Movies Ltd

Γράφω για το εκνευριστικό Men, Women & Children (4/10) του Jason Reitman, ο οποίος το έχει σα σπίτι του το ίδρυμα καθώς το TIFF Lightbox βρίσκεται στην (Ivan) Reitman Square. Τουτέστιν δεν αναμένεις τίποτε λιγότερο από μια θετική υποδοχή, έστω κι αν η μνήμη φέρνει το αποτυχημένο περσινό departure του Labor Day. Επιστροφή στο νεανικό Zeitgeist λοιπόν κι ένας αχταρμάς που από τη μια κοπιάρει Connectivity (2012) κι από την άλλη το παίζει Crash (2005) με μια πλειάδα cautionary tales για το πως το internet και τα social media έχουν εντελώς απορυθμίσει τις προσωπικές σχέσεις μικρών-μεγάλων με έναν τρόπο αφοριστικό, ρηχό και ελάχιστα φιλοσοφημένο. Εκνευρίστηκα και πήγα ντουγρού για Ozon.

Διότι ο Francois, έχει ξεκάθαρη άποψη ως δημιουργός. Λατρεύει το Θηλυκό, σε κάθε, μα ΚΑΘΕ του μορφή. Με τις τελευταίες του δουλειές (δες και το περσινό Jeune & Jolie, πάλι εδώ) μοιάζει σαν ένας διακριτικός Almodovar, ή περίπου σαν τη Νέα Φιλενάδα Virginia στο The New Girlfriend (6/10) όπου μετά βίας κρατώ το spoiler για να μη σου αφαιρέσω το σασπένς. Ο Brian DePalma θα τον καθάριζε σαν αυγό από τη ζήλια του γιατί δε γύρισε ο ίδιος αυτή τη φετιχιστική σεξοϊστορία καθώς οι ταυτότητες αλλάζουν προσδιορισμό ανάλογα με τις ανάγκες και τους πόθους ενός τρίο και μιας νεκρής φιλενάδας που στοιχειώνει τις επιλογές τους. Με ευκολία στην κατάληξή της όμως ιδιαίτερα απολαυστική στα ηθικά της διλήμματα καθώς ο Ozon δεν κλείνει βλέφαρο στη φυσική αλλά και ψυχική γύμνια των ηρωίδων του.


Ιδιαίτερα θετική εντύπωση μου προξένησε το Phoenix (6/10) του φημισμένου Γερμανού Christian Petzold (Barbara, 2012) με ένα πρωτοκλασάτο καστ του παλιότερου hit του Yella (2007). Το γνωστό ενοχικό σύνδρομο με το Ολοκαύτωμα παίζει εδώ, με την υπέροχη ερμηνεύτρια Nina Hoss να επιστρέφει στον άντρα της με αλλαγμένο πρόσωπο και ταυτότητα μετά τις κακουχίες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Εβραίων με την υποψία ότι στην κρίσιμη στιγμή εκείνος την πρόδωσε στους ναζί. Ειδικά η τελευταία σεκάνς που τραγουδά στο πιάνο το Speak Low του Kurt Weil έχει μια αξέχαστη σαγήνη, κλείνοντας μια ταινία ακαδημαϊκή, στα όρια της ατμόσφαιρας τηλεταινίας εποχής.

Η μέρα δαύτη αναζήτησης ταυτότητας θα μπορούσε να έχει αίσιο τέλος με τον κατά Abel Ferrara Pasolini (4/10), γιατί αν μη τι άλλο ο Willem Dafoe μοιάζει καταπληκτικά με τον μέγα ασυμβίβαστο auteur κι ο ίδιος ο Ferrara του φέρνει ως μακρινός επίγονος με το ασυμβίβαστο (αν και εν πολλοίς άστοχο και kitch) έργο του. Θέμα η τελευταία ημέρα πριν τη δολοφονία του ανοιχτά κομμουνιστή και ομοφυλόφιλου δημιουργού, δοσμένη όμως ανέμπνευστα, με εμμονή στην αναπαράσταση των ταραγμένων 70s χωρίς όμως ομοιογένεια και με κομβικό σφάλμα τον Dafoe να απαντά κατά κόρον σε άπταιστα αγγλικά στους γύρω που συνομιλούν με βαριά ιταλική προφορά. Μια χαμένη ευκαιρία για τον Ferrara που έδειξε εξαιρετική ωρίμανση πρόσφατα με το Welcome to New York, την δραματική ιστορία ενός ακόμη διάσημου προσώπου που δεν μπορούσε να συγκρατήσει τις ορμές του όπως ο Pasolini, του Dominique Strauss-Kahn.

Μη χάσεις την τελευταία παρτίδα ταινιών από το φετινό TIFF γιατί απλά έχω αφήσει όλη τη δύναμη για το κλείσιμο. Nightcrawler, Pawn Sacrifice, Foxcatcher, The Wild και Immitation Game, μόνο από το MoviesLtd!

…The Humbling (6/10) Εξαιρετικός, σε πλήρη φόρμα Pacino, στο ραμμένο για πάρτη του κοστουμάκι δια χειρός Philip Roth και κομμένο στα μέτρα του από τον παλαίμαχο Barry Levinson. Ο σεξπιρικός ηθοποιός- φίρμα του Μπρόντγουεη σε κρίση ταλέντου και αναγκαστική αγρανάπαυση από την οποία θα τον βγάλει η λεσβία παιδιόθεν θαυμάστρια του heartbreaker Greta Gerwig. Άνετα βλέπεται ως το λιγότερο φαντεζί ξαδέρφι του διαβόητου φέτος Birdman, κυρίαρχα ελέω Βασιλιά Άλ, παρότι αργεί να βρει ρυθμό και καταλήγει κάνοντας κύκλους γύρω από τη μια και μόνη κεντρική του ιδέα.

Ύστερα οι απογοητεύσεις: Μπαίνοντας στο The Look of Silence (5/10), το sequel τρόπον τινά του εκπληκτικού doc The Act of Killing του J.Oppenheimer, περιμένεις μια εμβάθυνση στις φρικαλεότητες των ακροδεξιών παραστρατιωτικών οργανώσεων κατά των κομμουνιστών στην Ινδονησία του 1965. Ανταυτού, παρακολούθησα έναν μεσόκοπο baby face αδερφό θύματος να ζητά on camera τα ρέστα από τους αμετανόητους εχθρούς-συγγενείς και φίλους που καθ’ οιονδήποτε τρόπο έβαλαν το χεράκι τους σε εκείνη την ατιμώρητη κτηνωδία, εισπράττοντας αντί για συγνώμη σαρκασμό, ακηδία έως απειλές. Βιασύνη ή αρπαχτή, η ουσία η ίδια:Απουσιάζει το Γιατί και το Πώς ο διεθνής παράγοντας όφειλε να μπει στο μικροσκόπιο ώστε να μη μιλάμε απλά για out-takes του Act of Killing.


Αργοκίνητο καράβι ο Leviathan (4/10) του Andrey Zvyagintsev της προ ετών εξαιρετικής Επιστροφής, πήρε για ανεξήγητους λόγους το βραβείο σεναρίου στις Κάννες, ενδεχομένως διότι εμπεριέχει σκηνή όπου μια παρέα Ρώσων κυνηγών κάνει σκοποβολή στην ερημιά πάνω στα κάδρα των σοβιετικών ηγετών, από Λένιν μέχρι Γιέλτσιν. Μεθυσμένη χοντροκοπιά, καρικατουρέ απεικόνιση της περιβόητης διαπλεκομένης γραφειοκρατίας της θεοσεβούμενης ρωσικής νομενκλατούρας, εφόσον το σινεμά που καταγγέλλει τον κομμουνισμό δε θα πάψει ποτέ να έχει ευήκοον ους στη Δύση κι εδώ κάπου αποχωρώ περίλυπος.

Νάτη λοιπόν η χαριστική βολή. Η προχώ 3D ταινία-δοκίμιο που βραβεύτηκε στις Κάννες (αχ αυτές οι Κάννες σε τούτο το TIFF) εξ ’ημισείας με το Mommy, αλλά δαύτο διόλου με αφορά, γιατί μιλάμε για GODDARD, το όνομα βαρύ σαν ιστορία στο σινεμά του τελευταίου μισού αιώνα και βάλε. Ή μάλλον βγάλε, γιατί νισάφι και basta cosi με την γεροντική ακράτεια περιβεβλημένη τη λεκτικά διαννοουμενίστικη παλαβομάρα. Με το 3D να σου πετάει τα μάτια, τον ήχο να σου γανώνει τα αυτιά και ένα σκυλί να τρέχει στα χαμένα, με ένα ζευγάρι σε διάφορες ηλικίες να αποφλοιώνει κάθε έννοια ερωτισμού μες τα ξεροκλανίδια. Έλεος Jean Luc, δε χρειάζεται στα 83 να αποδείξεις τίποτε πια, ούτε να σηκώνεις το λάβαρο της εικονικής επανάστασης από το σαλονάκι σου στη Ζυρίχη. Αυτοί σε δέονται και σε βραβεύουν, εγώ σε αγαπώ αληθινά και γι’ αυτό σε αποχαιρετώ με ένα μεγαλοπρεπές Adieux.

Μη χάσετε την αυριανή ανταπόκριση του Movies Ltd από το TIFF14 με Men,Women & Children, The New Girlfriend, Phoenix και Nightcrawler, καθώς το θερμόμετρο ανεβαίνει ενόψει των μεγάλων οσκαρικών χαρτιών της Δευτέρας!

Η μέρα είχε ήδη ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς αφού ο Καναδός πιτσιρικάς Xavier Dolan, συνεχίζοντας την τροπαιοφόρο πορεία των Καννών,έφερε (μέσω Κολοράντο) τη Mommy (7/10) του στο Τορόντο με εντυπωσιακό τρόπο και χειροκροτήματα στο τέλος της δημοσιογραφικής προβολής. Πιασάρικη ιστορία, με έναν έφηβο με προβλήματα κοινωνικής ένταξης,εκρηκτικά οργίλος ων και με παρεξηγήσιμη προσκόλληση στη χήρα (φτηνή μιλφ-ού εμφανισιακά αλλά αμέμπτου ηθικής) μαμά, με ερμηνείες εντυπωσιακές και σκηνές μαγικές κατά διαστήματα, πριχού η αμετροέπεια του υπερταλαντούχου Dolan αρχίσει να τραβά καταστάσεις από τα μαλλιά για να αδράξει μια τελειότητα που επί του παρόντος δεν έχει ωριμάσει στις εικόνες του. Είναι θέμα χρόνου πάντως και μόνο.

Καλή η πρώτη βουτιά σκέφτηκα και προχώρησα χαρωπά ώσπου να προσγειωθώ απότομα συνειδητοποιώντας ότι Mommy είναι μόνο μια. Διότι λίαν καλός ο Mike Leigh και καλοδεχούμενη η επιστροφή στα Topsy- Turvy μονοπάτια του αλλά το Mr Turner (6/10) biopic του Βρετανού ζωγράφου J.M.W.Turner, παρά την αφοπλιστικά πνιγηρή σε βρυχηθμούς ερμηνεία (βραβείο Καννών) του Timothy Spall, εξαντλείται στο πρώτο ημίωρο μέσα από αναμενόμενα πιστή αναπαράσταση της Βικτωριανής Αλβιώνας του 19ου αιώνα, με τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες που διατρέχει η εκκεντρική φιγούρα του σκανταλιάρη αρτίστα Τέρνερ.


Κρατώ ψυχραιμία και μπαίνω να χυμήξω στο Maps to The Stars της περήφανα δεδηλωμένης καναδικής αδυναμίας μου David Cronenberg. Τον αναγεννημένο Croney μετά τα άνυδρα 90s και συνάμα τον επαναεκπεσόντα (relapsed ελληνιστί) με το ψιλο - αδιάφορο Cosmopolis που δυστυχώς φορτώνει εδώ από κεκτημένη ταχύτητα τον κατ’όνομα ηθοποιό Rob Pattinson. Η φήμη από τις Κάννες έφθανε μέχρι και τα oscars, αν και οι τελευταίες πληροφορίες το στέλνουν ως διανομή στα αζήτητα του Γενάρη, VOD και τα τοιαύτα. Όχι αδίκως, καθώς η ταινία τεντώνεται υπερβολικά να χωρέσει δράμα, μεταφυσική, βιτριολική σάτιρα των τελειωμένων ηθικά Χόλιγουντ σελέμπριτις, με τον γνωστό κλινικά παγερό τρόμο που γλιτώνει το φιλμ από σωρεία αμήχανων σκηνών όπου αναγνωρισμένα λάμπει η Julianne Moore, η αδικημενότερη (sic) A-lister της γενιάς της βραβευτικώς σε ένα ρόλο-παρεκτροπή που σε αποζημιώνει για την αντοχή σου να παρακολουθείς ένα κρεσέντο άρρωστης παλιανθρωπιάς χωρίς κάθαρση.

Κλείνω για απόψε με το The Judge (5/10), το οποίο παραδόξως μου έκατσε περισσότερο από ότι στη συντριπτική πλειοψηφία των κριτικών που φαίνεται προτιμούν τον χαρισματικό Robert Downey Jr ως Iron Man / Avenger μέχρι τα ογδόντα του. Δικαστική dramedy γυρισμένη πληθωρικά από τον σκηνοθέτη των Γαμομπελάδων (βλ. ιστορική βαθμολογία μου 8/10) David Dobkin, παραγωγής ζεύγους Downey παρακαλώ. Στον ομώνυμο ρόλο ο Robert Duval που τολμά να εκθέσει την ηλικία του με τρόπο που σχεδόν σοκάρει (βλ.σκηνή μπάνιου με το γιο του / Downey να τον καθαρίζει στο ντους). Ίσως είμαι ο μόνος που πιθανολογεί τον Robert Duval για υποψηφιότητα Β’Ανδρικού, σε μια ταινία όπου η χημεία του με τον γνωστό τυπάρα συνονόματο χτυπάει κόκκινο.

Εκεί ακριβώς που χτύπησε και η υπομονή μου την επομένη δεύτερη ημέρα του TIFF14, με τα The Humbling, The Look of Silence, Leviathan και (ωιμέ) Goodbye to Language 3D. Περισσότερα όμως αύριο- μόνο στο Movies.Ltd!