Movies Ltd

Είναι γνωστό στους περισσότερους σινεφίλ, πως ο κωμικός Adam Sandler, έχει στηρίξει την επιτυχημένη - στην χώρα του κατά βάση - καριέρα του, υποδυόμενος συνήθως χαρακτήρες καρικατουρίστικους, σε ταινίες χαμηλού καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος. Κι όμως ο δημοφιλής ηθοποιός, έχει προσπαθήσει και κάποιες φορές στην πορεία του να ασχοληθεί και με πιο σοβαρά πρότζεκτς και το αποτέλεσμα - στα Punch Drunk Love, Spanglish, Funny People ή Reign Over Me - ήταν αν μη τι άλλο αξιοπρεπές. Μια τέτοια περίπτωση εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί το The Cobbler, που σκηνοθετεί ο δημιουργός του Win Win και του The Station Agent, Thomas McCarthy, εκεί που ο Sandler κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο, του μεροκαματιάρη παπουτσή με τις ελάχιστες εμπειρίες ζωής. Ώσπου ξαφνικά, φορώντας τα παπούτσια που του έχει φέρει ένας πελάτης για επισκευή, θα αντιληφθεί πως ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπρος του.

Ο Adam μπορεί να είναι διάσημος ως ένας αστείος τύπος, αλλά διαθέτει μέσα του πολύ ψυχή και ξέρει να χειρίζεται τα επίπεδα της κωμικής ερμηνείας πάρα πολύ καλά, υποστηρίζει για εκείνον ο ντιρέκτορας του, στα πλαίσια του προμόσιον του φιλμ, που ακόμη δεν έχει πάρει διανομή στις ΗΠΑ, κάτι που υπολογίζεται να συμβεί στο δεύτερο μισό του 2014. Εκτός από τον Sandler στο καστ συμμετέχουν διάσημοι αστέρες σε ρολίστικες εμφανίσεις, όπως ο βετεράνος πια Dustin Hoffman, η Melonie Diaz, ο Method Man, η Ellen Barkin, ο Dan Stevens και ο πάντα έξοχος Steve Buscemi.

Όντας άπραγος σκηνοθετικά για περισσότερο από έναν χρόνο και με την υπόθεση του Robopocalypse να μην δείχνει να προχωρά, ο μεγάλος (και ηλικιακά πλέον, ε?) Steven Spielberg οραματίζεται το επόμενο πρότζεκτ του. Το οποίο σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες ακόμη πληροφορίες θα έχει επικό χαρακτήρα, θα φέρει τον τίτλο Montezuma και θα περιστρέφεται θεματικά γύρω από την σχέση του φυσικού ηγέτη των Αζτέκων Μοντεζούμα και τον Ισπανό θαλασσοπόρο και έποικο Ερνάντο Κορτέζ. Βάση του σεναρίου, που φυσικά θα συγγράψει ο μόνιμος συνεργάτης του The Beard, Steven Zaillian (American Gangster, Moneyball, The Girl With The Dragon Tattoo) θα αποτελέσει το διακοσίων σελίδων σκριπτ που προετοίμασε πριν από μισό περίπου αιώνα ο σεναριογράφος του Σπάρτακου (και blacklisted ως αριστερών πεποιθήσεων) Dulton Trambo, προετοιμάζοντας ένα ενδεχόμενο τότε πρότζεκτ, με πρωταγωνιστή τον Kirk Douglas. Η παραγωγή της Dreamworks, δείχνει μάλιστα να ενδιαφέρει τον σούπερ αστέρα Javier Bardem, προκειμένου να κάνει το επόμενο χολιγουντιανό του βήμα, στον ρόλο του Ίβηρα εξερευνητή, που στα 1519 εισέβαλε στα εδάφη του Μεξικό, αρχικώς με πολιτισμένο τρόπο και μη δείχνοντας τις πραγματικές επεκτατικές του διαθέσεις, κατοπινά όμως η δίψα και η απληστία για το ασήμι και τον χρυσό της περιοχής, οδήγησε την σχέση με τους Αζτέκα σε ρήξη και έναν ανηλεή αιματηρό πόλεμο.

Επιστροφή στην κωμωδία, το είδος άλλωστε που ανέδειξε το πηγαίο ταλέντο του, για τον καταπληκτικό κωμικό Steve Carrel, σε μια οικογενειακού χαρακτήρα διασκεδαστική κομεντί, που φέρει τον τίτλο μακρινάρι Alexander And The Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day. Ουσιαστικά στο επίκεντρο της ιστορίας που περιγράφει το πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα της Judith Viorst βρίσκεται ένας διαβολάκος πιτσιρικάς, μα στην κινηματογραφική του μεταφορά, τα παθήματα μιας ολόκληρης, πραγματικά πολύ κακής ημέρας, τα δέχεται ολόκληρη η φαμίλια του. Αφετηρία των δεινών θα αποτελέσει το κόλλημα μιας μαστίχας στα μαλλιά του εντεκάχρονου Αλεξάντερ, η συνέχεια όμως θα είναι απίστευτα καταστροφική τόσο για τον ίδιο, όσο και για την μητέρα, τα αδέλφια και φυσικά τον πατέρα του, που υποδύεται ο χαρισματικός αμερικάνος ηθοποιός. Την σκηνοθεσία της ταινίας υπογράφει ο Miguel Arteta γνωστός από το επίσης δικό του Cedar Rapids.

Εκτός από τον Carrel, από τις εικόνες του Alexander, παρελαύνουν κι άλλοι διάσημοι αστέρες, όπως η Jennifer Garner, η Megan Mullally, η Jennifer Coolidge, ενώ τον μπόμπιρα της μαρκίζας υποδύεται ο πρωτοεμφανιζόμενος Ed Oxen Bould. Η πρώτη φωτογραφία που διέρρευσε από το στούντιο, λίγο καιρό πριν να δει το φως της δημοσιότητας και το επίσημο τρέιλερ, είναι χαρακτηριστική του κλίματος φρενίτιδας αυτής της family comedy, που αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στις αμερικάνικες αίθουσες στις 10 Οκτωβρίου 2014, σε διανομή της 20th Century Fox.

Διασκευή του φημισμένου μιούζικαλ, που για πρώτη φορά ανέβηκε στην σκηνή του Μπροντγουέι στα 2005 και έχει τιμηθεί με βραβείο Τόνι, είναι το Jersey Boys και μάλιστα όχι από τα χέρια κάποιου τυχαίου, αλλά ολάκερου Clint Eastwood, που αποφάσισε έστω και σε προχωρημένη ηλικία να ασχοληθεί με το αγαπημένο κινηματογραφικό είδος. Στην δική του εκδοχή της μουσικής διαδρομής του συγκροτήματος που συνόδευε επί σκηνής τον θρυλικό Franki Valli, των 4 Seasons, ο βετεράνος σκηνοθέτης, επέλεξε να στηριχθεί σε πρωταγωνιστές που έχουν εμπειρία από το σανίδι, άγνωστα ονόματα κατά κύριο λόγο στους σινεφίλ, όπως είναι οι John Lloyd Young, Erich Bergen, Vincent Plazza και Michael Lomenda, που συνθέτουν το φημισμένο κουαρτέτο, με την τόσο επιτυχημένη πορεία στην δεκαετία του 60. Το πρώτο φωτογραφικό στιγμιότυπο από το πόνημα του Clint, τους απεικονίζει μάλιστα on stage, μπροστά από την θεόρατη νέον μαρκίζα, στα πρότυπα της εποχής.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ Eastwood (Mystic River, Million Dollar Baby, Gran Torino, Invictus, Hereafter, J. Edgar), ανέλαβε την διεύθυνση του φιλμ, μετά την αποπομπή του Jon Favreau από την θέση του σκηνοθέτη, όταν εκείνος ήλθε σε ρήξη με την παραγωγή και τους σεναριογράφους Rick Elice και John Logan. Η πραγματική ιστορία των Φράνκι Βάλλι, Μπομπ Γκαούντιο, Τομμυ ΝτεΒίτο και Νικ Μάσι, των παιδιών που ξεκίνησαν από το φτωχικό Νιου Τζέρσει, για να κατακτήσουν τον χώρο του πενταγράμμου, αναμένεται να φτάσει στις αίθουσες στις 20 Ιουνίου, σύμφωνα με τον προγραμματισμό της διανομής της Warner. Το τρέιλερ καταφτάνει λίαν συντόμως.

του gaRis (@takisgaris)

Αν υπάρχει μια ταινία που έχει διχάσει (κυρίως τους κριτικούς) στο φετινό TIFF, αυτή είναι αδιαμφισβήτητα το August: Osage County. Τεράστιο το hype, απέραντο κάστ (Meryl Streep, Julia Roberts, Chris Cooper, Sam Shepard., Ewan McGregor, Benedict Cumberbatch, Abigail Breslin, Margo Martindale, Juliette Lewis, Julianne Nicholson, Dermot Mulroney). Της μουρλής το πάρτι. Πουλιτζεράτο και Τονυβραβευθέν του ταλεντάτου Tracy Letts που το διασκεύασε ο ίδιος για την οθόνη. Σκηνοθετεί ο αξιολόγος ντεμπυτάν (στη σοφομορική του ταινία μετά το) The Company Men – John Wells. Σχεδόν ασθμαίνων στη (πρώτη, παγκόσμια) δημοσιογραφική προβολή μας εξομολογήθηκε πως η ταινία συναρμολογήθηκε μόλις τρεις μέρες πριν και ελπίζει να είναι όλα στη θέση τους. Αν τον έβρισκα μετά το φινάλε της θα του απαντούσα ότι η αρχική και –κυρίως- η τελική σεκάνς θέλουν δούλεμα, κάτι που εύλογα υποπτεύομαι πως θα συμβεί προ της χριστουγεννιάτικης εξόδου της οσκαρικών προδιαγραφών παραγωγής George Clooney (αυτόν που νίκησε πέρσι με το Argo – εδώ καγχάζω) από την TWC (Χάρβυ Γουάινστην και σία).

Δεν υπάρχει ταινία που να δεις τον Daniel Day Lewis (πλην της ανεπανάληπτης ερμηνείας του στο My Left Foot) που να μη νιώθεις κάθε στιγμή ότι δεν είναι η προσωπικότητά του πάνω από τον ρόλο. Ακόμη και στον περσινό Lincoln. Αυτό είναι κοπλιμάν για αυτό το υποκριτικό τέρας. Το ίδιο ισχύει για την Meryl Streep. Δεν υπάρχει ρόλος που να μην τον καταπιεί και καλά κάνει. Υπερ-θεατρικότητα; Μπορεί. Όπως όμως δεν υπάρχει ταινία που να συναγωνίζεται το υψηλό θέατρο, την αρχαία τραγωδία, τον Σέξπηαρ, τοιουτοτρόπως κουράστηκα να βλέπω σαλαμοποιημένες ερμηνείες (το δόγμα της «μαγκιάς του σκηνοθέτη»: Αυτός που πάνθ’ορά και εμείς που βολευόμαστε με όποιο πλάνο διαλέξει εκείνος). Επιζητώ να χορτάσω παίξιμο, αφήστε τη La Streep να σαρώσει το σύμπαν. Και το διαπράττει. Έχει καρκίνο στο στόμα (διπλής αυτό) και ψιλοκαράφλα από χημειοθεραπεία. Καταπίνει χάπια με τη σέσουλα, και φτύνει ασύστολα βρισίδια και ξεφτυλίκια προς ολόκληρη την οικογένεια.

Είναι η Vi (Violet Weston) μάνα τριών αδελφών (Roberts - Lewis - Nicholson) και φρέσκια χήρα του αυτοχειριασθέντος συγγραφέα Shepard. Οι λοιποί συγγενείς έρχονται στην οικογενειακή φόρμα (Οκλαχόμα) για την κηδεία και το μνημόσυνο δείπνο όπου ως μια άλλη Mary Tyrone του Long Day’s Journey Into The Night (το αριστούργημα του Γιουτζήν Ο’Νηλ) πυροβολεί αλήθειες πικρές, άσχημες, επονείδιστες. Η Barb (Julia Roberts) είναι πιο κοντά της ως χαρακτήρας, με έναν τρόπο η αγαπημένη της, αυτή την οποία επικρίνει για το ότι δεν αξιοποίησε το ταλέντο του πατέρα της. Τα ένοχα μυστικά πάνε κι έρχονται, οι μάχες συνεχίζονται κυριολεκτικά στα πατώματα, ενώ η μόνη παρουσία ηθικής και λογικής συμπυκνώνεται στην Ινδιάνα οικονόμο Johnna (Misty Upham), η παρουσία της οποίας ενοχλεί την Vi που συν τοις άλλοις έναν ρατσισμό τον έχει εύκολο. Εκεί που γίνεται λοιπόν της καραπορνάρας και ξεφεύγουμε προς την καρικατούρα, ο Wells δείχνει στωικότητα και δεν αφήνει χαρακτήρα ανοικονόμητο. Ενοχλεί η στατικότητα επιπέδου Carnage (Polanski) όσο και το αμήχανο τελείωμα που χαρίζει πόντους στην Roberts ως κέντρο βάρους της πλοκής κάτι που η Streep δεν αφήνει επουδενί να συμβεί όποτε εμφανίζεται στο πλάνο, με περούκα και γυαλιά Bob Dylan δεκαετίας ’60 και ένα ακόμα άψογο αξάν από τα μύρια που κρύβει στην υποκριτική της φαρέτρα.

Για πες: Το August: Osage County φέρνει σίγουρα τις δυο mega stars στα όσκαρ μαζί με το σενάριο, η δε προβληματικά συμβατική σκηνοθεσία του Wells καθιστά δυσχερή την υποψηφιότητα για καλύτερη ταινία. Την αλήθεια μου πάντως θα την πω: Καταδιασκέδασα με γουρουνίστικο βρυχηθμό το ξεκατίνιασμα που μπορεί να μην αγγίζει την παγερή τελειότητα του Festen, πάντως κάνει τις 2+ ώρες να φύγουν νεράκι, με τις σοκαριστικές αποκαλύψεις να πέφτουν με ρυθμό μεχικάνικης τελενοβέλας, σε μανδύα καλλιεπούς ομήγυρης book club.

του zerVo (@moviesltd)

Έχω την αίσθηση πως οτιδήποτε κινηματογραφικό σχετίζεται με την ύπαρξη των βαμπίρ - σε αντιδιαστολή με αυτή των ζόμπι, που χάρη στην κοινωνικοπολιτική τους συναναστροφή, μπορούν να συμμετέχουν κάθε τρεις και λίγο σε καινούργια, φρέσκα, ανανεωμένα, έστω και ελαφρώς κοπιαριστά σενάρια - έχει εδώ και δύο ακριβώς δεκαετίες, χάσει τον οποιονδήποτε λόγο ύπαρξης. Κατόπιν του λυρικού, ευαίσθητου, μυστικιστικού έπους του Neil Jordan, τα πάντα μου μοιάζουν τόσο ρηχά, έστω κι αν έχουν επιτύχει τον εμπορικό τους στόχο, είτε ως περιπέτειες ακατάπαυστης δράσης, είτε ως νεανικά ρομαντζάκια. Αμφότερα σε κάθε υποκατηγορία άλλωστε τα Underworld και Twilight, σάρωσαν ταμεία, χρησιμοποιώντας όμως και το αντίπαλον δέος των Λύκων, προκειμένου να ορίσουν την έννοια του πολέμου. Η ξανά μανά κατάρα της αθανασίας, η επαναλαμβανόμενη διαδικασία της δίψας, το αναγκαστικό βολτάρισμα στο σκοτάδι... Όλες αυτές οι αναγκαίες συνθήκες μου μοιάζουν με δίχως αφορμή παράταση μιας άστοχης κούρσας. Ναι, θα μου πεις, από την άλλη μεριά ο Jarmusch ορίζει ένα genre μονάχος του, πως μπορείς να τον αγνοήσεις..?

Σε εκείνον αρέσει η μοναχική και απομονωμένη ζωή. Δεν έχει παρέες, γνωστούς, φίλους - πλην ενός που τον ταλαιπωρεί - και προτιμά να μένει αγκαλιά με την μοναξιά του, στο καλά διατηρητέο, εγκαταλελειμμένο λοφτ του Ντιτρόιτ, είτε γρατσουνίζοντας κάποια από τις αμέτρητες πανάκριβες κιθάρες που έχει στην συλλογή του, είτε ρεμβάζοντας με συντροφιά τις νότες που χυμούν από τα αυλάκια των βινυλίων του. Είναι ο Άνταμ και είναι βαμπίρ. Σε Εκείνη αρέσει κάθε νύχτα να αποδρά, να ξεφεύγει από το μικρό της διαμέρισμα, άλλοτε να τριγυρνά στα πέτρινα σοκάκια κι άλλοτε να αγναντεύει το λιμάνι της Ταγγέρης, της Μπερμπέρινης πρωτεύουσας που την περιβάλλει με την γοητεία της. Είναι η Ίβ και είναι, επίσης, βαμπίρ...

Μπορεί τους δύο να χωρίζει ένας ολάκερος ωκεανός, μια απόσταση εκατοντάδων μιλίων, ο έρωτας τους όμως είναι αιώνιος. Χιλιετής! Αμφότεροι, ως αιμοσταγή δαιμόνια, σβήνουν την δίψα τους, γευόμενοι το άλικο νέκταρ που ξεχειλίζει το σφηνάκι της αγαλλίασης. Δεν επιδίδονται ποτέ όμως σε πράξεις οργής και βίας, η ευγένεια της ψυχής τους έχει διδαχτεί στο πέρασμα του χρόνου από όλες εκείνες τις τεράστιες προσωπικότητες που σχημάτισαν την ενίοτε ομήγυρη τους Η συνεύρεση τους στην ζορισμένη και ταλαιπωρημένη από τα ακατάπαυστα οικονομικά κτυπήματα Motor City δεν θα αργήσει να λάβει χώρα, την πολυπόθητη ηρεμία τους θα διαλύσει η παρουσία της μικρής αδελφής της Ίβ, ένα ζωντόβολο δρακουλάκι, που με την επιθετικότητα και την απερισκεψία του, μπορεί να θέσει τον δεσμό τους σε κίνδυνο.

Ηλεκτρονική ψυχεδέλεια, γοτθικές γραμματοσειρές, Σεξπιρικές αναφορές, μυστηριακή φόρτιση, άνυδρος ερωτισμός, οπτικοακουστική αγαλλίαση, τελικό συμπέρασμα όμως? Ποτέ του ο Jarmusch δεν υπήρξε λάτρης της θεματικής συνοχής, αντιθέτως πάντοτε στεκόταν κόντρα σε καθετί κλισεδιάρικο, όπως ακριβώς ορίζεται και η λίγων σειρών σύνοψη κάθε ταινίας. Παρόλα αυτά όμως, αντιφατικότατα, τονίζει σχεδόν σε κάθε πλάνο του το απέθαντο των αλληγορικών του χαρακτήρων, είτε με την θετική, είτε με την αρνητική γι αυτούς χροιά, αυτό κι αν ορίζει δηλαδή την απόλυτη κοινοτυπία της όποιας βαμπιρικής φιλμικής ραψωδίας. Και νά' σου τα σουβλερά δοντάκια, νά' σου τα κομμένα δαχτυλάκια που στάζουν ρέζους προκαλώντας να τα γλύψεις, νά' σου οι νάυλον κατακόκκινες φιάλες αιμοδοσίας στο ψυγείο της κλινικής, που σε μαγνητίζουν να τις στραγγίξεις. Η θλίψη της μακροζωίας, κόντρα στην ανάγκη να βγει κι αυτή η εκατονταετία. Ρομαντισμός versus υπαρξισμός...

Για πες: Επίλογος ε? Νομίζω πως πλέον για κάθε φιλμ που υπογράφει ο εκκεντρικός, από το Άκρον του Οχάιο, οτέρ, θα χρησιμοποιώ τον ίδιο επίλογο. Πόσο λάτρεψα την επιλογή του στα μουσικά θέματα, πόσο αγάπησα τα στροβιλίσματα του φακού, σε μίξη του πλατό του πικάπ, με τις ατέρμονες ξάπλες της μούσας του Tilda Swinton, πόσο γουστάρησα τις ανακατωμένες μεταμοντέρνες λήψεις των ριφ που ξεδίπλωναν τα δάκτυλα του Mike Oldfield Λόκι και blah, blah, blah... Αυτό επιθυμεί ο καλλιτέχνης, αυτό θα γίνει. Βλέπεις δεν είναι κάθε μέρα του - πραγματικά ξεχωριστού - Broken Flowers...

του zerVo (@moviesltd)

Όλη η συλλογιστική είναι λάθος. Και κάτι τέτοιο δεν το προσμένεις, ρίχνοντας μια ματιά στην ετικέτα, εκεί που αναγράφεται φαρδιά πλατιά η ταμπελίτσα του - αν μη τι άλλο έγκυρου - BBC. Είχε την ανάγκη το τοπ τηλεοπτικό κανάλι και τα επιμέρους Science πτερύγια του, να δραματοποιήσουν τα τόσο μελετημένης επιστημονικής ακρίβειας ντοκιμαντέρ γύρω από τους Δεινόσαυρους? Μάλλον όχι. Είχε την ανάγκη ο βρετανικός γίγαντας, που έχει εξαπλώσει τα δίχτυα του πια σε όλη την υφήλιο, να προσφέρει ένα επιπλέον μάθημα φυσικής ιστορίας, μετά τα αμέτρητα αριστοτεχνικά σχεδιασμένα πονήματα του David Attenborough? Φυσικά και όχι! Τότε τι? Υπήρξε έστω και μια αμυδρή ματαιοδοξία, να προστεθεί ακόμη ένας ανταγωνιστής, στην ατελείωτη κόντρα του κινηματογραφικού animation? Αυτό κι αν είναι άτοπο. Για αυτό ακριβώς ολάκερο το πόνημα Walking With Dinosaurs, από την σχεδίαση του μέχρι την παρουσίαση του, είναι εξ ολοκλήρου λανθασμένο.

Κρητιδική περίοδος, εποχή που σε κάθε μήκος και πλάτος της Γης, από τα πιο ψυχρά έως και τα θερμότερα κλίματα, επιβιώνουν οι Δεινόσαυροι. Ένα από τα είδη τους είναι και οι χορτοφάγοι Παχυρινόσαυροι, από τα πλέον αργοκίνητα, όσο και φιλήσυχα όντα, που κινούνται σε αγέλες, αναζητώντας τις ιδανικές συνθήκες διαβίωσης. Στο κοπάδι που μετακινείται προς Βορρά, ανήκει και ο νεαρός, αλλά και μικρός το δέμας Πάτσι, ένας χαρούμενος και ανέμελος δεινοσαυράκος, που από νεαρή ηλικία θα αντιληφθεί πως η φατρία του ανήκει στα πιο αδύναμα των ζωντανών, που αργά ή γρήγορα θα πέσουν στην παγίδα των πανίσχυρων δίποδων σαρκοφάγων Κερατόσαυρων που τους περιτριγυρίζουν.

Φυσικά ο τίτλος έχει παρθεί από την ομώνυμη θρυλική μίνι σειρά του 1999, που σάρωσε χάρη στην ακρίβεια της όλα τα τηλεοπτικά βραβεία, δυναμικό στοιχείο που δεν μεταφέρεται ούτε κατά διάνοια στην απόπειρα παντρειάς του εκπαιδευτικού ντοκιμαντέρ και του οικογενειακού, μετανηπιακού κινούμενου σκίτσου, που επιχειρείται εδώ. Σκηνοθετημένο από τον Barry Cook της Mulan και του Arthur Christmas και του χαρισματικού Neil Nightingale, που επιμελήθηκε από το πόστο του παραγωγού το συνταρακτικό Earth, το φιλμ δανείζεται πανέμορφα φυσικά τοπία της Νέας Ζηλανδίας και της Αλάσκας, ως φυσικό τρισδιάστατο φόντο, μπροστά στο οποίο κινούνται οι CGI ζωγραφιστοί δεινόσαυροι.

Ως εδώ όλα καλά, ακόμη και η αχρείαστη επαναλαμβανόμενη προσπάθεια ενός ακόμη μαθήματος Φυσικής Ιστορίας, αφού αν ζητούσε κάτι τέτοιο ο θεατής, πανεύκολα θα μπορούσε να ανατρέξει στα ομόσταυλα εξαιρετικά πονήματα. Το μεγάλο πρόβλημα ξεκινά στην προσθήκη σεναρίου, που απαιτεί μορφασμούς και διαλόγους από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας, ένα σκριπτ γραμμένο στο πόδι και τόσο μέτριο, που οποιαδήποτε πιθανότητα παρακολούθησης του έργου, από θεατή ηλικίας μεγαλύτερης των 10 ετών, διακόπτεται ακαριαία και αυτοστιγμεί. Φασαρία, φανφάρα, τσακωμοί, ουρλιαχτά, ένας ιπτάμενος Αλεξόρνις να παίζει τον ρόλο του αφηγητή μα και του συνδέσμου του χθες με το σήμερα, ένας πανζουρλισμός, πολύχρωμος κι εντυπωσιακός μεν, ανούσιος μέχρι τελευταίας ρανίδος δε.

Για πες: Κι είναι κρίμα κάτι που φέρει την σφραγίδα του British Broadcast να έχει μια τόσο ατυχή κατάληξη, από την στιγμή που οι Εγγλέζοι έχουν κάνει σχεδόν το παν, για να αναπαραστήσουν τεχνητά, στην θωριά μικρών και μεγάλων, με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια δύνανται, την προϊστορική εποχή και τους δεινόσαυρους, μέσα από φανταστικής ποιότητας δουλειές. Προτιμήστε τις εκείνες τις πολυβραβευμένες άφοβα και αποφύγετε την παρούσα φασαριόζικη κόπια, που εντέλει πέρα από μερικά σχήματα και αριθμούς, που δεν δικαιολογούν το επιστημονικό ύφος της παραγωγής, δεν έχει να προσφέρει τίποτα άλλο.

Είναι ο ανθρώπινος νόμος, δικαιοσύνη? Ολοκληρωτικά ανεξάρτητο και πλήρως χρηματοδοτούμενο από το κοινό, είναι το σύνθημα που συνοδεύει το σύμβολο της έναρξης, της απαρχής, του Ένα, που συνάμα ορίζει και τον τίτλο της καινούργιας ταινίας - προσωπικό στοίχημα, Alpha, του ταλαντούχου σκηνοθέτη Στάθη Αθανασίου. Έχοντας εκκινήσει τις διεργασίες του εδώ και περίπου μια διετία, με τις αρχές που διέπουν το crowdfunding (575 χρηματοδότες από όλο τον κόσμο), το φιλμ βασίζει την θεματική του στην κορυφαία των τραγωδιών και κορωνίδα της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, την Αντιγόνη του Σοφοκλέους, ενός έργου συμβολικού και τόσο διαχρονικού, ώστε όσα αφηγείται να βρίσκουν ανταπόκριση στην σύγχρονη πολιτικοοικονομική κατάσταση του τόπου μας. Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, η Άλφα, μια καταπιεσμένη και συμμορφωμένη με τους κανόνες αστή, γνωρίζεται με τον τρομοκράτη, σύμφωνα με τους νόμους της Διοίκησης, Φυγάδα. Ο κυνηγημένος άντρας θα ζητήσει καταφύγιο και προστασία από την ζορισμένη γυναίκα, με εκείνη να δυσκολεύεται να του παράσχει φοβούμενη πως η κάτω από αυστηρό έλεγχο ζωή της, θα τεθεί σε κίνδυνο. Μια εξέλιξη που θα πάρει αρνητική τροπή και για τους δύο, καθώς ο Φυγάς θα αιχμαλωτιστεί και θα εκτελεστεί, ενώ η Α θα συλληφθεί ως συνεργός του και θα οδηγηθεί στα κρατητήρια. Σε φυλακές απόμερες, βαθιά στην αγριάδα του δάσους, εκεί που οι αρχές έχουν εγκαταλείψει τους κάθε λογής καταδικασμένους, όπως καλή ώρα την Άλφα, που πρέπει να υποστεί την τιμωρία να παραμείνει σιωπηλά, δίπλα στο άψυχο σώμα του άρτι εκτελεσθέντος. Όσο η σήψη του κορμιού  του προχωρά, τόσο η τιμωρία της γυναίκας μεγαλώνει. 

Η οργάνωση της παραγωγής ανήκει στην ΒΑΚΙΣ, μια συλλογική διεπιστημονική ομάδα καλλιτεχνών, που σκοπό της έχει να εξερευνήσει καινούργιες μεθόδους καλλιτεχνικής και κοινωνικής δράσης, το σενάριο και η σκηνοθεσία στον Στάθη Αθανασίου (Dos, Μια Ιστορία Αγάπης από την Ανάποδη / 2011), με την συνδρομή του Pedro Olalla στο σκριπτ, ο σχεδιασμός της παραγωγής στον Μιχάλη Σαμιώτη, η διεύθυνση φωτογραφίας στον Μιχάλη Κλουκινα, η μουσική επένδυση στον Σταύρο Γασπαράτο, τις χορογραφίες υπογράφει η Αποστολία Παπαδαμάκη, ενώ τους βασικούς ρόλους μοιράζονται οι Σεραφίτα Γρηγοριάδου και Τάσος Κατρακύκλας. (http://www.alpha-movie.com)

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2014

Εις το όνομα του Πατρός! Γιατί ένας είναι ο πατέρας, ξέρεις εκείνος ο ριγμένος στο συναίσθημα, στην ματιά, στην καρδιά του τέκνου, από τους δύο που το έφεραν στον κόσμο, ακόμη κι αν η ταυτότητα του τον αναφέρει είτε ως μικροκακοποιό κανάγια, είτε ως τιμημένο με κάθε παράσημο ανδρείας, εθνοσωτήρα. Μικρογραφία της παγκοσμοιποιημένης μίζερης κοινωνίας είναι το λίγων κατοίκων Σκενεκτάντι της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Εκεί που παραλλήλως - όχι στην κινηματογράφηση, μα στην ζωή - κινούνται ο στιγματισμένος (όχι μόνο στο δέρμα) μηχανόβιος, που ρισκάρει τα πάντα στους κύκλους γύρω από το βαρέλι του θανάτου και ο χαμηλόβαθμος μπατσούλης εκπρόσωπος του Νόμου, που δεν βάζει τίποτα πάνω από τις ηθικές του αρχές. Όταν οι ρότες τους συναντηθούν, η διασταύρωση αυτή θα σημάνει την απαρχή της εκτόξευσης της καριέρας του ενός και τον θανάσιμο αφανισμό του άλλου. Πόιντ που δεν τυγχάνει στο φινάλε της αφήγησης, αλλά κάπου εκεί στο μέσιασμα και αναγκάζει τον νεαρό μάγο Derek Cianfrance να πάρει μια από τις πλέον δύσκολες αποφάσεις, απόσυρσης του πρωταγωνιστή του από το υπόλοιπο του έργου. Ορφανό από (τον ένα) αστέρα το The Place Beyond The Pines, ορφανό και το ένα πιτσιρίκι των μοναχά για μια στιγμή αντιμαχόμενων πατεράδων. Οι σπόνδυλοι του δράματος ουδέποτε διαταράσσονται όμως, το αριστούργημα ολοκληρώνει με ορμή την διαδρομή του, αποσπώντας με μεγαλείο την προσωπική μου κορώνα της φιλμικής χρονιάς που μόλις έκλεισε.

Η ώρα της τιμωρίας πλησιάζει. Το είπε και ο Quentin ολοκληρώνοντας με τον πλέον εμφατικό τρόπο της τριλογίας της επιστροφής από την καταπίεση, τον εξευτελισμό, την διαπόμπευση, την καταρράκωση της προσωπικότητας και της ανθρώπινης υπόστασης. Το πρώτο καμ μπακ έγινε από μια ασπροντυμένη νυφούλα, που ουδέποτε χάρηκε τους γάμους της, το δεύτερο από μια φράξια αγριεμένων παρτιζάνων, που κάποια φασίζουσα ιδεολογία αποφάσισε πως η φυλή τους είναι μισερή και ανάξια ύπαρξης, το τρίτο με το πρόσχημα του ομάζ σε ένα χαμένο, πλην λατρεμένο κινηματογραφικό είδος, βροντοφωνάζει το σύνθημα της λαϊκής εξέγερσης. Και πίστεψε με, δεν πρόκειται κανείς, μα κανείς από όσους παίζουν ζάρια στην πλάτη του λαουτζίκου να μείνει ζωντανός, αφού το ρεβόλβερ του ελεύθερου, ψυχή τε και σώματι, Django Unchained, δεν δείχνει ούτε δισταγμό, ούτε οίκτο! Ο Tarantino, επιτέλους κάνει πράξη το όνειρο του να αποτίσει φόρο τιμής στο σπαγγέτι ουέστερν και στον Sergio Corbucci, αντικαθιστώντας εδώ τον λευκό Franco Nero με τον μαύρο Jamie Foxx, βάζοντας στο πλάι του έναν κυνικό και με άγνοια κινδύνου κεφαλοκυνηγό, υποδυόμενο από τον Christophe Waltz, για να κατορθώσει το 2/2 στους ανδρικούς β' ρόλους και στέλνει στο απέναντι τον Leo DiCaprio να παίξει τον μεγιστάνα, πλεονέκτη, φιλοχρήματο γαιοκτήμονα, που πάνω του θα ξεσπάσει η οργή όλων αυτών των χρόνων υποταγμένης κατοχής. Δεύτερο Όσκαρ ορίτζιναλ σκριπτ για τον QC μια εικοσαετία περίπου, κατόπιν του Pulp...

Ούτε γιατί ζωγραφίστηκε στο πανί, όσο το δυνατόν πιο ελκυστική στο ξένο μάτι, η παραδεισένια Καρδαμύλη. Ούτε γιατί τα αστέρια του, διάλεξαν τον τόπο μας για να κάνουν την παγκόσμιο πρεμιέρα του, αγκαλιάστηκαν μαζί μας, την είδαν Έλληνες και το καταχάρηκαν. Άλλωστε κάτι διαφορετικό, από όλα τα προαναφερόμενα, μάλλον ως έκπληξη θα μπορούσε να εκληφθεί. Το τρίτο - και καλύτερο - τεμάχιο μιας από τις κορυφαίες τριλογίες στα χρονικά του σινεμά (κάποιοι λεν κι η κορυφαία) περπάτησε στην Πελοπόννησο, διασκέδασε στις πλαγιές της, χόρεψε, νοστάλγησε, τσατίστηκε, τσακώθηκε, κάπου εκεί όμως σε ένα λιμανάκι της Μεσσηνίας, με λίγη ρακί, την αισθαντική φωνή της Χαρούλας και το φεγγάρι να χαϊδεύει τον ρομαντικό ντόκο, αποφάσισε και να εξομολογηθεί την αγάπη του. Επίλογος (?) του ταξιδιού, που ξεκίνησε σε ένα Βιενέζικο τρένο και συνεχίστηκε στα πλακόστρωτα της Νοτραντάμ, λιγάκι Before Midnight, ρίχνει αυλαία με μια σεκάνς που σου λιώνει την βελοκτυπημένη καρδιά. Αντρίκεια σκηνή, για όποιον αγαπάει κι έχει το σθένος να το παραδεχτεί. Κανείς δεν ξέρει αν η Σελίν και ο Τζέσι, κάποια στιγμή σε μια σκάρτη δεκαετία από τα τώρα, θα ξαναγυρίσουν, ξυπνώντας τα φιλμικά μας όνειρα. Μόνο ο εμπνευστής, εκτελεστής και διευθύνων Richard Linlater και φυσικά οι συν αυτώ Julie Delpy και Ethan Hawke, που ήδη σκέφτονται τον τόπο που θα στήσουν το φόντο του επόμενου Before τους...

Απλά και μόνο ως επίτευγμα ολοζώντανης αναπαράστασης παρελθούσας εποχής να το δει κανείς, χάρη στην χρήση της παλιοκαιρισμένης Sony U-Matic του 70, η θέση του και πάλι θα ήταν τόσο ψηλά στην λίστα των καλύτερων. Πόσο μάλλον που το Χιλιανής προέλευσης, της χώρας που έχει επιδείξει τα τελευταία χρόνια την σημαντικότερη πρόοδο παγκοσμίως στα κινηματογραφικά δρώμενα, στέκεται με τόση ανατρεπτική θέληση, κόντρα σε ένα συμβάν που συγκλόνισε όχι μόνον την πολύπαθη αυτή λατινοαμερικάνικη γωνιά, μα ολάκερο τον κόσμο. Ο Σάχης, Βασιλεύς, Μονάρχης, Ελέω Θεού Αυτοκράτορας, Στρατηγός Πινοτσέτ τα έχει σπάσει για τα καλά με το γερακίσιο δεκανίκι του, που τον διατηρεί για χρόνια στην δικτατορική διακυβέρνηση του Σαντιάγκο. Ο λαός, μετά από δεκαετίες καταπίεσης, φόνων, βασανιστηρίων και εξοντώσεων καλείται να αποφασίσει δημοκρατικά. Ναι στον Αουγκούστο? Ή με ένα βαρύγδουπο No θα τον στείλει μια και καλή στην εξορία, αναλαμβάνοντας ξανά τα ηνία του κράτους? Που καιρός, πες, για ιδεολογία Αλιέντε? Ακόμη κι αν οι μαχητές έφτυσαν το γάλα της μάνας τους στα κρεματόρια, μια χαρά είμαστε με τον Πατερούλη στην πρωτοκαθεδρία, ποιος ο λόγος της ανατροπής της βολής. Τι μας μαθαίνει / πληροφορεί ο Pablo Larrain, ένας σκηνοθέτης που τυγχάνει διεθνούς αναγνώρισης? Πως ακόμη και ο καταπιεσμένος - καλή ώρα, να μην φέρνω ντόπια παραδείγματα - ο ραγιάς, ο εξαθλιωμένος, ο ζητιάνος, δίχως την TV διαφημιστική του προμόσιον, δεν διανοείται μονάχος να αρματωθεί, να αντιδράσει. Σώπα...