίσιο μπλε και ψιλοκάβαλο παντελόνι σετάκι με μεσάτο τζάκετ. Σκληρά ζυγωματικά και σφιγμένα δόντια, σα το αγγόνι του σβούρα του James Cagney στα ασπρόμαυρα γκανγκστερικά του σαράντα. Ο Τζόνη έχει παίξει μην ξεχνάς και τον Ντίλιτζερ στο Public Enemies. Τιμώ την εδώ ερμηνεία και τη βλέπω ίσαμε πεντάδα. Όμως δε κρύβω πως την αισθάνθηκα one-note και κομμάτι oscar-bait. O Cooper έδωσε αγαλματίδιο στον The Dude και νομινέσο στη Maggie (Crazy Heart) – πιθανό να οδηγήσει ωστακεί εκτός του Depp και τον Joel Edgerton (παρεμπί δες το φετινό The Gift όπου σκηνοθετεί κιόλα να γουστάρεις), αν δεν τον προδώσει το aussie - βοστωνέζικο αξάν του John Connoly (o κολλητός του Whitey στο FBI) που υποδύεται. Στεναχωρέθηκα, μιλώντας για αξάν, με το μέγα και τρανό Benedict Cumberbutch, που παραμένει Λονδρέζος στο ρόλο του γερουσιαστή- αδερφού του Depp με τον οποίο δεν έδεσε χημικά.

Στον ματσίσμο υπόκοσμο του προβλέψιμα φαταλιστικού Black Mass οι γυναίκες είναι διακοσμητικά μπακγκράουντ ή ενοχοποιητικά στοιχεία προς εξαφάνιση. Όπως και νάχει, διακρίνεις μια μεζουράτα πνιγμένη αγωνία από τη Julianne Nicholson και μια ρημάδα αισθαντικότητα από την διασήμων γονιδίων Dakota Johnson. O Cooper σπέρνει κατά ριπάς τον τρόμο, γυρεύοντας μεγάλο ψάρι στα βρομόνερα της φιλμικής Μαφίας. Μπροστά στους γίγαντες του είδους Κοπολασκορσέιζηδες φαντάζει σα να ψαρεύει με αθερινόδιχτο. Και καλά στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας πιάσανε ξιφία 360 κιλών (ναταφήσω;) φέτο τον Ιούλιο αλλά μη το δένεις τώρα κόμπο και συ…

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Οκτωβρίου 2015 από την Tanweer

του Alejandro Amenábar. Με τους Ethan Hawke, Emma Watson, David Thewlis, Lothaire Bluteau, Dale Dickey, David Dencik, Peter MacNeill, Devon Bostick

Ο φόβος φυλάει τα έρμα...

του zerVo (@moviesltd)

Δεν είχε κλείσει καλά καλά ένας χρόνος από την πλέον μνημειώδη στιγμή στην κινηματογραφική προσέγγιση του μεταφυσικού, όπως την υπέγραψε και πρόσφερε ένας πανάσημος Αμερικανο-Ινδός και ένας εξίσου φιλόδοξος του σκηνοθέτης, που ήδη είχε δώσει δείγματα γραφής στην μακρινή από το Χόλιγουντ Ιβηρική πατρίδα του, έφτιαχνε το κατάλληλο φλιπ σάιντ, του σπουδαιότερου φιλμικού διπτύχου - προσκλητηρίου νεκρών. Στο πέρασμα του χρόνου, ο Σπανιολοχιλιάνος επέδειξε ικανότητες μοναδικές σε ευρύτατο μάλιστα πεδίο ειδών, με συνέπεια να θεωρείται ως ένας από τους αξιότερους εκπροσώπους της Ευρώπης, στην παγκόσμια σκηνή. Για τον Amenabar ποτέ δεν κράτησα μικρό καλάθι. Συνεπώς η απογοήτευση μου, δώδεκα χρόνια και μόλις δύο ταινίες, κατόπιν του καθηλωτικού Mar A Dentro, είναι τεράστια...

Η καθημερινότητα της μικρής, φιλήσυχης κοινωνίας της κωμόπολης της Μινεσότα, θα διαταραχτεί ανεπανόρθωτα, από την στιγμή που η 19χρονη Άντζελα, τρόφιμος πλέον του φιλεύσπλαχνου εκκλησιαστικού ιδρύματος, θα καταγγείλει στις αστυνομικές αρχές τον πατέρα και την γιαγιά της για ανείπωτες σεξουαλικές πράξεις πάνω της, προϊόντα αρρωστημένα της συμμετοχής τους στις παγανιστικές τελετές της τοπικής φράξιας σατανιστών. Μαζώξεις μυστικές, που λάμβαναν χώρα στον στάβλο του οικογενειακού αγροκτήματος τους, με την συμμετοχή διακεκριμένων προσώπων της περιοχής και που η πιο συνήθης κατάληξη τους είναι η αιματηρή προσφορά νεογνών στον διάβολο.

Προβληματισμένος από την αναπάντεχη εξέλιξη της υπόθεσης, όπου κατηγορούμενοι θα βρεθούν ακόμη και πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας, ο ντετέκτιβ Μπρους Κέννερ, μέσα από διαρκείς και επαναλαμβανόμενες ανακρίσεις των κρατουμένων, θα επιχειρήσει να βρει χωρίς σημαντικές βοήθειες από τους συναδέλφους του, την άκρη του νήματος. Ώστε τόσο να λυτρώσει την περιορισμένη κοινωνία από το στίγμα του Κακού που την βρήκε, όσο όμως και να λυτρωθεί ο ίδιος από τον εφιαλτικό φόβο καταδίωξης που τον διακατέχει και του έχει, σχεδόν, καταστρέψει την προσωπική του ζωή.

Σε μια από τις πιο περίεργες περιόδους για την απομακρυσμένη από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, μπερδεμένη αμερικάνικη επαρχία, στις αρχές της δεκαετίας του 90, μας μεταφέρει η ίντριγκα που ξετυλίγει το αυτοαναφερόμενο ως θρίλερ Regression. Εποχή που σε κάθε κουκκίδα του χάρτη των ΗΠΑ, σημαίνει συναγερμός υπό τον τρόμο της (μετά βεβαιότητος) ύπαρξης ομάδων λατρεία του Βελζεβούλη, που υποθάλπουν την ηρεμία και την ασφάλεια των υγιών, καλών κι αγαθών πολιτών. Δεν είναι τυχαίο που ετούτη η παράνοια των κουφιοκέφαλων rednecks, οδήγησε μέχρι και την φημισμένη για την συνέπεια της Δικαιοσύνη της Αστερόεσσας, στην κορύφωση της δικαστικής πλάνης, με την πλήρως αστήριχτη και απλούστατα εξιλεωτική καταδίκη των West Memphis Three, που η ενοχή τους σε ένα τριπλό (σατανιστικό λες?) έγκλημα, ουδέποτε αποδείχτηκε στην ακροαματική διαδικασία.

Σε αυτό λοιπόν το αφιονισμένο και πέραν πάσης λογικής στενότατο κύκλο, που τρεις δρόμοι ανεβαίνουν και δύο κατεβαίνουν, θα συμβεί το ανείπωτο, το εξωφρενικό. Τα άτομα που τον συνθέτουν, ως τα χθες καλοί και θρήσκοι ανθρώποι, σήμερα διώκονται ως λάτρεις του Αντίχριστου, που έχουν παρεκκλίνει της χριστιανικής πορείας. Δεν είναι άλλωστε και η πρώτη φορά που ένα τέτοιο, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, περιστατικό, μεταλλάσσεται σε μυθοπλασία, για να αποτυπωθεί στην μεγάλη οθόνη. Το ζήτημα στην παρούσα περίπτωση είναι εμείς οι θεατές, ως τι ακριβώς και με ποια genre ταυτότητα του, καλούμαστε να το παρακολουθήσουμε. Σαν κοψοχολιαστική ανατριχίλα? Ούτε γι αστείο, δεν θα υπάρξει μισή στιγμή που ενδέχεται να τρομάξεις. Ως αστυνομική καταδίωξη του loner True Detective? Μα ετούτος εδώ είναι πιο χεσμένος και από την πιτσιρίκα, που - όπως καταγγέλλει - την έχει βιάσει το μισό χωριό. Ως κοινωνική αν το θέλεις μελέτη, του τι μπορεί να σημαίνει στον τρόπο ζωής μιας κλειστότατης σοσιετέ, η έννοια της διαδεδομένης φήμης? Αν και το ξεκίνησε προς τα εκεί ο ντιρέκτορας κάπου στα μισά το παράτησε το τρικ, θέλοντας να ακολουθήσει μια πιο επιστημονικής εξήγησης - ίσως και φαντασίας - διαδρομή.

Συνεπώς ο Alejandro Amenabar, που επιστρέφει πίσω από την κάμερα κάπου έξι χρόνια μετά από την διττής αποδοχής Agora, στρέφει την ματιά του, άκουσον, άκουσον, στις κίβδηλες κατευθύνσεις που ενδέχεται να στρέψει την κοινή γνώμη η παντοτινή Τοτέμ Science, εδώ η ιατρική και βασικά η ψυχολογία, οδηγώντας το έτσι κι αλλιώς πενιχρής έμπνευσης σενάριο σε αδιέξοδα και βάλτους. Που πήγε και έμπλεξε ο Ισπανός μια κοινότυπη ιστορία μακάβριων τελετών με την αυθυποβολή και τα παρακλάδια της, ούτε που διανοούμαι να το πιστέψω, όταν ιδίως κάτι τέτοιο το έχει πράξει παντελώς αστήριχτα, χωρίς την παραμικρή πειθώ, όχι απλώς στην πλατεία που παρακολουθεί το πόνημα του, αλλά ούτε στους ίδιους τους συντελεστές του, που γυρνοβολάνε σαστισμένοι στα λιγοστά σκηνικά, της μικρού μπάτζετ ετούτης παραγωγής. Ποιος, ο Amenabar, που ανάστησε ολάκερη Αλεξάνδρεια, στην προηγούμενη ταινία του, εδώ να υποχρεούται να παίζει σε δύο, τρία κακοντυμένα σετς, κάνοντας τα κύκλους για να δείξει πως η κάμερα του έκαψε χιλιόμετρα στα γυρίσματα. Απογοήτευση!

Που και βέβαια αγγίζει και τους πρωταγωνιστές της αδιάφορης σε βαθμό χασμουρητών ιστορίας, ειδικά τον αγαπημένο Ethan Hawke που παίρνει ολάκερο το πρότζεκτ στην ράχη του, ως το πειραματόζωο εντέλει του Δον Alejandro στην αποτυχημένη κινηματογραφική ψυχογραφική πραγματεία του. Ο 45χρονος αστέρας, έχει αποδείξει πως μπορεί με άνεση να σταθεί στο είδος (The Purge, Sinister) αρκεί να του δώσεις και λόγο ύπαρξης και όχι να τον περιφέρεις μέσα στα ντεμέκ τριμμένα σακάκια να παριστάνει τον πιστό μπάτσο. Που τον ζαλίζει, εκτός της φαντασίας της πλανεύτρας και ο γεροντοέρωτας για κοριτσόπουλο στο ένα τρίτο των χρόνων του, δηλαδή της Ερμιόνης που μεγαλώνει και επιτυχία δεν σταυρώνει και ούτε πρόκειται να το κάνει αν δεν βελτιώσει την υποκριτική της δυνατότητα.

Για πες: Κομφούζιο! Σαν κατά πως λέει ο Φερεντίνος, ρωτήσαμε εκατό απλοϊκούς σινεφίλ και ψάχνουμε τις δημοφιλέστερες απαντήσεις στο ερώτημα τι ακριβώς είναι οι αναδρομικές συνεδρίες. Και άντε σου δίνουν και οι εκατό την σωστή απάντηση. Τους ρωτάς αν θα τρέξουν ποτέ στον σινεμά για παρακολουθήσουν μια μπερδεψιά βασισμένη πάνω τους?

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Οκτωβρίου 2015 από την Seven / Spentzos

Μια τεράστια απογοήτευση περίμενε το στούντιο της Warner Bros στην ανάγνωση των αποτελεσμάτων του box office αυτής της εβδομάδας, καθώς το πλέον φιλόδοξο για μια σπουδαία πορεία περιπετειώδες Pan που φέρει την σφραγίδα της, μετά βίας έπιασε τα 15 εκατομμύρια δολάρια στο τριήμερο της πρεμιέρας του. Γεγονός που σημαίνει για τους ιθύνοντες μια οικονομική βλάβη της τάξης των 150 και πλέον εκ. όπως εκτιμάται, στοιχείο που θα το τοποθετήσει στην κορυφή της λίστας των μεγαλύτερων φλοπς στην ιστορία του σινεμά.

Με χασούρα τέτοιου βεληνεκούς καλό θα ήταν να μάθουμε ποιες άλλες δημιουργίες έφτασαν σε τέτοια επίπεδα αρνητικής εμπορικής τάσης, που έβαλαν μέσα δηλαδή τους χρηματοδότες τους τόσο βαθιά, σε βαθμό που να κοστίσει σε αρκετές περιπτώσεις ακόμη και την ύπαρξη τεράστιων και βαρύτατων Χολιγουντιανών μπραντών. Οι δέκα μεγαλύτερες εισπρακτικές απογοητεύσεις, που στιγμάτισαν καριέρες, τόσο ερμηνευτών, όσο και σκηνοθετών, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, σε σχέση προϋπολογισμού απόδοσης, μαζεύτηκαν στην ακόλουθη λίστα, στην οποία κανείς, μα κανείς δεν θα ήθελε να δηλώνει το παρόν...

10. The Adventures Of Pluto Nash - Κωμωδία με τον Eddie Murphy από το 2002, που περιγράφει τις διαγαλαξιακές εμπειρίες ενός απλοϊκού ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου και που κόστισε συνολικά 100 εκατομμύρια. Το φιλμ του Ron Underwood απέδωσε μόλις 7.1 εκ. παγκοσμίως ισοπεδώνοντας ουσιαστικά την περαιτέρω πορεία του πραγματικά σούπερ αστέρα πρωταγωνιστή της.

9. Stealth - Και τι δεν έκανε για να διαλαλήσει την πανάκριβη ετούτη περιπέτεια το 2005 η Sony, που της κόστισε 135 εκ. προτάσσοντας κατά κύριο λόγο τα δυνατά ονόματα του καστ, όπως του Josh Lucas, της Jessica Biel, του Jamie Foxx. Εντέλει τα βομβαρδιστικά προσγειώθηκαν ανώμαλα κάπου στα 40 εκ, σε όλο τον κόσμο, με το χάσιμο από την συναρμολόγηση τους να είναι οδυνηρό!

8. Sahara - Την ίδια ακριβώς χρονιά με το προαναφερόμενο, η Paramount έριξε στην αγορά μια περιπέτεια που υποσχόταν πως θα βαδίσει στα χνάρια του Indiana Jones, έχοντας κοστίσει ούτε λίγο ούτε πολύ 160 εκ. Εντέλει το ισοζύγιο του έργου του Breck Eisner, που στην μόστρα του έφερε το δίδυμο των Matthew McConaughey και Penelope Cruz, έγειρε κάπου στα (μείον) 100 εκ.!

7. Jack The Giant Slayer - Το πολυδιαφημισμένο πόνημα του υποτιθέμενου Μίδα Bryan Singer, ο οποίος στα 2013 θέλησε να διασκευάσει τα περίφημα Βρετανικά παραμύθια με τον Τζακ, τους Γίγαντες και τις Φασολιές, βγάζοντας από την τσέπη της Warner κοντά στα 200 εκατομμύρια, για να φέρει πίσω ούτε τα μισά, βάζοντας την μέσα κάτι παραπάνω από 101 εκ, δολάρια.

6. R.I.P.D. - Διασκευή από κόμικ ήταν το 2013 το action film που υπέγραψε ο Robert Schwentke, έχοντας βαριά ονόματα στο καστ, σαν κι εκείνα του Ryan Reynolds και του Jeff Bridges. Κόστος για την Universal που έβαλε τους παράδες, 130 εκ. ενώ η παντελώς καταστροφική διαδρομή του φιλμ στις αίθουσες, δεν επέστρεψε παρά μόνο τα...30εκ. Συνεπώς χάσιμο ένα κατοστάρικο!

5. The Lone Ranger - Καταστροφικής σεζόν 2013 συνέχεια, αυτή την φορά την νάρκη πάτησε η Disney, που στην φιλμική διασκευή του Μοναχικού Καβαλάρη ξόδεψε το τεράστιο ποσό των 230 εκ. για εντάξει στο άρμα και τον σκηνοθέτη Gore Verbinski και τον σούπερ σταρ Johnny Depp. Τα λεφτά που απέδωσαν τα ταμεία δεν ξεπέρασαν τα 110 εκ, άρα κάπου 120 εκ, πήγαν στο βρόντο!

4. John Carter Of Mars - Ακόμη ηχούν στα αυτιά μας οι διθυραμβικές διαφημίσεις της Disney για το απόλυτο περιπετειώδες φιλμ της δεκαετίας, με το ολοκαίνουργο αστέρι Taylor Kitsch στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το πατατράκ της δημιουργίας του Andrew Stanton, έφτασε σε θεόρατα επίπεδα ξεπερνώντας σε χάσιμο τα 121 εκ. δολάρια, με αρχικό κόστος τα απίστευτα πολλά 284 εκ.

3. The 13th Warrior - Δεν έμοιαζε επ ουδενί να έχει κοστίσει τόσο πολύ, η μεσαιωνική περιπέτεια του John Mc Tiernan, που έκτοτε χάθηκε από προσώπου γης κι όμως ο λογαριασμός για την Touchstone ήταν πικρός. 160 εκ. βγήκαν από το παντελόνι και ο πολύς Antonio Banderas σταυροφόρος δεν γύρισε πίσω κάπου 129 εκ. δίνοντας στην ψευδοϊστορία το χάλκινο μετάλλιο!

2. Mars Needs Moms - Εδώ κι αν μιλάμε για αποτυχία ολκής, πόσο μάλλον όταν πίσω από το σχέδιο αυτού του animation βρισκόταν ο αποδοτικότατος προηγούμενα Robert Zemeckis, που το 2009 έπεισε την Disney να του αποδώσει μπάτζετ 150 εκατομμυρίων. Η ταινία κυριολεκτικά πάτωσε παγκοσμίως, δεν την είδε ουσιαστικά ουδείς και το κενό μετριέται κάπου στα 130 εκ!

1. 47 Ronin - Ήταν την χρονιά της εκατόμβης του 2013, όταν η Universal υποστήριξε την πολεμικών τεχνών ετούτη περιπέτεια με το ποσόν ρεκόρ των 225 εκ, δίνοντας το δημιουργικό χρίσμα σε κάποιον Carl Rinsch και στέφοντας ως πρωταγωνιστή τον πάντα κακό Keanu Reeves. Μετρώντας στο τέλος τα κουκιά, οι παραγωγοί ένιωσαν πως τα πάνω από 150 εκ. που έχασαν, ισοδυναμούν με πραγματκό όλεθρο!

Ανάμεσα σε δύο κόσμους! Βασισμένο στο πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα του Colm Toibin, σε σενάριο του πάντοτε ευρηματικού Nick Hornby και έχοντας την παραγωγική υποστήριξη των υπευθύνων του An Education, έρχεται το Brooklyn, πιθανόν το φιλμ που θα αποτελέσει την μεγαλύτερη έκπληξη καλλιτεχνική και εμπορική της σεζόν, σε σκηνοθεσία του John Crawley. Η νέα ταινία του δημιουργού του Boy-A, Brooklyn, δεν άφησε απλά καλές εντυπώσεις, αλλά ενθουσίασε το κοινό που την παρακολούθησε σε Τέλουράιντ, Τορόντο και Νέα Υόρκη με τις Οσκαρικές γλώσσες να κάνουν ήδη λόγο για πιθανή είσοδο στην καλύτερη (μέχρι) δεκάδα των φετινών Ακαδημαϊκών υποψηφιοτήτων. Βρισκόμαστε στα 1950 και η νεαρή, όμορφη και φιλόδοξη Ιρλανδή Έλλις Λέισι, αποφασίζει να πάρει τον δρόμο της μετανάστευσης παίρνοντας τον δρόμο προς την Αμερική και πιο συγκεκριμένα το Μπρούκλυν που θα είναι ο τελικός της προορισμός. Έχοντας από πίσω της την οικονομική κάλυψη της φαμίλιας της, η Έλλις, σύντομα θα νιώσει τον νόστο για τον τόπο της να εξασθενεί, καθώς θα βιώσει τον έρωτα και το πάθος, που θα την κάνουν να λησμονήσει τα αγαπημένα της πρόσωπα. Ένα οδυνηρό κτύπημα της μοίρας όμως θα την προσγειώσει στην πραγματικότητα, οδηγώντας την στο να επιλέξει οριστικά ποιον από τους δύο κόσμους που κεντρίζουν την ύπαρξη της, επιθυμεί να ακολουθήσει. Εξαιρετικό το τρέιλερ που μόλις έκανε την εμφάνιση του από την Fox Searchlight, αποκαλύπτει την τεχνική αρτιότητα του έργου στην αναπαράσταση της εποχής. Πρεμιέρα σε λίγες αίθουσες προκειμένου να προλάβει την deadline της AMPAS στις 4 Νοεμβρίου 2015 και αναλόγως την αποδοχή, κατοπινά θα επεκταθεί και σε ευρύτερο κύκλωμα.

Σπουδαία και νεανικά ονόματα ορίζουν το προσεγμένο καστ, του οποίου ηγείται η Saoirse Ronan που κρατά τον βασικό ρόλο της Ιρλανδέζας. Μαζί της την ερμηνευτική ομάδα συμπληρώνουν οι Domhnall Gleeson, Emory Cohen, αλλά και οι πεπειραμένοι Jim Broadbent και Julie Walters.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Δεκεμβρίου 2015 από την Odeon

Oh Lord Won't You Buy Me A Mercedes-Benz? Έχοντας κτίσει πλέον ένα πανίσχυρο όνομα ως υψηλού επιπέδου ντοκιμαντερίστα, αφού προκάλεσε τόσο τους πολιτικοκοινωνικούς, όσο και τους θρησκευτικούς θεσμούς με τα προηγούμενα της πονήματα West Of Memphis και Deliver Us From Evil, η σκηνοθέτης Amy Berg επιστρέφει στο αγαπημένο της είδος, ασχολούμενη με ένα διαφορετικό θέμα αυτή την φορά: Το αφιέρωμα σε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του πενταγράμμου, για τον 20ο αιώνα, της θρυλικής Janis Joplin, όπως θα το παρουσιάσει στο φιλμ Janis: Little Girl In Blue. Μια ταινία που ήδη προβλήθηκε στα μεγάλα φιλμικά ραντεβού του φθινοπώρου, σε Βενετία και Τορόντο και άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις σε όσους το παρακολούθησαν, χάρη στον τρόπο που εστιάζει και εισχωρεί βαθιά στην ιδιόμορφη, όσο και επιβλητική προσωπικότητα της σπουδαίας ερμηνεύτριας, που οι ερμηνείες της άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό τα μουσικά δρώμενα. Το biopic της Joplin, που εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο σε ηλικία μόλις 27 ετών στα 1971, στηρίζεται στα ντοκουμέντα - επιστολές που η ίδια η καλλιτέχνις έστελνε κατά καιρούς στους γονείς της και που δημοσιοποιούνται για πρώτη φορά, αναγνωσμένα εδώ από τον γνωστό τραγουδιστή της ανεξάρτητης σκηνής Cat Power.

Ένα ντοκιμαντέρ, που αναμένεται να παίξει σίγουρα ανάμεσα στα υποψήφια για το επικρατέστερο της χρονιάς από την Ακαδημία Τεχνών, το οποίο μόλις απέκτησε ένα ενδεικτικό για όσο πρόκειται να δούμε τρέιλερ, από τις 27 Νοεμβρίου και κατοπινά, όταν και θα κάνει την επίσημη εμφάνιση του στις αμερικάνικες αίθουσες.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Minions	UIP	3	137	38.423	227.524
2	Everest	UIP	2	80	28.164	94.538
3	The Martian	Odeon	2	64	20.686	69.620
4	The Intern	Tanweer	1	44	20.560	20.560
5	Inside Out	Feelgood Ent.	6	73	14.896	268.376
6	Macbeth	Seven Spentzos	1	26	12.061	12.061
7	The Walk	Feelgood Ent.	1	60	6.840	6.840
8	Maze Runner; The Scorch Trials	Odeon	3	23	6.132	74.569
9	The Green Inferno	Odeon	1	20	5.194	5.194
10	The Pawn Sacrifice	Tanweer	3	18	4.583	4.583

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Ο θρόνος του αίματος

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Is this a dagger which I see before me...

She should have died hereafter;
There would have been a time for such a word.
— To-morrow, and to-morrow, and to-morrow,
Creeps in this petty pace from day to day,
To the last syllable of recorded time;
And all our yesterdays have lighted fools
The way to dusty death. Out, out, brief candle!
Life's but a walking shadow, a poor player
That struts and frets his hour upon the stage
And then is heard no more. It is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury
Signifying nothing.

Macbeth (Act 5, Scene 5, lines 17-28)

Αθάνατοι στίχοι ενός από τα σπουδαιότερα, πιο στιβαρά και πιο δυσοίωνα θεατρικά έργα που έγραψε ο βαρδος William Shakespeare. Ενός έργου που ελάχιστοι μα μέγιστοι τόλμησαν να μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη: Orson Welles, Roman Polanski, Akira Kurosawa. Από το 1971 είχε να μεταφερθεί στον κινηματογράφο τούτο το θεατρικό! Και μάλλον θα περάσουν πολύ περισσότερα χρόνια από τώρα για να αποτολμήσει κανείς εκ νέου μια τέτοια προσπάθεια, καθώς η δουλειά του Kurzel είναι, αν μη τι άλλο, καθοριστική.

Ο Kurzel είναι ένας από τους καλύτερους σκηνογράφους της Αυστραλίας. Η διπλωματική εργασία του - μία ταινία μικρού μήκους, το «Blue Tongue», προβλήθηκε σε περισσότερα από 13 διεθνή φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένων των Καννών, της Νέας Υόρκης, ενώ τιμήθηκε και με το Βραβείο Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας στη Μελβούρνη. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το «Snowtown», έκανε πρεμιέρα το 2011 στο Φεστιβάλ της Αδελαΐδας, όπου κι απέσπασε το Βραβείο Κοινού. Προβλήθηκε σε περισσότερα από 15 διεθνή Φεστιβάλ, ανάμεσα τους σε εκείνα του Τορόντο και την Εβδομάδα Κριτικής των Καννών το 2012. Ήταν ένας από τους σκηνοθέτες που συμμετείχαν στη δημιουργία μιας μεγάλου μήκους ταινίας, που προέκυψε από την ένωση πολλών μικρών μήκους ταινιών, βασισμένων σε διηγήματα του Tim Winton. Η ταινία ήταν το «The Turning» (2013) και η ιστορία που σκηνοθέτησε ο ίδιος ήταν το «Boner McPharlin's Moll». Το «Macbeth» είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί κι έλαβε μέρος στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών. Η επόμενη (τρίτη μεγάλου μήκους) ταινία του είναι η μεταφορά του video game «Assassin's Creed», το οποίο θα βγει στις αίθουσες κατά τα τέλη του 2016 και πρωταγωνιστούν και σε αυτό τόσο ο Michael Fassbender όσο και η Marion Cotillard! Μάλλον έχουμε να δούμε πολλά ακόμα από τον 41χρονο, παντρεμένο με την ηθοποιό Essie Davis, Αυστραλό δημιουργό.

Η υπόθεση: Σκωτία, 16ος αιώνας. Έπειτα από μια σκληρή μάχη, ο Μακμπέθ, πιστός ακόλουθος και στρατηγός του Βασιλιά Ντάκαν, καταφέρνει να καταστείλει την επανάσταση που στρεφόταν εναντίον του ηγέτη της χώρας του. Μαζί με το στρατηγό Μπάνκο συναντούν τρεις γυναίκες, που αναδύονται από τα πτώματα των πεσόντων στρατιωτών και προφητεύουν ότι ο Μακμπέθ θα γίνει Βασιλιάς της Σκωτίας, ενώ ο Μπάνκο πατέρας μελλοντικών βασιλιάδων. Τυφλωμένος από φιλοδοξία, ο Μακμπέθ στέλνει ένα γράμμα στη σύζυγό του λέγοντάς της για την προφητεία. Εκείνη, χρόνια μακριά από το σύζυγό της και σε βαθύ πένθος για την απώλεια του μοναδικού τους παιδιού, τον παρακινεί να δολοφονήσει το Βασιλιά για να πάρουν το θρόνο. Η ευκαιρία τους δίνεται άμεσα καθώς ο Βασιλιάς πηγαίνει στον τόπο κατοικίας του Μακμπέθ για τους εορτασμούς της μεγάλης νίκης. Μετά τους εορτασμούς, ο Βασιλιάς πέφτει για ύπνο, αγνοώντας ότι η Λαίδη Μακμπέθ έχει ναρκώσει τους φρουρούς του. Ενώ το Ινβερνές κοιμάται, ο Μακμπέθ με ένα στιλέτο σκοτώνει το Βασιλιά του. Και το φταίξιμο πέφτει στους φρουρούς. Μέσα στη σύγχυση και το πένθος, ο Μακμπέθ στέφεται Βασιλιάς. Αυτό που θα ακολουθήσει, όμως, δεν είναι καθόλου αυτό που φανταζόταν τόσο ο ίδιος όσο και η γυναίκα του. Οι τύψεις, η απληστία, η παράνοια, η τρέλα και η μοίρα, έτσι όπως την προφητεύουν εκ νέου οι τρεις μάγισσες, θα οδηγήσουν τους Μακμπέθ σε ένα άσχημο τέλος...

Η άποψή μας: Δεν έχει υπάρξει στιγμή στην Ιστορία της Ανθρωπότητας (μα πως μου αρέσουν τα βαρύγδουπα, δεν λέγεται!) στην οποία να προσφέρεται τόσο μεγάλη πληροφόρηση πάνω στο καθετί. Έτσι και σε ότι αφορά τον κινηματογράφο. Αν κάποιος πριν πάει στο σινεμά θέλει να μάθει κάτι για την ταινία την οποία πρόκειται να δει, πολύ εύκολα μπορεί να αντλήσει οποιαδήποτε πληροφορία επιθυμεί μέσω του ίντερνετ. Μπορεί να διαβάσει και κριτικές, «κριτικές», γνώμες, απόψεις. Γέμισε ο κόσμος από μέντορες, που λένε και οι «Μαύρη Μαγιονέζα». Όσοι γράφουμε, λοιπόν, για ταινίες επαγγελματικά ή έχοντας στο νου μας πως αυτά που θα γράψουμε είναι η αλήθεια (μας) και μόνο η αλήθεια (μας), πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνουμε υπόψιν μας τον παράγοντα «θεατής». Δεν είναι όλες οι ταινίες για όλους. Πάει και τελείωσε.

Κάνω αυτόν το μικρό πρόλογο εξ αφορμής αυτού που παρατήρησα βλέποντας την ταινία χθες βράδυ, μαζί με κοινό, σε ένα από τα πολυσινεμά της Θεσσαλονίκης. Η αίθουσα είχε ικανοποιητικό αριθμό θεατών για τα δεδομένα της εποχής της κρίσης. Υπήρχαν, όμως, άνθρωποι που έφευγαν από την αίθουσα. Προφανώς, αυτό που έβλεπαν δεν τους άρεσε, δεν τους ταίριαζε, δεν ήταν αυτό για το οποίο έκοψαν εισιτήριο. Τι περίμεναν; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Αν διάλεξαν την ταινία βλέποντας απλά την αφίσα λίγο πριν το ταμείο ή επειδή δεν είχε άλλη ταινία τη συγκεκριμένη ώρα, υπήρχε ένα πολύ λογικό ενδεχόμενο να συμβεί κάτι τέτοιο. Αν διάβασαν και κάποιο κείμενο που απλώς εκθείαζε την ταινία, απλώς την... πάτησαν. Προφανώς, δεν θα ξαναδιαβάσουν κείμενο του συγκεκριμένου γραφιά ή σε περίπτωση που θα διαβάσουν δύσκολα θα τον εμπιστευτούν ξανά...

Έχουμε και λέμε λοιπόν: η ταινία είναι πραγματικά εκθαμβωτική! Στα αρχικά πλάνα, με τις μαυροφορεμένες γυναίκες ένιωθα ότι παρακολουθούσα αρχαιοελληνική τραγωδία. Με χορό, ύβρι, κάθαρση στο τέλος και όλα τα σχετικά. Ο φορμαλισμός που επιλέγει ο σκηνοθέτης υπηρετεί το κείμενο, δεν το υπερβαίνει, δεν το «κουκουλώνει» και δεν το χαντακώνει. Απέριττη ομορφιά, δωρικότητα, τραχύτητα και πουθενά ευτυχία, παρά το άπλετο μεν σκληρό δε φως. Στη μάχη υπάρχει αίμα, φόβος, βρωμιά και ιδρώτας. Δεν εξιδανικεύεται η μάχη, δεν χορογραφείται η ανδρεία, δεν προμοτάρεται το «αμύνεσθαι περί πάτρης». Η ζωή είναι έτσι ακριβώς: ένας στίβος μάχης όπου τίποτε μα τίποτε δεν κερδίζεται άκοπα και «καθαρά». Για να αποδειχτεί στο τέλος η νίκη ένα πουκάμισο αδειανό, που έλεγε μια ψυχή. Εκεί, νομίζω, πως την πάτησαν πολλοί. Νόμιζαν πως θα δουν κάτι σαν το «Braveheart» (που, μια χαρά ταινία είναι, κανείς δεν λέει το αντίθετο) αλλά τους προέκυψε κάτι σαν το παζολινικό «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο»! Και να έχεις και το λόγο να προφέρεται ως στίχος, με τα πυκνά νοήματα και την αναγκαστικά συμπυκνωμένη μετάφραση να δυσκολεύουν τον απροετοίμαστο θεατή. Δεν είναι τυχαίο πως εντέλει την ταινία ευχαριστήθηκαν άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας από τη συνήθη πιτσιρικαρία. Άνθρωποι που ήξεραν τι πήγαν να δουν και γιατί πήγαν να το δουν.

Όλοι οι ηθοποιοί, όχι μόνον ο Fassbender και η Cotillard, είναι άψογοι στους ρόλους τους. Από τον ήρεμο Thewlis στο ρόλο του Βασιλιά, που η μοίρα του παίζει άσχημο παιχνίδι, μέχρι τον Considine (προσωπική μου προτίμηση, στο ρόλο του Μπάνκο), όλοι υπηρετούν με συνέπεια τους ρόλους τους, χωρίς να πέφτουν στη λούμπα του θεατρινισμού. Αυτό που βλέπουμε είναι 100% σινεμά στα καλύτερά του, με άψογη διεύθυνση φωτογραφίας, τρομερή μουσική επένδυση (από τον αδελφό του σκηνοθέτη!) και γήινη καλλιτεχνική διεύθυνση. Ίσως οι... σταυροί να είναι περισσότεροι από όσους ενδεχομένως θα ήθελε ο ίδιος ο Σαιξπήρος, ο οποίος υπερτόνιζε εδώ τη μοίρα, το πεπρωμένο, ως όντως «φυγείν αδύνατον». Και ναι, ο πιτσιρίκος στο φινάλε, που έμελλε να γίνει βασιλιάς, με μεγάλη ευκολία (;) θα σηκώσει το σπαθί του αποσβολωμένου και παντελώς ηττημένου (ακόμα και από τον ίδιο του τον εαυτό) Μακμπέθ, προκειμένου ο αέναος κύκλος, η στανταρισμένη αλληλουχία των πραγμάτων, να συνεχίζει ακατάπαυστα εις τους αιώνες των αιώνων. Εμπρός στο βαθύ κόκκινο. Putain όλα!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Οκτωβρίου 2015 από την Seven / Spentzos

του Eli Roth. Με τους Keanu Reeves, Lorenza Izzo, Ana de Armas, Ignacia Allamand

Ήθελε δεκαοχτάρες, καλά να πάθει!

του zerVo (@moviesltd)

Αιχμάλωτος μέσα στο ίδιο σου το σπίτι! Βάζουμε λοιπόν στο ψαχτήρι τα δεδομένα μπας και βγάλουμε άκρη πόσες περίπου (γνωστές, όχι άντε κουτουρού) ταινίες μπορεί να αποτελούν αυτό το θρίλερ υποείδος και το αποτέλεσμα, δίνει δεν δίνει μια ντουζίνα κωδικούς. Ελλείψει μάλλον ιδεών για να στηθεί αυτό το τρομακτικό home invasion, μάλιστα, από αυτούς τους σκάρτους δέκα τίτλους, οι δύο είναι διπλοί, βλέπεις ο κορυφαίος Γερμανόφωνος σκηνοθέτης επιθύμησε να φτιάξει και την καρά κερά αγγλόφωνη βερσιόν του έργου που απογείωσε την καριέρα του, ενώ και το πρώτο στην διδαχή του genre πόνημα του Peckinpah, δεν έχει περάσει τετραετία ακόμη, από τότε που απέκτησε ένα παντελώς αδιάφορο και σαχλό αδερφάκι. Προφανώς την δόξα του The Purge λοιπόν ζήλεψε ο Eli - ούτε ο ίδιος πια δεν πιστεύει πως έχει μέλλον στην Έβδομη Τέχνη - Roth, που κόστισε πενταροδεκάρες και απέδωσε εκατομμύρια στο box office, για να προσφέρει την δική του παραλλαγή πάνω στο θέμα. Αν η βασική ιδέα του Knock Knock, όμως υπάρχει (από ένα φιλμάκι με τον τίτλο, λέει, Death Game του 1977, με την επί δεκαετίες κυρία Eastwood, Sondra Locke, που εδώ κάθετα στην καρέκλα του συμπαραγωγού) ε, χρειάζονται και καναδυό στοιχεία ακόμη, προκειμένου να αποτελέσει ολοκληρωμένη φιλμική πρόταση. Με πιο σημαντικό, πιθανότατα, την έμπνευση, που προφανώς απουσιάζει από την συλλογή του Βοστονέζου...

Επιτυχημένος αρχιτέκτονας είναι ο Έβαν Ουέμπερ, που περνά μια ζωή παραμυθένια, δίπλα στην λατρεμένη σύζυγό του, γλύπτη μοντέρνας τέχνης και Σπανιόλα, Κάρεν και τα δύο ανήλικα παιδιά τους, στην πολυτελέστατη έπαυλη τους στα πανάκριβα προάστια του LA. Δυστυχώς γι αυτόν, λόγω φόρτου εργασίας, θα αναγκαστεί να περάσει ολομόναχος το Σαββατοκύριακο της Γιορτής του Μπαμπά, μακρυά από τα αγαπημένα του πρόσωπα που θα περάσουν το τριήμερο στο εξοχικό. Εντελώς αναπάντεχα, μέσα στην μοναξιά του κι ενώ το ρολόι έχει περάσει μεσάνυχτα, θα ακούσει την πόρτα του να κτυπά και ανοίγοντας την θα βρεθεί μπροστά σε μια τεράστια έκπληξη.

Δύο ταλαιπωρημένες εικοσάχρονες ομορφούλες, έχοντας χάσει τον προσανατολισμό τους μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, χωρίς να έχουν τρόπο επικοινωνίας και χρήματα, θα ζητήσουν την βοήθεια του. Εκείνος, παρακινούμενος από την καλή του θέληση, θα τις βάλει στην θωρακισμένη βίλα του, κι αφού τις στεγνώσει, τις ταΐσει και τις φροντίσει θα κανονίσει και τον ασφαλή τρόπο που θα επιστρέψουν στο σπίτι τους. Έλα όμως που τα πιπίνια θα ξεκινήσουν ερωτικό παιχνίδι με τον 45άρη κι αυτός μέσα στην δίνη της επιθυμίας, θα βρεθεί στην (αποκαλούμενη και) στιγμή αδυναμίας θα ενδώσει περνώντας μαζί τους μια τρίγωνη βραδιά λαγνείας! Ας πρόσεχε...

Η κόλαση θα ξεκινήσει από την πρώτη κιόλας στιγμή που θα ανοίξει τα μάτια του, αφού τα κορίτσια - απατεώνισσες θα βρουν πρόσφορο πεδίο μέσα στα πεντακόσια τόσα τετραγωνικά της βιλάρας για να την μετατρέψουν σε χοιροστάσιο. Η άμεση και οργισμένη αντίδραση του τρομοκρατημένου μπροστά στον φόβο αποκάλυψης της αλήθειας 'Έβαν, δεν θα τους δώσει άλλη λύση, από το να τον αλυσοδέσουν, προκειμένου να συνεχίσουν το παρανοϊκό και μακάβριο παιχνίδι τους.

Απ, φιλαράκο, γούστα ήθελες και ολονύχτιες αγκαλίτσες, οπότε τώρα θα λουστείς και τις συνέπειες. Δεν παίζει πλέον να είσαι το καλό παιδί και ο οικογενειάρχης, από την στιγμή που παρέκκλινες της πορείας, σίγουρα θα το πληρώσεις. Για μία και μόνο φορίτσα θα απορήσει ο πιο φιλελεύθερων ιδεών θεατής? Έτσι κάπως σκέφτεται το σινεμά, έτσι και η ποινή πρέπει να είναι άμεσα εκτελέσιμη. Το ζήτημα είναι από την ώρα που το βάσανο ξεκινά, υπάρχει έστω και ένας που να νοιάζεται για το αν ο μέχρι προ ολίγων στιγμών τρισευτυχισμένος φαμιλιάρης, θα πονέσει, θα χάσει τα πάντα, ίσως και να θανατωθεί? Κι εκεί είναι το βασικό πόιντ που χάνει το game o Roth. Οι σέξι εισβολείς είναι συνάμα και άγγελοι - τιμωροί, οπότε στην πιο συντηρητική τους θωριά, μάλλον και κανένας δεν θα τους ψέξει.

Χωρίς προφανή στόχο πλέον, το εναλλακτικό Funny Games, που σε αρκετά του πλάνα αγγίζει και τα όρια της παρωδίας, έχοντας να γεμίσει το κατοστάλεπτο, επαναλαμβάνεται, τελματώνει, δεν προχωράει όσο γοργά υποσχέθηκε στην έναρξη του, για να μην αναφερθώ στην ολοκληρωτικά ηλίθια στιγμή του θανάτου που λαμβάνει χώρα, που έστω και στην πλάκα να τον πάρεις, θα φτάσεις να τραβήξεις τα μαλλιά σου από την κουταμάρα. Που στο τέλος αφήνει την ηθικοπλαστική συμβουλή για όσους έστω διανοηθούν να υποπέσουν στο ατόπημα, δίχως να έχουν ιδέα για το τι τους περιμένει. Μη, τζιζ! Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται πίσω από το παραπέτασμα. Αν δεν σου έχουν γίνει μάθημα όσα είδες δηλαδή στην Ολέθρια Σχέση.

Για πες: Μέτρια σκηνοθεσία, πενιχρή ατμόσφαιρα θρίλερ, ανύπαρκτη ευρηματικότητα, σεναριακά κενά και τρύπες, δεν θα μπορούσα άλλωστε να περιμένω και πολλά από τον δημιουργό του Hostel ή του πολύ πρόσφατου The Green Inferno, του horror ακροτήτων που σίγουρα θα προτιμούσα από τούτη την δηθενιά. Στην οποία πρωταγωνιστεί και ο χειρότερος ηθοποιός από καταβολής αμερικάνικου σινεμά. Οπότε...

Στις δικές μας αίθουσες? Μάλλον ποτέ...