Movies Ltd

Πριν από περίπου ένα χρόνο είχαμε πληροφορηθεί την έναρξη της παραγωγικής διαδικασίας της ταινίας Spotlight, σε σκηνοθεσία του ικανού Tom McCarthy, δημιουργού των Win Win και The Station Agent, ενός φιλμ που περιστρέφεται θεματικά γύρω από την ιστορία των τιμημένων με Πούλιτζερ δημοσιογράφων της εφημερίδας Μπόστον Γκλόουμπ, που αποκάλυψε τον βρώμικο ρόλο της Καθολικής Εκκλησίας στην υπόθεση κακοποίησης ανηλίκων της Μασαχουσέτης. Μιας συνωμοσίας καλά κρυμμένης για χρόνια κάτω από διαρκείς διαπλεκόμενες συγκαλύψεις, που ήρθε στο φως της δημοσιότητας χάρη στην επιμονή των δαιμόνιων ρεπόρτερς. Το σενάριο του φιλμ, που υποστηρίζει η eOne και η Participant Media, ανήκει εξ ημισείας στον McCarthy, μαζί με τον σεναριογράφο του The West Wing, John Singer. Το δυνατό στοιχείο πάντως του έργου είναι το εξαιρετικής ποιότητας καστ, εκείνων που αποτελούν την ομάδα των ερευνητών, που με μια πρώτη ομαδική φωτογραφία, παρουσιάζονται στο κοινό.

Και πραγματικά πρόκειται για μια σύναξη δυνατών ερμηνευτών, αρχής γενομένης από τον Michael Keaton, που επανέκαμψε στα δρώμενα φέτος με τον Birdman, που εδώ στο πλάι του έχει τον Mark Ruffalo, την Rachel McAdams, τον Liev Schreiber, τον John Slattery, τον Stanley Tucci και τον Brian D'Arcy. Η ταινία ακόμη δεν έχει πάρει διανομή στις ΗΠΑ, μα θεωρείται βέβαιο πως θα προβληθεί την υψηλή Οσκαρική περίοδο λίγο πριν τις γιορτές.

Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες έγινε γνωστό, πως ο χαρισματικός σκηνοθέτης του The Imitation Game - αλλά και του Headhunters για να μην ξεχνάμε - Morten Tyldum, πήρε το χρίσμα από την Sony για να αναλάβει την διεύθυνση της δραματικής περιπέτειας που λαμβάνει χώρα στο διάστημα, με τον τίτλο Passengers και το στούντιο δείχνει πως κρατάει κι άλλους άσσους στο μανίκι του, σε ότι αφορά το φιλόδοξο αυτό πλάνο. Πιο συγκεκριμένα δύο από τα πιο καυτά ονόματα της Χολιγουντιανής σκηνής, η Jennifer Lawrence και ο Chris Pratt βρίσκονται μια ανάσα από τα αναλάβουν τους δύο βασικούς ρόλους του σεναρίου. Η σούπερ σταρ και πρωταγωνίστρια του σίριαλ The Hunger Games, μαζί με τον ζεν πρεμιέ που αναδείχτηκε μέσα από το Guardians Of The Galaxy, θα υποδυθούν τους κεντρικούς χαρακτήρες του φιλμ, που εκτυλίσσεται μέσα σε ένα διαστημικό όχημα του μέλλοντος, γεμάτο με επιβάτες που ταξιδεύουν σε έναν καινούργιο, προς αποίκηση πλανήτη. Ένας εξ αυτών, θα ξυπνήσει κατά λάθος από την κρυογονική ενενήντα χρόνια πριν το τέλος του ταξιδιού, με συνέπεια να πάρει την δύσκολη απόφαση να βγάλει από τον λήθαργο και μια θηλυκή συνταξιδιώτισσα του, ώστε να έχει συντροφιά. Κάπως έτσι θα γεννηθεί ο αστρικός έρωτας στο σενάριο που έχει ήδη συγγράψει ο Jon Spaihts (Prometheus) και που αναμένεται να αποτελέσει την βάση ενός εκ των πιο αναμενόμενων κινηματογραφικών στιγμών της επόμενης διετίας.

Όσο μικρότερη η πόλη, τόσο περισσότερα τα μυστικά της. Ως θρίλερ και μάλιστα ανεξάρτητης κοπής και ευρηματικό, συστήνεται μέσω του πρώτου του τρέιλερ, το φιλμ Cut Bank, που σκηνοθετεί ο πρωτάρης πίσω από την κάμερα Matt Shankman, βασισμένος σε ένα black listed σενάριο του Robert Patino. Το φιλμ εκτυλίσσεται στην κωμόπολη του τίτλου, μι μικρή κουκκίδα στον χάρτη της Μοντάνα, εκεί που ο πρώην αστέρας της πολιτειακής ομάδας ποδοσφαίρου, αναζητά εναγωνίως τρόπους για να ξεφύγει από την μιζέρια και την κακομοιριά. Στα πλάνα του συμπεριλαμβάνει και την από τα παιδικά χρόνια αγαπημένη του, έχοντας σκοπό να πετύχει το μεγάλο κόλπο, που θα τον βοηθήσει να πλουτίσει γρήγορα, ώστε να το σκάσουν μαζί για την μεγαλούπολη. Δυστυχώς και για τους δυο, τίποτα δεν θα πάει όπως το σχεδίασαν, με συνέπεια να μπλεχτούν στα δίχτυα μιας παράξενης και μυστηριώδους πλεκτάνης. Πρεμιέρα για την ταινία διανομής της Α24 τόσο στους κινηματογράφους της Αμερικής, όσο και σε Video On Demand, στις 26 Φεβρουαρίου τρέχοντος έτους. Πολύ μικρό διάστημα προώθησης για μια δημιουργία που στις τάξεις της διαθέτει τόσο σημαντικά ονόματα.

Και δεν αναφέρομαι τόσο στο πρωταγωνιστικό ντουέτο, των Αυστραλών Liam Hemsworth και Teresa Palmer που κι αυτοί διανύουν περίοδο ανάτασης της καριέρας τους, αλλά στους περιφερειακούς ρόλους, που συναντάμε πολύ σπουδαίους ρολίστες του επιπέδου των John Malkovich, Oliver Platt. Billy Bob Thornton και Bruce Dern.

Στις δικές μας αίθουσες? Κατευθείαν στο βίντεο

του Rob Cohen. Με τους Jennifer Lopez, Ryan Guzman, Kristin Chenoweth, John Corbett, Lexi Atkins, Ian Nelson, Hill Harper, Bailey Chase, Travis Schuldt, Adam Hicks, François Chau

Αιλουροειδές μιλφίδιο

του zerVo (@moviesltd)

Έλα τώρα, μην τρελαθούμε, που έχει και τέτοια ανάγκη επιβεβαίωσης του σεξ απίλ της η Τζένη Φρομ Δε Μπλοκ. Κοντά είκοσι χρόνια μετά την (και αυτοαναφορική) Selena της, η πληθωρική Μεχικάνα που αισίως έχει πατήσει στα 46, σπάει στις εμφανίσεις της το ένα μετά το άλλο τα κοντέρ της ανδρικής επιθυμίας. Θα μου πεις το αγαλματένιο μεγαλοκορίτσι, μετά από τρεις αποτυχημένες παντρειές και σωρεία, επιβεβαιωμένων από τις ταμπλόιντ, άκαρπων δεσμών, πλέον με κάποιο τρόπο θέλει να ακολουθήσει το ρεύμα της εποχής, που προστάζει να κινούνται σωματώδη πιτσιρδέλια, γύρω από τις ώριμες κυρίες. Συνεπώς μόνο με καθολικής αποδοχής επίδειξη πέρασης μπογιάς, θα μπορούσα να δικαιολογήσω την ύπαρξη αυτού του μετριότατου και προβλέψιμου θρίλερ, εκεί που η Λατίνα πείθει πως με άνεση ισοδυναμεί με δυο...23άρες!

Λίγο πριν και την επίσημη έκδοση του διαζευκτηρίου της, με τον άντρα που δίπλα του πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, μέχρι την στιγμή που την απάτησε, η προβληματισμένη καθηγήτρια φιλολογίας σε γυμνάσιο του Λος Άντζελες, Κλερ Πίτερσον, ακόμη δεν έχει συμβιβαστεί με την ιδέα της μοναξιάς, ούτε έχει συνειδητοποιήσει το πως θα στηριχτεί αποκλειστικά στις δικές της δυνάμεις. Η γνωριμία του έφηβου γιου της, Κέβιν, με τον εικοσάχρονο Νόα, ένα ομορφόπαιδο που μόλις μετακόμισε στην διπλανή μονοκατοικία για να βοηθήσει τον ανήμπορο θείο του, θα αναστατώσει την μίζερη και ρουτινιάρικη μέχρι τα χθες καθημερινότητα της, αφού από την πρώτη κιόλας στιγμή, θα νιώσει μια ιδιαίτερη έλξη για τον καλογυμνασμένο νεαρό.

Δίχως περιττές φιοριτούρες και ντροπαλοσύνες, η καλή μας η δασκάλα σύντομα θα πέσει στην στιβαρή αγκαλιά του μαθητή της (πλέον και προς μεγάλη της έκπληξη) σε ένα one night stand για το οποίο θα μετανιώσει από το πρωινό ξύπνημα κιόλας στο μπάτσελορ κρεβάτι του. Αρνητικό συναίσθημα που θα ενταθεί από την στιγμή που ο - θα μπορούσε να ήταν και παιδί της - πιτσιρικάς, ορμώμενος από το πάθος του, θα οδηγηθεί σε πράξεις βίαιες κι ανάρμοστες επιδεικνύοντας σχιζοφρενικές και δολοφονικές τάσεις.

Πως να τον κοντράρεις στα ίσα όμως αγαπητή μου Jennifer τον Boy Next Door, όταν κατά την γνώμη της πουριτανής και συντηρητικής κοινωνίας, το παραστράτημα της μιας βραδιάς, ισοδυναμεί με έγκλημα πρώτου βαθμού? Συνεπώς διπλό το ταμπλό της μάχης που καλείται να δώσει η πονεμένη μάνα, εγκαταλελειμμένη σύζυγος, τίμια εργαζόμενη, πλην Μεσαλίνα αν αποκαλυφθεί το αμάρτημα της μεσήλιξ. Και τον λόβερ να βάλει σε τάξη πριν χάσουν τις ζωές τους τα αγαπημένα της πρόσωπα και το κούτελο της να διατηρήσει άσπιλο, αφού εκείνος κάνει τα πάντα για να διαλαλήσει τις πονηρές τους περιπτύξεις σε ολάκερη την οπισθοδρομική Καλιφορνέζικη γειτονιά.

Με σενάριο παρμένο από πραγματική ιστορία, δεσμού ανάμεσα σε εκπαιδευτικό και ανήλικο σπουδαστή, ο Rob Cohen εμφανώς ντεφορμέ και μακρυά από τα δυναμικά του σκηνοθετικά σόλα σε Fast And Furious και Daylight, κτίζει μια σχετικά αδιάφορη crime ρομαντζάδα, με ανεπεξέργαστες προσωπικότητες και εξέλιξη που σχεδόν δεν κεντρίζει κανέναν για την τελική της έκβαση. Όταν μάλιστα πέφτουν στο τραπέζι οι απιθανότητες περί δολοφόνου κατ εξακολούθηση, τον οποίο μάλιστα δεν αποκαλύπτει η πολιτσία μα το "κορίτσι" του, τότε οριστικά γίνεται βουτιά στον τραγέλαφο. Με μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.

Για πες: Με ποτέ να μην ολοκληρώνονται σε σχήμα οι χαρακτήρες της ίντριγκας, τι μας μέλλει λοιπόν αν τα κακαρώσει στα χέρια του φονιά (που σιγά μην είναι μόνο 20, Ryan Guzman των Step Up) η all time classic κουμπαρομπεμπέκα Kristin Chenoweth και ο καλός της Κάρι Μπράντσο στο Sex And The City (όχι ο Μεγάλος, ο άλλος)? Φυσικά και το R στην αξιολόγηση καταλληλότητας όμως, δεν έχει να κάνει με τις πράξεις βίας του φινάλε, αφού έχει φροντίσει για την λήψη του, προηγούμενα γι αυτό η JLO, που αποζημιώνει τους φανς της με πλάνα φαντασίωσης του trade mark της. Σημείο που τελειώνει ουσιαστικά η ταινία δηλαδή.

Στις δικές μας αίθουσες? Μάλλον ποτέ...

του Christian Ditter. Με τους Lily Collins, Sam Claflin, Tamsin Egerton, Suki Waterhouse, Jaime Winstone, Christian Cooke, Lily Laight, Nick Lee

Δίπλα σου είναι, που ψάχνεις?

του zerVo (@moviesltd)

Είχα την εντύπωση πως αφού το ζήτημα έχει κλείσει οριστικώς και αμετακλήτως, αφού και θεωρητικώς και πρακτικώς κολλητηλίκι δύναται να υπάρξει αποκλειστικώς μόνον επί ομοφύλου συντροφιάς, ουδείς πλέον θα ασχολιόταν με την περίπτωση του διδύμου αγοριού - κοριτσιού, που βρίσκεται ολημερίς αντάμα, μα με καμιά ερωτική επιθυμία μεταξύ των. Το σινεμά για πολλοστή φορά με γέλασε, αφού δεν το έχει κατανοήσει το πράγμα ούτε το έχει εξαντλήσει στα Friends With Benefits, No Strings Attached ή He's Just Not That Into You, οπότε επιστρέφει με μια ακόμη ρομαντική κομεντί που ξοδεύει κοντά δυο ώρες για να πείσει τους πρωταγωνιστές της πως εκείνος που γράφουν τα άστρα για στεφάνι τους, βρίσκεται μόλις μια ανάσα μακρυά τους.

Από τα πέντε τους χρόνια, ο Άλεξ και η Ροζυ βρίσκονται μονίμως ο ένας κοντά στον άλλο, σαν μια παράξενη μοίρα να έχει ορίσει πως θα πορευτούν για πάντα μαζί στην ζωή. Έχοντας φτάσει κοντά στην ενηλικίωση πλέον, κανείς τους δεν έχει επιχειρήσει εκείνο το πολυπόθητο πρώτο βήμα, που θα τους φέρει αγκαλιά, με συνέπεια τόσο εκείνος, δυο μέτρα παλικάρι, να είναι περιζήτητος στους κύκλους των συνομήλικων του κοριτσιών, όσο κι εκείνη να καίγεται από την δημοτικότητα του και να παλεύει να τον πληρώσει με το ίδιο νόμισμα. Ατυχώς για την βραδυφλεγή αγάπη τους, το μόνοιασμα δεν θα ολοκληρωθεί, αφού ο Άλεξ θα γίνει δεκτός με υποτροφία σε πανεπιστήμιο της Βοστόνης, ενώ η Ρόζυ θα μείνει, πέρα από την επιθυμία της έγκυος και στα είκοσι μόλις χρόνια της, θα φέρει στον κόσμο ένα πανέμορφο κοριτσάκι, την Κέιτι.

Με τόσες χιλιάδες μίλια απόσταση, εκείνη στην Λόνδρα κι εκείνον στην Μασαχουσέτη, οι πιθανότητες λένε πως τα μάτια τους αφού δεν βλέπονται, πολύ σύντομα θα ξεχαστούν. Φευ! Η πιτσιρίκα, που πλέον εργάζεται ως καμαριέρα σε πολυτελές ξενοδοχείο δεν λησμονεί στιγμή τον μονάκριβο καβαλιέρο της, την ίδια στιγμή που ο μορφονιός ούτε που νοιάζεται για ποιο μοντέλο συνοδεύει, αφού τα μυαλά του ταξιδεύουν διαρκώς πίσω στην πατρίδα και στην λατρεμένη του ντάμα. Ακόμη κι όλα τα κύματα του Ατλαντικού, που τους χωρίζει, να μετρήσεις πάντως, λιγότερα θα είναι από αυτά που θα περάσει το καλά κρυμμένο μέσα τους πάθος, για να βγει επιτέλους στην επιφάνεια...

Διανύοντας μια χρονική κούρσα μεγέθους περίπου δέκα, δώδεκα ετών, το Love, Rosie, συναντά στο διάβα του βαρυφορτωμένου - πράγματι - σεναρίου του, όλα εκείνα τα συστατικά που χαρακτηρίζουν την πορεία μιας ολάκερης ζωής. Νεανικοί έρωτες, χωρισμοί, δάκρυα, μητρότητα, θάνατοι, απορρίψεις, σε κανένα σημείο αυτής της διάρκειας, τίποτα δεν είναι μεγαλύτερης αξίας από το συναίσθημα που νιώθουν οι δύο τόσο εγωιστές για να το παραδεχθούν ερωτοχτυπημένοι. Δοσμένο σε συντριπτικό ποσοστό μέσα από την ματιά της συνεσταλμένης όσο και άτυχης έτσι που τα έφερε το ριζικό της Εγγλέζας, το φιλμάκι του Christian Ditter, βασισμένο στην νουβέλα της Cecilia Ahern, ουδέποτε ξεπερνά τις ευκολίες και τα κλισέ, που έχουμε δει κατά το παρελθόν σε όλες τις παρομοίου θεματικής φιλμικές ιστορίες.

Αν κάτι, πράγματι, κάνει την διαφορά, είναι η ζεστή κινηματογράφηση, που πλανάρει μονίμως κοντινά στα προβληματισμένα πρόσωπα των δύο νεαρών και ανερχόμενων πρωταγωνιστών, με τρεμουλιαστή διάθεση ρεαλισμού, στοιχείο που δεν υπάρχει στις αντίστοιχες χολιγουντιανές παραγωγές. Όπως αρκετά ευρηματικό είναι και το σάουντρακ των τραγουδιών που συνοδεύουν τις σεκάνς, με συνέπεια το κοινότυπο να μην κουράζει τόσο και η αφήγηση να διαθέτει ένα κάποιο αξιοπρεπές τέμπο, που θα σε φτάσει μέχρι το αναμενόμενα αίσιο τέλος.

Για πες: Ομορφούλα και γλυκούλα είναι η Lily Collins, μπεμπέκα πριγκιποπούλα των ρομαντικών παραμυθιών της μεγάλης οθόνης σαν το Mirror Mirror, ελκυστικός και άνετος από την μεριά του ο γόης Sam Claffin, συνθέτουν ένα ζευγαράκι από εκείνα που αρέσκεται να στηρίζει η teen σινεφίλ νεολαία, ώστε μαζί τους να μην περάσει βαρετά την βόλτα της στην αίθουσα. Όχι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, ούτε και κάτι που μας απώθησε πάντως...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Φεβρουαρίου 2015 από την Odeon

Οι Κακοί θα ματώσουν! Με πρώτη προβολή τον περασμένο Μάιο στο φημισμένο φεστιβάλ των Καννών, έρχεται το γουέστερν The Salvation, που υπογράφει σκηνοθετικά ο Δανός δημιουργός Kristian Levring. Πρόκειται για την ιστορία ενός πρώτην οπλίτη του στρατού της σκανδιναβικής χώρας, από τους εκατοντάδες που πάτησαν τα εδάφη της Νέας Γης, μετά την ήττα στον πόλεμο με την Γερμανία, που φτάνει στην Αμερική στα 1970 αναζητώντας μια καινούργια τύχη, πολύ σύντομα όμως θα αντιληφθεί πως η κατάσταση δεν είναι τόσο ήρεμη όπως την φανταζόταν. Η φαμίλια του θα πέσει θύμα των ορέξεων ενός στυγερού εγκληματία, που εκείνος θα δολοφονήσει ορμώμενος από το πάθος της εκδίκησης,σύντομα όμως θα βρεθεί στο στόχαστρο του ακόμη πιο αιμοβόρου αδελφού του, που θα θελήσει να πάρει το αίμα του πίσω. Ενδιαφέρον μοιάζει το ευρωπαϊκής κοπής, όχι ιδιαίτερα ακριβό φιλμ, στα πρώτα πλάνα του προωθητικού του τρέιλερ, με την πρεμιέρα του να πραγματοποιείται στις αμερικάνικες αίθουσες την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου του 2015.

Πάντως παρότι στις τάξεις του συμπεριλαμβάνει σημαντικά και γνώριμα ονόματα του ένθεν του Ατλαντικού κυρίως σινεμά, όπως ο Mads Mikkelsen, η Eva Green, ο Mikael Persbrandt, ο Eric Cantona, ο Jonathan Pryce και ο Jeffrey Dean Morgan, το έργο δεν περπάτησε διόλου εμπορικά στις αγορές της Γηραιάς Ηπείρου.

Στις δικές μας αίθουσες? Κατευθείαν στο βίντεο

Σέχτες, αιρέσεις, έλεγχος του νου. Έχοντας ήδη επιλεγεί για το επίσημο πρόγραμμα του φεστιβάλ του SXSW εκεί που θα πραγματοποιήσει την παγκόσμια πρώτη του, το φιλμ με τον τίτλο Faults μόλις απέκτησε και το πρώτο του τρέιλερ που μοιάζει ιδιαίτερα ενδιαφέρον, στην κριτική ενός κοινωνικού ζητήματος που απασχολεί ιδιαίτερα τις ΗΠΑ. Πρόκειται για τις θρησκευτικές ομάδες που με φανατισμό δημιουργούνται, προσελκύοντας νεαρά και συνήθως όχι ιδιαίτερα έξυπνα άτομα, όπως στην περίπτωση μας την Κλερ, που έχει εγκαταλείψει το σπίτι της προκειμένου να ενταχθεί σε μια από τις πιο φημισμένες εξ αυτών, στην αμερικάνικη midwest. οι γονείς της, αγωνιώντας για το μέλλον της, θα προσλάβουν έναν ειδικό του mind control ώστε να την μεταπείσουν να μην καταστρέψει την ζωή της μακρυά τους. Η εξέλιξη σε αυτή την διαδικασία, δεν θα έλθει όμως όπως ακριβώς θα περίμεναν. Η εναλλακτική εκδοχή της Martha Marcy May Marlene, υπογράφεται σκηνοθετικά από τον Riley Sterns που επίσης επεξεργάζεται και το σενάριο, ενώ το φιλμ έχει προγραμματιστεί να βγει στους κινηματογράφους, από την ανεξάρτητη Screen Media Films στις 6 του ερχόμενου Μάρτη.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά η γνωστή στο κοινό από τις περιπέτειες του Scott Pilgrim, Mary Elizabeth Winstead, που τυγχάνει και σύζυγος του σκηνοθέτη, ενώ δίπλα της ο εξαιρετικός ρολίστας Leland Orser, προσφέρει ακόμη μια σημαντική ερμηνεία, ως πειθήνιος διαπραγματευτής.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανόν σε κάποιο φθινοπωρινό φεστιβάλ

Something's Wrong Mom! Με την υπογραφή στην παραγωγή του κορυφαίου στο ανατριχιαστικό είδος Sam Reimi, δημιουργού του Evil Dead, αλλά και της ομάδας που κρύβεται πίσω από τον σχεδιασμό της αμερικάνικης εκδοχής του The Grudge, έρχεται το ριμέικ μιας από τις πιο ονομαστές ιστορίες τρόμου που εμφανίστηκαν ποτέ στην οθόνη, του Poltergeist, που μια φορά κι έναν καιρό, στα 1982, είχε σπάσει τα ταμεία με τον τίτλο Το Πνεύμα του κακού. Ένα πνεύμα που έχει κυριαρχήσει από άκρο εις άκρου της καινούργιας οικίας της τετραμελούς φαμίλιας, στα περίχωρα της μεγαλούπολης. Από τις πρώτες κιόλας ώρες στο καινούργιο τους σπίτι, οι νέοι ένοικοι θα αντιληφθούν μια μυστηριώδη παρουσία να τους απειλεί, τρόμος που θα γιγαντωθεί, καθώς τα στοιχεία θα απαγάγουν την μικρή κόρη τους. Με όσες δυνάμεις τους απομένουν και με την βοήθεια ειδικού πνευματιστή, οι υπόλοιποι τρεις θα κάνουν τα πάντα για να επαναφέρουν το οκτάχρονο κορίτσι στην πραγματικότητα. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Gil Kenan που διαθέτει μια γνώση στο συγκεκριμένο θέμα, έχοντας δημιουργήσει το Monster House, ενώ το σενάριο υπογράφει ο David Lindsay-Abaire που δικά του επίσης υπήρξαν τα Rise Of The Guardians, Oz: The Great And Powerful. Επίσημη πρεμιέρα για το φιλμ στις 24 Ιουλίου, σε διανομή των 20th Century Fox και MGM.

Το σπουδαίο στην περίπτωση μας είναι που οι ρόλοι δεν μοιράζονται σε κάποιους άσημους τυχαίους, μα σε δυνατά ονόματα όπως εκείνα του Sam Rockwell και της Rosemarie DeWitt που συνθέτουν το ζευγάρι των γονιών, αλλά και του Jared Harris, που υποδύεται τον εξορκιστή. Το καστ ολοκληρώνουν οι Saxon Sharbino, Jane Adams και η μικρούλα Kennedi Clements που αναμένεται να κλέψει την παράσταση.

Στις δικές μας αίθουσες? Το Καλοκαίρι του 2015

της Ava DuVernay. Με τους David Oyelowo, Tom Wilkinson, Tim Roth, Common, Ruben Santiago-Hudson, Carmen Ejogo, Lorraine Toussaint, Oprah Winfrey, Cuba Gooding, Jr., Niecy Nash, Colman Domingo, Giovanni Ribisi, Alessandro Nivola, Keith Stanfield, Andre Holland, Tessa Thompson

We are Selma

του gaRis (@takisgaris)

Στο φετινό Life Itself, συγκινητικό ντόκου για τον αποδημήσαντα Roger ebert, προστάτη άγιο της σύγχρονης κινηματογραφικής κριτικής, κάνει την εμφάνισή της η σκηνοθέτις Ava DuVernay για να εκφράσει τις ευχαριστίες της για την εξαιρετική εκ μέρους του υποδοχή του αισθαντικού της ντέπιουτ I Will Follow (2010). Τάχιστα το ταλέντο της εκβλάστησε με το βαθιά ειλικρινές Middle of Nowhere που της χάρισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Sundance και μια πρώτη συνεργασία με τον εδώ συνταρακτικό ως Martin Luther King (και Βρετανό νιγηριανής καταγωγής) David Oyelowo. Η μέχρι τώρα πορεία της κατέγραφε ιστορίες για σύγχρονες αφροαμερικανές προορισμένες για το συγκεκριμένο δημογραφικό κοινό. Ο Oyelowo είχε ήδη ξεχωρίσει στο περσινό The Butler, παίζοντας τον επαναστατημένο φοιτητή που εντάσσεται στο Civil Rights Movement του MLK. Βασικό ρόλο ως ηθοποιός – παραγωγός διαδραμάτισε στο φιλμ εκείνο η Oprah Winfrey, η οποία αναλαμβάνει τη Selma σα pet project, με όπλα το γνώριμο πάθος της και την απεριόριστη δυνατότητα προβολής.

Η Ava DuVernay βρίσκεται με μια ευκαιρία ζωής στα χέρια της στην πρώτη στουντιακή ταινία με τη δράση του Δρ. Κίνγκ σε πρώτο πλάνο. Οι τρεις πορείες από τη Σέλμα στην πρωτεύουσα της Αλαμπάμα Μοντγκόμερυ, ακριβώς 50 χρόνια μετά, ελάχιστα απέχουν από τα πρόσφατα γεγονότα στο Φέργκιουσον, την άλογη, ρατσιστική αστυνομική βία κατά μαύρων πολιτών της χώρας με τον πρώτο (και απερχόμενο πλέον) μαύρο Πρόεδρο. Σα να μη πέρασε μια μέρα λοιπόν από τον ειρηνικό αγώνα του πάστορα Κίνγκ, ο οποίος χειρίστηκε επιδέξια το στρίμωγμα που προκαλούσε στον τότε Πρόεδρο Λίντον Τζόνσον η βίαιη εξέγερση των Μαύρων Πανθήρων υπό του Malcolm X  (τη βιογραφία του οποίου θυμόμαστε ως κορυφαία στιγμή του ειδώλου της DuVernay, Spike Lee) ώστε να υπογραφεί εντέλει η Civil Rights Act, εξασφαλίζοντας τη δυνατότητα των μαύρων να προσέρχονται ανεμπόδιστα στις κάλπες.

Η Selma δεν επιλέχτηκε τυχαία ως τόπος διαμαρτυρίας. Το 50% των πολιτών της μαύροι όμως μόλις το 2% μπορούσε να ψηφίσει. Το αίμα που χύθηκε εκεί και όταν μάλιστα ανάμεσα στα θύματα ήταν και λευκοί υπέρμαχοι της ισονομίας και ισοπολιτείας στην Αμερική του αλόγιστου Βιετνάμ, ήταν η μαγιά για τη δικαίωση του έργου του νομπελίστα ένα χρόνο μετά τα γεγονότα Κίνγκ και, όπως συνέβη με τους Κέννεντυς και τον τον ίδιο τον MLK Jr, η αιτία δολοφονίας τους από τον σκληρό πυρήνα του ρατσιστικού ιμπέριουμ, που ποτέ δεν εξαλείφθηκε σε μια χώρα που χτίστηκε πάνω στην ένοπλη βία.

Δεν είναι μονάχα η μελετημένη, σφριγηλή και σε σκηνές (όπως αυτή της δολοφονίας των μικρών κοριτσιών στην εκκλησία των Βαπτιστών της 16ης οδού στο Μπέρμινχαμ της Αλαμπάμα) απογειωτική σκηνοθεσία της ντόπιας Ava, ούτε ακόμη και η ταυτοπροσωπία του Oyelowo που σε κερνά κάργα ηλεκτρισμό στους ξεσηκωτικούς του λόγους, υπό την υπόκρουση του εντυπωσιακότερου φετινού σάουντρακ. Δεν είναι ούτε η πιθανότητα στον κάπακα του 12 Years A Slave του Brad Pitt (παραγωγός κι εδώ) να καταφέρει αυτή η μικρή το δέμας βιογραφία, παρά τα ιστορικά της στραβοπατήματα δυσφήμισης του ρόλου του Προέδρου Τζόνσον (οσκαρικότατος o Tom Wilkinson) να δώσει αγαλματάκι σε πρώτη μαύρη σκηνοθέτιδα που με συγκινεί τόσο.

Για πες: Είναι η δυστυχής συγκυρία του καιρού μας, με τις 12 σατιρικές γραφίδες ελευθερίας έκφρασης του Charlie Hebdo πνιγμένες στο αίμα, που κράζει αγωνιωδώς για ταινίες σα τη Selma. Όχι η αρτιότερη (αν και πολύ κοντά) καλλιτεχνικά ταινία της χρονιάς όμως μακράν της δεύτερης σημαντικότερη ως μήνυμα όλων.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Φεβρουαρίου 2015 από την Odeon

Διανοούμενοι, ξυπνήστε από το λήθαργό σας!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια φορά κι έναν καιρό στην Ανατολία

Νομίζω πως έχει ενδιαφέρον πριν ασχοληθούμε με αυτό καθαυτό το μεγαλειώδες έπος του Ceylan να αναφερθούμε σε όλα εκείνα που χαρακτηρίζουμε γενικότερα ως «info» σχετικά με την ταινία. Η διάρκειά της είναι 196 λεπτά, ήτοι τρεις ώρες και 16 λεπτά! Έτσι κι αλλιώς, λοιπόν, μιλάμε για μια... μεγάλη ταινία! Τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στο περασμένο φεστιβάλ Καννών κι έτσι έγινε η μεγαλύτερη σε διάρκεια ταινία που κέρδισε το ανώτερο βραβείο στο σπουδαιότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ του κόσμου. Και είναι μόλις η δεύτερη τούρκικη ταινία που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα, μετά το «Δρόμο» του Yilmaz Guney από το 1982. Αποτέλεσε την επίσημη πρόταση της Τουρκίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ αλλά δεν κατόρθωσε να μπει στην τελική πεντάδα. Το υλικό που συγκεντρώθηκε από τα γυρίσματα ξεπερνούσε τις 200 ώρες! Το πρώτο cut της ταινίας ήταν διάρκειας 4 ωρών και 30 λεπτών...

Στοιχειώδεις και βασικές γνώσεις αν έχει κανείς, από τα πρώτα λεπτά θα καταλάβει πως ο Ceylan εδώ μπολιάζει το έργο του με μπόλικο θέατρο και λογοτεχνία. Ο Τσέχοφ, ο Ντοστογιέφσκι, ο Τολστόι είναι σταθερές αναφορές του – μάλιστα το σενάριο είναι βασισμένο εν πολλοίς σε δύο θεατρικά του Τσέχοφ. Κλασικό θέατρο, άρα μπόλικος λόγος, πολυεπίπεδες συζητήσεις, αναφορές άλλες εξεζητημένες κι άλλες όχι. Το... τρελό είναι πως δεν υπάρχει ούτε ένα λεπτό περιττό σε ολάκερη την ταινία. Κι αυτό είναι τεράστιο κατόρθωμα.

Η υπόθεση: Ο Αϊντίν είναι πρώην ηθοποιός και νυν ιδιοκτήτης ενός μικρού ξενοδοχείου ονόματι «Οθέλλος» στο ορεινό και χαρακτηριστικό τοπίο της Καπαδοκίας, στην Κεντρική Ανατολία. Το κληρονόμησε, όπως μια σειρά από σπίτια και επιχειρήσεις, από τον πατέρα του. Δεν έχει οικονομικό πρόβλημα – ίσα ίσα. Είναι ο πιο πλούσιος άνθρωπος της περιοχής. Καθώς μπαίνει ο χειμώνας το ξενοδοχείο βρίσκεται εκτός σεζόν και το επισκέπτονται ελάχιστοι πελάτες. Οι πιο κοντινοί άνθρωποι του Αϊντίν είναι η κατά πολύ νεαρότερη σύζυγός του, Νιχάλ, με την οποία έχει μια θυελλώδη σχέση, και η αδελφή του, Νετζλά, η οποία υποφέρει λόγω του πρόσφατου διαζυγίου της. Ο Αϊντίν, εκτός από τη διαχείρηση του ξενοδοχείου, γράφει μια στήλη γνώμης για την τοπική εφημερίδα ενώ προσπαθεί να ολοκληρώσει ένα πολυσέλιδο βιβλίο πάνω στην ιστορία του τουρκικού θεάτρου. Όταν ένα ντόπιο αγόρι, αγανακτισμένο από την ταπείνωση που έχει υποστεί ο πατέρας του από τον διαχειριστή του Αϊντίν, αποφασίζει να ρίξει μια πέτρα στο τζιπ του πρώην ηθοποιού, ουσιαστικά ενεργοποιεί την αργή αλλά βασανιστική ενδοσκόπησή του: ο Αϊντίν για πρώτη φορά στη ζωή του έρχεται αντιμέτωπος με αυτό που πραγματικά είναι.

Η άποψή μας: Εντάξει, τι να λέμε, ο άνθρωπος κάνει συγκλονιστικό σινεμά. Ο καλύτερος Τούρκος σκηνοθέτης της εποχής μας κι ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς του σύγχρονου παγκόσμιου σινεμά, τα καταφέρνει και με αυτό το παράτολμο εγχείρημά του. Γιατί είναι πολύ δύσκολο να πείσεις έναν θεατή να καθίσει στην καρέκλα ενός κινηματογράφου για τρεις και βάλε ώρες και αυτό που θα δει να είναι συναρπαστικό από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό. Η αλήθεια είναι πως για εμάς, τη μεγαλύτερη επίδοσή του ο Ceylan την πέτυχε με την προηγούμενη ταινία του, το «Κάποτε στην Ανατολία». Μια ανατριχιαστικά σπουδαία ταινία, ένα ηθικό δράμα ή δράμα ηθικής αν προτιμάτε, που παρουσιάζει τη σημερινή Τουρκία, τη συνοδεία εικόνων που συγκλονίζουν. Όπως συμβαίνει συχνά, πάντως, μεγάλοι σκηνοθέτες τιμώνται με Χρυσό Φοίνικα με όχι τις καλύτερες ταινίες τους. Τεςπα, ας κλείσουμε εδώ αυτήν τη μικρή παρένθεση.

Χειμερία νάρκη λοιπόν. Και όλα τα επίπεδα ανάγνωσης της ταινίας σε εξαιρετικά ύψη. Το πρώτο επίπεδο: μια ιστορία πολύπλοκη μεν αλλά εξόχως προσιτή σε όλους – δεν μιλάμε εδώ για δυσνόητη «κουλτούρα» με τη χειρότερη έννοια. Κι ένας έφηβος αλλά κι ένας παππούς μπορούν να παρακολουθήσουν την ταινία και να μείνουν ικανοποιημένοι από το στόρι, από αυτά που διαπραγματεύεται. Χωρίς – προφανώς – ποτέ να γίνεται σαπουνόπερα, έτσι; Σε μια βαθύτερη ανάγνωση της ταινίας δεν μπορείς παρά εύκολα να καταλήξεις στο συμπέρασμα πως ο Ceylan στηλιτεύει χοντρά το ρόλο της σημερινής διανόησης. Οι πνευματικοί άνθρωποι (άθλιος αλλά κατανοητός όρος) είναι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, απομακρυσμένοι από την πραγματική ζωή. Ο Αϊντίν είναι αυτάρεσκος, σίγουρος για την πνευματική του ανωτερότητα, για την ηθική του υπόσταση. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να κρίνει αφ' υψηλού ανθρώπους και καταστάσεις. Δεν «νιώθει», για να χρησιμοποιήσουμε το συγκεκριμένο ρήμα που σήμερα στη νεανική σλαγκ παραπέμπει στο «γνωρίζει». Δεν γνωρίζει λοιπόν. Δεν ξέρει. Και δεν τον ενδιαφέρει να μάθει. Κρίνει την αδελφή του, τη γυναίκα του, τον φτωχό ιμάμη. Γράφει για να καταγγείλει κακώς κείμενα, να υποδείξει, να κουνήσει το δάχτυλο σε όσους είναι κατώτεροί του! Ναι, αλλά μέσα σε όλα όσα γνωρίζει δεν ξέρει την τύφλα του!

Οι συζητήσεις έχουν τρομερό ενδιαφέρον αν και κάποιες φορές αισθάνεσαι πως ίσως τραβάνε κατάτι παραπάνω. Κι αυτό επιτείνει την αίσθηση πως μοιάζει όλο το πράγμα ως κινηματογραφημένο θέατρο – μοναδικό ψεγάδι της ταινίας. Δεν μπορείς όμως να αγνοήσεις τη σημασία των συζητήσεων του Αϊντίν με την αδελφή του, πάνω στην αντίσταση κατά του κακού, ή τις συζητήσεις – συζυγικούς καυγάδες, που παραπέμπουν στις «Σκηνές από έναν γάμο».

Η αισθητική της ταινίας είναι απαρράμιλη. Ο Ceylan είναι και φωτογράφος και κάθε του πλάνο είναι ένας πίνακας ζωγραφικής. Από τα εξαιρετικά εξωτερικά με το χιόνι να πέφτει μέχρι τα υπέροχα εσωτερικά (δεν έχω ξαναδεί σκηνοθέτη να κινηματογραφεί τόσο ποιητικά το ημίφως) το μάτι γαληνεύει και δεν χορταίνει. Ποια σκηνή να πρωτοδιαλέξει κανείς – σκηνές που τις απολαμβάνεις έτσι όπως είναι αλλά και για όλα όσα θέλουν να πουν; Το ατίθασο άτι που τραβούν έξω από το νερό «σπάζοντάς» το; Την πέτρα που πετυχαίνει εν κινήσει το τζιπ; Τα χρήματα που γίνονται στάχτη; Ή μήπως τα πρόσωπα των ανθρώπων, αυτά τα υπέροχα τοπία που δεν χορταίνουμε ποτέ να εξερευνούμε; Μην φοβάστε τη διάρκεια: αυτό είναι μεγαλόπρεπο σινεμά στα καλύτερά του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Φεβρουαρίου 2015 από την AMA Films

Rushing (Never Drugging)

του gaRis (@takisgaris)

Damien Chazelle. Γύρισε τριάντα πριν 15 μέρες. Κοντά στην έναρξη του Sundance, όπου χτύπησε στα 2013 με τούτο το S&M Jazz τριπάκι σε μικρομηκάδικη έκδοση. Τσακώνει βραβείο στην κατηγορία και το ξαναγυρίζει σε μεγάλο εντός 19 ημερών, ξανά με τον J.K. Simmons ως αρχίδη μάεστρο Terrence Fletcher αλλά αυτή τη φορά με τον ανερχόμενο (Project X, The Spectacular Now) Miles Teller (καθώς ο υποψήφιος Dane Dehaan κλώτσησε) στο ρόλο του 19χρονου ντράμερ Andrew Neyman, πρωτοετή σε νεοϋορκέζικο ωδείο, που θέλει να γίνει ότι ο Buddy Rich, ή ο Charlie (“The Bird”) Parker, δηλαδή ένας μουσικός που ξεπερνά τα όριά του για να μπει στο πάνθεο της Jazz μυθολογίας ξεσκίζοντας κλασικά (αλλά και μετρικώς περίπου ακατόρθωτα στο παίξιμο) κομμάτια όπως τα Caravan και…Whiplash. Ο Fletcher τον επιλέγει απλά για να τον ξεφτιλίσει αμέσως μετά. Ή μήπως έχει δει στα πωρωμένα μάτια του Andrew τον επόμενο Bird?

Αν κρίνουμε από τις ιπτάμενες καρέκλες, τα ευρηματικά πουστριλίκια και το αίμα του Andrew να ρέει άφθονο πάνω στη ντράμς, ο Fletcher περνάει φίνα κατακεραυνώνοντας άπαντα τα κοπέλια της μπάντας, έχοντας πάντα τις κεραίες του στραμμένες εμμονικά στον πασχίζοντα να αποδείξει ότι δεν είναι λουζερούμπης σα τον αποτυχημένο συγγραφέα πατέρα που τον μεγαλώνει. Θα τον ψυχαναγκάσει σε ατέλειωτες πρόβες συν έναν πρώιμο χωρισμό με την κοπελίτσα του με τον ίδιο κυνισμό που τον περιλούζει ο χυδαίος περφεξιονίστας μαέστρος του. Ο οποίος έχει ιστορικό βάναυσης συμπεριφοράς σε σπουδαστές με τραγικά αποτελέσματα. Η αφήγηση τεντωμένη σα το γδαρμένο τομάρι της ντράμς. Το μοντάζ μαστίγιο του τίτλου και η κάμερα του σοφομορικού Chazelle (πρώτη του ταινία το επίσης τζαζάτο Guyand Madeline on a Park Bench, όπως και η επόμενη το La La land μανά με τον Miles Teller) γνωρίζει το άθλημα, ως πρώην ντράμερ που αυτοβιογραφείται εδώ, όπως ντράμερ είναι και ο Teller που ματώνει ο ίδιος τη φανέλα χωρίς body double.

Ο ρολίστας J.K. Simmons, παντελώς άγνωστος στην Ελλάδα με μόλις πατημένα 60, που εδώ τον ξεύρουν από διαφημιστικά ασφαλιστικής, καταπίνει την ταινία αμάσητη και τη φτύνει σπόρια καραφωτιάς, σπέρνοντας ηλεκτρισμό μιας κλασικής βίλαιν περσόνας σε ερμηνευτικό 3D. Ούτε ο μακαρίτης Robin στους Χαμένους Ποιητές, μήτε ο Dreyfuss στο Mr. Holland’s Opus. To μυαλό στροβιλίζει στην κολασμένη εκπαίδευση του Full Metal Jacket ενώ ο Chazelle χρησιμοποιεί τα εξαντλητικά close-ups του Aronofskyκού Black Swan για να γραπώσει τη μεγαλομανή τρέλα, την περφεξιονιστική υστερία αλλά και το Στοκχολμικό Σύνδρομο της σχέσης καθηγητή - μαθητή που για μένα έχει και μια άλλη ψυχιατρική παράμετρο: To πόσο επώδυνο είναι το πέρασμα, το μανίκι που τραβάει το αγόρι για να γίνει άντρας (και το γράφω χωρίς καμιά σεξιστική χροιά αυτό).

Το Whiplash πανάξια προτάθηκε για Καλύτερη Ταινία (ίσως από τις φτωχότερες σε μπάξ όφις έβα), Σενάριο (δις ο Chazelle), Μίξη Ήχου (αναζητείστε το σάουντρακ) και το μόνο άχαστο στάνταρ της οσκαρικής βραδιάς, Υποστηρικτικό Ανδρικό Ρόλο για τον πανούργο καραφλίδη Simmons, που από περίπτωση Richard Jenkins στο The Visitor προβλέπω εύκολη καθιέρωση ως κακούλης σε επόμενες μπλοκμπαστεριές.

Για πες: Το Whiplash δεν έχει τον καλλιτεχνικό οίστρο, το βάθος ή τη σεναριακή στιλπνότητα που θα το ανεβάσει στα υψίπεδα του συνομήλικα Benh Zeitlin (Beasts of the Southern Wild), παραταύτα είναι κοψοχολιαστικά διασκεδαστικό και εντέλει μια εκ των κορυφαίων ταινιών του είκοσι δεκατέσσερα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Φεβρουαρίου 2015 από την Feelgood

του Peter Chelsom. Με τους Simon Pegg, Rosamund Pike, Toni Collette, Stellan Skarsgård, Jean Reno, Christopher Plummer, Barry Atsma

...είναι αυτό, που περιμένουμε να' ρθεί!

του zerVo (@moviesltd)

Κοντά ένα χρονάκο πριν ήταν, που ένας ονειροπόλος ταξιδευτής είπε να διανύσει ολάκερη την υφήλιο με την δύναμη της φαντασίας του, αναζητώντας εκείνο το συστατικό που θα παγίωνε την αυτοεκτίμηση του, θα τον έπειθε για την πραγματική αξία της ζωής και θα του έδειχνε τον εφεξής παραδεισένιο δρόμο της αγαλλίασης. Πάνω σε αυτό το διάβα που χάραξε στην υδρόγειο ο συμπαθής - μα και σχετικά απορριπτέος στην εμπορική του πορεία - πάνω στην απελπισία του Walter Mitty, ταξιδεύει ένας ακόμη καθημερινός ήρωας, αυτή την φορά πραγματικά με κούρσες, λεωφορεία, αεροπλάνα. Όχι σκυθρωπός μα γλυκούλης, όχι μελαγχολικός μα αισιόδοξος, ομοίως πάντως ανήσυχος και τρομαγμένος για να εντοπίσει που ακριβώς κρύβεται το χαμόγελο της ψυχής.

Προβληματισμένος από την ρουτινιάρικη τροπή που έχει πάρει η καθημερινότητα του, καθώς πλέον έχει αρχίσει να βαριέται τις συνεδρίες με τους ασθενείς του, τις συναναστροφές με τους συναδέλφους του, μέχρι και την επαναλαμβανόμενα θερμή αγκαλιά της κυράς του, ο μεσήλικας Λονδρέζος ψυχίατρος Χέκτορ θα νιώσει πως βρίσκεται πολύ μακρυά από την εύρεση της πραγματικής ευτυχίας, όπως την είχε ονειρευτεί. Παρακινούμενος από μια ξεθωριασμένη καρτ ποστάλ, εκεί που αγκαλιάζει ένα παλιό του χαμένο αμόρε, ο συνεσταλμένος μέχρι πρότινος γιατρός, θα πάρει την μεγάλη απόφαση, να γυρίσει όλο τον κόσμο, από τα Ιμαλάια μέχρι την Αφρική και από την αχανή Κίνα έως το πολύβουο Λος Άντζελες, ψάχνοντας εκείνο το σπάνιο συστατικό που θα ομορφύνει την ζωή του.

Όχι με τίποτα ατελείωτους παράδες στην τσέπη, με ένα σακίδιο της κακιάς ώρας στον ώμο κι ένα μπικ διαρκείας, για να απαθανατίζει στο χαρτί τις εμπειρίες του, ο φουκαράς, αδέξιος και ελάχιστα άφοβος κι ατρόμητος Χέκτορ, θα διανύσει μια πραγματική Οδύσσεια, συναντώντας κάθε καρυδιάς καρύδι στην μακρά κι αβέβαιη πορεία του. Καλόκαρδες πόρνες, βίαιους προαγωγούς, ευσεβείς μοναχούς, αδίστακτους εμπόρους όπλων, μανιασμένους ανθρωποφάγους, γκέι γιατρούς χωρίς σύνορα, αραπίνες ερωτιάρες μέχρι και παλιές κι αξέχαστες αγάπες. Για να καταλήξει εντέλει στο απλό, απλούστατο συμπέρασμα πως τις περισσότερες φορές, το ρίσκο δεν έχει κάποιο νόημα, αφού η ευτυχία είναι σιμά μας, την αγγίζουμε, την πλαγιάζουμε, μα την υποτιμούμε, θεωρώντας την σιγουράκι. Όταν θα αρχίσει κι εκείνη να ξεπορτίζει, τότες το κάψιμο θα είναι τέτοιο που ακόμη και όλοι οι όρκοι του κόσμου, δεν θα είναι ικανοί να την επαναφέρουν.

Παρότι υπάρχουν όχι και λίγες στιγμές συγκίνησης, εντούτοις το Hector είναι μια καθαρόαιμη one man show κωμωδία καταστάσεων, όχι πάντως ιδιαίτερα ευρηματικών και πρωτότυπων. Ο ίδιος Ευρωπαίος εκατομμυριούχος είναι εκείνος που πιστεύει πως happiness είναι το πορτοφόλι του, οι ίδιοι γυρολόγοι ακτιβιστές είναι αυτοί που εκτιμούν πως happiness είναι το κοινωφελές τους έργο, οι ίδιοι πάμφτωχοι κάτοικοι της Μαύρης Ηπείρου είναι αυτοί που αισθάνονται ως happiness το ότι σήμερα δεν τους πέτυχε η σφαίρα του πολέμου και είναι ζωντανοί. Στα χέρια ενός πιο δυναμικής ματιάς σκηνοθέτη και όχι του ζαχαρότευτλου Peter Chelsom, ίσως αυτό το ταξίδεμα ψυχής, να είχε και πιο βαθύτερες προεκτάσεις, ίσως και προβληματισμούς.

Ο συνεπής πάντως με ότι κι αν καταπιαστεί κωμικός Simon Pegg, δεν είναι εκείνος που φέρει την παραμικρή ευθύνη για τον επίπεδο χαρακτήρα της αφήγησης. Ο Εγγλέζος είναι τόσο συμπαθητικός στο κοινό, που δεν απαιτείται η παραμικρή ανάλυση της περσόνας που καλείται να υποδυθεί, για να τον αγαπήσει ο θεατής, άσχετα αν εδώ το εισαγωγικό ίντρο της τρέλας του, δεν δικαιολογεί και τόσο την κατοπινή του έκρηξη. Στα συν επίσης καταγράφεται το ότι κάθε τρεις και λίγο, εμφανίζεται ένας διεθνής αστέρας, επιπέδου Jean Reno, Skarsgard, Colette και ανανεώνει το ενδιαφέρον, στις στιγμές που κάνει κοιλιά.

Για πες: Για να είμαι ειλικρινής κι ευθύς? Με αυτή την σέξι Rosamund σιμά του, να φροντίζει η κακομοίρα από το πρωινό, τις γραβάτες, την τσάντα, μέχρι και το ερωτικό κέφι του, όταν εκείνο πέφτει, μάλλον ο Χέκτορ χρήζει συναδελφικής του υποστήριξης. Μας διασκέδασε μεν με τα αστεία του, αλλά μην μας κάνει και πλάκα που την είδε Φιλέας Φογκ στα σαράντα φεύγα του...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Φεβρουαρίου 2015 από την Feelgood