Movies Ltd

Πρόκειται για την 56η δημιουργία της κραταιάς Disney, που ενώ αρχικά είχε ανακοινωθεί πως θα προσεγγίσει τις αίθουσες το 2018, εντέλει το στούντιο μόλις την τοποθέτησε στο καλαντάρι του για τα τέλη του 2016. Τίτλος του φρέσκου animation Moana και πρόκειται να την σκηνοθετήσουν δύο από τα πλέον χαρισματικά ονόματα του κινουμένου σχεδίου, οι Ron Clements και John Musker, που μέχρι στιγμής έχουν επιμεληθεί σπουδαίες δημιουργίες του στούντιο, όπως ο Alladin, o Hercules, η Little Mermaid και το The Princess And The Frog. Κεντρική ηρωίδα του στόρι που αναμένεται να ενθουσιάσει και πάλι τους νεαρής ηλικίας θεατές (φυσικά και τους μεγαλύτερους συνοδούς τους) είναι η Μοάνα Γουάιαλίκι, μια πιτσιρίκα από την μακρινή Πολυνησία, που λατρεύει να ταξιδεύει με το μικρό σκάφος της στις θάλασσες της περιοχής της, με το αυτοσχέδιο ιστιοπλοικό της σκάφος. Καθώς οι γονείς της θα χρειαστούν βοήθεια, η μόνη που θα μπορέσει να τους την παράσχει θα είναι η ίδια η μικρούλα, που θα το πράξει με όσες δυνάμεις διαθέτει. Στο διάβα της θα βρει όμως και την αμέριστη βοήθεια, όλων των παντοδύναμων θεοτήτων της παράδοσης και μυθολογίας του τόπου της.

Η πρώτη φωτογραφία που η Disney διέρρευσε στην σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, από την παραγωγή, είναι αρκετή για να αντιληφθούμε την αισθητική και το πνεύμα της νέας της παραγωγής. Αναμένουμε τα νεότερα από το φιλόδοξο πρότζεκτ.

Καθώς τα περισσότερα στούντιος που πρόκειται να μεταφέρουν στην μεγάλη οθόνη έχουν κάνει τον προγραμματισμό τους κι έχουν ανακοινώσει ήδη το πρόγραμμα τους για τα επόμενα χρόνια, είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία να το δούμε αυτό το καλεντάρι των υπερηρώων που πρόκειται να μας επισκεφτούν στις αίθουσες με μια ματιά, κατηγοριοποιημένο ανά έτος. Σαράντα περίπου ταινίες έχουν ήδη καθοριστεί να περάσουν από τις πολύχρωμες σελίδες στο σελιλόιντ από την Marvel, την DC Comics, την Sony, την Fox, έως και το 2020, αρχής γενομένης από τον επόμενο μήνα Νοέμβριο όταν τον χορό θα σύρει το Big Hero 6 της Disney. Κάποιες μάλιστα δημιουργίες, που γνωρίζουμε πως έχουν ξεκινήσει την διαδικασία παραγωγής τους, δεν έχουν πάρει καν ημερομηνία εξόδου και τοποθετούνται ξεχωριστά, με άγνωστο και απροσδιόριστο release date. Για όλους του φανατικούς φίλους των κομικένιων Superheroes αυτή η ατζέντα με τις χρονολογίες όπως την συνέταξε στο infographic το Comics Alliance, είναι ιδιαίτερα χρήσιμη και διαφωτιστική.

Μενού αν μη τι άλλο χορταστικό και εντυπωσιακό, που θα πρέπει να θεωρείται κάτι παραπάνω από βέβαιο πως θα σαρώσει τα ταμεία στο διάβα του. Αναμένουμε πλέον τις περισσότερες πληροφορίες από το κάθε πρότζεκτ ξεχωριστά...

Πρόσωπο με πρόσωπο με τον δαίμονα. Από τα χέρια του τιμημένου με βραβείο Όσκαρ για το A Beautiful Mind, Ron Howard, έρχεται η περιπέτεια In The Heart Of The Sea, που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Nathaniel Philbricks, το οποίο περιγράφει μια αληθινή ναυτική τραγωδία. Τον χειμώνα του 1920, από λιμάνι της Νέας Αγγλίας, θα σαλπάρει το φαλαινοθηρικό Έσεξ, που στο ταξίδι του θα συναντήσει κάτι που ουδέποτε κανείς ναυτικός είχε φανταστεί. Ένα θεόρατο κήτος μαμούθ, με φονικές διαθέσεις που θα βάλει σκοπό του να στείλει στον πάτο της θάλασσας το σκάφος. Αυτή ακριβώς η μοιραία συνάντηση στο μέσον του ωκεανού, ήταν το στοιχείο που ενέπνευσε τον Herman Melville να συγγράψει τον Μόμπι Ντικ. Αυτή είναι όμως μόνο η μισή ιστορία του θρύλου, καθώς κατόπιν της επίθεσης, τα μέλη του πληρώματος που έχουν επιζήσει, πρέπει να ξεπεράσουν τα όρια της αντοχής τους, προκειμένου να βγουν ζωντανοί και από την νέα περιπέτεια που τους περιμένει. Θεομηνίες, καταιγίδες, πείνα, εξαθλίωση, απόγνωση. Ο ηρωικός καπετάνιος να αναζητά διέξοδο από το ναυάγιο, την στιγμή που οι περισσότεροι άντρες του, επιθυμούν εκδίκηση κατά της φάλαινας που τους έφερε σε αυτή την δυσμενή θέση. Η υπερπαραγωγή της Warner Bros, από το προωθητικό τρέιλερ δείχνει τα εμπορικά δόντια της, αλλά και τους σκοπούς της να πιάσει την κορυφή των διεθνών box office, από τις 13 Μαρτίου 2015, όταν και θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του κάπτεν κρατά ο ζεν πρεμιέ Chris Hemsworth, στην δεύτερη συνεχόμενη συνεργασία του με τον Howard κατόπιν του Rush. Μαζί του το καστ συνθέτουν και οι Benjamin Walker και Cillian Murphy.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Δεκεμβρίου 2015 από την Tanweer

Η δεύτερη ευκαιρία να ανακαλύψει την αλήθεια, είναι ο μοναδικός τρόπος να πάρει εκδίκηση. Έχοντας μια φορά κι έναν καιρό οριστεί ως το επόμενο βήμα του ταλαντούχου και με φανατικό κοινό Nicolas Winding Refn, ανταυτού προσγειώθηκε στα χέρια του ντεμοντέ ξεπερασμένου Paul Schrader, σεναριογράφου του Taxi Driver και του Raging Bull, αλλά και σκηνοθέτη του American Gigolo και του Cat People, το Dying Of The Light είναι ένα θρίλερ από το ποίο δεν πρέπει κανείς να περιμένει πολλά. Με μπαγιατεμένη ματιά και με τους παραγωγούς να κάνουν ότι θέλουν στο τελικό στάδιο της παραγωγής στην θέση του δημιουργού, το φιλμ δεν έχει τύχη μεγαλύτερη από straight to video, ακόμη κι αν το θέμα του φαντάζει ενδιαφέρον σε ότι έχει να κάνει με την ίντριγκα. Εκεί όπου ένας παροπλισμένος πράκτορας της CIA, ο Ίβαν Λέικ, λίγο πριν την συνταξιοδότηση του θα πληροφορηθεί πως ένας νεότερος συνάδελφος του, έχει βάσιμες υποψίες για το που ακριβώς βρίσκεται ο άνθρωπος που καταδίωκε για όλη του την ζωή, ο διαβόητος τρομοκράτης Μπασίρ. Φυσικά η απόσυρση του αυτοβούλως θα ματαιωθεί, προκειμένου να λάβει μέρος και ο ίδιος στην αποστολή ανεύρεσης του θανάσιμου εχθρού του, η οποία δεδομένα και λόγω της ασθένειας του, θα είναι και η τελευταία της καριέρας του. Το τρέιλερ της διανομής της Lionsgate δεν έχει να επιδείξει και σπουδαία πράγματα, συνεπώς αναμένουμε απλώς την άφιξη του φιλμ, που έχει προγραμματιστεί για τις 5 Δεκεμβρίου σε κινηματογράφους και Video On Demand.

Έτσι κι αλλιώς με τον Nicolas Cage στον κεντρικό ρόλο, που πετυχαίνει καλές εμφανίσεις σε μία ανά δέκα παρουσίες του στο πανί, δεν θα έπρεπε να περιμένουμε και τίποτα το ξεχωριστό, αφού δεν θα είναι αυτή όπως δείχνουν οι καταστάσεις. Μαζί με τον Οσκαρούχο ερμηνευτή συνυπάρχουν και οι Anton Yelchin, Alexander Karim, Irène Jacob, Adetomiwa Edun, Aymen Hamdouchi, Claudius Peters και Robert G. Slade.

Στις δικές μας αίθουσες? Προφανώς στο DVD

Ψυχή μέσα σε κούτες

του zerVo (@moviesltd)

Δεν είναι το πιο προβεβλημένο των animation στούντιος, άλλωστε δύσκολα τα φώτα της δημοσιότητας μπορούν να ξεφύγουν πάνω από τα trade marks των Pixar, Disney, Sony και Dreamworks. Ούτε κι εκείνο που οι παραγωγές του έχουν να επιδείξουν τις σημαντικότερες των εμπορικών επιτυχιών, μιας και τα θέματα τους δεν στοχεύουν αμιγώς στο τάργκετ γκρουπ των μονοψήφιας και λίγο παραπάνω ηλικίας θεατών. Η Laika όμως στις δύο μέχρι στιγμής ταινίες που έχει βάλει την υπογραφή της, στην πανέμορφη Coraline και στον αλαφροίσκιωτο Paranorman, διακρίνεται από μια ιδιαίτερη συνέπεια στον τρόπο προσέγγισης του μοντέρνου κινητικού σχεδίου, εξού και το γεγονός πως η Ακαδημία Τεχνών την έχει τιμήσει, σε αμφότερες τις περιπτώσεις με την διόλου ευκαταφρόνητη, τιμητική οσκαρική nod...

Ο αστικός μύθος που για χρόνια διατηρείται στην Βρετανική κωμόπολη του Τυρογεφυριού και αναφέρει πως στον υπόγειο κόσμο της, ζουν κάποια πανάσχημα τέρατα που τρέφονται από τα ανυποψίαστα μωρά που αρπάζουν από τις οικογένειες τους, είναι εκείνος που έχει σκορπίσει τον φόβο και τον τρόμο στους κατοίκους της. Από τους ευγενείς, τους Ασπροκάπελους, που συνθέτουν την άρχουσα τάξη της περιοχής, μέχρι τους λιγότερο προνομιούχους πολίτες, που χάρη στην ύπαρξη των τρολς, δεν καταφέρνουν να απολαύσουν την φαινομενική οικονομική ευμάρεια που γνωρίζει ο τόπος.

Η πραγματικότητα όμως είναι κάπως διαφορετική, αφού να μεν τα ασχημούτσικα πλασματάκια κρύβονται καλά πίσω από τους υπονόμους, βγαίνοντας μόνο την νύχτα και ψάχνοντας στα σκουπίδια να βρουν οτιδήποτε θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο στην υπόγεια πολιτεία τους, είναι όμως τόσο καλόκαρδα και φιλικά, που δεν θα μπορούσαν να προκαλέσουν ποτέ κακό, ειδικά σε ένα αδύναμο μωρό. Όπως είναι δηλαδή ο Αυγάς, ένα μικρό αγόρι, που για δέκα ολόκληρα χρόνια συνυπάρχει και μεγαλώνει μαζί τους, όχι όμως σαν θύμα απαγωγής όπως ολάκερη η κοινωνία πιστεύει, αλλά αφημένος από τον ίδιο του τον πατέρα στα τερατοκουτάκια, προκειμένου να τον προστατεύσουν από την οργή του Κοκκινοκάπελου Αρπάχτρα. Ενός μοχθηρού κακίστρου, που έχει βάλει σαν σκοπό του να τα εξολοθρεύσει, ώστε να ανέλθει κοινωνικά και να αποκτήσει το πολυπόθητο λευκό καπέλο, που θα τον καταστήσει ως επίτιμο μέλος της χάι σοσάιτι.

Φυσικά το ζητούμενο στην περίπτωση μας είναι η αποκατάσταση της αλήθειας και το διώξιμο του σύννεφου πάνω από τα αθώα κεφαλάκια των σκανταλιάρικων και χαμογελαστών ξωτικών, που χρησιμοποιούν για ρούχα τους, τις παραπεταμένες κούτες συσκευασίας. Χαρτόνια γκοφρέ, που δεν θα περίμενες ποτέ πως μέσα τους θα μπορούν κρύβουν τόσο θάρρος, αλλά και τόση ψυχή. Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο, θα πρέπει οι δύο ξεχωριστοί κόσμοι, που τους χωρίζει τόσο (μονομερές) μίσος, να έλθουν σε επαφή, έστω να κοντραριστούν, κάτι που θα συμβεί μόνο αν στο φως της ημέρας τα Boxtrolls θα βγουν στην επιφάνεια, διεκδικώντας τα δικαιώματα τους.

Δικαίωμα... Βαριά λέξη, έντονου κοινωνικού χαρακτήρα. Όπως ακριβώς όμως είναι και η φιλοσοφία του έργου των Annable / Stacchi, που ως άξιοι συνεχιστές του έργου του Selick, παίζουν τις πλαστελίνες στα μαγικά τους χέρια και τους δίνουν πνοή, κινώντας τις για 24 συνεχείς φορές σε ένα δευτερόλεπτο, βάζοντας τον δικό τους λίθο στο πιο απαιτητικό είδος των κινουμένων σχεδίων, αυτό που γεννιέται με την μέθοδο του στοπ μόσιον. Το γενικότερο κλίμα που περιβάλλει την περιπέτεια, δεν ξεφεύγει από αυτό των προηγούμενων στιγμών της Laika. Πιο μουντό, πιο σκοτεινό, πιο συννεφιασμένο, πιο Nightmare Before Christmas αισθητικής, καθώς οι φιγούρες των ηρώων, ειδικά των αγριεμένων ανθρώπινων, μοιάζουν σαν να είναι βγαλμένες από μυθιστόρημα του Ντίκενς, με γαμψές μύτες και σκυθρωπά χαρακτηριστικά.

Απεικονίζοντας κατ αυτόν τον τρόπο την αντίστοιχη αρπακτική λογική των κυρίαρχων των μοντέρνων κοινωνιών, που αποστρέφονται καθετί ιδιαίτερο και ιδιόμορφο, στέλνοντας το να ζήσει στην εξαθλίωση και την μιζέρια, απολαμβάνοντας ολομόναχοι, όλα τα καλούδια που μπορεί να τους προσφέρει ο τόπος, επί της παρούσης τα μυρωδάτα τυράκια, τα οποία απολαμβάνουν μόνο οι ισχυροί. Κρατώντας συνάμα τον λαουτζίκο, υποτακτικά φορτισμένο με το συναίσθημα του φόβου, πως κάποια στιγμή τα ζόμπι θα ορμήξουν να τους κατασπαράξουν, όπως έχουν πράξει στο παρελθόν με τα εξαφανισμένα παιδιά τους. Είναι η στιγμή που μέσα από το πικρό χιούμορ του σεναρίου, ζωντανεύει στο πανί η κοινωνική πραγματικότητα, με τις διαφορές, τις διαστρωματώσεις, τις ανισότητες που την διέπουν αληθινά.

Για πες: Είναι τα Boxtrolls μια ταινία που το μικρό παιδάκι θα παρακολουθήσει και θα κεφάρει, όπως έκανε στο παρελθόν με όλα τα αντίστοιχα animation παραμύθια? Αναμφίβολα ναι. θα πάρει μάλιστα και διδαχές που δεν μπορούν να του δώσουν τόσο εύκολα οι τηλεοπτικές σαχλαμάρες. Είναι όμως μια πρώτης τάξης ευκαιρία και για τον γονιό συνοδό, να μην περάσει την μιάμιση ώρα βαριεστημένος στο φουαγιέ, αλλά να αντιληφθεί πως έχει μεγάλη διαφορά αυτό που ισχύει στον κόσμο του, με αυτό που του σερβίρουν για να ισχύσει. Οι κούτες έχουν την δυναμική για να τον πείσουν, ακόμη κι αν η θωριά τους μοιάζει με όλα εκείνα που πιθανόν ξυπνούν την φυλετική διάκριση στα μέσα του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Οκτωβρίου 2014 από την UIP

Η κούκλα της...Ρόζμαρι

του zerVo (@moviesltd)

Η γνωριμία έλαβε χώρα κατά την διάρκεια μιας από τις καλύτερες θεματικά ταινίες τρόμου της περασμένης σεζόν, αναμφίβολα της πιο επιτυχημένης εμπορικά, μιας και το The Conjuring κυριολεκτικά σάρωσε τα ταμεία, όπου κι αν προβλήθηκε. Αποτέλεσε το βασικότερο κομμάτι του φοβιστικού introduction, στοιχείο αιματηρό, που την κατέστησε αναπόσπαστο κομμάτι, σε περίοπτη μάλιστα θέση, της συλλογής των πειραγμένων από μια σατανική δύναμη αντικειμένων των δαιμονολόγων Ουόρεν. Φόρεμα ολόλευκο, μάτια ολοστρόγγυλα και μεγάλα να προκαλούν ρίγος με το διαπεραστικό τους βλέμμα, έντονο μακιγιάζ, ε, δεν ήθελε και πολύ η Annabelle να διεκδικήσει και να πετύχει την δική της ξεχωριστή φιλμική οντότητα, που όμως σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε αντάξια των υψηλών προσδοκιών.

1967. Το αγαπημένο ζευγάρι της Μία και του Τζον Φορμ περιμένει την έλευση του πρώτου τους παιδιού και σε μια κίνηση αβροφροσύνης, ο σύζυγος θα προσθέσει στην κολεξιόν με τις κούκλες της γυναίκας του, μια ακόμη, πανέμορφη και με χαρακτηριστικά προσώπου, που θα την νόμισες ακόνη και ζωντανή. Από την πρώτη στιγμή της παρουσίας του πορσελάνινου ομοιώματος στην οικία των Φορμς, θα παρατηρηθούν ανεξήγητα μεταφυσικά φαινόμενα, κατάσταση τρόμου που θα ολοκληρωθεί με την φονική επίθεση που θα δεχτεί το αντρόγυνο από παρανοϊκό δίδυμο, μέλος σατανιστικής οργάνωσης, που σαν σκοπό του είχε να τους δολοφονήσει προκειμένου να ξεδιψάσει τα αιμοσταγή ένστικτα του.

Ως εκ θαύματος η κυοφορούσα θα βγει σώα και αβλαβής από το παρολίγον μοιραίο περιστατικό και θα φέρει στον κόσμο ένα πανέμορφο κοριτσάκι την Λέα. Σε καινούργιο πλέον διαμέρισμα, μακριά από τις ανατριχιαστικές αναμνήσεις, η τριμελής φαμίλια θα επιχειρήσει ένα καινούργιο ξεκίνημα, έχοντας μάλιστα απαλλαγεί από το βάρος της κούκλας, που μόνο δυσάρεστες εμπειρίες πρόσθεσε στην καθημερινότητα της. Δεν είναι όμως τόσο εύκολο να διώξεις από δίπλα σου δαιμόνια, που έχουν χώσει τις ρίζες τους τόσο βαθιά και επιθυμούν να σε καταστρέψουν...

Ακόμη και ως αθώο παιχνίδι στα χέρια ανυποψίαστων κοριτσιών να τις δει κανείς, οι κούκλες εκ των πραγμάτων έχουν στην θωριά τους κάτι το φοβιστικό, μιας και πλησιάζουν τόσο κοντά στο ανθρώπινο ως μορφές. Το σινεμά για δεκαετίες εκμεταλλεύτηκε αυτό το αίτημα, με το σίνε σίριαλ του Chucky, που κατόπιν ενός σημείου πάτησε στα μονοπάτια πιότερο του καλτ, παρά του horror με όσα εξιστόρησε. Εδώ η φιλοσοφία είναι διαφορετική από εκείνη της Κούκλας του Σατανά και φαίνεται εκ πρώτης όψης, καθώς το χρονικό σημείο τοποθετείται την περίοδο που σύσσωμη την κοινή γνώμη απασχόλησε η δράση του μανιακού Τσαρλς Μάνσον, στοιχείο που περνά και μέσα στο παρόν σενάριο στην πρώτη πράξη, καθώς τα στοιχεία του φημισμένου τρελού φονιά ταιριάζουν απόλυτα με εκείνα των επίδοξων φονιάδων της μοναχικής και απόμακρης Μία.

Παρότι το μάρκετινγκ όμως είχε προιδεάσει για μια φοβιστική δημιουργία, που τον τρόμο θα σκορπούσε κατά κύριο λόγο η παρουσία της Άνναμπελ, εντούτοις ο σκηνοθέτης John Leonetti - και διευθυντής φωτογραφίας του Καλέσματος - επιλέγει ανταυτού να αποτίσει φόρο τιμής στο μοναδικό θρίλερ του Polanski από το 1969, στήνοντας τα πάντα σε αφήγηση, φόντο, περιβάλλον και ατμόσφαιρα κατ εικόνα και ομοίωση του. Όμορφη σκέψη, μέτρια η εκτέλεση όμως, εφόσον το φιλμ ουδέποτε παρουσιάζει την παραμικρή πρωτοτυπία στις μεθόδους εκφοβισμού της πλατείας, επιμένοντας σε κλισέ πρακτικές των haunted house αντίστοιχων παραγωγών και μάλιστα της σειράς, με τον θεατή να γνωρίζει από πολύ πριν, το πότε η ηρωίδα θα κόψει το δάκτυλο της στην γαζωτική μηχανή.

Για πες: Ελαφριά απογοήτευση λοιπόν, ιδίως για τους φαν του έργου του Wan, ο οποίος εδώ στέκει αποστασιοποιημένος στο περιθώριο, απλώς και μόνο ες εξειδικευμένος παραγωγός, που πιθανότατα θα περίμεναν μια εκρηκτική εμφάνιση της Annabelle, παρόμοια με εκείνη της πρώτης της φοράς στο εκράν. Εκτίμηση μου είναι πως σύντομα, θα υπάρξουν διορθώσεις στο κείμενο και η ζωντανή κουκλίτσα θα μας επισκεφτεί και πάλι ανανεωμένη και σε νέες περιπέτειες...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Οκτωβρίου 2014 από την Village Films

Soul Dynamite!

του zerVo (@moviesltd)

Ο όρος δεν ευδοκιμεί πια, αλλά δεδομένα οι παλιότεροι που έχουν λιώσει σόλες στις πίστες της Much More και της Make Up, τον θυμούνται με νοσταλγία. Οι Γκιράπες! Στενό υφασμάτινο πανταλόνι, συνήθως μαύρου χρώματος, εφαρμοστή μπλούζα, λουστρίνι να γυαλίζει από μακρυά, μαλλί αφημένο προς τα πίσω κολλητό από το τζελ και αλυσίδα στην ζώνη, να ταξιδεύει ίσαμε την κωλότσεπη. Χέρια γωνιασμένα να ανεβοκατεβαίνουν ρυθμικά και πόδια με μαγική δεξιοτεχνία να λικνίζονται στο τέμπο του Εθνικού τους Ύμνου. Βαρούν τα ντραμς, ηχούν τα χάλκινα και η φωνή της Θεότητας ξεπροβάλλει αγριεμένα κι επιθετικά από τα ηχεία, δίνοντας το πρόσταγμα: Get Up, Get On Up, Get Up, Get On Up, Stay On The Scene...

Έχοντας περάσει ταλαιπωρημένα παιδικά χρόνια, στην ανέχεια της πάμφτωχης επαρχίας του Μισισίπι, χωρίς ίχνος στοργής από τον βάναυσο πατέρα του, ο μικρούλης Τζέιμς για να γλυτώσει το άσυλο, θα βρεθεί να κάνει τον κλακαδόρο στο μπορντέλο της θείας του Χάνι, εκεί που όχι και λίγες φορές θα αντικρίσει την απόμακρη μάνα του, να αγκαλιάζει, για λίγα δολάρια, τους πεινασμένους για έρωτα φαντάρους. Διέξοδος του η τοπική χορωδία της Χριστιανικής Αδελφότητας, εκεί που θα πάρει τα πρώτα ερασιτεχνικά μαθήματα φωνητικής, που θα του δείξουν τον δρόμο, μαζί με άλλους επίσης ταλαντούχους συνομηλίκους του, να στήσουν το δικό τους αφροαμερικάνικο συγκρότημα, τους Famous Flames. Η επιτυχία δεν θα αργήσει να έλθει, καθώς οι ικανότητες του γκρουπ στην σκηνή, θα προσελκύσουν σαν σειρήνες τς δισκογραφικές, με πρώτη και καλύτερη την King Records, που θα προτείνει συμβόλαιο στο κουιντέτο. Με μοναδική προϋπόθεση, το όνομα του χαρισματικότερου της ομάδας, να ξεχωρίζει, να μπει μπροστά: James Brown!

Και κάπως έτσι θα γεννηθεί ο μύθος, ενός τραγουδιστή που άλλαξε ολοκληρωτικά την πορεία του πενταγράμμου και μιας προσωπικότητας που σκάλισε όσο λίγοι την σύγχρονη κουλτούρα της Αμερικής. Εκρηκτικός, τόσο στο πάλκο, όσο και στην προσωπική του ζωή, ο Μπράουν, ακούραστος με το μικρόφωνο στο χέρι, τελειομανής και απαιτητικός μέχρι κεραίας από τους μουσικούς του, θα φτάσει να δίνει περισσότερα από 300 sold out σόου τον χρόνο, γεγονός που θα τον αναδείξει ως τον πλέον εργατικό της σόου μπιζ. Και όχι τόσο για τα χρήματα, όσο για να βρίσκεται κοντά στο κοινό, σε μια αμφίδρομη σχέση λατρείας και πάθους.

Δεν θα έλεγα πως ξεφεύγει από την πεπατημένη των Χολιγουντιανών μουσικών biopics το Get On Up, του Tate Taylor, σκηνοθέτη που εκτόξευσε στα ύψη την φήμη του χάρη στο υπερτιμημένο The Help, φιλμ που διαφημίστηκε όσο λίγα από την παγκόσμια διανομή. Αν ο θεατής έχει παρακολουθήσει αντίστοιχου ύφους ταινίες, όπως η βιογραφία της Tina Turner ή η αναφορά στην Cadillac Records, δεν θα εκπλαγεί από το στήσιμο της περιόδου στο φόντο και από την αρτιότητα της παρουσίασης των Live παραστάσεων του καλλιτέχνη. Θα νιώσει όμως μια σημαντική διαφοροποίηση, στην μέθοδο της αφήγησης της ζωής του Νονού της Σόουλ, αφού το σενάριο των κυρίων Butterworth, ουδέποτε ακολουθεί χρονική συνέχεια γραμμική, παρά μεταπηδά πλάνο με το πλάνο, σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του τραγουδιστή. Που τώρα προβάλλει μεσήλικας καταξιωμένος αρτίστας, εντός ολίγου πεινασμένος δεκάχρονος και κατοπινά έφηβος να κλέβει σακάκια, για να επιβιώσει.

Σε αυτή την γοητευτική μη γραμμικότητα της εξιστόρησης, πασπαλισμένη από κάποιες ενδιαφέρουσες σκηνοθετικές παρεμβάσεις του Taylor, κυρίαρχο ρόλο παίζει η μορφή ενός καταπληκτικού ερμηνευτικού ταλέντου, που πετυχαίνει (και με την χρήση προσθετικών μορφής) να υποδυθεί τον Brown για σχεδόν πενήντα χρόνια πορείας. Ερμηνεία που βρίθει ενεργητικότητας, τόσο εκφραστικά, όσο κυρίως στους ιδιωματισμούς της ομιλίας του Dynamite, που δεν είναι και το ευκόλοτερο να πετύχει κανείς, δίχως να πέσει στην παγίδα της μίμησης και ακόμη χειρότερα της καρικατούρας. Ο Chadwick Boseman, αποδεικνύει στους φανατικούς σινεφίλ, που τον απόλαυσαν και στο επίσης βιογραφικό 42, πως δεν είναι ούτε τυχαίος, ούτε περαστικός από το εκράν. Ίσως να είναι κομματάκι άτυχος στην ματιά του μέσου Έλληνα θεατή, που ούτε για το μπέιζμπολ ενδιαφέρεται, συνεπώς δεν γνωρίζει και ποιος ήταν ο Τζάκι Ρόμπινσον, ούτε όμως έχει τόσο ψηλά στην μουσική ιεράρχηση το μυθικό - αλλού - όνομα του εκκεντρικού και λουστράτου Τζέιμς Μπράουν...

Για πες: Ο οποίος στο πραγματικά καλό αυτό biopic, δεν αγιοποιείται κατά τα συνήθη, ούτε όμως και παρουσιάζεται σε όλο το εύρος του ο προβληματικός του χαρακτήρας, πέρα από ένα αταίριαστο με τον υπόλοιπο κορμό intro και μια σεκάνς κρυφής βίας. Όπως άλλωστε αποφεύγεται εντέχνως από το σκριπτ - που ξεσκόνισε επιμελώς ο Mick Jagger πριν το χρηματοδοτήσει - η όποια αναφορά στο πως η ριζοσπαστική περσόνα των νιάτων του Μίστερ Μπράουν, εξελίχθηκε σε βάθος χρόνου σε Living In America φόντο των γιάνκηκων γροθιών του Ρόκι 4. Μια διάσταση της καριέρας του θρύλου, που αφήνεται εκτός πλάνου, όχι αναίτια, αλλά που δεν συνθέτει και ολοκληρωμένο το κάδρο της μεγάλης του διαδρομής.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Οκτωβρίου 2014 από την UIP

Ω, τι κόσμος!

του zerVo (@moviesltd)

Από τις σπάνιες περιπτώσεις που πρωτότυπο κείμενο, αμερικάνικης υπογραφής, εδώ από τον διακεκριμένο νοβελίστα Stephen Amidon, ταξιδεύει από τον Νέο Κόσμο, πετώντας πάνω από τον Ατλαντικό, για να προσγειωθεί στην Γηραιά και να γίνει κινηματογραφικό έργο, από ευρωπαίο σκηνοθέτη. Φυσικά έχοντας προηγουμένως αλλαχθεί σεναριακά ολάκερη η σύνθεση της δαιδαλώδους ιστορίας, που δεν εκτυλίσσεται όπως προστάζει το ορίτζιναλ στο επαρχιακό Κονέκτικατ, μα στην περιφέρεια της βιομηχανικής Λομβαρδίας, τόπο που έχουν επιλέξει οι πιο εύποροι (βορειο)Ιταλιάνοι για να κτίσουν τα συνήθως ματαιόδοξα σχέδια τους. Δίχως να δίνουν, μέσα στην εγωιστική παραζάλη τους, την σημασία που πρέπει στο σημαντικότερο κεφάλαιο που ορίζει την έννοια της σχέσης, στο ανθρώπινο...

Μαχόμενος χρόνια για το μεροκάματο, ο αγαθός μεσίτης Ντίνοι Όζολα, ακολουθώντας το ένστικτο και τις καλές του προθέσεις, θα επιθυμήσει συνεργασία με τον άριστο γνώστη των επενδύσεων, διακεκριμένη προσωπικότητα στα πέριξ του Μιλάνο και δυνητικό του συμπέθερο, Τζοβάνι Μπερνάσκι, αφήνοντας στα χέρια του, ούτε λίγο, ούτε πολύ, επτακόσιες ολόκληρες - και δανεικές - χιλιάδες ευρώ, ελπίζοντας σε σύντομο διπλασιασμό τους. Εμπιστοσύνη που πηγάζει κυρίως από το γεγονός πως τα παιδιά τους, η όμορφη, αν και ασταθής, Σερένα και ο περιζήτητος διάδοχος του θρόνου, εξαίρετος μαθητής, αλλά και φαντασμένος Μασιμιλιάνο, εδώ και καιρό έχουν ταιριάξει τα χνώτα τους, σε μια σχέση που πιθανότατα μπορεί να οδηγήσει και στα στέφανα.

Άλλωστε οι κυρίες και μαμάδες του ταιριαστού φαινομενικά ζευγαριού, δεν έχουν καμία αντίρρηση γι αυτή την σχέση, με εκείνη της νεαρής - μητριά, δεύτερη αγαπημένη του μπαμπά - προοδευτικών αντιλήψεων ψυχολόγο που περιμένει το παιδί του και την έτερη του φέρελπι, πρώην πρωταγωνίστρια του θεάτρου, που επιθυμεί διακαώς να στήσει στην περιοχή τους πολυτελές σανίδι, να επικροτούν από την μεριά τους την ζηλευτή τους αγάπη. Είναι Χριστούγεννα και τα πάντα μοιάζουν ιδανικά τόσο για τους όζολα, όσο και για τους Μπερνάσκι. Ένα μοιραίο αυτοκινητιστικό ατύχημα (μόνον ατύχημα, προς το παρόν, με θύμα έναν ανυποψίαστο ποδηλάτη) θα ξεσκεπάσει τα πάθη, τα λάθη και τις ματαιοδοξίες που κρύβονται με χάρη, πίσω από τις κουίντες...

Σε αυτό ακριβώς το σημείο ξεκινά η αφήγηση του τι ακριβώς έχει συμβεί και φτάσαμε λίγο πριν το χείλος του γκρεμού, που χρονικά ξεκινά έξι μήνες πριν, όταν τίποτα δεν προμήνυε την καταιγίδα που θα επακολουθούσε. Το φιλμ χωρισμένο σε τέσσερα κεφάλαια, με πανέμορφη κινηματογραφικά μέθοδο, όπως την έχει προκαθορίσει αριστουργηματικά στο Rashomon o Kurosawa, εξιστορεί τα συμβάντα, στα τρία πρώτα μέσα από τα μάτια τριών αντιστοίχως εκ των "ηρώων" της ίντριγκας (ο μεσίτης, η αρτίστα, η πιτσιρίκα) ενώ στο τελευταίο, το Il Capitale Umano, οι ράγες συγκλίνουν ξανά σε μία, που οδηγεί στο λυτρωτικό φινάλε. Το οποίο για να είμαι ειλικρινής, τόσο ενθουσιασμένος από όσα παρακολουθούσα από την μαγευτική ανάλυση του αγαπημένου μου Ιταλιάνου ντιρέτορα, το ανέμενα ευρηματικότερο, αλλά και πιο ριζοσπαστικό.

O Paolo Virzi, της νοσταλγικής La Prima Coza Bella, με μεθοδική ακρίβεια στον ιδιαίτερα δύσκολο τρόπο ανάπτυξης του θέματος και αποφεύγοντας εντέχνως τις παγίδες που κρύβει αυτό το τρικάμερο αντίληψης της αλήθειας, εστιάζει, όπως συνηθίζουν πολλοί άλλωστε συνάδελφοι του τον τελευταίο καιρό, στον ολοκληρωτικό κατακερματισμό των οικογενειακών σχέσεων και στην βουτιά βαθιά στην στέρνα της ανηθικότητας, προκειμένου να καλυφθούν οι προσωπικές φιλοδοξίες. Ακόμη πιο όμορφα όμως αναλύει το πως πουσάρονται στο να πάρουν δύσκολες αποφάσεις, κάτω από όχι ιδανικές συνθήκες, οι νεότεροι από τους αρχαιότερους, οι αρχαιότεροι από τις περιστάσεις και άπαντες από τον όλεθρο που οσονούπω καταφτάνει. Μολονότι τα πάντα περιβάλλει ένα συμβάν τραγικό - το τράκο και η εγκατάλειψη του δικυκλιστή - εντούτοις η ατμόσφαιρα δεν βαραίνει αποξαρχής, μα σταδιακά και ενόσω προχωρούμε στην ολοκληρωτική αποκάλυψη του τέλους.

Εκεί που άπαντες οι κομπανιέροι δίχως μουτσούνες, πια ξαναβγαίνουν στην σκηνή, για μια τελευταία φορά, χωρίς το πλέγμα της (εξαφανισμένης) αξιοπρέπειας να τους περιβάλλει, παλεύοντας να πιαστούν από ένα κλαδί σωτηρίας, που θα τους διατηρήσει ζωντανούς, τόσο αυτούς, όσο και τα επαναλαμβανόμενα θέλω τους. Από τους ενήλικες, ξεχωρίζει ο Fabrizio Gifuni, ως υπερφίαλος χρηματιστής, άσχετα αν το σκριπτ δεν τον αβαντάρει, δίνοντας στον χαρακτήρα του αυτόνομη βινιέτα, μαγεύει με την απλοϊκότητα της Bruni, που μιλώντας ιταλιάνικα είναι άλλη ηθοποιός, συγκριτικά με την νερόβραστη τρικολόρ έτερη έκφανση της, σολάρει ο Bentivoglio, που οδηγεί τις αισθήσεις της πλατείας στα άκρα, μασώντας με εκνευριστικό τρόπο μια αόρατη μαστίχα. Η αποκάλυψη? Δίχως δεύτερη κουβέντα, ο υπέροχος και αγγελικός μίσχος που ακούει στο όνομα Matilde Gioli, τόσο φυσικά εκθαμβωτική και ονειρώδης, που σχεδόν - στην τρίτη ρουμπρίκα που της ανήκει - δεν σε αφήνει να παρακολουθήσεις την εξέλιξη με την ομορφάδα της.

Για πες: Forza Italia, λοιπόν και ψηλά η Παντιέρα Ατζούρα των γειτόνων μας, που έχουν από καιρό ανακάμψει φιλμικά και τρέχουν ολοταχώς για το οσκαρικό back to back, στην δυσκολότερη, αλλά και πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία βραβείων της Χολιγουντιανής Ακαδημίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Οκτωβρίου 2014 από την Strada Films

του Fred Cavaye. Με τους Vincent Lindon, Gilles Lellouche, Nadine Labaki, Gilles Cohen, Max Baissette of Malglaive, Medi Sadoun, Velibor Topic

Στις αποβάθρες της Τουλόν

του zerVo (@moviesltd)

Να και η στιγμή που περίμεναν όλοι εκείνοι οι θιασώτες της παλιάς εκείνης καλής εποχής του γαλλικού σινεμά, με τις ωραιότατες αστυνομικές ιστορίες που πρώτο ρόλο έπαιζαν σκληροτράχηλοι μπάτσοι με τις μορφές των Ventura και Belmondo. Πιστός στο ανά τριετία ραντεβού του, ο φραντσέζος σκηνοθέτης που παλεύει να ενώσει το χθες με το σήμερα του νουάρ θρίλερ, Fred Cavaye, προσφέρει, όπως το συνηθίζει, μια ταχύτατη περιπέτεια δράσης, με έντονα δραματικά στοιχεία, που θα ξυπνήσει αναμνήσεις εκείνου του νοσταλγικού παρελθόντος, της περιόδου που κυριαρχούσε το όνομα του αγαπημένου δημιουργού Georges Lautner.

Εκτοπισμένος από το Σώμα και έχοντας μόλις εκτίσει διετή ποινή κάθειρξης, αφού μεθυσμένος προκάλεσε αυτοκινητιστικό δυστύχημα με κόστος τρεις ανθρώπινες ζωές, ο πρώην αστυνομικός Σιμόν, επιχειρεί να ανακάμψει, μακρυά όμως από την αγκαλιά της συζύγου και του ανήλικου του γιου, που τον έχουν εγκαταλείψει. Καθώς ο μικρός θα γίνει αυτόπτης μάρτυρας σε εγκληματική σκηνή ξεκαθαρίσματος συμμοριών, αυτομάτως θα γίνει και στόχος των παρανόμων προκειμένου να κλείσει το στόμα του και να μην τους μαρτυρήσει στις αρχές. Είναι η στιγμή που ο παροπλισμένος μπάτσος, θα ενώσει και πάλι στις δυνάμεις του με τον πρώην στενό του συνεργάτη και καλό του φίλο Φρανκ Βασέρ, προκειμένου τόσο να προστατέψει την φαμίλια του, όσο και για να ξεκαθαρίσει τον υπόκοσμο της Τουλόν, από τα ξενόφερτα αποβράσματα.

Δύο εναντίον όλων λοιπόν, με το ντουέτο των άφοβων και ατρόμητων φλικς, να τα βάζει με τους αιμοσταγείς δολοφόνους, που δεν διστάζουν να ανοίξουν πυρ ακόμη και στους πιο πολυσύχναστους χώρους. Ταυρομαχικές αρένες, δηλαδή, νυχτερινά κλαμπς, λιμάνια, λεωφόρους, με αποκορύφωμα την σεκάνς του φινάλε που λαμβάνει χώρα μέσα στην κατάμεστη υπερταχεία για το Παρίσι. Εκεί που αποκαλύπτεται επιτέλους το μυστικό για το οποίο όχι λίγες φορές μας έχει προετοιμάσει το σενάριο, μέσα από τα υπεριώδη φλασμπάκς, που όμως δεν έχει το ανάλογο εκρηκτικό εκτόπισμα με εκείνο που φαντάστηκε στο προσχέδιο του ο δημιουργός.

Ο οποίος Cavaye κάνει με επιτυχία το επόμενο σκηνοθετικό βήμα, κατόπιν του σαφώς καλύτερου και πιο πλήρους θεματικά A Bout Portant, ενός εκ των κορυφαίων action φιλμς της δεκαετίας, που το Χόλιγουντ πλήρωσε όσο όσο για να το κοπιάρει, άσχετα αν υπάρχουν αρκετές ασυνέχειες στην αφήγηση της ίντριγκας, καθώς η κάμερα νοιάζεται πιότερο για την ταχύτητα εκτέλεσης των σκηνών, παρά για το ακριβές περιεχόμενο τους. Τρύπες που καλύπτουν χάρη στην εξαιρετική τους φυσική κατάσταση οι δύο πρωταγωνιστές του Mea Culpa, γνώριμοι του οτέρ από το παρελθόν, καθώς τόσο ο εκφραστικός Vincent Lindon όσο και ο μυστηριώδης Gilles Lellouche, έχουν συνεργαστεί μαζί του, στο Pour Elle και στην Διορία αντίστοιχα.

Για πες: Ακατάπαυστοι ρυθμοί, αγωνιώδη αιματοκυλισμένα πλάνα, σασπένς που κτυπάει κόκκινο, δύο προβληματικοί ανδρικοί χαρακτήρες κι ένας υποτυπώδης, κατά τα πρότυπα, γυναικείος (με την υπερκούκλα Λιβανέζα Labaki να τον υποδύεται) συνθέτουν το παζλ μιας αξιόλογης τρικολόρ περιπέτειας, που ούτε αξέχαστη θα μείνει, ούτε κανείς θα χάσει και το δίωρο του μαζί της όμως.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Οκτωβρίου 2014 από την Odeon

Για Ορεκτικό...

του zerVo (@moviesltd)

Μεταφορά από πετυχημένο μυθιστόρημα, γαλλικό χωριουδάκι, πόλεμος γαστριμαργικός, ρομαντζάκι στο φόντο, ελαφρύς κοινωνικός προβληματισμός, ε, πανεύκολα οι θύμησες ταξιδεύουν σε εκείνη την σπουδαία επιτυχία της μιλένιουμ χρονιάς, του Chocolat που έσμιξε στο πανί Johnny Depp και Juliette Binoche. Ακολουθώντας λοιπόν τις ίδιες προσταγές του τσελεμεντέ και επιθυμώντας να πετύχει ανάλογη διάνα, καταφτάνει ένα πανομοιότυπης θεματικής φιλμικό σχέδιο, με τον ίδιο ακριβώς σεφ στον πάγκο του, όχι με ίδιου σταρικού level πρωταγωνιστές, αλλά επίσης με μια σπουδαία κυρία της βρετανικής σκηνής στις εικόνες του, να εκτοξεύει το επίπεδο της παραγωγής, όπως συνέβη και τότε με την τεράστια Judy Dench. 

Συντετριμμένη από την σοκαριστική απώλεια της μητέρας, συζύγου και χαρισματικής μαγείρισσας του κοσμικού εστιατορίου στην Βομβάη, η πολυμελής οικογένεια του ονειροπόλου Καντάμ, θα αφήσει πίσω την αφιλόξενη πατρίδα Ινδία και θα ξεκινήσει ένα μακρινό ταξίδι στην Γηραιά Ήπειρο, αναζητώντας την γη της επαγγελίας. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το ψυχρό Λονδίνο, ο γερό Πάπα και τα πέντε του παιδιά θα ψάξουν στην κεντρική Ευρώπη τον τόπο που θα κτίσουν πλέον τα όνειρα τους. Το σαραβαλιασμένο βανάκι τους, θα τους αφήσει λίγο έξω από το Σαν Αντονέν, γραφική κωμόπολη στις ράχες των Άλπεων, σημάδι που ο πάτερ φαμίλιας θα πιστέψει πως αποτελεί καλό οιωνό για να στήσουν εκεί το καλύβι τους.

Και τι καλύβι! Ένα παλιό ακατοίκητο νεοκλασικό θα αγοράσει με τις οικονομίες του ο φιλόδοξος Ινδός, πιστεύοντας πως εκεί θα μπορέσει να στεγάσει ξανά την ταβέρνα που θα σερβίρει στους επισκέπτες της, όλες τις γευστικές λιχουδιές του Μουμπάι. Ταντούρι και Τίκα Μασάλα, πασπαλισμένα με μπόλικο κάρι και μπαχάρια από τα επιδέξια χέρια του Χασάν, του μεσαίου του γιου, που οραματίζεται μια σπουδαία σταδιοδρομία σεφ στην πρωτεύουσα τους καλού φαγητού το Παρίσι. Το Maison Mumbay όμως έχει να αντιμετωπίσει σκληρό ανταγωνισμό για την πελατεία, καθώς μόλις 30 μέτρα μακρύτερα, ένας δρόμος τους χωρίζει, στεγάζεται το υπερπολυτελές ρεστοράν Seule Pleuret της ψηλομύτας Μαντάμ Μαλορί, που το ένα αστέρι της Michelin στην μαρκίζα του, το καθιστά προορισμό όλων των αριστοκρατών καλοφαγάδων.

Λογικός και επόμενος ο πόλεμος που θα ξεσπάσει ανάμεσα στην παραδοσιακή δύναμη της περιοχής και στους ξενόφερτους φασαριόζους, που θα σηκώσουν έναντι του μπουρζουά συμβόλου, το έθνικ μπαιράκι τους, υποστηρίζοντας το ρητό όπου γης και πατρίς. Κι αν η μεσαία πράξη του φιλμ, ολοκληρωτικά εξαντλείται στο πως ο ένας εστιάτορας θα βγάλει το μάτι του άλλου, όταν φτάνει η στιγμή που τα πράγματα αγριεύουν και στην μέση μπαίνουν οι ρατσιστικές διαφορές από πάσης λογής φασιστόμουτρα, τότε θα ισχύσει το ακόμη πιο πλούσιο σε νοήματα μοτό, η ισχύς εν τη ενώσει. Είναι η στιγμή που το ταλέντο του πιτσιρικά μαγείρου, με τις μαγικές ιδέες θα αναγνωριστεί και η φήμη του θα φτάσει μέχρι τα πέρατα της χώρας, θα γίνει σπουδαίος και τρανός, κανείς δεν γνωρίζει όμως αν αυτός ακριβώς είναι και ο αληθινός σκοπός της ζωής του.

Ο Lasse Hallstrom παρότι πολυδιαφημισμένος ως σκηνοθέτης και δυο φορές υποψήφιος για την ύψιστη Οσκαρική τιμή (My Life As A Dog, Cider House Rules) ουδέποτε μου απέδειξε πως η δημιουργική του ματιά ξεφεύγει της απλής διεκπεραίωσης. Εδώ, σε μια ακόμη ελαφρά κομεντί από τις πολλές που έχει υπογράψει στην καριέρα του, λειτουργεί σαν να παίρνει φύλλο φύλλο και αράδα αράδα το βιβλίο του Richard Morais και να περιγράφει με εικόνα, όσα λένε οι λέξεις. Για πολλοστή φορά του, αυτή η δίχως σπουδαία έμπνευση αφήγηση, μπορεί να δημιουργεί ένα επίπεδα ευχάριστο συναίσθημα στην πλατεία, σε καμία περίπτωση όμως δεν διαθέτει κινηματογραφική άποψη και πρωτοτυπία. Ας όψεται το ορίτζιναλ θέμα του στόρι, που είναι τόσο δυνατό σε εντάσεις, όσο δεν είναι το σενάριο του Steven Knight και η διάθεση του θεατή παραμένει σταθερή και χωρίς μεταπτώσεις μέχρι του προβλεπόμενα αίσιου φινάλε.

Η Mirren είναι μεγαλειώδης σε ότι κι αν επιχειρήσει ερμηνευτικά, πόσο μάλλον εδώ που ο ρόλος της ηλικιωμένης, στρυφνής χήρας της πηγαίνει γάντι, ακόμη κι αν χρειαστεί να προσθέσει ένα παράταιρο φραντσέζικο αξάν στην υπέροχη εγγλέζικη προφορά της. Είναι δε η μόνη ηθοποιός στα χρονικά, που καταφέρνει να παραμείνει ελκυστική και επιθυμητή, από τα είκοσι, μέχρι τα τωρινά εβδομήντα της χρόνια. Σιγά μην χάσει την ευκαιρία λοιπόν ο μουρντάρης Ινδός Om Puri να την προσεγγίσει, στο δευτεροπλανάτο πάντως ρομαντζάκι που κτίζει το σκριπτ, μετά από εκείνο των νεαρών σεφ, του κάπως σαν τρακαρισμένου Manish Dayal και της αχαρούλας Charlotte Le Bon, που πάντως δένουν χημικά παρά το προφανές μη ταίριασμα τους.

Για πες: Για ορεκτικό μιας ζεστής βραδιάς που περιλαμβάνει και έξοδο στην αίθουσα, μια χαρά κάθεται στο στομάχι το The Hundred-Foot Journey. Αλαφρύ και λιτό, από κουζίνα ευρωπαϊκού τύπου, αποφεύγοντας όμως να πασπαλίσει το περιεχόμενο του - ως όφειλε - και με κομματάκι πάπρικα, εστιάζοντας παραπάνω του επιδερμικού, σε καυστικά σοσιάλ ζητήματα που ρίχνει στο τραπέζι το θέμα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Οκτωβρίου 2014 από την Odeon

Μπορεί να απέτυχε να κερδίσει τον πολυπόθητο για εκείνον ρόλο του Μαυρογένη, στην πιο πρόσφατη κινηματογραφική διασκευή του Pan από τον Joe Wright (ρόλο που εντέλει απέσπασε ο Hugh Jackman) ο Ισπανός Javier Bardem, το θαλασσινό ταξίδι, μάλλον δεν πρόκειται να το αποφύγει. Ο λόγος, η πολύ πιθανή σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ένταξη του στο καστ της καινούργιας περιπέτειας των Πειρατών της Καραιβικής, με τον υπότιτλο Dead Men Tell No Lies, όπου αναμένεται να υποδυθεί τον κακό κουρσάρο της ιστορίας, ο οποίος θα ανοίξει μέτωπο με τον Τζακ Σπάροου. Ένας ρόλος που πρωτίστως είχε προταθεί και στον Christoph Waltz ο οποίος όμως τον απέρριψε και αφορά στο πρόσωπο του Κάπτεν Μπραντ, ενός αιμοβόρου καραβοκύρη, που αναζητά τον ιδιόρρυθμο ομόλογο του, αναζητώντας εκδίκηση για τον χαμό του αδελφού του, θεωρώντας τον υπεύθυνο για την τραγωδία. Ο Bardem τείνει να εξελιχθεί σε κορυφαία κακή περσόνα μετά τις αξιομνημόνευτες συμμετοχές του σε Skyfall και No Country For Old Men, αλλά και ιδανική ειλογή για να πλαισιώσει τους Johnny Depp, Geoffrey Rush και Orlando Bloom, που ήδη έχουν οριστεί πως θα επιστρέψουν στο franchise. Του οποίου το νέο τέυχος έχει πάρει ημερομηνία εξόδου από την Disney, αρκετά μακρινή, την 7η Ιουλίου 2017. Έχουμε δηλαδή πολλά ναυτικά μίλια να διανύσουμε μέχρι τότε...

Καθώς η Marvel απέρριψε οριστικά την υποψηφιότητα του χαρισματικού ερμηνευτή Joaquin Phoenix για να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, στον φρέσκο τίτλο του τρίτου σινεματικού της κύματος, Doctor Strange, οι φήμες δίνουν και παίρνουν, για το ποιος εντέλει θα κερδίσει την κούρσα του χρίσματος. Καινούργιο φαβορί της ταινίας που το σενάριο έχει αναλάβει να συγγράψει ο Jon Spaihts (Prometheus) και την σκηνοθεσία ο Scott Derrickson (Sinister) είναι ο Ewan McGregor, που βάσιμες πληροφορίες τον φέρνουν μια μόλις ανάσα από το να υποδυθεί τον κορυφαίο των Μάγων. Είναι προφανές πάντως, από τις ηλικίες των μέχρι στιγμής βασικών υποψηφίων για τον ρόλο (39 ο Phoenix, 43 ο Σκοτσέζος) πως το στούντιο αναζητά για την περίπτωση του πρωτοεμφανιζόμενου στην μεγάλη οθόνη ήρωα του, έναν έμπειρο πρωταγωνιστή, με ικανό σταρικό υπόβαθρο. Και αν μη τι άλλο ο McGregor διαθέτει κάτι τέτοιο, έχοντας περάσει από την σειρά του Star Wars κι έχοντας υποδυθεί μάλιστα στον δεύτερο κύκλο του τον Obi Wan Kenobi. Καθώς το κάστινγκ πρέπει να ολοκληρωθεί πολύ σύντομα, ένεκα της έναρξης των γυρισμάτων την ερχόμενη άνοιξη, η Marvel πρέπει να αποφασίσει τάχιστα για το ποιος θα αναλάβει εντέλει τον ρόλο. Ο Keanu Reeves πάντως, που διαθέτει κι αυτός όλα τα εχέγγυα, περιμένει εναγωνίως στο ακουστικό του.