Στο Κενό της Fill The Void PosterΣτο Κενό της
της Rama Burshtein. Με τους Hadas Yaron, Chaim Sharir, Ido Samuel, Irit Sheleg, Yiftach Klein, Hila Feldman


Πνιγμός!
του zerVo (@moviesltd)

Οι Χαρέντιμ, που στην δική μας γλώσσα αναφέρονται ως Χασιδιστές, ορίζουν το πλέον συντηρητικό και αυστηρότερα ορθόδοξο ρεύμα της Ιουδαϊκής θρησκείας. Θεωρούν εαυτούς ως τους αυθεντικότερους και πλέον πιστούς Εβραίους, ασχέτως αν η συγκεκριμένη αντίληψη αμφισβητείται έντονα από έτερα ρεύματα και τάσεις της θρησκείας, σίγουρα όμως είναι εκείνοι που στις συμπεριφορές τους, που βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στις εντολές των Γραφών, διαχωρίζουν πλήρως το θρησκευτικό καθήκον, από οποιαδήποτε κοινωνικό εκσυγχρονισμό. Είναι λογικό λοιπόν, στην νεανική αντίληψη των ανανεωτικών και όχι ποτισμένων στον φανατισμό μελών της συγκεκριμένης εκκλησίας, τα συναισθήματα πολλές φορές να έρχονται σε σύγκρουση με την εντολή. Τον πνιγμό που οριοθετεί μια τέτοια ρήξη, στην ψυχή ενός άβγαλτου, άμαθου, μα γεμάτου όνειρα για το μέλλον ανθρώπου, προβάλλει το τιμημένο με ουκ ολίγα μετάλλια Ισραηλινό δράμα Fill The Void.

Στο Κενό της Fill The Void Wallpaper
Αναστάτωση, θλίψη και σπαραγμό θα προκαλέσει στην οικογένεια των Μέντελμαν, Χαρέντι από το Τελ Αβίβ, που νιώθουν τρόμο και δέος, στην ανάγκη εκτέλεσης των προσταγών του Θεού, το τραγικό συμβάν του αιφνίδιου θανάτου της μεγαλύτερης τους κόρης Έσθερ, την στιγμή που έφερνε στον κόσμο το νεογέννητο αγοράκι της. Δίχως καν να έχει περάσει το αναγκαίο διάστημα πένθους, ο χήρος σύζυγος της εκλιπούσας, Γιοκάι, θα σκεφτεί πως είναι καλύτερο για τον μόλις λίγων εβδομάδων γιο του, Μόρντεκάι, να βρει μια άλλη γυναίκα, που θα παντρευτεί και θα αναλάβει το μεγάλωμα και την διαπαιδαγώγηση του. Με τον φόβο ενός καλού προξενιού από το μακρινό Βέλγιο, που θα πάρει το νεογνό μακριά τους, οι χαροκαμένοι γονείς της Έσθερ, θα επιχειρήσουν να πείσουν τον μικρότερη θυγατέρα τους Σίρα, να δεχτεί τον Γιοκάι ως μελλοντικό της άντρα, κάτι που θα είναι το καλύτερο για όλους.

Στην καρδιά της μόλις δεκαοκτώ χρονών Ισραηλινής, όμως ο έρωτας έχει ανάψει τις δικές του φλόγες για τα μάτια του συνομήλικου της φοιτητή, με συνέπεια η αρχική της απάντηση στις πιέσεις της μάνας, να έχει αρνητική χροιά. Προκειμένου η Σίρα να αλλάξει διάθεση και γνώμη και να δεχτεί να ντυθεί νύφη στο πλάι του πρώην γαμπρού της, αποφεύγοντας τις παραινέσεις για αυτοδιάθεση της γεροντοκόρης φιλελεύθερης θείας, η φαμίλια θα βάλει μπροστά τις παραδοσιακές διαδικασίες, να την πείσει, δείχνοντας με τον τρόπο της, πως αυτή η παντρειά είναι θέλημα Θεού!

Πρόκειται για το φλιπ σάιντ του ίδιου ακριβώς δίσκου, που περιγράφει την περιοριστική δράση του αδύναμου - κυριολεκτικά - φύλου στις διαφορετικής πίστης φονταμενταλιστικές κοινωνίες, κατά βάση της Μέσης Ανατολής. Κι αν ο κινηματογράφος μέχρι στιγμής είχε καταγράψει εικόνες, πραγματικότητες και αλήθειες, που λαμβάνουν χώρα στην μουσουλμανική ζώνη, εκεί που το θήλυ σχεδόν διαθέτει ίσα δικαιώματα με ενός ζώου, δεν ήταν γνώριμη διεθνώς η καθημερινότητα που βιώνουν οι γυναίκες, στην αντίπερα όχθη, στο σαφώς πολύ πιο προοδευτικό Ισραήλ, που σταδιακά όλο και περισσότερο δυτικοφέρνει.

Ουσιαστικά η σκηνοθέτιδα Rama Burshtein, Χασιδίστρια και η ίδια, σκέφτηκε την δημιουργία του Fill The Void, προκειμένου να δημοσιοποιήσει τα έθιμα της φατρίας της διεθνώς, να γνωστοποιήσει σε όλο τον κόσμο, το ηθικό γίγνεσθαι που κρύβεται πίσω από τους παράξενους μαυροντυμένους τύπους, με τα πανύψηλα καπέλα και τις μακρόστενες μπουκλένιες φαβορίτες. Και κάπως έτσι, με αυτό το σκεπτικό πήρε την έγκριση να προβληθεί το πόνημα της και πέρα από τα στενά όρια της Χαρέντιμ κοινότητας, παρότι στην αφήγηση της μιλάει κατά κύριο λόγο, για τις αρνητικές συνέπειες του υπέρ το δέον συντηρητισμού που την χαρακτηρίζει. Κριτικάροντας έντονα της επιλογές των άκρων, που όπως πάντα μόνο αρνητικές συνέπειες μπορεί να έχουν για όποιον ηθελημένη ή όχι τις ακολουθεί.

Για πες: Χωρίς δραματικές εξάρσεις, ακόμη και στις στιγμές που η τραγωδία κορυφώνεται, κτίζοντας μελετημένα πόντο πόντο και καρέ καρέ τους χαρακτήρες της, η Εβραία μέσα από αφαιρετικής διάθεσης πλάνα, ίσως και με παλατζαρισμένη ελαφρώς γλαφυρή διάθεση, στις σεκάνς των έκδηλων αντιθέσεων, προσφέρει μια ισορροπημένη κινηματογραφική εργασία, που δύσκολα δεν θα ικανοποιήσει τους φεστιβαλικούς, κυρίως, σινεφίλ. Όπως συνέβη άλλωστε κατά την διάρκεια της περσινής Μόστρας, όταν η η κριτική επιτροπή, τίμησε την νεαρή πρωταγωνίστρια, Hadas Yaron, για την πραγματικά ρεαλιστική της ερμηνεία, ως αμφιταλαντευόμενης Σίρα...

Στο Κενό της Fill The Void Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Νοεμβρίου 2013 από την Strada
Περισσότερα... »

Σ' Αγαπώ How I Live Now PosterΣ' Αγαπώ
του Kevin Macdonald. Με τους Saoirse Ronan, Tom Holland, George MacKay


Ελπίδα, πάλι και μόνο, οι νέοι
του zerVo (@moviesltd)

Με τα σύννεφα ενός ενδεχόμενου πολέμου να στοιβάζονται πάνω από τις ανακατωμένα παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες του ρημαγμένου πολιτικοοικονομικά πλανήτη, δεν είναι διόλου τυχαίο που όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες εκφράζουν τις αγωνίες τους, θεωρώντας πλέον δεδομένη αυτή την αναπάντεχη και δεδομένα αιματηρή εξέλιξη. Δεν είναι όμως τυχαίο, πως άπασες οι αρτιστικές ματιές, λειτουργώντας κατά βάση με αισιόδοξο ένστικτο, τοποθετούν στο κέντρο των μουντών ιστοριών τους, πρόσωπα νέα, που η ζωή τους είναι μπροστά και επιθυμώντας να την ζήσουν μέχρι την τελευταία τους στιγμή, θα κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να διώξουν πέρα την σκοτεινιά. Σε αντιδιαστολή με το μανιωδώς προμοταρισμένο The Hunger Games, των δεκάδων τρέιλερς, πόστερς, κλιπς και τα τοιαύτα, μια πολύ λιγότερο διαφημισμένη δημιουργία, ξεκινώντας από το πεσιμιστικό δεδομένο, ολοκληρώνει εντοπίζοντας το φως στο τούνελ. Ενηλίκων δραματικά απόντων. Ευτυχώς...

Σ' Αγαπώ How I Live Now Wallpaper
Ζητώντας να αποτραβηχτεί από τις ραγδαίες αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στο στάτους της φαμίλιας της, η 17χρονη Ντέιζι θα ταξιδέψει από τον τόπο της στο Μανχάταν, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, αναζητώντας στην βρετανική περιφέρεια, το αγρόκτημα που διαμένει μια μακρινή εξαδέλφη της μητέρας της, μαζί με τα τρία της παιδιά. Μελαγχολική, εσωστρεφής και με δυσκολία να ανοιχτεί σε πρόσωπα που συναντά για πρώτη φορά στην ζωή της και αντιλαμβανόμενη πως οι ανέσεις στην εξοχή περιττεύουν, θα δείξει αποτραβηγμένη και διόλου οικεία στο καινούργιο της περιβάλλον. Η θέρμη που θα την περιβάλλει η αγκαλιά του συνομήλικου της Έντι, θα την ωθήσει γρήγορα να σπάσει τις αναστολές και να γίνει ένα με την ανέμελη συντροφιά. Για πόσο καιρό ακόμη όμως..?

Κι αυτό διότι από τις πρώτες στιγμές της στην Αλβιόνα, με την συμπεριφορά των ελεγκτών διαβατηρίων και τους αμέτρητους πάνοπλους πεζοναύτες στους δρόμους, η προβληματισμένη τινέιτζερ, θα αντιληφθεί πως κάτι μυστηριώδες συμβαίνει, μια αόρατη απειλή πλανάται στον αέρα, που προκαλεί τον φόβο, απλά και μόνο ως σκέψη. Ανησυχίες που θα επιβεβαιώσει η ακτιβιστικής δράσης, θεία της, που ένεκα των ανειλημμένων υποχρεώσεων της, θα αφήσει παιδιά και ανιψιά μόνα στην καλύβα, αναχωρώντας εσπευσμένα για την Γενεύη. Η έκρηξη που θα ακουστεί από το μακρινό Λονδίνο, το μέγεθος του ωστικού κύματος, η στάχτη που θα σκεπάσει με μανία το ειδυλλιακό βουκολικό τοπίο, θα σημάνει αυτομάτως το τέλος του ονείρου. Ο πόλεμος που όλοι ανέμεναν και απεύχονταν, μόλις ξεκίνησε...

Το περίμενε και η ματιά του θεατή, πως κάτι άσχημο θα γκρεμίσει το ονειρώδες καλοκαίρι της σκυθρωπής και κλεισμένης στον εαυτό της έφηβης, της όμορφης κομπανίας που με τόση αγάπη την περιέλαβε, αλλά και του νεανικού έρωτα που γεννήθηκε εκεί, δίπλα στο ποτάμι, μαζί με τις βουτιές, τα γέλια και τα παιχνίδια. Η άφιξη των μονάδων καταστολής, θα χωρίσει στα δύο αγόρια και κορίτσια και θα τα οδηγήσει σε (υποτίθεται) ασφαλείς τοποθεσίες, μακριά από την ραδιενέργεια και ενδεχόμενες επιθέσεις του (αφανούς, απρόσωπου και απροσδιόριστου) εχθρού. Κι εγώ που γνώρισα τον Παράδεισο, μέσα σε λίγες γαλήνιες στιγμές, πως θα ζήσω τώρα, μοιάζει να σκέφτεται η πιτσιρίκα, που έχοντας να φροντίσει την εννιάχρονη Βενιαμίν, βλέπει σε εφιάλτες τον χαμένο αγαπημένο της, να της ζητά εναγωνίως βοήθεια.

Χωρισμένο σε δύο εντελώς διαφορετικής ταυτότητας μέρη, είναι το θρίλερ που σκηνοθετεί ο πολυβραβευμένος Σκοτσέζος Kevin Macdonald, υπεύθυνος για σημαντικές επιτυχίες κατά το παρελθόν, επιπέδου The Last King Of Scotland, A Day in September, State Of Play και The Eagle. Αρχικά πολύχρωμο, φωτεινό, χαμηλού τέμπο ονειροπόλο, ακόμη και κάτω από τον τρόμο της επερχόμενης απειλής, ακολούθως χλωμό, σχεδόν ασπρόμαυρο και ταχύτατο ρυθμικά, που εικαστικά βαδίζει στα αγωνιώδη μονοπάτια που χάραξαν οι πολύ πιο έμπειροι στο είδος Cuaron (Children Of Men, που λειτουργεί ως πατρόν εδώ), Greengrass και Danny Boyle.

Για πες: Με τις ανατριχιαστικές του εικόνες στην δεύτερη πράξη, περισσότερο με αυτές που εννοεί και λιγότερο με εκείνες που δείχνει, το How I Live Now, τρομάζει, συγκινεί, αλλά και ξεσηκώνει συνάμα. Η παιδιάστικη άγνοια κινδύνου που δείχνει η νεαρή ηρωίδα, με την μορφή της Saoirse Ronan στα καλύτερα της, είναι όμως εκείνη η ηλιαχτίδα που το (ενίοτε ασυνεχές, βασισμένο στην ομώνυμη πετυχημένη νουβέλα της Meg Rossof) σενάριο προτάσσει ως εξιλέωση, ευτυχής κατάληξη μιας καλοδουλεμένης ίντριγκας, που εντέλει δεν βυθίζεται στην απόγνωση και την απαισιοδοξία.

Σ' Αγαπώ How I Live Now Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Νοεμβρίου 2013 από την Videorama
Περισσότερα... »

Ο Αυτοκράτορας Emperor PosterΟ Αυτοκράτορας
του Peter Webber. Με τους Tommy Lee Jones, Matthew Fox, Eriko Hatsune, Toshiyuki Nishida, Masatoshi Nakamura, Kaori Momoi, Colin Moy, Masayoshi Haneda, Takatarō Kataoka


Περήφανος λαός, χάρτινος ηγέτης...
του zerVo (@moviesltd)

Ορίζει μια από τις πλέον διφορούμενες και δισυπόστατες προσωπικότητες, που χάραξαν την παγκόσμια ιστορία του γεμάτου συγκινήσεις και πολεμικές συγκρούσεις 20ου αιώνα. Ο λόγος για τον λατρεμένο από τους συμπατριώτες του, Αυτοκράτορα Σόουα, γνωστότερο σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο ως Χιροχίτο, τον 124ο ελέω Θεού ηγέτη της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας, που έπαιξε από την μεριά του σημαντικό ρόλο στην εμπλοκή της πατρίδας του, σε δύο τεράστιας σημασίας πολέμους: Με την γειτονική Κίνα, κατά την επίθεση στην Μαντζουρία το 1931 και με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την εισβολή στο Περλ Χάρμπορ δέκα χρόνια αργότερα. Ο Χιροχίτο, υπήρξε ιστορικά ο πρώτος άρχοντας της χώρας του Ανατέλλοντος Ήλιου, που παραδόθηκε σε αντίπαλο στρατό, παρόλα αυτά ουδέποτε οδηγήθηκε σε δίκη, με την κατηγορία του εγκληματία, αντιθέτως διατήρησε τον θρόνο του, μέχρι το τέλος της ζωής του το 1989. Απλώς και μόνο, αναγκάστηκε να απαρνηθεί την θεϊκή του προέλευση...

Ο Αυτοκράτορας Emperor Wallpaper
Με τις ατομικές βόμβες των Γιάνκηδων να έχουν ισοπεδώσει Χιροσίμα και Ναγκασάκι, η παράδοση των Γιαπωνέζων στις δυνάμεις των ΗΠΑ ήταν ζήτημα χρόνου. Με αυτοκρατορικό διάταγμα, το Τόκιο πέρασε στην κυριαρχία του στρατού κατοχής, υπό την διοίκηση του γεμάτου φιλοδοξίες, ακόμη και για τον προεδρικό θώκο, Αρχιστράτηγου Ντάγκλας ΜακΆρθουρ, που ως πρώτιστο μέλημα του έθεσε την παραπομπή (ή όχι) του ηγέτη της αντιπάλου Χιροχίτο και των συνεργατών του σε ειδικό δικαστήριο. Μια υπόθεση που θα αναλάβει να φέρει εις πέρας ο Ταξίαρχος Μπόνερ Φέλλερς, άριστος γνώστης και κρυφός θαυμαστής της γιαπωνέζικης κουλτούρας και προπολεμικά κάτοικος της χώρας, που για καιρό θεωρούσε σπίτι του, διαμένοντας μαζί με την όμορφή δασκάλα Άγια Σιμάντα, με την οποία διατηρούσε φλογερή ερωτική σχέση.

Και κάπου εκεί στην τελευταία φράση βρίσκεται το ζουμί της υπόθεσης, που δεν εστιάζει αποκλειστικά στην ενοχή ή όχι του καρικατουρένιου ηγέτη και στο αν ήταν εκείνος που έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στην εντολή της αιφνιδιαστικής βύθισης του ανυποψίαστου αμερικάνικου στόλου, αλλά προβάλλει μια τύποις Άρλεκιν υποιστορία, που λαμβάνει χώρα μέσα στις φλόγες της αιματηρής σύρραξης. Η αγωνία του κεντρικού ήρωα, του ανερχόμενου ως σπουδαίο ταλέντο της στρατιωτικής ιεραρχίας αξιωματικού, μοιράζεται στα δύο, καθώς πρέπει επειγόντως να βρει τα ατράνταχτα στοιχεία που να αποδεικνύουν την συμμετοχή του Χιροχίτο στο έγκλημα και βρίσκει όλες τις πόρτες του παλατιού ερμητικά κλειστές, ενώ από την άλλη, με την βοήθεια του πιστού διερμηνέα του, καλείται να εντοπίσει τα ίχνη της αγνοούμενης ερωμένης του, που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, έχασε την ζωή της, στον μεγάλο βομβαρδισμό της πρωτεύουσας.

Κινηματογραφικά, ο σκηνοθέτης Peter Webber, του άνισου Girl With A Pearl Earring και του μέτριου Hannibal Rising, ακολουθεί την μέθοδο της φλασμπάκ αφήγησης προκειμένου να κτίσει την προσωπικότητα του Φέλλερς, αναδεικνύοντας το πόσο έχει επηρεαστεί από τις δογματικές Αρχές των Ιαπώνων, περί τιμής, ανδρείας, καθήκοντος και υπερηφάνειας, όπως τις διδάχτηκε από την παραδοσιακή φαμίλια της καλής του. Στήριγμα στην αναβίωση μιας πραγματικής ιστορίας, όπως αποδεικνύουν και τα ντοκουμέντα των credits τέλους, οι ικανοποιητικές ερμηνείες του Matthew Fox, που υποδύεται τον προβληματισμένο και ενίοτε αδιάφορο των εντολών που έχει λάβει, ζορισμένο στρατιωτικό, του σπουδαίου βετεράνου Tommy Lee Jones, που δίνει έναν άλλο αέρα στην ενσάρκωση του εμβληματικού Dugout Doug, αλλά κι ενός συνόλου Ιαπώνων πρωταγωνιστών, που ο καθένας απεικονίζει και ένα πρόσωπο που έπαιξε τον δικό του ρόλο στην πολιτική σκηνή του τόπου.

Για πες: Διεθνής συμπαραγωγή, με αξιοπρεπή καλλιτεχνική διεύθυνση και γυρίσματα στην Νέα Ζηλανδία και όχι στις πραγματικές τοποθεσίες που έλαβαν χώρα τα περιστατικά, που περισσότερο στέκεται ως τηλεοπτικό προϊόν, παρά ως κινηματογραφικό, που δίνει περισσότερη αξία στο υπόγειο ρομάντζο, παρά σε σπουδαία γεγονότα που από μόνα τους θα μπορούσαν να αποτελέσουν βάση για δεκάδες αυτόνομες ταινίες.

Ο Αυτοκράτορας Emperor Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Νοεμβρίου 2013 από την Village
Περισσότερα... »

Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος PosterThe Dragonphoenix Chronicles: Indomitable
του Θάνου Κερμίτση. Με τους Γιάννη Ρουμπούλια, Κωνσταντίνα Γεωργαντά, Μελέτη Γεωργιάδη, Γεωργία Γιαννακούδη, Θάνο Κερμίτση, Γιώργο Μπούγο, Άρη Καπλανίδη, Βασίλη Λιόγο, Θάνο Λιάκο, Κωνσταντίνα Τάτση


Είμαστε Ένας. Είμαστε Πολλοί!
του zerVo (@moviesltd)

Πως ακριβώς ορίζεται ο Αδάμαστος ε? Είναι λοιπόν αυτός που βάζει έναν προσωπικό στόχο, συνήθως ριψοκίνδυνο και απίθανο να πραγματοποιηθεί, εφόσον τα εμπόδια και οι λακκούβες που συναντά στο διάβα του, δεν του επιτρέπουν να τραβήξει όλο το δρόμο, μέχρι το φίνις. Παρόλα αυτά εκείνος όχι μόνο δεν δαμάζεται από τις αντίξοες συνθήκες και δεν δηλώνει υποταγή στις ατέρμονες δυσκολίες, αλλά με σπαθί του την υπερηφάνεια και την μαχητικότητα, τις βάζει πλάτη και εντέλει αναδεικνύεται θριαμβευτής. Σαν να έχεις καλή ώρα στην τσέπη δέκα χιλιάρικα και να φανταστείς πως μπορείς να δημιουργήσεις τον πρώτο Κόναν, στα ελληνικά κινηματογραφικά χρονικά. Γίνεται? Ε, αν σκύψεις το κεφάλι στην πρώτη, άντε στην δεύτερη αντιξοότητα που θα συναντήσεις στο απόκρημνο διάβα σου, όχι δεν γίνεται. Αν αγαπάς όμως αυτό που κάνεις, δεν το έχεις πάρει διόλου στην πλάκα και το λέει η καρδιά σου, τότε σίγουρα θα αναδειχθείς περήφανος νικητής!

Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος Wallpaper
Τέσσερα χρόνια συμπληρώνει μακριά από το σπίτι και την αγαπημένη γυναίκα του, ο μαχητής Ντράγκαρ, ένας ατίθασος Βόρειος που έχει πιαστεί σκλάβος από τις πανίσχυρες στρατιωτικές ορδές της σκοτεινής Αυτοκρατορίας του Δρακοφοίνικα και έχει οδηγηθεί στις αυτοσχέδιες αρένες, για να μονομαχεί προς τέρψη των εχθρικών αξιωματικών. Η ευκαιρία να αποδράσει από τα δεσμά θα του δοθεί, αρπάζοντας την όμορφη, όσο και μελαγχολική κόρη του αιμοδιψή στρατηγού Ακιλόνιου, Βαλέρια και παίρνοντας την μαζί του στο μακρύ, επίπονο και επικίνδυνο ταξίδι της επιστροφής στην εστία του.

Ένα ταξίδι που κρύβει κινδύνους που δεν χωρά ο νους, αφού το κυνηγημένο ζευγάρι, δεν έχει μόνο να αντιμετωπίσει την στρατιά των μισθοφόρων που συνοδεία του μοχθηρού ευγενή Οκτάβιου, του ζηλόφθονου αδελφού της Βαλέριας, βρίσκεται στο κατόπι τους, αλλά και μια μεταφυσική δύναμη, που έχει βυθίσει την χώρα του Έλεμπρος στο σκοτάδι. Τα θηκάρια λύνουν και τα καλογυαλισμένα ξίφη, υψώνονται στον ουρανό. Η μέχρι τελικής πτώσης μάχη ξεκινά...

Τοποθετημένο σε μια απροσδιόριστη χρονική περίοδο, που συνδυάζει τον Μεσαίωνα με τις πιο θαμπές και βάναυσες στιγμές της Ρωμαϊκής εποχής, είναι το στόρι που αφηγείται την The Road Home Οδύσσεια ενός Βάρβαρου πολεμιστή, ενός Τιτάνα που στην ψυχή του έχει φωλιάσει απύθμενο μίσος για όσους τον χώρισαν από το καλύβι του και την λατρεμένη του Μπρένα. Δίχως ποτέ να διασαφηνίζονται οι εθνικές ταυτότητες των χαρακτήρων, φωτογραφικά δίνεται η εντύπωση πως ο Ντράγκαρ, εκπροσωπεί το πιο μαχητικό κομμάτι των Νορντίκων φυλών της Γηραιάς, ενώ οι διώκτες του, οι κυρίαρχοι του αλά Tolkien συντεταγμένου βασιλείου, εκπροσωπούν την Pax Romana.

Κινούμενο πάνω στο πατρόν του κορυφαίου στο είδος επικού adventure του John Milius από to 1982 (το όνομα της απαχθείσας άλλωστε αποτελεί φόρο τιμής στην θηριώδη ξανθομαλλούσα σύντροφο του Schwartz) και με θεματικά ψήγματα από ανάλογης υφής περιπέτειες σαν τον Gladiator, τον Δακτυλιδένιο Άρχοντα, αλλά και τον Disneyικό Dragonslayer, το έργο αποτελεί ουσιαστικά την φιλμική μεταφορά της ομότιτλης γραφικής νουβέλας, που υπογράφει ο εμπνευσμένος Γιάννης Ρουμπούλιας. Που χάριν εξωτερικής αγριωπής εμφάνισης, περνώντας και μια στρώση φούμο στα μάτια, αρματώνεται το σπαθί και φορτσάρει ως ο παθιασμένος και ακραίος Μονομάχος της ίντριγκας.

Για να τα λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, οι ατέλειες δεν μετρώνται στα δάκτυλα του ενός μόνο χεριού. Θα μπορούσα να υποστηρίξω το αντίθετο μετά ευκολίας, και να τα δω όλα άρτια, ρίχνοντας όμως την κομπανία των κινηματογραφιστών που εμπνεύστηκαν τον Δρακοφοίνικα στον γκρεμό του καλτ, κάτι που είναι σαφές πως μόνο θυμό θα μπορούσε να τους προκαλέσει, έχοντας πάρει το ζήτημα τόσο σοβαρά. Το σενάριο μπάζει ύδατα, με εμφανείς ασυνέχειες στην αφήγηση, στοιχείο που γίνεται ακόμη πιο ζόρικο από τις ελάχιστες βοήθειες που παρέχει το μοντάζ. Ψαλίδι που από την μεριά του δύσκολα πέφτει, πιθανότατα προς εντυπωσιασμό, στην ματαιοδοξία να τσακώσουμε τον πρωτοπόρο Κόναν ακόμη και στην χρονική του διάρκεια Με μισή ώρα λιγότερη - εύκολα εντόπισα σεκάνς που θα μπορούσαν να αποφευχθούν - και πιο εύπεπτο θα ήταν το τελικό προϊόν και δεν θα είχε δοθεί χρόνος συμμετοχής, σε ερασιτέχνες ηθοποιούς, που είναι προφανές, τα παιδιά πως εθελοντικά δήλωσαν συμμετοχή, για να βοηθήσουν από μεριάς τους στην ολοκλήρωση των γυρισμάτων. Θα ήμουν τρελός φυσικά να ζητήσω θεαματικότερα ειδικά εφέ, από το δεκαχίλιαρο του crowdfunding, όταν κάπου τόσο δεν κόστισαν στην Millennium τα ημερήσια έξοδα του πολύ Jason Momoa, στην αναβίωση του Θρύλου. Θα περίμενα όμως, μιας και το βήμα δίνεται σε νέους δημιουργούς, για να δώσουν μεγαλύτερη ένταση στην επαναστατική τους κραυγή, να υπάρχουν εντονότερα τα κοινωνικά σημάδια του σήμερα, πιστεύοντας πως η υφή του είδους βοηθά ιδιαίτερα σε κάτι τέτοιο. Η επιδερμική αναφορά, στον κατακερματισμό των μοντέρνων οικογενειακών σχέσεων και του αίματος που γίνεται νεράκι, είναι ένα τέτοιο απτό παράδειγμα. Τα πάντα είναι θέμα τεχνογνωσίας της παραγωγής όμως. Το - μακάρι - σίκουελ, εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις εκ του σεναρίου, σίγουρα βάση εμπειρίας, θα λύσει πάμπολλα ζητήματα...

Για να λέμε όμως τα σωστά, γνωρίζοντας πως πρόκειται για σκηνοθετικό ντεμπούτο, ένιωσα μια έντονη έκπληξη στο πως έστησε την ψηφιακή του κάμερα ο Θάνος Κερμίτσης, στο πως ανέβασε εντάσεις με τις face to face μισού κάδρου συνομιλίες, στο πως ακολούθησε κατά γράμμα τις οδηγίες του Scott την ώρα που οι λαβές πιάνουν φωτιά, στο πως χειρίστηκε τις φυσικές ομορφιές των γειτονικών της Αττικής χιονισμένων ορέων της Πάρνηθας και του Παρνασσού. Και εκεί πάνω ακριβώς πρέπει να κτίσει ο δημιουργός, σε μια ενδεχόμενη συνέχεια του έπους, στο αξιόλογο όσο δεν παίρνει production design, στα όπλα, τα αρκεβούζια, τις πανοπλίες, το μέικ απ, που αν μη τι άλλο δίνουν ακόμη και στον πλέον αδαή την εντύπωση, πως ο Αδάμαστος δεν είναι μια ταινία της πεντάρας. Κορωνίδα όλων, το παραμυθένιο όσο και πύρινο, Πολυδούρειο μουσικό θέμα από τον χαρισματικό συνθέτη Δημήτρη Παπαβασιλείου, που όχι απλά κτίζει γύρω σου ατμόσφαιρα μαχητικής φαντασίας, αλλά σου μένει στο φινάλε ανάμνηση, συντροφιά με τα κόμικς των made in Hollywood τελικών credits.

Για πες: Το ξανάπα. Καλός ή κακός, πετυχημένος για όχι, ο Αδάμαστος, ήδη έχει καταγραφεί στην λίμπρο ντόρο του Ελληνικού σινεμά, ως το πρώτο φανταστικό έπος στα χρονικά της γαλανόλευκης Έβδομης Τέχνης. Μεγάλη υπόθεση! Μένει μόνο το υποσύνολο που ξεκίνησε, να ενταχθεί - δίχως ντροπές και σαχλαμάρες - στο γενικότερο πλαίσιο του (χειροπιαστά, εννοώντας στα box office) εμπορικού κινηματογράφου. Αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ζητούμενη, από όλους φαντάζομαι, εξέλιξη του νεότευκτου στα μέρη μας genre...

Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Νοεμβρίου 2013 από την Filmboy
Περισσότερα... »

Some Velvet Morning PosterΜια ιστορία αγάπης, με μια τοσοδούλα ανατροπή! Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Neil LaBute έχει καταγράψει μια σημαντική διαδρομή στον ανεξάρτητο κατά βάση αμερικάνικο κινηματογράφο, παρουσιάζοντας ταινίες όπως τα The Shape Of Things, το Lakeview Terrace, τα ριμέικ του The Wicker Man και του Death At A Funeral. Αυτή την φορά ο ταλαντούχος σκηνοθέτης, καταπιάνεται καθώς φαίνεται με το θεατρικό του παρελθόν, παρουσιάζοντας την μόλις δύο πρωταγωνιστών ταινία Some Velvet Morning, που στο σύνολο της μοιάζει σαν ένα παιχνίδι της γάτας και του ποντικού, κλεισμένων στους τέσσερις τοίχους ενός Νεουορκέζικου διαμερίσματος. Η νεαρή και όμορφη Βέλβετ, απολαμβάνει την ηρεμία της στο όμορφα διακοσμημένο σπίτι της, καθώς θα δεχτεί την επίσκεψη του μεσήλικα Φρεντ, που εμφανιζόμενος στο κατώφλι της με μια βαλίτσα στο χέρι, μοιάζει σαν να κρύβει μέσα του μεγάλες προσδοκίες από την νέα τους συνάντηση. Που λαμβάνει χώρα τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία, προφανώς εκείνη του χωρισμού του, εφόσον είναι πασιφανές στο τρέιλερ πως έχουν κάποτε αποτελέσει ζευγάρι και μια σημαντική αλλαγή στην ζωή του άντρα, έρχεται και πάλι να αναστατώσει τις ζωές και των δύο. Πρεμιέρα σε Video On Demand πρωτίστως για το πιπεράτο καθώς φαίνεται dramedy και ακολούθως στους κινηματογράφους σε περιορισμένο κύκλωμα στις 13 Δεκεμβρίου.

Some Velvet Morning Movie

Αν και η χρονική απόσταση που τους χωρίζει είναι μεγάλη και εμφανής, εντούτοις το ζευγάρι του έμπειρου και δυνατού ρολίστα Stanley Tucci και της κούκλας με τις εντυπωσιακές καμπύλες Alice Eve, μοιάζει να διαθέτει τεράστια ερμηνευτική χημεία, προκειμένου να διατηρήσει το ενδιαφέρον αναλλοίωτο, σε όλο το εύρος του δυώρου.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί


Περισσότερα... »

Winter's Tale PosterΟι μόδες έρχονται και παρέρχονται, το στυλ, όμως, παραμένει αναλλοίωτο! Μέχρι στιγμής ο Jalil Lespert ήταν διάσημος στο ευρύ κοινό ως πρωταγωνιστής, αξιόλογων ταινιών, σαν το Human Resources ή το Tell No One του Guillaume Canet. Τώρα ο πολυσύνθετος Γάλλος επιστρέφει από την καρέκλα του σκηνοθέτη, παρουσιάζοντας την κινηματογραφική βιογραφία ενός εκ των σημαντικότερων fashion designers όλων των εποχών, του περίφημου Yves Saint Laurent. To biopic παρουσιάζει το έργο του καλλιτέχνη, ξεκινώντας από τα 1958, όταν θα αναλάβει την θέση του επικεφαλής σχεδιαστή του Christian Dior. Πρόκειται για την πρώτη από τις δύο ταινίες που φέτος θα κάνουν την εμφάνιση τους και θα περιστρέφονται γύρω από την δράση του κορυφαίου μόδιστρου, με την δεύτερη, που θα τιτλοφορείται Saint Laurent, να παρουσιάζει το πιο καταξιωμένο τμήμα της καριέρας του. Η ταινία του Lespert, ούσα ολοκληρωμένη, θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα της στις αίθουσες της Γαλλίας, στις 8 Ιανουαρίου του 2014, ενώ τα χαρμόσυνα μαντάτα δεν σταματούν γι αυτή, εφόσον την παγκόσμια διανομή και προώθηση της έχει αναλάβει η Weinstein Company, που σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις δραματικών αφιερωμάτων τα καταφέρνει περίφημα και εκτοξεύει στα ύψη την εμπορική τους απήχηση.

Winter's Tale Movie

Χαρακτηριστικό στοιχείο των φραντσέζικων biopics, η ομοιότητα του ηθοποιού με το υποκείμενο που καλείται να ερμηνεύσει. Έτσι κι εδώ ο νεαρός ηθοποιός της Comedie Francaise Pierre Niney, μοιάζει σαν κόπια του YSL. Στο πλάι του συνυπάρχει και ο επίσης αναγνωρισμένος θεατρικός ερμηνευτής Guillaume Galliene, που κρατά τον ρόλο του επί χρόνια συνεργάτη και εραστή του Σαιν Λοράν, Πιέρ Μπέρζ.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί


Περισσότερα... »

10 Things I Hate About Life Movie PosterΣχεδόν δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει από τον καιρό που κυκλοφόρησε μια από τις καλύτερες ρομαντικές κομεντί, με θέμα τον έρωτα που γεννιέται και εξελίσσεται στους χώρους του κολεγίου, το 10 Things I Hate About You, με τον αδικοχαμένο Heath Ledger σε μια από τις πρώτες σημαντικές του στιγμές. Σήμερα η Gil Junger, εμπνευστής, σεναριογράφος και φυσικά σκηνοθέτης του φιλμ, επιστρέφει με ένα σίκουελ / σπίν οφ, που φέρει τον τίτλο 10 Things I Hate About Life και κινείται ουστικά πάνω στην ίδια θεματική ιδέα. Με την σημαντική διαφορά πως οι δύο νέοι που γνωρίζονται στο προαύλιο της σχολής, χαμένοι στον κόσμο των ονείρων τους και απομακρυσμένοι από την ψεύτικη κοινωνικότητα και ερωτεύονται, προέρχονται αμφότεροι από αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας. Στην κατά πολύ σκοτεινότερη του ορίτζιναλ συνέχεια, αρχικά είχε επιλεγεί η Haylee Atwell για να κρατήσει τον βασικό γυναικείο ρόλο, μα στην διαδρομή προέκυψε η (πιο ταλαντούχα της) Evan Rachel Wood. Η ξανθούλα ενζενί υποδύεται την απελπισμένη και έτοιμη να βουτήξει στον γκρεμό Γουίλοου, που βρίσκει την αδελφή ψυχή της στα μάτια του ζεν πρεμιέ Thomas McDonell, που δίνει σάρκα και οστά στον μελαγχολικό Μπεν, που μόλις απέτυχε να θέσει τέλος στην ζωή του με οπλισμένο περίστροφο. Η ταινία, που μόλις ολοκλήρωσε τα γυρίσματα της, δεν έχει πάρει ακόμη διανομή στις ΗΠΑ, για να γνωρίζουμε την ημερομηνία της κυκλοφορίας της.

10 Things I Hate About Life
Περισσότερα... »

Free Birds PosterFree Birds
του Jimmy Hayward. Με τις φωνές των Owen Wilson, Woody Harrelson, Amy Poehler, Dan Fogler, Lesley Nicol, George Takei, Colm Meaney, Keith David


Θα ζήσω ελεύθερο πουλί!
του zerVo (@moviesltd)

Βασική πληροφορία, για να μπορέσεις να το παρακολουθήσεις: Η Ημέρα των Ευχαριστιών, είναι μια γιορτή που ορίζει έθιμο των περιοχών της Βόρειας Αμερικής, δεν έχει εκκλησιαστικό υπόβαθρο, αποτελεί δέηση όμως προς τον Θεό, για όλα τα καλά που Εκείνος προσφέρει στα δημιουργήματα του. Έχει τις ρίζες της τον 17ο αιώνα, με τους αποίκους των Δυτικών Πολιτειών να είναι οι πρώτοι που εκκίνησαν την δοξασία και στις μέρες μας ουσιαστικά ορίζει την έναρξη των πανηγυρικών εκδηλώσεων, μέχρι την Πρωτοχρονιά. Στις ΗΠΑ εορτάζεται την τέταρτη Πέμπτη του Νοέμβρη, ενώ στον Καναδά, περίπου ένα μήνα νωρίτερα. Βασικός πρωταγωνιστής του - τρομακτικά - πλουσιοπάροχου μενού, είναι η γαλοπούλα. Όπως συμβαίνει στα μέρη μας δηλαδή, ανήμερα τα Χριστούγεννα...

Free Birds Wallpaper
Η γιορτή των Ευχαριστιών (βλέπε εισαγωγή λοιπόν) πλησιάζει και οι ανυποψίαστες γαλοπούλες του απέραντου πτηνοτροφείου, τρισευτυχισμένες περιμένουν να φτάσει η στιγμή, που θα πάνε στον Παράδεισο. Όλες, εκτός ίσως από τον μοναδικό αντιδραστικό του κοτετσιού, τον ενοχλητικό προς όλους Ρέτζι, που γνωρίζει πολύ καλά πως ο ίδιος και οι όμοιοι του, σύντομα θα οδηγηθούν στην σφαγή, προκειμένου να στολίσουν, με την ανάλογη γαρνιτούρα, το γιορτινό τραπέζι. Ο επιμένων δικαιώνεται όμως, αφού κατόπιν παρέμβασης του ίδιου του Προέδρου της χώρας (!) μία από τις καλοθρεμμένες γαλοπούλες, θα πάρει χάρη και ω, της σύμπτωσης, το σωτήριο βελάκι θα υποδείξει τον Ρέτζι, που θα επιλεγεί ως ένα από τα επίσημα κατοικίδια του Λευκού Οίκου...

Πάνω που ο φουκαράς γάλος όμως, θα αρχίσει να καλοπερνά στην προεδρική κατοικία, καινούργια βάσανα θα του κτυπήσουν την πόρτα, με την μορφή του γιγαντιαίου, πανίσχυρου, μα όχι και τόσο έξυπνου Τζέικ, μαχητή του Μετώπου Απελευθέρωσης Γαλοπούλας, που υποχρεωτικά θα κατατάξει τον φοβιτσάρη Ρέτζι ως υπαρχηγό του και με την βοήθεια της μηχανής του χρόνου, θα επιχειρήσουν να γυρίσουν πίσω, στον πρώτο εορτασμό των Ευχαριστιών, ώστε να αφαιρέσουν από το κυρίως πιάτο, το εθιμοτυπικό φουρνιστό πτηνό.

Λίγη φιλοζωική παρακίνηση, λίγη ψευδοιστορική φαντασία, ψήγματα από την sci-fi συλλογιστική του H.G. Wells και νάσουτο το πρώτο μεγάλου μήκους animation από μια ακόμη κομπανία που εισέρχεται στον δύσκολο και ανταγωνιστικό χώρο, την Reel FX. Κατά βάση αστείο, λόγω των σλάπστικ αντιδράσεων του βασικού τρεμουλιάρη πρωταγωνιστή του στόρι, σαφώς περιπετειώδες, αφού η δυάδα των φτερωτών μαχητών, βρίσκει στο παρελθόν μια ολόκληρη κυνηγημένη φυλή ιθαγενών (και έτοιμων προς βρώση) γαλόπουλων, πανέτοιμη να κινήσει επανάσταση, ενίοτε ρομαντικό, εφόσον δύσκολα ακόμη και τόσο χαζός ο ήρωας μας δεν θα ανακάλυπτε στο μέσον του χαμού την αδελφή ψυχή του, είναι το πολύχρωμο, ζωηρό και ανατρεπτικών διαθέσεων κινούμενο σκίτσο που υπογράφει ο διατελέσας θητεία σε όλες τις γνωστές μπράντες του χώρου (Pixar, Fox, Blue Sky) Jimmy Hayward. Αναμφίβολα η προσπάθεια είναι αξιοπρεπής, με τις κομπιουτερέ ζωγραφιές να ζωντανεύουν με αρκετή χάρη τους χαρακτήρες - ζωάκια, την ώρα όμως που το σενάριο απαιτεί εκείνο το κάτι παραπάνω, που θα κάνει το συγκεκριμένο animation να ξεχωρίσει από το σωρό, το πράγμα βουτά στις επαναλήψεις, στις από μηχανής Θεού λύσεις και στις ζαχαρωμένες ευκολίες, που θα ικανοποιήσουν το δεκάχρονο target group, όχι όμως κι εκείνον που ψάχνει στα τρισδιάστατα πλάνα του Free Birds, το καινούργιο Chicken Run.

Για πες: Πολλοί θα πιστέψουν πως πρόκειται για μανιφέστο των χορτοφάγων, που αντιτίθενται στην υπερκατανάλωση - και συνεπώς στην εξόντωση - κρέατος, πουλερικών και συναφών παραγώγων. Μόλις σκάει ο αντικαταστάτης της γαλοπούλας όμως στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, γίνεται σαφές πως όλα αυτά δεν είναι παρά ένα αστείο, που οδηγεί στο συμπέρασμα, ας φαγωθεί όποιος νά' ναι, αρκεί να μην ανήκει στο είδος μας...

Free Birds Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Νοεμβρίου 2013 από την Feelgood
Περισσότερα... »

Kaze Tachinu The Wind Rises PosterThe Wind Rises
του Hayao Miyazaki


Πάνω Απ΄Τα Σύννεφα
του gaRis (@takisgaris)

Χαίρε Μάστρο Hayao. Hayao Miyazaki. Μισόν αιώνα στο κατόπι της χειροποίητης κινηματογραφικής μαγείας. Είσαι μόλις 72 – πες 73 χρονώ. Είναι μεγίστη η απόφαση του καλλιτέχνη να αποχωρεί όταν βρίσκεται στο απόγειο της παγκόσμιας μυθολογίας του. Εσύ λοιπόν, που συχαίνεσαι να το ακούς αλλά είναι αλήθεια ότι είσαι ο Walt Disney της Άπω Ανατολής, αντί αυτοπροσωπογραφίας, απομνημονεύεις συμβολικά τη ζωή του Τζίρο Χορικόσι, που ήθελε να μοιάσει του Ιταλού πιονέρου της αεροπλοϊας Τζιοβάνι Καπρόνι, έστω εις βάρος του μοναδικού σου έρωτα, της αρχετυπικά πιστής, φθισικής συντρόφου του Ναόκο. Ο Τζίρο θα εφεύρει το Zero Fighter, θα ξορκίσει την κατάρα της μυωπικής διοπτροφορίας που του καψάλισε το παιδικό όνειρο αεροπόρος να γενεί – στη γη να μη πατήσει. Η Μιτσουμπίσι θα κοπιάρει τσι γερμαναράδες και οι καμικάζε θα μείνουν στην ιστορία ως κάτι πιο τραγικά ηρωικό (ή τρομοκρατικό στις ποστ 9/11 εποχές μας) από το αλκοολούχο ποτό που καίει τον ουρανίσκο.

Kaze Tachinu The Wind Rises Wallpaper
Χωρίς να έχω πειστεί απολύτως ότι αυτό είναι το κύκνειο άσμα σου, αναπολώ τα δυο κατορθώματά σου Χέιο, που μαζί με την αριστουργηματική Princes Mononoke (1997) έχουν καταγραφεί ως η πνευματική σου παρακαταθήκη. Δε θα ξεχάσω εκείνη τη χινοπωρινή πρεμιέρα στου Ρέντη, περάσανε πάνω από δεκατόσα χρόνια, όπου ο κόσμος πλημμύρισε δύο αίθουσες για την αβάν πρεμιέρ του Spirited Away. Μαγεία. Δεν πήγες να παραλάβεις αυτοπροσώπως το oscar, ένεκα της γιάνκικης εισβολής στο Ιράκ. Γιατί είσαι ζώο πολιτικό. Ευθυτενής και κρυστάλλινος. Με τα εγγενή σου μοτίβα που τόσο λαμπρά προβάλλονται στο έτερο (άλλη μια θαυμάσια πρεμιέρα που κάναμε στην Κηφισίας) το Κινούμενο Κάστρο σου. Παιδιά εν δράσει, αντιπαλεύοντας ακάθαρτα πνεύματα, εμφυσώντας αέρα οικολογίας, ειρήνης και σεβασμού σε έναν κόσμο μαριναρισμένο στη μούργα της υποκρισίας και το ανάθεμα του σπαραγμού.

Έτσι κι εδώ, αντιγράφεις ποίηση στους αέρηδες της ιαπωνικής μεσοπολεμικής αλλαγής. Με πνεύμα αγγλόφιλου εραστή της παράδοσης αλλά και επικριτικού στην εμμονή κατά των ανέμων της αλλαγής. Με παλέτα αστραφτερή, σεκάνς ονειρώδεις και μελωμένες παλιμπαιδισμό, ώστε να μην ενθουσιάζεις πια, όσο να αποπνεύσεις βαθύ και μειλίχιο κύρος. Μια ιστορία χωρίς καλοκουρδισμένο ρυθμό, κλωθογυρνώντας μεταξύ ιστορικής εποποιίας και καταδικασμένου, αγνού έρωτα, όπου το τίμημα των μεγάλων ανθρώπων είναι ανεξίτηλα προσωπικό. Όσο κι αν η ματιά σου προσιδιάζει στο φολκλόρ απολιτίκ του Μπερτολούτσιου Τελευταίου Αυτοκράτορα, είναι τέτοια η ποίηση που περιίπταται στο κάδρο ώστε συγχωρεμένος νάσαι. Στο τέλος δακρύζουμε όλοι.

Για πες: Θα είσαι στα oscar κι εφέτος. Το μαχητικό The Wind Rises θα εφορμήσει αψηφώντας τον κίνδυνο έναντι του Frozen. H χρονιά της προαναγγελθείσας αποχώρησής σου σημαδεύεται από το ημι-βιογραφικό Saving Mr Banks, το οποίο επίσης αναμένεται να πιάσει στασίδι στην 86η Απονομή. Disney εις τον κύβο. Τι όμορφα θα ήταν να ανέβεις στο podium, σφραγίζοντας μια μοναδική καριέρα μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων θαυμαστών σου ανά την υφήλιο. Με μια βαθιά υπόκλιση, ο μικρός Τζίρο μέσα σου θα έβρισκε την ύστατη δικαίωσή του.

Kaze Tachinu The Wind Rises Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί
Περισσότερα... »

Pele Movie PosterΜόλις διακόσιες ημέρες απομένουν μέχρι το εναρκτήριο λάκτισμα της σπουδαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης της τετραετίας, που ειδικά αυτή την φορά, αποκτά ξεχωριστή αίγλη, εφόσον διοργανώνεται από την χώρα που ζει και αναπνέει στους παλμούς του ποδοσφαίρου, την Βραζιλία. Τι καλύτερο συνοδευτικό για το επερχόμενο Μουντιάλ, από την κινηματογραφική βιογραφία, που παίκτη που τίμησε όσο κανείς άλλος τα χρώματα της Σελεσάο, του ποδοσφαιριστή που έζησε τις σπουδαιότερες των τιμών, καταντώντας το ένα τρόπαιο μετά το άλλο, του Έντσον Αράντες Ντο Νασιμέντο, του θρυλικού Πελέ. Το biopic που σκηνοθετούν οι Jeff και Michael Zimbalist και φυσικά φέρει τον τίτλο Pele, θα ακολουθήσει την διαδρομή του μεγάλου άσου, από τα δεκατρία του χρόνια, στις φτωχικές αλάνες του Σάο Παόλο, μέχρι την καταξίωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Σουηδίας του 1958, όταν ανήλικος ακόμη, οδήγησε τους Καριόκας σε περηφανή θρίαμβο. Τον ρόλο του Πελέ θα κρατήσει στην νεαρότερη μορφή του ο πρωτοεμφανιζόμενος Leonardo Lima Carvalho, ενώ την σκυτάλη στην εφηβική του ηλικία θα πάρει ο Kevin De Paula. Στους περιφερειακούς ρόλους εμφανίζονται ο Vincent D'Onofrio που θα υποδυθεί τον προπονητή της Μπραζίλ, Φέολα, ο Diego Boneta που θα ενσαρκώσει τον Χοσέ, έναν από τους καλύτερους συμπαίκτες του στα τσικό, ο Seu Jorge θα παίξει τον πατέρα του, Ντοντίνιο, ενώ ο Colm Meaney, θα αποδώσει τον κόουτς της Εθνικής Σουηδίας, Ρέινορ. Με το πρώτο βολ πλανέ του μύθου, στην αυλή του σπιτιού του με μια μπάλα φτιαγμένη από κάλτσα, ανοίγει η όρεξη για ένα πραγματικά ενδιαφέρον φιλμ, για κάθε φίλο του ποδοσφαίρου, που θα κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες, τον Ιούνιο του Μουντιαλικού έτους 2014.

Pele
Περισσότερα... »



Ελληνικό Box Office 7 - 10 Νοεμβρίου 2013 by OPTOMA


Φιλμ
Διανομή
Wks Αίθουσες
4ήμερο Ελλάδας
Σύνολο Ελλάδας
1
Gravity
Village
1
97
66.358
74.600
2
Captain Phillips
Feelgood
3
51
13.213
101.512
3
Despicable Me 2
UIP
5
64
10.707
158.313
4
Escape Plan
Odeon
2
30
9.181
39.799
5
La Vie D'Adele
Strada
2
14
8.934
27.293
6
Cloudy With A Chance Of Meatballs 2
Feelgood
3
66
8.931
50.028
7
Insidious 2
Feelgood
2
42
7.794
29.828
8
All Is Lost
Audiovisual
1
13
6.074
6.944
9
Miss Violence
Feelgood
1
5
3.942
3.942
10
Prisoners
Odeon
5
11
3.247
120.998


Περισσότερα... »

26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου Πόστερ
26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου
14-27 Νοεμβρίου 2013


Alejandro Jodorowsky - Ο σουρεαλισμός της ακρότητας

Είναι τόσο δύσκολο να κατηγοριοποιήσει κανείς τις ταινίες του Alejandro Jodorowsky, όσο δύσκολο είναι και να αποδώσει στον ίδιο το δημιουργό τους μία κυρίαρχη ιδιότητα.

Στην πολυτάραχη ζωή του, ο ιδιόρρυθμος καλλιτέχνης έχει υπάρξει σκηνοθέτης ταινιών, αλλά και του avant-garde θεάτρου, ηθοποιός, μίμος, συνθέτης, σεναριογράφος comics, συγγραφέας μυθιστορημάτων, ακόμη και γκουρού μιας μυστικιστικής σχολής ψυχολογίας. Αν και οι δεξιότητες του - γεννημένου στη Ρωσία από Εβραίους γονείς και μεγαλωμένου στη Χιλή - Jodorowsky μοιάζουν να μη γνωρίζουν όρια, είναι η ιδιότητά του ως σκηνοθέτη, εκείνη που έχει σημαδέψει ανεξίτηλα τη δημιουργική υπερ-δραστηριότητά του.

Ο κινηματογραφικός Jodorowsky επιδιώκει κάθε ταινία του να λειτουργεί ως μία μυστικιστική, υπερβατική εμπειρία για το κοινό. Ένα κράμα άγριου, παραισθησιογόνου σουρεαλισμού, με θρησκευτικές, σχεδόν μυστικιστικές αναφορές, που εν τέλει καθηλώνει χάρη στην εικονοκλαστική μαγεία του.

Αυτά φυσικά με την προϋπόθεση, ότι ο θεατής είναι αποφασισμένος να δεχτεί τον καταιγισμό ακραίων εικόνων και ένα περιεχόμενο που περιφρονεί -με συνέπεια- κάθε συμβατικότητα. Το γεγονός ότι ο Jodorowsky έχει δεχθεί επανειλημμένα απειλές για τη ζωή του μόνο τυχαίο δεν είναι: Τα φιλμς του είναι ξίφη, έτοιμα να στριφογυρίσουν χωρίς έλεος στα σπλάχνα του καθωσπρεπισμού.

Το Fando y Lis του 1968, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του δημιουργού, ήταν και εκείνη που έθεσε τις βάσεις της φήμης του ως προκλητικού κινηματογραφιστή, κάτι το οποίο ο Jodorowsky έμοιαζε εξ αρχής να επιδιώκει. Το γυμνό, η ωμή βία και οι βλάσφημες εικόνες του αποτυπώνονται μοναδικά στον ασπρόμαυρο καμβά, ενός αφιλόξενου, δυστοπικού κόσμου.

Αν και το El Topo (1970) έχει ως βάση τα αισθητικά πρότυπα των spaghetti western, εξελίσσεται σε ένα παραληρηματικό ταξίδι, εμποτισμένο με άνευ ορίων ασχημοσύνες, θρησκευτικά και αποκρυφιστικά σύμβολα και σουρεαλιστικές εικόνες και καταστάσεις, με κυρίαρχη την αλληγορική διάθεση, και την απομυθοποίηση των στερεοτύπων της οργανωμένης θρησκείας. Το αποτέλεσμα είναι ένα γκροτέσκο, βίαιο φιλμ το οποίο απέκτησε με το πέρασμα του χρόνου μυθικές διαστάσεις και στο οποίο ο Jodorowsky αναλαμβάνει και να ενσαρκώσει τον κεντρικό χαρακτήρα του (Μωυσής, Βούδας, και Χριστός ως μια υπερ χωροχρονική παρουσία), κι αυτό, πέραν του γεγονότος ότι έγραψε, σκηνοθέτησε και χρηματοδότησε το φιλμ.

Στο The Holy Mountain (1973) ο Jodorowsky έχει επιτέλους στη διάθεσή του ένα budget ικανό να υποστηρίξει το εύρος των εμπνεύσεών του. Μια ταινία υπερβατικής αναζήτησης, η οποία γυρίστηκε με ένα cast που έπρεπε πριν τα γυρίσματα να υποβληθεί σε μυστικιστική εκπαίδευση με στόχο… τη φώτιση. Από τις προκλητικές χρήσεις των χριστιανικών συμβόλων, μέχρι τους περίτεχνα αποτυπωμένους κόσμους που αντιστοιχούν στις κυρίαρχες εκφράσεις της ανθρώπινης διαφθοράς, κι από τη δύσκολα ανεκτή βία μιας μαζικής σφαγής, στην αποκάλυψη του βουνού με τα αρχέγονα μυστικά, το The Holy Mountain είναι ένα σουρεαλιστικό έπος αντάξιο της φήμης του.

Το Santa Sagre (1989) δικαίως θεωρείται η πιο “εμπορική” και βατή ταινία του Χιλιανού δημιουργού, δεν παύει όμως να αποτελεί μια προκλητική αλληγορία στην οποία πρωταγωνιστούν με διάχυτους συμβολισμούς η φρίκη, οι παραισθήσεις, ο σουρεαλισμός και το βασανιστήριο μιας προβληματικής σεξουαλικότητας.

Φέτος, ύστερα από 23 χρόνια απουσίας από την κινηματογραφική σκηνοθεσία, ο 84χρονος Jodorowsky επιστρέφει με την ταινία La danza de la realidad, ένα φιλμ το οποίο ο ίδιος έχει βαφτίσει αυτοβιογραφικό, και το οποίο όπως αναμένεται, ακροβατεί παροξυσμικά ανάμεσα στην αχαλίνωτη φαντασία και την πεζή πραγματικότητα. Το La danza de la realidad, θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο πλαίσιο του 26ου Πανοράματος, στο αφιέρωμα «Η διεθνής εικόνα σε πρώτη προβολή». [www.panoramafest.org]

Το πλήρες ρόστερ των πέντε φιλμς που συνθέτουν την ρετροσπεκτίβα στον Χιλιανό σκηνοθέτη, με τον τόπο και τις ακριβείς ώρες προβολής τους, υπενθυμίζοντας πως το εισιτήριο τιμάται 5 Ευρώ, η κάρτα διαρκείας των δέκα εισόδων, 30 Ευρώ, ενώ σε κάθε προβολή θα δίνονται δέκα δωρεάν εισιτήρια σε ανέργους:

La cravate PosterLa cravate
La cravate
Μεξικό/Mexico, 1957, μ/α/b&w
Σκην./Dir.: Alejandro Jodorowsky. Σεν./Scr.:Alejandro Jodorowsky, Thomas Mann (βιβλίο). Μοντ./Ed.: Saoul Gilbert. Μουσ./Mus.: Edgar Bischoff. Ηθ./Cast: Denise Brossot, Alejandro Jodorowsky, Rolande Polya, Saoul Gilbert. Παρ./Prod.: Saoul Gilbert. Διάρκεια/Dur.: 20΄
Μία μικρού μήκους διασκευή της ιστορίας του Thomas Mann για ένα σκανταλιάρικο κορίτσι από το Παρίσι που βγάζει τα προς το ζην πουλώντας ανθρώπινα κεφάλια. Το “La Cravate” είναι η πρώτη ταινία του θρυλικού Alejandro Jodorowsky... και φαίνεται.
Που και πότε? Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 20:15 Ταινιοθήκη 1 / Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 18:00 Ideal

Fando y Lis PosterFando y Lis
Fando y Lis
Μεξικό/Mexico, 1968, μ/α/b&w
Σκην./Dir.: Alejandro Jodorowski. Σεν./Scr.:Alejandro Jodorowski, Fernando Arrabal (θεατρικό). Φωτ./Cin.:Antonio Reynoso, Rafael Corkidi. Μοντ./Ed.: Fernando Suarez. Μουσ./Mus.: Mario Lozua, Hector Morely, Pepe Ávila. Ηθ./Cast: Sergio Kleiner, Diana MariscaL, María Teresa Rivas, Tamara Garina. Παρ./Prod.: Roberto Viskin, Juan López Moctezuma. Διάρκεια/Dur.: 93΄
Ο κόσμος έχει καταστραφεί μετά από μια πυρηνική πανωλεθρία και δύο από τους εναπομείναντες ανθρώπους, ένα ανάπηρο κορίτσι ονόματι Λις και ο αφοσιωμένος της σύντροφος Φάντο, περιπλανώνται στο ερημωμένο τοπίο ελπίζοντας να βρουν τη μυθική πόλη Ταρ. Στην πορεία τους, συναντούν και άλλους επιζώντες οι οποίοι χρησιμοποιούν το τέλος του κόσμου ως το δικό τους κρησφύγετο ανομίας. Ανάμεσα στην γενικότερη ακολασία και διαφθορά, οι δυο τους παλεύουν για να φτάσουν στο στόχο τους.
Που και πότε? Κυριακή 17 Νοεμβρίου 18:15 Ταινιοθήκη 1

El Topo PosterEl Topo
El Topo
Μεξικό/Mexico, 1970, εγχ./col
Σκην./Dir.: Alejandro Jodorowski. Σεν./Scr.:Alejandro Jodorowski. Φωτ./Cin.: Rafael Corkidi. Μοντ./Ed.: Federico Landeros. Μουσ./Mus.: Alejandro Jodorowski, Nacho Méndez. Ηθ./Cast: Alejandro Jodorowski, Brontis Jodorowsky, Jose Legarreta Alfonso Arau. Παρ./Prod.: Mick Gochanour, Juan López Moctezuma, Moshe Rosemberg, Saúl Rosemberg. Διάρκεια/Dur.: 125΄
Ένας μαυροντυμένος πιστολέρο περιπλανιέται στην έρημο μέχρι που γνωρίζει μία γυναίκα. Αυτή επιμένει πως για να τον αγαπήσει, θα πρέπει αυτός να είναι ο καλύτερος πιστολέρο στον κόσμο. Για να κερδίσει αυτήν την τιμή πρέπει να πάει στην έρημο και να αναζητήσει τους τρεις μεγάλους δασκάλους των όπλων. Ένα αιματοβαμμένο γουέστερν, γεμάτο συμβολισμούς και γενναίες δόσεις σουρεαλισμού.
Που και πότε? Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 20:00 Ταινιοθήκη 1 / Τρίτη 19 Νοεμβρίου 21:45 Capitol 3D

The Holy Mountain PosterThe Holy Mountain
The Holy Mountain
Μεξικό/Mexico, 1973, εγχ./col
Σκην./Dir.: Alejandro Jodorowski. Σεν./Scr.:Alejandro Jodorowski. Φωτ./Cin.: Rafael Corkidi. Μοντ./Ed.: Federico Landeros. Μουσ./Mus.: Alejandro Jodorowski, Ronald Frangipane, Don Cherry.Ηθ./Cast: Alejandro Jodorowski, Horacio Salinas, Zamira Saunders, Juan Ferrara. Παρ./Prod.: Alejandro Jodorowski, Roberto Viskin. Διάρκεια/Dur.: 114΄
Ένας κλέφτης ξεφαντώνει στους δρόμους παρέα με ένα χωρίς χέρια ή πόδια νάνο φίλο του, όταν μαθαίνει για έναν αλχημιστή που μετατρέπει περιττώματα σε χρυσάφι. Ανεβαίνει στον πύργο του αλχημιστή για να τον γνωρίσει, και εκείνος τον παίρνει υπό την προστασία του, δείχνοντας του το πραγματικό του σχέδιο. Μαζί με τους επτά πιο πλούσιους και διεφθαρμένους ανθρώπους του κόσμου, θα τον πάρει μαζί του σε ένα πνευματικό ταξίδι στο Ιερό Βουνό.
Που και πότε? Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 22:00 Ταινιοθήκη 1

Santa Sangre PosterSanta Sangre
Santa Sangre
Μεξικό/Mexico, Ιταλία/Italy, 1989, εγχ./col
Σκην./Dir.: Alejandro Jodorowski. Σεν./Scr.:Alejandro Jodorowski, Roberto Leoni, Claudio Argento. Φωτ./Cin.: Daniele Nannuzzi. Μοντ./Ed.: Mauro Bonanni. Μουσ./Mus.: Simon Boswell. Ηθ./Cast: Axel Jodorowski, Blanca Guerra, Guy Stockwell, Thelma Tixou. Παρ./Prod.: Claudio Argento. Διάρκεια/Dur.: 123΄
Ένας νέος άντρας εισάγεται σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Μέσα από flashback, βλέπουμε ότι έχει τραυματιστεί ψυχικά ως παιδί, όταν αυτό και η οικογένεια του ήταν καλλιτέχνες τσίρκου. Εκεί είδε τον πατέρα του να κόβει τα χέρια της φανατικής θρησκόληπτης μητέρας του (και αρχηγού της αιρετικής εκκλησίας της Σάντα Σάνγκρε - Ιερό Αίμα), και μετά να αυτοκτονεί. Επιστρέφοντας στο παρόν, βλέπουμε το νεαρό να δραπετεύει από το ίδρυμα και να ξαναβρίσκει την - χωρίς χέρια - μητέρα του. Παρά τη θέλησή του, αναλαμβάνει τον ρόλο των “χεριών της” και οι δυο τους αρχίζουν μια φρικιαστική περιοδεία φόνων και εκδίκησης.
Που και πότε? Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 20:00 Ταινιοθήκη 1
Περισσότερα... »