Movies Ltd

του zerVo (@moviesltd)

Έχω την αίσθηση πως οτιδήποτε κινηματογραφικό σχετίζεται με την ύπαρξη των βαμπίρ - σε αντιδιαστολή με αυτή των ζόμπι, που χάρη στην κοινωνικοπολιτική τους συναναστροφή, μπορούν να συμμετέχουν κάθε τρεις και λίγο σε καινούργια, φρέσκα, ανανεωμένα, έστω και ελαφρώς κοπιαριστά σενάρια - έχει εδώ και δύο ακριβώς δεκαετίες, χάσει τον οποιονδήποτε λόγο ύπαρξης. Κατόπιν του λυρικού, ευαίσθητου, μυστικιστικού έπους του Neil Jordan, τα πάντα μου μοιάζουν τόσο ρηχά, έστω κι αν έχουν επιτύχει τον εμπορικό τους στόχο, είτε ως περιπέτειες ακατάπαυστης δράσης, είτε ως νεανικά ρομαντζάκια. Αμφότερα σε κάθε υποκατηγορία άλλωστε τα Underworld και Twilight, σάρωσαν ταμεία, χρησιμοποιώντας όμως και το αντίπαλον δέος των Λύκων, προκειμένου να ορίσουν την έννοια του πολέμου. Η ξανά μανά κατάρα της αθανασίας, η επαναλαμβανόμενη διαδικασία της δίψας, το αναγκαστικό βολτάρισμα στο σκοτάδι... Όλες αυτές οι αναγκαίες συνθήκες μου μοιάζουν με δίχως αφορμή παράταση μιας άστοχης κούρσας. Ναι, θα μου πεις, από την άλλη μεριά ο Jarmusch ορίζει ένα genre μονάχος του, πως μπορείς να τον αγνοήσεις..?

Σε εκείνον αρέσει η μοναχική και απομονωμένη ζωή. Δεν έχει παρέες, γνωστούς, φίλους - πλην ενός που τον ταλαιπωρεί - και προτιμά να μένει αγκαλιά με την μοναξιά του, στο καλά διατηρητέο, εγκαταλελειμμένο λοφτ του Ντιτρόιτ, είτε γρατσουνίζοντας κάποια από τις αμέτρητες πανάκριβες κιθάρες που έχει στην συλλογή του, είτε ρεμβάζοντας με συντροφιά τις νότες που χυμούν από τα αυλάκια των βινυλίων του. Είναι ο Άνταμ και είναι βαμπίρ. Σε Εκείνη αρέσει κάθε νύχτα να αποδρά, να ξεφεύγει από το μικρό της διαμέρισμα, άλλοτε να τριγυρνά στα πέτρινα σοκάκια κι άλλοτε να αγναντεύει το λιμάνι της Ταγγέρης, της Μπερμπέρινης πρωτεύουσας που την περιβάλλει με την γοητεία της. Είναι η Ίβ και είναι, επίσης, βαμπίρ...

Μπορεί τους δύο να χωρίζει ένας ολάκερος ωκεανός, μια απόσταση εκατοντάδων μιλίων, ο έρωτας τους όμως είναι αιώνιος. Χιλιετής! Αμφότεροι, ως αιμοσταγή δαιμόνια, σβήνουν την δίψα τους, γευόμενοι το άλικο νέκταρ που ξεχειλίζει το σφηνάκι της αγαλλίασης. Δεν επιδίδονται ποτέ όμως σε πράξεις οργής και βίας, η ευγένεια της ψυχής τους έχει διδαχτεί στο πέρασμα του χρόνου από όλες εκείνες τις τεράστιες προσωπικότητες που σχημάτισαν την ενίοτε ομήγυρη τους Η συνεύρεση τους στην ζορισμένη και ταλαιπωρημένη από τα ακατάπαυστα οικονομικά κτυπήματα Motor City δεν θα αργήσει να λάβει χώρα, την πολυπόθητη ηρεμία τους θα διαλύσει η παρουσία της μικρής αδελφής της Ίβ, ένα ζωντόβολο δρακουλάκι, που με την επιθετικότητα και την απερισκεψία του, μπορεί να θέσει τον δεσμό τους σε κίνδυνο.

Ηλεκτρονική ψυχεδέλεια, γοτθικές γραμματοσειρές, Σεξπιρικές αναφορές, μυστηριακή φόρτιση, άνυδρος ερωτισμός, οπτικοακουστική αγαλλίαση, τελικό συμπέρασμα όμως? Ποτέ του ο Jarmusch δεν υπήρξε λάτρης της θεματικής συνοχής, αντιθέτως πάντοτε στεκόταν κόντρα σε καθετί κλισεδιάρικο, όπως ακριβώς ορίζεται και η λίγων σειρών σύνοψη κάθε ταινίας. Παρόλα αυτά όμως, αντιφατικότατα, τονίζει σχεδόν σε κάθε πλάνο του το απέθαντο των αλληγορικών του χαρακτήρων, είτε με την θετική, είτε με την αρνητική γι αυτούς χροιά, αυτό κι αν ορίζει δηλαδή την απόλυτη κοινοτυπία της όποιας βαμπιρικής φιλμικής ραψωδίας. Και νά' σου τα σουβλερά δοντάκια, νά' σου τα κομμένα δαχτυλάκια που στάζουν ρέζους προκαλώντας να τα γλύψεις, νά' σου οι νάυλον κατακόκκινες φιάλες αιμοδοσίας στο ψυγείο της κλινικής, που σε μαγνητίζουν να τις στραγγίξεις. Η θλίψη της μακροζωίας, κόντρα στην ανάγκη να βγει κι αυτή η εκατονταετία. Ρομαντισμός versus υπαρξισμός...

Για πες: Επίλογος ε? Νομίζω πως πλέον για κάθε φιλμ που υπογράφει ο εκκεντρικός, από το Άκρον του Οχάιο, οτέρ, θα χρησιμοποιώ τον ίδιο επίλογο. Πόσο λάτρεψα την επιλογή του στα μουσικά θέματα, πόσο αγάπησα τα στροβιλίσματα του φακού, σε μίξη του πλατό του πικάπ, με τις ατέρμονες ξάπλες της μούσας του Tilda Swinton, πόσο γουστάρησα τις ανακατωμένες μεταμοντέρνες λήψεις των ριφ που ξεδίπλωναν τα δάκτυλα του Mike Oldfield Λόκι και blah, blah, blah... Αυτό επιθυμεί ο καλλιτέχνης, αυτό θα γίνει. Βλέπεις δεν είναι κάθε μέρα του - πραγματικά ξεχωριστού - Broken Flowers...

του zerVo (@moviesltd)

Όλη η συλλογιστική είναι λάθος. Και κάτι τέτοιο δεν το προσμένεις, ρίχνοντας μια ματιά στην ετικέτα, εκεί που αναγράφεται φαρδιά πλατιά η ταμπελίτσα του - αν μη τι άλλο έγκυρου - BBC. Είχε την ανάγκη το τοπ τηλεοπτικό κανάλι και τα επιμέρους Science πτερύγια του, να δραματοποιήσουν τα τόσο μελετημένης επιστημονικής ακρίβειας ντοκιμαντέρ γύρω από τους Δεινόσαυρους? Μάλλον όχι. Είχε την ανάγκη ο βρετανικός γίγαντας, που έχει εξαπλώσει τα δίχτυα του πια σε όλη την υφήλιο, να προσφέρει ένα επιπλέον μάθημα φυσικής ιστορίας, μετά τα αμέτρητα αριστοτεχνικά σχεδιασμένα πονήματα του David Attenborough? Φυσικά και όχι! Τότε τι? Υπήρξε έστω και μια αμυδρή ματαιοδοξία, να προστεθεί ακόμη ένας ανταγωνιστής, στην ατελείωτη κόντρα του κινηματογραφικού animation? Αυτό κι αν είναι άτοπο. Για αυτό ακριβώς ολάκερο το πόνημα Walking With Dinosaurs, από την σχεδίαση του μέχρι την παρουσίαση του, είναι εξ ολοκλήρου λανθασμένο.

Κρητιδική περίοδος, εποχή που σε κάθε μήκος και πλάτος της Γης, από τα πιο ψυχρά έως και τα θερμότερα κλίματα, επιβιώνουν οι Δεινόσαυροι. Ένα από τα είδη τους είναι και οι χορτοφάγοι Παχυρινόσαυροι, από τα πλέον αργοκίνητα, όσο και φιλήσυχα όντα, που κινούνται σε αγέλες, αναζητώντας τις ιδανικές συνθήκες διαβίωσης. Στο κοπάδι που μετακινείται προς Βορρά, ανήκει και ο νεαρός, αλλά και μικρός το δέμας Πάτσι, ένας χαρούμενος και ανέμελος δεινοσαυράκος, που από νεαρή ηλικία θα αντιληφθεί πως η φατρία του ανήκει στα πιο αδύναμα των ζωντανών, που αργά ή γρήγορα θα πέσουν στην παγίδα των πανίσχυρων δίποδων σαρκοφάγων Κερατόσαυρων που τους περιτριγυρίζουν.

Φυσικά ο τίτλος έχει παρθεί από την ομώνυμη θρυλική μίνι σειρά του 1999, που σάρωσε χάρη στην ακρίβεια της όλα τα τηλεοπτικά βραβεία, δυναμικό στοιχείο που δεν μεταφέρεται ούτε κατά διάνοια στην απόπειρα παντρειάς του εκπαιδευτικού ντοκιμαντέρ και του οικογενειακού, μετανηπιακού κινούμενου σκίτσου, που επιχειρείται εδώ. Σκηνοθετημένο από τον Barry Cook της Mulan και του Arthur Christmas και του χαρισματικού Neil Nightingale, που επιμελήθηκε από το πόστο του παραγωγού το συνταρακτικό Earth, το φιλμ δανείζεται πανέμορφα φυσικά τοπία της Νέας Ζηλανδίας και της Αλάσκας, ως φυσικό τρισδιάστατο φόντο, μπροστά στο οποίο κινούνται οι CGI ζωγραφιστοί δεινόσαυροι.

Ως εδώ όλα καλά, ακόμη και η αχρείαστη επαναλαμβανόμενη προσπάθεια ενός ακόμη μαθήματος Φυσικής Ιστορίας, αφού αν ζητούσε κάτι τέτοιο ο θεατής, πανεύκολα θα μπορούσε να ανατρέξει στα ομόσταυλα εξαιρετικά πονήματα. Το μεγάλο πρόβλημα ξεκινά στην προσθήκη σεναρίου, που απαιτεί μορφασμούς και διαλόγους από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας, ένα σκριπτ γραμμένο στο πόδι και τόσο μέτριο, που οποιαδήποτε πιθανότητα παρακολούθησης του έργου, από θεατή ηλικίας μεγαλύτερης των 10 ετών, διακόπτεται ακαριαία και αυτοστιγμεί. Φασαρία, φανφάρα, τσακωμοί, ουρλιαχτά, ένας ιπτάμενος Αλεξόρνις να παίζει τον ρόλο του αφηγητή μα και του συνδέσμου του χθες με το σήμερα, ένας πανζουρλισμός, πολύχρωμος κι εντυπωσιακός μεν, ανούσιος μέχρι τελευταίας ρανίδος δε.

Για πες: Κι είναι κρίμα κάτι που φέρει την σφραγίδα του British Broadcast να έχει μια τόσο ατυχή κατάληξη, από την στιγμή που οι Εγγλέζοι έχουν κάνει σχεδόν το παν, για να αναπαραστήσουν τεχνητά, στην θωριά μικρών και μεγάλων, με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια δύνανται, την προϊστορική εποχή και τους δεινόσαυρους, μέσα από φανταστικής ποιότητας δουλειές. Προτιμήστε τις εκείνες τις πολυβραβευμένες άφοβα και αποφύγετε την παρούσα φασαριόζικη κόπια, που εντέλει πέρα από μερικά σχήματα και αριθμούς, που δεν δικαιολογούν το επιστημονικό ύφος της παραγωγής, δεν έχει να προσφέρει τίποτα άλλο.

Είναι ο ανθρώπινος νόμος, δικαιοσύνη? Ολοκληρωτικά ανεξάρτητο και πλήρως χρηματοδοτούμενο από το κοινό, είναι το σύνθημα που συνοδεύει το σύμβολο της έναρξης, της απαρχής, του Ένα, που συνάμα ορίζει και τον τίτλο της καινούργιας ταινίας - προσωπικό στοίχημα, Alpha, του ταλαντούχου σκηνοθέτη Στάθη Αθανασίου. Έχοντας εκκινήσει τις διεργασίες του εδώ και περίπου μια διετία, με τις αρχές που διέπουν το crowdfunding (575 χρηματοδότες από όλο τον κόσμο), το φιλμ βασίζει την θεματική του στην κορυφαία των τραγωδιών και κορωνίδα της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, την Αντιγόνη του Σοφοκλέους, ενός έργου συμβολικού και τόσο διαχρονικού, ώστε όσα αφηγείται να βρίσκουν ανταπόκριση στην σύγχρονη πολιτικοοικονομική κατάσταση του τόπου μας. Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, η Άλφα, μια καταπιεσμένη και συμμορφωμένη με τους κανόνες αστή, γνωρίζεται με τον τρομοκράτη, σύμφωνα με τους νόμους της Διοίκησης, Φυγάδα. Ο κυνηγημένος άντρας θα ζητήσει καταφύγιο και προστασία από την ζορισμένη γυναίκα, με εκείνη να δυσκολεύεται να του παράσχει φοβούμενη πως η κάτω από αυστηρό έλεγχο ζωή της, θα τεθεί σε κίνδυνο. Μια εξέλιξη που θα πάρει αρνητική τροπή και για τους δύο, καθώς ο Φυγάς θα αιχμαλωτιστεί και θα εκτελεστεί, ενώ η Α θα συλληφθεί ως συνεργός του και θα οδηγηθεί στα κρατητήρια. Σε φυλακές απόμερες, βαθιά στην αγριάδα του δάσους, εκεί που οι αρχές έχουν εγκαταλείψει τους κάθε λογής καταδικασμένους, όπως καλή ώρα την Άλφα, που πρέπει να υποστεί την τιμωρία να παραμείνει σιωπηλά, δίπλα στο άψυχο σώμα του άρτι εκτελεσθέντος. Όσο η σήψη του κορμιού  του προχωρά, τόσο η τιμωρία της γυναίκας μεγαλώνει. 

Η οργάνωση της παραγωγής ανήκει στην ΒΑΚΙΣ, μια συλλογική διεπιστημονική ομάδα καλλιτεχνών, που σκοπό της έχει να εξερευνήσει καινούργιες μεθόδους καλλιτεχνικής και κοινωνικής δράσης, το σενάριο και η σκηνοθεσία στον Στάθη Αθανασίου (Dos, Μια Ιστορία Αγάπης από την Ανάποδη / 2011), με την συνδρομή του Pedro Olalla στο σκριπτ, ο σχεδιασμός της παραγωγής στον Μιχάλη Σαμιώτη, η διεύθυνση φωτογραφίας στον Μιχάλη Κλουκινα, η μουσική επένδυση στον Σταύρο Γασπαράτο, τις χορογραφίες υπογράφει η Αποστολία Παπαδαμάκη, ενώ τους βασικούς ρόλους μοιράζονται οι Σεραφίτα Γρηγοριάδου και Τάσος Κατρακύκλας. (http://www.alpha-movie.com)

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2014

Εις το όνομα του Πατρός! Γιατί ένας είναι ο πατέρας, ξέρεις εκείνος ο ριγμένος στο συναίσθημα, στην ματιά, στην καρδιά του τέκνου, από τους δύο που το έφεραν στον κόσμο, ακόμη κι αν η ταυτότητα του τον αναφέρει είτε ως μικροκακοποιό κανάγια, είτε ως τιμημένο με κάθε παράσημο ανδρείας, εθνοσωτήρα. Μικρογραφία της παγκοσμοιποιημένης μίζερης κοινωνίας είναι το λίγων κατοίκων Σκενεκτάντι της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Εκεί που παραλλήλως - όχι στην κινηματογράφηση, μα στην ζωή - κινούνται ο στιγματισμένος (όχι μόνο στο δέρμα) μηχανόβιος, που ρισκάρει τα πάντα στους κύκλους γύρω από το βαρέλι του θανάτου και ο χαμηλόβαθμος μπατσούλης εκπρόσωπος του Νόμου, που δεν βάζει τίποτα πάνω από τις ηθικές του αρχές. Όταν οι ρότες τους συναντηθούν, η διασταύρωση αυτή θα σημάνει την απαρχή της εκτόξευσης της καριέρας του ενός και τον θανάσιμο αφανισμό του άλλου. Πόιντ που δεν τυγχάνει στο φινάλε της αφήγησης, αλλά κάπου εκεί στο μέσιασμα και αναγκάζει τον νεαρό μάγο Derek Cianfrance να πάρει μια από τις πλέον δύσκολες αποφάσεις, απόσυρσης του πρωταγωνιστή του από το υπόλοιπο του έργου. Ορφανό από (τον ένα) αστέρα το The Place Beyond The Pines, ορφανό και το ένα πιτσιρίκι των μοναχά για μια στιγμή αντιμαχόμενων πατεράδων. Οι σπόνδυλοι του δράματος ουδέποτε διαταράσσονται όμως, το αριστούργημα ολοκληρώνει με ορμή την διαδρομή του, αποσπώντας με μεγαλείο την προσωπική μου κορώνα της φιλμικής χρονιάς που μόλις έκλεισε.

Η ώρα της τιμωρίας πλησιάζει. Το είπε και ο Quentin ολοκληρώνοντας με τον πλέον εμφατικό τρόπο της τριλογίας της επιστροφής από την καταπίεση, τον εξευτελισμό, την διαπόμπευση, την καταρράκωση της προσωπικότητας και της ανθρώπινης υπόστασης. Το πρώτο καμ μπακ έγινε από μια ασπροντυμένη νυφούλα, που ουδέποτε χάρηκε τους γάμους της, το δεύτερο από μια φράξια αγριεμένων παρτιζάνων, που κάποια φασίζουσα ιδεολογία αποφάσισε πως η φυλή τους είναι μισερή και ανάξια ύπαρξης, το τρίτο με το πρόσχημα του ομάζ σε ένα χαμένο, πλην λατρεμένο κινηματογραφικό είδος, βροντοφωνάζει το σύνθημα της λαϊκής εξέγερσης. Και πίστεψε με, δεν πρόκειται κανείς, μα κανείς από όσους παίζουν ζάρια στην πλάτη του λαουτζίκου να μείνει ζωντανός, αφού το ρεβόλβερ του ελεύθερου, ψυχή τε και σώματι, Django Unchained, δεν δείχνει ούτε δισταγμό, ούτε οίκτο! Ο Tarantino, επιτέλους κάνει πράξη το όνειρο του να αποτίσει φόρο τιμής στο σπαγγέτι ουέστερν και στον Sergio Corbucci, αντικαθιστώντας εδώ τον λευκό Franco Nero με τον μαύρο Jamie Foxx, βάζοντας στο πλάι του έναν κυνικό και με άγνοια κινδύνου κεφαλοκυνηγό, υποδυόμενο από τον Christophe Waltz, για να κατορθώσει το 2/2 στους ανδρικούς β' ρόλους και στέλνει στο απέναντι τον Leo DiCaprio να παίξει τον μεγιστάνα, πλεονέκτη, φιλοχρήματο γαιοκτήμονα, που πάνω του θα ξεσπάσει η οργή όλων αυτών των χρόνων υποταγμένης κατοχής. Δεύτερο Όσκαρ ορίτζιναλ σκριπτ για τον QC μια εικοσαετία περίπου, κατόπιν του Pulp...

Ούτε γιατί ζωγραφίστηκε στο πανί, όσο το δυνατόν πιο ελκυστική στο ξένο μάτι, η παραδεισένια Καρδαμύλη. Ούτε γιατί τα αστέρια του, διάλεξαν τον τόπο μας για να κάνουν την παγκόσμιο πρεμιέρα του, αγκαλιάστηκαν μαζί μας, την είδαν Έλληνες και το καταχάρηκαν. Άλλωστε κάτι διαφορετικό, από όλα τα προαναφερόμενα, μάλλον ως έκπληξη θα μπορούσε να εκληφθεί. Το τρίτο - και καλύτερο - τεμάχιο μιας από τις κορυφαίες τριλογίες στα χρονικά του σινεμά (κάποιοι λεν κι η κορυφαία) περπάτησε στην Πελοπόννησο, διασκέδασε στις πλαγιές της, χόρεψε, νοστάλγησε, τσατίστηκε, τσακώθηκε, κάπου εκεί όμως σε ένα λιμανάκι της Μεσσηνίας, με λίγη ρακί, την αισθαντική φωνή της Χαρούλας και το φεγγάρι να χαϊδεύει τον ρομαντικό ντόκο, αποφάσισε και να εξομολογηθεί την αγάπη του. Επίλογος (?) του ταξιδιού, που ξεκίνησε σε ένα Βιενέζικο τρένο και συνεχίστηκε στα πλακόστρωτα της Νοτραντάμ, λιγάκι Before Midnight, ρίχνει αυλαία με μια σεκάνς που σου λιώνει την βελοκτυπημένη καρδιά. Αντρίκεια σκηνή, για όποιον αγαπάει κι έχει το σθένος να το παραδεχτεί. Κανείς δεν ξέρει αν η Σελίν και ο Τζέσι, κάποια στιγμή σε μια σκάρτη δεκαετία από τα τώρα, θα ξαναγυρίσουν, ξυπνώντας τα φιλμικά μας όνειρα. Μόνο ο εμπνευστής, εκτελεστής και διευθύνων Richard Linlater και φυσικά οι συν αυτώ Julie Delpy και Ethan Hawke, που ήδη σκέφτονται τον τόπο που θα στήσουν το φόντο του επόμενου Before τους...

Απλά και μόνο ως επίτευγμα ολοζώντανης αναπαράστασης παρελθούσας εποχής να το δει κανείς, χάρη στην χρήση της παλιοκαιρισμένης Sony U-Matic του 70, η θέση του και πάλι θα ήταν τόσο ψηλά στην λίστα των καλύτερων. Πόσο μάλλον που το Χιλιανής προέλευσης, της χώρας που έχει επιδείξει τα τελευταία χρόνια την σημαντικότερη πρόοδο παγκοσμίως στα κινηματογραφικά δρώμενα, στέκεται με τόση ανατρεπτική θέληση, κόντρα σε ένα συμβάν που συγκλόνισε όχι μόνον την πολύπαθη αυτή λατινοαμερικάνικη γωνιά, μα ολάκερο τον κόσμο. Ο Σάχης, Βασιλεύς, Μονάρχης, Ελέω Θεού Αυτοκράτορας, Στρατηγός Πινοτσέτ τα έχει σπάσει για τα καλά με το γερακίσιο δεκανίκι του, που τον διατηρεί για χρόνια στην δικτατορική διακυβέρνηση του Σαντιάγκο. Ο λαός, μετά από δεκαετίες καταπίεσης, φόνων, βασανιστηρίων και εξοντώσεων καλείται να αποφασίσει δημοκρατικά. Ναι στον Αουγκούστο? Ή με ένα βαρύγδουπο No θα τον στείλει μια και καλή στην εξορία, αναλαμβάνοντας ξανά τα ηνία του κράτους? Που καιρός, πες, για ιδεολογία Αλιέντε? Ακόμη κι αν οι μαχητές έφτυσαν το γάλα της μάνας τους στα κρεματόρια, μια χαρά είμαστε με τον Πατερούλη στην πρωτοκαθεδρία, ποιος ο λόγος της ανατροπής της βολής. Τι μας μαθαίνει / πληροφορεί ο Pablo Larrain, ένας σκηνοθέτης που τυγχάνει διεθνούς αναγνώρισης? Πως ακόμη και ο καταπιεσμένος - καλή ώρα, να μην φέρνω ντόπια παραδείγματα - ο ραγιάς, ο εξαθλιωμένος, ο ζητιάνος, δίχως την TV διαφημιστική του προμόσιον, δεν διανοείται μονάχος να αρματωθεί, να αντιδράσει. Σώπα...

Πως μπορείς να αναπαραστήσεις στα σύγχρονα κινηματογραφικά πρότυπα το Θείο Δράμα? Να του δώσεις οντότητα, ψυχή, σχήμα, να το προβάλλεις με τον δέοντα σεβασμό, τυλίγοντας το με σενάριο, που θα μείνει καρφωμένο στην καρδιά σου για πολύ καιρό μετά την ανάγνωση του? Αγαθός και καλός ο άντρας, γεροδεμένος, με μακρυά ξανθιά κώμη και γενειάδα, γαλανά μάτια και βλέμμα που πηγάζει καλοσύνη. Του φορτώνεις Σταυρό στην πλάτη, εκείνον τον Παρτιζάνο που μέχρι προ λίγων στιγμών έχει κληθεί να τον εκτελέσει, γιατί πρόδωσε - λέει - τα ιδανικά, τα πιστεύω του αγώνα. Για ποιον άλλο λόγο άλλωστε, η Κομαντατούρ του γερμαναρά Πιλάτου, θα μπορούσε να τον έχει αφήσει ελεύθερο, σε αντίθεση με τους άλλους τρεις, απαγχονισμένους πλέον, εργάτες που εκτροχίασαν το Ναζιστικό τρένο? Τι τιμωρία! Και τι Γολγοθάς! Το κορυφαίο, αναγνωρισμένο μόνο από την σινεφίλ κοινότητα και τις επιτροπές των απανταχού φεστιβαλικών βραβείων, ευρωπαϊκό διαμάντι της χρονιάς, In The Fog, ταξιδεύει από την ολοζώντανη κινηματογραφικά Ρωσία και την καθοδήγηση του μαθητή του Tarkowski, Sergei Loznitsa. Επιβλητική φωτογραφία, ρυθμός αργός, με χρονικά πήγαινε - έλα στην αφήγηση των πρότερων συμβάντων και της τωρινής εξέλιξης, σε ένα σύνολο υψηλού καλλιτεχνικού φρονήματος που όχι απλώς καθηλώνει, μα ανατριχιάζει στην πορεία του. Πορεία στην ομίχλη, που δεν στερείται ούτε βούλησης καμαράτ, ούτε λογικής σολινταρνόσκ. Αν υπάρχει κανείς, να πιστεύει, ακόμη σε αυτές τις βασικές - βασικότατες - αρχές ανθρώπινης υπόστασης...

Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας/ Έτσι ακριβώς εκφράζεται μέσα από τα μάτια ενός 65άρη, one hit wonder Ιταλιάνου συγγραφέα, που απολαμβάνει ακόμη τα κέρδη εκείνης της μπεστ σέλλερ επιτυχίας του, που μια φορά κι έναν καιρό τον κατέστησε εφ όρου ζωής μέλος της υψηλής, της αριστοκρατικής κοινωνίας της Αιώνιας Πόλης. Της Ρώμης, του τόπου που περπατά κάθε απόγευμα σε ονειρώδεις βόλτες καμαρώνοντας τις γωνιές, τις φοντάνες, τις ανηφοριές της, της πόλης που κάθε βράδυ - μά κάθε βράδυ - στεγάζει τα ιλουστρασιόν όνειρα της καλής ζωής. Ποιο είναι το αποτέλεσμα, το κονκλούζιον αυτής της πορείας για τον γερο - Τζεπέτο, τώρα που βαδίζει ολοταχώς και με ξέφρενο παλμό προς το φώτο φίνις? Μηδέν εις το πηλίκο, αστερόσκονη και γκλίτερ ευτελούς συναισθηματικής αξίας, χάχανα, πειράγματα και κουτσομπολιά που σβήνουν με το πέρασμα του ανέμου και εκείνη την μεγάλη αγάπη, την La Grande Bellezza της καρδιάς του να χάνεται κάπου στο μακρινό παρελθόν και να επιστρέφει σαν θολή πολαρόιντ στα υγρά όνειρα του. Παραμυθένια και ενίοτε σουρεάλ η ματιά του ατζούρο σκηνοθέτη Paolo Sorrentino, που με σαφείς αναφορές στα Felliniκά φιλμικά λόγια, αγγίζει την ψυχή με συγκίνηση και σεβασμό, χρησιμοποιώντας στο φόντο, τα ανεκτίμητα φυσικά ντεκόρ της Ντόλτσε Βίτα μεγαλούπολης. Ανεκτίμητη εξίσου και η πρωταγωνιστική παρουσία του βετεράνου Toni Servillo, που δεν έχει υπάρξει ακόμη διεθνής θεσμός βραβείων να μην την έχει τιμήσει.

Και "κάθε εμπόδιο για καλό" και "ουδέν κακόν, αμιγές καλού". Όπως ακριβώς το δηλώνει η μαρκίζα: Οδηγός Αισιοδοξίας. Ή διαφορετικά, πως μπορείς μέσα από τις αντιξοότητες, να αναδείξεις το λευκό φως της ελπίδας στον θολό και συννεφιασμένο ορίζοντα? Αυτή ακριβώς είναι η ιστορία του καθηγητή γυμνασίου, που διαλυμένος από την ημέρα που συνέλαβε την λατρεμένη του σύζυγο στην αγκαλιά ενός άλλου, δεν μπορεί να ξεπεράσει στο σοκ και μπαινοβγαίνει στις ψυχιατρικές κλινικές, ωσότου συναντήσει μια εξίσου ατυχήσασα, πλην εντυπωσιακού κάλλους και εξωτερικής εμφάνισης ομοιοπαθούσα, με την οποία θα συνδέσουν τις διαταραχές τους εις σάρκα μίαν. The Silver Linings Book αναγράφει η μαρκίζα, ένας μικρός θρίαμβος για τον David O' Russell που χρόνο με τον χρόνο εδραιώνεται ολοένα και περισσότερο στις συνειδήσεις των κινηματογραφόφιλων, ως ένας ξεχωριστός και εμπνευσμένος οτέρ, κάτι που θα επιδιώξει να επιτύχει και με την εντός των προσεχών ημερών κυκλοφορίας, καινούργια του δημιουργία American Hustle. Εκεί που μάλιστα συνυπάρχει και του δίδυμο του Linings, δηλαδή η Jennifer Lawrence, ότι πιο ταλαντούχο σε θήλυ έχει να επιδείξει τα τελευταία χρόνια ο πλανήτης Χόλιγουντ, τιμημένη με Όσκαρ ερμηνείας εδώ, βραβείο που της επιτρέπει να ξοδεύει το τάλαντο της σε ανούσιες περιπέτειες τύπου Hunger Games και ο γόητας Bradley Cooper, που διάγει την καλύτερη περίοδο της καριέρας του και που ερμηνευτικά θα τον συναντήσουμε και πολύ, πολύ, ψηλότερα στην λίστα με τα καλύτερα του 2013.

Για ποια δικαιοσύνη μου μιλάς, για ποιον τυφλό ζυγό, για ποια Θέμιδα της ζωής, που παίρνει μονομιάς και στιγμιαία αποφάσεις, δίχως πολλές φορές να αφήνει το παραμικρό δικαίωμα αντίδρασης σε εκείνον που δαχτυλοδείχνουν οι βουλές της. Στηριγμένο στην πραγματική καθηλωτική ιστορία που ξεσήκωσε τις φανατικές αντιδράσεις της μαύρης καλιφορνέζικης κοινότητας, για τον δίχως λόγο, νόημα, σκοπό ενός (αλητάκου, μα μέχρι εκεί) 22χρονου, από τα χέρια ενός στυγερού φονιά, που τυγχάνει στο πέτο να φορά το έμβλημα του νόμου. A.C.A.B. φωνάζει το σύνθημα της (τάχαμου, για τους αμφισβητίες) αντιεξουσιαστικής νέας γενιάς. Όσο κι αν το αντιλέγεις το φαινόμενο είναι παγκόσμιο. Είτε λαμβάνει χώρα στον ημιφωτισμένο Fruitvale Station, κάτι σαν την Βικτόρια την δική μας, εκείνο το παγκοσμιοποιημένο υπόγειο σιμά του αθηναικού κέντρου, είτε στα Εξάρχεια, που έφηβοι ματώνουν από το ρεβόλβερ τους φασίστα. Η ανατριχιαστικά ρεαλιστική δημιουργία του Ryan Coogler, που σόκαρε στην πρώτη της παρουσία στο Sundance κερδίζοντας το ένα βραβείο μετά από το άλλο, χρησιμοποιεί με σώφρονα διδακτισμό το γνώριμο συμβάν, που όσο κι αν θέλεις να το αποτρέψεις, στο φινάλε έρχεται να σε λυγίσει ψυχικά. Ερμηνεία που τον συστήνει ως έναν από τους χαρισματικότερους ηθοποιούς της νέας αμερικάνικης φουρνιάς, για τον Michael B. Jordan, που υποδυόμενος τον Όσκαρ, φλερτάρει με το συνονόματο του χρυσό αγαλματίδιο της Ακαδημίας.

Καμία άλλη ταινία μέσα σε ολόκληρο το 2013 δεν συζητήθηκε περισσότερο στα σινεφίλ - και κυρίως στα γκόσιπ - πηγαδάκια. Βασικά όμως για εκτός θέματος και τέχνης λόγους, κάτι που αδικεί κατάφορα το πόνημα, αλλά και τον δημιουργό του, που αναλόγου πανύψηλου επιπέδου έργα του, δεν έτυχαν της ίδιας υποδοχής, ούτε στα φεστιβάλ, ούτε στην επίσημη διανομή τους. Η κάτοχος του Palme D' Or της χρονιάς δημιουργία με τον τίτλο La Vie D' Adele και την διεθνή μαρκίζα Blue Is The Warmest Colour, είναι ένα ευαίσθητο, συγκινητικό, σπαραχτικό ερωτικό δράμα, που δεν εξαντλείται ούτε γι αστείο στο επίμαχο δεκάλεπτο, που ξεσήκωσε πλήθος δράσεων και αντιδράσεων. Η τρίωρης διάρκειας ελεγεία του βορειοαφρικάνου Abdel Kechiche κατεδαφίζει φραγμούς και σύνορα στο διάβα της αγάπης, με λεπτομερή αφήγηση και αποφεύγοντας τους ψόφιους μελοδραματισμούς. Στο πλάι της ήδη διάσημης σε όλο τον κόσμο Lea Seydoux, που ερμηνεύει το δυναμικό στοιχείο του διπόλου, ανέτειλε το αστέρι μιας απίστευτου κάλλους και φωτογένειας ενζενί, που για τις ικανότητες της μίλησε ολάκερος ο κινηματογραφικός πλανήτης. Η με ελληνικές ρίζες Adele Exarchopoulos, αναμφισβήτητα αποτελεί ένα από τα πρόσωπα της σεζόν που μόλις έληξε. Την ομορφάδα της είχαμε την τύχη να θαμάξουμε κι από κοντά στην βόλτα της στα μέρη μας το περασμένο φθινόπωρο, εκεί που σκόρπισε χαμόγελα αφειδώς ένθεν κακείθεν στην πρεμιέρα του φιλμ. Το μέλλον της ανήκει!