Movies Ltd

Η κατά οσκαρικό τεκμήριο καλύτερη ταινία που προβλήθηκε στην αμερικάνικη επικράτεια μέσα στο προηγούμενο έτος, 2012, περιέργως, αναιτίως και αντιφατικώς όμως, δίχως την παραμικρή μνεία στον σκηνοθέτη της, που για τους Ακαδημαϊκούς υπήρξε το λιγότερο άφαντος. Για best movie δεν ξέρω, σίγουρα όμως το πόνημα του Βοστονέζου Ben Affleck - που από το Ζήτω! στο Kodak Theatre μέχρι τώρα, έχει αλλάξει ρότα στην καριέρα του κατά 180 μοίρες, έχοντας επιλεγεί να υποδυθεί τον ριμπουταρισμένο Μπάτμαν - υπήρξε από τα πιο προσεγμένα της σεζόν που σβήνει. Σε σκηνικό πολιτικό, με αφορμή την κατάληψη της Αμερικάνικης πρεσβείας στην υπέρ το δέον φανατισμένη Τεχεράνη του Χομεινί, στήνεται μια καλλιτεχνική μουσαντένια ιστορία, υποτιθέμενων γυρισμάτων φιλμ επιστημονικής φαντασίας, η Επιχείρηση Αργώ, στα περίχωρα της Περσίας. Οι μπουνταλάδες το χάβουν και ο πράκτορας ξεκουβαλά μια χούφτα και κάτι συμπατριώτες του, που βρήκαν κρυψώνα στο σπίτι του Καναδού πρέσβη. Από τα απίστευτα ανέκδοτα στα χρονικά των πολιτικών ρήξεων της Αστερόεσσας, που δεν δείχνει πάντως να βάζει μυαλό, συνεπώς θα πρέπει να περιμένουμε ουκ ολίγες πατριωτικής ανόρθωσης Argo στο μέλλον. Για την ιστορία και μόνο να αναφέρουμε πως το φιλμ απέσπασε Όσκαρ καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου (το πήρε ο Chris Terio) και μοντάζ (το σήκωσε ο William Goldenberg), ενώ υπήρξε υποψήφιο σε τέσσερις ακόμη κατηγορίες. Μεταξύ τους, όχι καλύτερης σκηνοθεσίας, το ξανάπα!

Αφού με την πρώτη του χολιγουντιανής κοπής ταινία, κατάφερε και μπήκε στην ετήσια εικοσάδα μου, ο γαλλόφωνος Καναδέζος Denis Villeneuve, προ λίγων ετών δημιουργός του λατρεμένου μου λαβυρινθώδους Incendies, δεν πρόκειται να λείψει ποτέ πια στο μέλλον. Η μαεστρία στους Prisoners πανομοιότυπη, περίπλοκη και δίχως εύκολες διεξόδους, επιχειρεί να προσεγγίσει παραπάνω από ένα, φλέγοντα, καίρια ζητήματα των μοντέρνων δυτικών κοινωνιών. Κορυφαίο όλων, η αυτοδικία. Η προσωπική διοργάνωση, δίκαιης δίκης, πάνω στο κορμί ενός αναμφισβήτητου υπόπτου, από τον κατατρομαγμένο όσο και διαλυμένο ψυχικά, πατέρα μιας δεκάχρονης που αγνοείται. Σπαρακτικές εικόνες στο ψυχρό, καλοβαλμένο εκ πρώτης όψης, μα φτωχικό σκηνικό των μεσοδυτικών πολιτειών, σε ένα θρίλερ που λοξοκοιτά τόσο προς την Σιωπή των Αμνών, όσο και προς τον ανούσια υπερτιμημένο Ζόντιακ, με ψήγματα μερικών από τα θανάσιμα αμαρτήματα του Se7en. Πανίσχυρη βοήθεια στην εποπτεία του ο Καναδός αποσπά πιότερο από την μαγευτική φωτογραφία του μάγου Roger Deakins, παρά από τις, μέχρι καλές, ερμηνείες ενός all star επιτελείου, αποτελούμενου από τον Hugh Jackman, την Maria Bello, την Melissa Leo, τον Terrence Howard, τον Paul Dano, την Viola Davis και τον πάντοτε μελαγχολικό Jake Gyllenhaal. Η απορία του κοινού μια φορά παραμένει: Στο φινάλε ο αγνοούμενος γίνεται ακουστός ή όχι. Η συντριπτική πλειοψηφία, που αρέσκεται στα χάπι έντς, προτιμά φυσικά την ευχάριστη κατάληξη...

2013: HER GRAVITY IS THE ACT OF KILLING

Το τέρμα του ημερολογιακού έτους είναι παραδοσιακά δυο πράγματα: Απολογισμός και Αναθεώρηση. Το δεύτερο προϋποθέτει το πρώτο όσο ακριβώς κάθε αλλαγή βασίζεται στην αποκωδικοποίηση της υπάρχουσας κατάστασης. Το οποίο με φέρνει στο αφετηριακό ερώτημα (βαθύς αναστεναγμός πρώτα διότι έπεται αρχικαρακλισεδαριά ολκής): Ήταν μια καλή χρονιά για το φιλμικό μποζολαί του γουρσουζλαμάδικου (σόρρυ, είμαι ολυμπιακός, eh?) 13; Η εύκολη, υποστηριζόμενη από την καταδώ του ατλαντικού μεριά απάντηση είναι… βεβαίως! Ειδικά για το αμερικάνικο σινεμά που έδειξε να σημειώνει καταφανή νίκη στις τoπ 10 λίστες επί του (κυρίως) ευρωπαϊκού. Ας όψονται οι εξυπνάδες με τις σόρτ λίστες των ξενόγλωσσων παραγωγών και μη ευέλικτες υποψηφιότητες. Όχι βέβαια ότι αυτή είναι η across the board αιτιολόγηση, καθώς σαχλαούμπλες όπως τα καλιαρντά του Pedro (I'm So Excited) έχουν κορυφαία θέση, ναι – αλλά στις Worst Of βατομουρένιες λίστες της χρονιάς.

Ντρέπομαι που για πρώτη ίσως φορά δεν υπάρχουν παρά μόνο αμερικανίδια στο τοπ 10 μου. Έτσι τα είδα - έτσι σφύριξα. Τουλάχιστον το animated και το documentary εκπροσωπούνται πανάξια εδώ. Εν αναμονή του οσκαρικού πανηγυριού το οποίο δυστυχώς πολύ δύσκολα θα αποφύγει για άλλη μια χρονιά την προβλεψιμότητα του φεστιβαλικού διπόλου (Telluride - Toronto) όπερ έστι μεθερμηνευόμενον 12 Years A Slave Vs. Gravity για το χρυσό (με τα φευγάτα American Hustle - The Wolf Of Wall Street να κρυφοκοιτούν υπό γωνίαν). Όχι εντελώς άδικα. Όσο για τον ελληνικό κινηματογράφο, ο Βενετσιάνικος θρίαμβος του Δημήτρη Αβρανά (Miss Violence) καθώς και η επιστροφή του απολιτίκ πια (…) Παντελή Βούλγαρη δίνει βαθιά ανασεμιά για ένα καλύτερο μέλλον στο αιώνια σχισματικό μεταξύ άρτχάουζ και μέηνστρημ σινεμά της πολύπαθης χώρας μας. Without further undo λοιπόν, κράτα σημειώσεις:

TA ΔΕΚΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΦΙΛΜΣ

10. Frozen (Chris Buck & Jennifer Lee) -  Δεν είναι μόνο η νεκρανάσταση της φαλλοκρατουμένης Disney από τη (Wreck-It-Ralph) Jennifer Lee. Είναι ο μικρομηκάς Μίκυ Μάους που προηγήθηκε της προβολής που είναι ότι καλύτερο έχω δει σε 3D, και μάλιστα μέσα στη ίδια χρονιά με το Gravity.

9. Star Trek Into Darkness (J.J. Abrahams) – Όσα και να του σούρνουν οι αφιονισμένοι Trekkies, o J.J. έχει παντοδίκαια την ευλογία των δυο μουσάδων (Lucas - Spielberg) για να πάρει στα χέρια του το υπέρτατο Star Wars saga. Παρεμπί, ο Benedict Cumberbutch πετάει μάτια όξω εδώ ερμηνευτικά ως κακός ανώτερης διάνοιας.

8. 12 Years A Slave (Steve McQueen) – Το περίμενα πιο βαθύ και περίπλοκο, πως όμως μπορεί κανείς να παραβλέψει τη σφοδρή επίθεση εικόνων από τον μαύρο Βρετανό σκηνοθέτη που τραβά άφοβα την κουρτίνα από τη σκοτεινότερη περίοδο της αμερικανικής ιστορίας.

7. American Hustle (David O. Russell) – Τόνοι σκηνοθετικής οξυδέρκειας και χαρακτηρολογικής επιδεξιότητας από τον Russel, παλαβά λαχταριστό παίξιμο από την μόνιμη πεντάδα. Τρέξτο μπάκτουμπάκ με το Wolf για μεγαλύτερη ευχαρίστηση.

6. Before Midnight (Richard Linklater) – Η επική σχέση της Julie και του Ethan τριλογίζεται στη Πύλο και το ακανθώδες ερώτημα είναι: Είσαι σίγουρος ότι Before Trilogy < The Godfather Trilogy? (Μη βιάζεσαι να απαντήσεις)

5. Fruitvale Station (Ryan Coogler) - Περισσότερο ρέλεβαντ από 12 Years A Slave και Lee Daniel’s The Butler μαζί, αυτό η ιστορία έχει μια οικουμενική ανθρωπιά, μια αβάσταχτη αλήθεια για την αξία της καθημερινής προσπάθειας να αλλάξουμε τον εαυτό μας που σου πιάνει την καρδιά σφιχτά σαν αστακοδαγκάνα και σε πνίγει στα οργισμένα δάκρυα.

4. The Wolf of Wall Street (Martin Scorsese) - Scorsesικό όργιο της γιάππικης εητίλας σε ένα ντελιριακό ρημπούτ των Καλών Παιδιών. Επιτέλους ο DiCaprio αφαλοκόπηκε ως ηθοποιός στην 5η cineργασία του με τον τσόγλανο 71 ετών Μάρτυ ο οποίος κινηματογραφεί το Καλιγούλειο κρακ κοκαίην πάρτυ με την άγνοια κινδύνου πρωτοεμφανιζόμενου και σοφία που μόνο 40 χρόνια στους Κακόφημους Δρόμους της ΝΥ μπορούν να αιτιολογήσουν.

3. Act of Killing (Joshua Oppenheimer) - Αν δε το δεις, δε το διανοήσαι. Ο Joker του Heath Ledger είναι ναυτοπρόσκοπας μπροστά στη θηριωδία του αληθινού εγκληματία κατά της Ανθρωπότητας Congo Anwar και της ελεεινής συμμορίας του. Ο Oppenheimer στήνει ένα σουρεαλιστικό βαριετέ που μπαλαντζάρει μεταξύ ποίησης και ρεάλιτι του χαμηλότερου παρονομαστή.

2. Gravity (Alfonso Cuaron) - Αδιαμφισβήτητα σε τεχνικό επίπεδο όσο και σε σκηνοθετική ενορχήστρωση, η space οδύσσεια του Cuaron είναι ένα θεμελιώδες επίτευγμα. Δέος με την πρώτη ματιά. Όσοι πάντως επιθυμείτε Kubrick ή Tarkowski εδώ, ψάξτε αλλαχού.

1. Her (Spike Jonze) - Όχι απλά η ταινία της χρονιάς, αλλά εύκολα στο τοπ 5 του νεαρού 21ου αιώνα. Ασύλληπτη στην απλότητα κεντρική ιδέα, εκλαϊκευμένη φιλοσοφική ενατένιση μέσα από εικόνες που ολοκληρώνουν το λυρικό και το γελοίο της ύπαρξης και διαλόγους που συναγωνίζονται τις αριστοτεχνικά οργανωμένες σιωπές σε αισθησιακή παραδοξολογία. Οι ανθρώπινες σχέσεις ως το ίδιο νόμισμα με δυο όψεις: Από τη μια, το εξιδανικευμένο. Από την άλλη, το ανέφικτο.

OI 5 ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ 

5. The Counselor (Ridley Scott) – Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος αν ο (Κόρμακ) Μακαρθισμός φταίει περισσότερο, ή είναι ο γερο-παράξενος Ridley που αδιαφορεί για το όλον παθιασμένος καθώς είναι για να αδράξει το μούντ της στιγμής. Με τέτοιο κάστ θάπρεπε να βγάλει μάτια και εντέλει προσγειώθηκε με μια κούφια άσκηση ύφους.

4. I’m So Excited! (Pedro Almodovar) – Εντ γιου τζάστ κέντ χάιντ ιτ Πέδρο μου! Είπαμε να κάμεις το γκέυ σπούφ τον αίρπλεην ντισάστερ μούβις των σέβεντις αλλά με λίγο τρόπο αγάπη μου! Σεξ και Θάνατος και υστερία μέχρι νταουλιάσματος για τον αυτοκράτορα του κάμπ που του έχει μείνει λίγο στο μούσκιο η δημιουργική φρεσκάδα.

3. After Earth (M.N. Shyamalan) – Η ταφόπλακα στην καριέρα των μπίγκ μπάτζετ πρότζεκτς του πάλαι ποτέ διαδόχου του Spielberg, όπως στρίβεις από Hitchcock, αριστερά. Πατέρας και γιος Smith το παλεύουν σε βαθμό που στεναχωρεύεσαι να τους βλέπεις σε μια ταινία σα διαφημιστικό απορρυπαντικού για τα ρούχα.

2. All is Lost (J.C. Chandor) – Του τα παραφουσκώσανε τα πανιά στις Κάννες, σε στυλ ο Γέρος και η Θάλασσα με τον 78χρονο Redford να τραβά του λιναριού τα πάθη κάτω από τα συντρίμμια της βαρκούλας, παρέα με τσι καρχαρίες. Λυπάμαι, με τη μούγκα δε τσίμπησα.

1. Inside Llewyn Lewis (Joel & Ethan Coen) – Τους αγαπούσα, το παραδέχομαι. Ήταν σχεδόν το καλύτερό μου. Όμως τώρα πια δεν τους ανέχομαι, ούτε σα σκέψη στο μυαλό μου. Υπάρχουν λίστες (όνομα και μη χωριό) όπου φιγουράρουν ως κορυφαίοι της χρονιάς. Με μια αδιάφορη ιστορία κάποιου αντιπαθέστατου λούζερ φολκ σίνγκερ, σε ρεσιτάλ ντάουνμπιτ μισανθρωπισμού. Λυπάμαι, κόρωσα.

OI 5 ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΣΚΗΝΕΣ 

5. 12 YEARS A SLAVE (Steve McQueen) – Ο Chiwetel Ejiofor (πες το πάλι) είναι κρεμασμένος με σχοινί στο κλαρί του δέντρου με τα ακροδάχτυλα τεντωμένα μόλις να ακουμπούν στο χώμα. Τιμωρία μέχρι να γυρίσει ο (καλός) αφέντης Cumberbutch επειδή πλάκωσε το μύδι τον ανθυποαφέντη (και επαγγελματία διεστραμμένο) Paul Dano. Ζωγραφικός πίνακας από όπου παρελαύνει η ντροπή της σκλαβωμένης φυλής του.

4. BEFORE MIDNIGHT (Richard Linklater) – Ξεκινούν επιτέλους να το κάνουν στο ξενοδοχείο η Julie με τον Ethan αλλά ξέρεις πως γίνεται στην αληθινή ζωή: Μια στραβή κουβέντα και ο καβγάς φουντώνει μέχρι το τέλος στο λιμάνι, όπου μέχρι να πέσουν οι τίτλοι είμαστε με την ψυχή στο στόμα μήπως και ξεμείνουμε από 4ο μέρος.

3. AMERICAN HUSTLE (David O. Russell) – Άπειρες σκηνές ανθολογίας που συνήθως απαντάς μόνο σε ταινίες του Ταραντίνουλα. Κορυφαία όλων λίγο πριν το τέλος όπου ο Bradley Cooper πυγοραπίζει και τρίβεται εικονικά πάνω στον τσαντίλα Λούη Σι Κέη, προς άφατη τέρψη των συμπαρευρισκομένων συναδέλφων του FBI. Ο γέλωτας είναι απεριγράπτου σε μια φάση που όπου χάνεται η επαφή μεταξύ σεναρίου και μπλούπερς από ντηλήτεντ σήνς.

2. THE COUNCELOR (Ridley Scott) – Αυτό πιστεύω ότι θα μείνει αθάνατο. Η Cameron Diaz, βγάζει το βρακί της, το δίνει στον κεραυνοβολημένο Xavier Bardem, ορμά στο παρπρίζ του κάμπριο και πετάει ένα απίστευτο σπαγκάτο καταμεσίς του αγρίου δάσους, αρχίζοντας να τρίβει το εφηβαίο της στο τζάμι με ρυθμό. Μάλλον ήθελε πλύσιμο…(το τζάμι)

1. HER (Spike Jonze) – Παρότι δεν επιθυμώ με κανένα τρόπο να σποϊλάρω ώστε να μην αφαιρέσω δράμι απόλαυσης από την έκσταση ΕΚΕΙΝΗΣ, η πρωτιά της ανήκει δικαιωματικά κι εδώ: Ο Θήοντορ και η Σαμάνθα κάνουν για πρώτη φορά έρωτα. Λεπτομέρεια: H Σαμάνθα είναι το λογισμικό OS1. Απόλυτο σκοτάδι για ένα λεπτό στην οθόνη. Μόνο λόγια επαφής, ένωσης, αγάπης. Ρίγος, δέος και δάκρυ κατανόησης για τον Θήοντορ.

Αυτά που λες. Περί ερμηνειών και άλλων κατηγοριών κάνε όρεξη, έρχονται σε λιγότερο από μισό μήνα οι οσκαρικές υποψηφιότητες. Ήρθε η στιγμή της καθιερωμένης ευχής που στη βάση όλων των συνεκδοχών της περιστρέφεται στην υγειά σου, καθώς και των ανθρώπων που αγαπάς. Εδώ την πατάνε όσοι δεν αγαπιούνται από κανέναν, όμως δεν είμαστε και θεοί. Είμαστε βροτοί με αδυναμίες στους οποίους επίσης μας εύχομαι η αδυναμία μας να μη γίνει μέσο εκμετάλλευσης από κανέναν επιτήδειο. Καλό κι Ευλογημένο το Κινηματογραφικό Έτος 2014 αγαπητέ αναγνώστα. Διατελώ πάντοτε ευγνώμων για την προσοχή σου.

του Ben Stiller. Με τους Ben Stiller, Kristen Wiig, Shirley MacLaine, Adam Scott, Kathryn Hahn, Sean Penn, Patton Oswalt

Can you hear me Major Tom?

του zerVo (@moviesltd)

Ονειροπόληση. Το καλύτερο και πιο ανέξοδο ταξίδι. Μέσα σε κλάσματα της στιγμής, χωρίς εισιτήρια και συγκοινωνίες, έχεις μεταφερθεί από την μια άκρη του σύμπαντος στην άλλη, δίχως να δίνεις αναφορά σε κανέναν, δίχως στην πραγματικότητα να σε ενδιαφέρει και κανένας άλλος. Δεν πάει να σκούζει ο διπλανός και να σε σκουντάει να απομακρυνθείς από τον λήθαργο που σε έχει καθίσει με ένα ζωγραφιστό χαμογελάκι να ατενίζεις το υπερπέραν, εσύ αυτή την ώρα νοερά - μα τόσο αληθινά - βρίσκεσαι αλλού. Ψηλά στις Άνδεις, χαμηλά στους Μαορί, κονταροχτυπιέσαι με έναν σταυροφόρο ιππότη, χαϊδεύεις τα κάλλη της Monicas. Τι σε μέλλει κι αν σε πουν φαντασιόπληκτο. Ένα δευτερόλεπτο δικό σου, ολάκερη η ζωή η δική τους...

Άσχημα τα μαντάτα για το νούμερο ένα αμερικάνικο περιοδικό, το Life Magazine. Η διοίκηση του πήρε την απόφαση να κατεβάσει ρολά η έντυπη έκδοση του και πλέον θα υπάρχει μόνο ως dot com, στις οθόνες του διαδικτύου. Ανάμεσα στους εργαζόμενους που παίρνει η μπάλα και ο επί δεκαέξι χρόνια, υπάλληλος της φωτοσύνθεσης Γουόλτερ Μίτι, υπεύθυνος για να αρνητικά που στέλνουν οι απανταχού στον πλανήτη, διασκορπισμένοι φωτορεπόρτερς. Σαν τον αναγνωρισμένο Σον Ο'Κοννελ, καλή ώρα, που το 25ο καρέ του τελευταίου του φιλμ, θα αποτελέσει το εξώφυλλο του τεύχους που θα ρίξει την αυλαία ενός αιώνα κυκλοφορίας.

Η θέση 25 του κοντάκτ όμως είναι κενή, άδεια, σαν να μην έχει τραβηχτεί ποτέ το στιγμιότυπο. Με τον απαιτητικό, υπερφίαλο και περιπαιχτικό προιστάμενο που έχει αναλάβει την εκκαθάριση των υπαλλήλων να ωρύεται για την απώλεια, την όμορφη συνάδελφο που κάνει κλικ στην καρδιά του, ακόμη κι αν εκείνη σχεδόν αγνοεί την ύπαρξη του, να προβληματίζεται και τον χρόνο να τρέχει αμείλικτος, ο φουκαράς Γουόλτερ, πρέπει με τα ελάχιστα στοιχεία που έχει στην κατοχή του, να εντοπίσει τα ίχνη της εξαφανισμένης φωτογραφίας. Κι αν ακόμη δεν έχει ταξιδέψει ούτε μέχρι την διπλανή πολιτεία, τώρα έφτασε η ώρα να κάνει την υπέρβαση και να βρεθεί στο κατόπι του Ο'Κόννελ, που οι πιο πρόσφατες πληροφορίες τον έδιναν κάπου στην μακρινή Γροιλανδία...

Παραμύθι είναι, σύμφωνοι. Και μάλιστα βασίζεται σε μια παράξενα φανταστική ιδέα του James Thurber, που για πρώτη φορά είδε το φως της δημοσιότητας περίπου εβδομήντα χρόνια πριν στις σελίδες του New Yorker, ενώ λίγο καιρό αργότερα αποτέλεσε την βάση ομότιτλης φιλμικής παραγωγής, με τον λαστιχένιο Danny Kaye, στον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο. Η εκδοχή του 2013, όπως είναι πολύ λογικό, είναι προσαρμοσμένη στις ρεαλιστικές ανάγκες και τις κοινωνικές απαιτήσεις της εποχής. Οικονομικό κραχ, τρομακτικό κύμα ανεργίας, απρόσωπες κοινωνικές σχέσεις, ρυθμοί ζωής, που πολλές φορές ξεπερνούν ακόμη και τα πιο ακραία όρια. Σε αυτό τον αληθινό κόσμο, ο καλοκουρδισμένος πολίτης Κύριος Μίτι, που ελέγχει μέχρι τελευταίας δεκάρας τις δαπάνες του, που δίνει λύσεις στις νευρώσεις μητέρας κι αδελφής, που έχει περιορίσει στο μηδέν το προσωπικό του κέφι, έχει βρει διέξοδο στα διαρκή του ζόρια στο όνειρο. Όχι αυτό το νυχτερινό, του ύπνου, το αλλόκοτο, αλλά το ημερήσιο, το φωτεινό, το ταξιδιάρικο. Που έστω και τον φοβιτσάρη υπαλληλάκο, μεταμορφώνει μονομιάς σε Σούπερμαν, σωτήρα των αδύναμων, που σε δευτερόλεπτα δύναται να τον στείλει από την Ισλανδία στο Αφγανιστάν, από τα θεόρατα κύματα του Ατλαντικού, στην κορυφή των Ιμαλαίων, γεμίζοντας περηφάνια την μαραζωμένη του ψυχή. Έστω και στα ψέματα. Στα παραμύθια. Δικαίωμα του είναι. Αναφαίρετο.

Συνεπώς η αναζήτηση του αόρατου καρέ, από τον φαντασιόπληκτο Γουόλτερ δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αλληγορία, μια μεταφορά που στο φινάλε της, σχηματίζει σε εξωφυλλένιο καδράκι τον πραγματικό πρωταγωνιστή της ζωής, τον αληθινό σούπερ ήρωα του μεροκάματου και της ζορισμένης καθημερινότητας. Πηγάζει αισιοδοξία η πέμπτη σκηνοθετική απόπειρα του δημοφιλέστατου και εμπορικότατου κωμικού Ben Stiller, που όπως και οι (καλές) προηγούμενες του, δεν στερείται ανατρεπτικού χαρακτήρα, δεν του λείπει η σαρκαστική διάθεση, δεν χάνει ιδιαίτερα σε φιλοδοξίες, εντέλει όμως δεν είναι και κάτι παραπάνω από μια ανεξάρτητης φιλοσοφίας αμερικάνικη ταινία, που για να πραγματοποιηθεί - βλέπε μερικά ειδικά εφέ και βόλτες ανά την υφήλιο - χρειάστηκε τους παράδες της Fox. Κι αυτό σε κάποιο σημείο, της στερεί σημαντικό μέρος της σοσιαλιστικής της διακήρυξης.

Για πες: Εν κατακλείδι όμως το The Secret Life Of Walter Mitty, ως δημιουργία είναι γλυκιά, είναι συγκινητική, είναι ανθρώπινη, δεν φοβάται να βγάλει μελαγχολίες, προτείνει ένα ταιριαστό ζευγαράκι, όπως το συνθέτουν ο Stiller με την ταλαντούχα Wiig, υπενθυμίζει στους παλαιότερους την ανεξάντλητη μορφή της Shirley MacLaine, με στοιχεία αποδεικνύει πως ο Sean Penn είναι ζωντανός, τραγουδάει Bowie σε μια σεκάνς που σου φορά στα πόδια φτερά, ε, ζητάς κι άλλα? Αν ναι, το πολύ πολύ μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να τα ονειρευτείς...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Δεκεμβρίου 2013 από την Odeon

του Martin Scorsese. Με τους Leonardo DiCaprio, Jonah Hill, Margot Robbie, Matthew McConaughey, Kyle Chandler, Rob Reiner, Jon Bernthal, Jon Favreau, Jean Dujardin

Awooooooo!

του zerVo (@moviesltd)

Πάμε να σε παίξω μια Βρες την Ταινία και είμαι βέβαιος πως τόσα στοιχεία και σπόιλερ που θα σου δώσω, πανεύκολα θα εντοπίσεις σε ποιο φιλμ αναφέρομαι. Σκηνοθέτης από τα μεγαλύτερα, ίσως το μεγαλύτερο της σύγχρονης παγκόσμιας κινηματογραφίας. Είναι λοιπόν που λες ένας φιλόδοξος, αλλά και συνεσταλμένος νέος, που ξεκινά από μηδενικό επίπεδο την καριέρα του στο καινούργιο πεδίο δράσης του, που χάρη στις ικανότητες και την επιδεξιότητα του, σκαρφαλώνει ένα προς ένα τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας και πολύ σύντομα βρίσκεται να αγγίζει την κορυφή. Φυσικά οι εγκληματικές μέθοδοι που ακολουθεί, τάχιστα θα τον φέρουν σε ρήξη με τον νόμο, το μακρύ χέρι του οποίου θα τον τσιμπήσει και θα τον στείλει στο μπαλαούρο, εκτός κι αν εκείνος δεχτεί να αποκαλύψει ονόματα και διευθύνσεις - εξίσου παρανόμων - συνεργατών, μπας και γλυτώσει το τομάρι του από της φυλακής τα σίδερα. Το βρήκες είπες? Άστο μην το συζητάς την πάτησες, σου έστησα παγίδα. Και με συνεργάτη μάλιστα τον ίδιο τον Marty, που στα 71 του χρόνια, βρέθηκε να κουβαλά τέτοια ανατρεπτική τρέλα και τέτοιο κέφι για φάρσα, που δεν είχε εμφανίσει ποτέ του σε πέντε δεκαετίες καλλιτεχνικής πορείας.

Μαύρη Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 1987. Για δες ημέρα που διάλεξε να κάνει το επίσημο ντεμπούτο του, φορώντας το καλοσιδερωμένο κοστούμι του χρηματιστή, στην Γουόλ Στριτ, ο φοβισμένος, χαμηλών τόνων, αλλά και γεμάτος διάθεση για δουλειά, Τζόρνταν Μπέλφορτ. Με την φίρμα του, μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες να καταρρέει στον βούρκο της γενικότερης κρίσης, εκείνον να μένει δίχως εργασία και τα προς το ζην να βγάζει με το πιστολάκι και τα ρόλει, η παιδιόθεν αγαπημένη του συμβία και μάνα των δυο παιδιών του, κομμώτρια Τερέζα, ο χαρισματικός στο να πουλά μετοχές φύκια για μεταξωτές κορδέλες Τζόρνταν θα βρεθεί μπροστά στο φάσμα της απόγνωσης. Το σωσίβιο που θα εμφανιστεί στον ορίζοντα έχει όμως όνομα: Penny Stocks! Πενιχρός ο τζίρος, τεράστια όμως η κερδοφορία, που αγγίζει μέχρι και το πενήντα τοις εκατό!

Με στήριγμα τα μερίδια μικρής ονομαστικής αξίας και οργανώνοντας τριγύρω του μια ανορθόδοξη ομάδα μπρόκερς, αργά αλλά σταθερά θα ορθώσει το όνειρο της Στράτον Όουκμοντ, της χρηματιστηριακής του μπράντας, που ταχύτατα θα ανέλθει τις βαθμίδες αξιολόγησης στον Νεουορκέζικο ναό του χρήματος. Κάθε βήμα προς τα πάνω και πάρτι, κάθε καινούργιος πελάτης και γιορτή, κάθε νέο ντιλ και πανηγύρι. Γαϊτανάκι κεφιού και ατελείωτης διασκέδασης, βουτηγμένο στο κοινόβιο, δημόσιο σεξ με καλοπληρωμένες πόρνες και σε βουνά άσπρης σκόνης, που οξύνουν τον νου και τον κάνουν άπληστο, πλεονέκτη, απαιτητικό να κερδίσει τα πάντα, ακολουθώντας συνεχώς και επαναλαμβανόμενα όμως, την όχι ενάρετη οδό. Που σε κάποια γωνιά της παραμονεύουν τα δίχτυα της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς...

Παρότι από το πρώτο - κυριολεκτικά - δευτερόλεπτο, που ξεκινά το POV ίντρο του κεντρικού χαρακτήρα της ίντριγκας προς την πλατεία, αντιλαμβάνεσαι πως πρόκειται για μια καθαρόαιμη directed by Martin Scorsese δημιουργία, εντούτοις υπάρχει ένα στοιχείο που ποτέ στο σκηνοθετικό του παρελθόν δεν είχε χρησιμοποιήσει ο μετρ. Την ρυθμική φρενίτιδα! Γνωρίζοντας εκ των προτέρων την χρονική διάρκεια του Λύκου, που φτάνει κοντά στα 180 λεπτά, φαντάστηκα πως το τέμπο θα είναι σταθεροποιημένο σε βήματα αντοχής, με τις γνωστές εναλλαγές στα βιράζ, που θα μπολιάσουν με το απαιτούμενο σασπένς την ίντριγκα μέχρι το φώτο φίνις. Εδώ ο μαραθωνοδρόμος του κοντοπίθαρου οτέρ, όχι απλώς εκτινάσσεται από τους βατήρες σαν καλοδουλεμένος σπρίντερ, αλλά σε κάθε χιλιόμετρο, λες και τον ποτίζουν πορτοκαλάδα με Κουαλούτζ (δεν τά'ξερα, τά' μαθα κι αυτά, σαν τα Ρούφις του Hangover) αυξάνει παλμούς και κατευθύνεται σαν τρελός, βολίδα προς τον τερματισμό.

Συνέπειες? Μην ψάχνεις αλλού για να εντοπίσεις την ποιοτικότερη και πλέον σπαρταριστή κωμωδία του 2013. Αυτή έχει τίτλο The Wolf Of Wall Street και παρότι επ ουδενί το υπόσχεται η σοβαροφανής θεματική της, εντούτοις διαθέτει σεκάνς που καθιστούν κάτι Monty Pythons και κάτι Saturday Night Live, κωμικάκια δέλτα εθνικής κατηγορίας. Με το που σε αγγίζει, νωρίς - νωρίς, η ινδιάνικη κραυγή του μέντορα υπερ-χρηματιστή (που σημειωτέον προστάζει την άμεση απονομή οποιουδήποτε υπαρκτού και ανύπαρκτου βραβείου Όσκαρ ερμηνείας στον πιο αδικημένο ηθοποιό της πρόσφατης κινηματογραφικής ιστορίας, Matthew McConaughey) η οποία ορίζει και το άρξασθε πυρ της ξέφρενης κούρσας, δεν υπάρχει στιγμή, ακόμη και στις λογικά εμβόλιμες δραματικές, που δεν θέλεις να χτυπηθείς στο κάθισμα από τα γέλια. Μας προέκυψε Apatow ο Scorsese το λοιπόν? Ε, όχι δα. Δεν μιλάμε για πλάκα ή για κενό αστείο. Μιλάμε για γλαφυρό αντικατοπτρισμό της πραγματικότητας των αρπακτικών, μέσα από καυστικές ατάκες και ρεαλιστικό σλάπστικ, που για να το ομολογήσω, ε. με βρήκαν απροετοίμαστο.

Συνέπειες, β'? Δεν είναι αυτό το πραγματικό πρόσωπο του σκηνοθέτη Scorsese ή μάλλον για να το πω καλύτερα, δεν θα έκτιζε ποτέ την τεράστια αυτή καριέρα του πάνω σε αυτό το φρενήρες σαρκαστικό πάρτι. Ουσιαστικά ο μαέστρος, κρατά στα χέρια του ένα νόμισμα, που στην μια του πλευρά έχει την κεφαλή του Χένρι Χιλλ, (αντι)ήρωα του στους αξεπέραστους Good Fellas και το στρέφει στην φλιπ σάιντ του, εκεί που δεν υπάρχουν γράμματα, αλλά ακόμη μια προτομή, δαύτη του καυχησιάρη Μπόφορτ. Τα ίδια τέσσερα σημεία της πορείας - χαμηλοβλεπούσα εκκίνηση, προσοδοφόρα εκτόξευση, θορυβώδης κατρακύλα, εκκωφαντική κρούση - του Καλού Παιδιού, ουσιαστικά αποδίδονται και στον Wolf, από μια εντελώς άλλη προοπτική, όχι αιματηρά, όχι δραματικά, όχι σπαρακτικά, αλλά παρομοίως αληθινά. Έστω και κινηματογραφικά...

Όχι, πάντως. Ούτε αυτή θα είναι η μεγάλη χρονιά του DiCaprio, παρότι αμφότερες οι παρουσίες του, είτε ως Γκάτσμπι, είτε ως Λυκόρνιο, είναι μεγαλειώδεις. Ο (σαραντάρης, πλέον, για να μην ξεχνιόμαστε) Leonardo, υποστηριζόμενος από ένα γνήσιο κωμικό ταλέντο σαν τον Jonah Hill, με τα λαμπερά του, πρόσθετα δοντάκια, να αποδίδει το δεξί του χέρι, φτάνει σε απίστευτα levels κωμικής ποιότητος, προσφέροντας μάλιστα, μια από τις χαρισματικότερες - και ξεκαρδιστικότερες - σεκάνς στα χρονικά. Ατυχία του Leo? Ότι την παράσταση, ακόμη κι αν δεν λείπει ούτε από μισό πλάνο, την κλέβει το θήλυ - και τι θήλυ! - της κομπανίας, η κατάξανθη αγγελική Αυστραλέζα Margot Robbie, η αποκάλυψη του Marty, στην γενικότερη απαίτηση του κοινού, στον εντοπισμό της καινούργιας Sharon! Δεν είναι τυχαίο που ένα σημαντικό ποσοστό του σεναρίου - εκείνο με τις λιγότερο κωμικές εκφάνσεις - είναι κτισμένο πάνω στην καθηλωτική της ομορφάδα, στην πιο κραυγαλέα παράκαμψη του Scorsese σε σχέση με τους Good Fellas και την one hit wonder Lorraine Bracco, που εδώ ως χαμηλών τόνων νοικοκυρούλα την παίζει, αξιοπρεπώς σε Joan Jett φόρμα, το ανερχόμενο ελληνάκι Cristin Milioti...

Για πες: Αναμφισβήτητα όταν ο αμερικανο-ιταλιάνος κλείσει την σπουδαία του φιλμική πορεία, τον Λύκο δεν θα σκεφτείς καν να τον εντάξεις στις σημαντικότερες δουλειές του. Έχει άλλο στίγμα αφημένο, άλλη προσωπικότητα ο Scorsese, που εκείνη σε νοιάζει πιότερο από δαύτη. Διαβάζοντας όμως την λίστα των ταινιών του εδώ θα κοντοσταθείς και θα χαμογελάσεις, ενθυμούμενος την ώρα και την στιγμή που τα Λουτζ, άρχισαν να κάνουν δουλειά, καταστρέφοντας ουσιαστικά το πάνω σε μπετόν αρμέ κτισμένο αμερικάνικο όνειρο των απατεώνων. Γιατί όπως πολύ καλά ξέρεις, στην In the land of the free, όπως πολλάκις την έχει σχεδιάσει και από την καλή και από την ανάποδη της ο Marty, ο Θεός αγαπάει μεν τον κλέφτη, τον νοικοκύρη όμως τον λατρεύει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Δεκεμβρίου 2013 από την Spentzos

Μπορείς να εμπιστευτείς τους ειδικούς, μπορείς να ακολουθήσεις τα προγνωστικά ή αν θες μπορείς να γράψεις ιστορία! Μια ακόμη αθλητικού περιεχομένου ταινία, από εκείνες που αρέσκεται να παρακολουθεί (μόνο) το αμερικάνικο κοινό, είναι η περίπτωση του Draft Day, που για τους μη κατέχοντες τον όρο, αφορά στην ημέρα που επιλέγονται οι καινούργιοι αθλητές, οι ρούκις που θα στελεχώσουν την επόμενη σεζόν τις μεγάλες ομάδες της λίγκας. Τίνος σπορ? Του αμερικάνικου ποδοσφαίρου, εκεί που ακολουθεί καριέρα προπονητή ο Σόνι Γουίβερ και καλείται να σώσει την πορεία της δημοφιλούς ομάδας των Κλίβελαντ Μπράουνς (στο ορίτζιναλ κείμενο, αυτοί ήταν οι Μπάφαλο Μπιλς) καθώς η τύχη τους χαμογέλασε και τους έδωσε το νούμερο ένα στην επιλογή των ταλέντων. Ποιος ακριβώς θα είναι ο επόμενος αστέρας που όχι μόνο να ενταχθεί στην ομάδα, αλλά και θα την γλυτώσει από τον συνεχή κατήφορο? Απάντηση στο ερώτημα θα πάρουμε από τις 11 Απριλίου 2014, όταν το φιλμ θα ξεκινήσει την πορεία του στις αίθουσες, σε διανομή της Summit που σε συνεργασία με την Lionsgate εξασφάλισε τα δικαιώματα του κορυφαίου black listed σεναρίου για το 2012. Γραμμένου από την πρωτοεμφανιζόμενη δυάδα των Scott Rothman και Rajiv Joseph και δοσμένου στον έμπειρο Ivan Reitman, διαβόητου σκηνοθέτη των Ghostbusters για να το κάνει πράξη.

Ανοδικές τάσεις δείχνει να έχει η πορεία του πάλαι ποτέ σούπερ σταρ Kevin Costner, αφού μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, θα δει δύο ταινίες του να βγαίνουν στις αίθουσες, μετά το 3 Days To Kill του Besson. Εδώ ο βετεράνος πλέον Kev, κρατά τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο του πεισμωμένου, αλλά και προβληματισμένου κόουτς, έχοντας στο πλάι του την πάντα όμορφη Jennifer Garner, τον Frank Langella και τον Dennis Leary. Αλλά και την υποστήριξη του NFL, στοιχείο που δίνει ένα επιπλέον αβαντάζ στο συνολικό πρότζεκτ.

Στις δικές μας αίθουσες? Δύσκολο! Το άθλημα δεν τυγχάνει δημοφιλίας στον τόπο μας...

Με δύο δημιουργίες μέσα στα είκοσι καλύτερα μου για το 2013, προερχόμενες από την κινηματογραφική βιομηχανία της πολύ, πολύ μακρινής Χιλής, πρέπει να παραδεχτώ πως τρέφω μια ιδιαίτερη εκτίμηση για τα κινηματογραφικά δρώμενα της βασανισμένης αυτής χώρας, που καταφέρνουν να αναδείξουν δραματικές, κοινωνικές, πολιτικές ιστορίες, με μεθόδους ανθρώπινες και κατανοητές σε ένα ευρύ φάσμα θεατών. Σπαρακτική είναι η ιστορία της Gloria. Εξηντάρας, εργαζόμενης ακόμη με σθένος, προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην και κυρίως την ανεξαρτησία της, δίχως να είναι δεσμευμένη ούτε με το διαλυμένο συζυγικό της παρελθόν, ούτε με τα δύο ενήλικα παιδιά της, που κυριολεκτικά λατρεύει. Ψυχή ακόμη αδέσμευτη και φιλελεύθερη η Γκλόρια, παγιδευμένη σε ένα τριτοηλικιακό κορμί, ούτε δέχεται υποδείξεις από το συνομήλικο περίγυρο, ούτε συμβιβάζεται με τους κανόνες της πρέπουσας, για τα χρόνια της, συμπεριφοράς. Θα κάνω ότι μου αρέσει τελικά, έστω κι αν ξέρω πως είναι λάθος, έστω κι αν γνωρίζω πως θα χάσω, είναι το απόφθεγμα του εξόχως ρεαλιστικά δομημένου δράματος του ταλαντούχου Sebastian Lelio. Μεγάλο ατού του φιλμ, η ερμηνεία της άσημης σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, μέχρι πρότινος, τηλεοπτικής σταρ στην πατρίδα της Paulina Garcia, που ντύνεται το κοστούμι της πανέτοιμης να αδράξει έστω και την τελευταία σταγόνα ζωής, γυναίκας. Ανάμεσα στις συγκλονιστικότερες της σεζόν, πανάξιο βραβείο α' ρόλου στην Μπερλινάλε.

Καμία άλλη δημιουργία μέσα στο 2013 δεν μπορεί να υπερηφανευτεί πως διέθετε στο σενάριο της μεγαλύτερη ανατροπή. Πόσο μάλλον όταν μέχρι εκείνο το σημείο στο φινάλε της εξέλιξης της, τίποτα δεν προδιέθετε για την έκπληξη που θα κτυπήσει την πόρτα του κοτσονάτου, αγέρωχου, στρυφνού ενίοτε και καλοβαλμένου δημοπράτη. Το μεγάλο ατού του The Best Offer, ενός φιλμ αμιγώς ιταλικής κατασκευής, δοσμένο πλήρως στην αγγλική γλώσσα όμως, είναι πως ακόμη κι αν γνωρίζεις τι πρόκειται να συμβεί στο τέλος, η γοητεία στην θεματική ανάπτυξη του σε συναρπάζει τόσο, που άνετα επαναλαμβάνεις την παρακολούθηση του. Επιστροφή στις μεγάλες ταινίες για τον Giuseppe Tornatore, στην κινηματογραφική απεικόνιση της παγκοσμιοποιημένης μοναξιάς και της αναζήτησης με απελπισμένο τρόπο του έρωτα, από έναν άντρα που θεωρητικά τα πλούτη και η αριστοκρατική, κοινωνική του θέση, από μόνα τους θα ήταν ικανά να του χαρίσουν κάθε ευτυχία. Μια εξαιρετική και πάλι εμφάνιση σε ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, σχηματικά πανομοιότυπο με εκείνον του King's Speech, με την μόνη διαφορά πως εδώ υποδύεται με πειθώ το έξυπνο πουλί, που πέφτει ακαριαία στην φάκα, για τον ξεχωριστό Αυστραλό Geoffrey Rush. Το Τέλειο Κτύπημα, παρότι δεν ταξίδεψε σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ, εντούτοις υπήρξε υποψήφιο για το βραβείο Καλύτερης ταινίας στα Ευρωπαϊκά Βραβεία, εκεί που κατέκτησε το έπαθλο για την καλύτερη μουσική επένδυση, από τον κορυφαίο μαέστρο των σάουντρακς Ennio Morricone.

Περισσότερο με καθρέφτισμα της διαχρονικής πολιτικής σκηνής των Ηνωμένων Πολιτειών, παρά με βιογραφία ενός εκ των πλέον ονομαστών Προέδρων στα χρονικά της Αστερόεσσας, ο Lincoln, κατέγραψε ακόμη έναν χρυσό κρίκο στην μακρά αλυσίδα των σπουδαίων δημιουργιών του Steven Spielberg. Πανεύκολα θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο Η 13 Τροπολογία του Συντάγματος, μιας και στις τρεις περίπου ώρες διάρκειας του ιστορικού φιλμ, τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τις ραδιουργίες, ζυμώσεις και ανατροπές, προκειμένου η Βουλή των Αντιπροσώπων να ψηφίσει το διαβόητο νομοσχέδιο που ουσιαστικά καταργούσε στα 1865 την δουλεία. Ουσιαστικά όμως μέσα από τα στατικά πλην έντονα συναισθηματικά φορτισμένα πλάνα του, καταφέρνει ο σκηνοθέτης να αναδείξει τις ελάχιστες διαφορές που χωρίζουν τις κυρίαρχες παρατάξεις της πολιτικής σκηνής των Γιάνκηδων. Μια ακόμη μεγαλειώδης ερμηνεία από τον κορυφαίο ερμηνευτή στα φιλμικά χρονικά Daniel Day Lewis, που του χάρισε το τρίτο Όσκαρ α' ανδρικού ρόλου, μετά τα My Left Foot και There Will Be Blood. Ο Lincoln βρέθηκε έντεκα ακόμη φορές ως υποψήφιος στις πεντάδες της Ακαδημίας Τεχνών, μόνο μία εξ αυτών μετατράπηκε σε χρυσό αγαλματίδιο, εκείνη για τον σχεδιασμό παραγωγής (σκηνικά) που απέσπασαν οι Rick Carter και Jim Ericson, με τον Spielberg για έβδομη φορά nominated, με δύο νίκες για Schindler και Ryan, να αποχωρεί από την λαμπερή τελετή, εντέλει, με άδεια χέρια.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Hobbit: The Desolation Of Smaug	Village	2	123	62.877	227.403
2	Μικρά Αγγλία	Feelgood	3	94	31.570	192.465
3	Frozen	Feelgood	1	131	29.914	29.914
4	12 Years A Slave	Odeon	2	17	10.698	31.368
5	Last Vegas	Feelgood	1	43	10.337	10.337
6	Homefront	Odeon	3	22	4.721	39.209
7	The Butler	Village	1	11	3.334	3.334
8	Hunger Games: Catching Fire	Spentzos	4	14	3.320	93.602
9	Despicable Me 2	UIP	11	28	2.292	191.399
10	Oh Boy	Strada	1	4	1.678	1.678

Μερικές φορές για να κερδίσεις, πρέπει να αλλάξεις το παιχνίδι! Τυπική περίπτωση live action δημιουργίας της Disney, η αθλητικού περιεχομένου ταινία Million Dollar Arm, που βασίζεται θεματικά σε μια πραγματική ιστορία, ελάχιστα διαδεδομένη όμως σε διεθνές επίπεδο. Υπερφίαλος και πλεονέκτης σπορτ μάνατζερ, ο Τζει Μπι Μπέρνστάιν, ευρισκόμενος μπροστά στο φάσμα της χρεοκοπίας, θα σκεφτεί μια φαεινή ιδέα. Να ταξιδέψει μέχρι την μακρινή Ινδία, προκειμένου να εντοπίσει ανάμεσα στους χιλιάδες παίκτες του δημοφιλούς στα μέρη του Γάγγη αθλήματος του κρίκετ, τον επόμενο αστέρα πίτσερ του πρωταθλήματος μπέιζμπολ των ΗΠΑ. Η αναζήτηση εκείνου με την πιο δυνατή ρίψη της μπάλας, θα λάβει τεράστια δημοτικότητα στην Βομβάη, εφόσον θα εξελιχθεί και σε νούμερο ένα τηλεοπτικό σόου, με τον τίτλο Ο Άνθρωπος με το Χέρι του Ενός Εκατομμυρίου. Τα δολάρια δηλαδή που θα αποκομίσει, αν και εφόσον καταφέρει να υπογράψει συμβόλαιο σε ομάδα του Major League. Σκηνοθέτης του φιλμ είναι ο Craig Gillespie που προηγουμένως έχει παρουσιάσει τα Fright Night και Lars and The Real Girl, πάνω σε σενάριο του Thomas McCarthy (Win Win, The Visitor, The Station Agent). Η Disney έχει προγραμματίσει την διανομή του διασκεδαστικού, όπως φαντάζει από το υπερ - αποκαλυπτικό τρέιλερ στις αμερικάνικες αίθουσες, στις 16 Μαΐου 2014.

Ο πρωταγωνιστής πάντως του Million Dollar Arm, Jon Hamm, μπορεί να χαίρει εκτίμησης εντός των συνόρων, χάρη στην συμμετοχή του σε αναγνωρισμένες τηλεοπτικές σειρές σαν τους Mad Men ή το 30 Rock, ουσιαστικά όμως η κινηματογραφική του καριέρα δεν έχει να επιδείξει σοβαρούς ρόλους και επιτυχίες. Εδώ μαζί του συνυπάρχουν η Lake Bell, ο Bill Paxton, ο Alan Arkin.

Στις δικές μας αίθουσες? Ποτέ! Το άθλημα είναι - ευτυχώς - αδιάφορο...

Πέραν της αξίας του φιλμ, μιλάμε για ένα διπλό κινηματογραφικό επίτευγμα που χρήζει αναγνώρισης. Πρόκειται για την πρώτη ολοκληρωμένη ταινία που φτιάχτηκε σε μια από τις πλέον φονταμενταλιστικής χροιάς χώρες της γης, την Σαουδική Αραβία και μάλιστα από γυναικεία χέρια. Και δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που δεν έχει γνώση για το ποια ακριβώς είναι η θέση του θηλυκού στα αραβικά, μουσουλμανικά καθεστώτα. Και ας υποθέσουμε πως στην ηλικία της σκηνοθέτιδας Haifaa Al Mansour που υπογράφει το Απαγορευμένο Ποδήλατο, αντέχει να υποστεί κανείς τις κοινωνικές απαγορεύσεις και τους εξευτελισμούς, που πηγάζουν από τις παραδοσιακές γραφές. Όταν όμως πρόκειται για την ψυχή ενός μικρού παιδιού, που μαραζώνει στην θωριά ενός κλασσικού παιχνιδιού, ενός δικύκλου, που τα λόγια των προφητών θεωρούν σατανικό είδος για να το καβαλά το θήλυ, τότε το μέσα του θεατή συγκλονίζεται, σπαράζει. Το φιλμ προστέθηκε στην μακρά αλυσίδα των προερχόμενων από τις Ισλαμικές χώρες κινηματογραφικών δημιουργιών που καταδικάζουν απερίφραστα τις ανελευθερίες, δείχνοντας συνάμα όμως, πως πίσω από τα τσαντόρ και τις μπούρκες η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο παραμένει ζωντανή. Μόνο η νεολαία, με τις ανανεωτικές της απόψεις, όπως τις εκφράζει μέσα από το αθώο της βλέμμα η Wadjda, μπορεί να αλλάξει την κατάσταση αιχμαλωσίας, εκείνων που είχαν την ατυχία να γεννηθούν γυναίκες...