Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Fantastic 4	Odeon	1		15.900	15.900
2	L'Homme Qu'on Aimait Trop	Rosebud 21	1		8.635	8.635
3	Mr. Holmes	Seven / Spentzos	4		5.083	56.063
4	Southpaw	Odeon	3		3.955	36.700
5	Pixels	Feelgood Ent.	2		3.192	20.830
6	Papa Ou Maman	Weird Wave	2		2.913	21.185
7	La Isla Minima	Weird Wave	8		2.812	42.993
8	La Famille Belier	Odeon	9		2.672	77.877
9	Pride	Neo Films	3		1.570	13.263
10	Love & Mercy	Odeon	1		1.250	1.250

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Έγραφε σε εκείνη, γύρω από εκείνη και μόνο για εκείνη! Από τον μετρ των συγκινητικών και άκρως δακρύβρεχτων ιστοριών - ποιος μπορεί να λησμονήσει τα χαρτομάντιλα που ξοδεύτηκαν στην παρακολούθηση του The Pursuit Of Happyness - έρχεται η αναλόγου ύφους καινούργια ταινία του Gabrielle Muccino, Fathers & Daughters. Πρόκειται για μια ιστορία που κινείται χρονικά σε δύο διαφορετικές τροχιές, στο χθες, κάπου στην δεκαετία του 80, εκεί που ένας αναγνωρισμένος και βραβευμένος με Πούλιτζερ θεατρικός συγγραφέας, έχει αναλάβει να μεγαλώσει την μικρή κορούλα του, μέχρι που μια νευρολογικής φύσης πάθηση θα τον εξοντώσει σωματικά και ψυχικά. 27 χρόνια μετά, η ενήλικη πλέον θυγατέρα του, έρχεται και πάλι κοντά στον χαμένο πατέρα της, μέσα από ένα κρυμμένο σύγγραμμα του, που έγραψε κατά την περίοδο της ασθένειας του, αποκλειστικά και μόνο γι αυτήν. Το πρώτο τρέιλερ είναι αρκετά ενδεικτικό για όλα τα δραματικά που πρόκειται να εκτυλιχτούν στο εκράν, από τον ερχόμενο Οκτώβρη, όταν και το φιλμ θα κάνει την επίσημη πρώτη του, στις αίθουσες του κόσμου.

Δεν διανύει και την καλύτερη στιγμή της καριέρας του ο πάλαι ποτέ σούπερ αστέρας Russell Crowe, που εδώ φυσικά κρατά τον ρόλο του γονιού, έχοντας δίπλα του την Amanda Seyfried, που ερμηνεύει την κόρη του, στο σήμερα. Αρκετά δυνατό το υποστηρικτικό καστ περιλαμβάνει ακόμη ονόματα όπως οι Aaron Paul, Quvenzhane Wallis, Diane Kruger, Bruce Greenwood, Jane Fonda και Octavia Spencer. 

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Εκεί που ξεκινά η υπερηφάνεια! Απρόβλεπτος για ακόμη μια φορά σε μια στροφή της καριέρας του, ο κορυφαίος φασαριόζος δημιουργός των περασμένων δεκαετιών Roland Emmerich, εκείνος που ισοπέδωσε τρεις τέσσερις φορές την Νέα Υόρκη στις καλύτερες ταινίες καταστροφής των πιο πρόσφατων ετών, ασχολείται στο νέο του φιλμ με μια υπόθεση που το 1969 συγκλόνισε την κοινή γνώμη της Αμερικής. Βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά το Stonewall, αφηγείται την ιστορία ενός νέου που εγκατέλειψε νωρίς την οικογενειακή στέγη στην επαρχία για να μεταβεί στην Νέα Υόρκη αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Περιπλανώμενος και δίχως σαφή σκοπό, θα βρεθεί μιας ιδιαίτερης ομάδας, αποτελούμενης από νεαρούς ομοφυλόφιλους, drug queens και λεσβίες, που έχουν σαν στέκι το περίφημο κλαμπ Στοόουνγουόλ Ινν της μεγαλούπολης. Μέχρι την στιγμή που οι αστυνομικές αρχές, παρακινούμενες από μανία να περιορίσουν το κίνημα που αναπτύσσεται πίσω από τους τοίχους του νυχτερινού κέντρου, θα επέμβουν και θα συλλάβουν όλους τους θαμώνες, συμπεριλαμβανομένου και του Ντάνι Γουίντερς, που πλέον πρέπει να δώσει εξηγήσεις για την συμπεριφορά του. Ενδιαφέρουσα περίπτωση όπως προβάλλεται και μέσα από το τρέιλερ που η Roadside Attractions έδωσε μόλις στην κυκλοφορία, για μια ταινία που αναμένεται να κάνει την επίσημη πρεμιέρα της στους κινηματογράφους στις 25 Σεπτεμβρίου του 2015.

Όχι με σπουδαία και τρανταχτά ονόματα στους βασικούς ρόλους, πάντως, με τον Jeremy Irvine να υποδύεται τον κεντρικό χαρακτήρα της υπόθεσης, περιστοιχιζόμενος από μια ομάδα νέων ερμηνευτών όπως οι Jonny Beauchamp, Caleb Landry Jones, Landry Jones, Vladimir Alexis, Alexander Nachi, αλλά και πιο έμπειρους σαν τους Jonathan Rhys Meyers και Ron Perlman.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Δίπλα στην αλμύρα της θάλασσας. Αφού δεν τα πήγε κι άσχημα στον χειρισμό ενός γερού μπάτζετ με τον Unbroken, έναν μόλις χρόνο πριν, η Angelina Jolie, γεμάτη με κέφι για δουλειά, αρπάζει και πάλι την κάμερα και ασχολείται στην καινούργια της ταινία By The Sea, με μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 70 ο Ρόλαντ ένας Αμερικάνος συγγραφέας και η σύζυγός του Βανέσα, καταφθάνουν σε ένα ειδυλλιακό θέρετρο της Νότιας Γαλλίας, για καταφέρουν να ηρεμήσουν την κρίση που εδώ και καιρό ταλανίζει την σχέση τους. Καθώς θα έλθουν σε επαφή με ένα φρεσκοπαντρεμένο ζευγάρι, αλλά και με τους συμπαθείς ντόπιους, οι δυο τους θα αντιληφθούν πως υπάρχουν δισεπίλυτα δεδομένα, που αφορούν ακόμη και την ίδια τους την ζωή. Η ιστορία αυτή που η ίδια η Jolie εξομολογείται πως είναι εμπνευσμένη από τις εικόνες του ευρωπαϊκού σινεμά των περασμένων δεκαετιών, μόλις απέκτησε ένα στυλιζαρισμένο τρέιλερ, που διαλαλεί την κυκλοφορία της ταινίας από την Universal, στις 13 Νοεμβρίου του 2015, σε παγκόσμια πρεμιέρα. Και φυσικά σε αυτό το καλλιτεχνικό της βήμα, η Angie δεν είναι μόνη, αλλά φροντίζει να έχει στο πλευρό της τον καλό της...

...συνεπώς τον καλό της στο εκράν υποδύεται ο πραγματικός της σύζυγος και σούπερ αστέρας Brad Pitt, όχι φυσικά σε ίδιους τόνους και εντάσεις όπως προ πολύ καιρού στους Mr And Mrs Smith. Μαζί τους ένα διεθνές καστ υποστηρίζει την εξαιρετικά προσεγμένη διανομή, αποτελούμενο από τους Melanie Laurent, Melvil Poupaud, Niels Arestrup, Richard Bohringer,

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Δεκεμβρίου 2015 από την UIP

Πως να σταματήσεις έναν φονιά που προβλέπει το μέλλον? Εκ πρώτης όψης πάντως το τρέιλερ αυτής της διεθνούς συμπαραγωγής, δείχνει αρκετά ενδιαφέρον στην απόπειρα παρουσίασης των βασικών στοιχείων που συνθέτουν την βάση της ίντριγκας. Πρόκειται για την γνώριμη μέχρι στιγμής με τον τίτλο - κακό δεδομένο αυτή η αλλαγή - Premonitions, που πλέον λανσάρεται με την μαρκίζα Solace και υπογράφεται σκηνοθετικά από τον Βραζιλιάνο Alfonso Poyart, γνώριμο στο σινεφίλ κοινό από το πόνημα του Two Rabbits. Στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται ένας κατά συρροήν δολοφόνος, που διαρκώς βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από τις αστυνομικές αρχές που τον καταδιώκουν, Το FBI για τον σκοπό αυτό, θα ζητήσει την συνεισφορά ενός χαρισματικού μέντιουμ, ώστε να καταφέρει να περιορίσει την ταχύτατη δραστηριότητα του, να εντοπίσει τα ίχνη του και τελικά να τον συλλάβει. Η Ευρωπαϊκή αγορά θα έχει την χαρά να προβάλλει γρηγορότερα από την αμερικάνικη την περιπέτεια στις αρχές του ερχόμενου Σεπτέμβρη, με τις πέραν του Ατλαντικού να περιμένουν την σειρά τους, κάπου στα τέλη του φθινοπώρου.

Από αστέρια στην διανομή πάντως το φιλμ δεν τα πηγαίνει άσχημα, καθώς τους βασικούς ρόλους μοιράζονται ο δυναμικός Colin Farrell και το Σερ Anthony Hopkins, που πλέον λοξοκοιτάζει έντονα προς την συνταξιοδότηση. Το καστ συμπληρώνουν και οι Jeffrey Dean Morgan, Abbie Cornish, Marley Shelton και Xander Berkeley.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Σεπτεμβρίου 2015 από την Seven / Spentzos

του André Téchiné. Με τους Guillaume Canet, Catherine Deneuve, Adèle Haenel, Jean Corso, Judith Chemla, Pierre Michiels

Κονσιλιέρε Πλέιμπόυ...

του zerVo (@moviesltd)

Ελάχιστες υποθέσεις, όχι απλά στα Γαλλικά, μα στα παγκόσμια δικαστικά χρονικά, έχουν καταγραφεί ως πιο πολύπλοκες, πολυετείς και δυσεπίλυτες όπως η περιβόητη Agnelet Case. Μια δίκη που οριστικά και αμετάκλητα κρίθηκε, ούτε λίγο, ούτε πολύ, 37 ολόκληρα χρόνια μετά την εξαφάνιση του θύματος, το οποίο ουδέποτε βρέθηκε παρόλες τις γιγάντιες προσπάθειες δύο κρατών κι ενώ τα μέλη των αντίδικων οικογενειών, συνετρίβησαν οικονομικά, ψυχικά και σε αρκετές των περιπτώσεων, άλλαξαν την στάση τους, προς ιδιαίτερα προσφιλή και αγαπημένα τους πρόσωπα. Με αυτό το πραγματικό δικαστικό θρίλερ, που κράτησε ένταση την κοινή γνώμη της τρικολόρ (ειδικά της υψηλότερης) κοινωνίας, ασχολείται το (όχι αναλόγου σασπένς) νέο φιλμ του βετεράνου σκηνοθέτη της φημισμένης νουβέλ βαγκ περιόδου Andre Techine.

Προερχόμενη από ένα οδυνηρό διαζύγιο κι έχοντας περάσει τα τελευταία έτη της ζωής της στην απόμακρη Αφρική, η νεαρή και άμαθη Ανιές, θα επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, στην Κυανή Ακτή, αναζητώντας την βοήθεια της αριστοκράτισσας και ιδιοκτήτριας καζίνο στην πόλη της Νίκαιας μητέρας της, Ρενέ Λε Ρου. Με τα χρήματα της κληρονομιάς από τον πατέρα της, θα πραγματοποιήσει το όνειρο της, ανοίγοντας ένα εξειδικευμένο βιβλιοπωλείο και συνάμα θα συμμετάσχει στο διοικητικό συμβούλιο της οικογενειακής επιχείρησης, διαχειριζόμενη το δικό της μικρό μερίδιο. Εκεί που θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί τον γοητευτικό και δεδηλωμένο γυναικά, νομικό σύμβουλο της εταιρίας Μορίς Ανελέτ, που η φιλοδοξίες του να ανέβει στην ανώτερη βαθμίδα του διοικητικού συμβουλίου, τον σπρώχνουν να γίνει ανάρμοστα πιεστικός προς την αφεντικίνα του.

Πείσμα που θα αποδειχθεί εντέλει εις βάρος του, καθώς η πεπειραμένη επιχειρηματίας, ακόμη κι αν βρίσκεται μπροστά σε οικονομικό αδιέξοδο και νιώθει καυτό το φάσμα της χρεωκοπίας, δεν θα διστάσει να τον απορρίψει από την θέση του CEO, με συνέπεια εκείνος να κτίσει αργά και μεθοδικά ένα σχέδιο εκδίκησης και αφανισμού της. Μοχλός πίεσης στο ανήθικο πλάνο του, η ίδια της η ερωτοκτυπημένη κόρη, που κυριευμένη από πάθος και πόθο, δεν θα διστάσει να προδώσει ακόμη και το ίδιο της το αίμα, με αντάλλαγμα τρία εκατομμύρια φράγκα. Ποσό ικανό να φτιάξει το αμφίβολο μέλλον της, ποσό ικανό, επίσης, να ξυπνήσει ακόμη πιο αλαζονικά όνειρα στην ψυχή του πλέιμπόυ κονσιλιέρε.

Για το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της δίωρης ταινίας, ο χρόνος γυρίζει πίσω, στις αρχές της δεκαετίας του 70, εκεί που εκτυλίσσεται το ενδιαφέρον, τουλάχιστον από πλευρά ίντριγκας και δολοπλοκίας. Ρυθμοί κανονικοί χαρακτηρίζουν την αφήγηση, που δεν ανεβάζει ποτέ εντάσεις, φροντίζοντας να αναπτύξει όσο το δυνατόν περισσότερο τους χαρακτήρες που συνθέτουν το μοιραίο τρίγωνο. Του οποίου οι πλευρές που το συνθέτουν έχουν διπλή υπόσταση και αμφίδρομη κατεύθυνση προς κάθε γωνία. Μητέρα και αυστηρή εργοδότης η Μαντάμ Λε Ρου, κόρη και παγιδευμένη στον έρωτα της η μικρή Ανιές, δικηγόρος και δεινός εραστής ο Μορίς. Με την διαφορά πως οι θηλυκές πλευρές, εκφράζουν συναισθήματα ειλικρινή και αληθινά, ενώ εκείνη του δαιμόνιου αρσενικού, είναι διπρόσωπη, κίβδηλη και πανέτοιμη να συμμαχήσει ακόμη και με τον διάβολο (εδώ λέγε με και ιταλιάνικη αρπαχτική Μαφία) για να πετύχει την ματαιοδοξία της.

Η ματιά του Techine, όμως, λες και κάτι το διαφορετικό θα έμοιαζε με παραποίηση των δεδομένων, στέκει για όλη την ώρα προκλητικά ουδέτερη και απόμακρη από την τελική ετυμηγορία του δικαστηρίου, εφόσον εξιστορεί τα πραγματικά στοιχεία με τρόπο τέτοιο που να μην νοιάζει εντέλει κανέναν, για το ποιος και αν δολοφονήθηκε, ποιος και αν στάλθηκε στο φρέσκο, ποιος και αν κατακερματίστηκε εσωτερικά, στην απώλεια του παιδιού του. Όταν στο τελευταίο τέταρτο το στόρι οδηγείται πίσω από τις πόρτες του μεγάρου της Θέμιδας, κατά την διάρκεια της πρώτης (αθωωτικής) ακροαματικής διαδικασίας, είναι πλέον αργά για να αλλάξει το τέμπο και το έργο κλείνει την γραμμική του διαδρομή, αφήνοντας τον θεατή με την εύλογη απορία, πως θα μπορούσε να παρακολουθήσει ένα πολύ πιο γρήγορης πλοκής, american type δικαστικό θρίλερ.

Είναι η έβδομη φορά που ο Techine συνεργάζεται στην καριέρα του με την ιέρεια του γαλλικού σινεμά Catherine Deneuve, που πλέον απλά και μόνο με την παρουσία της, δίνει άλλη, τεράστια αίγλη σε οτιδήποτε κινηματογραφικό. Η Μεγάλη Κυρία της οθόνης, με στυλ πριγκιπικό και άνεμο αυτοκράτειρας, αποδίδει έναν ρόλο φτιαγμένο για τα (ηλικιακά) μέτρα της και δεν είναι τυχαίο που παρότι σύντομα περνά ο χαρακτήρας της στο φόντο της αφηγηματικής εξέλιξης, όποτε εμφανίζεται εκ νέου, αλλάζει προς τα πάνω και το ερμηνευτικό επίπεδο. Καλή, αξιοπρεπής και κυρίως με μηδενική δυσκολία στο να τσαλακωθεί ούσα πανέμορφη ενζενί, η Adele Haenel, αποκάλυψη της χρονιάς για την φιλμικής βιομηχανία της Φρανκοφόν, αποδίδει χωρίς άγχος την δική της, προβληματική μέσα στην ερωτική φλόγα περσόνα. Αντίθετα δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον Guillaume Canet, που δείχνει άβολα μέσα στα εφαρμοστά κοστούμια του νομικού - ενδυματολογικά μου έφερε πολύ στον συνάδελφο του από τον Carlito's Way, Sean Penn - και ενώ υποδύεται τον πλέον αβανταδόρικο ρόλο της τρόικας, εντούτοις περιορίζεται στην τρίτη θέση του βάθρου.

Για πες: Το L'Homme Qu'on Aimait Trop, που διεθνώς είναι γνωστότερο με την μαρκίζα French Riviera, ίσως και ως All About My Daughter, χάνει την μεγάλη ευκαιρία να σταθεί ως ένα από τα ποιοτικότερα ευρωπαϊκά Courtroom Films, επιθυμώντας να παραμείνει πιστό στην δραματική φόρμα της μελέτης χαρακτήρων. Δεν κάνει ούτε κρύο, ούτε ζέστη η επιλογή του, απλώς πληροφορώντας τους αδαείς για όσα συνέβησαν μια φορά κι έναν καιρό στο Γαλλικό Νότο, δεν κάνει και την διαφορά που θα θέλαμε όμως...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Αυγούστου 2015 από την Rosebud 21

του Jon Stewart. Με τους Gael García Bernal, Shohreh Aghdashloo, Kim Bodnia, Dimitri Leonidas, Haluk Bilginer, Arian Moayed, Amir El-Masry, Jason Jones

Οι λυτρωμένοι του Αγιατολάχ

του zerVo (@moviesltd)

Ούτε στα δάκτυλα του ενός χεριού δεν πρέπει να μετρώνται οι σημερινές ανεξάρτητες χώρες, που έχουν το δικαίωμα να περηφανεύονται για την παράδοση που τους κληροδότησαν οι τεράστιοι αρχαίοι τους πολιτισμοί, που κάποιο φεγγάρι στην μακρά ιστορία της γης, μεσουράνησαν, δοξάστηκαν και κατοπινά κατέρρευσαν. Δυστυχώς οι περισσότερες εξ αυτών, είτε οι λαιτινοαμερικάνικες, είτε οι μεσογειακές, μαστίζονται τις ημέρες μας από έντονα πολιτικοοικονομικά ζητήματα, που τις καθιστούν στο ίριο του υποβιβασμού τους στην τριτοκοσμική κατηγορία, με την αχανή Κίνα, ίσως, μέσα στα δικά της προβλήματα κι εκείνη, να κρατά μόνη μια θέση στους ισχυρούς του πλανήτη. Ιδιόμορφη περίπτωση αποτελούν οι απόγονοι των Περσών, οι σημερινοί Ιρανοί, που ποτισμένοι από έναν εκρηκτικό θεοκρατικό φανατισμό, έχουν κτίσει τείχος αποκλεισμού γύρω τους και διαβιώνουν αποκομμένοι από οτιδήποτε δυτικόφερτο - έργο του Σατανά κατά τις προσταγές του Προφήτη Αγιατολάχ...

2009. Έχοντας πάρει την έγκριση από το έντυπο του, την εβδομαδιαία πολιτική επιθεώρηση Newsweek, να καλύψει τις επερχόμενες και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες προεδρικές εκλογές στο Ιράν, ο Περσικής καταγωγής, Καναδός δημοσιογράφος Μαζιάρ Μπαχαρί, θα αποδεχτεί να ταξιδέψει στα πάτρια εδάφη, αφήνοντας με θλίψη πίσω στο σπίτι στο Λονδίνο την εγκυμονούσα σύζυγό του, γεμάτος χαρά όμως που θα συναντήσει ξανά την λατρεμένη του μητέρα. Μη έχοντας άμεση αντίληψη για τις ιδιαιτερότητες του νέου αυστηρότατου καθεστώτος και παρακινούμενος από μια αδικαιολόγητη για υποψιασμένο ρεπόρτερ αφέλεια, ο Μαζιάρ θα παρατείνει την παραμονή του στην Τεχεράνη, προκειμένου να βιώσει από κοντά τις αντιδράσεις του λαού, για την αδικαιολόγητα συντριπτική ήττα των φιλελεύθερων Πρασίνων, από το κόμμα του Αχμαντινετζάντ, που θα βγει στους δρόμους αγριεμένος, υποστηρίζοντας πως το εκλογικό αποτέλεσμα είναι κίβδηλο και προϊόν νοθείας.

Η επιμονή του δημοσιογράφου να βιντεοσκοπήσει και να διεθνοποιήσει τις ταραχές στην πρωτεύουσα, άμεσα θα κινήσει την αντίδραση των τοπικών αρχών, που δίχως περιττές εξηγήσεις θα τον συλλάβουν και θα τον οδηγήσουν σε τοπική φυλακή, κλείνοντας τον στην απομόνωση, ωσότου εκείνος παραδεχτεί πως λειτουργεί ως κατάσκοπος, προς όφελος των μισητών Ηνωμένων Πολιτειών. Δίχως την παραμικρή επαφή με το περιβάλλον, παροπλισμένος στους τέσσερις τοίχους ενός δωμάτιου ελάχιστων τετραγωνικών, ο Μπαχαρί θα παλέψει με τα εσωτερικά δαιμόνια προκειμένου να βγει ζωντανός και αβλαβής από τον εφιάλτη.

Η πραγματική ιστορία του απεσταλμένου του κορυφαίου πολιτικού εντύπου, που συγκλόνισε την κοινή γνώμη τόσο της Υπερδύναμης, όσο και των συν αυτής συμμαχικών χωρών, ορίζει την βάση του κινηματογραφικού ντεμπούτου ενός εκ των πλέον δημοφιλών άνκορμαν της Αμερικάνικης τηλεόρασης. Ο αγαπημένος εκατομμυρίων τηλεθεατών, παρουσιαστής του θρυλικού The Daily Show, Jon Stewart, βγάζει από πάνω του την σατιρική φόρμα που τον έκανε διάσημο και επιχειρεί με εξίσου καυστικό τρόπο, να αναδείξει ένα διεθνές ζήτημα ελλείμματος δημοκρατίας, ισονομίας και δικαιοσύνης, που μαστίζει ένα κράτος που ζουν και αναπνέουν περισσότερες από ογδόντα εκατομμύρια ψυχές.

Με βοηθό του τα συνταρακτικά περιστατικά, που έζησε ο δύσμοιρος ανταποκριτής για κοντά τέσσερις μήνες στα μπουντρούμια του Ιρανικού Γεντί Κουλέ, κάτω από φρικτά βασανιστήρια, που έφτασαν μέχρι και το επίπεδο της εικονικής εκτέλεσης, ο πανέξυπνος και αεικίνητος Stewart, ξεπερνά ακόμη και τις πλέον αισιόδοξες προσδοκίες, στο κτίσιμο του δικού του Μεσονύκτιου Εξπρές. Χωρίς ειδικά μέσα και περιορίζοντας την κάμερα μέσα σε ελάχιστους πόντους, φτιάχνει κλειστοφοβική ατμόσφαιρα ικανή να ζορίσει ψυχικά τον θεατή του, πόσο μάλλον τον έγκλειστο που την βιώνει επί 24ώρου. Ευρήματα του στην ανάπτυξη του πανικού, της τρέλας, της απόγνωσης που οδηγείται ο "ήρωας" του, η επιστροφή στην φαντασία του, του αποθανόντα πατέρα, επίσης φυλακισμένου τον καιρό του Σάχη (σε μια όμορφη χρονική αντιπαραβολή, που δείχνει πως τίποτα δεν έχει αλλάξει) και η περίεργη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον κρατούμενο και τον βασανιστή του, με τον δεύτερο να μοιάζει σε αρκετές στιγμές μέχρι και μετανιωμένος για τις μεθόδους που πρέπει να χρησιμοποιήσει για να πνίξει έστω και την τελευταία ελπίδα του υποτιθέμενου πράκτορα.

Για πες: Όπλο στην φιλμική δοκιμασία του αγαπητού Jon, η ερμηνεία του μάλλον κορυφαίου σε τέτοιου είδους απαιτητικούς, πολιτικούς ρόλους (αλησμόνητος στο No) Gael Garcia Bernal, που μέσα από την όμορφη Λατίνα θωριά του, αναδίδει την παράνοια που τον φτάνει η αγχόνη της δίωξης. Εξαιρετικές παραβολές και αναπτύξεις των συμβολισμών, που η μουσουλμανική θρησκεία αποδίδει μέσα από τα ηθικά της λεγόμενα, οι οποίες καταστρατηγούνται κατά το δοκούν από τους φονταμενταλιστές, προκειμένου να φτιάξουν το δικό τους δόγμα, πίεσης και καταπίεσης μιας ολάκερης κοινωνίας, που μακάρι, μα δύσκολα, θα διαφύγει του γύψου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Αυγούστου 2015 από την Feelgood Ent.

του Josh Trank. Με τους Miles Teller, Michael B. Jordan, Kate Mara, Jamie Bell, Toby Kebbell, Reg E. Cathey, Tim Blake Nelson

Reboot Without A Cause...

του zerVo (@moviesltd)

Δεν το κρύβω πως από το πρώτο κινηματογραφικό πέρασμα από την μεγάλη οθόνη των Fantastic Four είχα μείνει σχετικά ικανοποιημένος, βρίσκοντας το δίπτυχο αποτέλεσμα σχετικά αξιοπρεπές για τα δεδομένα των προϊστορικών διασκευών των κόμικ της Marvel, άσχετα αν το στούντιο δεν έδειξε ιδιαίτερα ευχαριστημένο από το αποδοτικό σκέλος τους στα ταμεία, που έφτασε μέχρι τον τριπλασιασμό του αρχικού μπάτζετ των 230 εκατομμυρίων (και για τις δυο ταινίες). Το πρότζεκτ διέθετε μια χαλαρότητα κι ένα πιο γλαφυρό στυλ που το κατέστησε κάπως πιο ξεχωριστό από τις αντίστοιχες περιπέτειες του genre, που κατά κάποιο τρόπο το διαχώρισε από εκείνο το ηγεμονικό των υπερηρώων των κόμικ. Η επιχείρηση ριμπούτ που επί της παρούσης παλεύει η Fox, περισσότερο έχει να κάνει με την δημιουργία ενός μίνι υποκατάστατου των Avengers, στο στήσιμο μιας δυναμικής τετράδας που στο κοντινό μέλλον θα έχει την δυνατότητα να στήσει μερικές - έως και αρκετές - εμπορικές συνέχειες, στα πλαίσια του πιασάρικου κύματος με πρωταγωνιστές τους πανίσχυρους superheroes.

Το άκρως απόρρητο πείραμα που έχει αναλάβει υπό την επίβλεψη του ο έμπειρος Καθηγητής Στορμ σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, στοχεύει στην δημιουργία ενός μηχανισμού τηλεμεταφοράς σε πλανήτες ξένους, μιας νέας εναλλακτικής διάστασης. Για το εγχείρημα του αυτό ο ερευνητής έχει στήσει μια ομάδα νεαρών μα αξιόλογων επιστημόνων που ο καθένας διακρίνεται στον τομέα του. Εκτός από τα δύο του παιδιά, την υιοθετημένη Σου και τον άστατο Τζόνι, το τιμ συμπληρώνουν ο άριστος γνώστης και παιδί θαύμα της κβαντικής, Ριντ Ρίτσαρντς και ο φιλόδοξος φυσικός Βίκτορ, που εργάζονται νυχθημερόν, για να παραδώσουν το συντομότερο δυνατόν την πρωτοποριακού επίπεδου συσκευή.

Καθώς τα πειράματα θα έχουν εξαιρετικά αποτελέσματα και μπροστά στον φόβο το σχέδιο των νεαρών μελετητών να δοκιμαστεί από άλλους που θα τους αρπάξουν την δόξα, οι όχι πεπειραμένοι νεαροί, μαζί με τον στενό παιδικό φίλο του Ρίτσαρντς, Μπεν Γκριμ, θα οδηγηθούν σε μια πρωτοφανή απερισκεψία, ρισκάροντας οι ίδιοι το ταξίδι στον ανεξερεύνητο γαλαξία. Μια διαστημική βόλτα που θα καταλήξει σε τραγωδία, καθώς η ανεξέλεγκτη ενέργεια του αστεριού θα καταπιεί τον Βίκτορ, ενώ όσοι καταφέρουν να επιστρέψουν στην βάση τους, θα υποστούν ολοκληρωτική γενετική μετάλλαξη. Ο Ριντ θα δει το σώμα του να παίρνει διαφορετικές μορφές και σχήματα, η Σου θα νιώσει την ύλη της να γίνεται αόρατη, ο Τζόνι θα δει το φλεγόμενο κορμί του να έχει πτητικές ικανότητες, ενώ ο Μπεν, που έχει υποστεί και την μεγαλύτερη ζημιά, θα καταλάβει πως βρίσκεται ολόκληρος καλυμμένος από γιγάντιους βράχους, που όμως του δίνουν τρομακτική ισχύ.

Με αυτό λοιπόν τον τρόπο θα συνταχθεί σε σώμα ένα το τετραμελές τιμ, του Μίστερ Φαντάστικ, του Αόρατου Κοριτσιού, του Πυρσού και του Πράγματος. με μια διαδικασία που καθώς φαίνεται η Marvel έχει πειστεί πως νοιάζει ιδιαίτερα το σινεφίλ κοινό, εφόσον ξόδεψε μια ολόκληρη - ολόκληρη όμως, από πρώτου μέχρι τελευταίου λεπτού - ταινία, στον τρόπο εναλλαγής των Φαντάστικ Φορ από απλοί πολίτες σε υπεράνθρωποι. Αναμφίβολα η διεργασία αυτή, που λαμβάνει χώρα κατά βάση στο πρώτο επεισόδιο οποιουδήποτε σινε σίριαλ, έχει το κοινό της, δεδομένα όμως είναι η πρώτη φορά που μια παραγωγή εξαντλεί ένα ολάκερο τσάπτερ για χάρη της. Ακόμη και το χρονικό τέταρτο, που στην υπόθεση εισέρχεται ο κακός χαρακτήρας του στόρι και που παραδοσιακά είναι ο μοχθηρότερος όλων των αντιπάλων των F4 στην πολυετή τους διαδρομή, στην ουσία ανταποκρίνεται στο κτίσιμο και αυτού του χαρακτήρα, που σίγουρα θα τον συναντήσουμε και στο μέλλον, στις επόμενες περιπέτειες τους.

Συνεπώς αν μας νοιάζει κάτι από το εισαγωγικό ετούτο ίντρο σε μια ακόμη σειρά adventures της ερυθρόλευκης μπράντας, είναι αν έχει γίνει η κατάλληλη επιλογή προσώπων για την απόδοση των χαρακτήρων, μιας και ούτε (σοβαρή) κόντρα με ανήθικο ισχυρό εχθρό παίζει, ούτε η ένωση των τεσσάρων πραγματοποιείται γοργά, παρά μόνο λίγες στιγμές πριν την πτώση των τελικών κρέντιτς. Η ιστορία που εμπνεύστηκαν οι τρεις σεναριογράφοι πάνω στο ορίτζιναλ θέμα των Stan Lee και Jack Kirby είναι απλή, απλούστατη στην συλλογιστική, μα και στην εξέλιξη της όπως την προσφέρει ο υπερτιμημένος Josh Trank (Chronicle), σε σημείο που να μην πληροφορούνται οι φανς κάτι καινούργιο που δεν έχει υποπέσει στην αντίληψη τους κατά το παρελθόν. Μοναδική εναλλαγή στην αναπόφευκτη σύγκριση με το προηγούμενο συνονόματο προϊόν, η σημαντικού ποσοστού πτώση του μέσου όρου ηλικίας των ηρώων, όχι τόσο σε σχέση με το τι πραγματικά δείχνει η ταυτότητα τους, αλλά με το πόσο ζητάει να τους απεικονίσει το σκριπτ.

Ο Κύριος Φανταστικός δηλαδή δεν είναι ο τριαντάρης πλας της πρώτης σειράς, μα σχεδόν ένα boy genious, όπως τον ορίζει ο ποιοτικότερος και πιο εξελίξιμος αστέρας της τετράδας Miles Teller, ο εναλλακτικά έγχρωμος εδώ Torch του Michael B. Jordan, μοιάζει να έχει τα μισά χρόνια από τον πολύ πιο δημοφιλή και άνετο στο πρωτότυπο Chris Evans, η Kate Mara μπορεί να είναι η μόνη που έχει ξεπεράσει τα τριάντα, δεν περνάει όμως καν για δεκαοκτάχρονο κοριτσάκι, ούτε κατά διάνοια δηλαδή η γυναικάρα της Alba προ δεκαετίας, ενώ είναι απορίας άξια η επιλογή του καχεκτικού Jamie Bell για να φορέσει την πετρώδη φόρμα του Thing, περσόνα που είχε κτίσει με απόλυτη επιτυχία ο γίγας Chiklis κάποτε. Τελικό σκορ, στην προσωπική μου εκτίμηση και χωρίς καν οι Fantastic Four να έχουν πάρει φόρα, μία θετική προσθήκη, τρεις υποδεέστερες όμως, με επιφύλαξη για όλα όσα θα εμφανίσουν κατά τα προσεχή έτη στο εκράν.

Για πες: Εν ολίγοις δεν έχει να πει κανείς πολλά για όσα παρακολούθησε στο πρώτο μέρος της επαναφόρτισης του τίτλου, που στα ενενήντα καθαρά λεπτά του, σημαίνει το μακροσκελέστερο προοίμιο, για φιλμ του είδους. Που και σε γενικές γραμμές, μοιάζει περιορισμένη, για να μην χρησιμοποιήσω την βαρύτερη λέξη φτωχή, σε ανταπόδοση με τα πλέον των εκατό, εκατομμύρια του τελικού κόστους, που ούτε σε τρομερά ειδικά εφέ ανταποκρίνονται, ούτε σε κανένα σπέσιαλ απεικονιστικό αποτέλεσμα που θα μείνει αξέχαστο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Αυγούστου 2015 από την Odeon

του Ariel Kleiman. Με τους Vincent Cassel, Florence Mezzara, Alex Balaganskiy, Jeremy Chabriel, Samuel Eydlish, Anastasia Prystay

Να υπηρετείς και να προστατεύεις. Την ματαιοδοξία σου...

του zerVo (@moviesltd)

Σε γενικές γραμμές, ελάχιστοι πρέπει να είναι εκείνοι που δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη τον λόγο ύπαρξης αυτών των μυστικιστικών, θρησκευτικών ή κοινωνικών ομάδων / αιρέσεων, που φυτρώνουν με ταχύτατους ρυθμούς σε κάθε γωνιά αυτού του έρμου πλανήτη. Αποκλειστικά και μόνο η αγιοποίηση του συνήθως χαμηλού , απαίδευτου και γεμάτου μανίες ανάδειξης, μα πανέξυπνου ηγέτη τους, που εκμεταλλευόμενος την ψυχική αδυναμία του ποιμνίου του, επιχειρεί να αναδειχθεί σε ελέω Θεού προφήτη. Τα παραδείγματα της ανείπωτης τραγωδίας στο Γουέικο και της φονικής δράσης της γιαπωνέζικης Αού Σινρι Κίο, απλώς επιβεβαιώνουν το πόσο επικίνδυνη μπορεί να να είναι η κατευθυντήρια ισχύς του ενός και μοναδικού αρχηγού, προς τους πιστούς που τυφλά και φανατικά τον ακολουθούν.

Σε ένα ρημαγμένο, μετά-αποκαλυπτικό περιβάλλον, ο κυριαρχικός και ηγεμονικός Γκρεγκόρι, έχει καταφέρει να συγκεντρώσει γύρω του μια ομάδα πειθήνιων γυναικών, προκειμένου να συμβιώσουν στο πλάι του, δίνοντας τους την υπόσχεση, για μια λιτή και χωρίς ιδιαίτερες πολυτέλειες, πλην ασφαλή και ευτυχισμένη διαβίωση. Κάτω από το αυστηρό βλέμμα του μοναδικού αφέντη, εκείνες φροντίζουν για τις λειτουργικές εργασίες της φράξιας, στα μισογκρεμισμένα παραπήγματα που χρησιμοποιούν για κατοικία, έχοντας την υποχρέωση να προσφέρουν τα παιδιά τους για μια σκληρή και επίπονη εκπαίδευση στα χέρια του αρχηγού. Κι εκείνος με την σειρά του να τα μετατρέψει σε στυγερούς και αμείλικτους εκτελεστές, εργαλεία που θα κάνουν πράξη τα συμβόλαια θανάτου - προϋποθέσεις επιβίωσης στην αφιλόξενη έρημο.

Το μεγαλύτερο από τα αγόρια, ο εντεκάχρονος Αλεξάντερ, έχει εξελιχθεί σε δεξί χέρι του Γκρεγκόρι. Άβουλο κι αυτό και χωρίς αντιρρήσεις, κάνει πράξη την οποιαδήποτε εντολή του πατριού του, έχοντας τόσο άγνοια κινδύνου, όσο και αδυναμία αντίληψης της πραγματικής του πρόθεσης. Ενόσω βαδίζει προς το κατώφλι της εφηβείας, ο έξυπνος πιτσιρίκος, θα αρχίσει να υποπτεύεται πως πίσω από το υπερπροστατευτικό χαμόγελο του δικτατορικών μεθόδων αφεντικού του, κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα, που υποθάλπει την ελευθερία της βούλησης του, που είναι τρομακτικά δύσκολο να ανατραπεί.

Και κάπου σε αυτό το σημείο είναι καλά θαμμένη η ασύμμετρη λογική της δημιουργίας και της ανάπτυξης μιας τέτοιας σύναξης λατρείας, που ιδρύθηκε από την ανάγκη κάποιων αδύναμων και δυστυχισμένων γυναικών να διατηρηθούν ανεξάρτητες και χωρίς την παρουσία προστάτη - μπαμπούλα να στηρίζει, έστω και τυραννικά τις ελπίδες τους. Οι ώριμες, έστω και τρομοκρατημένες μητέρες, υποκύπτουν, αποδεχόμενες να σφαχτούν από τον αγά, τα μικρά παιδάκια που ουδείς το περιμένει, εφόσον έχουν μεγαλώσει με τον ολόδικο του, σχεδόν μηδενικών διασκεδάσεων, τρόπο ζωής, μοιάζουν να αποστασιοποιούνται και να δείχνουν τάσεις επανάστασης και ανατροπής του φασιστικού καθεστώτος.

Σε μια, αναμφίβολα μελετημένη, ατμόσφαιρα ρημαδιού, καθώς η παραγωγή επέλεξε για φυσικό φόντο κτισίματος της ιστορίας να στήσει ένα διαλυμένο από τον εμφύλιο πόλεμο χωριό της απομονωμένης Γεωργίας, στήνεται το τσαντίρι της μικρής ετούτης κοινωνίας, που τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τον βασικό άξονα - σωτήρα τους. Οι μικρές χαρές, περιορίζονται απλώς σε ένα καραόκε, μια δύο τετραγωνικών πλαστική πισίνα για όλους, δυο τρεις μπογιές για τις ανήλικες φατσούλες και παιχνιδάκια αυτοσχέδια, πραγματικά τριτοκοσμικά. Η τροφή δεν εμφανίζει ιδιαίτερη ποικιλία, το κρέας σπανίζει ως δυσεύρετο, ενώ η ενέργεια διανέμεται σε κάθε τρύπα του υπονόμου, μέσα από ένα δαιδαλώδες καλωδιομάνι, ικανό απλώς να ανοίξει την προϊστορική τηλεόραση που προβάλει τα ίδια και τα ίδια βαρετά βίντεο κλιπ.

Είναι λοιπόν αυτός ο κόσμος που μπορεί να έχει στο μυαλό του για να εξελιχθεί ένας στοιχειωδώς δυναμικός πιτσιρίκος? Ο Παρτιζάνος της ιστορίας, ο κρυψίνους αντάρτης Αλεξάντερ, μέσα από ένα δύο περιστατικά που θα λειτουργήσουν σαν μοχλός πίεσης, θα πάρει το ρίσκο να οργανώσει τον δικό του αγώνα ενάντια στο κυρίαρχο κακό. Το μίσος μέσα του έχει ξεχειλίσει, τόσο αντιλαμβανόμενος πως οποιοσδήποτε φέρει άλλη γνώμη από την μία και μοναδική επικρατούσα, αφανίζεται, όσο και γιατί η καταπίεση έχει γονατίσει ακόμη και την παραμικρή του λαχτάρα για ζωή. Αγωνιστικά και ριζοσπαστικά τα κίνητρα του Αυστραλού σκηνοθέτη Ariel Kleiman, να κτίσει μέσα στην περιοριστικά ατίθαση καρδιά ενός μπόμπιρα, τον αγωνιστή που ενδεχόμενα θα φέρει τα πάνω κάτω. Πουθενά όμως δεν αναγράφει στο φινάλε του αν πραγματικά η κίνηση του θα μοιάσει με ηλιαχτίδα και δεν θα αποτελέσει κι αυτός ένα τερατούργημα, βγαλμένο από την Φάρμα των Ζώων.

Στην βράση όμως κάπου το σίδερο κολλάει, πιθανότατα λόγω του μετριότατου κάστινγκ, που έχει να κάνει βασικά με την άχρωμη επιλογή των θηλυκών επιλογών των μητέρων / ερωμένων, αλλά κατά κύριο λόγο με την απόδοση του ρόλου του Άλεξ σε έναν εντελώς λάθος πιτσιρίκο, που μοιάζει απίστευτα αθώος και ουδέτερος για να παίξει εν αρχή τον μανιασμένο χίτμαν και κατοπινά τον φανατικό Τσε. Και το ερώτημα που προκύπτει εδώ πέρα, εφόσον το κεντρικό πρόσωπο του σκριπτ όπως αποκαλύπτει η εξέλιξη, είναι ο μικρούλης, για ποιον λόγο επελέγη ένας σταρ διεθνούς βεληνέκους, σαν τον Cassel, απλώς και μόνο για να του παράσχει ερμηνευτική υποστήριξη. Ο Γάλλος - που το παλεύει σχεδόν σε Οξφορδιανά Αγγλικά - δείχνει άβολα μέσα σε αυτό το ντύμα που του δόθηκε, παρότι η γαλάζια ματιά του βγάζει την πονηράδα και την ανηθικότητα της κακοψυχίας του. Είναι φτιαγμένος για άλλα, μεγαλύτερα, πράγματα όμως, από το να αναλώνεται σε φτωχικές παραγωγές, που ναι μεν τα κίνητρα τους είναι τουλάχιστον φιλόδοξα.

Για πες: Που είναι όμως συνάμα και ελάχιστα εμπνευσμένα. Το σενάριο χρειαζόταν πολύ περισσότερη μελέτη για να αναδείξει τις αλληγορίες του, ενώ και η επιλογή του μεταΣοβιετικής κατάρρευσης τοπίου, ίσως και να λειτουργεί αποτρεπτικά για την διεθνοποίηση του ζητήματος. Που και βέβαια είναι ορατό, αλλά για να μην κρυβόμαστε, μπορεί η ελπίδα να στηρίζεται στα δαχτυλάκια ενός αγοριού μόλις έντεκα χρόνων, αν δεν την στηρίξουν οι καλομαθημένοι στην μηδενική και μη παραγωγική ρουτίνα ενήλικοι, δύσκολα μπορεί να υπάρξει ανατροπή.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Αυγούστου 2015 από την Seven / Spentzos

του Duccio Chiarini. Με τους Matteo Creatini, Francesca Agostini, Nicola Nocchi, Mariana Raschillà, Bianca Ceravolo, Michele Crestacci, Bianca Nappi, Crisula Stafida

Italian Pie...

του zerVo (@moviesltd)

Τι λέει ο δόκτορας: "Φίμωση πέους είναι η κατάσταση εκείνη κατά την οποία δεν είναι δυνατή η αποκάλυψη της βαλάνου ή αποκαλύπτεται μερικώς ή με δυσκολία έλκοντας προς τα πίσω την ακροποσθία (δηλαδή δεν αποκαλύπτεται το "κεφαλάκι" του πέους) λόγω στένωσης." Μια κατάσταση που στο πέρασμα του χρόνου, εξελίσσεται σε δυσχερή για τον παθόντα, ειδικά από την στιγμή που θα διαβεί το κατώφλι της εφηβείας και οι ερωτικές ορμές θα ξυπνήσουν, παραμένοντας όμως τραγικά εγκλωβισμένες εξαιτίας του ζοριού. Ένα ζήτημα που υπό κανονικές συνθήκες, οι στοιχειωδώς υπεύθυνοι γονείς θα είχαν φροντίσει να λύσουν στην γέννηση του, πριν ο φουκαράς φιμωμένος, οδηγηθεί στο νυστέρι, αφού προηγούμενα έχει περάσει, πέρα από τον πόνο, το ακόμη δεινότερο βασανιστήριο του συμπλέγματος...

Το τελευταίο καλοκαίρι πριν την ενηλικίωση του είναι έτοιμος να περάσει ο ντροπαλός και συνεσταλμένος Εντοάρντο, μαζί με την φαμίλια του στο εξοχικό τους, κάπου στα παράλια της Κεντροδυτικής Ιταλίας. Με μοναδική του παρέα τον φανφαρόνο και φαντασμένο συνομήλικο του, Αρτούρο, ο Έντο θα δει τις ημέρες να κυλούν αργά και βαριεστημένα, μέχρι την στιγμή που θα εμφανιστεί απρόσμενα η Μπιάνκα, η όμορφη γειτονοπούλα, που οραματίζεται να γίνει δεκτή τον χειμώνα που έρχεται από το πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Τρέφοντας από καιρό ιδιαίτερα αισθήματα για εκείνη, ο άμαθος 17άρης, θα εκμεταλλευτεί το γεγονός του πρόσφατου χωρισμού της από το (αθλητικότατο) αγόρι της και θα επιχειρήσει να την προσεγγίσει ερωτικά. Έχει υπολογίσει όμως δίχως το μεγάλο βάσανο που κρύβεται καλά μέσα στο μποξεράκι του, αφού πάσχει από οξύτατη φίμωση, γεγονός που καθιστά το παραμικρό του σεξουαλικό όνειρο ως απαγορευτικό...

Εν αρχή είναι το άλγος που προκαλεί η (πανεύκολα πια θεραπεύσιμη) ζημιά. Κατόπιν είναι τα κόμπλεξ, οι ανασφάλειες και οι φοβίες που δημιουργεί το εξτρά πετσί, μιας και ο κακόμοιρος νέος, ούτε που μπορεί να φανταστεί ποια θα είναι η εξέλιξη αν πέσει στην αγκαλιά της καλής του. Θα τον λοιδωρήσει? Θα τον απορρίψει? Ακόμη χειρότερα, θα δημοσιοποιήσει το πατατράκ στο κρεβάτι? Με όλες αυτές τις πιθανές εξελίξεις να χτίζουν στον νου του Έντο, το ανέκδοτο με τον γρύλο, κυλά ο Ιούλης, μπαίνει ο Αύγουστος και ακόμη νάδα από κοκό για τον ταλαίπωρο πιτσιρικά. Που συν τοις άλλοις έχει να αντιμετωπίσει τόσο τον πιθανό χωρισμό των γονιών του, μια dumb and dumber αδελφή, αλλά και έναν μπατίρη κολλητό, που καμαρώνει για κατορθώματα που δεν έχει πετύχει ούτε στην φαντασία του.

Οι προθέσεις του Ιταλιάνου πρωτοεμφανιζόμενου Duccio Chiarini δεν είναι να φτιάξει κομεντί του τύπου Γρανίτα Από Λεμόνι, όπου οι έφηβοι κυνηγούν το ένα και μοναδικό ολοζώντανο αντικείμενο του πόθου τους. Είναι να προβάλει τον διαταραγμένο εσωτερικό κόσμο ενός φιλήσυχου και ελάχιστα απαιτητικού, μέσης κοινωνικής βαθμίδας, μα με υψηλή διανόηση παιδιού, καθώς διαβαίνει την απαιτητικότερη σε λύσεις αποριών περίοδο της ζωής του ανθρώπου. Σίγουρα θα ήταν πολύ πιο τίμιο από δημιουργικού μέρους του, να προσεγγίσει την αγωνία του σε εμφανή κρίση Εντοάρντο, με συνέπεια και ίσως στοργή, από τον εξαντλεί σαν καρικατούρα του Τζίμι στο American Pie, βάζοντας τον να το κάνει με ένα (του ζωικού βασιλείου αυτή την φορά) φαγώσιμο, που κατά τον αστικό μύθο, η ηδονή που προσφέρει, ταιριάζει, κάπως, με του αιδοίου.

Κι όμως το Short Skin κινηματογραφικά τουλάχιστον, είχε δυνατότητες για κάτι πιο σοβαρό και μελετημένο, μιας και η αισθητική του ταιριάζει απόλυτα με εκείνη της indie αμερικάνικης σκηνής, αποδίδει ρεαλισμό και αν μη τι άλλο τονίζεται από μια έξοχη, σχετικά μουντή για καλοκαίρι, φωτογραφία της αγριεμένης θάλασσας της Ληγουρίας. Η προδοσία έρχεται από το ασύνταχτο και κατευθυνόμενο με το στανιό στην κομεντί σενάριο, που μάλλον ενοχλεί στην εξέλιξη του, ακόμη και τον νεαρότερης ηλικίας θεατή, που ίσως την στιγμή που μιλάμε να περνάει τα ίδια πάθη. Το ότι υπήρχε potential στο πρότζεκτ, διαφαίνεται οριστικά μετά την παύση της ταμπακιέρας, όπου όλα τα γλαφυρά σε σημείο κουταμάρας εξαφανίζονται, για να δώσουν την θέση τους σε εικόνες πραγματικά συγκινητικές και αληθινές, σε σχέση με το πως βλέπουν τον κόσμο οι νέοι σήμερα.

Για πες: Που ευτυχώς, με μια μικρή εκτίμηση που μπορώ να κάνω, δεν ανήκουν οι περισσότεροι στην συνομοταξία του καχεκτικού, αγέλαστου, αυτοπεριθωριοποιημένου με αφορμή και ουχί αιτία την φίμωση Εντο, αλλά είναι σαφώς πιο κοινωνικοποιημένοι και ανοιχτοί σε προτάσεις και ελευθερίες. Ακόμη κι αν περπατούν το σκοτεινό και θολό μονοπάτι που οδηγεί σε εκείνη την περιβόητη πρώτη φορά, που τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία των τινέιτζερς, την έχει σημαντικά απομυθοποιήσει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Αυγούστου 2015 από την Feelgood Ent.

του Bill Pohlad. Με τους John Cusack, Paul Dano, Elizabeth Banks, Paul Giamatti, Jake Abel, Bill Camp, Brett Davern

Good Vibrations...

του zerVo (@moviesltd)

Όρισαν την Αμερικάνικη απάντηση στην βρετανική επίθεση των Beatles και Stones, στην σπουδαία μουσικά δεκαετία των 60s και διαχρονικά άντεξαν σε αυτή την όμορφη κόντρα μέχρι τις μέρες μας, ξεπερνώντας στην πορεία τους τα σαράντα χιτς, στο περίφημο Top-40 του Billboard, τα περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο γκρουπ του τόπου τους. Με έμφαση στα φωνητικά αλλά και σε έναν ιδιόρρυθμο ηλιόλουστο ήχο, οι Beach Boys αποτέλεσαν το καμάρι των Καλιφορνέζων τινέιτζερς, που εκτόξευσαν στην κορυφή των τσαρτς κομμάτια σαν τα Surfin USA, I Get Around, Wouldn't It Be Nice, God Only Knows. Αυτή είναι η δραματική ιστορία του ιδρυτή και φυσικού τους ηγέτη, βασικού τους συνθέτη, τραγουδιστή, ιθύνοντα νου και καλλιτεχνικά ιδιοφυή, Brian Wilson.

Μόνος, φοβισμένος, τρομαγμένος. Τρεις μόλις λέξεις σημάδεψαν το ραβασάκι που άφησε στο μπλοκ της πωλήτριας αυτοκινήτων Κράισλερ, Μελίντα Λεντμπέττερ, ο εν αγνοία της πάμπλουτος και θρύλος του πενταγράμμου Μπράιαν Γουίλσον, επιδιώκοντας να εξάψει το ενδιαφέρον της γι αυτόν. Για να την πείσει πως πίσω από την βιτρίνα του διάσημου, κρύβεται ένας κατακερματισμένος άνθρωπος, που ζορισμένος από τις παθήσεις του μυαλού και της ψυχής εδώ και δύο δεκαετίες, βρίσκεται φυλακισμένος των ορέξεων, εκείνων που εκμεταλλεύονται την προβληματική κατάσταση του. Και κυρίως του αμφιλεγόμενου Δόκτορα Γιουτζίν Λάντι, που χρησιμοποιεί επιθετικές πρακτικές στην φαρμακευτική του αγωγή, προκαλώντας ανείπωτα ζητήματα συμπεριφοράς του πάλαι ποτέ ποπ ειδώλου.

Ζόρια που είχαν ξεκινήσει για τον Μπράιαν, από τα μέσα των 60s όταν στο απόγειο της δόξας του γκρουπ κι ενώ οι αναζητήσεις του στην μελωδία, ξεπερνούσαν το καθαρόαιμο εμπορικό ύφος της θρυλικής πεντάδας και δεν είχαν αντίκρυσμα στο ευρύ κοινό. Παρορμητικός στην δημιουργία οικογένειας, ακόμη και σε τόσο νεαρή ηλικία και δίχως να αντέχει το σταριλίκι και την δημοσιότητα ο (μεγαλύτερος των αδελφών) Γουίλσον, θα πέσει στην παγίδα του LSD, που πολύ σύντομα θα του προκαλέσει μόνιμη πνευματική βλάβη, ρίχνοντας στον στην παράνοια και την σχιζοφρένεια.

Συνεπώς όπως είναι αντιληπτό, δύο είναι οι χρονικές ράγες, πάνω στις οποίες κινείται το όμορφα δομημένο σενάριο του Love & Mercy, που παίρνει τον τίτλο του από ένα εκ των πιο αγαπημένων τραγουδιών των Boys. Από την μια μεριά η εποχή της εκτόξευσης στα αστέρια, όταν το κουιντέτο στεκόταν στα εξώφυλλα ισάξιο των Λιβερπουλέζων Σκαθαριών, από την άλλη η ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία, του εγκεφάλου του τιμ, που ουδέποτε ξεπέρασε, τουλάχιστον με την παρούσα ιατρική βοήθεια την ψυχεδελική του μονομανία. Γέφυρα των δύο, με απόσταση εικοσαετίας, στιγμών, η ίδια η μορφή του αρτίστα, σε διαφορετική βεβαίως ηλικία, με τις ανάρμοστες και τρελές εκφράσεις του παρελθόντος να αναμειγνύονται με τις φοβίες του μέλλοντος, σε ένα ενδιαφέρον αφηγηματικό πινγκ πονγκ, που ουσιαστικά πείθει τον θεατή, πως ο τραγουδιστής για όλο αυτό το διάστημα, παρέμεινε εσώκλειστος σε μια άτυπη φυλακή, από την οποία απουσίαζαν επιδεικτικά όλα τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Κι εκεί ίσως να υφίσταται και το σοβαρότερο σφάλμα του biopic του φιλόδοξου Bill Pohlad, με το οποίο πραγματοποιεί το δημιουργικό του καμπάκ, 25 χρόνια κατόπιν της πρώτης του σκηνοθετικής προσπάθειας (Old Explorers). Παρότι το παλεύει σε αρκετά σημεία, να βγάλει εκμοντερνισμούς και σύγχρονα στοιχεία στην εξιστόρηση του, εντούτοις είναι πασιφανές πως το φιλμ, με άλλο πιο εμπνευσμένο και τωρινό μάστορα στην θέση του οδηγού, θα είχε καταφέρει πολύ περισσότερα, στην ανάδειξη της προβληματικής περσόνας. Επιδερμική η παρουσία των (εξίσου σημαντικότατων για την εξέλιξη των BB) αδελφών, πουθενά, πλην μιας φευγαλέας σεκάνς, δεν εμφανίζεται ο αυταρχικός γονιός, αόριστος ο ρόλος της πρώτης και ανήλικης συζύγου.

Το πράγμα δένει καλά όμως, στο περιθώριο της παρουσίας του Γουίλσον, που ερμηνεύεται στα διαφορετικά στάδια του, από τον ιδιαίτερα ταλαντούχο και μεστό Paul Dano και από τον σε φθίνουσα κατεύθυνση χωρίς κατακτημένες περγαμηνές John Cusack, με τον πιτσιρίκο, παρότι δεν έχει τις πιο αβανταδόρικες στιγμές του σκριπτ, να κερδίζει στην άτυπη κόντρα ερμηνείας του ίδιου προσώπου, τον πολύ πιο έμπειρο πενηντάρη. Εύρος που δίνουν οι προσωπικότητες της καινούργιας αγαπημένης (μια απαστράπτουσα ερωτεύσιμη σε ώριμη ηλικία Elizabeth Banks που κλέβει την παράσταση) και του βασανιστή κομπογιανίτη (που οντότητα του δίνει, μολονότι με αστεία περούκα ο πάντα αξιόλογος Paul Giamatti).

Για πες: Ενδιαφέρουσα παρότι ελλιπής η προσέγγιση ενός τρομακτικού για τα μουσικά δρώμενα τοτέμ, που δεν ακολουθεί την γραμμική πεπατημένη - πέντε τραγούδια, δυο στιγμιότυπα, άνοδος, πτώση - αλλά μέσω των ασύμμετρων πλην διακριτότατων πέρα δώθε, κτίζει πόντο με τον πόντο τον εφιάλτη που τον κυρίευσε για σχεδόν μια ολόκληρη ζωή. Υπάρχουν διάφορα, γνώριμα και μη, μελανά περιστατικά από την πορεία του Γουίλσον που απαλείφονται στην απόπειρα εξαγνισμού του στην κινηματογραφική βιογραφία, αυτό σε καμία περίπτωση όμως δεν μειώνει την ικανότητα και το κύρος ενός συνθέτη, που ξεπέρασε και προσωπικές σκοτούρες και το κόστος της φήμης, για να αναδειχθεί σε μουσουργό παγκόσμιου βεληνεκούς.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Αυγούστου 2015 από την Odeon

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Papa Ou maman	Weird Wave	1		11.311	11.311
2	Pixels	Feelgood Ent.	1		8.355	8.355
3	Southpaw	Odeon	2		5.516	27.365
4	Mr. Holmes	Seven / Spentzos	3		4.933	46.009
5	She's Funny That Way	Seven / Spentzos	1		4.892	4.892
6	La mafia uccide solo d'estate	Danaos	1		3.359	3.359
7	A Royal Night Out	Odeon	1		2.849	2.849
8	Un Moment D'Egarement	Seven / Spentzos	2		2.035	2.035
9	Infinitely Polar Bear	Tanweer	1		1.987	1.987
10	La Isla Minima	Weird Wave	7		1.739	37.000

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ