Movies Ltd

Ούτε η Οδύσσεια του Διαστήματος, ούτε το Σολάρις. Ούτε όμως και το Alien, παρότι χρησιμοποίησε κατά κόρον το βασικό του μότο, In Space No One Can Hear You Scream. Το Gravity ουσιαστικά ορίζει μια βόλτα από εκείνες που μόνο το σινεμά μπορεί να προσφέρει στον θεατή του, πέρα από την ατμόσφαιρα, στο σκοτεινό διάστημα, έναν περίπατο παραμυθένιο ανάμεσα σε αστέρια, δορυφόρους, σταθμούς, προβάλλοντας συνάμα και όλους του κινδύνους που κρύβει μια τέτοια πλήρους ρίσκου πτώση στο κενό. Πάνω σε μια απλούστατη θεματική φόρμα, την επιστημονική αποστολή μιας ομάδας ερευνητών, έμπειρων και μη, χιλιάδες μίλια πάνω από την επιφάνεια του γαλάζιου πλανήτη, ξεδιπλώνεται μια τιγκαρισμένη στις αλληγορίες ιστορία επιβίωσης, φουλ σασπένς και αγωνίας, που ουσιαστικά ορίζει τα όρια που δύναται να φτάσει η ανθρώπινη αντοχή και ευρηματικότητα, αντιμετωπίζοντας πρόσωπο με πρόσωπο το ενδεχόμενο του τέλους. Υπάρχει όμως στο αέναο μαύρο, στο βαθύ σκοτάδι τέλος? Μοναδικής σύλληψης σκηνοθεσία από τον μαέστρο Alfonso Cuaron, που πείθει ακόμη και τον πιο αμφιταλαντευόμενο θεατή πως τον έχει αγκαλιάσει ολοσχερώς το deep black του διαστήματος, με όπλο την τρισδιάστατη φωτογραφία του Emmanuel Lubetzki. Αμφότεροι είναι δύσκολο να μην πάνε all the way το οσκαρικό ταξίδι, την στιγμή που δυνατά παίζει και στην δική της κατηγορία και η Sandra Bullock. Ηθοποιός ήδη κάτοχος τροπαίου, που με την παρούσα ερμηνεία της, έπεισε άπαντες για την υποκριτική της αξία.

Το θέμα φέτος όχι απλά φούντωσε, μα έφτασε την σινεφίλ πλατεία, στο πέρασμα του χρόνου, σε επίπεδα υπερκορεσμού. Και ο Lincoln ουσιαστικά με τα δικαιώματα της μαύρης κοινότητας ασχολήθηκε και ο λιγωτικός Butler του Lee Daniels επίσης και κάποιος άλλος εκκεντρικός που θα συναντήσουμε κάποια σκαλοπάτια παραπάνω στο τοπ, ενώ δεν έλειψαν τα κινηματογραφικά αφιερώματα στο σύμβολο του αγώνα κατά του απαρτχάιντ και προσφάτως εκλιπόντα Νέλσονα Μαντέλα. Το 12 Years A Slave δια χειρός ενός εκ των πλέον ελπιδοφόρων βρετανών σκηνοθετών Steve McQueen, αγγίζει τα όρια του Θείου δράματος του Spielbergικού Σίντλερ, καλύπτοντας ένα διαφορετικό από το Εβραϊκό, το Μαύρο Ολοκαύτωμα. Πορεία δώδεκα ετών για τον χαρισματικό μουσικό της πρωτευούσης Σολομόντα, που πέφτει στην παγίδα δουλεμπόρων και στέλνεται από εκεί που είχε καλομάθει στην λευτεριά της Ουόσινγκτον, στα κάτεργα του Νότου, να βιώσει την ατίμωση και τον απόλυτο εξευτελισμό. Υπάρχουν στιγμές, που η ματιά δεν αντέχει την βαναυσότητα, που η κάμερα του δημιουργού την ξετυλίγει σε πλήρη εικόνα και εύρος, όπως δεν απουσιάζουν και τα ηθικά διλήμματα, για το αν πρέπει να ακολουθηθεί με οποιοδήποτε κόστος ο δρόμος της σωτηρίας ή το εξαθλιωμένο υποκείμενο να πέσει στο χώμα, τιμητικά υπερήφανο. Απίθανο ολ σταρ καστ, με κεντρικό σολίστα τον Chiwetel Ejiofor σε παρουσία που θα στιγματίσει όχι μόνο το 2013 του, αλλά πιθανότατα ολάκερη την υποκριτική του πορεία.

Έστω και όχι στα καλύτερα του, ακόμη κι αν δεν ασχολείται με το είδος που τον έχει καταστήσει εδώ και δεκαετίες ως τον ένα και μοναδικό, ο Woody Allen δεν γίνεται να λείψει από την εικοσάδα των best of me της χρονιάς. Δραματική αυτή την φορά η θωριά του και πολύ μακριά από τις γλαφυρές αναμνήσεις των πρόσφατων ταξιδιών του σε Παρισίους και Αιώνια Πόλη, ο διοπτροφόρος σολίστας, παίρνει σαν μαγιά το πολυδιαβασμένο και πολυπαιγμένο στα παγκόσμια σανίδια έργο του Williams, Λεωφορείο ο Πόθος και το μεταφέρει σε μια πιο μοντέρνα και ρεαλιστικά υπαρκτή στον σύγχρονο κόσμο εκδοχή. Αυτή της Θλιμμένης Τζάσμιν, της βολεμένης στην καλοπέραση της χάι σοσάιετυ του Μανχάταν μεγαλοκυράς, που πολιορκημένη από τα βάσανα της συμπεριφοράς του ανδρός της και ορμώμενη από το κουράγιο που της δίνει το πιοτό, θα δώσει σάλτο και θα διαβεί ολάκερη την επικράτεια, αναζητώντας στέγη και αλληλέγγυα αγκαλιά στο αδελφάκι της στο Σαν Φραντσίσκο. Ακόμη και με την αίσθηση της ασφάλειας όμως, η κατάθλιψη, ούσα κινούμενη στα όρια του αλκοολισμού, παραμονεύει. Εύκολα μπορεί να πει ο αδαής πως στα χέρια του Woody η Cate Blanchett αποδίδει ερμηνεία καριέρας, η αλήθεια είναι όμως πως ακόμη κι αυτόν τον δύσκολο και απαιτητικό ρόλο η δίχως ταβάνι Αυστραλή τον παίζει με χαρακτηριστική άνεση στα μικρά της δαχτυλάκια. Αυτά που πιθανότατα θα χαϊδεύουν τον ερχόμενο Μάρτη ένα ακόμη χρυσό αγαλματάκι, προσφορά της δίκαιης, συνήθως, Ακαδημίας.

Στηριγμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου πάνω στην θεματική των Good Fellas, αποτελώντας κάτι σαν ριμέικ τους και κινούμενο σε μια αισθητική που περισσότερο παραπέμπει σε Casino, ο μεγάλος Martin Scorsese, αποφάσισε να δείξει μέρος του ταλάντου του και στην καυστική μέχρι και σπαρταριστή κομεντί, μέσα από τα δόντια του The Wolf Of Wall Street. Όπου Λυκάνθρωπος, αιμοσταγής και πλεονέκτης, νεαρός εθισμένος στο κέρδος - και κατοπινά και στα σκληρά ναρκωτικά, όπως και στο σεξ - χρηματιστής του Ναού της διακίνησης όλου αμερικάνικου χρήματος στην Νέα Υόρκη. Κάθε άνοδος προϋποθέτει πτώση όμως και στην περίπτωση του ταλαντούχου κυρίου Μπόφορτ δεν μιλάμε απλά για μια χαμηλών τόνων κάθοδο αλλά για ολόκληρη συντριβή. Τα απομνημονεύματα αυτού του κυρίου με την άστατη σε βαθμό κακουργήματος - και μάλιστα σε δημόσιους χώρους κατά την προσφιλή του συνήθεια - ζωή, που θυμίζουν βεβαίως στο σύνολο τους την ίντριγκα των αξεπέραστων Καλών Παιδιών, απεικονίζει ο Marty με υπέρ το δέον γλαφυρό τρόπο. Η σεκάνς της επίδρασης των παλιοκαιρισμένων χαπιών, στα στομάχια του Leonardo DiCaprio (ούτε και φέτος θα είναι η χρονιά του) και του συνεργάτη του Jonah Hill, προκαλεί δάκρυα στα μάτια και πόνους στο στομάχι από τα κραυγαλέα χαχανητά. Την παράσταση κλέβει πάντως το ξανθό κορίτσι, Αυστραλέζα ονόματι Margot Robbie, που δικαίως κάθεται στον εδώ και καιρό άδειο θρόνο της απελθούσας σέξι συμβόλου Sharon...

Πριν το γράψει, το έζησε! Πρόκειται για την δραματοποιημένη τηλεοπτική μεταφορά της βιογραφίας του ανθρώπου που εμπνεύστηκε τον μεγαλύτερο κινηματογραφικό ήρωα στα χρονικά της Έβδομης Τέχνης, τον ένα και μοναδικό υπερκατάσκοπο Τζέιμς Μποντ, του μοναδικού Ian Fleming. Τίτλος της μίνι σειράς, τεσσάρων επεισοδίων, που επιμελείται το κανάλι BBC America, είναι ο λογικότατος Fleming: The Man Who Would Be Bond και θα παρακολουθήσει τα νεανικά χρόνια του συγγραφέα, την περίοδο μετά το πέρας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, εποχή που ο ίδιος βίωνε τις ανησυχίες, που αργότερα θα τον ενέπνεαν να φανταστεί τον 007. Με τον 24ο Bond να μην φτάνει στις μεγάλες οθόνες μας μέχρι το 2015, είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία να συστηθούμε με εκείνον που σκέφτηκε πρώτος τα κατορθώματα του, ένας βίος που όπως αποκαλύπτει το τρέιλερ, δεν απείχε και πολύ από εκείνον του σούπερ ήρωα του. Η mini series αναμένεται να κάνει την επίσημη πρεμιέρα της στους δέκτες τον Ιανουάριο του 2014 στην Αμερική, ενώ λίγο καιρό αργότερα θα προβληθεί και στην Βρετανία μέσω του δικτύου Sky Atlantic. 

Τον φημισμένο μυθιστοριογράφο θα υποδυθεί στην TV, ο αξιόλογος ζεν πρεμιέ Dominic Cooper, έχοντας στο πλάι του πλειάδα διάσημων ερμηνευτών όπως ο Rupert Evans (The Village), η Lara Pulver (True Blood) και ο Pip Torrens (Law & Order).

Στους δικούς μας δέκτες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ταξίδι στο παρελθόν! Καινούργια ταινία από τον αγαπημένο - και δεδηλωμένο ενθουσιώδη φιλέλληνα - Patrice Lecont και αυτό από μόνο του καθιστά πρώτης τάξης κινηματογραφικό μαντάτο. Μετά από τι μικρό, μα έξοχο animation διάλειμμα του Le Magasin Des Suicides, ο σπουδαίος Γάλλος δημιουργός επιστρέφει με ένα δράμα εποχής, στα χνάρια του La Veuve Du St Pierre και του Ridicule. Τίτλος του φιλμ Une Promesse ή καλύτερα στα αγγλικά The Promise, μιας και ο Φραντσέζος αυτή την φορά προτιμά την βρετανική, αντί της μητρικής του γλώσσας, προκειμένου να αποδώσει στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Stefan Zweig, Journey Into The Past. Ερωτικό τρίγωνο περιλαμβάνει η ιστορία, που αποτελείται από έναν νεαρό μηχανικό, ο οποίος αναλαμβάνει χρέη βοηθού και γραμματέα ενός ζάπλουτου - πλην γηρασμένου - επιχειρηματία που διαθέτει μεγάλη εργοστασιακή μονάδα με χυτήρια, ωσότου θα γνωρίσει την πανέμορφη νεαρή του σύζυγο και θα την ερωτευτεί. Η ταινία του σκηνοθέτη μεγάλων στιγμών σαν το L'Homme Du Train ή του Mon Meilleure Ami, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στα φεστιβάλ της Βενετίας και του Τορόντο, δίχως όμως να αφήσει άριστες εντυπώσεις στους παρευρισκόμενους. Την επίσημη πρεμιέρα της στο κοινό, αναμένεται να κάνει τον ερχόμενο Απρίλιο, στις 16, ξεκινώντας την πορεία της στις αίθουσες από την Γαλλία.

Από τους βασικότερους λόγους για να παρακολουθήσει πάντως κανείς την Υπόσχεση, είναι η καθηλωτική φυσική ομορφιά της Rebecca Hall, πρωταγωνίστριας που δείχνει πως μπορεί να χειριστεί ερμηνευτικά διάφορα φιλμικά είδη, που μοιράζεται το πάθος επί της οθόνης, τόσο με τον έμπειρο Εγγλέζο Alan Rickman, όσο και με τον ζεν πρεμιέ Richard Madden.

Στις δικές μας αίθουσες? Ποτέ! Το άθλημα είναι - ευτυχώς - αδιάφορο...

Πάει και τελείωσε, αν ζητάς το πιο αγωνιώδες θρίλερ, με το εντονότερο σασπένς, στο ντοκιμαντέρ πλέον θα τό' βρεις. Σχηματοποιείται πια ο κανόνας και περιπτώσεις σαν και τούτες του Sugar Man λειτουργούν και επιβεβαιωτικά και επισφραγιστικά υπέρ του. Μην μακρηγορώ. Αυτό που βλέπεις εδώ δεν το πιστεύεις. Για μιάμιση ώρα τσιμπιέσαι για να αντιληφθείς αν κάποιος σου κάνει πλάκα, σε τρολάρει. Μα είναι δυνατόν? Τροβαδούρος της σχολής Bob Dylan, ονόματι Ροντρίγκεζ, προφανώς με μεξικάνικες ρίζες, βάζει υποθήκη ότι έχει και δεν έχει και στις αρχές των 70s κυκλοφορεί δίσκο long play με τον τίτλο Cold Fact. Πωλήσεις στην πατρίδα του, μόλις τέσσερις! Πουθενά η έκπληξη, εκτός και αν δεις πως στην μακρινή - αλλά και σε βαθμό αποστείρωσης, απομονωμένη ελέω απαρτχάιντ, Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής, ο τύπος είναι νούμερο ένα σε πωλήσεις - χωρίς να το γνωρίζει - για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Και μάλιστα οι ακροατές του, τον έχουν και για πεθαμένο, αφού ο θρύλος λέει πως αυτοπυρπολήθηκε - άλλοι λεν αυτοπυροβολήθηκε - επί σκηνής. Το ντόκου του Malik Bendjelloul - παραγωγής των ίδιων που είχαν προσφέρει το εξίσου συγκλονιστικό Man On A Wire - καθηλώνει τον θεατή του, με τον τρόπο που αναπτύσσει τα δεδομένα, ταξιδεύοντας από το Κέιπ Τάουν του σήμερα, στο Ντιτρόιτ του χθες. Φυσικά τιμημένο με το Όσκαρ της κατηγορίας του, ένα φιλμ που όχι απλά δεν ξεχνιέται, μα που μπορείς να το κουβεντιάζεις για μέρες ολόκληρες...

Η κατά οσκαρικό τεκμήριο καλύτερη ταινία που προβλήθηκε στην αμερικάνικη επικράτεια μέσα στο προηγούμενο έτος, 2012, περιέργως, αναιτίως και αντιφατικώς όμως, δίχως την παραμικρή μνεία στον σκηνοθέτη της, που για τους Ακαδημαϊκούς υπήρξε το λιγότερο άφαντος. Για best movie δεν ξέρω, σίγουρα όμως το πόνημα του Βοστονέζου Ben Affleck - που από το Ζήτω! στο Kodak Theatre μέχρι τώρα, έχει αλλάξει ρότα στην καριέρα του κατά 180 μοίρες, έχοντας επιλεγεί να υποδυθεί τον ριμπουταρισμένο Μπάτμαν - υπήρξε από τα πιο προσεγμένα της σεζόν που σβήνει. Σε σκηνικό πολιτικό, με αφορμή την κατάληψη της Αμερικάνικης πρεσβείας στην υπέρ το δέον φανατισμένη Τεχεράνη του Χομεινί, στήνεται μια καλλιτεχνική μουσαντένια ιστορία, υποτιθέμενων γυρισμάτων φιλμ επιστημονικής φαντασίας, η Επιχείρηση Αργώ, στα περίχωρα της Περσίας. Οι μπουνταλάδες το χάβουν και ο πράκτορας ξεκουβαλά μια χούφτα και κάτι συμπατριώτες του, που βρήκαν κρυψώνα στο σπίτι του Καναδού πρέσβη. Από τα απίστευτα ανέκδοτα στα χρονικά των πολιτικών ρήξεων της Αστερόεσσας, που δεν δείχνει πάντως να βάζει μυαλό, συνεπώς θα πρέπει να περιμένουμε ουκ ολίγες πατριωτικής ανόρθωσης Argo στο μέλλον. Για την ιστορία και μόνο να αναφέρουμε πως το φιλμ απέσπασε Όσκαρ καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου (το πήρε ο Chris Terio) και μοντάζ (το σήκωσε ο William Goldenberg), ενώ υπήρξε υποψήφιο σε τέσσερις ακόμη κατηγορίες. Μεταξύ τους, όχι καλύτερης σκηνοθεσίας, το ξανάπα!

Αφού με την πρώτη του χολιγουντιανής κοπής ταινία, κατάφερε και μπήκε στην ετήσια εικοσάδα μου, ο γαλλόφωνος Καναδέζος Denis Villeneuve, προ λίγων ετών δημιουργός του λατρεμένου μου λαβυρινθώδους Incendies, δεν πρόκειται να λείψει ποτέ πια στο μέλλον. Η μαεστρία στους Prisoners πανομοιότυπη, περίπλοκη και δίχως εύκολες διεξόδους, επιχειρεί να προσεγγίσει παραπάνω από ένα, φλέγοντα, καίρια ζητήματα των μοντέρνων δυτικών κοινωνιών. Κορυφαίο όλων, η αυτοδικία. Η προσωπική διοργάνωση, δίκαιης δίκης, πάνω στο κορμί ενός αναμφισβήτητου υπόπτου, από τον κατατρομαγμένο όσο και διαλυμένο ψυχικά, πατέρα μιας δεκάχρονης που αγνοείται. Σπαρακτικές εικόνες στο ψυχρό, καλοβαλμένο εκ πρώτης όψης, μα φτωχικό σκηνικό των μεσοδυτικών πολιτειών, σε ένα θρίλερ που λοξοκοιτά τόσο προς την Σιωπή των Αμνών, όσο και προς τον ανούσια υπερτιμημένο Ζόντιακ, με ψήγματα μερικών από τα θανάσιμα αμαρτήματα του Se7en. Πανίσχυρη βοήθεια στην εποπτεία του ο Καναδός αποσπά πιότερο από την μαγευτική φωτογραφία του μάγου Roger Deakins, παρά από τις, μέχρι καλές, ερμηνείες ενός all star επιτελείου, αποτελούμενου από τον Hugh Jackman, την Maria Bello, την Melissa Leo, τον Terrence Howard, τον Paul Dano, την Viola Davis και τον πάντοτε μελαγχολικό Jake Gyllenhaal. Η απορία του κοινού μια φορά παραμένει: Στο φινάλε ο αγνοούμενος γίνεται ακουστός ή όχι. Η συντριπτική πλειοψηφία, που αρέσκεται στα χάπι έντς, προτιμά φυσικά την ευχάριστη κατάληξη...

2013: HER GRAVITY IS THE ACT OF KILLING

Το τέρμα του ημερολογιακού έτους είναι παραδοσιακά δυο πράγματα: Απολογισμός και Αναθεώρηση. Το δεύτερο προϋποθέτει το πρώτο όσο ακριβώς κάθε αλλαγή βασίζεται στην αποκωδικοποίηση της υπάρχουσας κατάστασης. Το οποίο με φέρνει στο αφετηριακό ερώτημα (βαθύς αναστεναγμός πρώτα διότι έπεται αρχικαρακλισεδαριά ολκής): Ήταν μια καλή χρονιά για το φιλμικό μποζολαί του γουρσουζλαμάδικου (σόρρυ, είμαι ολυμπιακός, eh?) 13; Η εύκολη, υποστηριζόμενη από την καταδώ του ατλαντικού μεριά απάντηση είναι… βεβαίως! Ειδικά για το αμερικάνικο σινεμά που έδειξε να σημειώνει καταφανή νίκη στις τoπ 10 λίστες επί του (κυρίως) ευρωπαϊκού. Ας όψονται οι εξυπνάδες με τις σόρτ λίστες των ξενόγλωσσων παραγωγών και μη ευέλικτες υποψηφιότητες. Όχι βέβαια ότι αυτή είναι η across the board αιτιολόγηση, καθώς σαχλαούμπλες όπως τα καλιαρντά του Pedro (I'm So Excited) έχουν κορυφαία θέση, ναι – αλλά στις Worst Of βατομουρένιες λίστες της χρονιάς.

Ντρέπομαι που για πρώτη ίσως φορά δεν υπάρχουν παρά μόνο αμερικανίδια στο τοπ 10 μου. Έτσι τα είδα - έτσι σφύριξα. Τουλάχιστον το animated και το documentary εκπροσωπούνται πανάξια εδώ. Εν αναμονή του οσκαρικού πανηγυριού το οποίο δυστυχώς πολύ δύσκολα θα αποφύγει για άλλη μια χρονιά την προβλεψιμότητα του φεστιβαλικού διπόλου (Telluride - Toronto) όπερ έστι μεθερμηνευόμενον 12 Years A Slave Vs. Gravity για το χρυσό (με τα φευγάτα American Hustle - The Wolf Of Wall Street να κρυφοκοιτούν υπό γωνίαν). Όχι εντελώς άδικα. Όσο για τον ελληνικό κινηματογράφο, ο Βενετσιάνικος θρίαμβος του Δημήτρη Αβρανά (Miss Violence) καθώς και η επιστροφή του απολιτίκ πια (…) Παντελή Βούλγαρη δίνει βαθιά ανασεμιά για ένα καλύτερο μέλλον στο αιώνια σχισματικό μεταξύ άρτχάουζ και μέηνστρημ σινεμά της πολύπαθης χώρας μας. Without further undo λοιπόν, κράτα σημειώσεις:

TA ΔΕΚΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΦΙΛΜΣ

10. Frozen (Chris Buck & Jennifer Lee) -  Δεν είναι μόνο η νεκρανάσταση της φαλλοκρατουμένης Disney από τη (Wreck-It-Ralph) Jennifer Lee. Είναι ο μικρομηκάς Μίκυ Μάους που προηγήθηκε της προβολής που είναι ότι καλύτερο έχω δει σε 3D, και μάλιστα μέσα στη ίδια χρονιά με το Gravity.

9. Star Trek Into Darkness (J.J. Abrahams) – Όσα και να του σούρνουν οι αφιονισμένοι Trekkies, o J.J. έχει παντοδίκαια την ευλογία των δυο μουσάδων (Lucas - Spielberg) για να πάρει στα χέρια του το υπέρτατο Star Wars saga. Παρεμπί, ο Benedict Cumberbutch πετάει μάτια όξω εδώ ερμηνευτικά ως κακός ανώτερης διάνοιας.

8. 12 Years A Slave (Steve McQueen) – Το περίμενα πιο βαθύ και περίπλοκο, πως όμως μπορεί κανείς να παραβλέψει τη σφοδρή επίθεση εικόνων από τον μαύρο Βρετανό σκηνοθέτη που τραβά άφοβα την κουρτίνα από τη σκοτεινότερη περίοδο της αμερικανικής ιστορίας.

7. American Hustle (David O. Russell) – Τόνοι σκηνοθετικής οξυδέρκειας και χαρακτηρολογικής επιδεξιότητας από τον Russel, παλαβά λαχταριστό παίξιμο από την μόνιμη πεντάδα. Τρέξτο μπάκτουμπάκ με το Wolf για μεγαλύτερη ευχαρίστηση.

6. Before Midnight (Richard Linklater) – Η επική σχέση της Julie και του Ethan τριλογίζεται στη Πύλο και το ακανθώδες ερώτημα είναι: Είσαι σίγουρος ότι Before Trilogy < The Godfather Trilogy? (Μη βιάζεσαι να απαντήσεις)

5. Fruitvale Station (Ryan Coogler) - Περισσότερο ρέλεβαντ από 12 Years A Slave και Lee Daniel’s The Butler μαζί, αυτό η ιστορία έχει μια οικουμενική ανθρωπιά, μια αβάσταχτη αλήθεια για την αξία της καθημερινής προσπάθειας να αλλάξουμε τον εαυτό μας που σου πιάνει την καρδιά σφιχτά σαν αστακοδαγκάνα και σε πνίγει στα οργισμένα δάκρυα.

4. The Wolf of Wall Street (Martin Scorsese) - Scorsesικό όργιο της γιάππικης εητίλας σε ένα ντελιριακό ρημπούτ των Καλών Παιδιών. Επιτέλους ο DiCaprio αφαλοκόπηκε ως ηθοποιός στην 5η cineργασία του με τον τσόγλανο 71 ετών Μάρτυ ο οποίος κινηματογραφεί το Καλιγούλειο κρακ κοκαίην πάρτυ με την άγνοια κινδύνου πρωτοεμφανιζόμενου και σοφία που μόνο 40 χρόνια στους Κακόφημους Δρόμους της ΝΥ μπορούν να αιτιολογήσουν.

3. Act of Killing (Joshua Oppenheimer) - Αν δε το δεις, δε το διανοήσαι. Ο Joker του Heath Ledger είναι ναυτοπρόσκοπας μπροστά στη θηριωδία του αληθινού εγκληματία κατά της Ανθρωπότητας Congo Anwar και της ελεεινής συμμορίας του. Ο Oppenheimer στήνει ένα σουρεαλιστικό βαριετέ που μπαλαντζάρει μεταξύ ποίησης και ρεάλιτι του χαμηλότερου παρονομαστή.

2. Gravity (Alfonso Cuaron) - Αδιαμφισβήτητα σε τεχνικό επίπεδο όσο και σε σκηνοθετική ενορχήστρωση, η space οδύσσεια του Cuaron είναι ένα θεμελιώδες επίτευγμα. Δέος με την πρώτη ματιά. Όσοι πάντως επιθυμείτε Kubrick ή Tarkowski εδώ, ψάξτε αλλαχού.

1. Her (Spike Jonze) - Όχι απλά η ταινία της χρονιάς, αλλά εύκολα στο τοπ 5 του νεαρού 21ου αιώνα. Ασύλληπτη στην απλότητα κεντρική ιδέα, εκλαϊκευμένη φιλοσοφική ενατένιση μέσα από εικόνες που ολοκληρώνουν το λυρικό και το γελοίο της ύπαρξης και διαλόγους που συναγωνίζονται τις αριστοτεχνικά οργανωμένες σιωπές σε αισθησιακή παραδοξολογία. Οι ανθρώπινες σχέσεις ως το ίδιο νόμισμα με δυο όψεις: Από τη μια, το εξιδανικευμένο. Από την άλλη, το ανέφικτο.

OI 5 ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ 

5. The Counselor (Ridley Scott) – Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος αν ο (Κόρμακ) Μακαρθισμός φταίει περισσότερο, ή είναι ο γερο-παράξενος Ridley που αδιαφορεί για το όλον παθιασμένος καθώς είναι για να αδράξει το μούντ της στιγμής. Με τέτοιο κάστ θάπρεπε να βγάλει μάτια και εντέλει προσγειώθηκε με μια κούφια άσκηση ύφους.

4. I’m So Excited! (Pedro Almodovar) – Εντ γιου τζάστ κέντ χάιντ ιτ Πέδρο μου! Είπαμε να κάμεις το γκέυ σπούφ τον αίρπλεην ντισάστερ μούβις των σέβεντις αλλά με λίγο τρόπο αγάπη μου! Σεξ και Θάνατος και υστερία μέχρι νταουλιάσματος για τον αυτοκράτορα του κάμπ που του έχει μείνει λίγο στο μούσκιο η δημιουργική φρεσκάδα.

3. After Earth (M.N. Shyamalan) – Η ταφόπλακα στην καριέρα των μπίγκ μπάτζετ πρότζεκτς του πάλαι ποτέ διαδόχου του Spielberg, όπως στρίβεις από Hitchcock, αριστερά. Πατέρας και γιος Smith το παλεύουν σε βαθμό που στεναχωρεύεσαι να τους βλέπεις σε μια ταινία σα διαφημιστικό απορρυπαντικού για τα ρούχα.

2. All is Lost (J.C. Chandor) – Του τα παραφουσκώσανε τα πανιά στις Κάννες, σε στυλ ο Γέρος και η Θάλασσα με τον 78χρονο Redford να τραβά του λιναριού τα πάθη κάτω από τα συντρίμμια της βαρκούλας, παρέα με τσι καρχαρίες. Λυπάμαι, με τη μούγκα δε τσίμπησα.

1. Inside Llewyn Lewis (Joel & Ethan Coen) – Τους αγαπούσα, το παραδέχομαι. Ήταν σχεδόν το καλύτερό μου. Όμως τώρα πια δεν τους ανέχομαι, ούτε σα σκέψη στο μυαλό μου. Υπάρχουν λίστες (όνομα και μη χωριό) όπου φιγουράρουν ως κορυφαίοι της χρονιάς. Με μια αδιάφορη ιστορία κάποιου αντιπαθέστατου λούζερ φολκ σίνγκερ, σε ρεσιτάλ ντάουνμπιτ μισανθρωπισμού. Λυπάμαι, κόρωσα.

OI 5 ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΣΚΗΝΕΣ 

5. 12 YEARS A SLAVE (Steve McQueen) – Ο Chiwetel Ejiofor (πες το πάλι) είναι κρεμασμένος με σχοινί στο κλαρί του δέντρου με τα ακροδάχτυλα τεντωμένα μόλις να ακουμπούν στο χώμα. Τιμωρία μέχρι να γυρίσει ο (καλός) αφέντης Cumberbutch επειδή πλάκωσε το μύδι τον ανθυποαφέντη (και επαγγελματία διεστραμμένο) Paul Dano. Ζωγραφικός πίνακας από όπου παρελαύνει η ντροπή της σκλαβωμένης φυλής του.

4. BEFORE MIDNIGHT (Richard Linklater) – Ξεκινούν επιτέλους να το κάνουν στο ξενοδοχείο η Julie με τον Ethan αλλά ξέρεις πως γίνεται στην αληθινή ζωή: Μια στραβή κουβέντα και ο καβγάς φουντώνει μέχρι το τέλος στο λιμάνι, όπου μέχρι να πέσουν οι τίτλοι είμαστε με την ψυχή στο στόμα μήπως και ξεμείνουμε από 4ο μέρος.

3. AMERICAN HUSTLE (David O. Russell) – Άπειρες σκηνές ανθολογίας που συνήθως απαντάς μόνο σε ταινίες του Ταραντίνουλα. Κορυφαία όλων λίγο πριν το τέλος όπου ο Bradley Cooper πυγοραπίζει και τρίβεται εικονικά πάνω στον τσαντίλα Λούη Σι Κέη, προς άφατη τέρψη των συμπαρευρισκομένων συναδέλφων του FBI. Ο γέλωτας είναι απεριγράπτου σε μια φάση που όπου χάνεται η επαφή μεταξύ σεναρίου και μπλούπερς από ντηλήτεντ σήνς.

2. THE COUNCELOR (Ridley Scott) – Αυτό πιστεύω ότι θα μείνει αθάνατο. Η Cameron Diaz, βγάζει το βρακί της, το δίνει στον κεραυνοβολημένο Xavier Bardem, ορμά στο παρπρίζ του κάμπριο και πετάει ένα απίστευτο σπαγκάτο καταμεσίς του αγρίου δάσους, αρχίζοντας να τρίβει το εφηβαίο της στο τζάμι με ρυθμό. Μάλλον ήθελε πλύσιμο…(το τζάμι)

1. HER (Spike Jonze) – Παρότι δεν επιθυμώ με κανένα τρόπο να σποϊλάρω ώστε να μην αφαιρέσω δράμι απόλαυσης από την έκσταση ΕΚΕΙΝΗΣ, η πρωτιά της ανήκει δικαιωματικά κι εδώ: Ο Θήοντορ και η Σαμάνθα κάνουν για πρώτη φορά έρωτα. Λεπτομέρεια: H Σαμάνθα είναι το λογισμικό OS1. Απόλυτο σκοτάδι για ένα λεπτό στην οθόνη. Μόνο λόγια επαφής, ένωσης, αγάπης. Ρίγος, δέος και δάκρυ κατανόησης για τον Θήοντορ.

Αυτά που λες. Περί ερμηνειών και άλλων κατηγοριών κάνε όρεξη, έρχονται σε λιγότερο από μισό μήνα οι οσκαρικές υποψηφιότητες. Ήρθε η στιγμή της καθιερωμένης ευχής που στη βάση όλων των συνεκδοχών της περιστρέφεται στην υγειά σου, καθώς και των ανθρώπων που αγαπάς. Εδώ την πατάνε όσοι δεν αγαπιούνται από κανέναν, όμως δεν είμαστε και θεοί. Είμαστε βροτοί με αδυναμίες στους οποίους επίσης μας εύχομαι η αδυναμία μας να μη γίνει μέσο εκμετάλλευσης από κανέναν επιτήδειο. Καλό κι Ευλογημένο το Κινηματογραφικό Έτος 2014 αγαπητέ αναγνώστα. Διατελώ πάντοτε ευγνώμων για την προσοχή σου.

του Ben Stiller. Με τους Ben Stiller, Kristen Wiig, Shirley MacLaine, Adam Scott, Kathryn Hahn, Sean Penn, Patton Oswalt

Can you hear me Major Tom?

του zerVo (@moviesltd)

Ονειροπόληση. Το καλύτερο και πιο ανέξοδο ταξίδι. Μέσα σε κλάσματα της στιγμής, χωρίς εισιτήρια και συγκοινωνίες, έχεις μεταφερθεί από την μια άκρη του σύμπαντος στην άλλη, δίχως να δίνεις αναφορά σε κανέναν, δίχως στην πραγματικότητα να σε ενδιαφέρει και κανένας άλλος. Δεν πάει να σκούζει ο διπλανός και να σε σκουντάει να απομακρυνθείς από τον λήθαργο που σε έχει καθίσει με ένα ζωγραφιστό χαμογελάκι να ατενίζεις το υπερπέραν, εσύ αυτή την ώρα νοερά - μα τόσο αληθινά - βρίσκεσαι αλλού. Ψηλά στις Άνδεις, χαμηλά στους Μαορί, κονταροχτυπιέσαι με έναν σταυροφόρο ιππότη, χαϊδεύεις τα κάλλη της Monicas. Τι σε μέλλει κι αν σε πουν φαντασιόπληκτο. Ένα δευτερόλεπτο δικό σου, ολάκερη η ζωή η δική τους...

Άσχημα τα μαντάτα για το νούμερο ένα αμερικάνικο περιοδικό, το Life Magazine. Η διοίκηση του πήρε την απόφαση να κατεβάσει ρολά η έντυπη έκδοση του και πλέον θα υπάρχει μόνο ως dot com, στις οθόνες του διαδικτύου. Ανάμεσα στους εργαζόμενους που παίρνει η μπάλα και ο επί δεκαέξι χρόνια, υπάλληλος της φωτοσύνθεσης Γουόλτερ Μίτι, υπεύθυνος για να αρνητικά που στέλνουν οι απανταχού στον πλανήτη, διασκορπισμένοι φωτορεπόρτερς. Σαν τον αναγνωρισμένο Σον Ο'Κοννελ, καλή ώρα, που το 25ο καρέ του τελευταίου του φιλμ, θα αποτελέσει το εξώφυλλο του τεύχους που θα ρίξει την αυλαία ενός αιώνα κυκλοφορίας.

Η θέση 25 του κοντάκτ όμως είναι κενή, άδεια, σαν να μην έχει τραβηχτεί ποτέ το στιγμιότυπο. Με τον απαιτητικό, υπερφίαλο και περιπαιχτικό προιστάμενο που έχει αναλάβει την εκκαθάριση των υπαλλήλων να ωρύεται για την απώλεια, την όμορφη συνάδελφο που κάνει κλικ στην καρδιά του, ακόμη κι αν εκείνη σχεδόν αγνοεί την ύπαρξη του, να προβληματίζεται και τον χρόνο να τρέχει αμείλικτος, ο φουκαράς Γουόλτερ, πρέπει με τα ελάχιστα στοιχεία που έχει στην κατοχή του, να εντοπίσει τα ίχνη της εξαφανισμένης φωτογραφίας. Κι αν ακόμη δεν έχει ταξιδέψει ούτε μέχρι την διπλανή πολιτεία, τώρα έφτασε η ώρα να κάνει την υπέρβαση και να βρεθεί στο κατόπι του Ο'Κόννελ, που οι πιο πρόσφατες πληροφορίες τον έδιναν κάπου στην μακρινή Γροιλανδία...

Παραμύθι είναι, σύμφωνοι. Και μάλιστα βασίζεται σε μια παράξενα φανταστική ιδέα του James Thurber, που για πρώτη φορά είδε το φως της δημοσιότητας περίπου εβδομήντα χρόνια πριν στις σελίδες του New Yorker, ενώ λίγο καιρό αργότερα αποτέλεσε την βάση ομότιτλης φιλμικής παραγωγής, με τον λαστιχένιο Danny Kaye, στον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο. Η εκδοχή του 2013, όπως είναι πολύ λογικό, είναι προσαρμοσμένη στις ρεαλιστικές ανάγκες και τις κοινωνικές απαιτήσεις της εποχής. Οικονομικό κραχ, τρομακτικό κύμα ανεργίας, απρόσωπες κοινωνικές σχέσεις, ρυθμοί ζωής, που πολλές φορές ξεπερνούν ακόμη και τα πιο ακραία όρια. Σε αυτό τον αληθινό κόσμο, ο καλοκουρδισμένος πολίτης Κύριος Μίτι, που ελέγχει μέχρι τελευταίας δεκάρας τις δαπάνες του, που δίνει λύσεις στις νευρώσεις μητέρας κι αδελφής, που έχει περιορίσει στο μηδέν το προσωπικό του κέφι, έχει βρει διέξοδο στα διαρκή του ζόρια στο όνειρο. Όχι αυτό το νυχτερινό, του ύπνου, το αλλόκοτο, αλλά το ημερήσιο, το φωτεινό, το ταξιδιάρικο. Που έστω και τον φοβιτσάρη υπαλληλάκο, μεταμορφώνει μονομιάς σε Σούπερμαν, σωτήρα των αδύναμων, που σε δευτερόλεπτα δύναται να τον στείλει από την Ισλανδία στο Αφγανιστάν, από τα θεόρατα κύματα του Ατλαντικού, στην κορυφή των Ιμαλαίων, γεμίζοντας περηφάνια την μαραζωμένη του ψυχή. Έστω και στα ψέματα. Στα παραμύθια. Δικαίωμα του είναι. Αναφαίρετο.

Συνεπώς η αναζήτηση του αόρατου καρέ, από τον φαντασιόπληκτο Γουόλτερ δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αλληγορία, μια μεταφορά που στο φινάλε της, σχηματίζει σε εξωφυλλένιο καδράκι τον πραγματικό πρωταγωνιστή της ζωής, τον αληθινό σούπερ ήρωα του μεροκάματου και της ζορισμένης καθημερινότητας. Πηγάζει αισιοδοξία η πέμπτη σκηνοθετική απόπειρα του δημοφιλέστατου και εμπορικότατου κωμικού Ben Stiller, που όπως και οι (καλές) προηγούμενες του, δεν στερείται ανατρεπτικού χαρακτήρα, δεν του λείπει η σαρκαστική διάθεση, δεν χάνει ιδιαίτερα σε φιλοδοξίες, εντέλει όμως δεν είναι και κάτι παραπάνω από μια ανεξάρτητης φιλοσοφίας αμερικάνικη ταινία, που για να πραγματοποιηθεί - βλέπε μερικά ειδικά εφέ και βόλτες ανά την υφήλιο - χρειάστηκε τους παράδες της Fox. Κι αυτό σε κάποιο σημείο, της στερεί σημαντικό μέρος της σοσιαλιστικής της διακήρυξης.

Για πες: Εν κατακλείδι όμως το The Secret Life Of Walter Mitty, ως δημιουργία είναι γλυκιά, είναι συγκινητική, είναι ανθρώπινη, δεν φοβάται να βγάλει μελαγχολίες, προτείνει ένα ταιριαστό ζευγαράκι, όπως το συνθέτουν ο Stiller με την ταλαντούχα Wiig, υπενθυμίζει στους παλαιότερους την ανεξάντλητη μορφή της Shirley MacLaine, με στοιχεία αποδεικνύει πως ο Sean Penn είναι ζωντανός, τραγουδάει Bowie σε μια σεκάνς που σου φορά στα πόδια φτερά, ε, ζητάς κι άλλα? Αν ναι, το πολύ πολύ μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να τα ονειρευτείς...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Δεκεμβρίου 2013 από την Odeon

του Martin Scorsese. Με τους Leonardo DiCaprio, Jonah Hill, Margot Robbie, Matthew McConaughey, Kyle Chandler, Rob Reiner, Jon Bernthal, Jon Favreau, Jean Dujardin

Awooooooo!

του zerVo (@moviesltd)

Πάμε να σε παίξω μια Βρες την Ταινία και είμαι βέβαιος πως τόσα στοιχεία και σπόιλερ που θα σου δώσω, πανεύκολα θα εντοπίσεις σε ποιο φιλμ αναφέρομαι. Σκηνοθέτης από τα μεγαλύτερα, ίσως το μεγαλύτερο της σύγχρονης παγκόσμιας κινηματογραφίας. Είναι λοιπόν που λες ένας φιλόδοξος, αλλά και συνεσταλμένος νέος, που ξεκινά από μηδενικό επίπεδο την καριέρα του στο καινούργιο πεδίο δράσης του, που χάρη στις ικανότητες και την επιδεξιότητα του, σκαρφαλώνει ένα προς ένα τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας και πολύ σύντομα βρίσκεται να αγγίζει την κορυφή. Φυσικά οι εγκληματικές μέθοδοι που ακολουθεί, τάχιστα θα τον φέρουν σε ρήξη με τον νόμο, το μακρύ χέρι του οποίου θα τον τσιμπήσει και θα τον στείλει στο μπαλαούρο, εκτός κι αν εκείνος δεχτεί να αποκαλύψει ονόματα και διευθύνσεις - εξίσου παρανόμων - συνεργατών, μπας και γλυτώσει το τομάρι του από της φυλακής τα σίδερα. Το βρήκες είπες? Άστο μην το συζητάς την πάτησες, σου έστησα παγίδα. Και με συνεργάτη μάλιστα τον ίδιο τον Marty, που στα 71 του χρόνια, βρέθηκε να κουβαλά τέτοια ανατρεπτική τρέλα και τέτοιο κέφι για φάρσα, που δεν είχε εμφανίσει ποτέ του σε πέντε δεκαετίες καλλιτεχνικής πορείας.

Μαύρη Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 1987. Για δες ημέρα που διάλεξε να κάνει το επίσημο ντεμπούτο του, φορώντας το καλοσιδερωμένο κοστούμι του χρηματιστή, στην Γουόλ Στριτ, ο φοβισμένος, χαμηλών τόνων, αλλά και γεμάτος διάθεση για δουλειά, Τζόρνταν Μπέλφορτ. Με την φίρμα του, μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες να καταρρέει στον βούρκο της γενικότερης κρίσης, εκείνον να μένει δίχως εργασία και τα προς το ζην να βγάζει με το πιστολάκι και τα ρόλει, η παιδιόθεν αγαπημένη του συμβία και μάνα των δυο παιδιών του, κομμώτρια Τερέζα, ο χαρισματικός στο να πουλά μετοχές φύκια για μεταξωτές κορδέλες Τζόρνταν θα βρεθεί μπροστά στο φάσμα της απόγνωσης. Το σωσίβιο που θα εμφανιστεί στον ορίζοντα έχει όμως όνομα: Penny Stocks! Πενιχρός ο τζίρος, τεράστια όμως η κερδοφορία, που αγγίζει μέχρι και το πενήντα τοις εκατό!

Με στήριγμα τα μερίδια μικρής ονομαστικής αξίας και οργανώνοντας τριγύρω του μια ανορθόδοξη ομάδα μπρόκερς, αργά αλλά σταθερά θα ορθώσει το όνειρο της Στράτον Όουκμοντ, της χρηματιστηριακής του μπράντας, που ταχύτατα θα ανέλθει τις βαθμίδες αξιολόγησης στον Νεουορκέζικο ναό του χρήματος. Κάθε βήμα προς τα πάνω και πάρτι, κάθε καινούργιος πελάτης και γιορτή, κάθε νέο ντιλ και πανηγύρι. Γαϊτανάκι κεφιού και ατελείωτης διασκέδασης, βουτηγμένο στο κοινόβιο, δημόσιο σεξ με καλοπληρωμένες πόρνες και σε βουνά άσπρης σκόνης, που οξύνουν τον νου και τον κάνουν άπληστο, πλεονέκτη, απαιτητικό να κερδίσει τα πάντα, ακολουθώντας συνεχώς και επαναλαμβανόμενα όμως, την όχι ενάρετη οδό. Που σε κάποια γωνιά της παραμονεύουν τα δίχτυα της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς...

Παρότι από το πρώτο - κυριολεκτικά - δευτερόλεπτο, που ξεκινά το POV ίντρο του κεντρικού χαρακτήρα της ίντριγκας προς την πλατεία, αντιλαμβάνεσαι πως πρόκειται για μια καθαρόαιμη directed by Martin Scorsese δημιουργία, εντούτοις υπάρχει ένα στοιχείο που ποτέ στο σκηνοθετικό του παρελθόν δεν είχε χρησιμοποιήσει ο μετρ. Την ρυθμική φρενίτιδα! Γνωρίζοντας εκ των προτέρων την χρονική διάρκεια του Λύκου, που φτάνει κοντά στα 180 λεπτά, φαντάστηκα πως το τέμπο θα είναι σταθεροποιημένο σε βήματα αντοχής, με τις γνωστές εναλλαγές στα βιράζ, που θα μπολιάσουν με το απαιτούμενο σασπένς την ίντριγκα μέχρι το φώτο φίνις. Εδώ ο μαραθωνοδρόμος του κοντοπίθαρου οτέρ, όχι απλώς εκτινάσσεται από τους βατήρες σαν καλοδουλεμένος σπρίντερ, αλλά σε κάθε χιλιόμετρο, λες και τον ποτίζουν πορτοκαλάδα με Κουαλούτζ (δεν τά'ξερα, τά' μαθα κι αυτά, σαν τα Ρούφις του Hangover) αυξάνει παλμούς και κατευθύνεται σαν τρελός, βολίδα προς τον τερματισμό.

Συνέπειες? Μην ψάχνεις αλλού για να εντοπίσεις την ποιοτικότερη και πλέον σπαρταριστή κωμωδία του 2013. Αυτή έχει τίτλο The Wolf Of Wall Street και παρότι επ ουδενί το υπόσχεται η σοβαροφανής θεματική της, εντούτοις διαθέτει σεκάνς που καθιστούν κάτι Monty Pythons και κάτι Saturday Night Live, κωμικάκια δέλτα εθνικής κατηγορίας. Με το που σε αγγίζει, νωρίς - νωρίς, η ινδιάνικη κραυγή του μέντορα υπερ-χρηματιστή (που σημειωτέον προστάζει την άμεση απονομή οποιουδήποτε υπαρκτού και ανύπαρκτου βραβείου Όσκαρ ερμηνείας στον πιο αδικημένο ηθοποιό της πρόσφατης κινηματογραφικής ιστορίας, Matthew McConaughey) η οποία ορίζει και το άρξασθε πυρ της ξέφρενης κούρσας, δεν υπάρχει στιγμή, ακόμη και στις λογικά εμβόλιμες δραματικές, που δεν θέλεις να χτυπηθείς στο κάθισμα από τα γέλια. Μας προέκυψε Apatow ο Scorsese το λοιπόν? Ε, όχι δα. Δεν μιλάμε για πλάκα ή για κενό αστείο. Μιλάμε για γλαφυρό αντικατοπτρισμό της πραγματικότητας των αρπακτικών, μέσα από καυστικές ατάκες και ρεαλιστικό σλάπστικ, που για να το ομολογήσω, ε. με βρήκαν απροετοίμαστο.

Συνέπειες, β'? Δεν είναι αυτό το πραγματικό πρόσωπο του σκηνοθέτη Scorsese ή μάλλον για να το πω καλύτερα, δεν θα έκτιζε ποτέ την τεράστια αυτή καριέρα του πάνω σε αυτό το φρενήρες σαρκαστικό πάρτι. Ουσιαστικά ο μαέστρος, κρατά στα χέρια του ένα νόμισμα, που στην μια του πλευρά έχει την κεφαλή του Χένρι Χιλλ, (αντι)ήρωα του στους αξεπέραστους Good Fellas και το στρέφει στην φλιπ σάιντ του, εκεί που δεν υπάρχουν γράμματα, αλλά ακόμη μια προτομή, δαύτη του καυχησιάρη Μπόφορτ. Τα ίδια τέσσερα σημεία της πορείας - χαμηλοβλεπούσα εκκίνηση, προσοδοφόρα εκτόξευση, θορυβώδης κατρακύλα, εκκωφαντική κρούση - του Καλού Παιδιού, ουσιαστικά αποδίδονται και στον Wolf, από μια εντελώς άλλη προοπτική, όχι αιματηρά, όχι δραματικά, όχι σπαρακτικά, αλλά παρομοίως αληθινά. Έστω και κινηματογραφικά...

Όχι, πάντως. Ούτε αυτή θα είναι η μεγάλη χρονιά του DiCaprio, παρότι αμφότερες οι παρουσίες του, είτε ως Γκάτσμπι, είτε ως Λυκόρνιο, είναι μεγαλειώδεις. Ο (σαραντάρης, πλέον, για να μην ξεχνιόμαστε) Leonardo, υποστηριζόμενος από ένα γνήσιο κωμικό ταλέντο σαν τον Jonah Hill, με τα λαμπερά του, πρόσθετα δοντάκια, να αποδίδει το δεξί του χέρι, φτάνει σε απίστευτα levels κωμικής ποιότητος, προσφέροντας μάλιστα, μια από τις χαρισματικότερες - και ξεκαρδιστικότερες - σεκάνς στα χρονικά. Ατυχία του Leo? Ότι την παράσταση, ακόμη κι αν δεν λείπει ούτε από μισό πλάνο, την κλέβει το θήλυ - και τι θήλυ! - της κομπανίας, η κατάξανθη αγγελική Αυστραλέζα Margot Robbie, η αποκάλυψη του Marty, στην γενικότερη απαίτηση του κοινού, στον εντοπισμό της καινούργιας Sharon! Δεν είναι τυχαίο που ένα σημαντικό ποσοστό του σεναρίου - εκείνο με τις λιγότερο κωμικές εκφάνσεις - είναι κτισμένο πάνω στην καθηλωτική της ομορφάδα, στην πιο κραυγαλέα παράκαμψη του Scorsese σε σχέση με τους Good Fellas και την one hit wonder Lorraine Bracco, που εδώ ως χαμηλών τόνων νοικοκυρούλα την παίζει, αξιοπρεπώς σε Joan Jett φόρμα, το ανερχόμενο ελληνάκι Cristin Milioti...

Για πες: Αναμφισβήτητα όταν ο αμερικανο-ιταλιάνος κλείσει την σπουδαία του φιλμική πορεία, τον Λύκο δεν θα σκεφτείς καν να τον εντάξεις στις σημαντικότερες δουλειές του. Έχει άλλο στίγμα αφημένο, άλλη προσωπικότητα ο Scorsese, που εκείνη σε νοιάζει πιότερο από δαύτη. Διαβάζοντας όμως την λίστα των ταινιών του εδώ θα κοντοσταθείς και θα χαμογελάσεις, ενθυμούμενος την ώρα και την στιγμή που τα Λουτζ, άρχισαν να κάνουν δουλειά, καταστρέφοντας ουσιαστικά το πάνω σε μπετόν αρμέ κτισμένο αμερικάνικο όνειρο των απατεώνων. Γιατί όπως πολύ καλά ξέρεις, στην In the land of the free, όπως πολλάκις την έχει σχεδιάσει και από την καλή και από την ανάποδη της ο Marty, ο Θεός αγαπάει μεν τον κλέφτη, τον νοικοκύρη όμως τον λατρεύει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Δεκεμβρίου 2013 από την Spentzos