Movies Ltd

του Danis Tanović. Με τους Nazif Mujić, Senada Alimanović, Šemsa Mujić, Sandra Mujić

Πεντακόσια ευρώ η ζωή σου

του zerVo (@moviesltd)

Ε, μα τώρα είναι ζωή αυτή? Το γνωμικό όπου φτωχός κι η μοίρα του ξεδιπλώνεται μέσα σε εβδομήντα λεπτά, σε όλο του το εύρος, για να καταλάβει ακόμη κι ο πιο αδαής πως η ανέχεια όρια δεν γνωρίζει, όπως όμως και το αρχέγονο ένστικτο για επιβίωση, που θα την βρει την λύση ακόμη και κάτω από τις πλέον αβάσταχτες συνθήκες. Κι αν η περηφάνια δεν περισσεύει πολλές φορές, ας όψεται η καλοσύνη του περίγυρου, που κοστολογεί την ανθρώπινη ύπαρξη σε υπάρχον νόμισμα. 1000 Μάρκα Βοσνιακά. Ούτε ένα πεντακοσάρικο Ευρώ. Το διαθέτεις? Ζεις. Αν, όχι φουκαρά μου? Άμωμοι εν οδώ, αλληλούια...

Μεροδούλι, μεροφάι για τον δύσμοιρο Νασίφ, έναν Βόσνιο Ρομά, που ολημερίς περιπλανιέται στις λάσπες της αποκεντρωμένης κωμόπολης που ζει, για να εντοπίσει σκουριασμένα μέταλλα, προκειμένου να τα ανταλλάξει στον μαντρά, για λίγες πενταροδεκάρες. Τρία τα στόματα που περιμένουν να τα ταίσει πίσω στην πάμφτωχη τρώγλη που διαμένουν, η σύζυγος και τα δύο τους κοριτσάκια, που μακριά από τις ανέσεις των δυτικών αστικών οικογενειών, τους είναι αρκετό το πλύσιμο στην σκάφη, μια σακαράκα να τους πηγαινοφέρνει και το αγαπημένο τηλεοπτικό πρόγραμμα, λίγο πριν πουν το καλό ξημέρωμα. Κι αν προκύψει αναποδιά? Έχει ο Θεός...

Ο Νασίφ όμως δεν έχει και η δύσκολη ώρα μόλις έφτασε, καθώς οι φρικτοί πόνοι στην κοιλιά της καλής του Σενάντα, κρύβουν πίσω τους μια επικίνδυνη ζημιά, καθώς εκείνη έχασε το παιδί που κυοφορεί. η πιθανότητα σήψης είναι ορατή και πρέπει εσπευσμένα να χειρουργηθεί. Χίλια Μάρκα η ταρίφα του νοσοκομείου, μιας και δεν υπάρχει ασφάλιση. Στο χέρι και μπροστά, αλλιώς τραβάτε σπίτι να την κλάψετε εκεί την μάνα σας, αδειάστε μας και την γωνιά βρωμόγυφτοι. Απόγνωση! Απόγνωση και φόβος...

Έστω κι αν αρέσκονται σε αυτού του είδους την νομαδική ζωή, με τα ελάχιστα κομφόρ, τους μηδενικούς παράδες αλλά και την φημισμένη τους κουτοπονηριά να παίζει σε πρώτη ζήτηση - φυσικά και έτσι λύνεται το πρόβλημα - οι τσιγγάνοι διαθέτουν πολύ μεγάλη καρδιά. Όχι μόνο για να αγαπούν πέρα από τους δικούς τους κι όλο τον κόσμο, αλλά και για να ξεπερνούν τις αντιξοότητες, δίχως ποτέ να χάνουν την ελπίδα. Το σαν ντοκιμαντέρ δομημένο αληθινό φιλμ του Danis Tanovic, δημιουργού του μεγαλειώδους No Man's Land, προβάλλει μια μόλις ημέρα από την ζωή του ρακοσυλλέκτη και της φαμίλιας του, με το ένα δεινό να διαδέχεται κατά ριπάς το άλλο, αλλά ποτέ εκείνος να μην το βάζει κάτω. Σοκάρουν οι εικόνες που πιστεύεις - μπορεί και να είναι κι έτσι, τέτοιος ρεαλισμός - πως είναι πραγματικές και σε πολλές στιγμές αλλάζουν και την λογική των μπαλαμών που ξινίζουν μούτρα στην θωριά τους. Σκέψου το καλύτερα. Αυτά τα δύο αγγελουδάκια με τις λιγοστές απαιτήσεις ως παιδιά - που σαν διαβολάκια ξεσήκωσαν την κλινική με τις σκανταλιές τους - για μια χούφτα δολάρια θα μέναν ορφανά. Άδικο...

Για πες: Και πιο μεγάλο κρίμα για εκείνον τον ταλαίπωρο τον Νασίφ. Στο φινάλε δακρύζεις. Ο αποκαμωμένος μετά από τέτοια αναστάτωση ψήνει τούρκικο καφέ στην αγάπη της ζωής του, που ξεπέρασε τον κίνδυνο. Πόσοι ευγενείς, λευκοί και καθαροί που τα έχουν όλα, το έχουν πράξει έστω μια φορά με την καρδιά τους?

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Μαΐου 2014 από την Seven

του Peter Lepeniotis. Με τις φωνές των Will Arnett, Brendan Fraser, Gabriel Iglesias, Jeff Dunham, Liam Neeson, Katherine Heigl, Stephen Lang, Maya Rudolph, Sarah Gadon

Για μια χούφτα...φυστίκια!

του zerVo (@moviesltd)

Αν το νούμερο της ηλικίας σου είναι διψήφιο και ο πρώτος του αριθμός είναι μεγαλύτερος από 1, τότε αποκαλείσαι συνοδός και το τι θα δεις δεν σε πολυνοιάζει, πόσο μάλλον να διαβάσεις και τις τέσσερις πέντε αράδες που σου γράφω. Αν υπάρχει ο άσος μπροστά και έχεις βγάλει το δημοτικό, τότε μάλλον θα δυσκολευτείς να το επιλέξεις για προορισμό διασκέδασης, αφού ελάχιστα θα ταιριάξει με τα εφηβικά σου γούστα. Αν όμως ηλικιακά τριγυρνάς εκεί γύρω στα 10 - 12 χρονάκια και γουστάρεις πλακίτσα, με ζωάκια, σκανταλιές, αγαπούλες και τα συναφή, μια χαρά θα διασκεδάσεις με τις περιπέτειες των συμπαθητικών τρωκτικών, που άθελα τους μπλέκουν στα πόδια των απατεώνων.

Φθινόπωρο πέφτει στην μεγαλούπολη και τα ζωάκια του πάρκου κάνουν τις ετοιμασίες τους για να αντιμετωπίσουν τον βαρύ χειμώνα που πλησιάζει, μαζεύοντας όσο το δυνατόν περισσότερα αποθέματα σε τροφή, στην κουφάλα του κεντρικού δέντρου, που λειτουργεί σαν αποθηκάκι. Δίχως να το θέλει, όμως και στην προσπάθεια του να ανέβει στην εκτίμηση της κοινότητας του, ο αποδιοπομπαίος σκίουρος Σούρλι, θα καταστρέψει ολοσχερώς τις προμήθειες, γεγονός που θα οδηγήσει τον αρχηγό της ομήγυρης (διπρόσωπο) Ρακούν να τον εξορίσει από το άλσος, προκειμένου να μην υπάρξουν κι άλλα τέτοια καταστροφικά περιστατικά στο μέλλον.

Παρεούλα με τον πιστό του φίλο Μπάντι, έναν λιγομίλητο κουτό αρούρη, άστεγοι πια, τριγυρίζοντας στους δρόμους της μεγαλούπολης, θα εντοπίσουν αποθήκη ξηρών καρπών - την χαμένη Ατλαντίδα όπως θα την αποκαλέσουν - και θα σχεδιάσουν κόλπο για να κάνουν την μπάζα της ζωής τους. Που να φανταστούν όμως, πως το κατάστημα αυτό λειτουργεί απλώς ως προκάλυμμα μια συμμορίας ληστών, που έχουν βάλει σκοπό να ξαφρίσουν με ριφιφί το θησαυροφυλάκιο της γειτονικής τράπεζας.

Όχι ιδιαίτερα υψηλής σχεδιαστικής τεχνικής, ώστε να μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα στον τελειομανή ανταγωνισμό, αλλά μα με όλα εκείνα τα στοιχεία της φιλίας και της αλληλεγγύης ανάμεσα στα μέλη μιας κοινότητας, που ελκύουν την ματιά των μπόμπιρων, το The Nut Job κινείται στα γνώριμα πλαίσια του παλιομοδίτικου, πλην κεφάτου, καρτούν. Η ιδιαιτερότητα στην περίπτωση μας έχει να κάνει με το γεγονός πως το στόρι λαμβάνει χώρα σε παλαιότερες χρονικές περιόδους, κάπου στην δεκαετία του 50, αν κρίνω από τις κοψιές των ανθρώπινων χαρακτήρων της ίντριγκας, κάτι που είναι πιθανόν να μπερδέψει ελαφρώς τους άμαθους σε αυτό το περιβάλλον πιτσιρικάδες.

Για πες: Και αστείος είναι πάντως ο κεντρικός ήρωας, που ενώ αρχικά τα κάνει μαντάρα με την ανευθυνότητα του, στο φινάλε φυσικά αναδεικνύεται σε ήρωα και το σλάπστικ του το διαθέτει δίνοντας υπόσχεση στους μικρούς σινεφίλ πως θα περάσουν καλά μαζί του.

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Μαΐου 2014 από την Odeon

του Marc Webb. Με τους Andrew Garfield, Emma Stone, Dane DeHaan, Sally Field, Colm Feore, Felicity Jones, Jamie Foxx, Paul Giamatti, Embeth Davidtz, Campbell Scott, Marton Csokas, Louis Cancelmi, B.J. Novak, Sarah Gadon, Chris Cooper, Denis Leary

Μπλακ Άουτ!

του zerVo (@moviesltd)

Έτσι ακριβώς είχα νιώσει είκοσι περίπου χρόνια πριν, παρακολουθώντας μια παρομοίως κόμικ κινηματογραφική ιστορία, στον Batman Forever του Schumacher. Που φυσικά είχε σπάσει ταμεία στην πρώτη της προβολή, φυσικά και διέθετε στις εικόνες της τα ποιοτικότερα και αρτιότερα ειδικά εφέ, φυσικά και τοποθετούσε τον ήρωα στην μια γωνία του ρινγκ να αντιμετωπίσει έναν σωρό μανιασμένους εχθρούς, φυσικά και γέμιζε την αίθουσα με αδρεναλίνη, συστατικό που δεν χορταίνει ποτέ το μάτι του φανατικού του είδους θεατή. Φυσικά όταν κόπασε ο κουρνιαχτός και αποδείχτηκε πως εκείνος ο Σκοτεινός Ιππότης δεν ήταν και τίποτα της προκοπής, οι περισσότεροι αντιλήφθηκαν πως η κατάσταση μονάχα με το μπάπα μπούπα δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο και κάτι πρέπει να αλλάξει στον τρόπο παρουσίασης των σούπερ ηρώων στο πανί. Δυο δεκαετίες μετά, έχοντας συντελεστεί κοσμογονικές αλλαγές στην φιλοσοφία των πρότζεκτς της Marvel (αλλά και της DC) κάποιοι επιμένουν να επενδύουν στην φανφάρα και όχι στην καρδιά και στην ψυχή. 

Ασφαλέστερη από ποτέ μπορεί να νιώθει η Νέα Υόρκη, χάρη στην παρουσία του πανίσχυρου Σπάιντερ Μαν, του διώκτη των απανταχού παρανόμων, που καθημερινώς κάνει το καθήκον του βάζοντας στην θέση τους, όσους επιδιώκουν με την παραβατική τους συμπεριφορά να μετατρέψουν την μεγαλούπολη σε κόλαση. Συνάμα όμως και ο ίδιος ο Πίτερ Πάρκερ, ο νεαρός που κρύβεται πίσω από την κοκκινομπλέ στολή του Ανθρώπου Αράχνη, ζει ημέρες ευτυχίας, έχοντας στην αγκαλιά του την λατρεμένη του Γκουέν Στέισι, μολονότι γνωρίζει καλά πως πλησιάζει η στιγμή να κάνει πράξη την υπόσχεση που έχει δώσει στον χαμένο αστυνομικό πατέρα της - βλέπε Episode I - και να αποτραβηχτεί για πάντα μακριά της.

Κίνηση που με παγωμένη καρδιά θα κάνει για το καλό της, αφήνοντας την αγαπημένη του να πραγματοποιήσει τα όνειρα της και να ταξιδέψει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που της δίνει η υποτροφία της Οξφόρδης. Ενόσω τα προσωπικά προβλήματα ζώνουν τον Πίτερ, δεν σταματούν και οι υποχρεώσεις του ως σωτήρα, καθώς την ασφάλεια του Μεγάλου Μήλου διακυβεύει η παρουσία του Ελέκτρο, ενός πρώην χαμηλών τόνων, ματαιόδοξου επιστήμονα της OsCorp, που από λάθος θα πέσει σε στέρνα με μεταλλαγμένα ηλεκτροφόρα χέλια και θα μετατραπεί σε κινούμενο πυκνωτή, με αποθηκευμένη ενέργεια χιλιάδων βολτ!

Και να ήταν μόνο αυτό? Εντελώς αναπάντεχα θα πληροφορηθεί τον χαμό από μια μυστηριώδη ασθένεια του CEΟ της OsCORP, Νόρμαν Όσμπορν, γεγονός που θα φέρει στο Μανχάταν τον γιο του και πολύ καλό του φίλο Χάρι, μαζί όμως και το άσχημο μαντάτο πως κι εκείνος πάσχει από την ίδια ανίατη πάθηση. Που αν δεν αντιμετωπιστεί τάχιστα και με επιθετική θεραπεία, πολύ σύντομα θα τον οδηγήσει κι εκείνον στον θάνατο.

Άντε λοιπόν να τα βάλεις όλα αυτά στην σειρά φουκαρά Spidey, μαζί με την καθημερινή γκρίνια της θείας Μέι για το δωμάτιο που είναι διαρκώς ακατάστατο, αλλά και από τις συνεχείς απορίες για το που μπορούν να οδηγήσουν τα hints n tips που ο από χρόνια χαμένος γονιός / διάνοια της τεχνολογίας του έχει κληροδοτήσει. Πρώτος από όλους όμως σε μια τάξη καλείται να τα βάλει ο επανεμφανιζόμενος μετά το μέγκαχιτ του ριμπούτ Marc Webb, που έχει στα χέρια του ένα σενάριο απόδειξη πως το ντουέτο των χρυσοφόρων σκρίπτερς Orci και Kurzmann δεν διανύουν και την πιο εμπνευσμένη φάση της καριέρας τους.

Κι αυτό γιατί είναι εμφανές, παρά την ευδιαθεσία της εισαγωγικής - κατόπιν του intro της οικογενειακής τραγωδίας των Πάρκερς - σεκάνς, όπου ο Σπάιντερμαν ουσιαστικά χορεύει κλακέτες πάνω στον ιστό, συλλαμβάνοντας για την πλάκα του ακόμη και τους πιο επικίνδυνους τρομοκράτες, πως το άγχος να χορτάσουν με χαλασμούς κυρίου το στομάχι του απαιτητικού μπόμπιρα που πλήρωσε και με το παραπάνω για το 3D εισιτήριο του, είναι καταλυτικό. Φόρτωνε λοιπόν αντιπάλους, γιατί μπορεί να μην φτάσει μόνο ο ένας, ο ηλεκτροφόρος νερντ (Jamie Foxx) στην πρώτη μεγάλη κόντρα του Episode II, βάλε ακόμη έναν, τον μικρό Goblin (Dane DeHaan) για να τα κάνει όλα γης μαδιάμ στο φινάλε. Εκεί που παίζει η μεγάλη δυσάρεστη έκπληξη, για όσους δεν έχουν εντρυφήσει με όλο τους το είναι στο κόμικ, διότι οι γνώστες το έχουν μάθει απέξω κι ανακατωτά το παραμύθι εδώ και κοντά τέσσερις δεκαετίες.

Από επί της οθόνης πανζουρλισμό αναμφίβολα ο Spider-Man 2 αριστεύει, προκαλώντας τον γνώριμο ίλιγγο στην προβολή της πόλης από τις κορυφές των ουρανοξυστών, αλλά και τον εντυπωσιασμό στα τρισδιάστατα μουλτι καρέ πλάνα, όταν ο μασκοφόρος σώζει ανυποψίαστους πολίτες από θανάσιμους κινδύνους. Ασχέτως βέβαια αν η Νέα Υόρκη διαλύεται δυο τρεις φορές κατά τις ορέξεις του Ελέκτρο, φράγκα διαθέτει η πομπώδης Sony και την καναχτίζει για να την ρημάξει πάλι στο επόμενο κύμα καταστροφής. Κουλ μπόυς. Και οι λοιποί superheroes τιγκαρισμένοι στο εφέ ήταν, είχαν και λίγη ιστορία όμως ανάμεσα στις κατεδαφίσεις...

Για πες: Την επανεκκίνηση αυτή του Spider Man προσωπικά δεν την ευχαριστιέμαι όπως στην πρώτη της πορεία, εκείνη που επέβλεπε ο Raimi. Ούτε ο τωρινός πρωταγωνιστής Andrew Garfield ευθύνεται γι αυτό, ούτε η μπέμπα του Emma Stone, άλλωστε το τότε ντουετάκι του Maguire και της Dunst δεν ήταν συμπαθέστερο. Είχε όμως το συνολικό πρότζεκτ καλύτερη ποιότητα στον τρόπο σερβιρίσματος του θέματος, που δεν στο ξεφούρνιζε καυτερό από τον φούρνο, καλή ώρα, καταπιέζοντας σε να το φας πατ κιουτ, για να προχωρήσουμε στο επόμενο επεισόδιο.

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Μαΐου 2014 από την Feelgood

του Γιώργου Σερβετά. Με τους Μαρίνα Συμεού, Γιώργο Καφετζόπουλο, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Νίκο Γεωργάκη, Κωστή Σειραδάκη, Γιώργο Ζιόβα

Ή στα βουνά ή στα κάγκελα?

του zerVo (@moviesltd)

Στάσου Σύντροφε γιατί μάλλον δεν μας τα λες καλά. Κι εγώ συμφωνώ κι επαυξάνω μάλιστα, πως ο χειρότερος τρόπος επιβεβαίωσης της τυραννίας από τον ίδιο τον πολίτη, είναι να το παίζει παρατηρητής, αδιάφορος, με μηδενική αντίδραση στην κοινωνική ανέχεια που τον υποχρεώνει η Αρχή. Από τούδε μέχρι το να τον οδηγείς να πάρει το κουμπούρι και όποιον - ο ίδιος θεωρεί πως τον αδικεί και τον μηδενίζει - πάρει ο Χάρος, υπάρχει τεράστια απόσταση, που στο διάβα της ποτίζεται από παράνοια κι αλλοφροσύνη. Γιατί πλέον οι δρόμοι που ανοίγονται στον δράστη της αυτοδικίας είναι δυο. Και μιας και τοποθετείς την ιστορία σου στην Φθιώτιδα (συμβολικά?) ο πρώτος είναι να πάρει τα παραδίπλα όρη, όπως μάγκικα έπραξαν οι αρχαίοι ημών ηρωικοί πρόγονοι, ο πιο πιθανός όμως είναι να μπει στο μπλε κλουβάκι, με προορισμό τον παρασιμά Μαλανδρίνο. Κι εκεί να δεις πως θα κάθεται και θα κοιτάει, πίσω μάλιστα από τα καγκελάκια, που δεν του τα έχεις υπολογίσει για να τον προετοιμάσεις.

Απογοητευμένη από την μισοψεύτικη καριέρα ηθοποιού που ακολούθησε για χρόνια στην πρωτεύουσα, η Αντιγόνη θα πάρει τα λιγοστά της μπογαλάκια και θα ανέβει στον συρμό με προορισμό την επαρχιακή της γενέτειρα, εκεί που ελπίζει πως θα καταφέρει ένα καινούργιο ξεκίνημα στην ζωή της. Από τις πρώτες κιόλας στιγμές στην decadence μίζερη κωμόπολη, η τριαντάχρονη γυναίκα θα αντιληφθεί πως η κατάσταση είναι κατά πολύ δυσκολότερη από ότι την είχε φανταστεί. Περιβάλλον σκυθρωπό, αγέλαστο, δίχως ευκαιρίες, που ζορίζεται για το μεροκάματο κι ακόμη περισσότερο προβληματίζεται για το πως θα τα βγάλει πέρα, αγωνιώντας για το τι θα του ξημερώσει.

Κι όμως ακόμη και κάτω από αυτές τις απαισιόδοξες συνθήκες, θα καταφέρει να βρει μια δουλίτσα αξιοπρεπή ως δασκάλα ξένων γλωσσών, αλλά και πολύ σύντομα θα νιώσει τον έρωτα να της κτυπά την πόρτα για τα μάτια ενός κατά πολύ νεαρότερου της συντοπίτη, που εργάζεται στην μουντζούρα της λαμαρινένιας ανακύκλωσης του κοτζαμπάση του χωριού. Ο οποίος αλητήριος προύχοντας, με την σειρά του, λειτουργώντας εκτός οποιασδήποτε νόμιμης γραμμής, συμπεριφέρεται άσχημα στους υπαλλήλους του, χειροδικεί στην ανήμπορη και αδύναμη ερωμένη του και άμα του περάσει από τον νου, πατάει με το πατρόλ τζιπάκι του και κανέναν μετανάστη για να περάσει η ώρα. Αφού το ξέρει καλά πως η χωροφυλακή, δύσκολα, ακόμη και με χειροπιαστές αποδείξεις, θα του κτυπήσει την πόρτα.

Σου λέει λοιπόν τώρα η μεγαλοκοπέλα, έφυγα από το ψυχιατρείο κλεινόν άστυ, τουλάχιστον εδώ δίπλα στην θάλασσα και τον αγρό να πάρω τον αγέρα μου, να λέω και μια καλημέρα σαν άνθρωπος, βρε αδελφέ, αλλά εδώ η οικονομική κρίση όχι απλά έχει ρημάξει τα νοικοκυριά, αλλά έχει κατακερματίσει και τις ψυχές των ίδιων των ανθρώπων. Εξ ορισμού επιθετική - το καταλαβαίνεις από την εμετική συμπεριφορά της στην πρώτη κιόλας σκηνή, επί του πανταχού παρόντα σε μοντέρνο εγχώριο φιλμ, ηλικιωμένου με την βαλίτσα - και αντισυμβατική, η Αντιγονάρα δεν θα σηκώσει μύγες στο σπαθί της και θα υψώσει μπαϊράκι κόντρα σε όλους και σε όλα. Άσε κοπελιά, αυτά τα ριζοσπαστικά μας τα είπαν κι άλλοι. Πιο μεγάλοι...

Εξέγερση λοιπόν η πρόταση του φίλτατου Γιώργου Σερβετά, που δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να φιλμάρει τις προκλητικά μελαγχολικές εικόνες της καθημερινότητας. Ερειπωμένες βιομηχανίες, μισοκατεστραμμένες εργασιακές μονάδες, παρατημένες καλλιέργειες, βουβές κοινωνίες. Μέχρι τα τώρα μια χαρά και με αρωγή την διεθνούς επιπέδου φωτογραφία του αναγνωρισμένου Claudio Bolivar. Με το στόρι όμως τι γίνεται? Μια αχταρμοποίηση, να βολέψει τα πάντα μέσα σε μιάμιση ώρα και την ανεργία και την απαισιοδοξία και την ανομία και την βία και την κλεπτομανία και τον εθελούσιο ερημιτισμό και το κυνήγι Ασιατών φουκαράδων και την απόγνωση και την καταπίεση και την ειρωνεία (του τίτλου) χωρίς μάλιστα να προτείνει λογική και με σύνεση μέθοδο δράσης. Λες κι οι αγώνες στο βάθος των αιώνων, έχουν υποκινηθεί μόνο από ένα τεμπέλικο και μανιοκαταθλιπτικό βλαχαδερό, που δεν το χωρά κανένας τόπος και καμία κοινωνία.

Για πες: Του ασύντακτου πλάνου, ηγούνται ερμηνευτικά όχι ιδιαίτερα γνώριμες πρωταγωνιστικές μορφές, μετριότατης υποκριτικής απόδοσης, πάνω σε χαρακτήρες απαιτητικούς στο να βγάλουν στην θωριά τους, το δράμα που βιώνει ο Έλληνας στο κάθε μέρα του. Συμπεριλαμβανομένου και του γνωστότερου της κομπανίας Νίκου Γεωργάκη, που ακόμη δεν κατάλαβα τους λόγους βράβευσης του με το έπαθλο υποστηρικτικής ερμηνείας από την Ακαδημία του Σινεμά μας, ούτε καν της υποψηφιότητας του στην τριάδα.

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Μαΐου 2014 από την Feelgood

Πριν από περίπου δυόμισι χρόνια, ο κορυφαίος Martin Scorsese το είχε εντάξει στην λίστα με τα πιθανά επόμενα πρότζεκτς του, έχοντας το μάλιστα τοποθετήσει πολύ ψηλά στις επιλογές του, πριν αποφασίσει να ασχοληθεί με το Silence. Σήμερα μόλις έγινε γνωστό από την παραγωγή του, πως το βασισμένο στην θρίλερ νουβέλα μυστηρίου του φημισμένου Jo Nesbo, The Snowman, θα μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη μια από τις μεγαλύτερες σύγχρονες υπογραφές του ευρωπαϊκού σινεμά, ο Σουηδός Tomas Alfredson, σκηνοθέτης του συγκλονιστικού Let The Right One In και του υπέροχου Tinker Tailor Soldier Spy. Το σενάριο έχει αναλάβει να συγγράψει προσωπικά ο ίδιος ο Alfredson με την βοήθεια του στενού του συνεργάτη Soren Sveistrup, ενώ την οργάνωση της παραγωγής έχει αναλάβει η δική του εταιρία Another Park Film σε συνεργασία με την Working Title Films. To The Snowman, αποτελεί το έβδομο βιβλίο της σειράς με κεντρικό ήρωα τον ντετέκτιβ Χάρι Χόουλ, στο οποίο που ερευνά μια υπόθεση μυστηριωδών φόνων στο Όσλο της Νορβηγίας, όπου γυναίκες εξαφανίζονται, αφήνοντας πίσω μόνο το κασκόλ τους, που βρίσκεται κρεμασμένο πάνω σε ανατριχιαστικούς χιονάνθρωπους, κοντά στον τόπο που θα εντοπιστούν εντέλει νεκρές. Ο Marty πάντως δεν απουσιάζει εντελώς από το φιλόδοξο αυτό πλάνο, μιας και κατέχει την θέση του executive producer, μαζί φυσικά με τον συγγραφέα του έργου mister Nesbo.

Η πρώτη φορά που η περίπτωση του The Danish Girl απασχόλησε την κινηματογραφία, ήταν το 2009, όταν ο Σκανδιναβός Tomas Alfredson του Let The Right One In, το πρόσθεσε στην λίστα των πιθανών κατοπινών του πρότζεκτ, έχοντας κατά νου την Nicole Kidman, για έναν από τους βασικούς ρόλους της ιστορίας. Εντέλει η πραγματική ιστορία του Δανού ζωγράφου Einar Wegener, όπως καταγράφηκε στο βιβλίο του David Ebershoff και έγινε σενάριο από την Lucinda Coxon (Wild Target, Crimson Peak) θα μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη από τα χέρια του χαρισματικού και οσκαρικά τιμημένου Βρετανού σκηνοθέτη Tom Hooper, δημιουργού των The Damned United, The King's Speech και του μιούζικαλ Les Miserables. Στους περισσότερους το όνομα του καλλιτέχνη μπορεί να μην λέει τίποτα, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για τον πρώτο στα χρονικά άντρα που υποβλήθηκε σε εγχείρηση αλλαγής φύλου το 1931 και απέκτησε την θηλυκή υπόσταση ως Κυρία Lili Elbe. Το φιλόδοξο πλάνο του δράματος εποχής, που όπως και τα προηγούμενα του Hooper μυρίζει από μακριά βραβεία Ακαδημίας, ήδη έχει αποκτήσει πρωταγωνιστή, που δεν είναι άλλος από τον Eddie Redmayne, ο οποίος ήδη έχει συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη στους Αθλίους, κρατώντας τον ρόλο του επαναστατημένου όσο και ερωτευμένου Μάριου. Όσο για το ποια θα υποδυθεί την Γκέρντα, την σύζυγο του στην ταινία, ακόμη παραγωγή δεν έχει καταλήξει σε κάποια συγκεκριμένη σταρ.

Ο κύβος ερρίφθη και πλέον όλες οι θεωρίες συμμετοχής νέων και παλιών αστέρων στο επόμενο επεισόδιο της θρυλικότερης κινηματογραφικής σειράς επιστημονικής φαντασίας, έλαβαν τέλος. Με μια από κοινού ανακοίνωση η Disney και η Lucasfilm, επισήμως έδωσαν στην δημοσιότητα τα ονόματα των συμμετεχόντων στο Episode VII του πολυαναμενόμενου Star Wars, η πρώτη ανάγνωση του σεναρίου του οποίου έλαβε χώρα σήμερα το μεσημέρι στο Λονδίνο. Ανάμεσα σε εκείνους που επιστρέφουν στους ρόλους που είχαν υποδυθεί στα προηγούμενα επεισόδια, βρίσκονται οι Harrison Ford, Carrie Fisher, Mark Hamill, Peter Mayhew, Anthony Daniels και Kenny Baker. Όσο για εκείνους που για πρώτη φορά θα συμμετάσχουν στο μυθικό πρότζεκτ θα είναι οι John Boyega και Daisy Ridley, που θα κρατήσουν τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους, με τον Oscar Isaac και τον Adam Driver, επίσης να παίρνουν για πρώτη φορά το χρίσμα. Στις προσθήκες σπουδαία ονόματα επίσης είναι εκείνα των Andy Serkis, Domnhall Gleeson αλλά και του βετεράνου Max Von Sydow, με τους χαρακτήρες που θα υποδυθούν να μην έχουν ακόμη διασαφηνιστεί όμως. Χαράς ευαγγέλια για τον J. J. Abrams, που θα κάνει πραγματικότητα ένα όνειρο ζωής, προσφέροντας μια ακόμη περιπέτεια - μέσα στο 2015 - με τους αγαπημένους Χαν Σόλο, Λουκ Σκάιγουόκερ, Πριγκίπισσα Λέια, Τσουμπάκα, C-3PO και R2-D2.

Κατά το συνήθειο σπουδαίων αστέρων του δικού του βεληνεκούς, δεν θα μπορούσε να μην ακολουθήσει κι εκείνος την πορεία από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους προς την σκηνοθετική καρέκλα. Ο λόγος για τον πολυβραβευμένο Russell Crowe που επιχειρεί με το The Water Diviner το δημιουργικό του ντεμπούτο, συνεργαζόμενος στο σενάριο με την δυάδα των συμπατριωτών του Αυστραλών Andrew Knight και Andrew Anastasios. Το φιλμ παρακολουθεί την πορεία ενός πατέρα, από την μακρινή Ωκεανία μέχρι τα βάθη της Τουρκίας, προς αναζήτηση των δύο χαμένων γιων του, τα ίχνη των οποίων εξαφανίστηκαν στην μάχη της Γκαλίπολι το 1912. Στα θετικά στοιχεία του δράματος εποχής, να προστεθεί το γεγονός πως την διεύθυνση φωτογραφίας υπογράφει ο Andrew Lesnie, υπεύθυνος κινηματογράφησης στην τριλογία του Δακτυλιδιού και στα Χόμπιτς.

Φυσικά τον βασικό ρόλο κρατάει για τον εαυτό του ο ίδιος ο Crowe, έχοντας όμως στο πλάι του μια πλειάδα σημαντικών ερμηνευτών, όπως η Olga Kurylenko, ο Jai Courtney, ο Yilmaz Erdogan, o Ryan Corr και η Jacqueline McKenzie. Η ταινία αναμένεται να παίξει σε διάφορα φεστιβάλς ανά την υφήλιο μέσα στο 2014, αλλά ακόμη δεν έχει πάρει διανομή στην αμερικάνικη αγορά.

Αμέσως μετά την σαρωτική επιτυχία της τηλεοπτικής σειράς True Detective, το όνομα του μοστράρει ως ένα από τα πλέον καυτά, σκηνοθετικά στον πλανήτη Χόλιγουντ. ο λόγος για τον ταλαντούχο Cary Fukunaga, που ήδη έχει στα σκαριά την επόμενη του κίνηση, η οποία φέρει τον τίτλο Beasts Of No Nation με την υποστήριξη της Focus Features και πρωταγωνιστή τον Idris Elba. Αμέσως μετά όμως και σε συνεργασία με τον παραγωγό John Legend, θα αναλάβει να σκηνοθετήσει την κινηματογραφική μεταφορά του περίφημου έργου The Black Count, που περιγράφει τις περιπέτειες του Γάλλου αξιωματικού (από Αφρικανή σκλάβα μητέρα) Αλέξανδρου Δουμά πατρός, που αποτέλεσαν την βάση για τα σπουδαία μυθιστορήματα The Three Musketeers και The Count Of Monte Cristo, που συνέγραψε ο συνονόματος γιος του. Εξαιρετική εξέλιξη για τον χαρισματικό Καλιφορνέζο, που δουλειές του έχουμε παρακολουθήσει ήδη, με το Sin Nombre και μια από τις πιο πρόσφατες εκδοχές της Jane Eyre.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Rio 2	Odeon	3	80	17.878	73.050
2	Tinkerbell And The Pirate Fairy	Feelgood	2	77	16.840	31.746
3	Transcendence	Odeon	2	60	16.542	39.971
4	La Belle Et La Bete	Feelgood	2	59	12.743	26.779
5	Captain America: The Winter Soldier	Feelgood	4	34	6.374	98.882
6	Snowpiercer	Village	1	22	5.194	5.194
7	Noah	UIP	5	28	3.763	180.932
8	The Lego Movie	Village	6	32	2.585	62.989
9	Divergent	Odeon	5	12	2.556	47.987
10	That Awkward Moment	Village	2	9	2.442	6.966

του Srđan Golubović. Με τους Aleksandar Berček, Leon Lučev, Nebojša Glogovac, Nikola Rakočević, Hristina Popović, Boris Isaković, Vuk Kostić, Marko Janketić, Jasna Đuričić, Emir Hadžihafizbegović, Radoje Čupić, Dejan Cukić

Ανοιχτές Πληγές

του zerVo (@moviesltd)

Κατά πως φαίνεται οι πληγές που άνοιξαν πριν από δυο δεκαετίες και βάλε, στα βόρεια σύνορα μας, με την διάλυση εις τα εξ ων συνετέθη της κραταιάς Γιουγκοσλαβίας, ακόμη παραμένουν ανοικτές, στην μνήμη όλων εκείνων που έχυσαν στο αίμα τους στο χειρότερο είδος πολέμου - αν είναι δυνατόν να ειπωθεί τέτοια κουβέντα - τον εμφύλιο. Διότι περί εμφυλίου επρόκειτο, άσχετα αν οι εμπλεκόμενοι διέφεραν σε βασικά χαρακτηριστικά της σύστασης τους, με βασικότερο εκείνο της πίστης και της θρησκείας. Ας όψονται οι καλοθελητές αιώνιοι Πατρόνοι, που κατάφεραν ζωτικό πλήγμα σε μια λαμπρή χώρα, σκίζοντας την στα δέκα και μοιράζοντας ο καθένας τα κομμάτια κατά το δοκούν και το προσωπικό συμφέρον.

Τρεμπίνιε, Βοσνία, 1993. Κατά την διάρκεια της προσωρινής του άδειας από το μέτωπο όπου υπηρετεί, ο Σέρβος στρατιώτης Μάρκο, θα κάνει μια μικρή βόλτα από την γενέτειρα του, προκειμένου να συναντήσει τον μονάχο πατέρα του, την αγαπημένη του αρραβωνιαστικιά και τον αδελφικό του φίλο, ειδικευόμενο γιατρό Νεμπόισα. Απολαμβάνοντας τον καφέ του στην κεντρική πλατεία του χωριού, θα αντιληφθεί την παρουσία τριών συμπολεμιστών του, να βασανίζουν σχεδόν μέχρι θανάτου, έναν Μουσουλμάνο περιπτερά, τον Χάρις, για ασήμαντον αφορμή. Η παρέμβαση του στο ανήλεο έργο τους, θα αλλάξει ολοκληρωτικά τον ρου της ιστορίας.

Δώδεκα χρόνια μετά, στο Χάλλε, ο Χάρις έχει καταφέρει να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που του έδωσε η φιλεύσπλαχνη Γερμανία και να φτιάξει την φαμίλια που πάντα ονειρευόταν, γαλήνη που θα διαλύσει η άφιξη της πάλαι ποτέ μνηστής του αδικοχαμένου Μάρκο, ζητώντας του βοήθεια. Την ίδια στιγμή πίσω στην Βοσνία, ο Νεμπόισα, αυθεντία πλέον της νευροχειρουργικής, καλείται να τηρήσει τον όρκο του Ιπποκράτη και να γιάνει τον βασικό υπαίτιο για τον θάνατο του κολλητού του, που έχει πέσει θύμα τροχαίου ατυχήματος. Όλα αυτά ενόσω ο χαροκαμένος πατέρας του άτυχου φαντάρου, στην προσπάθεια του να πραγματοποιήσει το τάμα, κτίζοντας εκκλησάκι στην μνήμη του, θα δεχτεί την επίσκεψη του γιου ενός από τους φονιάδες, παρακαλώντας να τον πάρει στην δούλεψη του.

Βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά, από εκείνα που αφηγούνται οι μαραζωμένοι επιζώντες της θηριωδίας, είναι η ιστορία που περιγράφει με έντονα συγκινησιακή φόρτιση ο Srdan Golubovic, ένα από τα σημαντικότερα νέα ονόματα της κινηματογραφικής σχολής του Βελιγραδίου. Η αφήγηση του διαθέτει μια ιδιαιτερότητα, καθώς η έναρξη και το φινάλε της αφορούν παρελθόντα χρόνο, ενώ ενδιάμεσα, οι τρεις διαφορετικές ιστορίες, ενώνονται μεταξύ τους με σπόνδυλους, που έχουν σαν κινητήρια δύναμη όλα όσα περιγράφει η αρχή και το τέλος. Δύσκολο το εγχείρημα να κρατήσει την ισορροπία στον τρόπο περιγραφής των γεγονότων ο Σέρβος, που τουλάχιστον ο φακός του με επιτυχία περνά το τεστ της αντικειμενικότητας, εκεί που δεν πετυχαίνει να εκτοξεύσει το πόνημα του σε επίπεδα Indendies, είναι στο ότι λίγο - πολύ, έχει γίνει αντιληπτή στον εύστροφο θεατή, η τελική αποκάλυψη. Που όταν καταφτάνει η ώρα της, με άπαντες τους συμμετέχοντες λυτρωμένους, πλην νεκρού που έχει αποχαιρετήσει νιος, δεν υπάρχει η παραμικρή έκπληξη και μάλλον το φλασμπάκ κρίνεται περιττό.

Για πες: Πολύ καλές ερμηνείες που βοηθούν στο ζωντάνεμα της μυθοπλασίας, πρώτης τάξης φωτογραφία των δύσμοιρων περιοχών της πρώην Γιουγκοσλαβίας, αλλά και της προοδευτικής Δύσης που βαράει το τούμπανο του χορού, προσεγμένη σεναριακή αναπαράσταση, ορίζουν τον κορμό ενός ικανού δείγματος του Βαλκανικού σινεμά, που δείχνει να διαθέτει το τάλαντο για να πετύχει περισσότερα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Απριλίου 2014 από την AMA Films

του Andrzej Wajda. Με τους Robert Więckiewicz, Agnieszka Grochowska, Zbigniew Zamachowski, Maria Rosaria Omaggio, Cezary Kosiński, Mirosław Baka, Iwona Bielska, Maciej Stuhr, Małgorzata Zajączkowska

Βέρα και Ρολόι

του zerVo (@moviesltd)

Δεν ξέρω καν αν έχουν και νόημα ύπαρξης όλες αυτές οι αγιογραφίες πασίγνωστων πολιτικών της παγκόσμιας διπλωματικής, μετά το πέρας της διαδρομής τους στα κοινά, άλλωστε για προσωπικούς του λόγους ο καθένας θεατής τους έχει συνδυάσει την μορφή τους με θετικές ή αρνητικές συνειρμικές αναφορές, συνεπώς και το φιλμ εκ προοιμίου τελεί κάτω από καθεστώς προκατάληψης. Στην παρούσα περίπτωση πάντως, άγνωστο για ποιους συγκεκριμένους λόγους, η μορφή του κεντρικού προσώπου του φιλμικού αφιερώματος, έχει καταχωρηθεί ως μια από τις συμπαθέστερες της εγχώριας κοινής γνώμης. Θες γιατί δεν υπήρξε επαγγελματίας του είδους και ξεπετάχθηκε (όπως πολλοί άλλοι καταστροφείς) μέσα από το εργατικό κίνημα, θες γιατί η δράση του συνδυάστηκε χρονικά με την ελπιδοφόρα (τότε) Αλλαγή στον τόπο μας, ο Λεχ Βαλέσα θεωρείται κάτι σαν σωτήρας, σαν λυτρωτής.

Πολωνία, 1980. Έχοντας ξοδέψει μια ολάκερη ζωή, εργαζόμενος σκληρά ως ηλεκτρολόγος στα γιγαντιαία ναυπηγία Λένιν του Γκντάνσκ, ο πολύτεκνος και όχι έντονα επαναστατικός, απλά συμμετέχων στις εργατικές εξεγέρσεις, Λεχ Βαλέσα, θα απολυθεί από την κατευθυνόμενη από τα Σοβιετικά συμφέροντα εργασία του. Γεγονός που θα τον ωθήσει να σηκώσει πρώτος με τον απλοϊκό, λαϊκό, πλην πύρινο λόγο του, τις ορδές των συναδέλφων του σε μαζική απεργία, δέκα ακριβώς χρόνια μετά την πρώτη πανεργατική διαδήλωση που πνίγηκε στο αίμα.

Κάτω από την ερυθρόλευκη σημαία της Αλληλεγγύης, του συνδικάτου που ο ίδιος ίδρυσε στον πολωνικό βορρά, θα ξεκινήσει αγώνα ενάντια στα συμφέροντα, διεκδικώντας πιο ανθρώπινες αλλά και αποδοτικές συνθήκες για τους εργαζόμενους όλων των κλάδων. Η ρήξη των δεμένων σε μια γροθιά σωματείων με την διοίκηση, θα προκαλέσει κύμα αναρχίας στην χώρα, πολιτική αστάθεια, δυσαρέσκεια στην κραταιά γείτονα και θα αποφέρει ως συνέπεια την άνοδο στην εξουσία των στρατιωτικών του Γιαρουζέλσκι, που για την σωτηρία της πατρίδας τους, θα οδηγήσουν στην εξορία όλους τους υπαίτιους της καταστροφής. Ανάμεσα τους και τον λαοφιλή Λεχ...

Αυτή είναι λίγο έως πολύ η στιγμή που ένας μεροκαματιάρης, χάρη στους αγώνες του για ελευθερία και ισονομία, μεταλλάσσεται από εργατοπατέρας σε εθνικό σύμβολο, διεθνούς απήχησης και βεληνεκούς. Μέσα από τις προσωπικές μαρτυρίες που ο Βαλέσα αφηγείται στην διασημότερη Ευρωπαία ρεπόρτερ του 20ου αιώνα, Οριάνα Φαλάτσι (η εκτόνωση του σεναρίου, που σπάει την έντονη γραμμικότητα, παρεμβάλλοντας αραιά και που την συνέντευξη μεταξύ των αληθινών περιστατικών) γινόμαστε μάρτυρες δραματικών στιγμών που βίωσε ο ασυμβίβαστος ανήρ μέχρι να ανέλθει στο κορυφαίο αξίωμα της χώρας του, ενόσω φυσικά είχε συντριβεί ο υπαρκτός σοσιαλισμός και η Δύση έπαιζε τα δικά της παιχνίδια πάνω στα πρώην ανατολικά και νυν φιλελεύθερα κράτη.

Ότι η - περισσότερο τηλεοπτικού ενδιαφέροντος - ταινία είναι σκηνοθετημένη από ικανό δημιουργό, είναι πασιφανές από τον τρόπο χειρισμού της κάμερας, που κινείται διαρκώς για να αποδώσει κλίμα ντοκιμαντερίστικο και αληθοφανές, σε πλάνα που ματσάρουν επίκαιρα της εποχής, μυθοπλασία και πολωνικό ροκ, με όχι ιδιαίτερα εμπνευσμένο τρόπο. Ο προπαγανδιστής Wajda όμως δεν διαθέτει τον παραμικρό άλλο έλεγχο πάνω στην θεματική του πονήματος του, χάνοντας από νωρίς τα γκέμια του σοβαρού biopic, που καρέ με το καρέ ντύνει τον πομπώδη μουστακαλή, με φτερά και φωτοστέφανο, προβάλλοντας τον σαν τον Άγιο Λέσεκ, προστάτη των καταφρονεμένων και αδυνάτων. Οι τελικές αναφορές στο (γελοίο ως θεσμό) Νομπέλ Ειρήνης και στο παλαμάκι της Αμερικάνικης Γερουσίας, δείχνουν πως το πρότζεκτ πέρα από το προφανές, είχε και στόχο και σκοπό. Φυσικά περί της παταγωδώς αποτυχημένης Προεδρίας Βαλέσα ούτε λόγος να γίνεται...

Για πες: Παρότι το αβαντάζ δεδομένα από τον ρόλο αποσπά ο Robert Wieckiewicz που υποδύεται τον Σολινταρνόσκ, εντούτοις με διαφορά η καλύτερη ερμηνεία ανήκει στην Agnieszka Grochowska που παίζει με ζέση την δυναμική, αλλά και υποχωρητική σύζυγο του Βαλέσα, Ντανούτα, δίνοντας στην βιογραφία την ανθρωπιά που της λείπει, κρατώντας με μελαγχολία το ρολόι και την βέρα του συμβίου της, κάθε φορά που εκείνος καλούνταν στην Ασφάλεια. Και που προσωπικά στις πράξεις της ίσως να διέκρινα και πιο αντάρτικες συμπεριφορές από εκείνες του ανδρός της...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Απριλίου 2014 από την Filmtrade