Movies Ltd

των Tim Johnson, John Morris. Με τις φωνές των Steve Martin, Jim Parsons, Rihanna, Will Ferrell, Linda Cardellini, Mark Wahlberg

Χαριτωμένα...Άλιενς

του zerVo (@moviesltd)

Μπορεί κανείς να πει πως αυτό είναι και το αποτέλεσμα του έντονου ανταγωνισμού που αναπτύχθηκε την τελευταία δεκαετία στον χώρο του animation, με συνέπεια τα στούντιος πλέον να διακρίνονται σε δύο (για να μην πω και περισσότερων) ταχυτήτων στην δυναμική τους. Με τα μεγάλα του ατού, δηλαδή τον κραταιό Shrek και το όχι δα και τόσο αστείο για τα ευρωπαϊκά γούστα Madagascar, να έχουν αποχαιρετήσει ως franchise, πριν την εκπνοή των 00s, η Dreamworks έδειξε με την συνέχεια της στο δημιουργικό τομέα, πως δεν μπορεί να ακολουθήσει στην κόντρα, τόσο τις Disney, Pixar, όσο και την Fox, που ας πούμε βρισκόταν πιο του χεριού της. Κι αν οι συνέχειες του How To Train Your Dragon, παλεύουν για να κρατήσουν την μπράντα που γεννήθηκε από την θέληση του Spielberg στο προσκήνιο, με τα Turbo, Mr Peabody And Sherman και Rise Of The Guardians, αλλά και το πιο πρόσφατο Home, άσχετα αν πετυχαίνουν τον εμπορικό τους σκοπό, δεν μπορεί κανείς να πει πως η SKG πετυχαίνει και πολλά στο καλλιτεχνικό κομμάτι.

Αναζητώντας κι εκείνα ένα καινούργιο σπίτι, μακρυά από τις επιθετικές ορέξεις των εχθρών τους, τα μικρά εξωγήινα Μπουβς οδηγούμενα από τον ηγέτη τους Κάπτεν Σμεκ, θα καταλάβουν την Γη και θα μαζέψουν ολόκληρο τον ανθρώπινο πληθυσμό της, στην αποκομμένη Αυστραλία, δημιουργώντας τους συνθήκες άριστης διαβίωσης όμως στην τύποις εξορία. Ακόμη κι έτσι όμως αγαθώς σκεπτόμενα τα άλιενς, θα προκαλέσουν οικογενειακά ρήγματα, όπως αυτό που θα νιώσει η μικρούλα Τιπ, που θα παλέψει για να αποφύγει την σύλληψη, χάνοντας έτσι τα ίχνη της λατρεμένης της μητέρας, που κι εκείνη πήρε μέσα στις ταξιδιάρες φούσκες, τον μακρύ δρόμο για την Ωκεανία.

Ολομόναχη, μα οπλισμένη με θάρρος και αγκαλιά με τον αγαπημένο της γατούλη Πιγκ, η μικρούλα θα καταφέρει να το σκάσει από τις ρουφήχτρες, στην αναζήτηση συμμάχου όμως, θα πέσει πάνω σε ένα παραγκωνισμένο κι εξίσου μοναχικό Μπουβ, τον Οχ, που μέσα στην δυστυχία του για την απόρριψη που βιώνει από τους ομοίους του, θα δεχτεί να την βοηθήσει. Το ταξίδι για τους Αντίποδες, μέσα στην μετατρεπόμενη κατακόκκινη κούρσα, η βόλτα της ζωής τους, μόλις ξεκινά...

Περιστρεφόμενο σχεδόν αποκλειστικά γύρω από την σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στην ατίθαση πιτσιρίκα και τον περιφρονημένο, ασχημούλη, αλλά και χορευταρά, τραγουδισταρά, διασκεδαστικό τερατούλη, το φιλμ πολύ σύντομα χάνει το ενδιαφέρον του, καθώς δεν υπάρχει εκείνο το δυνατό subplot που θα διατηρήσει το σασπένς αναλλοίωτο, όσο κρατά το αγώι πάνω από τον καταγάλανο ωκεανό. Φυσικά οι νεαρότερης ηλικίας θεατές, που θα μπουν στο πετσί της Τιπ, πιθανότατα θα σπαρταρίσουν από τα γέλια, ανά περιόδους που ο Οχ θα κάνει τα κέφια τους, προκαλώντας ακόμη περισσότερα ερωτηματικά, για τους λόγους που οι δικοί του φίλοι όχι απλά τον αγνοούν, αλλά και κρύβονται μην τυχόν και τον πετύχουν σε κανέναν διάδρομο. Πραγματική συνθήκη που σε συγκεκριμένο συγκινητικό πλάνο - αυτό των γενεθλίων του φουκαρά - που οι υποτιθέμενοι κολλητοί του, στριμώχνονται πίσω από καναπέδες, μην τυχόν και του ευχηθούν τα χρόνια πολλά. Υπολογίζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο, που πάντοτε είναι εκείνος που θα πει την τελευταία λέξη.

Για πες: Τα θερμότατα χρώματα, οι απίστευτες δερματικές εναλλαγές αποχρώσεων των Μπουβς, το παστέλ φόντο και η ταχύτατη τρισδιάστατη κίνηση, είναι τα θετικά στοιχεία του Home, που σαν πλοκή όμως δεν έχει και πολλά να προσφέρει. Έστω κι αν ο χαρακτήρας του παιχνιδιάρη ΕΤ είναι τόσο πιασάρικος και ανθρώπινος, που μαζί του οι μπόμπιρες σινεφίλ θα τα περάσουν περίφημα στην κινηματογραφική τους βόλτα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Μαρτίου 2015 από την Odeon

του zerVo (@moviesltd)

Δεν είναι δα η πρώτη φορά που το κινηματογραφικό σίριαλ των Μαχητών των Δρόμων, καλείται να αλλάξει σελίδα, παλιά του τέχνη κόσκινο άλλωστε, να σαλιώνει το δάκτυλο, από την εποχή που βολόδερνε εκεί κάπου ανάμεσα στην τρίτη και στην τέταρτη συνέχεια του, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, πριν εξελιχθεί στο μεγάλο και τρανό franchise των ημερών μας. Εδώ όμως ο λόγος είναι πολύ διαφορετικός, πολύ συγκεκριμένος, έχει όνομα και δυστυχώς, ελέω του σωσίματος του λαδιού του στο καντήλι, πικρό και θλιβερό φινάλε. Τέλος τέτοιο, που πίστεψε με φίλε μου, ακόμη κι αν είσαι προετοιμασμένος (εφόσον γνωρίζεις την απώλεια) για τον αποχαιρετισμό, αυτό το αντρίκιο αντίο του, θα σε στείλει για χαρτομάντιλο, αφού δύσκολα δεν θα σε πάρουν τα ζουμιά. For Paul, λοιπόν...

Τα προβλήματα τελειωμό δεν έχουν για την άτρωτη και ατρόμητη συμμορία των Fast And Furious, αφού από την τελευταία τους εξόρμηση στο Λονδίνο, έχουν ανοίξει μέτωπο με τον μανιασμένο βαρόνο του υποκόσμου και καλά εκπαιδευμένο black ops, Ντέκαρτ Σόου, αδελφό του πιο πρόσφατου θύματος τους. Ορκισμένος να εκδικηθεί ο Βρετανός κακοποιός, θα θελήσει να αφανίσει τον έναν μετά τον άλλο τους άφοβους φίλους της ομήγυρης, δείχνοντας από νωρίς τις αιμοσταγείς του ορέξεις δολοφονώντας τον απωανατολίτη Χαν, τραυματίζοντας τον θηριώδη αστυνόμο Χομπς και απειλώντας την ακεραιότητα της φαμίλιας του παροπλισμένου από την δράση Μπράιαν Ο'Κόννερ.

Τα ζητήματα για τον Άλφα της ομάδας, Ντομινίκ Τορέτο, που δεν ζυγώνει μύγα στο σπαθί του, πόσο μάλλον αν απειληθεί η οντότητα των αγαπημένων του προσώπων, θα πολλαπλασιαστούν, για το πως θα εντοπίσει τον απρόσκλητο εισβολέα. Λύση, φυσικά με αντίτιμο, που θα του δώσει η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας, δίνοντας του προς χρήση το πιο εξελιγμένο σύστημα εντοπισμού προσώπων που ανακαλύφθηκε ποτέ. Αρκεί εκείνος και η ομάδα του να βρουν, τόσο την όμηρο στις ορέξεις φιλόδοξων εξτρεμιστών, χάκερ, που το επινόησε, όσο και το ίδιο το λογισμικό που έχει πέσει σε εντελώς λάθος χέρια.

Η συνταγή του μπόλικου, σε βαθμό υπερκορεσμού της πλατείας, που ίσχυε σε όλες τις προηγούμενες εκδοχές της σειράς, εδώ εκτοξεύει ακόμη πιο ψηλά τις επιδόσεις του, όχι απλώς για να χορτάσει κατά το δοκούν τον θεατή του, μα σχεδόν να τον κάμει να μην έχει πλέον όρεξη για άλλη καταιγιστική φανφαρονιά, για τουλάχιστον ένα μήνα! Συνεχίζοντας ακριβώς εκεί που σταμάτησε το νούμερο 6 τεύχος, το έβδομο σημάδι, μέσα από τις εισαγωγικές του εικόνες επαναφέρει στην μνήμη των ξεχασιάρηδων, όσα ισχύουν μέχρι ώρας: Την αμνησία, δηλαδή, της Λέτι, που επανήλθε δριμύτερη, δίχως όμως να θυμάται ρούπι από τον καλό της Ντομ, την ρουτινιάρικη καθημερινότητα που πλέον βιώνει ο Διόσκουρος και γαμπρός του κάπτεν, Μπράιαν, το κλασμα εκείνο του δευτερολέπτου που χρειάζεται για να ανασυνταχθεί η φράξια, μπροστά στον επερχόμενο κίνδυνο.

Αυτή την φορά η βόλτα στον πλανήτη, έχει φορά προς Ανατολάς, καθώς το τιμ των γκαζιάρηδων, πρέπει να ταξιδέψει στα Εμιράτα, προκειμένου να βρει την άκρη του νήματος που θα ξετυλίξει την υπόθεση. Σε ακολουθία από το περίφημο πιο πρόσφατο Mission Impossible, το τμήμα των ειδικών εφέ της Universal, χρησιμοποιεί και εδώ σαν βάση τους ουρανοξύστες του Άμπου Ντάμπι, για να προσφέρει εικόνες ανείπωτης κινηματογραφικής τρέλας και ακροτήτων επιπέδου ψυχροπολεμικού Τζέιμς Μποντ και Cameronίσιου True Lies, εκστασιάζοντας πολλές φορές το κοινό. Είναι εκείνες οι ώρες - που μας έχουν λείψει είναι αλήθεια με την ενανθρώπιση του 007 - που δεν διανοείσαι να πιστέψεις, γι αυτό άλλωστε πληρώνεις (και θα πλήρωνες και παραπάνω αν στο ζητούσαν) για να τις απολαύσεις στο θεόρατο πανί.

Φυσικά το έβδομο αυτό κομμάτι των Fast And Furious, υπογεγραμμένο από τον Μίδα James Wan στην μακράν της δεύτερης πιο ακριβή του δημιουργία, δεν επιθυμεί να σταθεί σαν αυτόνομο τμήμα της όλης ιστορίας, που ξεκίνησε, υπερβολικά δειλά, στις αρχές του Μιλένιουμ. Σίγουρα όμως, χάρη στις δραματικές εξελίξεις που μεσολάβησαν του προηγούμενου τσάπτερ, καλείται να βάλει μια άνω τελεία, στο πασίγνωστο πια στόρι, που μάλλον θα οδηγηθεί σε ένα υποτυπώδες ριμπούτ στο διάβα του. Το ύφος της αφήγησης ποτέ δεν ξεφεύγει από το χαλαρό, εκείνο της παλιοπαρέας που ανάμεσα στις φλόγες της μάχης και τον χαλασμό Κυρίου, πίνει τις Corones του και αστειεύεται σαν να μην τρέχει απολύτως τίποτα, σαν όλος αυτός ο πανικός να μην υπήρξε ποτέ στον δρόμο της. Κι είναι η αλήθεια πως η χημεία μεταξύ των άσων του βολάν κομπανιέρων, του αρχηγού, του ατσίδα στους υπολογιστές, του διασκεδαστή τζόκερ, του μπρατσαρά Κοπ, των σέξι κοριτσιών της παρέας, μέχρι και του κακίστρου (κι ας μην το συνηθίζει) Jason Statham, είναι τόσο σωστά δεμένη, που μπορείς να αντέξεις τις περιπέτειες τους για πολύ πολύ καιρό ακόμη.

Για πες: Με τον επίλογο του φιλμ, όμως, έρχεται κι εκείνη η δύσκολη στιγμή που πρέπει να ειπωθεί και το ύστατο χαίρε σε έναν από τους βασικούς πυλώνες της οντότητας Fast And Furious. Δεν τολμούσα να σκεφτώ τι θα μπορούσε να φανταστεί ο Μαλαισιανός για να αποχαιρετήσει τον γαλανομάτη, ξανθομάλλη Paul Walker, που είπε τόσο νέος το αντίο στην ζωή. Εκ των υστέρων, όμως, του βγάζω το καπέλο για το εύρημα, που δεν χάλασε την μαγιά, στάθηκε με απόλυτο σεβασμό στην μνήμη του, ζόρισε όσο θα έπρεπε με μελόδραμα τους δακρυγόνους και με έστειλε έξω από την αίθουσα, όχι με το ύφος του χορτασμένου εφεδάκια, αλλά με την μελαγχολία του χασίματος ενός δικού μου ανθρώπου. Κι ας επιμένει ο Vin πως θα τον έχει για πάντα δίπλα του, στο πλευρό του...

της Liv Ullmann. Με τους Jessica Chastain, Colin Farrell, Samantha Morton

Αποστειρωμένη ματαιοδοξία

του zerVo (@moviesltd)

Από τα διασημότερα θεατρικά έργα της νατουραλιστικής περιόδου του κορυφαίου Σουηδού συγγραφέα, ποιητή και δοκιμιογράφου Αυγούστου Στρίντμπεργκ, η Miss Julie, ευτύχισε χάρη στην διαχρονική κοινωνική μελέτη των τάξεων που αναλύει, να διασκευαστεί σε πάμπολλες βερσιόν, τόσο για το σανίδι, όσο και για το πανί, στο βάθος του υπεραιωνόβιου της ζωής της. Λιτό, ευθύ, χωρίς περιστροφές μα με ανατροπές, κυρίως συμβολικού χαρακτήρα, το έργο αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα προς περαιτέρω μελέτη κείμενα, με σημαντικές αποκλίσεις πάνω στην ίδια φιλοσοφία, ανάλογα με την ματιά που ρίχνει πάνω του ο διασκευαστής. Που εδώ τυγχάνει μια εκ των πιο σπουδαίων μαθητριών του Bergman, η Liv Ullmann, οπότε δεν είναι τυχαίο που το φιλμ διατηρεί αναλλοίωτη πάνω του την βαριά, δυσκίνητη και κλειστοφοβική σφραγίδα.

Μεσοκαλόκαιρο του 1890, σε απόμερο σημείο της Βορειοιρλανδικής υπαίθρου, υψώνεται ο πύργος του πλούσιου Βαρόνου της περιοχής. Εκμεταλλευόμενη την πρόσκαιρη απουσία του, η κακομαθημένη κόρη του και φυσική του κληρονόμος Δεσποινίς Τζούλια, θα επισκεφτεί αιφνιδίως τα υπόγεια πατώματα που ζουν και εργάζονται οι υποτακτικοί του σπιτιού, επιθυμώντας να κάνει επίδειξη της ισχύος της. Αλλά και μέσα από την δυναμική που της δίνει η ιδιότητα της θυγατέρας του αφεντικού, να αποπλανήσει τον γοητευτικό, γλυκόλογο και πολυταξιδεμένο βαλέ Τζον, μπροστά στα μάτια της μαγείρισσας και μνηστής του, Καθλίν.

Με την νύχτα να πλησιάζει στην σκοτεινή κουζίνα και τους οίνους με τους ζύθους να οξύνουν ολοένα και περισσότερο τα πνεύματα των δυνητικών εραστών, οι ρόλοι θα αρχίσουν σταδιακά να αντιστρέφονται, καθώς οι εμπειρίες θα αποδειχθούν ισχυρότερες των βαθμών της ιεραρχίας. Η προβληματισμένη και απογοητευμένη από την τροπή που έχει πάρει η ερωτική της ζωή νεαρή γυναίκα, θα βρεθεί σε μειονεκτική θέση σε σχέση με τον υπηρέτη, που έξυπνα σκεπτόμενος θα παίξει με άνεση το παιχνίδι της αισχροκέρδειας, αποσκοπώντας να αρπάξει, εκτός από τις κρυφές της χάρες και μεγάλο μέρος από την περιουσία της.

Με αγώνα επίδειξης του χειρότερου κομματιού του χαρακτήρα καθενός συμμετέχοντα στην διαλεκτική αυτή διαδικασία, μοιάζει το πόνημα της Ullman, που επιστρέφει πίσω από την κάμερα κοντά δεκαπέντε χρόνια μετά το Faithless που πρόβαλλε στις Κάννες. Νοοτροπίες ιδιαίτερες και ακραίες, που όσο ο χρόνος προχωρά ανατρέπουν την χροιά τους, ακολουθώντας αντίθετες πορείες, όσον αφορά τουλάχιστον τους βασικούς παίκτες του λεκτικού πινγκ πονγκ. Η Τζούλι, παρακινούμενη από τον τίτλο της, δείχνει εμφανώς επιβλητική αρχικά, μια κλασσική μίστρες, που δύναται να ισοπεδώσει μονομιάς την αξιοπρέπεια των κατωτέρων της. Η κατάληξη την φέρνει στο ακριβώς απέναντι κατώφλι, εκείνη με το κεφάλι σκυμμένο, κατατρεγμένη να πέφτει θύμα των εγωιστικών συμβουλών εκείνου που - δείχνει να - αγαπά.

Δηλαδή του αυτάρεσκου καμαρότου, που η αρρωστημένη του ματαιοδοξία, θα τον ωθήσει στο να κοιτάξει την ψυχή της μοναχικής δεσποινίδος σαν μπίζνα, να γεμίσει την αδειανή τσέπη του παράδες εύκολους και καμπόσους. Στο μέσον, τις λιγότερες των περιστάσεων, μα συνήθως εκ απόστασης από το δωμάτιο της η φωνή της λογικής, εκείνη της τροφαντής ελάχιστα ελκυστικής, χαμηλόθωρης οικονόμου, δεν γίνεται αποδεκτή από κανέναν, με συνέπεια το μοιραίο ραντεβού δίπλα στον πάγκο, να οδηγηθεί με σταθερό, αργό τέμπο στην τραγωδία.

Για πες: Ερμηνείες εκρηκτικές από το τρίπτυχο των πρωταγωνιστών, που αν θα ήταν φρόνιμο να τις αξιολογήσω, θα απένειμα το χρυσό μετάλλιο στον Farrell, που σε ελάχιστες στιγμές της καριέρας του έχει επιδείξει τέτοιο εύρος ταλέντου, το αργυρό στην Chastain, που καλά θα κάνει όμως να φροντίσει και τις εμπορικές της επιλογές σωστότερα, πριν το άστρο της δύσει και το μπρούντζινο στην Morton, που αν και καλύτερη κατά τεκμήριο όλων, περιορίζεται σημαντικά από το παρόν σενάριο, πίσω από τις μαντεμένιες πόρτες στην μοναξιά της κρεβατοκάμαρας της.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Απριλίου 2015 από την Seven / Spentzos

Fargo αλά... νορβηγικά

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Το χιόνι βάφτηκε κόκκινο...

Στις χώρες του βορρά, εκεί που υπάρχει παντού χιόνι και σχεδόν ποτέ καυτός ήλιος, είναι ανεπτυγμένο και λειτουργικό ως έννοια και ως εφαρμογή το «κράτος πρόνοιας». Στο νότο δεν μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο: εκεί βολεύονται (βολευόμαστε) με τον ήλιο! Μια από τις πολλές αλήθειες που λέγονται μεταξύ σοβαρού και αστείου σε τούτη την εξαιρετική, μελαγχολική, ματωμένη, υπαρξιακή κωμωδία. Μια ταινία με ιδιαίτερο νορβηγικό χρώμα, χωρίς να απεμπολεί την παγκοσμιότητά της. Οι Νορβηγοί μαζεύουν από το χιόνι τα σκατά των κατοικιδίων τους, κάτι αδιανόητο σε σημείο χλευασμού για τους Βαλκάνιους Σέρβους! Στις φυλακές της Νορβηγίας όλοι είναι ευγενικοί, δεν γίνονται βιασμοί κι αν δουλέψεις ως φυλακισμένος σου κολλάνε κι ένσημα! Στη Νορβηγία οι δεξιοί είναι κουστουμαρισμένοι, με γραβάτες – όπως και οι γκάνγκστερ! – και το κόμμα της Αγροτιάς δίνει τον αγώνα τον καλό! Στη Νορβηγία κάποιος μπορεί ταυτόχρονα να είναι έμπορος κοκαϊνης, να είναι vegan, να αγαπάει την... τέχνη, να είναι ρατσιστής (όλο αναφέρεται στους Σέρβους ως Αλβανούς και τους Αλβανούς τους στολίζει με διάφορα κοσμητικά) και να είναι και μισογύνης – σε σημείο να δίνει γροθιά στην πρώην γυναίκα του! Να είστε σίγουροι: αυτή είναι μια ταινία που αξίζει να δείτε.

Επτά μεγάλου μήκους ταινίες μυθοπλασίας έχει γυρίσει μέχρι τώρα ο Νορβηγός Hans Petter Moland. Στις τέσσερις από αυτές πρωταγωνιστεί ο Σουηδός Stellan Skarsgård. Ενδιαφέρον το δίδυμο, πολύ καλές οι ταινίες που έχουν γυρίσει μαζί και είναι ολοφάνερο πως τα χνώτα τους ταιριάζουν. Να σημειώσουμε εδώ πληροφοριακά πως η συγκεκριμένη ταινία έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό μέρος του Φεστιβάλ Βερολίνου το 2014.

Η υπόθεση: Ο Νιλς Ντίκμαν είναι ένας Σουηδός που ζει μαζί με τη γυναίκα του και τον ενήλικο γιο του σε μια μονίμως σκεπασμένη από χιόνι γωνιά της Νορβηγίας. Έχει μόλις ανακηρυχθεί «πολίτης της χρονιάς» για τον ζήλο με τον οποίο κάνει τη δουλειά του: οδηγεί ένα τεραστίων διαστάσεων κίτρινο εκχιονιστικό μηχάνημα διατηρώντας τους δρόμους καθαρούς και τα βουνά προσβάσιμα στo αφιλόξενο παγωμένο τοπίο, όπου μένει. Η ζωή του θα αλλάξει όταν ο γιος του βρίσκεται νεκρός.

«Overdose» ναρκωτικών αποφαίνεται η ιατροδικαστική εξέταση για το θάνατο του παιδιού του, ο Νιλς όμως δεν πείθεται. Κι όταν μαθαίνει από αξιόπιστη πηγή πως ο γιος του εντέλει δολοφονήθηκε, αποφασίζει να εκδικηθεί το θάνατό του. Η απόφασή του αυτή θα τον φέρει αντιμέτωπο με συμμορίες που διακινούν ναρκωτικά (κοκαΐνη κατά βάση). Οι ανταγωνιστές είναι δύο: μια συμμορία Νορβηγών με αρχηγό τον «Κόμη» και μια συμμορία Σέρβων με αρχηγό τον «Πάπα». Και τα πτώματα αυξάνονται συνεχώς σε αριθμό, με σειρά εξαφάνισης...

Η άποψή μας: Το «Fargo» είναι μία από τις καλύτερες ταινίες των αδελφών Coen. Μια κατάμαυρη κωμωδία, ιδιαιτέρως κυνική, που καυτηριάζει την απληστία αλλά και την απροσμέτριτη βλακεία των Αμερικάνων, με φόντο το λευκότερο λευκό χιόνι ever, λερό από τα χυμένα μυαλά και το αίμα των... αθώων που το στιγματίζει. Στον κόσμο των Coen δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Ο μικροαστισμός αναπαράγεται και διαιωνίζεται και ο νόμος δεν μπορεί να κάνει και πολλά, όντας μέρος του προβλήματος και ουχί η λύση του.

Ο ταλαντούχος Hans Petter Moland δεν μπορεί παρά να είχε στο μυαλό του το «Fargo» όταν γύριζε αυτήν την ταινία. Μόνο που ο κυνισμός του είναι λιγότερο... κυνικός και εντέλει υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ και μια ανθρωπιά εμφανίζεται εκεί που δεν την περιμένεις. Πχ, όταν οι Σέρβοι ψάχνοντας το γιο του Νορβηγού αρχιμαφιόζου αντιπάλου τους φτάνουν σε ένα χιονοδρομικό κέντρο – θέρετρο, απολαμβάνουν αυτά που βλέπουν σαν μικρά παιδιά. Ο χαροκαμένος πατέρας «Πάπα» μέχρι που χαμογελάει βλέποντας σπαρταριστή τη ζωή να περνάει ολοζώντανη μπροστά του, ελισσόμενη ανάμεσα σε μπλε και κόκκινα εμπόδια – σημαίες. Το λιτό, μεστό και καλογραμμένο σενάριο δίνει την ευκαιρία στον Moland να παρατηρεί ως εντομολόγος την παράδοξη ανθρώπινη συμπεριφορά και να τονίζει μέχρι πού μπορεί να σε οδηγήσει το πάθος για εκδίκηση. Κι όλα αυτά με έναν τρόπο τελείως ρεαλιστικό αλλά ταυτόχρονα και ταραντινικά στυλιζαρισμένο. Ο Skarsgård είναι για μια ακόμη φορά άψογος στα υποκριτικά του καθήκοντα, καθώς χτίζει έναν Σκανδιναβό «Εκδικητή της νύχτας» αλά Charles Bronson, που σε καθηλώνει. Δεν λείπουν τα έξυπνα ευρήματα που δίνουν αέρα στην ταινία και προσφέρουν γέλιο στο θεατή. Πχ, κάθε φορά που κάποιος πεθαίνει, βγαίνει μια κάρτα στον αέρα με το όνομα και το παρατσούκλι του θανόντος, καθώς και το σύμβολο της θρησκευτικής του πίστης: σταυρός για τους προτεστάντες Σκανδιναβούς, άλλου είδους σταυρός για τους ορθόδοξους Σέρβους, το αστέρι του Δαυίδ για τους Εβραίους κτλ.

Εντέλει, ο Ντίκμαν θα πάρει την εκδίκησή του χωρίς να απολέσει όλη την ανθρωπιά του, πολλοί θα τον κοροϊδέψουν για το επίθετό του (dick είναι το... τσουτσούνι – για να το γράψουμε κομψά – στα αγγλικά) κι εμείς θα απολαύσουμε πέρα από μια θαυμάσια ταινία, το πόσο εξαιρετικά κινηματογραφικό μπορεί να είναι ένα εκχιονιστικό μηχάνημα, καθώς, καθαρίζοντας τους δρόμους, δημιουργεί υπέροχα κύματα χιονιού. Ταινία που δεν την χάνεις με τίποτα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Απριλίου 2015 από την Feelgood Entertainment

του Jaime Rosales. Με τους Ingrid García Jonsson, Carlos Rodríguez, Inma Nieto, Fernando Barona

Μιας πεσέτας νιάτα...

του zerVo (@moviesltd)

Είναι εκείνο που αγαπώ περισσότερο σε όλο τον κόσμο. Είναι όμως κι αυτό που μισώ περισσότερο από όλα... Ρεαλισμός, κυνισμός, λατρεία και απελπισιά συνάμα, που βγαίνει από τα χείλη μιας μάνας, απευθυνόμενη με δραματική αντίφαση στο ίδιο το σπλάχνο της, το βλαστάρι της. Καμωμένη από την φύση να υποδυθεί σε κάποια στιγμή της ζωής της αυτόν τον γονεικό ρόλο και αποφασισμένη να μην οδηγηθεί στην εύκολη λύση του στυγερού εγκλήματος, θα το γεννήσει, πιστεύοντας πως θα της φέρει τύχη και ελπίδα. Που όμως περίσσεψε η αισιοδοξία και το χαμόγελο για να πλουτίσει ακόμη μια ζορισμένη κοινωνία του πλανήτη? Με αυτογνωσία και σοφία μεσήλικα το κορίτσι καταλαβαίνει μέσα του, πως η απόφαση να γίνει μάνα, την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια - τι ειρωνεία ε? - στην καταστροφή...

Μαδρίτη, σήμερα. Έχοντας μόλις τελειώσει το λύκειο, η όμορφη Ναταλία και ο αγαπημένος της Κάρλος, δίχως τα απαιτούμενα εφόδια από οικογένεια και εκπαίδευση θα ριχτούν στην βιοπάλη, έχοντας άγνοια όμως για την άσχημη έκπληξη που τους κρύβει η φτωχική κοινωνία που μεγαλώνουν. Με την οικονομική κρίση να έχει εξαθλιώσει την ισπανική αγορά, η εύρεση εργασίας και για τους δύο είναι αδύνατη, με αποτέλεσμα τα όνειρα τους να γκρεμίζονται το ένα μετά το άλλο. Δεινή κατάσταση που θα γίνει ακόμη πιο δύσκολη, από την στιγμή που η 19χρονη θα μείνει έγκυος και σε πλήρη αντίδραση με τις προσταγές του περίγυρου της, δεν θα οδηγηθεί στην έκτρωση, αλλά θα γίνει μητέρα ενός χαριτωμένου κοριτσιού.

Τα πενιχρά έσοδα και των δύο γονιών, που στεγάζουν την φαμίλια τους εκ περιτροπής στα μέχρι τα χτες παιδικά τους δωμάτια, δεν φτάνουν ούτε για να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες της μικρής και σε αυτό το απελπιστικό τοπίο δεν μπορούν να βοηθήσουν οι κοντινοί τους συγγενείς, που παρακολουθούν με απάθεια το μαρτύριο να εξελίσσεται. Με τις πιθανές δουλειές να τους κλείνουν διαρκώς τις πόρτες, με τις ατυχίες στον δρόμο τους να μην στερεύουν ποτέ και με την κατάθλιψη να τριγυρίζει στην αγέλαστη ματιά τους, τόσο η Ναταλία, όσο και ο Κάρλος θα αναζητήσουν διεξόδους όχι ενάρετες, που αγγίζουν τα όρια της παραβατικότητας και σίγουρα ξεπερνούν το φράγμα της ηθικής.

Την σημερινή εικόνα της αυτοκρατορικής κάποτε Ισπανίας, που βουλιάζει στην ανέχεια της αυστηρής λιτότητας, παρουσιάζει μέσα από το κοινωνικό του δράμα Hermosa Juventud, ο χαρισματικός Ίβηρας σκηνοθέτης Jaime Rosales. Εικόνες αληθινές, πραγματικές, εξαθλιωτικές και διόλου ωραιοποιημένες του βαρύγδουπου ονόματος της ξεπεσμένης πατρίδας του, που προβάλλουν την αυτοκτονική τάση που επικρατεί στις μέρες μας μεταξύ των πιο αδύναμων μελών που συνθέτουν την σοσιολογική της οντότητα. Και που κατά βάση είναι οι νέοι, η ελπίδα και το σθένος που λέγαμε κάποτε, οι οποίοι νιώθουν τις φονικές συμπληγάδες εμπρός τους να στενεύουν, κατακερματίζοντας το όποιο όνειρο μπορεί να πραγματοποίησαν παιδιά.

Αυτή την ισορροπία ανάμεσα στην παιδικότητα και την ενηλικίωση, φροντίζει να μην τσακίσει ο Σπανιόλος, εστιάζοντας στον ανώριμο τρόπο σκέψης των ηρώων του και παίζοντας στα πλάνα του με τα παιχνίδια της ηλικίας τους, τα κινητά, τα βίντεο, τις φωτογραφίες, τα μόνα διασκεδαστικά στοιχεία που τους απομένουν, αν επιχειρήσουν να στρίψουν κομματάκι το βλέμμα από τις κακουχίες και τα πάθη. Έξοχη ντοκιμαντερίστικη κινηματογράφηση της πρωτεύουσας που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην δυστυχία, ικανές σεναριακές ανατροπές, μα κυρίως εντυπωσιακές ερμηνείες, ιδίως από την Σουηδή με καστιγιάνικες ρίζες Ingrid Garcia Jonsson, που με ευκολία θα μπορούσε να την ορίσει κανείς, ένεκα εμφάνισης και ύφους και ερμηνείας επιπέδου, σαν την Ευρωπαία Jennifer Lawrence...

Για πες: ...που αφήνει το πιο σπαρακτικό στιγμιότυπο για το τέλος, έτσι σαν πιστολιά σε εκείνον που την παρακολουθεί, σε συνέχεια των πυροβολισμών που έδωσε η ίδια στην Όμορφη Νιότη της, στο όραμα της, στην αξιοπρέπεια της, στην ύπαρξη της. Πολύ δυνατό, επιθετικό, καυστικό σχόλιο, που δεν είναι εύκολα ξεπεράσιμο. Από κανέναν...

The New (Black) Deal

του gaRis (@takisgaris)

H Αννούλα του Will Gluck πάσχει παντοιοτρόπως ως ταινία, κυρίως για λόγους που η εντελώς νεότερη γενιά, ασούμε αυτή της σχεδόν 8χρονης κόρης μου ποσώς αγνοεί και ίσως δε χρειάζεται κιόλας να ξέρει. Με την έννοια ότι το πρωτογενές υλικό είναι μια μπανάλ υμνολογία στην καπιταλιστική φιλανθρωπία, αδυνατώντας να τέρψει τουλάχιστον ως καθαρόαιμο μιούζικαλ, τραγουδιστικά είτε με τις χορογραφίες του. Η Αμερική του Ρούσβελτ με τον κρατικό παρεμβατισμό του New Deal, βρίσκει απέναντι, με Καπρική αφέλεια και άφθονη ζαχαρίνη, απλοϊκούς πλην καλόκαρδους ξυπνιτζήδες λεφτάδες που θέλουν να πάρουν τη δημαρχία της Ν. Υόρκης, καλή ώρα ο Jamie Foxx, χτίζοντας πάνω στο χαρμόσυνο μουτράκι της ορφανούλας Annie (Quvenzhané Wallis) το προφίλ της αγαθοεργίας του. Ενώ ο κρατικός κορβανάς τι ποιεί; Δίνει 170 δολάρια το μήνα στην άπασα αποτυχημένη αοιδό και στρίγκλα επί της κλιμακτηρίου (Cameron Diaz) για να γίνει η ανάδοχος μαμά ακόμα μιας αθώας παιδικής ψυχής για να βγάλει τα έξοδα του μήνα. Οκ.

Επαναλαμβάνω άχαρα πως το μιούζικαλ Annie κάνει το θλιβερό (και τραγικώς οσκαροστεφανωμένο) Oliver να μοιάζει Ben Hur. O Gluck του θαυμασιότατου Easy A και του τσαχπίνικου Friends With Benefits προκύπτει έτι ακαταλληλότερος του John Huston της εκδοχής του 1982 με τον καράφλα Albert Finney. Το λίπσινκ βγάζει καταρράχτη ενώ οι χορογραφίες μοιάζουν πρόβας δελφιναρίου ηθοποιών και ουχί χορευτών. Ο Foxx παρά την επιτυχημένη δισκογραφία, το ερμηνευτικό-τραγουδιστικό κατόρθωμα του Ray και την εμπειρία του Dreamgirls απλά επιπλέει ως σανίδα στο ναυάγιο της Annie, ενώ η συνήθως εντυπωσιακή στο ελαφρό Diaz πλειοδοτεί σε φωνές και μούτες αν και θα μπορούσε εύκολα να επαναλάβει την αφοπλιστικά κακίστρω της στο Bad Teacher.

Το μεγάλο κρίμα όμως επισυμβαίνει στη χαρισματική Κουβάνζανεη που στα έξι της μάγεψε κοινό και όσκαρς στο ελεγειακό Beasts of the Southern Wild όμως εδώ αφήνεται απροστάτευτη, ακαθοδήγητη από τον σκηνοθέτη. Η προέφηβη πλέον κοπελίτσα δεν είναι πρώτο λαρύγγι ή χορεύτρια ενώ στις δραματικές σκηνές οι διάλογοι είναι τόσο ξύλινοι που ουδείς πείθεται ή γνοιάζεται για οποιονδήποτε ήρωα. Όσο για το εύρημα να πρωταγωνιστήσουν μαύροι ηθοποιοί έχει να κάνει με τη μεγαλομανία των δυο υπέρ πετυχημένων σταρς του χώρου του θεάματος, Will Smith που το πήγαινε για όχημα εξόδου στο παλκοσένικο της κόρης του Willow και του JayZ, σύγχρονου Μίδα της ράπ, που τα αγοράζει όλα, από πούρα, ομάδες μπάσκετ ή δικαιώματα ταινίας, όταν δεν ασχολείται με τη γυναίκα-υπερπαραγωγή της ζωής του Beyonce.

Για πες: Τα $65 μύρια ήρθαν πίσω κοντά στα $90Μ κι αυτό για τη Sony πρέπει να θεωρείται μέγκαχιτ δεδομένου του ότι η ταινία είχε διαρρεύσει 2-3 βδομάδες πριν τη χριστουγεννιάτικη εδώ έξοδό της στα τορεντάδικα. Αυτό υπήρξε πέρσι το δεύτερο μεγαλύτερο πλήγμα για τη Sony μετά τον τραγέλαφο του The Interview που στην ουσία κόπηκε από τη διανομή στις αίθουσες λόγω απειλών των Βορειοκορεατών χάκερς. Κάτι μέσα μου βέβαια κωλοχτυπιέται να εμέσσει πικρόχολα πως το πλατινένια βατομουράτο Annie θα έπρεπε να ήταν η ταινία που δικαιωματικά θα άρμοζε να μπει στο στόχαστρο του κάθε χάκερ που αγαπά το μιούζικαλ, αλλά δυστυχώς μια τέτοια εξειδικευμένη φράξια απλά δεν υπάρχει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Απριλίου 2015 από την Feelgood

Η Σούζαν Κούπερ (Melissa McCarthy) είναι μία φιλήσυχη αναλύτρια της CIA, που κάνει κυρίως δουλειά γραφείου, και ταυτόχρονα ο αφανής ήρωας πίσω από τις πιο επικίνδυνες αποστολές της Υπηρεσίας. Αλλά όταν ο συνεργάτης της (Jude Law) εξαφανίζεται και ένας ακόμη κορυφαίος πράκτορας (Jason Statham) βρίσκεται σε κίνδυνο, η Σούζαν δηλώνει εθελοντικά συμμετοχή σε μια μυστική αποστολή. Η απρόβλεπτη πράκτορας πρέπει τώρα να αφήσει πίσω το ήσυχο γραφείο της και να εισχωρήσει στον κόσμο ενός θανάσιμου εμπόρου όπλων, έτσι ώστε να αποτρέψει μια παγκόσμια καταστροφή. Θα τα καταφέρει?

Όλα αυτά τα απρόβλεπτα συμβαίνουν στην ολοκαίνουργη ανατρεπτική περιπετειώδη κωμωδία του Paul Feig (δημιουργού των Bridesmaids και The Heat), Spy, που μετά από την ανεπίσημη πρώτη της στο φεστιβάλ του SXSW, αναμένεται να παρουσιαστεί και στο ευρύ κοινό, στο επίσημο realease της 20th Century Fox, στις 5 Ιουνίου, πιθανότατα παγκοσμίως. Πέρα από τα προαναφερόμενα αστέρια, που κατόπιν του πιασάριακα κεφάτου τρέιλερ, ντύθηκαν την στολή του Τζέιμς Μποντ για να παρουσιαστούν και σε πόστερς χαρακτήρων, το καστ ακόμη συμπληρώνουν και οι Rose Byrne, Miranda Hart, Bobby Cannavale, Alison Janney, Morena Baccarin και ο 50 Cent!

Στις δικές μας αίθουσες, το Καλοκαίρι του 2015

Τι θα έκανες με 17 εκατομμύρια στο χέρι? Υπόσχεση πως θα είναι η κωμωδία του καλοκαιριού αφήνει μέσα από το πρώτο της τρέιλερ η ταινία Masterminds, που σκηνοθετείται από τον Jared Hess, το φοβερό και τρομερό παιδί των εξίσου ανατρεπτικών περιπτώσεων Napoleon Dynamite και Nacho Libre. Το θέμα που βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά, έχει στο επίκεντρο του τον Ντέιβιντ Γκαντ, έναν μεταφορέα χρηματαποστολών, που βαριεστημένος να κουβαλάει διαρκώς χρήματα άλλων, θα στήσει ένα ευφυές κόλπο, για να ξαφρίσει μαζί με την συμμορία του την ίδια του την εταιρία. Έλα όμως που όλοι όσοι εμπιστεύτηκε στο κόλπο, θα αρχίσουν να ξοδεύουν τους κλεμμένους παράδες αλόγιστα, δίνοντας στόχο στις αρχές για το ποιος διέπραξε την ληστεία... Το χιούμορ είναι όπως συνήθως ιδιαίτερο και τείνει προς τις πιο ακραίες εκδοχές του σλάπστικ στις πρώτες εικόνες του προωθητικού κλιπ, που η Relativity Media έδωσε στην κυκλοφορία, δίνοντας συνάμα και ημερομηνία κυκλοφορίας των Ευφυών, για τις 7 Αυγούστου του 2015.

Και με τέτοιο κωμικό τιμ πως να αποτύχεις? Όταν στην ηγεσία του βρίσκεται ο ξεχωριστός Zach Galifianakis, που εδώ υποδύεται τον κούριερ ασφαλείας, έχοντας στο πλευρό του την αναλόγου τάλαντου Kristen Wiig, ως το ερωτικό αντικείμενο του πόθου του, που παλεύει να εντυπωσιάσει, τον Owen Wilson, στον ρόλο του κολλητού συνεργάτη οργανωτή του κόλπου και του Jason Sudeikis, που ερμηνεύει τον επαγγελματία εκτελεστή της ομήγυρης. Από τα αναμενόμενα του θέρους...

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2015...

Κάθε reunion απαιτεί τον ήρωα του! Μετά από την πρεμιέρα της στο φεστιβάλ του Sundance, εκεί που κέρδισε όχι και λίγους φίλους στην πρώτη της προβολή, η κομεντί αδελφικής φιλίας The D Train, μπαίνει στην τελική ευθεία για την έξοδο της στις αίθουσες και αποκτά το πρώτο της τρέιλερ, που θα την προωθήσει και σε ευρύτερο κοινό. Κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης που σκηνοθετούν οι Jarrad Paul και Andrew Mogel (οι συγγραφείς του Yes Man) είναι ο χαμηλών τόνων Νταν Λαντσμαν, που ποτέ του δεν υπήρξε αυτό που λέμε ο πιο δημοφιλής της παρέας. Αυτό όμως πρόκειται να αλλάξει καθώς ο παλιός του φίλος και συμμαθητής Όλιβερ Λόλες, ο πλέον αγαπητός τύπος του σχολείου και τωρινό αστέρι της σόου μπιζ, θα εμφανιστεί μαζί του στην επανένωση των μελών της τάξης τους, κάποιες δεκαετίες μετά την αποφοίτηση. Η πραγματικότητα που ισχύει όμως πίσω από τα εντελώς αντίθετα πρόσωπα των δύο κολλητών, είναι εντελώς διαφορετική από ότι φαίνεται. Η IFC Pictures που είναι υπέυθυνη για την διανομή της ταινίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, αναμένεται να την κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους στις 8 Μαΐου του 2015.

Ο πραγματικά καλός κωμικός Jack Black, που εσχάτως όμως βρίσκεται σε πτώση της δημοτικότητας του, ερμηνεύει τον συνεσταλμένο της κομπανίας, ενώ ο πολύ πιο μορφονιός και σωματαράς James Marsden, όπως είναι πολύ φυσικό δίνει την μορφή του στον πιο φανφαρόνο του διδύμου. Μαζί τους το καστ συμπηρώνουν και οι Jeffrey Tambor και Kathryn Hahn.

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2015, μπορεί...

Είμαστε όλοι εδώ! Και θα επιζήσουμε! Πρόκειται για την πραγματική, συγκλονιστική ιστορία, που πέντε περίπου χρόνια πριν καθήλωσε την παγκόσμια κοινή γνώμη, καθώς 33 εργάτες των Χιλιανών μεταλλείων, θάφτηκαν κυριολεκτικά μισό περίπου μίλι κάτω από την επιφάνεια της γης και μονάχα ένα θαύμα θα μπορούσε να τους επαναφέρει στην ζωή. Εντέλει μετά από μια θριαμβευτική επιχείρηση διάσωσης, άπαντες μεταφέρθηκαν σώοι από τον σκοτεινό τάφο που επέζησαν για 69 ημέρες και η αίσιας έκβασης υπόθεση τους πλέον, παραμένει σύμβολο ανδρείας, θάρρους και αλληλεγγύης. Αυτό ακριβώς το περιστατικό αποτελεί την βάση της δραματικής περιπέτειας The 33 (στα λατινικά Los 33) που σκηνοθετεί η Patricia Riggen, σε μια φιλόδοξη παραγωγή που υπογράφει ο Mike Medavoy, ο οποίος μέχρι στιγμής έχει βάλει το χέρι του σε φιλμς όπως τα Zodiac. The Black Swan και Shuter Island. Το πρώτο, πλήρως ενημερωτικό για όσα συνέβησαν στην λακκούβα των εγκλωβισμένων μεταλλωρύχων, έκανε μόλις την εμφάνιση του από την 20th Century Fox, που έχει προγραμματίσει την ταινία για έξοδο στα μέσα του φθινοπώρου, δίχως όμως να έχει ορίσει σαφή ημερομηνία για την αμερικάνικη αγορά.

Εκεί που προφανώς απευθύνεται κατά βάση το πόνημα, όντα γυρισμένο πλήρως εις την αγγλική γλώσσα, σε αντίθεση με την πραγματικότητα που άπαντες μιλούσαν ισπανικά και σε αντιδιαστολή με την επιλογή σημαντικών λατινόφωνων αστέρων, για τους βασικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους. Όπως δηλαδή ο Antonio Banderas, που εδώ υποδύεται των ηγέτη των εγκλωβισμένων, αλλά και οι Lou Diamond Phillips, Rodrigo Santoro, Juan Pablo Raba, Kate Del Castillo, μα και η πανταχού παρούσα εσχάτως Juliette Binoche.

Στις δικές μας αίθουσες? Το Φθινόπωρο του 2015...

Βαδίζοντας στα πετυχημένα μονοπάτια που χάραξε η Cinderella (ήδη στις αίθουσες) και η Belle, του επερχόμενου The Beauty And The Beast, η κραταιά Disney, είναι πανέτοιμη να μεταφέρει τις περιπέτειες μιας ακόμη καρτουνένιας πριγκίπισσας της στην μεγάλη οθόνη, σε live action. Πρόκειται για την ατρόμητη Κινέζα πολεμίστρια Mulan, που για πρώτη φορά εμφανίστηκε στο πανί σε animation στα 1998 και που ήδη το στούντιο θεωρεί ως την τρίτη της παρέας των ηρωίδων της, που θα επανέλθει σε ζωντανή φόρμα. Το σενάριο του πρότζεκτ έχει συγγράψει το δίδυμο των Elizabeth Martin και Laura Hynek και περιστρέφεται θεματικά γύρω από την θρυλική ιστορία της μαχητικής Χούα Μουλάν, που αντιδρώντας στις κοινωνικές προσταγές της εποχής, θα ντυθεί αγόρι για να ακολουθήσει τις στρατιές του αξιωματικού πατέρα της στον πόλεμο για την υπεράσπιση των κεκτημένων της πατρίδας της. Παρότι η πρωτότυπη Mulan, απέσπασε θετικότατα σχόλια από την κριτική, εντούτοις δεν ακολούθησε σε επιτυχία, το κοντινά της πρότερο επί παραδείγματι The Lion King, φτάνοντας σε τζίρο παγκοσμίως τα 304 εκατομμύρια δολάρια, ενώ ακολουθήθηκε από ένα μέτριο και straight to video σίκουελ. Έτσι προστίθεται ακόμη ένας κρίκος στα επερχόμενα σχέδια της Disney, που ακολουθούν το χιτ της Σταχτοπούτας - ήδη κοντά στα 350 εκ, σε μόλις τρεις εβδομάδες κυκλοφορίας - που αφορούν στα The Jungle Book (2016), Pete's Dragon (2016), Beauty And The Beast (2017) και Dumbo Live Action (θα ανακοινωθεί η ημερομηνία).

Είναι η έκτη συνεχόμενη χρονιά που η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου απονέμει τα ετήσια βραβεία της στους καλύτερους της εγχώριας κινηματογραφικής σεζόν, όπως τους επιλέγουν τα μέλη της, μέσα από καθορισμένες αρχιαιρεσίες, που είχαν διάρκεια περίπου δύο μηνών. Ένας θεσμός που ξεκίνησε στα 2010 και μέχρι σήμερα, έχοντας περάσει διάφορα σκαμπανεβάσματα είναι η αλήθεια, ακόμη δεν έχει κατορθώσει να κερδίσει την αίγλη που απαιτεί ο βαρύγδουπος τίτλος της έννοιας Ακαδημία Τεχνών. Σαφώς όμως οι προσπάθειες του νέου προέδρου της παραγωγού Βασίλη Κατσούφη τείνουν προς το να κάνουν την ετήσια αυτή βράβευση πιο κοντινή στο σινεφίλ κοινό, φέροντας βάζοντας το μάλιστα από φέτος και συμμέτοχο στην διαδικασία, δίνοντας του την ευκαιρία να επιλέξει την δημοφιλέστερη, από τις υποψήφιες παραγωγές. Η απονομή του 2015 έλαβε χώρα ως είθισται στην λαμπερή αίθουσα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών σε παρουσίαση του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου και οι νικητές ανά κατηγορία είναι οι ακόλουθοι:

Βραβείο Ειδικών Εφφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας
Νορβηγία - Γιώργος και Ρούλης Αλαχούζος, Ίωνας Κατρακάζος, Φωκίωνας Ξένος, Deepgreensea

Βραβείο Μακιγιάζ
Νορβηγία - Δώρα Νάζου

Βραβείο Ενδυματολογίας
Xenia - Βασίλης Μπαρμπαρίγος

Βραβείο Σκηνογραφίας
Νορβηγία - Γιάννης Βεσλεμές

Βραβείο Ήχου
Το Μικρό Ψάρι - Ντίνος Κίττου, William Ed. Franck και Κώστας Φυλακτίδης

Βραβείο Μοντάζ
Xenia - Γιώργος Λαμπρινός

Βραβείο Φωτογραφίας
Για Πάντα - Κωστής Γκίκας

Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής
Το Μικρό Ψάρι - Μπάμπης Παπαδόπουλος

Βραβείο Κοινού
Από Έρωτα - Θοδωρής Αθερίδης

Βραβείο Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Xenia - Άγγελος Παπαδημητρίου

Βραβείο Β΄ Γυναικείου Ρόλου
Το Μικρό Ψάρι - Βίκυ Παπαδοπούλου

Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου
Το Μικρό Ψάρι - Βαγγέλης Μουρίκης

Βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου
Στο Σπίτι - Μαρία Καλλιμάνη

Τιμητικό Βραβείο
Fanny Ardant

Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους
Βόλτα - Στέλλα Κυριακοπούλου

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη
Νορβηγία - Γιάννης Βεσλεμές

Βραβείο Σεναρίου
Xenia - Πάνος Χ. Κούτρας και Παναγιώτης Ευαγγελίδης

Βραβείο Σκηνοθεσίας
Xenia - Πάνος Χ. Κούτρας

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ)
Μια Οικογενειακή Υπόθεση - Ρέα Αποστολίδη και Γιούρι Αβέρωφ

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας
Xenia - Ελένη Κοσσυφίδου, Πάνος Χ. Κούτρας και Αλεξάνδρα Μπουσίου