Movies Ltd

του Michael Winterbottom. Με τους Rob Brydon, Steve Coogan

Όταν τρώνε, δεν μιλάνε...

του zerVo (@moviesltd)

Το όνειρο ζωής σου, που πραγματοποιήθηκε μετά από κόπους και βάσανα, να διασχίσεις από άκρου εις άκρο την πανέμορφη Ιταλία πλησιάζει στο τέλος του. Για κοντά ένα μήνα, με κάθε μέσον, μέχρι και με οτοστόπ, έχεις καταφέρει με τρομερά πενιχρό προυπολογισμό, να διαβείς ολάκερη την Μπότα και σήμερα που αυτή κούρσα ζωής τελειώνει, τις δυο λιρέτες που περισσεύουν στην τσέπη σου, φαντάζεσαι να τις καταναλώσεις σε πολυτελή τρατορία, τρώγοντας επιτέλους και κάτι άλλο, από φτηνό τζανκ φουντ. προς μεγάλη σου έκπληξη, στο διπλανό τραπέζι και κόντρα στις εντολές, συντρώγουν δύο καλοντυμένοι φωνακλάδες κατσουλίνοι, που λένε ανέκδοτα, παριστάνουν τον Κορλεόνε και γελούν τρανταχτά. Ένεκα της ευχάριστης στιγμής, τους αντέχεις και χάσκεις κι εσύ παρέα τους. Για μια φορά όμως. Την δεύτερη, αν βρεθούν φράγκα για να ξαναπάς σε ριστοράντε και τους ξαναπετύχεις, μάλλον θα τους φέρεις την αματριτσάνα κολάρο...

Το ευρείας ανάγνωσης έντυπο δήλωσε ικανοποιημένο από το πείραμα της πρώτης φοράς κι έβγαλε καινούργιο μπάτζετ στην δυάδα, για να το επαναλάβει, ταξιδεύοντας οδικώς αυτή την φορά στην Bella Italia, ακολουθώντας τα χνάρια των ρομαντικών ποιητών στις πιο ονομαστές πόλεις της χώρας, παίρνοντας συνάμα εμπειρίες από τις τοπικές λιχουδιές των καλύτερων γκουρμέ εστιατορίων. Για τον Ουαλό Rob Brydon και τον μπον βιβέρ στενό του φίλο Steve Coogan, είναι μια πρόκληση, όπως και να το κάνεις, μια εβδομάδα με όλα τα έξοδα πληρωμένα, σε μια διαδρομή από το Άστι στην Ρώμη και από το Αμάλφι στην Νάπολι. Και όσα ζήσουν σε αυτή τους την βόλτα, μια χαρά θα καταφέρουν να αποτελέσουν τουριστικό οδηγό, για τους επίδοξους ταξιδευτές στις παραλίες της Αδριατικής.

Αφού βολτάρισαν την Βόρεια Γηραιά Αλβιόνα, πριν από πέντε χρονάκια, αρχικώς τηλεοπτικά και κατοπινά στην μεγάλη οθόνη, στο πρώτο The Trip, οι κομπανιέροι, ενώνουν και πάλι χνώτα για να συνεχίσουν την πορεία τους σε μέρη που γνωρίζουν μόνο μέσα από λυρικά ποιήματα του Μπάιρον και από πλάνα μυθικών ταινιών σαν την Dolce Vita και το Le Mepris. Ο αστείρευτος πλακατζής Rob, έχει αφήσει πίσω σύζυγο και νεογέννητο παιδί, έντονα προβληματισμένος για την τροπή που έχει πάρει εσχάτως η σεξουαλική του ζωή, την ίδια στιγμή που ο Steve, περνά κι αυτός μια δύσκολη φάση, στην σχέση με τον έφηβο γιο του, που σταδιακά ανεξαρτοποιείται από την φτερούγα της φαμίλιας. Σε αυτό τον περίπατο μέσα στο ξέσκεπο κουρσάκι, αμφότεροι θα αναζητήσουν λύσεις στα ζόρια τους, ακόμη κι αν αυτές, προκαλέσουν ακόμη μεγαλύτερες φθορές στην προβληματική κατάσταση.

Αναμφίβολα κάθε φορά που στρώνονται στο τραπέζι των πολυτελών φαγάδικων, οι δύο φίλοι, ξέρεις εκ προοιμίου, πως δεν θα γευτούν απλώς τα κατορθώματα του σεφ, αλλά θα ξεσηκώσουν με τα χάχανα και τις ιαχές τους ολάκερο το σοβαροφανές μέρος, ξεπερνώντας σε φανφάρα, ακόμη και την φημισμένη ιταλιάνικη αλεγκρία. Μπροστάρης σε αυτή την παλιμπαιδιστική συμπεριφορά ο Brydon, που μάλλον κάποιος του σφύριξε πως είναι μίμος περιοπής, με συνέπεια να μην αφήνει ούτε έναν (συντοπίτη του κυρίως) ηθοποιό, από τον Sean Connery ίσαμε τον Hugh Grant κι από τον Al Pacino μέχρι τον Marlon Brando ("ικανότητα" που του χάρισε και ρολάκο στο νέο φιλμ του Michael Mann, λέει) χωρίς να τον υποδυθεί. Είπαμε την μια φορά θα βγάλει γελάκι. Από εκεί και πέρα η πλάκα βαραίνει και καταντά σαχλαμαρίστικη. Απεναντίας ο Coogan, σε αντίθεση με τους λοιπούς ρόλους της καριέρας του, παίζει το σοβαρό μέλος του ντουέτου, αφού εμφανίζεται πιο συνεσταλμένος από τα συνηθισμένα, ίσως και πιο σκυθρωπός και βαρύς.

Για πες: Τύφλα να έχει ο Μαμαλάκης στις δικές του - πιο εμπνευσμένες σε κάθε τομέα - εξορμήσεις, σε σύγκριση με το παρατραβηγμένο πόνημα του Michael Winterbottom, που δεν πρέπει να υπάρχει ούτε ένας θαυμαστής του έργου του, που να μην τον προτιμά με το πιο μάχιμο και κοινωνικής αναζήτησης κοστούμι. Παρόλα αυτά τα τοπία της ονειρικής γείτονος χώρας είναι τόσο όμορφα κινηματογραφημένα, που έστω και παρουσία των πολυλογάδων, είναι αρκετά για να μην καταφέρεις να τραβήξεις το μάτι σου από το εκράν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Ιουνίου 2015 από την Filmtrade

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τούτη η γης που την πατούμε, όλοι μέσα θε' να μπούμε

Πόσοι από εσάς έχετε δει το Django Unchained; Πάρα πολλοί φαντάζομαι. Πόσοι από εσάς έχετε ακούσει έστω κι ένα τραγούδι από τους Django Django; Ελάχιστοι, βάζω στοίχημα. Η ταινία αυτή μας παρέχει την σπάνια ευκαιρία να το παίξουμε μάγκες, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να κάνουμε και λίιιιιιιιιγη επίδειξη! Έχουμε και λέμε λοιπόν. Μέλος των Django Django είναι ο David Maclean (παίζει ντραμς και είναι ο παραγωγός τους), που υπογράφει και το σάουντρακ της ταινίας (κατά κάποιον τρόπο, έτσι εξηγείται η σπουδαία μουσική επένδυση). Ο John Maclean είναι αδελφός του. Ο John με τη σειρά του ήταν μέλος των The Beta Band, ιστορικού συγκροτήματος από τη Σκοτία, που υμνήθηκε τόσο από τους Oasis όσο και από τους Radiohead μεταξύ των άλλων!!! Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο John Maclean, έχοντας όμως ήδη δύο μικρού μήκους ταινίες στη φιλμογραφία του, όπου πρωταγωνιστεί ο Michael Fassbender! Τη μία μάλιστα τη γύρισε με κινητό!!! Τρελό, έτσι; (By the way, οι Django Django πριν λίγες εβδομάδες κυκλοφόρησαν το, πολύ καλό, δεύτερο άλμπουμ της καριέρας τους με τίτλο «Born Under Saturn»!).

Η ταινία Slow West προβλήθηκε στο πρόσφατο φεστιβάλ του Sundance, όπου και τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, στην κατηγορία «World Cinema – Dramatic». Κατά μία έννοια, αποτελεί μια ταινία στα βήματα (κι όχι το flipside) του «Νεκρού» (Dead Man, 1995, πω πω, πέρασαν κιόλας 20 χρόνια ρε παιδιά!) του Jim Jarmusch – μάλλον της καλύτερης (σίγουρα της πιο αγαπημένης για τον γράφοντα) ταινίας του σπουδαίου Αμερικανού σκηνοθέτη. Υπάρχει ποιητική διάθεση, υπάρχουν τα στοιχεία του road movie, υπάρχει ο καταδικασμένος έρωτας, υπάρχει η ελεγειακή και ανεπίστρεπτη πορεία προς το θάνατο. Εντάξει, η ταινία του Jarmusch είναι ασπρόμαυρη και αγγίζει πολύ περισσότερο το μεταφυσικό και το υπερβατικό, αλλά οι εκλεκτικές συγγένειες και η εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει ο Maclean, μας επιτρέπουν να τοποθετήσουμε την ταινία του δίπλα στο συγκεκριμένο αριστούργημα.

Η υπόθεση: Τέλη του 19ου αιώνα. Ο Τζέι Κάβεντις είναι ο γιος ενός αριστοκράτη, που μεγαλώνει στα Χάιλαντς της Σκοτίας. Η καλύτερή του φίλη είναι η Ρόουζ, κόρη ενός ταπεινού αγρότη. Καθώς μεγαλώνουν, η φιλία τους εξελίσσεται σε κάτι πολύ βαθύτερο. Ο πατέρας του Τζέι, όμως, εναντιώνεται στη – μη κοινωνικά αποδεκτή – σχέση των δύο νέων. Κι όταν ο πατέρας της Ρόουζ αναγκάζεται, λόγω ενός «κατά λάθος» εγκλήματος, να πάρει την κόρη του και να πάνε στην Αμερική, από τη μια για να κρυφτούν και από την άλλη προς αναζήτηση καλύτερης ζωής, η καρδιά του Τζέι γίνεται κομμάτια. Στα 16 του χρόνια αποφασίζει να εγκαταλείψει την προνομιούχο ζωή του και ξεκινά να βρει τη χαμένη του αγάπη στη νέα ήπειρο.

Όντας στην Αμερική και πορευόμενος προς τη Δύση, στο διάβα του θα βρεθεί ο κυνηγός επικυρηγμένων Σίλας Σέλεκ. Ο Σίλας είναι μπαρουτοκαπνισμένος, κυνικός, λιγομίλητος, σκληρός άντρας. Υπό κανονικές συνθήκες απλά θα δολοφονούσε τον Τζέι, θα τον λήστευε και θα προχωρούσε παρακάτω. Αντ' αυτού, του προτείνει να του παρέχει προστασία με το αζημίωτο και να τον οδηγήσει μέχρι εκεί όπου ο Τζέι πιστεύει πως βρίσκεται η Ρόουζ. Μαζί, διασχίζουν ένα πανέμορφο αλλά και δυσοίωνο τοπίο, που κατοικείται από κάθε είδους και καταγωγής ανθρώπους. Στο ταξίδι αυτό, γεμάτο με κίνδυνο, προδοσίες και βία, ο Τζέι θα συνειδητοποιήσει ότι η Δύση δεν δείχνει οίκτο στους αθώους. Αλλά και ο Σίλας θα ωριμάσει...

Η άποψή μας: Τούτη είναι μία από εκείνες τις ταινίες που σε πιάνουν εξ απήνης. Μπαίνεις να τη δεις χωρίς πολλές προσδοκίες και σε μαγεύει από την πρώτη στιγμή. Δεν βασίζεται σε πανάκριβα εφέ ή σε εξεζητημένες ιστορίες, που σκοπό έχουν αρχικά να εντυπωσιάσουν και κατόπιν να πουν κάτι – αν έχουν κάτι να πουν εντέλει. Εδώ, η ταινία κυλάει πανέμορφα, ήσυχα, χαλαρά, παίρνει το χρόνο της, δεν χάνει ποτέ το φόκους της αλλά δίνει ανάσες, εστιάζοντας σε τόσο μικρές και υπέροχες λεπτομέρειες. Ο Τζέι (τον υποδύεται ιδανικά έχοντας και το κατάλληλο φιζίκ ο Kodi Smit-McPhee) είναι ο άγουρος ιδεαλιστής, ο ονειροπόλος, ο ποιητής, αυτός που βλέπει τον κόσμο όχι έτσι όπως είναι αλλά έτσι όπως θα ήθελε να είναι. Όπως του λέει και ο Σίλας: «είσαι σαν ένας λαγός μέσα σε μια λυκοφωλιά». Δεν έχει ελπίδες επιβίωσης. Ο Τζέι απαντάει στον Σίλας: «η ζωή δεν είναι μόνο το να επιβιώνεις». «Ναι», του απαντάει ο σκληροτράχηλος Σίλας, «είναι και να πεθαίνεις».

Εκεί όπου ο Τζέι πετάει στα σύννεφα, ο Σίλας πατάει γερά στη γη. Είναι ρεαλιστής, έχει ξεφύγει από όλες τις αυταπάτες, έχουν δει πολλά τα μάτια του. Στο ταξίδι των δύο αντιδιαμετρικά αντίθετων χαρακτήρων, όπως συμβαίνει συχνά, ο ένας, (ο Τζέι) θα απολέσει την αθωότητά του, με την πυξίδα του, όμως, πάντα να δείχνει εκεί που βρίσκεται η καρδιά και ο άλλος, (ο Σίλας), θα μαλακώσει, χωρίς να απεμπολήσει τον ρεαλισμό του. Ο Τζέι θα βρεθεί κυνηγημένος, θα τον απειλήσουν με όπλο, θα του ρίξουν βέλος, θα τον κοροϊδέψουν, θα του κλέψουν τα ρούχα, θα πεινάσει. Θα φτάσει να σκοτώσει. Δεν θα πάψει, όμως, ούτε στιγμή να είναι ένα παιδί που μετράει τα άστρα. Ο Σίλας θα κάνει το ταξίδι του Τζέι δικό του. Κι ενώ εκκινεί με ταπεινά κριτήρια και με προφανείς στόχους, εντέλει θα μπολιαστεί από τη ματιά του μικρού. Οι στάσεις του ταξιδιού τους έχουν όλες κάτι να προσφέρουν στο περιθώριο. Μια αντιπαράθεση μέσα σε ένα παντοπωλείο θα αφήσει δύο παιδάκια ορφανά. Μια «βρεγμένη» στιγμή θα φέρει μια απολαυστική λύση σχετικά με το πως κάποιος μπορεί να στεγνώσει τα ρούχα του όντας καβάλα σε άλογο! Το πιοτί θα οδηγήσει σε ιστορίες γύρω από τη φωτιά για το πόσο εύκολα μπορούσες (και μπορείς) να χάσεις τη ζωή σου στην Άγρια Δύση εξαιτίας παρεξήγησης κι έχοντας καλές προθέσεις. Κι όλα αυτά ενώ οι κάθε είδους μετανάστες από κάθε μεριά της γης βιώνουν, ο καθένας από τη μεριά του, αυτόν τον εφιάλτη, που βρισκόταν τότε στα σπάργανά του: το αμερικάνικο όνειρο...

Όλα καλά με την ταινία κι όλα ωραία, εκείνο που λίγο μας χάλασε είναι η απόφαση του σκηνοθέτη να επιταχύνει τα μάλα τους ρυθμούς στην τελευταία πράξη. Θαρρείς και του είπαν κάποια στιγμή «μάγκα, πάτα γκάζι, τελείωνε και βάλε και μπόλικο πιστολίδι, εντάξει;» και τα έχωσε όλα μαζί, τη δράση και τη λύση του δράματος, στα τελευταία 20 λεπτά. Σου έρχεται απότομο όλο αυτό ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή το βλέμμα ακολουθούσε τις πορείες των δύο αντιηρώων χωρίς να διαστέλλονται οι κόρες λόγω φρίκης και καταιγιστικού μοντάζ. Μικρό το κακό για μια μικρή το δέμας ταινία, ένα meta γουέστερν που έχει τόσα μα τόσα όμορφα να πει.

του Alan Taylor. Με τους Arnold Schwarzenegger, Jason Clarke, Emilia Clarke, Jai Courtney, Lee Byung-hun, Matt Smith, J. K. Simmons

I’m old, not obsolete!

του zerVo (@moviesltd)

Η προδιάθεση σε καμία περίπτωση δεν ήταν υπέρ του. Οι δύο πρώτοι τόμοι, που έκτισαν έναν κινηματογραφικό θρύλο, χάνονται χρονικά, 31 και 24 χρόνια πριν, αντίστοιχα, σε σημείο που να προκαλούν ανείπωτη νοσταλγία σε όσους βίωσαν εκείνες τις απίστευτες, sold out, πρώτες προβολές τους. Οι δύο συνέχειες, δε, που ακολούθησαν, φρόντισαν να κατεβάσουν τον πήχη τόσο χαμηλά, που στο άκουσμα μιας πέμπτης εξολοθρευτικής ταινίας, ο νους να ταξίδεψε και πάλι προς την πιθανότητα μιας νέας αρπαχτής του franchise. Μοναδική ελπίδα στον ορίζοντα, έδωσαν οι δηλώσεις του εμπνευστή, οργανωτή και σκηνοθέτη των επών του 84' και του 91', που θεώρησε την περίπτωση του Genisys, ως την μοναδική από τις συνέχειες που αξίζει πραγματικά αυτόν τον τίτλο, πηγαίνοντας μάλιστα ένα βήμα παραπέρα, ορίζοντας το στην δική του εκτίμηση, ως το τρίτο μέρος του σίριαλ. Φανατικοί των Terminators, ετοιμαστείτε, γιατί ο Μέγας James, είχε σε μεγάλο βαθμό δίκιο.

Γη, έτος 2029. Ο πόλεμος ανάμεσα στις μηχανές και τους επιζώντες της ολοκληρωτικής καταστροφής, που αντιστέκονται σθεναρά κάτω από τις οδηγίες του ηγέτη Τζον Κόννορ, βρίσκεται στην κορύφωση του, δείχνοντας μάλιστα να γέρνει προς την μεριά των ανθρώπων, που βρίσκονται μπροστά σε έναν περήφανο θρίαμβο. Λίγο πριν την πτώση των οχυρών τους, οι ανήλεες λαμαρίνες, θα τραβήξουν το τελευταίο τους χαρτί, επιλέγοντας να στείλουν σε ταξίδι μέσα στον χρόνο, τρεις δεκαετίες πίσω, πάνοπλο Εξολοθρευτή, με την εντολή να αφανίσει την μητέρα του Τζον, Σάρα Κόννορ. Ως άμεση απάντηση οι αντάρτες, θα στείλουν δικό τους μαχητή στο κατόπι του για να την προστατέψει, με τον Κάιλ Ρίζ, το ατρόμητο δεξί χέρι του αρχηγού, να δηλώνει εθελοντής και να παίρνει το χρίσμα του ταξιδευτή προστάτη.

Λίγο έως πολύ, μέχρις εδώ δεν αντιλαμβάνεσαι και κάτι το καινούργιο, σε όσα μπορεί να έχεις παρακολουθήσει στην διλογία του Cameron. Από εδώ και μπρος όμως, αλλάζει ολοκληρωτικά το στόρι και η αφήγηση του, καθώς φτάνοντας στα 1984 ο Ριζ, θα συναντήσει μια κατάσταση για την οποία είναι απροετοίμαστος, καθώς η Σάρα, γνωρίζει τα πάντα, τόσο για τον αφανισμό του κόσμου, όσο και για την ηρωική πορεία του γιου της κατοπινά της. Συν τοις άλλοις όμως, η μεγαλύτερη έκπληξη έχει να κάνει με το γεγονός της παρουσίας ενός παρωχημένης τεχνολογίας Terminator, που επίσης έχει ταξιδέψει από το μέλλον, για να σταθεί σωματοφύλακας της Κόννορ, από τα πολύ νεαρά της χρόνια. Διόλου παράξενα, ανάμεσα στην νεαρή γυναίκα και στο ανθρωποειδές που δεν φείδεται συναισθημάτων, έχει δημιουργηθεί μια ιδιαίτερη σχέση στοργής, τύπου πατέρα - κόρης, με εκείνη να δείχνει τρομακτική εμπιστοσύνη στον σωτήρα της. Οι τρεις του πρέπει πλέον να ενώσουν δυνάμεις, ώστε να εκπονήσουν σχέδιο δράσης, που πιθανόν θα τους οδηγήσει σε ένα καινούργιο ταξίδι στο μέλλον, ώστε να προλάβουν την καταστροφική Ημέρα Κρίσης.

Σε αυτό περίπου το σημείο της δράσης, είναι που πέφτει και η αυλαία του πρώτου μέρους του καινούργιου Terminator και ακτιμώς πως δεν πρέπει να υπάρχει ούτε ένας, από τους φανατικότερους οπαδούς της σειράς που να μην έχει χειροκροτήσει μέσα του τις σεναριακές ιδέες, που σημειωτέον μεταξύ άλλων συνυπογράφει και το ελληνάκι Laeta Kalogridis. Πανέξυπνη πλοκή, που δεν προκαλεί κομφούζιο με τα πέρα δώθε των ηρώων μέσα στον χρόνο και που σέβεται με απόλυτο τρόπο, το ορίτζιναλ στόρι, δίχως να δημιουργεί (σημαντικές) ατασθαλίες στα όσα έχουμε βιώσει στο παρελθόν. Ακόμη καλύτερα για όσους λάτρεψαν και το πιο γλαφυρό ύφος κάποιων στιγμών των πρώτων Terminator, υπάρχουν πλάνα διασκεδαστικά και πνιγμένα στο καυστικό χιούμορ, με κύριο εκφραστή τον παλιάς κοπής Τ-800, που φυσικά φέρει την μορφή εκείνου που συνέδεσε ολάκερη καριέρα με την δερμάτινη στολή του Εξολοθρευτή και που έχει αγγίξει πια τα εβδομήντα χρόνια ζωής, υπερβολικά πολλά δηλαδή, για να την ντυθεί ξανά και να αρπάξει την κοντόκαννη για να σώσει τον κόσμο.

Σαν κάπως να πέρασε ένα μικρό τσουνάμι όμως πάνω από την αύρα των δημιουργών του Genisys, το δεύτερο ημίχρονο δεν έχει την ίδια (υψηλή) ποιότητα με το πρώτο, ακόμη κι αν είναι και ταχύτερο και εκρηκτικότερο και φυσικά πολύ πιο περιπετειώδες. Η συνοχή από ένα σημείο και μετά χάνεται, καθώς λαμβάνει χώρα το τουίστ που στην συνείδηση των φανς δεν γίνεται να πολυτρέξει, την ώρα που η κάπως άυλη υφή του βασικού - δικτυακού - εχθρού, δεν δείχνει ικανή να τρομάξει, όπως αν είχε κοψιά, οντότητα, μορφή. Μαθημένος κατά κύριο λόγο σε τηλεοπτικά πρότυπα, με μόνο μια ταινία superhero - τον δεύτερο Thor - στο παλμαρέ του, ο Alan Taylor, βασικός μαέστρος του θριάμβου Game Of Thrones, στέκει πολύ ικανοποιητικά ως διάδοχος Cameron μέχρι το πόνημα να μεσιάσει, ενώ στην συνέχεια, κομματάκι χάνει το γκέμι και η ιστορία του δεν τσουλάει όμοια με την εισαγωγή της.

Βεβαίως αν αποδείχτηκε κάτι σε αυτή την πέμπτη φορά που Terminator έφτασε στο εκράν, είναι πως δεν γίνεται και με την βούλα, να γίνει Terminator, απουσία του Schwarzenegger. Ο Αυστριακός, σε οπιαδήποτε από τις φόρμες του, ψηφιακή, ρετουσαρισμένη ή πραγματική τρίτης ηλικίας, είναι απολαυστικός, με κέφι τέτοιο, που σε πείθει πως δεν έχει περάσει ούτε μία ημέρα από το Hasta La Vista Baby. Και βέβαια οι νέες, ατάκες του μένουν στην μνήμη ως ιστορικές και βέβαια το χιούμρο του σπάει πετυχημένα το σασπένς, όπως συνέβη και παλιά και βέβαια Arnold παρόντος, έχουμε μια άλλη ταινία. Όχι γιατί τα πιτσιρδέλια που τρέχουν στο πόδι του, δηλαδή ο Jai Courtnei και η κοψιά Linda Hamilton, Ντενίρις του GoT, κοντούλα μα μυρωδάτη λεμονιά, Emilia Clarke, δεν στέκονται επάξια του μύθου, μα διότι ο Σβαρτς παίζει τόσο άνετα στην έδρα του, που ανατριχιαστικά σε κάνει να λησμονήσεις τις όποιες τρύπες, κενά και ατασθαλίες κρύβει η εξέλιξη. Τον έτερο των Clarke, Jason, νιώθω πως τον παίρνει η μπάλα της θεματικής ανατροπής, την οποία μάλλον οι σκρίπτερς θα έπρεπε να σκεφτούν δεκάδες φορές πριν την πραγματοποιήσουν.

Για πες: Έστω και με υπαρκτό - γερό - φάουλ, το Terminator: Genisys πέτυχε τον στόχο του, να ταξιδέψει δηλαδή έναν δηλωμένο φαν του σίριαλ, όπως του λόγου μου, πίσω στον χρόνο, θυμίζοντας μου εκείνες τις νοσταλγικές ημέρες των πρώτων παραστάσεων του Εξολοθρευτή στην μεγάλη οθόνη. Υπερβολικά ποιοτικότερο από τα αδιάφορα Rise Of The Machines και Salvation, το φιλμ βεβαίως και στέκει επάξια ως το νέο μέρος μιας πειραγμένης τριλογίας, που σε βάθος χρόνου έφθινε και δεν έδειχνε σημάδια πιθανής ανάκαμψης. Arnie (όπως υποσχέθηκε) is back, όμως και όλα αλλάξαν μονομιάς!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Ιουνίου 2015 από την UIP

του Thomas Vinterberg. Με τους Carey Mulligan, Matthias Schoenaerts, Michael Sheen, Tom Sturridge, Juno Temple

Ποθητή και Απόρθητη!

του zerVo (@moviesltd)

Τρανή απόδειξη διαχρονικής πένας. να έχεις εκθέσει σκέψεις και εμπνεύσεις στο χαρτί από τον 19ο αιώνα κι εκείνες κοντά διακόσια χρόνια κατοπινά, ακόμη να στέκονται φρέσκες, ανανεωτικές, τωρινές, στο σήμερα, καιρό μετά την έλευση του μιλένιουμ. Χάρισμα διακριτό άλλωστε για την γραφίδα του Thomas Hardy, που επιστρέφει στην κινηματογραφική επικαιρότητα, για δεύτερη φορά με τον ίδιο τίτλο (μετά την πρώτη φορά του '67 από τον John Schlesinger) και μετά από τα παρόμοιας αισθητικής Tess και Jude, που γνώρισαν επιτυχία με τις υπογραφές των Polanski και Winterbottom αντίστοιχα.

200 μίλια έξω από το Λονδίνο, η νεαρή, άμαθη, άπειρη, αλλά δυναμική, άφοβη και ατρόμητη Μπαθσέμπα Έβερντιν, προσπαθεί να βάλει μια τάξη στο αγρόκτημα που μόλις κληρονόμησε από τον εύπορο θείο της. Δεξί χέρι στην προσπάθεια της αυτή, ο πεπειραμένος επιστάτης Κύριος Όουκ, γνώριμος της από παλιά, πριν η κτηνοτροφική μονάδα που συντηρούσε καταστραφεί ολοσχερώς. Ο χαρισματικός αγρότης, ουδέποτε έκρυψε τα συναισθήματα του για την ατίθαση αφεντικίνα του, άλλωστε φέρει βαριά την απόρριψη της πρότασης γάμου, που της έκανε κάποτε, όντας ίσος μαζί της ταξικά. Δεν είναι και ο μόνος όμως που διεκδικεί την καρδιά της, αφού ενδιαφέρον έχει εκδηλώσει τόσο ο σεβάσμιος γείτονας τζέντλεμαν, Ουίλιαμ Μπόλντγουιν, όσο και ο γοητευτικό νεαρός ένστολος, Φρανκ Τρόυ.

Μολονότι το τριπλό αυτό κτύπημα, προς την απλοϊκά όμορφη και ζωηρή κοπέλα, ορίζει ουσιαστικά το όνειρο που θα μπορούσε να βιώσει οποιοδήποτε κορίτσι στην ηλικία της, ιδίως στην περίοδο που εκτυλίσσεται η δράση, εντούτοις η αρνητική της στάση, προς όλους, είναι εκείνη που διαφοροποιεί την εξέλιξη της, από τα τετριμμένα. Η Μιςς Εβερντίν είναι μια δεσποινίς προερχόμενη από τα μέσα κοινωνικά στρώματα, η αριστοκρατία δεν έχει φθείρει τις αξίες της, ούτε έχει προκαλέσει ζημιά στα πιστεύω της, ώστε να συμπεριφέρεται με πομπή και υπεροψία. Δεν διστάζει μάλιστα να τσαλακώσει την φόρμα της, δεν αρνείται να ριχτεί κι η ίδια στην χειρωνακτική μάχη, σε αντίθεση με τις προσταγές της σειράς της, δεν είναι μια άδικη εργοδότης, φροντίζοντας να έχει τους εργάτες της πάντα ευχαριστημένους, ενώ δεν κρύβεται και πίσω από τα φοδράτα ανδρικά κοστούμια. προωθώντας η ίδια στην αγορά την πραμάτεια, την σοδειά της.

Στην ουσία όμως, παρότι το σκληρό της πρόσωπο δείχνει το αντίθετο, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα τρυφερό κορίτσι, που σίγουρα θα υποπέσει σε σφάλματα επιλογών. Σε αυτή την δύσκολη στιγμή, θα ανακαλύψει το στήριγμα που χρειάζεται για να ανταπεξέλθει? Θα βρει την δύναμη να στυλώσει χαρακτήρα και να κοιτάξει μπροστά? Κι αν συμβεί κάτι τέτοιο, ποιος από όλους τους απορριπτέους μνηστήρες θα θελήσει ξανά να σταθεί στο πλευρό της, να γίνει ο πυλώνας της?

Αυτό το ρομάντζο εποχής, που προβάλλει το πορτρέτο μιας ανορθόδοξων μεθόδων γυναίκας, σεναριακά υποστηρίζεται από την επίδοξη φροντίδα του γνώστη David Nichols, που δίνει τόνους Great Expectations στην αφήγηση του. Αίσθημα και περιπέτεια συμβαδίζουν διαρκώς, ενόσω κτίζεται η περσόνα της wannabe Σκάρλετ Ο'Χάρα, μιας πραγματικής πρωτοπόρας επαναστάτριας, σε έναν αμιγώς αντρικό κόσμο. Αν θα περίμενα μια πιο ριζοσπαστική ματιά, πάνω στην γραμμική εξέλιξη του κλασικού μυθιστορήματος, αυτή θα ήταν από μεριά τους Σκανδιναβού Thomas Vinterberg, που αποδεικνύεται πολύ πιο μαλθακός και συντηρητικός, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις στην έκφραση του, πιθανόν κατώτερος του αναμενομένου. Στα ατού πάντως του πονήματος του ανήκουν η ζεστή κι ανθρώπινη φωτογραφία της υπαίθρου της Αλβιόνας, που στέκει ως επιλεγμένο φυσικό κάδρο και φυσικά οι μελετημένες προτάσεις της διανομής, που δίνουν μια άλλη διάσταση στο πιο πρόσφατο Far From The Madding Crowd.

Για πες: H Carey Mulligan δεν είναι το καλύτερο μου, ούτε πρόκειται ποτέ να γίνει, την θεωρώ πολύ νερόβραστη για να φτάσει ποτέ στο ανώτερο ερμηνευτικό λέβελ. Εδώ όμως είναι εξαιρετική στην απόδοση της σουφραζέτας - που λανθασμένα από το σκριπτ δεν γερνά ποτέ - ακόμη κι αν οι δυνατές και αβανταδόρικες σεκάνς ανήκουν στον αρσενικό της περίγυρο. Εκεί που και βέβαια διακρίνεται ο συμπατριώτης της Michael Sheen, ο πιο άξιος ρολίστας του τιμ, που στήνει ένα έξοχο τρίγωνο υποψήφιων κύριων της Μπαθσέμπα, παρέα με τον ταχύτατα ανερχόμενο Βέλγο μορφονιό Matthias Schoenaerts και τον κάπως επίπεδο ως αξιωματικό της βασιλίσσης Tom Sturridge.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Ιουνίου 2015 από την Odeon

του Noah Baumbach. Με τους Ben Stiller, Naomi Watts, Adam Driver, Amanda Seyfried, Charles Grodin, Brady Corbet, Ryan Serhant, Maria Dizzia, Adam Horovitz

100 η αλεπού, 101 το αλεπουδάκι. Γίνεται?

του zerVo (@moviesltd)

Φυσικά και έχει ενδιαφέρον, αν και πλέον, μετά από τόσα φιλμς που έχουν εστιάσει πάνω της, κάπου έχει αρχίσει να κουράζει, η κινηματογραφική ανάλυση της θρυλικής κρίσης της μέσης ηλικίας. Ειδικά μάλιστα όταν αυτή η μελέτη, συνοδεύεται και από ένα σενάριο έξυπνο, έως και γλαφυρής υφής, με το ζόρι να προβάλλεται σε μια κάπως πιο ανάλαφρη όψη του, τότε έχει μια μικρή πιθανότητα πέρασης της στο κοινό. Όταν όμως τα βασικά υποκείμενα του στόρι, μοιάζουν τόσο μακρινά από την πραγματικότητα, σαν να προσγειώθηκαν στον πλανήτη κοινωνία μόλις χθες, τότε το μπαλάκι γυρίζει με φόρα στο τερέν του αναλυτή (εδώ σκηνοθέτη) και τότε απαιτείται ιδιαίτερα μαεστρία είτε για να το αποκρούσει, είτε για να το επιστρέψει με ένα ελκυστικό ρεβέρ στην απέναντι μεριά. Και επιτέλους, πρέπει να καταλάβουμε πως ο Baumbach, ούτε είναι, ούτε πρόκειται να γίνει τέτοιου υψηλού επιπέδου παίκτης.

Για χρόνια παντρεμένοι, δίχως μάλιστα να έχουν καταφέρει να αποκτήσουν παιδιά, ο Τζος και η Κορνίλια, έχουν απολέσει εκείνο το αλατοπίπερο του έρωτα, που κάποτε τους ένωσε σε σάρκα μία. Εκείνος, περιστασιακός καθηγητής κινηματογραφίας σε κολέγιο, εδώ και μια δεκαετία παλεύει να ολοκληρώσει το ντοκιμαντέρ του, γύρω από τις απόψεις ενός βετεράνου αριστερού στοχαστή, ενώ εκείνη παραμένει απλώς αφανής και αόρατη στο πλάι του, υποστηρίζοντας την Συσσίφεια δράση του, που αγγίζει σχεδόν τις εκατό ώρες συνεντεύξεων! Μια κατάσταση ρουτίνας και βαριεστημαρας που θα αλλάξει μονομιάς, όταν το αντρόγυνο θα γνωρίσει το σημαντικά νεαρότερο τους ζευγάρι του Τζέιμι και της Ντάρμπυ, που ο ξεχωριστά ανανεωτικός τρόπος που αντιμετωπίζουν τον κόσμο, κυριολεκτικά θα τους αναζωογονήσει.

Ειδικά ο μέχρι τα χτες προβληματισμένος για το κενό έμπνευσης του Τζος, θα δείξει κατενθουσιασμένος από τους νέους κολλητούς, ειδικότερα από τον κατ εικόνα και ομοίωση του φτιαγμένο Τζέιμι, που επίσης δείχνει να νοιάζεται για το ντοκιμαντέρ σαν φιλμικό είδος, επίσης στοχεύει να γυρίσει ένα πανομοιότυπο με του μέντορα του, επίσης δεν έχει στα χέρια του πολυτέλειες και εργαλεία, επίσης τέλος δεν νοιάζεται αν θα τον βοηθήσει και κανείς να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Ο Τζος θα πιστέψει πως κοιτάζοντας μέσα από τον καθρέφτη που φτιάχνει το είδωλο νεότερο και πιο φρέσκο, η αντανάκλαση του ιδεαλιστή, ανατρεπτικού, ανεξάρτητου και σπινθηροβόλου νεαρού, τον ολοκληρώνει τόσο σαν άνθρωπο, όσο και σαν καλλιτέχνη. Που να φανταστεί ο φουκαράς, τι μηχανορραφία του έχει στημένη το πουλέν του κι ο λόγος που μετά από τόσο καιρό αγκάλιασε με τόση θέρμη το γυναικάκι του...

Δράμα σχέσεων, με κάπως χιουμοριστικές πιτσιλιές είναι το καινούργιο πόνημα του Noah Baumbach, που έρχεται μια δεκαετία μετά την καλύτερη στιγμή της καριέρας του (The Squid And The Whale) και μόνο δυο χρονάκια, κατόπιν του καμ μπακ του με την ξεχωριστή Frances Ha. Δράμα που εκτός πάσας ρεαλιστικής τροχιάς, περιστρέφεται γύρω από την καταπίεση ενός άτεκνου (δυστυχώς) και οκνηρού (ακόμη δυστυχέστερα) διδύμου, που πέφτει στην παράνοια του να κοπιάρει μέχρι και ανάρμοστες συνήθειες και απελευθερωμένες τάσεις αντίστοιχου ντουετακίου, με σχεδόν τα μισά του χρόνια. Αναφερόμενος σε ζεύγη, φαντάζεται κανείς πως σε αυτή ακριβώς την εξιστόρηση υπάρχουν κάπου και οι κυρίες των προαναφερόμενων κυρίων. Φευ! Οι ρόλοι αμφοτέρων των νταμών, νεοτέρας Amanda Seyfried τε και γηραιοτέρας Naomi Watts, είναι τόσο κακογραμμένοι και αφανείς, που σε κάποια σημεία προκαλεί μέχρι και εντύπωση, το πως εμφανίζονται από το πουθενά στο εκράν. Τέλος πάντων, προσπερνάμε αυτή την βασική λεπτομέρεια, για το δούμε λίγο πιο man to man το πράγμα.

Ακόμη κι εκεί όμως υπάρχουν σημαντικά κενά ανάμεσα στην ανάπτυξη των (πραγματικών) προσωπικοτήτων, του ταπεινού, χαμηλόθωρου και ειλικρινή 45άρη και του φιλόδοξου σε βαθμό μέχρι και κακουργήματος, εντέλει, 25χρονου, ώστε αυτή η ζεύξη των δύο γενεών να μοιάζει αδύνατη, όσο κι αν το παλεύει ο (υποτίθεται) σοφότερος και πιο πεπειραμένος των δύο. Για τον οποίο μάλλον δεν πρέπει να νοιάζεται και κανείς από τους παρευρισκόμενους στην κινηματογραφική πλατεία, για το αν θα εξελιχθεί, αν θα πονέσει, αν θα περάσει όμορφα ή αν εντέλει καταστραφεί, μην κατορθώνοντας ποτέ να φτιάξει το φιλμ που ονειρευόταν. Δεν είναι τυχαίο που οι ποιοτικότερες στιγμές του While We're Young, μα και οι πιο αξιομνημόνευτες, είναι εκείνες που οι συνομήλικοι (ναι αυτοί οι βαρετοί και χασμουρητοί με τα παιδιά τους και τα γενέθλια τους και τις γιορτές τους) των μεσηλίκων, τους κάνουν πέρα, απορημένοι με τους παλιμπαιδισμούς τους.

Για πες: Πολλαπλών χρήσεων και διαστάσεων όμως, ο Ben Stiller λειτουργεί ως σωσίβιο επί της παρούσης, προσφέροντας μια μεστή, σοβαρή και υψηλών απαιτήσεων ερμηνεία, τραβώντας πάνω στην απροσάρμοστη περσόνα του όλα τα φλας, διορθώνοντας ταυτόχρονα τα ζοράκια, που δημιουργεί η μέτρια, ως αποτέλεσμα του αντρικού ανταγωνισμού, παρουσία του, πολλά κλικ κάτω σε όλους τους τομείς, Adam Driver.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Ιουνίου 2015 από την Seven / Spentzos

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Jurassic World	UIP	2	106	28.483	107.040
2	Spy	Odeon	1	56	17.927	17.927
3	La Famille Belier	Odeon	2	12	8.364	24.401
4	La Isla Minima	Weird Wave	1	16	6.776	6.776
5	Entourage	Tanweer	1	42	3.675	3.675
6	The Rewrite	Seven Spentzos	1	9	3.177	3.177
7	San Andreas	Tanweer	3	18	2.750	47.821
8	Playing It Cool	Neo Films	1	23	2.359	2.359
9	Une heure De Tranquillite	Feelgood / Rosebud 21	3	14	2.074	16.977
10	Home	Odeon	12	20	1.510	66.688

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

του Uberto Pasolini. Με τους Eddie Marsan, Joanne Froggatt, Karen Drury

Το αντίο των ακλάφτων

του zerVo (@moviesltd)

Αν και - μάλλον - κάτι τέτοιο δεν πρέπει να νοιάζει ιδιαίτερα, το τιμώμενο πρόσωπο, έχει επικρατήσει η άποψη, πως όσο περισσότερο κοινό βρεθεί παριστάμενο στην εξόδιο ακολουθία του, τόσο πιο αγαπητό και κοινωνικό θα ήταν κατά την διάρκεια της ζωής του. Σε αντίθεση με τα πολυπληθή αντίο όμως στους δημοφιλείς, όμως, υπάρχουν κι εκείνες οι τραγικές περιπτώσεις ατόμων που αποχαιρετούν τον κόσμο, παρουσία μόνο του ιερωμένου, φεύγοντας για το τελευταίο τους ταξίδι κυριολεκτικά άκλαφτοι, ξεχασμένοι, παραπεταμένοι ακόμη κι από τα πιο στενά τους πρόσωπα. Δείγμα κακότητας των ζωντανών θα πει κανείς, που γυρνούν την πλάτη στον προσφάτως απελθόντα, τιμωρώντας τον ίσως που όσο βρισκόταν εν ζωή είχε φροντίσει να διώξει από κοντά του, οτιδήποτε φίλιο ή συγγενικό.

Προγραμματισμένος στο έπακρο, εκνευριστικά οργανωτικός και μεθοδικός σε σημείο υπερβολής. ο μοναχικός Λονδρέζος Τζον Μέι, έχει ξοδέψει 22 χρόνια ζωής υπηρετώντας ασφαλιστική φίρμα, με την εντολή να φροντίζει για ένα τουλάχιστον αξιοπρεπές ύστατο χαίρε, εκείνους που βρέθηκαν νεκροί, δίχως να έχουν ούτε ένα πρόσωπο στο πλευρό τους. Το μοτίβο του γνώριμου σε όλα τα γραφεία κηδειών Κυρίου Μέι, είναι προκαθορισμένο και πάντοτε ακολουθείται με παροιμιώδη ευλάβεια: Έρευνα για τον πιθανό εντοπισμό συγγενών, σύνταξη όλων των εγγράφων που απαιτούνται από τους κρατικούς φορείς, στήσιμο μιας σωστής τελετής, με γραμμένο από τον ίδιο αποχαιρετιστήριο λόγο, όπως το απαιτούν οι περιστάσεις. Ο Κύριος Μέι δεν έχει ούτε έναν φίλο, ούτε έναν συγγενή. Φίλοι του και συγγενείς του είναι μόνο όσοι - άγνωστοι μέχρι πρότινος - έχει νεκροφιλήσει στην μακρά επαγγελματική του πορεία.

Μέχρις ότου ένα πρωινό συμβεί το αναπάντεχο, που θα διαλύσει μονομιάς την διαρκώς επαναλαμβανόμενη ρουτίνα. Ελέω περικοπών στην υπηρεσία του, θα διαταχθεί να πάρει τον δρόμο για το ταμείο ανεργίας, το μαγαζί του δεν τον χρειάζεται πλέον και του δίνει περιθώριο τριών ημερών, να κλείσει τις όποιες εκκρεμότητες έχει ανοικτές. Μεταξύ των οποίων και την τελευταία αποστολή που θα κληθεί να φέρει εις πέρας και αφορά στον αποχαιρετισμό, ενός ηλικιωμένου γείτονα του, πρώην πεζοναύτη βετεράνου στις Μαλβίνες, που εντοπίστηκε στο θλιβερό του διαμέρισμα, εβδομάδες μετά τον θάνατο του, αφού δεν βρέθηκε ούτε ένας για να τον αναζητήσει. Οι φωτογραφίες στο σπίτι του, ενός μικρού κοριτσιού, που θα πέσουν στην αντίληψη του Κυρίου Μέι, μπορεί να τον οδηγήσουν στα ίχνη κάποιας συγγενούς, πιθανόν μιας ξεχασμένης στο μακρινό παρελθόν κόρης.

Με ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά ζητήματα της πολύβουης και θεωρητικά άρτια connecting people εποχής μας, ασχολείται το εξουθενωτικά μελαγχολικό και ενίοτε καυστικά ειρωνικό δράμα Still Life, που υπογράφει ο ιταλικής καταγωγής και με βαρύ επώνυμο Uberto Pasolini. Εστιάζοντας στην πραγματικότητα την κάμερα του, στο πρόσωπο του ενός, που βιώνει το πιο άσχημο και λυπηρό των συναισθημάτων, την μοναξιά, μα με τρόπο κινηματογραφικά όμορφο, μετατρέποντας μονομιάς την θλίψη της μονάδας, σε μαζικότερη, προβάλλοντας το συλλογικό δεινό. Με φόντο μια από τις αποδεδειγμένα πιο θορυβώδεις και πολυπληθείς πρωτεύουσες της Ευρώπης, ο σκηνοθέτης στήνει αφαιρετικά, γεμάτα οικονομία στατικά πλάνα, τιγκαρισμένα στην καυστική κριτική γύρω από την αποξένωση, μα και συνάμα ρομποτοποίηση του υποκειμένου ένεκα των αναγκών και των υποχρεώσεων, που το μεταβάλλουν σε ον ουσιαστικά πεθαμένο, μηδενικά κοινωνικό, σαν ζωντανό - νεκρό θαμμένο μέσα σε ένα γκρίζο, συννεφιασμένο διαμέρισμα.

Μετά από μιάμιση ώρα σκυθρωπής και μακάβριας - είναι η αλήθεια - αφήγησης, θα περίμενε κανείς από τον δημιουργό να αφήσει όμως μια, δυο χαραμάδες αισιοδοξίας ανοιχτές, ευφραίνοντας κατά κάποιο τρόπο την ψυχή του θεατή του, που κινείται όλο αυτό τον καιρό, μεταξύ νεκροθαλάμων και κοιμητηρίων. Ίσως εκεί, στην έξοδο του, να μην με βρίσκει και απόλυτα σύμφωνο το καλοδουλεμένο, πλην αφόρητα πεσιμιστικό σενάριο, που άλλοτε με πικρό χιούμορ και άλλοτε με δακρυσμένη ευαισθησία προσεγγίζει σφαιρικά το θέμα του, σε μια διαφορετική, αλληγορικότερη και πιο μεταφορική ανάλυση, από εκείνη την ρεαλιστική του ντοκιμαντέρ Dreams Of A Life.

Για πες: Από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες του νεότερου βρετανικού σινεμά και πουλέν του Mike Leigh, ο συνήθως ρολίστας Eddie Marshan, εδώ σηκώνει στις ερμηνευτικές πλάτες του ολάκερη την ταινία, δίνοντας μέσα από την θλίψη και την κενότητα της ματιάς του, την σωστή διάσταση που απαιτεί η ενσάρκωση του (υπαρκτού) ήρωα του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Ιουνίου 2015 από την Feelgood Entertainment

Dad vs Stepdad! Κωμωδία οικογενειακής φύσεως, από εκείνες που λατρεύει να στέλνει στις υψηλότερες θέσεις του τοπ τεν το αμερικάνικο κοινό, είναι η περίπτωση του Daddy's Home, που σκηνοθετεί το δίδυμο των Sean Anders και John Morris, δοκιμασμένων στο είδος δημιουργών, σε περιπτώσεις όπως τα Horrible Bosses 2, Sex Drive και That's My Boy. Κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης είναι ένας μεσήλικας ραδιοφωνικός παραγωγός, με εξαιρετικούς τρόπους και ευγενέστατος, που προσπαθεί να γίνει ο υποδειγματικός πατριός, για τα δύο παιδιά της αγαπημένης του συζύγου, που έχει αποκτήσει από προηγούμενο γάμο. Και τα πάντα πηγαίνουν ρολόι, με τα πιτσιρίκια κυριολεκτικά να τον λατρεύουν, μέχρι την στιγμή που στην καθημερινότητα της καινούργιας φαμίλιας, θα εισέλθει σαν σίφουνας, ο πραγματικός πατέρας των παιδιών, που πολύ πιο απελευθερωμένων ιδεών και ηθών, θα εξελιχθεί στον αγαπημένο τους. Μια κόντρα που αναμένεται να βγάλει αρκετό γέλιο, όπως άλλωστε συμβαίνει και στο δίλεπτο προωθητικό τρέιλερ που η Paramount έδωσε μόλις στην κυκλοφορία, κάνοντας ταυτόχρονα γνωστό πως το φιλμ θα επιχειρήσει την παγκόσμια πρώτη του ανήμερα τα Χριστούγεννα του 20115.

Αφού δοκιμάστηκαν μαζί στην σημαντική επιτυχία The Other Guys, οι Will Ferrell και Mark Wahlberg ενώνουν και πάλι τις ερμηνευτικές τους δυνάμεις, ερχόμενοι όμως σε ρήξη εγωισμού, υποδυόμενοι τον πατριό και τον πατέρα αντίστοιχα. Την μητέρα που στέκεται στο μέσον της ανούσιας αυτής κόντρας τους ενσαρκώνει η Linda Cardelini, ενώ ακόμη συμμετέχουν στην διανομή και οι Hannibal Buress και Paul Scheer.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Μαρτίου 2016 από την UIP

Sicario μτφ - Δολοφόνος ή πληρωμένος εγκληματίας, εκτελεστής. Έχοντας κάνει την επίσημη πρεμιέρα του, στο οφίσιαλ πρόγραμμα του Φεστιβάλ των Καννών, το ολοκαίνουργο πόνημα του σπουδαίου σκηνοθέτη Denis Villeneuve, Μπαίνει στην τελική ευθεία της επίσημης κυκλοφορίας του, αποκτώντας από σήμερα και το εξίσου εντυπωσιακό τρέιλερ που του αρμόζει. Σε συνέχεια των καταπληκτικών στιγμών του σε Incendies, Prisoners και Enemy, ο Καναδέζος στην νέα του ταινία παρουσιάζει την περίπτωση μιας δυναμικής αστυνομικού, που διατάσσεται από υψηλόβαθμο της CIA, να συνοδεύσει δύο πράκτορες πέρα από τα νότια σύνορα της χώρας, αναζητώντας στο Μεξικό έναν βαρόνο της διακίνησης ναρκωτικών. Η ταινία σκοπό της έχει να προβάλλει τον ανηλεή πόλεμο που μαίνεται στην βουτηγμένη στην διαφθορά χώρα των Αζτέκων, εκεί που τα νήματα διακινούν κατά κύριο λόγο οι νονοί και οι άνθρωποι του υποκόσμου, που δεν είναι δυνατόν να συλληφθούν ακόμη και από τις καλά εξοπλισμένες υπηρεσίες της Υπερδύναμης. Πρεμιέρα για μια από τις πλέον αναμενόμενες στιγμές της επόμενης σεζόν, στις 18 Σεπτεμβρίου από την Lionsgate.

Μια τριάδα έξοχων πρωταγωνιστών, συνθέτει την βάση της υποκριτικής ομάδας, αποτελούμενη από τους Josh Brolin, Emily Blunt και Benicio Del Toro, που στο πλάι τους θα έχουν σε υποστηρικτικές παρουσίες τους πάντα αξιόλογους Victor Garber, Jon Bernthal, Amy Adams, Jeremy Renner και Michael Stuhlbar.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Σεπτεμβρίου 2015 με τον τίτλο Sicario, Ο Εκτελεστής

«Σου σφυρίζω» ή «Στον ''σφυρίζω''»; Ιδού η απορία!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Για τα... κλισέ τα κάνεις όλα

Θυμάστε ποια είναι η τελευταία ενδιαφέρουσα ρομαντική κομεντί που είδατε τα τελευταία χρόνια; Για μένα αυτή η ερώτηση έχει απάντηση – ευκολάκι: «(500) Μέρες με τη Σάμερ»! Το τρελό είναι ότι έχουν περάσει από τότε έξι ολόκληρα χρόνια! Γιατί μου είναι τόσο αγαπητή η συγκεκριμένη ταινία; Μα γιατί παίζει με όλα τα κλισέ των ρομαντικών κομεντί όχι για να τα «ξεφωνίσει» και να τα χλευάσει, αλλά για να δώσει μια άλλη διάσταση, να δει το θέμα από μια άλλη οπτική γωνεία. Μια οπτική καθόλου ροζ και καραμελογλειφωμένη, που δεν προκαλούσε «εμετό» σε έμπλεους τεστοστερόνης άρρενες θεατές (που, όσο να πεις, δεν είναι και οι πιο φανατικοί οπαδοί τέτοιου είδους ταινιών – τους σέρνουν οι γκόμενες, σύζυγοι, φίλες τους για να δείξουν ένα κάποιο ενδιαφέρον). Που είχε, θα μπορούσες να πεις, ένα unhappy end (με μια αχτίδα φωτός για τον βασικό πρωταγωνιστή – η ταινία τον αγαπούσε – γιατί να τον αφήσει στα τάρταρα εξαιτίας ενός έρωτα χωρίς ανταπόκριση;). Που, τέλος πάντων, σε έβαζε στο τριπάκι να νοιάζεσαι για τους δύο πρωταγωνιστές και την ερωτική τους σχέση, χωρίς εκ προοιμίου να γνωρίζεις την κατάληξη.

Δεν είναι εύκολο είδος η ρομαντική κομεντί. Και ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Justin Reardon, την «πατάει», καθώς θέλει «στα χαρτιά» να ανατρέψει τα κλισέ του είδους. Εντέλει όμως αυτό που... κατορθώνει είναι να τα μεγεθύνει και να τα ισχυροποιήσει σε βαθμό κακουργήματος.

Η υπόθεση: Ο ατζέντης ενός σεναριογράφου, του κλείνει ως δουλειά τη συγγραφή μιας ρομαντικής κομεντί. Ο σεναριογράφος, όμως, έχει ένα βασικό πρόβλημα: δεν πιστεύει στον έρωτα. 30Something, εμφανίσιμος, έξυπνος, κοινωνικός, δεν μπορεί να προχωρήσει οποιαδήποτε ερωτική σχέση πέρα από τη σεξουαλική επαφή, λόγω ενός τραύματος που κουβαλάει από την παιδική του ηλικία. Κι επομένως, μόνο κατάλληλος δεν είναι για να γράψει κάτι για ένα θέμα που δεν... γνωρίζει! Ζητάει τη βοήθεια των φίλων του μέσω των δικών τους εμπειριών και ξεψαχνίζει κάθε γραμμένο κλισέ προκειμένου να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Εις μάτην! Όλα αλλάζουν, όμως, όταν γνωρίζει Εκείνη! Τη γυναίκα της ζωής του. Την οποία και ερωτεύεται. Αλλά κι εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα: η γυναίκα είναι λογοδοσμένη (!) και στα πρόθυρα να παντρευτεί κάποιον άλλο. Γοητεύεται, όμως, από τον σεναριογράφο και του... επιτρέπει να γίνουν φίλοι. Μπορούν, όμως, ένας άντρας και μια γυναίκα να είναι φίλοι; Όταν μάλιστα υπάρχει καταφανέστατα τόση έντονη «χημεία» ανάμεσά τους;

Η άποψή μας: Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά. Οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές είναι φωτογενείς – ο φακός τους λατρεύει – και ως θεατής δεν χαλιέσαι που περνάς μαζί τους μιάμιση ώρα. Υπάρχουν σκηνές που σε κάνουν να γελάσεις: εκείνη με την αναφορά σε κλασικούς συγγραφείς που τα ονόματά τους παραπέμπουν στο σεξ (όπως ο... Σέξπιρ) πχ είναι και καλογραμμένη και αστεία. Και τα «κολπάκια» σε επίπεδο εικόνας (μοντάζ με ρακόρ σε διαφορετικά χρονικά σημεία, αποχρωματισμοί, κινούμενα σχέδια) είναι λειτουργικά και έξυπνα – αν και κάποιες στιγμές νιώθεις ότι οι δημιουργοί της ταινίας το παρακάνουν. Και ύστερα; Κι ύστερα, ύστερα, μα δεν υπάρχει ύστερα! Το «κλέψιμο» της βασικής ιδέας του «Play it again Sam» με τον Woody Allen (εκεί ήταν ο... Humphrey Bogart, εδώ είναι ο ίδιος ο Chris Evans ωσάν... Humphrey Bogart!) δεν έχει κανένα νόημα εδώ – δεν εξυπηρετεί κανέναν αφηγηματικό ρόλο στην ταινία.

Η... διάγνωση ότι για τον χαρακτήρα του σεναριογράφου ευθύνεται η εγκατάλειψή του από τη μητέρα του όταν ήταν μικρός, είναι και κλισαρισμένη και στερούμενη ουσιαστικής βάσης. Οι περιφερειακοί ρόλοι δεν έχουν λόγο ύπαρξης – υφίστανται απλά ως καρικατούρες. Πάρτε για παράδειγμα το ρόλο του αρραβωνιάρη (τον υποδύεται ο Ioan Gruffudd, δεύτερος... μη ρόλος μετά από εκείνον που είχε στο πρόσφατο «San Andreas»!): απλά, δεν υπάρχει! Επίσης, είναι δυνατόν σεναριογράφος να μην γνωρίζει τον «Έρωτα στα χρόνια της χολέρας»; (ok, το τελευταίο δεν είναι και τόσο tragic: πλείστοι εκείνοι που παράγουν τέχνη χωρίς να ξέρουν την τύφλα τους για αυτήν!). Κλασικά, η σκηνή του σεξ είναι... με τα ρούχα (να είναι και PG13 η ταινία), κλασικά, το αγόρι παίρνει το κορίτσι, κλασικά, το happy end υπάρχει για όλους, να μην μείνει κανένας παραπονεμένος.
 
ΥΓ: Μωρέ λες να είναι όντως ο «Εξολοθρευτής» η πιο ρομαντική ταινία όλων των εποχών;

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Ιουνίου 2015 από την Neo Films

του Marc Lawrence. Με τους Hugh Grant, Marisa Tomei, Bella Heathcote, Allison Janney, J. K. Simmons, Chris Elliott

Σε αναζήτηση σπινθήρα...

του zerVo (@moviesltd)

Κι έρχεται εκείνη η αναθεματισμένη στιγμή, που παρότι επιτυχημένος στον τομέα σου επί χρόνια, για χίλιους δυο λόγους δεν καταφέρνεις να αποδώσεις όπως τον παλιό καλό καιρό και νιώθεις καυτή την ανάσα της απόρριψης, από τον μέχρι πρότινος φίλιο, σε βαθμό παρεξηγήσιμο, περίγυρο σου. Με την ταυτότητα, επισήμως να δηλώνει ηλικία άνω των πενήντα, πλέον δεν σε έχουν ζώσει μόνο τα φίδια, αλλά το σύνολο των κροκοδείλων της Αυστραλίας, γεγονός που κάνει το άγχος μεγαλύτερο, εκτοξεύοντας στα ύψη την πρόσκαιρη (?) ανικανότητα. Αγωνία, απόγνωση και διαρκή διλήμματα σε περιβάλλουν. Να το παλέψεις μέχρι τέλους, ακόμη κι αν χρειαστεί να απωλέσεις σε αυτή την μάχη την αξιοπρέπεια σου εξαιτίας του κλακάζ ή να ρίξεις μύτη και σιγά σιγά να την κάνεις προς το περιθώριο, βγάζοντας τουλάχιστον ένα μεροκαματάκι, λεφτά που μια φορά κι έναν καιρό θα κονόμαγες σε ένα και μόνο τέταρτο απασχόλησης..?

Πριν από μια δεκαετία, το όνομα του φιγούραρε στην λίστα των κορυφαίων σεναριογράφων του Χόλιγουντ, με αποκορύφωμα στην καριέρα του το βραβείο όσκαρ που απέσπασε για το original screenplay της μεγάλης επιτυχίας Paradise Misplaced. Έκτοτε όμως κενό! Με το στείρο σκοτάδι να έχει κυριαρχήσει στο μυαλό του Βρετανού μεσήλικα - πια - Κιθ Μάικλς, το να παραδώσει καινούργια δουλειά στην απαιτητική μάνατζερ του, φαντάζει κάτι παντελώς απίθανο, εξού και ο παραγκωνισμός του από το καλλιτεχνικό στερέωμα, φαντάζει πλέον δεδομένος. Άνεργος, με την σύζυγό του να τον έχει παρατήσει κρίνοντας τον ως αποτυχημένο, στερώντας του την δυνατότητα να βλέπει έστω τον 18χρονο γιο του, ο Κιθ θα πάρει μια απόφαση γεμάτη ρίσκο, αφήνοντας το τροπικό κλίμα του Μαλιμπού για να ταξιδέψει στην επαρχία της Νέας Υόρκης, αναλαμβάνοντας χρέη καθηγητή σεναριογραφίας, σε περιφερειακό, πλην έγκυρο πανεπιστήμιο της περιοχής.

Η αρχική του αντίδραση στην καινούργια αυτή πρόκληση, θα είναι ιδιαίτερα βαριεστημένη, καθώς θα νιώσει πως οι σπουδαστές του δεν έχουν το ταλέντο που απαιτεί το επάγγελμα που θέλουν να ακολουθήσουν. Ερχόμενος σε ρήξη μάλιστα με την αρχαιότερη καθηγήτρια της σχολής, θα έρθει σε πολύ δύσκολη θέση, που θα γίνει ακόμη πιο δεινή όταν αποκαλυφθεί πως έχει συνάψει και ερωτική σχέση με μαθήτρια του. Η γνωριμία του με την καλοσυνάτη, ευγενική και μονίμως χαμογελαστή Χόλι, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, που εργάζεται όλη μέρα για να τα βγάλει πέρα, παρακολουθώντας συνάμα το σεμινάριο του, θα πείσει τον μπλαζέ με το ζόρι καθηγητή, πως στον μουντό και συννεφιασμένο αυτό τόπο, υπάρχει και μια μικρή αχτίδα φωτός να του δώσει την ελπίδα που αναζητά.

Λανθασμένα εκτιμώ πως έχει δοθεί στο φιλμ η θεματική σφραγίδα της ρομαντικής κομεντί, αφού ουσιαστικά ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο είναι. Δεδομένα παίζει ένα φλερτ μεταξύ των δύο άγνωστων μέχρι τα χθες συνομηλίκων, όπως και σίγουρα, μια δυο εξυπνάδες περισσότερο, δίνουν έναν πιο γλαφυρό τόνο στην αφήγηση. Στην πραγματικότητα όμως η ταινία που σκηνοθετεί ο Marc Lawrence - σταμπαρισμένος στο genre του rom com δημιουργός - περισσότερο είναι μια δραματική αναζήτηση μια βαλτωμένης, μα και ταλαντούχας, προσωπικότητας, στον εντοπισμό του πραγματικού του εαυτού.

Μέσα από τα μαθήματα, συνεδρίες πιο πολύ ψυχαναλυτικές για τον ίδιο, ο πάλαι ποτέ αναγνωρισμένος σκρίπτερ, θα ανακαλύψει αλήθειες που ο ίδιος αγνοούσε για την ίδια του την ύπαρξη, την διαλυμένη του οικογένεια, τις έννοιες της φιλίας και της συναδελφικότητας, με συνέπεια να οδηγηθεί σε διαγραφή του υποτιμητικού τρόπο που αντιμετώπιζε πρόσωπα και καταστάσεις. Δεν θα έλεγα ακριβώς τάλε κουάλε, μα σημαντικά κοντινή, περίσταση για τον πρωταγωνιστή Hugh Grant, που κι ο ίδιος δεν διάγει τις καλύτερες ημέρες της διαδρομής του κι εδώ φαντάζει ικανοποιητικά ταιριαστός, μέσα στην μελαγχολία της ματιάς του, για να υποδυθεί τον ζορισμένο ψυχικά συγγραφέα. Και μάλιστα χωρίς να νιώθε μοναξιά σε αυτή του την υποκριτική μάχη, καθώς δίπλα του έχει πλήθος σημαντικών ρολιστών, από την Marisa Tomei, σε παρουσία μακρινή από τις πρόσφατες σέξι, κοντινότερη ίσως σε αυτές των συνετσαλμένων νιάτων της, τον Οσκαρούχο πλέον J,K, Simmons ως μονίμως συγκινημένου φαμιλιάρη - διευθυντή, έως την Allison Janney, που ενσαρκώνει την μονόχνωτη, παγιδευμένη στα βιβλία της Jane Austin φιλόλογο.

Για πες: Χωρίς έντονες συναισθηματικές φορτίσεις στην εξέλιξη του όμορφα δομημένου σεναρίου, αλλά και με δίχως εκπλήξεις στην προβλέψιμη πορεία του, το The Rewrite, στέκεται αξιοπρεπώς ως μια αξιοπρεπής μελέτη ενός χαρακτήρα, που μεταβαίνει από το μπλαζέ και την αδιαφορία, σε βαθμό απομονωτισμού, στην ανθρωπιά και την φιλία, στοιχεία που λείπουν μάλλον από την ψυχή μιας βεντέτας, όπως ο εδώ ήρωας μας, Που ο Gramt τον ζωντανεύει με την γνώριμη μανιέρα του, πιθανόν στην καλύτερη του στιγμή, κατόπιν του About A Boy.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Ιουνίου 2015 από την Seven / Spentzos

του Alberto Rodríguez. Με τους Raúl Arévalo, Javier Gutiérrez, Antonio de la Torre, Nerea Barros, Jesús Castro, Mercedes León

Τα μυστικά του βάλτου

του zerVo (@moviesltd)

Επί της Αρχής το δίλημμα. Καταφέρνεις, για χάρη του κοινού αγαθού σκοπού, να ταιριάξεις χνώτα με συνάνθρωπο, που όχι απλά δεν υπάρχει κοινό στοιχείο μαζί σου, σε συμπεριφορά και συλλογιστική, μα γνωρίζεις (ή έστω υποπτεύεσαι) πως το παρελθόν του κρύβει ανείπωτα και φρικιαστικά μυστικά? Ή ξυπνάει μέσα σου ο παρτιζάνος, διαολοστέλνεις την αποστολή που από κοινού με το συντρόφι καλείσαι να φέρεις εις πέρας, τον καταγγέλλεις, αποκεφαλίζοντας τον συνάμα, σε οποιαδήποτε νόμιμη επιτροπή εσωτερικών υποθέσεων και ταυτόχρονα ευφραίνεις ψυχή, που έδρασες κατά πως θα έλεγαν οι ηθικοί κανόνες? Δύσκολος ο συμβιβασμός, ακόμη πιο τολμηρό το ξέσπασμα. Πόσο μάλλον να πετύχεις να αποδώσεις το πρόβλημα στο πραγματικό, εθνικό του, μέγεθος και όχι σε μια απλή τετ α τετ συνεργασία, όπως λαμβάνει χώρα στο γεμάτο αλληγορίες και ποιητικές μεταφορές, Ιβηρικής προέλευσης θρίλερ, La Isla Minima.

Ανδαλουσία 1980. Κατά την διάρκεια τοπικού πανηγυριού, σε κωμόπολη της επαρχίας, που κρύβεται πίσω από τους βάλτους στις όχθες του Γουαδαλκιβίρ, δύο ανήλικα κορίτσια θα εξαφανιστούν, γεγονός που θα προκαλέσει αναστάτωση στην μικρή, περιθωριακή και όχι ιδιαίτερα εκδηλωτική κοινωνία. Δύο εκ διαμέτρου αντίθετης ιδιοσυγκρασίας, αστυνομικοί του τμήματος ανθρωποκτονιών της πρωτεύουσας, θα καταφτάσουν εσπευσμένα, προκειμένου να βοηθήσουν την άπειρη ντόπια χωροφυλακή, να εντοπίσει τις έφηβες. Ο Πέδρο, ο νεότερος και πιο άβγαλτος της δυάδας, οικογενειάρχης και χαμηλότερων τόνων, θα ακολουθήσει μια πιο ορθολογική μέθοδο στην αναζήτηση καινούργιων στοιχείων που θα οδηγήσουν στην διαλεύκανση του μυστηρίου, την ίδια στιγμή που ο Χουάν, πενηντάρης, που δείχνει να έχει φάει τέτοιου είδους περιστατικά με το κουτάλι, μοιάζει να μην φοβάται να χρησιμοποιήσει ακόμη και την ακραία βία, προκειμένου να φτάσει στον τελικό του σκοπό.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στην Ισπανία και την απομάκρυνση της χούντας του Φράνκο και ακόμη η χώρα δεν έχει μπει σε ρυθμούς τέτοιους που θα της αρκούν για να λησμονήσει τις θηριωδίες τεσσάρων ολόκληρων δεκαετιών εμφύλιου σπαραγμού. Χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα οι πολίτες, στους φιλελεύθερους και στους οπαδούς του παλαιού καθεστώτος, ακόμη νιώθουν μπερδεμένοι από αυτή την καινούργια κατάσταση στον τόπο τους, αφού κανείς δεν δείχνει να διαθέτει ξεκάθαρο πλάνο για το μέλλον. Κοινό στοιχείο αμφότερων των παρατάξεων, λοιπόν, η αμφιβολία, η αγωνία για τι πρόκειται να ξημερώσει, το δεδομένο άγχος για το τι ακριβώς ισχύει. Ο κόσμος είναι ελεύθερος να δράσει κατά το δοκούν ή το φάντασμα του Φασίστα παραμένει ακόμη ζωντανό, πανέτοιμο να κατασπαράξει την οποιαδήποτε υπόνοια ελευθεριών?

Σε αυτό το τρομαγμένο συνειδησιακά περιβάλλον, το δίδυμο των παντελώς αταίριαστων ντέτεκτιβ, θα κληθεί να προσεγγίσει πρόσωπα, φοβισμένα και αλλόκοτα, ώστε να τους αποσπάσει πληροφορίες για όσα κρύβει η μυστηριώδης εξαφάνιση - και σε πολύ πρώιμο στάδιο της ταινίας, εντέλει ανθρωποκτονία - των δεκαεξάχρονων αδελφών. Κανείς δεν θέλει να μιλήσει, όλοι αρνούνται πως γνωρίζουν το κοινό μυστικό, ελάχιστοι θα δείξουν πρόθυμοι να βοηθήσουν, ενώ οι βασικοί ύποπτοι, εκτιμούν ακράδαντα πως οι πομπές τους, θα θαφτούν, θα σκεπαστούν ξανά, όπως πρόσταζε άλλωστε ο τρόπος παράνομης δράσης επί της Φρανκικής κυριαρχίας.

Βασισμένος σε ένα απίστευτα μελετημένο σενάριο, που πόντο με τον πόντο της αφήγησης, σου δίνει και καινούργιες πληροφορίες για το τι τρέχει στην απομονωμένη γωνιά του σπανιόλικου Νότου, ο εξαιρετικής απλοϊκής μα και τόσο πλούσιας σε έμπνευση ματιάς Alberto Rodriguez, χρησιμοποιεί ένα τυπικής εξέλιξης και μπόλικου σασπένς αστυνομικό θρίλερ, για να αναδείξει το υπαρκτό σοσιολογικό ζήτημα που απασχολεί τα μέρη του, ίσως ακόμη και σήμερα, σαράντα χρόνια μετά την μεταπολίτευση. Τωρινή περίοδο που η Εσπάνια, μοιάζει να βρίσκεται βουτηγμένη μέχρι το λαιμό στην οικονομική ανέχεια και την εξαθλίωση, όπως το σύνολο άλλωστε της μεσογειακής γραμμής της Ευρωζώνης.

Οι δύο αστυνομικοί του, ο μοντέρνος και πιο σύγχρονων τάσεων Πέδρο, μα και ο Χουάν, που δεν χρειάζεται να του ρίξεις δεύτερη ματιά για να καταλάβεις πως στα νιάτα του υπήρξε βασανιστής των υπογείων της ΕΣΑ, συνθέτουν τις δύο υπαρκτές τάσεις, που καλούνται να ενώσουν δυνάμεις, μην τυχόν και πετύχουν πουθενά στο βούρκο την άκρη του νήματος. Είναι κάτι τέτοιο φαινομενικά δυνατόν? Εκ πρώτης όψης όχι, αφού οι ανασεμιές τους δεν συμβαδίζουν ούτε χιλιοστό. Κι όμως το ταίρι τους προχωρά και μάλιστα πετυχημένα, καθώς ο καθείς θεωρεί - μέσα στο παραμύθι που έχει κτίσει στο μυαλό του - πως ο άλλος είναι συντρόφι, δικό του παιδί. Σιγά μην ήταν αυτός ο Θεοφιλογιαννάκος θα πει ο εκσυγχρονιστής, νιώθοντας μια κάποια καλοσύνη στην ψυχή του φόρα παρτίδα, ατίθασου, μα και βίαιων προθέσεων, μπασκίνα. Σιγά μην είναι ο κομπανιέρος μου αντάρτης και κουμμούνι, αυτός έχει οικογένεια, κοιμάται νωρίς, έχει συντηρητικές αρχές, θα φανταστεί ο πρώην ασφαλίτης. Κι έτσι το ΄να χέρι νίβει το άλλο και με την βασική αρχή της αθωότητας να πλανάται στον αέρα, ένεκα αμφιβολιών, παρέα θα φτάσουν στην λύση του ζητήματος, που ταυτόχρονα τρέχει στο φόντο της πλοκής.

Καταπληκτική, Se7enική φωτογραφία, σε φάσεις μελαγχολικής σέπιας να τονίζουν την νοτισμένη ατμόσφαιρα, με προοπτικές λήψης που θα ζήλευε και ο ίδιος ο μέγας De Palma και με πατρόν σχεδιασμένα από τις καλύτερες στιγμές του Fincher, ο Ισπανός υπογράφει ένα αναχρονιστικό θρίλερ, που κανείς δεν θα πρέπει να το δει με την επίπεδη θωριά του αστυνομικού προβλήματος. Στο όλο πακέτο βοηθούν αφάνταστα οι αληθινότατες ερμηνείες, των Raul Arevalo, ο ψάρακας του διδύμου, που συμβολίζει το ανανεωτικό κύμα και ο Javier Gutierrez, ως ο μπάτσος της παλιάς κοπής, που βάζει κεφαλοκλείδωμα ακόμη και σε φοβισμένες γυναίκες, για να τους πάρει την ομολογία.

Για πες: Μια από τις ποιοτικότερες ευρωπαϊκές σινεφίλ στιγμές της σεζόν, άλλωστε δεν είναι τυχαίο πως το La Isla Minima, σάρωσε στο διάβα του όλα τα πιθανά βραβεία Γκόγια, της Καστιγιάνας Ακαδημίας Κινηματογράφου. Μια άρτια παραγωγή, όχι λόγω του πλούτου του προυπολογισμού της, μα περισσότερο εξ αιτίας της δυναμικής όλων των συντελεστών, που φρόντισαν μέσα από μια ανατριχιαστική υπόθεση φόνων, να αναδείξουν ένα δεδομένο, διαχρονικό ζόρι, για την πολύπαθη κι ονειρεμένη ως τουριστικό προορισμό, Ισπανία, που πνίγεται από τις τάσεις απόσχισης και αυτοδιάθεσης των ασυμβίβαστων λαών που την συνθέτουν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Ιουνίου 2015 από την Weird Wave