Movies Ltd

Η πολύ καλή εμπορική αποδοχή του προ τετραετίας ριμπούτ μιας από τις μεγαλύτερες επιτυχίες όλων των εποχών, του διαβόητου Karate Kid, από το κοινό, που απέφερε στα ταμεία της Sony περισσότερα από 350 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, δεν θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητο το στούντιο, που μόλις ανακοίνωσε την έναρξη του πρότζεκτ του πρώτου σίκουελ της νέας σειράς. Με μια σημαντική αλλαγή στο πλήρωμα του φιλμ, όμως, αφού ο σκηνοθέτης Harald Zwart, δεν θα βρίσκεται πλέον στο τιμόνι της συνέχειας, καθώς θα δώσει την σκυτάλη στον Breck Eisner, δημιουργό που έκτισε το όνομα του πάνω στο horror χιτ The Crazies. Φυσικά δεν θα ήταν εύκολη καμία συνέχεια πάνω στο φαμιλιάρικο ορίτζιναλ, δίχως την παρουσία του πιτσιρίκου Jaden Smith, που δεν τα πήγε κι άσχημα στην επανάληψη αντικαθιστώντας τον αιώνιο έφηβο Ralph Macchio, αλλά και του βετεράνου πλέον Jackie Chan, που είχε πολύ πιο άνετο έργο, στο να πάρει την θέση του Κυρίου Μιγιάγκι, Pat Morita. Φυσικά από την παραγωγή δεν έχει γίνει ο παραμικρός λόγος γύρω από το θέμα του νέου τεύχους, αν και με τον μικρό γιο του Will Smith να έχει μεγαλώσει αρκετά πια, διαφαίνεται πως το σκριπτ θα έχει έναν πιο εφηβικό / ώριμο χαρακτήρα.

του John Stockwell. Με τους Gina Carano, Cam Gigandet, Danny Trejo, Luis Guzmán, Stephen Lang, Amaury Nolasco, Ismael Cruz Cordova, Treat Williams, Yvette Yates

Where is My Husband?

του zerVo (@moviesltd)

Δεν βρίσκω κάποιον λόγο το ωραίο - και μέχρι πρότινος όπως αποκαλείτο αδύναμο - φύλο να μην παίρνει κι εκείνο τις ευκαιρίες του, στην θέση του σκληροτράχηλου πρωταγωνιστή action movies. Ίσα - ίσα το αντίθετο θα έλεγα, με τους μάγκες να μην υπάρχουν πια και να τους έχει πατήσει το τρένο, απλώς να υπολειτουργούν μέσα στην φόρμα των Statham, Vin Diesel και The Rock που έστω το παλεύουν ή των γηριατρικών Αναλώσιμων συνάξεων που φέρνουν στο νου τον παλιό καλό καιρό, δεν είναι άσχημο να βλέπεις και κανένα καυτό σορτσάκι να κουβαλάει το σιδερικό. Μέχρις εκεί οι επαναστάσεις όμως, που φέρουν μόνο φεμινιστικό και όχι θεματικό χαρακτήρα, όπερ σημαίνει επί της παρούσης πως στο In The Blood καμπύλες θα αντικρίσεις μπόλικες, μην περιμένεις όμως να δεις και κανέναν Terminator...

Μαθημένη από τον πολεμιστή πατέρα της να μην δειλιάζει μπροστά στον οποιοδήποτε κίνδυνο και να μάχεται ακόμη κι όταν οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος της, η Άβα θα ξεπεράσει τον αιφνίδιο χαμό του, από τα χέρια βάναυσου εγκληματία και θα μεγαλώσει ξεπερνώντας όλους εκείνους τους κινδύνους που θα εμφανιστούν στο ορφανό της διάβα. Σήμερα δεκαπέντε χρόνια μετά το μοιραίο περιστατικό, ολόκληρη γυναίκα πια είναι έτοιμη να βαδίσει το κατώφλι της εκκλησίας ντυμένη νύφη, στην αγκαλιά του αγαπημένου της, κληρονόμου της τεράστιας περιουσίας των Γκραντ, μιας εκ των πλουσιότερων οικογενειών του Λος Άντζελες.

Το ειδυλλιακό ταξίδι του μέλιτος για τους νεόνυμφους δεν θα εξελιχθεί όπως το περίμεναν, αφού κατά την διάρκεια εξτρίμ σπορτς στην ζούγκλα νησιού της Καραϊβικής, εκείνος από βίαιη πτώση, βαριά τραυματισμένος, θα μεταφερθεί με ασθενοφόρο στο πλησιέστερο νοσοκομείο για να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες. Μια μεταφορά που δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ όμως, με την προβληματισμένη Άβα να χάνει τα ίχνη του καλού της, που εξαφανίστηκε δίχως να δώσει σημεία ζωής και μέσα σε ένα ισπανόφωνο αφιλόξενο κομφούζιο να πρέπει να τον εντοπίσει. Είναι η στιγμή που το καλό κορίτσι, θα μεταμορφωθεί σε αδίστακτη τιμωρό!

Forza 80s δηλαδή, με σημάδια εκμοντερνισμού από την digital χειροκίνητη κινηματογράφηση, που απεικονίζει το επίπεδο και άνευ οποιασδήποτε έκπληξης σενάριο με φόντο τον επίγειο γαλαζοπράσινο παράδεισο, όπου συμβαίνουν κυριολεκτικά πράγμα και θαύματα, από ανεξήγητα μέχρι και απολύτως ακραία. Το αγωνιώδες κυνηγητό των αόρατων απαγωγέων, στις παραγκουπόλεις πίσω από την λαμπερή βιτρίνα της τροπικής ατόλης, αναμφίβολα φέρνει στο μυαλό κάτι από Taken. Μέχρις εκεί όμως οι ομοιότητες, αφού ούτε η ίντριγκα τσιμπάει το ενδιαφέρον του διψασμένου για δράση θεατή, ούτε οι σκηνές μάχης διαθέτουν την οποιαδήποτε ζωντάνια, ικανή να ξεχωρίσει το ταινιάκι από τον σωρό.

Κακή η σκηνοθεσία του (Κούγκαρ στο Top Gun) John Stockwell, ποτέ δεν πετυχαίνει να αποδώσει στο πόνημα του ρυθμό, εξαφανίζοντας μάλιστα τις λιγοστές σεκάνς με σασπένς, πίσω από κουτές λήψεις CCTV και camcorder. Η ειδοποιός διαφορά δηλαδή με τον (πραγματικό και όχι απλά στα χαρτιά σκηνοθέτη) Steven Soderbergh, που με άνεση χρησιμοποίησε ως εργαλείο του την πρώην κατσέρ Gina Carano στο δικό του σαρωτικό και εκδικητικό Haywire, εν αντιθέσει με εδώ που η μπρατσωμένη παλαίστρια χωρίς την παραμικρή τεχνική βοήθεια βάζει πλάτη ολάκερη την μαφία της μυστηριώδους νήσου, μπας και εντοπίσει τον αντρούλη της. Κι όχι τίποτα φάτσες αγγελικές. Από Luis Guzman μέχρι Danny Trejo έχει το μενού...

Για πες: Φυσικά και το έχει το στυλάκι η Τεξανή, τα σημάδια από τις υπαρκτές μάχες στο ρινγκ είναι ανεξίτηλα ζωγραφισμένα στο μέτωπο της άλλωστε, δεδομένα θα την ξαναδούμε στο μέλλον σε ίδιες ίσως και καλύτερες περιπέτειες, να αποκαλύπτει εξόν από τις γροθιές της και το όλο πιασίματα κορμάκι της, δεν υπάρχει όμως καμία περίπτωση να ντυθεί υποκριτικά κάτι σοβαρότερο και όχι τόσο φανφαρόνικο και θορυβώδες. Ένας θηλυκός Van Damme δηλαδή, με ότι θετικό κι αρνητικό μπορεί να κρύβει αυτή η ερμηνευτική ταμπέλα.

Στις δικές μας αίθουσες? Χλωμό...

Νηστικό αρκούδι, δεν χορεύει! Σε συνέχεια του τηλεοπτικού πανζουρλισμού που επικρατεί με τον καταιγισμό εκπομπών γαστριμαργικής υφής, έρχεται η αμερικάνικη ανεξάρτητη και με αξιόλογες κριτικές στο φεστιβάλ της Tribeca όπου προβλήθηκε, κομεντί, Chef, που σκηνοθετεί ο πολύπλευρος και ιδιόρρυθμος Jon Favreau. Δημιουργός - και ηθοποιός όμως - που έχει γίνει διάσημος στο ευρύ κοινό χάρη στις δύο πρώτες συνέχειες του Iron man όπου έβαλε την υπογραφή του, αλλά και από το Cowboys And Aliens, που μάλλον δεν συνεπήρε και πολλούς. Από τους διασημότερους σεφ, σε πανάκριβο εστιατόριο του Λος Άντζελες είναι ο Καρλ Κάσπερ, που μια διαφωνία του όμως με τον ιδιότροπο ιδιοκτήτη του, θα τον ωθήσει να παραιτηθεί και να αναζητήσει αλλού την τύχη του. Διάβα που θα τον οδηγήσει στο μακρινό Μαιάμι, εκεί όπου με την βοήθεια της πρώην συζύγου του, ενός καλού τους συνεργάτη και του μικρού του γιου, θα στήσουν μια καντίνα, που δεν θα πουλά όμως φτηνό φαγητό του δρόμου, αλλά μαγευτικές γκουρμέ απολαύσεις για όλους. Μέσα από την περιπέτεια του ο Μάστερ, θα επαναπροσδιορίσει το νόημα και τους σκοπούς της ζωής. Το πρώτο τρέιλερ της διασκεδαστικής όσο και συγκινητικής όπως διαφαίνεται ταινίας, είναι πιασάρικο και αναμένεται να αποφέρει κέρδη στα ταμεία της Openroad που θα το ρίξει στις αίθουσες στις 9 του ερχόμενου Μάη.

Άλλωστε εκτός από τον βασικό πρωταγωνιστή Jon Favreau, από τις εικόνες του παρελαύνει πλειάδα γνώριμων αστέρων όπως ο John Leguizamo, η Sofia Vergara, η Scarlett Johansson, ο Dustin Hoffman, ο Emjay Anthony αλλά και ο πολύς Robert Downey Jr.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Noah	UIP	2	109	33.778	128.755
2	Captain America: The Winter Soldier	Feelgood	1	103	32.489	32.489
3	The Lego Movie	Village	3	72	7.818	52.653
4	Divergent	Odeon	2	25	6.859	24.995
5	Need For Speed	Odeon	3	21	4.431	56.539
6	The Grand Budapest Hotel	Odeon	5	17	4.314	73.144
7	300: Rise Of An Empire	Village	5	23	3.769	399.937
8	Viva La Liberta	Danaos	1	5	3.647	3.647
9	Mr Peabody And Sherman	Odeon	6	38	3.419	69.149
10	Zulu	Odeon	1	10	2.953	2.953

του Guillaume Canet. Με τους Clive Owen, Billy Crudup, Marion Cotillard, Mila Kunis, Zoe Saldana, Matthias Schoenaerts, James Caan, Noah Emmerich, Lili Taylor

Από το Παρίσι στο Μπρούκλιν...

του zerVo (@moviesltd)

Να που για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται πως την καλή ταινία, δεν την προϋποθέτουν τα καλά υλικά. Πέρα από τον φιλόδοξο και ταλαντούχο μαέστρο, πέρα από τους άξιους οργανοπαίκτες, πέρα από την τεχνική αρτιότητα του χώρου που θα τους φιλοξενήσει, για να αποδώσει μια ορχήστρα σωστά, απαιτούνται και κάποια βασικά συστατικά που θα την δέσουν ως ομάδα ώστε να προσφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οίστρος, έμπνευση, πάθος, ψυχή. Τι κι αν το καμπανάκι είχε κτυπήσει στον Φραντσέζο σκηνοθέτη, από την στιγμή που διάλεξε το πρωτότυπο Les Liens Du Sang για να το μεταφράσει εις την αγγλική, όντας ένα από τα πλέον χαλαρού τέμπο crime stories που πρόσφερε ποτέ το τρικολόρ σινεμά. Ουδεμία αλλαγή στον παλμό, ουδεμία καινοτομία στην αφήγηση, συνεπώς το ότι το ακριβό Blood Ties, παρέμεινε στις δάφνες της θριαμβευτικής προοπτικής του, δεν με εξέπληξε διόλου.

Έχοντας περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια στο σωφρονιστικό ίδρυμα, για έναν φόνο αυτοδικίας που διέπραξε, ο μεσήλικας πια Κρις Περζίνσκι, θα αποφυλακιστεί και θα επιστρέψει στην εστία του, στην Νέα Υόρκη, επιθυμώντας να ακολουθήσει μια ήρεμη, φιλήσυχη και μακριά από τις παρανομίες ζωή. Με την βοήθεια του αδελφού του, στελέχους του σώματος δίωξης ναρκωτικών της μεγαλούπολης, θα βρει μια αξιοπρεπή και τίμια εργασία, που θα του προσφέρει τα προς το ζην, με τους πειρασμούς να σχηματίζουν κλοιό τριγύρω του και την ανάγκη για περισσότερο και εύκολο χρήμα να γίνεται επιτακτική, ο μετανιωμένος Φρανκ, δεν θα αργήσει να ξανακυλήσει στον βούρκο του υποκόσμου.

Είναι η πολλοστή φορά που ο κλώνος της ίδιας ιστορίας, δηλαδή του πειθαρχημένου εγκληματία που έχοντας ξοδέψει τα νιάτα του στην στενή, βγαίνει από τα τείχη της πιο πειθαρχημένος και με πάθος να μην πέσει στα ίδια παραπτώματα, αλλά ο περίγυρος εύκολα ή δύσκολα θα τον παρασύρει. Το πρόβλημα στην περίπτωση των Δεσμών Αίματος και στις δυο εκδοχές τους, έχει περισσότερο να κάνει με την δαιδαλώδη υφή τους, που απλώνει τα πλοκάμια της σε πέντε έξι υποιστορίες για να κτιστεί η ίντριγκα - σωστά εκτιμώ - όταν φτάνει όμως η στιγμή για να δέσει το γλυκό, οι παλμοί της εξιστόρησης έχουν φτάσει σε τέτοια flatline, που οι πιστολιές του τελικού μακελειού περισσότερο διεγερτικά της ύπνωσης λειτουργούν, παρά ως συνέχεια μιας πραγματικά ενδιαφέρουσας υπόθεσης, που θεωρητικά θα έπρεπε να κρατά τον θεατή της καθηλωμένο επί διώρου.

Ο Guillaume Canet, σε δημιουργική συνέχεια του πραγματικά αξιόλογου Tell No One, αλλάζει πόστο (στο αρχικό υποδυόταν εκείνος τον μπάτσο) και στέκεται πίσω από την κάμερα, δίχως όμως, παρόλες τις παραινέσεις να μεταβάλει το παραμικρό από το δίχως σφυγμό σενάριο που εστιάζει σε πολλαπλούς χαρακτήρες περασμένης 70s εποχής, στερώντας από την σινεφίλ ματιά την δυνατότητα του φόκους. Και προβληματισμένο από την προ δεκαετιών εγκατάλειψη της γυναίκας του, όσο και άρρωστο πατέρα έχει το σκριπτ (εμβληματικός ο Caan) και ταλαιπωρημένη πρώην ερωμένη φυλακισμένου που την παράτησε με δυο παιδιά, γι αυτό και εκπορνεύεται για να τα φέρει βόλτα (η μονίμως μέτρια στο υπερατλαντικό της ταξίδι Cottilard) και αγαπητικιά του έτερου μπρο, που τρομαγμένη από την εξάμηνη κράτηση του παράνομου καλού της, πέφτει στην αγκαλιά του μπάτσου που φυλάκισε τον ανταγωνιστή του (η απλώς κορμάρα Saldana) και φουκαριάρα προλετάρια, που σκύβει το κεφάλι στις προσταγές του μπος μην χάσει την δουλειά της, καβατζώνει για πάρτη της όμως το παλικάρι (η σε κόντρα ρόλο Kunis) και μια περιφρονημένη αδελφή που ουσιαστικά στην εξέλιξη δεν προσφέρει απολύτως τίποτα (άγνωστος ο λόγος ύπαρξης της πάντα προσεκτικής Lily Taylor).

Οπότε τι μένει? Να σώσουν την παρτίδα τα δύο αδέλφια, που για χιλιοστή φορά, έστω και κινούμενα σε αντίθετα ταμπλό, θα αποδείξουν πως το αίμα δεν γίνεται ποτέ του να νερώσει. Κι όταν ο ένας, ο Owen, είναι μια χαρά ηθοποιός, πλην όμως Εγγλέζος (!) συνεπώς πρέπει να παλέψει πάρα πολύ για να πείσει ως απόβρασμα των Big Apple βρωμερών συνοικιών κι όταν ο άλλος, Billy Crudup, την πιο αξιόλογη ερμηνεία του την πέτυχε τραγουδώντας (Almost Famous) και όχι βγάζοντας ατάκες, δεν μπορείς να περιμένεις πολλά.

Για πες: Το αμερικάνικο Blood Ties είναι ελαφρώς ποιοτικότερο του γαλλόφωνου συγγενή του, απλώς και μόνο επειδή είναι ακριβότερο ως παραγωγή, οι ερμηνευτές είναι σίγουρα πιο ποιοτικοί και (κυρίως γιατί) το Μπρούκλιν, μπορεί να σταθεί πιότερο ως τόπος συνάντησης παρανόμων, από οποιαδήποτε παριζιάνικη γειτονιά. Σε καμία περίπτωση όμως, δεν πετυχαίνει να καλύψει τις αρχικές προσδοκίες που δημιούργησε όλη αυτή η θορυβώδης μάζωξη διεθνών και αναγνωρισμένων αστεριών.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ακόμη καλά καλά δεν ολοκλήρωσε την πιο πρόσφατη ταινία του, το ανατριχιαστικό The Green Inferno, που αναμένεται να κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ στις 5 του ερχόμενου Σεπτέμβρη, ο Eli Roth και ήδη βρίσκεται στην διαδικασία του pre production του επόμενου του φιλμ, που θα φέρει τον τίτλο Knock Knock και φυσικά πρόκειται για θρίλερ. Που δεν θα βαδίζει όμως στα χνάρια των προηγούμενων έργων του ακραίου δημιουργού, αλλά στα μονοπάτια του ψυχολογικού θρίλερ, με ερωτικές προεκτάσεις. Τον βασικό ρόλο στην ιστορία του φιλμ θα κρατήσει ο Keanu Reeves, υποδυόμενος έναν ευτυχισμένο οικογενειάρχη, που σύζυγος και παιδιά τον αφήνουν μόνο στο σπίτι για ένα Σαββατοκύριακο, για να δεχτεί την αναπάντεχη επίσκεψη δύο μυστηριωδών και σέξι νεαρών γυναικών, που πρόκειται να αναστατώσουν ολοκληρωτικά την ζωή του. Ο Neo δεν είναι ο μόνος που έχει συμφωνήσει να συμμετάσχει στο καστ, αφού τα δύο όμορφα κορίτσια θα υποδυθούν οι Ana De Armas και Lorenza Izzo, η Ignacia Allamand θα παίξει την σύζυγό του, ενώ περιφερειακούς χαρακτήρες θα παίξουν οι Colleen Camp και Aaron Burns. Το σενάριο ανήκει στον ίδιο τον Roth Που το συνυπογράφει μαζί με τους Nicolas Lopez και Guillermo Amoedo.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την ημέρα που η σπουδαία Βρετανίδα ηθοποιός Helen Mirren ορίστηκε να πρωταγωνιστήσει στο δράμα που εκτυλίσσεται κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου Woman In Gold, υποδυόμενη την Εβραία Μαρία Άλτμαν. Μια γυναίκα που έθεσε σκοπό της ζωής της να πάρει πίσω, μηνύοντας την Αυστριακή κυβέρνηση, όλη εκείνη την περιουσία των έργων τέχνης, που ανήκε στην φαμίλια της και κλάπηκε από τους Ναζί την περίοδο της θηριωδίας. Κι ενώ ο ταλαντούχος Andrew Garfield, θεωρήτο σχεδόν βέβαιος πως θα αποσπάσει το χρίσμα της παραγωγής για να ερμηνεύσει τον δικηγόρο που στάθηκε όσο κανείς δίπλα στην Αυστριακή, εντούτοις τον ρόλο απέσπασε ο Ryan Reynolds, που πέρα από τους χαρακτήρες του γόη που έχει παίξει σε ρομαντικές κομεντί, έχει καταγράψει στο παλμαρέ του και κάποιες πολύ σημαντικές στιγμές σαν το Buried. Οι πρώτες πληροφορίες από την Weinstein Company που έχει πάρει υπό την εποπτεία του το πρότζεκτ, κάνουν λόγο για μια ακόμη προσθήκη, εκείνη του Γερμανού Daniel Bruhl που αναμένεται να υποδυθεί τον βασικό κατηγορούμενο της δικαστικής υπόθεσης, αν και κάτι τέτοιο ακόμη δεν έχει επιβεβαιωθεί.

Όταν η ελευθερία απειλείται, η ανθρώπινη αντοχή μπορεί να φτάσει στα όρια της! Ο ίδιος έχει δηλώσει και μάλιστα με σθένος, πως πρόκειται για την τελευταία κινηματογραφική δημιουργία της τεράστιας καριέρας του, κάτι που οι απανταχού σινεφίλ απεύχονται ακόμη κι αν έχει αγγίξει τα 78 χρόνια ζωής. Ακόμη κι αν είναι έτσι, το αντίο του τεράστιου Ken Loach θα γίνει με την μεγαλοπρέπεια που του αξίζει, καθώς θα πρέπει να θεωρείται απόλυτα βέβαιο πως η νέα του ταινία Jimmy's Hall, θα παρελάσει από το λαμπρό πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ Καννών. Σε σενάριο του στενού του συνεργάτη Paul Laverty, το φιλμ μας μεταφέρει χρονικά στην Ιρλανδία του 1932, εκεί που επιστρέφει μετά από δεκαετή παραμονή στην Νέα Υόρκη, ο αριστερών πεποιθήσεων Τζέιμς Γκράλτον, για να ανοίξει μια σχολή χορού, ειδικά διαμορφωμένη για όσους διαθέτουν ελεύθερο πνεύμα και ονειροπόλα σκέψη. Οι αντιδράσεις των συντηρητικών τοπικών αρχών θα είναι άμεσες και βίαιες, κόντρα στην θέληση των πολιτών, που θα δουν την κίνηση του "Αμερικάνου" με πολύ θετικό μάτι. Η ταινία ακόμη δεν έχει πάρει διανομή στις ΗΠΑ, κάτι που αναμένεται να συμβεί στο μάρκετ της Κρουαζέτ, δεν συμβαίνει βέβαια το ίδιο και για την πατρίδα του σκηνοθέτη Μεγάλη Βρετανία, όπου θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στις 30 Μαΐου.

Χαρακτηριστικό για μια φορά του ξεχωριστού και πολυβραβευμένου Εγγλέζου οτέρ, το ότι συνεργάζεται με σπουδαίους, πλην όμως όχι ιδιαίτερα διάσημους στο διεθνές στερέωμα ερμηνευτές, όπως οι Barry Ward, Simone Kirby, Andrew Scott, Jim Norton και Brian O'Byrne.

Στις δικές μας αίθουσες? To καλοκαίρι του 2014

των Anthony Russo, Joe Russo. Με τους Chris Evans, Scarlett Johansson, Sebastian Stan, Anthony Mackie, Cobie Smulders, Frank Grillo, Emily VanCamp, Hayley Atwell, Robert Redford, Samuel L. Jackson

Ασπίδα Σωτηρίας

του zerVo (@moviesltd)

Στην νεότερη Γιάνκικη κουλτούρα του δημοκρατικού ρεπουμπλικανισμού, κανένας άλλος υπέρ-ήρωας δεν προσωποποίησε καλύτερα την εθνική συλλογιστική του In The Land Of The Free and The Home of The Brave. Θέλεις γιατί γεννήθηκε μέσα στους θριαμβευτικούς για την αστερόεσσα καπνούς, του δεύτερου μεγάλου πολέμου, αντιμετωπίζοντας εχθρούς υπαρκτούς, ρεαλιστικούς, που απειλούν την οντότητα της Υπερδύναμης, θέλεις γιατί αυτή ακριβώς την σημαία κουβαλά διαρκώς στην πλάτη του, ο Κάπτεν Αμέρικα, δεν είναι ακόμη ένας μαχητής που ξεπήδησε από τις σελίδες των κόμικ της Marvel, αλλά ο ένας, ο υπέρτατος, ο αγαπημένος της κοινής γνώμης. Κι η κινηματογραφική μεταφορά των περιπετειών του, στην δεύτερη κιόλας ατομική της αναφορά, βοηθά τα μέγιστα στην διατήρηση της δημοφιλίας του, σε αυτά τα πανύψηλα στάνταρντς.

Συναγερμός έχει σημάνει στις τάξεις του Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. στην πληροφορία πως παρακρατικοί υποθάλπουν την ασφάλεια του έθνους κι έχουν βάλει στο στόχαστρο τα τρία ολοκαίνοιυργα και υπερμοντέρνα ιπτάμενα σούπερ όπλα, που εντός ολίγου πρόκειται να ρίξει ο στρατός στην μάχη ενάντια στην τρομοκρατία. Κατάσταση που θα πάρει ανεξέλεγκτες καταστάσεις, κατόπιν της δολοφονικής επίθεσης που θα δεχτεί από εξτρεμιστές, ο ηγέτης της παγκόσμιας οργάνωσης ασφαλείας Νικ Φιούρυ, αιματηρό συμβάν που θα σημάνει την επαναδραστηριοποίηση του δυναμικού μαχητή Στιβ Ρότζερς, που έχει καταφέρει κατά τον καιρό της δράσης του - πολλές δεκαετίες πριν, καθώς επανεμφανίστηκε από το ψύχος μόλις πριν τρία χρόνια - να πετύχει σημαντικά πλήγματα στους αντιπάλους, φορώντας την στολή του Κάπτεν Αμέρικα.

Ο Καπ, με την αρωγή της μάχιμης κομπανιέρας του κατασκόπου Νατάσας Ρομανόφ, γνωστής και ως Μαύρης Χήρας, αλλά και τους συμπολεμιστή του Σαμ Ουίλσον, που κρύβει μέσα του απίστευτες πτητικές ικανότητες (ως Φάλκον) θα εκπονήσουν σχέδιο δράσης κατά της αόρατης απειλής. Που όσο περνά ο χρόνος θα αρχίσει να παίρνει σχήμα και μορφή, καθοδηγούμενη από τον διεφθαρμένο πολιτικό Αλεξάντερ Πιρς, που στην μάχη θα έχει ως καθοδηγούμενο εντολοδόχο πρωτοπαλίκαρο του, τον Στρατιώτη του Χειμώνα, μια φονική πολεμική μηχανή, που ένα μυστικό από το μακρινό παρελθόν τον συνδέει με τον Ρότζερς.

Διαγράφουμε ολοσχερώς το νοσταλγικό στυλάκι των mid 40s του εισαγωγικού κινηματογραφικού τεύχους, The First Avenger - που προσωπικά με είχε ενθουσιάσει - στο λεγόμενο introduction του ήρωα στο σινεφίλ κοινό του και ελέω των συνδετικών Avengers, περνάμε στο (τελείως) παρόν εκεί που ο χαμένος για επτά δεκαετίες Στιβ, παλεύει να ισορροπήσει το χρονικό τζετ λαγκ. Κάτι οι σημειώσεις στο μπλοκάκι, κάτι οι φιλικές συμβουλές του Φαλκ, θα τον επαναφέρουν στην πραγματικότητα, ζορίζοντας τον όμως απίστευτα στην πιθανότητα και μόνο της ύπαρξης κινδύνου εκ των έσω, κάτι που στην εποχή του θεωρούσε αδιανόητο. Κι εκεί ακριβώς εστιάζει ο δεύτερος τόμος της δράσης του - όπως παρουσιάζεται και ανθρώπινου - χαρακτήρα που ξεπετάχτηκε από την έμπνευση των δαιμόνιων Jack Kirby και Joe Simon.

Το μεγάλο ζόρι για την Marvel είναι ότι πλέον αποφασισμένη να παρουσιάσει το νέο τσουνάμι αυτόνομων ιστοριών των ηρώων της, πρέπει κάθε φορά να φτιάχνει μια δίωρη ίντριγκα, που κατάτι θα ξεχωρίζει από τις άλλες, θα διαφέρει, δεν θα διαθέτει κοινά στοιχεία. Εδώ το ξεχωριστό της αφήγησης έχει να κάνει με το κτίσιμο κλίματος ψυχρού πολέμου, που οι (μπορεί και διπλής ταυτότητας) μυστικοί πράκτορες δρουν υπογείως, που φέρνει πανεύκολα στον νου, την φιλμική αισθητική των 70, όταν οι Pollack και Lumet, προέβαλλαν τον κοινωνικοπολιτικό κίνδυνο που πήγαζε πολλές φορές μέσα από τις τάξεις της ίδιας της δημόσιας διοίκησης. Η προσθήκη στον ρόλο του σάπιου μέχρι τα μπούνια γερουσιαστή, του γνησιότερου ερμηνευτικού εκφραστή εκείνης της περιόδου Robert Redford, μόνο ως τυχαία και συμπτωματική δεν μπορεί να εκληφθεί.

Χάνοντας κάμποσο χρόνο στο βάπτισμα του Captain America σε αυτόν τον καινούργιο κόσμο - εκτιμώ πως η σεκάνς που συναντά την υπέργηρη παλιά του αγαπημένη, είναι συγκινησιακό φάουλ - η δυάδα των σκηνοθετών, ανεβάζει σταδιακά τα επίπεδα της αδρεναλίνης, μέσα από σκηνές καταιγιστικές και θορυβώδεις, που οδηγούν, κατά το προσφιλές στο πραγματικά εκρηκτικό, αλλά και ανατρεπτικό σεναριακά φινάλε. Πολύ σωστά το στούντιο δεν αφήνει ποτέ μόνο του τον Αμέρικα, έχοντας πάντοτε σιμά του έναν αναλόγου δυνάμεων συμπαίκτη και μάλιστα σε μεγάλης έκτασης παρουσία και για την Χήρα Johansson και για τον ιπτάμενο Mackie - πλην μιας και μοναδικής φοράς, πλάνο στον ανελκυστήρα, που καταχωρείται δίχως άλλο στην χρυσή Βίβλο των ποιοτικότερων action moments ever - κτίζοντας έτσι ένα τύποις, μικρό Avengers, που κινείται κάτω από το περιβραχιόνιο του ηγέτη Λοχαγού.

Για πες: Τον οποίο ξανά αποδίδει με την γνώριμη θέρμη του ο Chris Evans, όχι στα ίδια επίπεδα με την προηγούμενη φορά του Νο.1, αλλά δίχως να αφήνει αμφιβολίες για την αξία του super hero, που παίζει κόντρα στον μυστηριώδη φονιά Winter Soldier (Sebastian Stan) αντιμετωπίζοντας όχι μόνο τον εχθρό, αλλά και τα συναισθήματα που γεννά στην ψυχή του η ανάμνηση της μορφής του. Η συνέχεια, στο ομαδικό πνεύμα πλέον των Εκδικητών, αναμένεται με έντονο ενδιαφέρον. Κι η marvel τρίβει τα χέρια της από ικανοποίηση γι αυτό...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Απριλίου 2014 από την Feelgood

Γης Μαδιάμ! Μόλις προ ολίγων ημερών είδε το φως; της δημοσιότητας η πρώτη φωτογραφία της τσατισμένης ηρωίδας της υπόθεσης και σήμερα ήρθε η στιγμή της παρουσίασης του ολοκληρωμένου προωθητικού βίντεο, που είναι αρκούντως χορταστικό. Πρόκειται για την νέα δημιουργία του κακού παιδιού του εθρωπαικού σινεμά Luc Besson, Lucy, που θεματικά κινείται στα ίδια μονοπάτια που ο Φραντσέζος έχει χαράξει στην καριέρα του εδώ και κάμποσα χρόνια. Υπόκοσμος, έγκλημα, εκδίκηση. Μόνο που εδώ παίζει στο φόντο και ένα ελαφρό ψήγμα φαντασίας. Η Λούσι έχει εκπαιδευτεί άριστα για να γίνει ένα ακόμη βαποράκι ναρκωτικών. Μόνο που η απόφαση της κάποια στιγμή να χρησιμοποιήσει την τοξική ουσία, θα της δώσει όχι μόνο απίστευτες δυνάμεις, αλλά και την ικανότητα να βλέπει στο μέλλον, με συνέπεια να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από εκείνους που την καταδιώκουν. Το τρέιλερ πέρα από μπόλικη δράση, ιδίωμα των εμπορικών χιτς του Luc, αφήνει να διαφανεί και ένα πιο μεταφυσικό στυλ, που θα ανακαλύψουμε αν ταιριάζει στο γενικό σύνολο, θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι τις 8 Αυγούστου, όταν η Universal θα ρίξει στην κυκλοφορία την παραγωγή της Europa Corp.

Όπως φαίνεται και από τον ρόλο της πράκτορος Black Widow των Avengers, τέτοιοι περιπετειώδεις χαρακτήρες δείχνουν να ταιριάζουν απόλυτα στην Scarlett Johansson, που τους εκμεταλλεύεται για να ανεβάσει ακόμη περισσότερο την σταρική της αξία. Μαζί της εδώ, σε ρόλο που δεν διασαφηνίζει πάντως το κλιπ, αν είναι φίλιος ή εχθρικός, ο Morgan Freeman.

Στις δικές μας αίθουσες? To καλοκαίρι του 2014

Δρόμος χωρίς γυρισμό! Μέχρι στιγμής όλες οι ταινίες που έχουν βασιστεί σε νουβέλα του Dennis Lehane, έχουν διαγράψει μια ιδιαίτερα αξιόλογη πορεία, τόσο καλλιτεχνικά, όσο και εμπορικά, ανεξάρτητα αν το ύφος τους δεν είναι και το πιο πιασάρικο στο κοινό. Από το Gone Baby Gone, μέχρι το πολυδιάστατο Shutter Island, αλλά και το αριστουργηματικό Mystic River, ο συγγραφέας από την Μασαχουσέτη πετυχαίνει να πιάσει τον κοινωνικό σφυγμό και να τον αναδείξει μέσα από την ίντριγκα του. Κάτι που αναμένεται να συμβεί και στην περίπτωση του The Drop, εδώ που ο ίδιος υπογράφει το σενάριο και το παραδίδει στον Michael Roskam, για να επιδοθεί σε μια ακόμη σοσιολογική μελέτη χαρακτήρων, κυνηγημένων από το δύσκολο παρελθόν τους. Όπως συμβαίνει με τον Μπομπ Σαγκινόσφκσι, έναν πρώην κακοποιό που αποφασίζει να πάρει τον ίσιο δρόμο, εργαζόμενος ως μπάρμαν στο μαγαζί του εξάδελφου του Μαρβ. Ατυχώς γι αυτόν στο μπαρ συχνάζουν τύποι που γνωρίζει από την παράνομη προϊστορία του, που δεν θα τον αφήσουν έτσι εύκολα να ακολουθήσει το διάβα της αρετής. Το φιλμ που δεν προβλήθηκε σε κάποιο από τα δημοφιλή φεστιβάλ των ανεξάρτητων αμερικάνικων, επιλέχθηκε από την διανομή της Fox Searchlight για να το μοιράσει στις αίθουσες στις 19 Σεπτεμβρίου, τις πρώτες εβδομάδες της επόμενης κινηματογραφικής σεζόν.

Υποστηρίζοντας πως θα πετύχει ένα μικρό εισπρακτικό θαύμα, χάρη στην συμμετοχή σε αυτό του εξαιρετικού με ότι κι αν έχει καταπιαστεί Tom Hardy, που εδώ κρατά τον βασικό ρόλο, αλλά και του τόσο άδοξα χαμένου James Gandolfini, στο κύκνειο άσμα της καριέρας του. Μαζί τους συνυπάρχουν, διευρύνοντας το διεθνές καστ η Σουηδέζα Noomi Rapace και ο Βέλγος Matthias Schoenaerts.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Αισίως στην πέμπτη τους εκδοχή, μπήκαν τα ετήσια βραβεία που απονέμει στους επικρατέστερους της εγχώριας φιλμικής φουρνιάς, η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Ένα σχέδιο που ξεκίνησε με όνειρα χίλια το 2010, επιζητώντας λίγη από την λάμψη των αντίστοιχων τελετών του εξωτερικού, μα που πολύ σύντομα έπεσε σε δυσμένεια, κυρίως λόγο του πενιχρού αριθμού Ακαδημαϊκών με δικαίωμα ψήφου και του (πολύ) μικρότερου του, εκείνων που συμμετείχαν στην διαδικασία. Στοιχεία που αρνήθηκε πεισματικά να συμπληρώσει δίπλα στο νούμερο των μόνο 199 που δικαιούνται να κρίνουν την κινηματογραφική παραγωγή, ο Πρόεδρος της ΕΑΚ, Βασίλης Κατσούφης, παρότι από στατιστικά προέβαλλε μπόλικα κατά την διάρκεια της παρουσίασης των Nods στον συνήθη χώρο απονομής τους, στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της Συγγρού. Αναφερόμενος σε όσους ξεκίνησαν την κούρσα διεκδίκησης των επάθλων, έκανε ιδιαίτερο λόγο στις 20 ταινίες μεγάλου μήκους, στις 24 μικρού και στα 13 ντοκιμαντέρ που πήραν μέρος στην προεπιλογή, εκ των οποίων όπως ήταν αναμενόμενο κυρίαρχη θέση καταλαμβάνει η Μικρά Αγγλία του Παντελή Βούλγαρη, που θα βρεθεί υποψήφια σε 13 κατηγορίες.

Εκ πρώτης όψης φαντάζει απίθανο, η ποιοτικότερη ελληνική παραγωγή του 2013, που δεδομένα υπήρξε η Μικρά Αγγλία, να μην αποσπάσει και τα σημαντικότερα των βραβείων - Best film, Σεναρίου, Α' Γυναικείου ρόλου στην Πηνελόπη Τσιλίκα και βεβαίως Φωτογραφίας, Μοντάζ, Ενδυματολογίας, Μακιγιάζ, Σκηνικών. Στα υπόλοιπα κατά την προσωπική μου άποψη ως επικρατέστεροι εμφανίζονται ο Θέμης Πάνου στο Α' Ανδρικό για την Miss Violence, ο Νίκος Γεωργάκης στο υποστηρικτικό ανδρικό, η Mirjanna Karanovic στο υποστηρικτικό γυναικείο για το Δέντρο και την Κούνια, η σκηνοθέτις του οποίου Μαρία Ντούζα, θα δώσει μάχη με την Ελίνα Ψϋκου στην κατηγορία του πρωτοεμφανιζόμενου δημιουργού. Στην κατηγορία της Σκηνοθεσίας, περιέργως, απουσιάζει ο Βούλγαρης, πιθανότατα κατά δική του απαίτηση, μιας και κάτι τέτοιο δεν δικαιολογείται επ ουδενί, κάτι που κάνει την τελική πρόβλεψη δύσκολη με τις πιθανότητες μεταξύ των διεκδικητών να είναι μοιρασμένες. Τέλος εκτιμώ, πως αδίκως δεν βρίσκεται υποψήφια στο Β' Γυναικείο η Σοφία Κόκκαλη της Μικράς Αγγλίας, όπως θα έπρεπε βάση ρόλου, που θα αποσπούσε το βραβείο περίπατο, αν και δεν πρέπει να αποκλείσω την συμβιβαστική περίπτωση της ισοψηφίας στον όμιλο των πρωταγωνιστριών, μια ασόβαρη λύση που πολλάκις έχει οδηγηθεί η Ακαδημία Εντύπωση τέλος προκαλούν οι μηδενικές υποψηφιότητες του διεθνώς αναγνωρισμένου, μα παταγωδώς αποτυχημένου εισπρακτικά Luton. Πιο συγκεκριμένα, στην φετινή βραδιά της απονομής που θα λάβει χώρα στις 14 Απριλίου, με την στήριξη της Nova οι υποψήφιοι ανά κατηγορία που έχουν μπει στην τελική ευθεία είναι οι εξής:

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας
Οι Αισθηματίες – Μαρίνα Δανέζη, Νίκος Τριανταφυλλίδης
Ο Εχθρός μου – Ελένη Κοσσυφίδου
Μικρά Αγγλία – Κατερίνα Χελιώτη, Γιάννης Ιακωβίδης
Miss Violence – Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος, Βασίλης Χρυσανθόπουλος, Αλέξανδρος Αβρανάς
September – Πέννυ Παναγιωτοπούλου, Θανάσης Καραθάνος
Wild Duck – Νίκος Φράγκος, Βένια Βέργου, Γιάννης Σακαρίδης

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ντοκιμαντέρ
Λάμπουν στο Σκοτάδι – Παναγιώτης Ευαγγελίδης, Αμάντα Λιβανού
Ο Μανάβης – Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος
Μήδεια – Νίκος Γραμματικός, Βαγγέλης Μουρίκης, Ρένα Βουγιούκαλου

Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους
Ο Ελβις Είναι Νεκρός – Στέργιος Πάσχος
Νικολέτα – Λίζα Κέντερμαν
Προαύλιο – Ρηνιώ Δραγασάκη
Travel Express – Νατάσα Ξύδη
Washingtonia – Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη

Βραβείο Σκηνοθεσίας
Γιώργος Τσεμπερόπουλος (Ο Εχθρός μου)
Αλέξανδρος Αβρανάς (Miss Violence)
Πέννυ Παναγιωτοπούλου (September)

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη
Ελίνα Ψύκου (Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά)
Μαρία Ντούζα (Το Δέντρο και η Κούνια)
Γιάννης Σακαρίδης (Wild Duck)

Βραβείο Σεναρίου
Ο Εχθρός μου (Γιάννης Τσίρος)
Μικρά Αγγλία (Ιωάννα Καρυστιάνη)
Miss Violence (Αλέξανδρος Αβρανάς, Κώστας Περούλης)

Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου
Χρήστος Στέργιογλου (Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά)
Μανώλης Μαυροματάκης (Ο Εχθρός μου)
Θέμης Πάνου (Miss Violence)

Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου
Πηνελόπη Τσιλίκα (Μικρά Αγγλία)
Σοφία Κόκκαλη (Μικρά Αγγλία)
Κόρα Καρβούνη (September)

Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου
Γιώργος Γάλλος (Ο Εχθρός μου)
Χρήστος Καλαβρούζος (Μικρά Αγγλία)
Νίκος Γεωργάκης (Να Κάθεσαι και να Κοιτάς)

Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου
Μιριάννα Καράνοβιτς (Το Δέντρο και η Κούνια)
Ρένα Πιττακή (Miss Violence)
Μαρία Σκουλά (September)

Βραβείο Φωτογραφίας
Μικρά Αγγλία (Σίμος Σαρκετζής)
Miss Violence (Ολυμπία Μυτιληναίου)
September (Γιώργος Μιχελής)

Βραβείο Μοντάζ
Ο Εχθρός μου (Γιώργος Μαυροψαρίδης)
Μικρά Αγγλία (Τάκης Γιαννόπουλος)
Miss Violence (Νίκος Χελιδονίδης)

Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής
Οι Αισθηματίες (Αλέξανδρος Βούλγαρης)
Ο Εχθρός μου (Ακης Δαούτης)
Μικρά Αγγλία (Κατερίνα Πολέμη)

Βραβείο Σκηνογραφίας
Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά (Πηνελόπη Βαλτή)
Μικρά Αγγλία (Αντώνης Δαγκλίδης)
Χειμώνας (Ελίζαμπεθ Σίουκ)

Βραβείο Ενδυματολογίας
Ο Εχθρός μου (Χριστίνα Χαντζαρίδου)
Μικρά Αγγλία (Γιούλα Ζωιοπούλου)
Miss Violence (Δέσποινα Χειμώνα)

Βραβείο Ηχου
Ο Εχθρός μου (Στέφανος Ευθυμίου, Τσε Πανουσόπουλος, Γιώργος Μικρογιαννάκης)
Μικρά Αγγλία (Στέφανος Ευθυμίου, Κώστας Βαρυμποπιώτης, Τάκης Γιαννόπουλος)
September (Ντίνος Κίττου, Γιώργος Μικρογιαννάκης)

Βραβείο Μακιγιάζ
Ο Εχθρός μου (Δήμητρα Γιατράκου)
Μικρά Αγγλία (Εύη Ζαφειροπούλου)
Miss Violence (Ιωάννα Συμεωνίδη, Μαίρη Σταυρακάκη)

Βραβείο Ειδικών Εφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας
Από τη Γη στη Σελήνη (Αγγελος Σπάρταλης)
Μικρά Αγγλία (Αντώνης Κοτζιάς, Αντώνης Νικολάου)
Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος (Κωστής Αντωνίνης, Βαγγέλης Παπαευαγγελίου)