Movies Ltd

Πρόκειται για την ένατη μεγάλου μήκους δημιουργία, του Rachid Bouchareb, ενός εκ των πλέον διάσημων βορειοαφρικάνων σκηνοθετών, που μετά την εξαιρετική διαδρομή του στην γαλλική κινηματογραφία, δοκιμάζει από εδώ και δύο περίπου δύο χρόνια την τύχη του και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού (με το Just Like A Woman). Τίτλος της καινούργιας του ταινίας, που βρίσκεται μεταξύ των διαγωνιζομένων για την βαρύτιμη Χρυσή Άρκτο του φεστιβάλ Βερολίνου, Two Men In Town και διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου πέριξ των συνόρων που χωρίζουν τις ΗΠΑ από το Μεξικό, τόπος που καθημερινά γίνεται ο τάφος επίδοξων μεταναστών από τον φτωχό Νότο προς τον ελπιδοφόρο Βορρά, που χάνουν την ζωή τους στις καυτές εκτάσεις της αφιλόξενης ερήμου. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, ένας πρώην κατάδικος που εξέτισε ποινή κάθειρξης 18 ετών για ανθρωποκτονία και πλέον με την συντροφιά της Μεξικάνας αγαπημένης του, αλλά και την στήριξη της νέας του θρησκείας, του Ισλαμισμού, που μόλις έχει σπαστεί, θα επιχειρήσει να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή σε κωμόπολη της μεθορίου. Για κακή του τύχη ο Σερίφης της περιοχής όμως, γνωρίζει το καλά κρυμμένο παρελθόν του πρώην βαρυποινίτη και θα κάνει ότι περνά από το χέρι του, παρόλες τις προσπάθειες για το αντίθετο της καλοσυνάτης υπεύθυνης αναστολών, να τον στείλει και πάλι στο σωφρονιστικό ίδρυμα. Η ταινία όπως ομολογεί και ο ίδιος ο δημιουργός της είναι μια ελεύθερη διασκευή της εκπληκτικής δραματικής ταινίας του Jose Giovanni, Deux Hommes Dans la Ville από το 1973 με τον Delon και τον Gabin στους βασικούς ρόλους: "Επιθυμούσα από καιρό να διασκευάσω αυτή την δυνατή ιστορία πέριξ των δυσπρόσιτων μεξικάνικων συνόρων. Στην έρευνα που πραγματοποίησα συγγράφωντας το σενάριο, γνώρισα πολλούς ντόπιους αστυνομικούς, που έχουν ευαισθητοποιηθεί από το δράμα που βιώνουν οι μετανάστες. Ταυτόχρονα όμως, εκτός από την βία που συντελείται στο πρόσωπο των φυγάδων, υπάρχει ακόμη μια που υπεύθυνος για τα δεινά που προκαλεί είναι ο ίδιος ο Νόμος και οι συνέπειες του, όταν πέφτει στα χέρια απάνθρωπων εκπροσώπων του."

Η πρώτη από τις τέσσερις ταινίες που εκπροσωπούν την διοργανώτρια Γερμανία, στο διαγωνιστικό κομμάτι της Μπερλινάλε, προβλήθηκε σήμερα δεύτερη μέρα της 64ης διοργάνωσης του κορυφαίου κινηματογραφικού θεσμού. Τίτλος του φιλμ Jack σε σκηνοθεσία του 44χρονου Edward Berger και πρόκειται για ένα καθαρόαιμο κοινωνικό δράμα, που εκτυλίσσεται εξ ολοκλήρου στην Γερμανική πρωτεύουσα, έχοντας στο επίκεντρο του ένα εντεκάχρονο αγόρι, τον Τζακ της μαρκίζας. Εγκαταλελειμμένος σε άσυλο από την ανύπαντρη και πάμφτωχη μητέρα του, που δεν έχει ούτε την δύναμη ούτε το σθένος να τον μεγαλώσει, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του, Μάνουελ, ο πιτσιρίκος θα καταφέρει να το σκάσει και συντροφιά με τον μικρούλη που παίρνει υπό την προστασία του, θα αναζητήσουν μέσα στους σκοτεινούς και γεμάτους κινδύνους δρόμους της νυχτερινής μεγαλούπολης, την αδύναμη μάνα. "Δεν πρόκειται για μια ιστορία που συμβαίνει κάθε μέρα, είναι όμως μια πραγματικότητα που μπορεί να συναντήσει κανείς σε κάθε πολιτισμένη δυτική κοινωνία" εξομολογείται ο δημιουργός στα πλαίσια της καθιερωμένης συνέντευξης τύπου.

Πάει καιρός από την εποχή που είχε ακουστεί το όνομα του Barry Levinson, ως του σκηνοθέτη που θα έφερε εις πέρας το πλάνο της κινηματογραφικής μεταφοράς της ζωής του Βοστονέζου γκάνγκστερ Γουάτι Μπάλγκερ, έχοντας στο πλάι του τον σούπερ αστέρα Johnny Depp. Το συγκεκριμένο πρότζεκτ με τον τίτλο Black Mass, δεν ευδοκίμησε τότε, αλλά τον τελευταίο καιρό ολοένα και περιστρεφόταν γύρω από την πιθανότητα να αναλάβει τα ηνία του ο Scott Cooper δημιουργός του Out Of The Furnace και του Crazy Heart. Εντέλει σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, ο Cooper θα πάρει τελικά το χρίσμα από την παραγωγό Universal, έχοντας στον πρωταγωνιστικό ρόλο τον babyface, που επιστρέφει αρπάζοντας ξανά το μυδράλιο μετά από το αποτυχημένο σε όλους τους τομείς Public Enemies. Και μάλιστα θα έχει απέναντι του ένα παρόμοιας σταρικής λάμψης αντίπαλο δέος, υποδυόμενο τον πράκτορα του FBI που βρίσκεται διαρκώς στο κατόπι του Τζον Κόννολυ, τον οποίο θα ερμηνεύσει όπως όλα δείχνουν ο χαρισματικός Tom Hardy. Σαφώς και η πιθανότητα συνεύρεσης των δύο δημοφιλών ηθοποιών εκτοξεύει στα ύψη την δυναμική του φιλμ, που ακόμη δεν έχει πάρει διανομή στις ΗΠΑ, αν και κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να αργήσει στην ανάγνωση και μόνο των δύο βασικών ονομάτων που ηγούνται του καστ.

Μπορεί στα μέρη μας να αγνοήθηκε παντελώς, το Kill List όμως διεθνώς αποτέλεσε μια από τις πιο καλογραμμένες και άρτιες δημιουργίες της τελευταίας τριετίας, γεγονός που κατέστησε τον σκηνοθέτη του Ben Wheatley, ως ένα από τα πλέον περιζήτητα ονόματα. Η καινούργια ταινία του χαρισματικού ντιρέκτορα (Sightseers, A Field In England) φέρει τον τίτλο High Rise και βασίζεται στην ομώνυμη πολυδιαβασμένη νουβέλα του J.G.Ballard, συγγραφέα που έργα του έχουν αποτελέσει τον θεματικό άξονα ταινιών όπως το Crash του Cronenberg και το Empire Of The Sun του Spielberg. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία θα κρατήσει ο ταχύτατα ανερχόμενος Tom Hiddlestone, που εδώ θα υποδυθεί τον Ρόμπερτ Λάνγκ, έναν πολυδιαφημισμένο νεαρό Βρετανό γιατρό, που πέφτοντας θύμα των ορέξεων ενός δαιμόνιου αρχιτέκτονα, θα εγκλωβιστεί στις διαστρωματώσεις ενός πυκνοκατοικημένου μοντέρνου νεόκτιστου πολυόροφου κτιρίου του Λονδίνου. Τα γυρίσματα του φιλμ, που το σενάριο του υπογράφει η Amy Jump, αναμένεται να ξεκινήσουν στα μέσα της χρονιάς στην Μεγάλη Βρετανία, αν βρεθεί ο κατάλληλος χρηματοδότης του πρότζεκτ, που αναζητείται στο μάρκετ του φεστιβάλ του Βερολίνου.

Εδώ και περίπου έξη μήνες η παραγωγή της νέας ταινίας του εξαιρετικού Αυστραλού σκηνοθέτη John Hillcoat, Triple Nine βρίσκεται στην διαδικασία της σύστασης του καστ, έχοντας καταφέρει να αποσπάσει την θετική απάντηση μόνο του Chiwetel Ejiofor, που θα κρατήσει τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο. Μέσα σε λίγες ώρες και με ταχύτατες διαδικασίες, η ερμηνευτική ομάδα σχεδόν συμπληρώθηκε, αρχής γενομένης από την female lead του έργου, Kate Winslet, που αναμένεται να υποδυθεί την αξιωματούχο των αστυνομικών δυνάμεων του Λος Άντζελες. Πόλης που δρα μια πανέξυπνων μεθόδων συμμορία, που προκειμένου να αποπροσανατολίσει την προσοχή των Αρχών από το επόμενο σχέδιο ληστείας που τα μέλη της έχουν εκπονήσει, θα οδηγηθεί στην απόφαση να δολοφονήσει έναν νεαρό μπάτσο που βρίσκεται σε περιπολία. Ο τίτλος του φιλμ ουσιαστικά είναι βγαλμένος από τον κωδικό που χρησιμοποιούν οι αστυνομικοί που έχουν δεχτεί επίθεση και επιζητούν βοήθεια από τους συναδέλφους τους. Στο καστ του πιο πρόσφατου πονήματος του δημιουργού των The Road και Lawless, ήδη έχουν συμπεριληφθεί και ο αστέρας του Breaking Bad και του απερχόμενου Need For Speed, Aaron Paul, η ισραηλινή κούκλα των Fast And Furious και μελλοντική Wonder Woman, Gal Gadot, η Teresa Palmer που γνωρίσαμε στο Warm Bodies, o πάντοτε παρόν σε τέτοιου είδους αστυνομικά θρίλερ, όπως στο End Of Watch, Michael Pena και ο εκφραστικότατος Michael B. Jordan, πρωταγωνιστής του ανατριχιαστικά ρεαλιστικού Fruitvale Station.

Από τις ταινίες που ήδη έχουν ξεχωρίσει στο μάρκετ του φεστιβάλ Βερολίνου είναι η πιο πρόσφατη του δημοφιλέστατου και πολυδιάστατου Αμερικάνου σκηνοθέτη David Gordon Green, που φέρει τον τίτλο Manglehorn και που πάνω της η έχουσα τα δικαιώματα εταιρία Worldview Entertainment στηρίζει τις ελπίδες της για μια διεθνή εμπορική καριέρα. Στο επίκεντρο του στόρι, που σεναριακά επιμελείται ο Paul Logan, βρίσκεται ένας ηλικιωμένος άντρας, που συνηθισμένος, βαριεστημένος και μοναχικός βιώνει την μιζέρια της καθημερινότητας της κωμόπολης. Να ταΐσει τον μοναδικό του σύντροφο, τον αγαπημένο του γάτο, να πληρώσει το εβδομαδιαίο δάνειο του στην τράπεζα, να επισκεφτεί το ίδιο εστιατόριο που τον σερβίρει ολομόναχο κάθε μεσημέρι. Όμως πίσω από το σκυθρωπό πρόσωπο του Μανγκλχορν, κρύβεται η περσόνα ενός πρώην μεγαλο-κακοποιού και ληστή τραπεζών, που χρόνια πριν εγκατέλειψε την γυναίκα της ζωής του, προκειμένου να πετύχει το μεγάλο κόλπο.

Τον ηλικιωμένο άντρα που αναπολεί το παρελθόν και τις θετικές μα κυρίως αρνητικές του συνέπειες, υποδύεται ο θρυλικός Al Pacino, σε μια εμφάνιση που μοιάζει να του ταιριάζει γάντι και πιθανόν να τον επαναφέρει στις σπουδαίες υποκριτικές εμφανίσεις. Στο πλάι του το καστ συμπληρώνουν η Holly Hunter, ο Harmony Korine και ο Chris Messina.

Με την λαμπερή πρεμιέρα της νέας δημιουργίας του δημοφιλέστατου Wes Anderson, The Grand Budapest Hotel, άνοιξε τις πύλες της για 64η φορά, η κινηματογραφική γιορτή της Μπερλινάλε, το μεγάλο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου που λαμβάνει κάθε χρόνο χώρα στην γερμανική πρωτεύουσα. Μια ακόμη ταινία υπογεγραμμένη από τον ιδιαίτερο Αμερικάνο σκηνοθέτη, που λαμβάνει χώρα σε μια φανταστική χώρα της Ευρώπης και παρακολουθεί την δράση ενός επιπόλαιου θυρωρού ξενοδοχείου, που παίρνει στην κατοχή του έναν πανάκριβο πίνακα ζωγραφικής, καθώς μια από τις επισκέπτριες της πανσιόν σκοτώνεται. Για εκείνο που δεν είναι προετοιμασμένος ο ρεσεψιονίστ, είναι πως ο γιος της, με εκδικητικές τάσεις θα θελήσει να παγιδεύσει τον φουκαρά Γκουστάβ για τον φόνο της μητέρας του. Παρόν στην παγκόσμια πρεμιέρα του φιλμ, φυσικά ο περιζήτητος σε κάθε φεστιβάλ σκηνοθέτης, περιστοιχισμένος από σύσσωμο σχεδόν το all star καστ που συμμετέχει στην ταινία, τον Bill Murray, τον Ralph Fiennes, τον πιτσιρίκο Tony Revolori, την Saoirse Ronan, την Tilda Swinton, τον Jeff Goldblum, τον Willem Dafoe, αλλά και τον παραγωγό Jeremy Dawson.

του Jose Padilha. Με τους Joel Kinnaman, Gary Oldman, Michael Keaton, Samuel L. Jackson, Abbie Cornish, Jackie Earle Haley, Michael K. Williams, Jay Baruchel, Jennifer Ehle, Marianne Jean-Baptiste

Ο Νόμος του Μέρφυ!

του zerVo (@moviesltd)

Το νοσταλγικό ταξίδεμα στο χρόνο ξεκίνησε από νωρίς, αφού η μοίρα με έστειλε στην ίδια αίθουσα με τότε και με έκατσε σχεδόν στο ίδιο κάθισμα με 27 χρόνια πριν. Άλλες εποχές βέβαια, όταν είχες την δυνατότητα να μπεις στο σινεμά πρώτος και να βγεις τελευταίος, χορταίνοντας το φιλμάκι σου δυο τρεις φορές, περίοδοι που πονήματα σαν και εκείνο του ανατρεπτικού Verhoeven (μαζί με τα μελετημένα sci fi του Cameron) αποτελούσαν εξαίρεση, αλλά και δείγμα για το ποιο ακριβώς είναι το αύριο της φανταστικής Έβδομης Τέχνης. Το 1987 ο υπερβολικά βάναυσος - όπως είχε χαρακτηριστεί από την διαβάθμιση καταλληλότητας - ανθρωποειδής μπάτσος, προέβαλλε μέσα από τις μεταλλικές γκριζομπλέ εικόνες του ένα διόλου απίθανο μέλλον, ορίζοντας συνάμα και την επανάσταση της κίνησης στα 24 καρέ. Το αποψινό ριμέικ, που πραγματικά στέκεται με ευλάβεια μπροστά στο απίθανο ορίτζιναλ, μπορεί να τσεκάρει το νταμάκι της απαίτησης για καταιγιστική δράση, επ ουδενί δεν μπορεί να ντυθεί τον χαρακτήρα του πρωτοποριακού. Στις τρεις δεκαετίες που πέρασαν, το είπαμε, αλλάξαν πολλά...

2028. Διάσταση απόψεων χωρίζει την αμερικάνικη διοίκηση, στην απόφαση που καλείται να πάρει για το αν πρέπει ή όχι να αδειοδοτήσει τις βαρύτατα οπλισμένες, πλην δίχως το παραμικρό συναίσθημα, αστυνομικές μηχανές, ώστε να πάρουν μέρος στην μάχη ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα. Απόρριψη από την Γερουσία που κοστίζει καθημερινά εκατομμύρια δολάρια στον τεχνολογικό κολοσσό της Omnicorp που έχει ξοδέψει χρόνο και χρήμα στην μελέτη των ρομποτικών καταστολέων της βίας. Η ιδέα του εύστροφου ιδιοκτήτη της Ρέιμοντ Σέλλαρς, να τοποθετήσει ανθεκτικά και πανίσχυρα μηχανικά μέλη, σε ένα ανθρώπινο σώμα, διατηρώντας την λογική σκέψη του όντος, θα αποτελέσει πρόκληση για τον κορυφαίο επιστήμονα Ντένετ Νόρτον, που θα βάλει μπροστά το πρότζεκτ, αναζητώντας τον ιδανικό δότη.

Που μετά από έρευνα θα τον εντοπίσει στο πρόσωπο του Άλεξ Μέρφυ, τίμιου αστυνομικού του εγκληματολογικού τμήματος του Ντιτρόιτ, που σε στιγμές γαλήνης θα πέσει θύμα βομβιστικής επίθεσης, οργανωμένης από τους βουτηγμένους στην διαφθορά συναδέλφους του, διακινητών τεραστίων ποσοτήτων οπλικών συστημάτων σε τρομοκράτες. Το διαμελισμένο κορμί του Μέρφυ, θα αποτελέσει πρώτης τάξης βάση για το κτίσιμο του σούπερ αστυνόμου, που πολύ σύντομα θα παρουσιαστεί ως Σωτήρας ενώπιον του ανασφαλούς κοινού. Για εκείνο που δεν είναι προετοιμασμένος κανείς, όμως, είναι πως στην ψυχή του Ρόμποκοπ, θα υπερισχύσει η ανθρωπιά της μηχανής, οδηγώντας τον να ζητήσει εκδίκηση στα πρόσωπα εκείνων που του κατέστρεψαν την ζωή.

Φυσικά για όποιον έχει παρακολουθήσει το μπλοκμπάστερ που τίγκαρε τα ταμεία της πάλαι ποτέ κραταιάς Orion, το πλοτ δεν επιφυλάσσει την παραμικρή έκπληξη, μιας και το ριμέικ βαδίζει βήμα προς βήμα πάνω στις βασικές αρχές του πρωταρχικού σεναρίου. Φυσικά από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο εισβάλλει στον νου του θεατή εκείνο το ζιζάνιο που τον προτρέπει σε συγκρίσεις του χθες με το σήμερα, στέλνοντας στην ζυγαριά τον δίχως σαφή λόγο ύπαρξης εκμοντερνισμό του μύθου, κόντρα στο άρτιο τεχνολογικά και με διαχρονική αξία πρωτότυπο.

Με αποκλίσεις κατά κύριο λόγο στο φόντο - τα άψυχα ρομπότ προς το παρόν υπέχουν ρόλο πεζοναυτών στα αραβικά πεδία των μαχών, δεν υπάρχει ουσιαστική θέση συνεργάτη (αν θυμάσαι τον ρόλο της Nancy Allen), ενώ η φαμίλια παίρνει περισσότερο χρόνο on screen, για να τονίσει το ηθικό υπόβαθρο του λειτουργού του Protect και του Serve - δεν υπάρχουν εκπλήξεις στην ίντριγκα, που κυλά δίχως ανατροπές του γνώριμου καμβά. Η δράση καλά κρατεί από την στιγμή που το τσίγκινο χέρι του Ρόμπο οπλίζεται, σε αιματοβαμμένες σεκάνς βγαλμένες από τα ποιοτικότερα πολεμικά βιντεοπαιχνίδια και σε κυνηγητά στα σοκάκια της Motorcity με μοτοσικλέτες που ξεπηδούν από το Tron. Αν κάτι περιορίζεται σημαντικά στην εκδοχή του Βραζιλιάνου Jose Padilha (διεθνώς αναγνωρισμένου από το Elite Squad, που το πνεύμα του υπάρχει διάχυτο εδώ), είναι το πρόσωπο της βίας, που κατά τι παρουσιάζεται ηπιότερο από εκείνο του δίχως όρια Ολλανδού, αλλά και η πιο διαλλακτική μορφή του Κράτους, σε σχέση με την φασιστική φόρμα που ακολουθούσε στην βερσιόν του 87'.

Μου άρεσε πολύ που άπαντες οι περιφερειακοί χαρακτήρες, όχι μόνο δόθηκαν σε γνώριμους ηθοποιούς, αλλά πιότερο που όλοι τους συντονίστηκαν σε υψηλά επίπεδα φόρμας. Και ο Sam Jackson, που εδώ εμπνευσμένα προσωποποιεί το προβοκατόρικο στυλ των μέσων επικοινωνίας και ο πάντα σπουδαίος Gary Oldman που αποδίδει έξοχα το άβουλο και εντολοδόχο μόρφωμα της επιστήμης και ο επανεμφανισθείς Michael Keaton, ντυμένος στα τζινς του ευφυή Τζομπς, ορίζουν ένα τρίπτυχο που εξάπτει την αρνητική χροιά της ματιάς του θεατή, αφήνοντας πίσω τον ουσιαστικό κακό της ίντριγκας. Όπως άλλωστε άψογα λειτουργούν και τα συμπληρωματικά πρόσωπα του στόρι, είτε με την φοβιστική μουτσούνα του Jackie Earle Haley ως tech genius, είτε με την μισοκωμική του Jay Baruchel ως προμόσιοναλ οργάνου, είτε με την κουκλίστικη της Abbie Cornish ως κυράς Μέρφυ, είτε τέλος με την συνήθως καλοκάγαθη της Jean Baptiste, ως απρόσμενα ανήθικης και βουτηγμένης στην παρανομία τσιφ.

Για πες: Άφησα τελευταίο τον Joel Kinnaman, τον Σουηδό τηλεαστέρα, που εδώ αρματώνεται τις μαύρες κατράμι λαμαρίνες, για να αποδώσει μια από τις θρυλικότερες φιγούρες της ιστορίας του action cinema. Ως απάντηση στην αγριάδα του τζειμσμποντικού Daniel Craig μπορεί να σταθεί ο Σκανδιναβός, ως αήττητος μπάτσος δεν τα πήγε και τόσο καλά, πιθανότατα φοβούμενος την ταυτοποίηση που πάντοτε ακολούθησε, οτιδήποτε κι αν έκανε τον προκάτοχο του Peter Weller. Ευτυχώς για εκείνον το κράνος κάλυψε στο μεγαλύτερο εύρος του φιλμ τα όμορφα πλην ανέκφραστα μάτια του, αφήνοντας εκτεθειμένο το σαγηνευτικό πηγούνι, που ομολογουμένως είναι αρκετό για να καταχωρηθεί ως Robocop διάδοχος. Ελπίζω μετά το θετικό overall ριμπούτ, σε ερμηνευτική του ανάταση στα λογικά επερχόμενα - εκεί κι αν ελπίζω να είναι καλύτερα από τα κάκιστα πρότερα - σίκουελς.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Φεβρουαρίου 2014 από την Feelgood

του Spike Jonze. Με τους Joaquin Phoenix, Amy Adams, Rooney Mara, Olivia Wilde, Scarlett Johansson, Chris Pratt, Matt Letscher, Portia Doubleday, Sam Jaeger, Luka Jones

Αγάπησα ένα OS1

του gaRis (@takisgaris)

Τώρα θα γράψω για σένα. Λεξούλες. Αστείες. Χαζές. Τρυφερά δοξάρια που κεντροβολάνε τα φυλλοκάρδια. Είμαστε εδώ πάνω πάνω για τόσο λίγο. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να επιτρέψω στον εαυτό μου λίγη χαρά, Χαρά μου. Συγκινούμαι. Βουρκώνω για όλες εκείνες τις ανάσες που εξατμίστηκαν, δίχως να βρουν κατάφαση δική σου. Είμαι ο Θοδωρής (Joaquin Phoenix). Εργάζομαι στο Όμορφα Χειρόγραφα Γράμματα τελεία. κομ. Χωρίζω, εκείνη είναι η Κάθριν (Rooney Mara), απορροφημένη στην άχαρη ύπαρξή της δικηγόρος, κι εγώ, τόσο μόνος. Δίνω τόση χαρά με την άδολη γραφή μου, χωρίς να περισσέψει δράμι για τη φοβισμένη καρδούλα μου. Κι αν έχω βιώσει όλα τα μεγάλα συναισθήματα που μου αναλογούσαν σε αυτή τη ζωή, ώστε τώρα ότι πρόκειται να συμβεί δε θα είναι παρά μια φθαρμένη κόπια της αλήθεια που υπήρξα;

Δεν έχω ερωτική ζωή. Δηλαδή δε ζω. Σε τηλεφωνικό sex-chat με μια άγνωστη, μου βροντοφώναξε τη στιγμή της κορύφωσης πως θέλει να την πνίξω με την ουρά μιας ψόφιας γάτας. Το blind date μου (Olivia Wilde) με ρήμαξε την ώρα των προκαταρκτικών με τα dominatrix συμπλέγματά της. Πόση γλώσσα χρειάζεται άραγε το φιλί; Ευτυχώς υπάρχει στη ζωή μου μια άλλη Diane Keaton από το Μανχάταν, η Έιμι (Amy Adams), προγραμματίστρια του meta - videogame με τον εύγλωττο τίτλο Perfect Mom. Έχει κι αυτή προβλήματα με το γάμο της. Ποιος δεν έχει; Τι είναι η Αγάπη, όταν παύει να αποτελεί τον καθρέπτη της προβολής του γούστου μας; Δεν ξέρω αν αγαπώ, ακόμη δεν είμαι σίγουρος για το αν δικαιούμαι να αγαπήσω. Φορώ το καλοτριμμαρισμένο μουστάκι μου και το παντελόνι - σόφτ ντένιμ ραμμένο ψηλά στον καβάλο (όπως όλοι) και περιδιαβαίνω το skyline του Λος Άντζελες που είναι μια Σανγκάη από τον κρεμώδη φακό του Hoyte van Hoytema, σκοντάφτοντας πάνω σε περαστικούς που κοιτούν με απλανή βλέμματα καθώς η αμέριστη ύπαρξή τους αγκυροβολείται στον έρωτα του μέλλοντός μας, του δικού μου, της πλέον επίσης διαζευγμένης Έιμυ: Του OS1.

Δεν ξέρω ποιος σε προγραμμάτισε, αν βγήκε μέσα από το Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς ή είναι ένα προσαρμοσμένο ξεφύλλισμα του Adaptation της Susan Orlean. Αν είναι o βιντεοκλιπάς πίσω από το Σαμποτάζ των Beastie Boys ή ο ΒΜΧάκιας – Scateboardερ της τρελοπαρέας του Jackass. O πρώην γαμπρός του Φ.Φ. Κόπολα ή ο παπετήαρ του Where The Wild Things Are. Ή όλα αυτά μαζί. Γιατί όλα γίνονται. Ακόμα και να αφεθώ στον ανεξερεύνητο έρωτα με ένα προηγμένης τεχνολογίας λογισμικό. Έναν HAL9000 που να αισθάνεται. Μια Siri με συνείδηση. Αυτός ο έρωτας με το απόλυτο ΙΤ girl είναι μεθύσι από αστείρευτες ποσότητες μηλίτη. Έχει καθάρια γλύκα και μια όξινη αγωνία από κάτω. Θα αντέξουμε μαζί; Δεν έχεις καν σώμα. Είμαι πεπερασμένος. Εσύ, η αυτοαποκαλούμενη Σαμάνθα (Scarlett Johansson) μια διάνοια που διερωτάται φωναχτά, διερευνώντας τις άκριες των αισθητήρων μου: “Πως νιώθεται το να είσαι ζωντανός σε αυτό το δωμάτιο αυτή τη στιγμή;"

Οι μουσικές που ακούγονται στον αριστερό μου λοβό, αυτόν που έχει πετάξει ασπίδα στον ανεπανάληπτο έρωτα Εκείνης, ξεπερνούν τους Arcade Fire, καθώς συνοψίζονται σε φθόγγους, βόγκους και ανασεμιές που μοναχά οι ταιριαστά απιδωμένες ψυχές γνωρίζουν τι θα πουν. Όσοι πίστεψαν το Gravity ως το μεγαλεπήβολο science fiction, είδαν εικόνα αλλά όχι και την ουσία Εκείνης. Όσοι άγκωσαν ομπρός στο σφυροκόπημα του ιστορικού φυλετισμού που κατάφερε το 12 Years A Slave, αγνοούν το κατακλυσμιαίο, παντελώς τωρινό μήνυμα θανάτωσης του έρωτα Εκείνης. Όσοι θάμαξαν τη σωματική ερμηνεία του γέρου Ρέντφορντ στη θάλασσα, πως θα αντισταθούν στο ξεγύμνωμα - αντίποδα της έκρηξης στο The Master του Joaquin Phoenix; Ποια θα συγκριθεί μαζί σου Scarlettίτσα μου, σε αυτό το στοιχειωτικά θηλυκό κονσέρτο για ανδρικούς αδένες όπου διέπρεψες δίχως να υπάρχεις ορατή;

Για πες: Μόλις συνειδητοποίησα πως όλα δε συνέβησαν για μένα, το Θοδωρή, κατάμονο συγγραφέα πανέμορφων ευχετήριων καρτών – μα για Εκείνη. Εκείνη που τόσα εκατομμύρια ανδρών θα περάσουν από δω πάνω χωρίς τη μέθεξή σου. Δε θέλω να πάψω να κλαίω για Εκείνη. Ευχαριστώ τον Spike Jonze, τον Adam Spiegel, τον Κλέφτη της Ορχιδέας, τον εκσκαφέα του βυθού μου, για το δώρο που μου έκανε. Εκείνη. Έστω κι αν στο τέλος με αφήνει να ζήσω. Χωρίς Εκείνη. Που μου έμαθε πως η Αγάπη είναι Ιδέα. Ανατριχίλα αγκαλιάς που γραπώνει τη ραχοκοκαλιά όπως η μαία το βρέφος για να το φέρει σε ένα κόσμο που την Αγάπη τη θεωρεί μόνο Ανάγκη. Που πνίγει την Αγάπη βάζοντας κάγκελα στην προσωπικότητα. Δεν είχα μάθει να αγαπώ μέχρι που γνώρισα Εκείνη. Και μέσα στον συγκλονισμό μου, είμαι εντέλει περήφανος που υπήρξα, όσο το άντεξε η χθόνια φύση μου, ο άντρας που σημάδεψε Εκείνη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Φεβρουαρίου 2014 από την Audiovisual

της Μαρίας Ντούζα. Με τους Μυρτώ Αλικάκη, Ηλία Λογοθέτη, Mirjana Karanovic, Νίκο Ορφανό, Ίριδα Μίττα, Έλενα Ηλέκτρα Κουλέτση, Μελίνα Λιάλιου

Γεια σας οι όρκοι οι παντοτινοί

του zerVo (@moviesltd)

Θέμα ταμπού, που ελάχιστοι επιθυμούν να επαναφέρουν στην μνήμη και ακόμη πιο λίγοι θέλουν να ξύσουν το κάπαλο της πληγής που είχε ανοίξει. Γιατί μπορεί σε μέρες δύσκολες, αβάσταχτες για την διατήρηση της ακεραιότητας και την συνοχής του έθνους, ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος να πήρε την απόφαση ύψιστης ευθύνης, της σωτηρίας χιλιάδων παιδικών ψυχών από τα δεινά μιας μισογκρεμισμένης χώρας, στέλνοντας τα σε ξένες κοινωνίας, φημισμένες για την οργάνωση, την επιμέλεια και τον τρόπο ανάπτυξης τους, δεν παύει όμως αυτή η διαδικασία διάσωσης, να προϋπέθετε την βίαιη διάλυση των σχέσεων, με τις εστίες, τις φαμίλιες τους. Περιπτώσεις που, όπως λένε, ο χρόνος ο καλύτερος γιατρός θα έγιανε στο πέρασμα του, όλα εκείνα τα παιδιά του εμφυλίου, που ταξίδεψαν προς την λύτρωση, όμως, ποτέ δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν, ακόμη κι αν έφυγαν μακριά από τούτο δω το ρημάδι, που ο ένας μαχαίρωνε τον άλλο, έτσι για δεν του άρεσαν οι σκέψεις του. Καλή ώρα...

Επιτυχημένη καρδιολόγος σε κλινική του Λονδίνου είναι η Ελένη Καραπάνου, μια έμπειρη επιστήμονας, που έχει πάρει την απόφαση εδώ και χρόνια να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της, κτίζοντας οικογένεια και μέλλον στην βρετανική πρωτεύουσα, αποκόπτοντας οποιαδήποτε σχέση την συνδέει με την Ελλάδα και με τον ιδιότροπο μοναχικό της πατέρα, εδώ και πολλές τετραετίες δήμαρχο σε κωμόπολη της περιφέρειας. Η αναστάτωση που θα προκαλέσει η ασταθής επαγγελματική κατάσταση του (Εγγλέζου) συζύγου της και η αναζήτηση από εκείνον καινούργιας εργασιακής σχέσης στην μακρινή Ανατολή, θα οδηγήσει την γιατρό, στην απόφαση να περάσει λίγες ημέρες ξεκούρασης, συντροφιά με την μικρή της κόρη, στο πατρικό της σπίτι, πίσω στην πατρίδα.

Πέρα από τις αναμνήσεις της απώλειας της μάνας, που έχασε σε πολύ μικρή ηλικία, που θα ξυπνήσει ο γυρισμός της στο θεόρατο αρχοντικό, αλλά και των παγερών συναισθημάτων που θα νιώσει ξανά στο αντίκρυ του απόμακρου πατέρα της, η Ελένη θα βρεθεί μπροστά σε μια μυστηριώδη έκπληξη. Μια αινιγματική γυναίκα, η Νίνα, Σέρβα από το Γιουγκοσλαβικό Βελιγράδι, εδώ και μερικούς μήνες, κατοικεί μαζί με την εντεκάχρονη θυγατέρα της στο αγρόκτημα, με την ιδιότητα της οικονόμου / καμαριέρας του ηλικιωμένου πατρός, που το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζει - εκτός από τις βολές των συγχωριανών, για την απόφαση του να μετατρέψει το οίκημα του σε΄ίδρυμα, αντί να το δωρίσει στην Κοινότητα - έντονα προβλήματα υγείας. Η αποκάλυψη της πραγματικής ταυτότητας της Νίνα, θα επιφέρει μια επιπλέον αναστάτωση στην ήδη συννεφιασμένη πραγματικότητα της προβληματισμένης ψυχικά Ελένης.

Πληροφορία - κλειδί για την εξέλιξη της ιστορίας, το γεγονός πως ο πατήρ Κυριακός, ο αγαπητός μέχρι πρότινος στην ομήγυρη του, χάρη στην δίκαιη μέθοδο διαχείρισης των κοινών της, για κοντά δύο δεκαετίες, έζησε μακριά από τον τόπο του, τους δικούς του ανθρώπους, όντας παιδί που μεγάλωσε σε χώρα ασφαλή, μακριά από τις φλόγες του εμφυλίου. Ξεριζωμός, που γίνεται αιτία να φωτογραφηθούν ταυτόχρονα οι ιστορίες των δύο γυναικών που τον περιβάλλουν, που λίγο έως πολύ έχουν βιώσει πανομοιότυπες καταστάσεις στο μεγάλωμα τους. Η σκηνοθέτις με ευαισθησία και πάρα πολύ μεγάλη προσοχή, προσεγγίζει ένα ζήτημα πολλαπλής ανάγνωσης, θέτοντας στο στο φόντο, δίπλα στον λαογραφικά ζωγραφισμένο με τις ομορφιές της Ελλάδας καμβά που ορίζει το φυσικό σκηνικό της ταινίας. Το βλέμμα της Μαρίας Ντούζα παλεύει να σταθεί σε μια ισορροπία πάνω στα ιστορικά συμβάντα, με ουδετερότητα στο γεγονός, αποφασίζοντας να μην κρίνει αν η πράξη τότε, ήταν σωστή ή λάθος. Στο πόνημα της όμως, προβάλλει τις συνέπειες του ταξιδιού των ανηλίκων στην ευρωπαϊκή Ανατολή το 1948, ελαφρώς περισσότερο τις αρνητικές - διάλυση σχέσεων, δεσμών, ξενιτιά, νόστος - και λιγότερο τις θετικές, όπως η αλάνθαστη πολιτική δικαιοσύνης που ακολουθεί ο τοπικός Άρχοντας, αποτέλεσμα των ηθικών ιδεών Αρχής και Τάξης που διδάχτηκε στις παραδουνάβιες πολιτείες.

Για πες: Είναι ευτύχημα για το Το Δέντρο και Η Κούνια - σαφής και άμεσος ο συμβολισμός, της ρίζας, του κλαδιού και του παιχνιδιού που στηρίζει και όλοι μεγαλώσαμε μαζί του - που στις εικόνες του συμμετέχουν δύο τεράστιας εμβέλειας ερμηνευτές. Τόσο ο βετεράνος, Λευκαδίτης Ηλίας Λογοθέτης, ως αποφασιστικός, αυστηρός μα πάντα τίμιος λίντερ (φαμιλιάρης ή προεστός) όσο και η διασημότερη ηθοποιός των ημερών μας, προερχόμενη από τα μέρη του ποταμού Σάβα, Mirjana Karanovic (Underground, Here And There) παίζουν τους ρόλους τους στα δάκτυλα και δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης τους. Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως και με την - σαφώς πολύ χαμηλότερης εμπειρίας - Μυρτώ Αλικάκη, που θα έπρεπε να είναι πολύ πιο πειστική, δυναμική, ίσως και ηγετική στις εκφράσεις της, προκειμένου να αναδείξει τον πιο καταλυτικό (και αβανταδόρικο) ρόλο του σεναρίου. Υποκριτική ανισότητα που στοιχίζει στο συνολικό πόνημα, στερώντας του το απαιτούμενο νεύρο πρώτου ρόλου στην μεγαλύτερη του διάρκεια, μα που εντέλει αφήνει μια γλυκιά γεύση αξιοπρέπειας, χάρη στο ανθρώπινο και συγκινητικό του φινάλε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Φεβρουαρίου 2014 από την Strada

του Justin Chadwick. Με τους Idris Elba, Naomie Harris, Tony Kgoroge, Terry Pheto

Mandela Day (1918-2013)

του gaRis (@takisgaris)

95 χρόνια είναι λίγα για έναν Θρύλο. Βλέποντας στο TIFF13 το biopic για την εξίσου μεγάλη ιστορική προσωπικότητα με τον Μαχάτμα Γκάντι, δε μπόρεσα να αποφύγω εξαιρετικά οδυνηρές σκέψεις για τη χώρα μου, η οποία χρειάζεται τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε έναν ηγέτη του διαμετρήματος του Τάτα (Πατέρα). Άλλωστε η Ιστορία πραγματοποιεί αέναους κύκλους, περιδιαβαίνοντας χειμαζόμενους, υποδουλωμένους, διαιρεμένους λαούς ψάχνοντας με το φανάρι εκείνες τις χαρισματικές προσωπικότητες που θα προβάλλουν Αντίσταση. Γιατί δεν υφίσταται η Ελευθερία ουδέ ως υψηλή έννοια, μηδέ ως πολιτικό πρακτέο, ούτε ως κοινωνική κατάκτηση δίχως Αγώνα. Θεωρώ απίθανο να μην ξέρεις τίποτε για τον ακτιβιστή δικηγόρο του Γιοχάνεςμπεργκ που οργάνωσε το Εθνικό Αφρικανικό Κογκρέσο ενάντια στο νοτιοαφρικανικό Απάρτχάιντ. Που παρέμεινε έγκλειστος για περισσότερα από 25 χρόνια μετά τη σύλληψή του στα 1962 για ενέργειες ανατρεπτικές του αποικιοκρατικού ρατσιστικού καθεστώτος της Νοτίου Αφρικής.

Μπαίνοντας χθες στην ελληνική τουιτόσφαιρα αηδίασα με τα εμετικά λογοπαίγνια στο άκουσμα της είδησης του αναμενόμενου θανάτου του. Ο Ηγέτης είναι καθρέφτισμα του Λαού που τον γεννά. Ο ελληνικός λαός είναι αντάξιος των ηγετών του. Τίποτε άλλο. Ο Νέλσον Μαντέλα, κατά περίσταση μποξέρ και τρομοκράτης βομβιστής, πέρασε από την ένοπλη πάλη για να καταλήξει στην υπέρτατη κίνηση συμφιλίωσης, κατά την πενταετία 1994 - 1999 όπου προήδρευσε, καταργώντας κάθε φυλετική διάκριση, κατ’ ουσίαν προστατεύοντας τη ράτσα των δημίων του. Το βραβείο Νόμπελ προ 20ετίας, η ενεργή του ανάμειξη στον αγώνα ενάντια στο HIV/AIDS που εξακολουθεί να μαστίζει τη Μαύρη Ήπειρο είναι το δικό του legacy, η προσωπική του σφραγίδα σε έναν κόσμο που μοιάζει αιώνια καταδικασμένος να καίγεται στη χοάνη του άκρατου, πλέον ισοπεδωτικά απάνθρωπου Καπιταλισμού.

Η ειρωνεία είναι πως για ακόμη μια βολά μετά το πολυοσκαρούχο Gandhi (1982) του Sir Richard Attenborough καλείται ένας ακόμη Βρετανός, ο ημι-άγνωστος σκηνοηθοποιός Justin Chadwick (The Other Boleyn Girl, 2008) για να θωπεύσει τη συλλογική σαξονική ενοχή με ένα πλούσιο σε λεκτικά πυροτεχνήματα θέαμα (με την πένα του σεναριογράφου των Les Misérables, William Nicholson) αλλά πενιχρό σε πολιτική ανάλυση και ιστορική εμβρίθεια χρονικό του ζεύγους Νέλσον – Γουίνυ Μαντέλα, δεύτερης και καθοριστικής συζύγου του Ματίμπα. Τολμώ να υποστηρίξω ότι ο χαρακτήρας της Γουίνυ, εντυπωσιακά υποδυόμενος από τη δονούμενη Naomie Harris (Skyfall) δεσπόζει ως ο πλέον σύνθετος, επικίνδυνα ισορροπώντας μεταξύ του επαναστατικού αγώνα και του μένους της εκδίκησης κατά του λευκού δυνάστη. Όσο για το θέμα της μοιχείας της που ήταν η αφορμή του διαζυγίου, ο Chadwick φροντίζει νωρίς-νωρίς να ξεκαθαρίσει πόσο μπερμπάντης ήταν ο ίδιος ο Νέλσον, ώστε να κρατήσει το ίσο.

Για πες: Πλήρως αναμενόμενα ο κινητήριος μοχλός εξιστόρησης μιας τόσο λάρτζερ-δαν-λάιφ περσόνας είναι ο επιβλητικής κορμοστασιάς Idris Elba (Prometheus, Thor 2) που ηλεκτρίζει την οθόνη παρότι δεν επιτυγχάνει την ταυτοπροσωπία του οσκαρικής μνείας Morgan Freeman στο Invictus. Μολαταύτα δε λείπουν οι στιγμές που το χέρι ψάχνει μηχανικά για χαρτομάντηλο, όπως όταν του απαγορεύεται καθόσον είναι στη φυλακή να παραστεί στην κηδεία ενός από τους γιους του. Το Mandela: Long Way To Freedom είναι μια τηλεταινία ραφιναρισμένη που βρήκε κατά λάθος την έξοδο στη μεγάλη οθόνη όπου ο αρχικά προταθείς για τη σκηνοθετική καρέκλα Tom Hooper να ήταν μια μεγαλύτερου κύρους επιλογή. Από την άλλη, δεν έχει υπάρξει καταλληλότερο τάιμινγκ στην ιστορία του σινεμά για να αποδοθεί ταυτόχρονα με την απώλειά του, ένας παγκόσμιος ήρωας-σύμβολο του ό,τι μας ανεβάζει ως ανθρώπινο είδος στην κορυφή της ζωικής κλίμακας: Η αυτοθυσία στον αγώνα για τη Λευτεριά.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Φεβρουαρίου 2014 από την Village

του Ken Scott. Με τους Vince Vaughn, Chris Pratt, Cobie Smulders, Andrzej Blumenfeld, Simon Delaney, Bobby Moynihan, Dave Patten, Adam Chanler-Berat, Britt Robertson, Jack Reynor

Τώρα και στα Αγγλικά...

του zerVo (@moviesltd)

Σύμφωνοι, το παραδέχτηκε όλος ο σινεφίλ κόσμος ως ευφυές σενάριο, σύσσωμη η γαλλόφωνη καναδέζικη κοινότητα το τίμησε με το εισιτήριο της και έχει εδραιωθεί ως μια από τις πλέον πετυχημένες εμπορικά μετα-μιλένιουμ στιγμές, που φτιάχτηκαν πέρα από τα βόρεια σύνορα των ΗΠΑ. Αυτή η ματαιόδοξη πρεμούρα το θέμα να ξαναφιλμαριστεί πλάνο το πλάνο και ίντσα την ίντσα, όχι στα φραντσέζικα, μα στα εγγλέζικα, για να πλασαριστεί πιο άνετα και στην διεθνή αγορά δεν την πολυκατάλαβα. Μπορεί να μιλάμε βλέπεις για μια έξυπνη έμπνευση, δεν αποτέλεσε δα ο Daddy Cool και την απόλυτη κομεντί της χρονιάς. Πάμε λοιπόν να τα ξαναπούμε ένα χεράκι...

Το όνομα του είναι Ντέιβιντ Βόζνιακ. Σαραντάρης, ανέμελος, ανύπαντρος με τάσεις γεροντοκόρου, παρότι διατηρεί πολυετή σχέση με αστυνομικίνα της πόλης, όχι ιδιαίτερα ορεξάτος για δουλειά, στοιχείο που βρίσκει αντίθετη όλη του την φαμίλια, που ξημεροβραδιάζεται στο πετυχημένο οικογενειακό σούπερ μάρκετ κρεάτων. Εξού και η τοποθέτηση του σε θέση περιορισμένης ευθύνης, ως διανομέα του εμπορεύματος, άσχετα αν κι ακόμη σε αυτόν τον τομέα τα κάνει διαρκώς θάλασσα. Για τον Ντέιβιντ δεν υπάρχουν ούτε για αστείο οι λέξεις προγραμματισμός και συνέπεια, αφού χρωστά παντού και στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται ελπίδα εξόδου από την παλιμπαιδίζουσα συμπεριφορά του.

Μέχρι την στιγμή που θα δεχτεί την αναπάντεχη επίσκεψη ενός μυστηριώδη άντρα, που θα τον πληροφορήσει πως αφού μια φορά κι έναν καιρό, στα νιάτα του, είχε υπάρξει ενεργότατος δωρητής σπέρματος, είναι ο βιολογικός πατέρας 533 παιδιών, τα 142 εκ των οποίων έχουν κινήσει διαδικασίες για να εντοπίσουν ποιος ακριβώς κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο Στάρμπακ του δότη. Κι ενώ αρχικά η απόγνωση φάνηκε να συννεφιάζει την καθημερινότητα του δεδηλωμένου μπάτσελορ, που εδώ δεν μπορεί να αντέξει το μαντάτο της εγκυμοσύνης της μνηστής του, πόσο μάλλον την ύπαρξη μισής χιλιάδας δικών του παιδιών, γνωρίζοντας ινκόγκνιτο ένα προς ένα τα τέκνα του, θα κατανόησει την ανεκτίμητη αξία της πατρότητας.

Έχει την πλάκα της η ιστορία που εμπνεύστηκε ο Καναδέζος Ken Scott, έχει τα χαρίσματα της, μια ζεστασιά, μια ανθρωπιά, μια ικανότητα να δημιουργεί ευχάριστη διάθεση ακόμη και στις πιο δραματικές στιγμές της, αφού βλέπεις ανάμεσα σε τόσα τζιέρια, υπάρχουν και κάποια που ζορίζονται εκ των πραγμάτων. Η προσθήκη ενός διάσημου αστέρα στην θέση του Ταύρου, που έβγαζε το χαρτζιλίκι του ως φοιτητής μπαινοβγαίνοντας την γενετική κλινική, όπως ο Vince Vaughn, τονίζει κάπως το ενδιαφέρον εκείνου που έχει αναγνώσει και την γαλλόφωνη βερσιόν, ενώ ουδέποτε προκαλεί αρνητικό συναίσθημα σε εκείνον που διαβάζει το στόρι για πρώτη φορά. Άσε που ως ακριβότερη συγκριτικά, η εκδοχή της Dreamworks, έχει και την ικανότητα να διανθίσει το κάδρο με ένα γνώριμο σάουντρακ - το μεγάλο μείον του ορίτζιναλ - που περιλαμβάνει από T Rex και AC DC μέχρι Eels και Black Box.

Για πες: Σίγουρα θα περάσει καλύτερα εκείνος που δεν γνωρίζει το παραμικρό για τις γονικές περιπέτειες του Starbuck, από εκείνον που παντελώς βαριεστημένα θα ξαναζήσει σε deja vu την πανομοιότυπη επανάληψη. Που εφόσον μιλάμε για καλλιτεχνικά πονήμα και όχι εμπορικές αρπαχτές, καλό θα είναι στο μέλλον να αποφεύγονται, όταν ειδικά δεν έχουν τίποτα απολύτως καινούργιο να πουν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Φεβρουαρίου 2014 από την Odeon