Movies Ltd

Ο πολυβραβευμένος αλλά και ικανότατος σκηνοθέτης Robert Zemeckis υπέγραψε και θα αναλάβει την δημιουργία της ταινίας Marwencol, που θα βασιστεί στο ομώνυμο ντοκιμαντέρ, που είχε προκαλέσει αίσθηση κερδίζοντας το βραβείο κοινού κατά την προβολή του στο φεστιβάλ του SXSW το 2010. Το φιλμ αφηγείται την ιστορία ενός άντρα, του Μαρκ Χόκανκαμπ, ο οποίος κατόπιν ξυλοδαρμού που δέχτηκε έξω από ένα μπαρ, υπέστη βαρύτατες κι ανεπανόρθωτες εγκεφαλικές ζημίες. Προκειμένου να βοηθήσει τον εαυτό του στην δύσκολη αποκατάσταση και για να επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα, θα σκεφτεί να ασχοληθεί με την δημιουργία της μικρογραφίας σε κλίμακα του 1/16 μιας πόλης, κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου! Ο Jeff Malmberg σκηνοθέτης της ορίτζιναλ ιδέας, θα χρησιμεύσει στον τιμημένο με Όσκαρ για τον Forrest Gump δημιουργό ως σύμβουλος οργάνωσης, η Caroline Thompson που είχε συμμετάσχει στην συγγραφή του σεναρίου του Ψαλιδοχέρη και του Corpse Bride θα αναλάβει το σκριπτ και η εταιρία του Zemeckis, ImageMovers θα σχεδιάσει την παραγωγή κάτω από την εποπτεία της Universal. Ακόμη δεν έχει γίνει ο παραμικρός λόγος για τους συμμετέχοντες στο καστ, με τις φήμες πάντως να μιλούν - όπως πάντα άλλωστε - για τον πανταχού παρόντα τελευταία, Leonardo DiCaprio, ως το φαβορί για την ανάθεση του πρωταγωνιστικού ρόλου.

Σε μισώ! Μισώ και τον εαυτό μου! Ενώ έκανε την επίσημη πρεμιέρα του στα πλαίσια του διαγωνιστικού τμήματος του φεστιβάλ των Καννών τον περασμένο Μάιο, από τότε έσβησε τα ίχνη του, δίχως την παραμικρή πληροφορία να διαρρέει από την διανομή. Ο λόγος για το δράμα εποχής The Immigrant του James Gray, που επανεμφανίζεται πολύ καιρό μετά το προ τετραετίας Two Lovers, την τέταρτη ταινία του μετά από τα ικανοποιητικά Little Odessa, The Yards και We own The Night. Αυτή την φορά η δράση μεταφέρεται στις αρχές της δεκαετίας του 20', εποχή που το μεταναστευτικό κύμα προς την Γη της Επαγγελίας είχε φτάσει στο απόγειο του. Ανάμεσα στους επιζητώντες ένα καλύτερο αύριο είναι και μια όμορφη Πολωνέζα, που φτάνει στην Νέα Υόρκη μαζί με την αδελφή της, η οποία όμως απορρίπτεται από το τμήμα Αλλοδαπών και στέλνεται πάλι πίσω στην πατρίδα της. Απελπισμένη η αδύναμη γυναίκα θα ζητήσει την βοήθεια του προαγωγού Μπρούνο, δίνοντας του οποιοδήποτε αντάλλαγμα ζητήσει, με συνέπεια εκείνος να την ρίξει στην πορνεία. Η εμφάνιση του εξάδελφου Εμίλ, ενός χαρισματικού ταχυδακτυλουργού, που θα γοητευτεί από την ομορφιά της, θα σχηματίσει το ερωτικό τρίγωνο μιας καλοσχηματισμένης και με εκπληκτική φωτογραφία από τον μετρ Darius Khondji, όπως αποκαλύπτει το τρέιλερ της Wild Bunch ταινίας, που θα κάνει την πρώτη της παρουσία στις ευρωπαϊκές αίθουσες στις 27 Νοεμβρίου, σε γαλλικό ξανά έδαφος. Απεναντίας η Weinstein Co. που πήρε τα αμερικάνικα δικαιώματα, δεν αναμένεται να ρίξει το The Immigrant στην Οσκαρική μάχη, υπολογίζοντας να το κυκλοφορήσει κάπου στα μέσα της Άνοιξης του 2014.

Αναμφίβολα το δυνατό στοιχείο του πρότζεκτ δεν είναι άλλο από το τρίπτυχο των πρωταγωνιστών του. Η ποιοτικότερη Φραντσέζα σταρ των ημερών μας, Marion Cotillard, παίρνει τον ρόλο της ανήμπορης να ξεπεράσει μόνη της τα εμπόδια γυναίκας, πέφτοντας στην λύπηση του pimp Joaquin Phoenix, πριν εμφανιστεί για την λυτρώσει (?) ο καλός μάγος Jeremy Renner. 

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Δύο χρόνια έχουν περάσει από το ανεπιτυχές εγχείρημα της αναβίωσης του κορυφαίου ανατριχιαστικού horror Hellraiser, που είχε ανατεθεί στο δίδυμο σκηνοθετών Todd Farmer και Patrick Lussier (των My Bloody Valentine και Drive Angry), ένα πρότζεκτ που εγκαταλείφθηκε σχεδόν στην γέννηση του. Σήμερα, κατόπιν πιέσεων της παραγωγού Dimension, ο εμπνευστής της κινηματογραφικής σειράς Clive Barker, εντέλει είπε το μεγάλο ναι και επιστρέφει ως σκηνοθέτης στο θέμα που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό, εκεί πίσω στα 1987. Πιο συγκεκριμένα η ανακοίνωση του ίδιου του δημιουργού στην προσωπική του σελίδα στο FB, αναφέρει: "ΚΑΥΤΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ. Αγαπητοί μου φίλοι, έχω μερικά νέα που μπορεί να σας ενδιαφέρουν. Μερικές εβδομάδες πριν, είχα μια ιδιαίτερα δημιουργική συνάντηση με τον Bob Weinstein της Dimension Pictures, πάνω στην πιθανότητα να φτιάξουμε ένα ριμέικ του πρώτου Hellraiser. Η ιδέα να επανέλθω πάνω στο αρχικό θέμα της σειράς, με μια πιο φρέσκια ματιά και συλλογιστική, που θα κάνει το σύνολο ακόμη πιο σκοτεινό και ανατριχιαστικό από το ορίτζιναλ, ενθουσίασε την παραγωγή. και από κοινού αποφασίσαμε να εκκινήσω την συγγραφή του σεναρίου, που θα βασίζεται πάνω σε αυτές μου τις απόψεις.

Λοιπόν, δεν θα είναι μια ταινία πλημμυρισμένη στα ειδικά εφέ και τα CGI. Είμαι άλλωστε φανατικός της πρακτικής δυναμικής του μέικ απ, όπως τότε τις πρώτες ημέρες του αρχικού Hellraiser. Και βεβαίως οποιαδήποτε περίπτωση χαρισματικού μακιγιάζ, χάνει την δυναμική του, αν δεν υποστηρίζεται από τους κατάλληλους ηθοποιούς. Γι αυτό ζήτησα από την Dimension την χάρη να επανέλθει στον ρόλο του Pinhead, ο Doug Bradley, που έχει αφομοιώσει όσο κανένας τον τρομακτικό αυτό χαρακτήρα. Και ο Bob Weinstein δέχτηκε την πρόταση μου! Εφόσον λοιπόν τα συμβόλαια εντός των προσεχών ημερών θα υπογραφούν, θα απομονωθώ στο γραφείο μου και θα στρωθώ στο γράψιμο. Υπόσχομαι πως τα νέα που θα πληροφορηθείτε από πρώτο χέρι στο διαδίκτυο, να είναι μόνο καλά και θετικά. Και θα υπογράφονται μόνο από τον προσωπικό σας ανταποκριτή στο πρότζεκτ, δηλαδή εμένα! με τις θερμότερες ευχές μου, Clive." Φαντάζομαι πως για όλους τους φανατικούς οπαδούς του Hellraiser, οποιοδήποτε άλλο σχόλιο, μοιάζει περιττό!

Is Everyone Amused? Από τους παραγωγούς των προιστορικών The Croods και του περιπετειώδους How To Train Your dragon, ρίχνεται στην μάχη του animation μια ακόμη αγαπημένη καρτούν ιστορία, αυτή των Mr. Peabody & The Sherman που για πρώτη φορά μεταφέρεται σε ολοκληρωμένη μορφή στην μεγάλη οθόνη. Ο Μίστερ Πίμποντι είναι ένας χαρισματικός επιχειρηματίας, ένας μοναδικός εφευρέτης, ένας πάνσοφος επιστήμονας, ένας πανέξυπνος μάγειρας, ένας δις Ολυμπιονίκης, ένα πραγματικό τζίνι, γνώστης των πάντως. Με την μοναδική λεπτομέρεια πως είναι ένας...σκύλος. Αυτός ο τετράποδος πολυπράγμωνας συντροφιά με τον κολλητό του, τον ανήλικο Σέρμαν, θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι στο χρόνο, προκειμένου να παρακολουθήσουν από κοντά τα γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας. Φυσικά τίποτα δεν πρόκειται να πάει καλά και μάλλον το δυναμικό ντουέτο θα αναστατώσει Αρχαίους Έλληνες, Ρωμαίους, Αιγυπτίους, μέχρι και τον ίδιο τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι, την στιγμή που σκιτσάρει την Μόνα Λίζα. Σε σκηνοθεσία του Rob Minkoff, του θρυλικού δημιουργού του αξεπέραστους The Lion King, η χαριτωμένη δυάδα, αναμένεται να κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες στις 14 Μαρτίου του 2014, φυσικά σε τρισδιάστατη φόρμα από την Dreamworks Animation.

Αποτελεί έκπληξη για τέτοιου επιπέδου ακριβή παραγωγή, μα από το φωνητικό καστ απουσιάζουν τα τρανταχτά ονόματα, που παίζουν πολλές φορές τον ρόλο μαγνήτη του ενδιαφέροντος του κοινού. Τον πανέξυπνο σκύλο υποδύεται λοιπόν ο Ty Barrell, την ίδια στιγμή που τις φωνές τους δανείζουν στους υπόλοιπους ήρωες οι Max Charles (Σέρμαν), Ariel Winter (η φιλενάδα Πένυ) Stephen Colbert, Allison Janney, Ellie Kemper και ο Stephen Tobolowsky.

Στις δικές μας αίθουσες? Την άνοιξη του 2014

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από έναν άντρα που παλεύει να σώσει την οικογένεια του! Από έναν εκ των παραγωγών του σούπερ χιτ The Conjuring, έρχεται μια περιπέτεια δράσης, που τοποθετεί το στόρι της την περίοδο της φονικής επίθεσης στον αμερικάνικο Νότο του δεινού τυφώνα Κατρίνα, Τίτλος της ταινίας Hours και στο επίκεντρο της έχει έναν απελπισμένο άντρα, ο οποίος τα ξημερώματα της 29ης Αυγούστου 2005, θα επισκεφτεί εσπευσμένα το νοσοκομείο της Νέας Ορλεάνης, συνοδεύοντας την εγκυμονούσα σύζυγό του, με συμπτώματα πρόωρου τοκετού. Ο χαμός που θα επιφέρει η μανιασμένη οργή του στοιχείου της φύσης, θα προκαλέσει μπλακ άουτ στην κλινική, συνεπώς το νεογνό που βρίσκεται στην θερμοκοιτίδα, μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες δεν μπορεί να επιζήσει, δίχως την υποστήριξη των εκτός ρεύματος μηχανημάτων. Αγωνιώδες, αλλά και δίχως να υπόσχεται πως καλύψει πολλές σινεφίλ απαιτήσεις μοιάζει το τρέιλερ της ταινίας που υπογράφει σκηνοθετικά και σεναριακά ο Eric Heisserer και είναι εξ ολοκλήρου γυρισμένη στους τόπους που έλαβε χώρα το πολύνεκρο συμβάν. Η ανεξάρτητη αυτή παραγωγή, που έκανε την επίσημη πρώτη της στο φεστιβάλ του SXSW, αναμένεται να προσεγγίσει τους κινηματογράφους σε πολύ περιορισμένο κύκλωμα στις 13 Δεκεμβρίου του 2013.

Ο ξανθούλης Paul Walker παλεύει να αποδείξει πως μπορεί να σταθεί επάξια σαν αστέρας και εκτός του μεγκα σίριαλ μπλοκμπάστερ The Fast And The Furious, εκεί που κρατά μια από τις βασικότερες πρωταγωνιστικές θέσεις. Μέχρι ώρας δεν τα έχει καταφέρει και εμφανίζει ένα ενδιαφέρον αν θα πετύχει κάτι αξιόλογο σε αυτή του την προσπάθεια, έχοντας στο πλάι του, στον ρόλο της συζύγου, την καυτή Genesis Rodriguez.

Στις δικές μας αίθουσες? Μάλλον κατευθείαν στο βίνετο

Μετά από την απομάκρυνση του φερόμενου ως βασικού πρωταγωνιστή της κινηματογραφικής μεταφοράς, ενός από τα πλέον διαβασμένα βιβλία των τελευταίων ετών, του Fifty Shades Of Grey, Charlie Hunnam (που τα πήγε μια χαρά στο Pacific Rim) η Focus Pictures και η Universal, βρέθηκαν ξανά μπροστά στο φάσμα της αναζήτησης καινούργιου ζεν πρεμιέ για τον κεντρικό ρόλο. Και ο κλήρος μετά από πολυήμερες διαβουλεύσεις έπεσε στον γνωστό στους πιο προσεκτικούς θεατές του σίριαλ του ABC, Once Upon A Time, αλλά γενικότερα άγνωστο στο ευρύ κοινό, Ιρλανδό Jamie Dornan, που εκτός των ερμηνευτικών του δυνατοτήτων, εργάζεται ενίοτε και ως μοντέλο σε επιδείξεις μόδας. Συνεπώς βρέθηκε εντέλει και εκείνος που θα ενσαρκώσει στην μεγάλη οθόνη τον πλούσιο επιχειρηματία Κρίστιαν Γκρέι, που θα συνθέσει συντροφιά με την ήδη καταχωρημένη ως Ανστασία Στιλ, Dakota Johnson, το ιδιόμορφο ερωτικό ζευγάρι της φημισμένης ιστορίας. καλώς εχόντων πλέον των πραγμάτων και με την ολοκλήρωση του κάστινγκ, τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν στις αρχές του νέου έτους, με σκοπό οι Πενήντα Αποχρώσεις του μαύρου να κάνουν την εμφάνιση τους στις αίθουσες την 1η Αυγούστου του 2014.

Για να κτίσεις έναν καινούργιο κόσμο, καμιά φορά χρειάζεται να γκρεμίσεις τον προηγούμενο. Κι αυτό δημιουργεί εχθρούς! Με πολιτικό θρίλερ, ποτισμένο στην καταιγιστική περιπέτεια, αλλά και στις βασικές υπερηρωικές αρχές της Marvel, μοιάζει το επόμενο λάκτισμα του νέου κύματος ταινιών της κραταιάς κόμικ μπράντας, όπως το προβάλλει στα δυόμισι λεπτά του πρώτου τρέιλερ του Captain America: The Winter Soldier. Συνεχίζοντας όχι με πλήρη ακρίβεια, από εκεί που σταμάτησε το πρώτο τεύχος του Κάπτεν Αμέρικα, στον σύγχρονο κόσμο που απειλείται από την ύπαρξη παρανοϊκών εξτρεμιστών, πανέτοιμων να τινάξουν στον αέρα ολάκερη την ανθρωπότητα, η μετάλλαξη του Λοχαγού Στιβ Ρότζερς, έρχεται ξανά να βάλει τα πράγματα στην θέση τους. Δεδομένα μιλάμε για την περιπέτεια δράσης που θα εκκινήσει το θερμό όπως φαίνεται μπλοκμπάστερ καλοκαίρι, η πρώτη συνέχεια του μυθικού superhero, φέρει την υπογραφή στην σκηνοθεσία του ντουέτου Anthony και Joe Russo (των Community και Arrested Development) σε σενάριο των Christopher Markus και Stephen McFeely που συνέγραψαν τόσο το ορίτζιναλ, όσο και το Thor: The Dark World. Πρεμιέρα από την κομπανία των Disney και Marvel στις 4 Απριλίου του 2014, σε παγκόσμιο επίπεδο!

Επιστροφή στον ρόλο που έχει εκτοξεύσει το σταρικό του επίπεδο, αμέτρητα σκαλιά παραπάνω για τον Chris Evans, αλλά και για την δυναμική κατάσκοπο των SHIELDS Νατάσα Ρομανόφ, που υποδύεται η Scarlett Johansson. Στο πλάι τους συνυπάρχουν ο Sam Jackson, ο Anthony Mackie, ο Sebastian Stan, ο Frank Grillo, η Emily Van Camp και ο αγαπημένος όλων Robert Redford, ερμηνεύοντας τον βετεράνο πράκτορα - προϊστάμενο του πανίσχυρου Ασπίδα.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Απρίλιο του 2014

του Michel Gondry. Με τους Romain Duris, Audrey Tautou, Gad Elmaleh, Omar Sy, Aïssa Maïga, Charlotte Le Bon, Sacha Bourdo, Philippe Torreton, Alain Chabat

Με τις ευλογίες του Ζαν Σολ Παρτρ...

του zerVo (@moviesltd)

Στην ανάγνωση και μόνο του ονόματος του σκηνοθέτη, αντιλαμβάνεται ο υποψήφιος θεατής πως κάθε υπόνοια συμβατικότητας ή ρεαλισμού πηγαίνει περίπατο. Έχουν φροντίσει άλλωστε στο να κτιστεί η προκάτ άποψη του σινεφίλ, τα προηγούμενα δημιουργήματα του Φραντσέζου Michel Gondry, από τον καιρό του Human Nature και του κορυφαίου - και δύσκολα ξεπεράσιμου - έργου του Eteranl |Sunshine Of A Spotless Mind, μέχρι και τα πιο πρόσφατα The Silence Of Sleep, Be Kind Rewind, The We And The I αλλά και το ηρωικό The Green Hornet, που πέρασε τον μύθο και δεν τον ακούμπησε. Στην επιστροφή του στην πατρίδα, μετά από ένα μικρό διάλειμμα δύο φιλμς πέραν του Ατλαντικού, ο Γάλλος χάνερι κάθε έλεγχο του σουρεάλ μέτρου, με συνέπεια η εκκεντρική του αισθητική να ταπώνει κάθε άλλη δραματουργική - συγκινητική υπόνοια.

Μια από τις ψηλότερες ταράτσες του Παρισιού έχει επιλέξει ο εύπορος εισοδηματίας Κόλιν για να διαβιώνει συντροφιά με τον προσωπικό του μάγειρα (και δικηγόρο!) Νίκολας, προκειμένου να έχει την δυνατότητα από τα παράθυρα του αυτοσχέδιου αίθριου, να έχει άποψη ανά πάσα στιγμή, για οτιδήποτε λαμβάνει χώρα σε κάθε γωνιά της Πόλης του Φωτός. Κατά την διάρκεια δεξίωσης ο περιζήτητος εργένης, θα γνωρίσει την εκλεπτυσμένη Κλόε και θα νιώσει άμεσα κάτι ιδιαίτερο για εκείνην. Έναν ρομαντικό χορό, μια βόλτα στην εξοχή κι έναν περίπατο από άκρο εις άκρους της πρωτεύουσας μέσα σε ένα συννεφάκι - κύκνο το ερωτευμένο ζευγάρι θα ανεβεί τα σκαλιά της εκκλησιάς, για να ενωθεί εις γάμου κοινωνία.

Η ευτυχία τους όμως, μπήκε στο στόχαστρο της μοίρας και εκείνη εντελώς αναπάντεχα θα νοσήσει από μια σπάνια ασθένεια, αφού θα εντοπιστεί στους πνεύμονες της να αναπτύσσεται μια σπάνια ορχιδέα. Για να μην χειροτερέψει η κατάσταση της και η ιδιόμορφη ασθένεια να μην επεκταθεί, ο θεράπων ιατρός θα ζητήσει την διαρκή παρουσία λουλουδιών στο περιβάλλον της. χάρη που ο αγαπημένος της δεν θα της στερήσει προκειμένου να δει την ελπίδα να γεννιέται και πάλι στην όμορφη ματιά της.

Με αφετηρία αυτό τον τρισχαριτωμένο, ρυθμικό πάνω στις νότες του Duke Ellington, πολύχρωμο και ανισόρροπο, φυσικά, καμβά που κτίζει ο Gondry την ιστορία του, προκαλεί μια τεράστια ανατροπή στο υπάρχον ευχάριστο feeling, το τραγικό τουίστ, σε τέτοιο βαθμό που μηδενικά προετοιμασμένος γι αυτή την δυσάρεστη εξέλιξη, σχεδόν να μην πείθεσαι για την στροφή 180 μοιρών που παίρνει το παραμύθι. Θα μου πεις γεμάτος απορία, φυσικά, τι από όλα όσα παρακολούθησες μέχρι την στιγμή του δεινού μαντάτου, έχει έστω και την παραμικρή σχέση με την αλήθεια, ώστε να χρησιμοποιείς την λέξη αυτή σε ένα εξελισσόμενο σαν σε πίνακα του Dali πόνημα του ευλύγιστης φαντασίας σκηνοθέτη. Ο Gondry ξεπερνώντας τα εσκαμμένα, προτείνει ένα ρομάντζο που γεννιέται σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που γνωρίζει ο ορθολογικός, όπου τα πόδια πηγαινοέρχονται σαν να τα έχει πειράξει ο Προκρούστης στο άκουσμα του παραμικρού ευδιάθετου μουσικού θέματος, τα παπούτσια παίζουν τσαχπίνικα παιχνίδια με της πατούσες, τα φαγητά όσο πιο ζωντανά είναι, άλλο τόσο πιότερο νοστιμίζουν και τα χέλια παίζουν κρυφτό με τον μάστερ σεφ που θα τα τηγανίσει, στα λούκια του νεροχύτη! Βγάζεις άκρη? Αν ανοίξεις τον νου και δεν τον αφήσει περιορισμένο στην στενότητα του κρανίου σίγουρα ναι. Αν όχι, τότε το Mood Indigo δεν είναι για σένα...

Για πες: Όπως καμία άλλη ταινία του Gondry δηλαδή, που ζητά αυτή την βασική προυπόθεση για να ξετυλίξει τις εικόνες της ενώπιον της πλατείας. Γλυκιά και συναισθηματικά φορτισμένη η λυρική ιστορία που αφηγείται, με τις ευλογίες του συγγραφέα της Boris Vian και του πανταχού παρόντα πλάνο παραπλάνο Ζαν Σολ Παρτρ (!!!). Ακόμη κι αν η χημεία του ζευγαριού της - ξανά μαζί μετά από έντεκα χρόνια η Tautou και ο Duria - είναι αρκετή για να μελώσει από άκρου εις άκρο το εκράν, εντούτοις η σουρεαλιστική παράνοια λιγώνει ακόμη και τον φανατικότερο οπαδό της.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Οκτωβρίου 2013 από την Village

του Paul Greengrass. Με τους Tom Hanks, Catherine Keener, Barkhad Abdi, Barkhad Abdirahman, Faysal Ahmed, Mahat M. Ali, Michael Chernus

Sweet Home Maersk Alabama

του gaRis (@takisgaris)

Οκτώβρης σημαίνει εξ΄αυτοματισμού τη μετα-φεστιβαλική επίσημη έναρξη της οσκαρικής περιόδου. Με το Gravity ήδη έξω στις αίθουσες να σαρώνει με $55M εισπρακτικό τριήμερο και το βαρύ arthouse πυροβολικό 12 Years A Slave να παίρνει τη σκυτάλη νεξτ γουήκ, το πράμα μιλάει από μόνο του: Είμαστε για τα καλά μέσα στη πανήγυρη. Ο Καπετάν Φίλλιπς άνοιξε τη Νέα Υόρκη (NYFF) φέτο η οποία θα κλείσει με το καρα-υπερ-αναμενόμενο HER του Spike Jonze. Αυτό σκέτο δηλώνει τις προδιαγραφές όσο και τις φιλόδοξες αξιώσεις της νέας θαλασσοταραγμένης σύγκρουσης του Paul Greengrass, καθηλωτικά επιδέξιου αρχιερέα της docudrama εποποιίας (Bloody Sunday, United 93) και επαγγελματία θιασώτη της χολυγουντιανής μουσκουλαρισμένης περιπέτειας (δύο Bourne sequels συν το στραπάτσο του Green Zone). O Φίλλιπς δυστυχέστατα, χωρίς να προδίδει την σταθερή αξία της μπομπάτης αδρεναλινάζουσας matter of fact-ish αφήγησης, γέρνει περισσότερο στην υπεραπλούστευση του δεύτερου μέρους της καριέρας του Βρετανού, παρά στην μεστά καδραρισμένη απόδοση μιας history-in-the making, ικανότητα που αποτελεί και το πανθομολογούμενο σήμα κατατεθέν του.

Αληθινή ιστορία πειρατείας του πλοίου Maersk Alabama από Σομαλούς, όπως περιέγραψε στο βίβλιο A Captain’s Duty o ομότιτλος (φυσικά, διασωθείς) Rich Phillips. Άρα, υποθέτω εγώ, δεν πρέπει να περιμένουμε μια ταινία που θα μας πλημμυρίσει στην αγωνία επιβίωσης παρά θα ανατεμνήσει το δίπολο πρώτος-τρίτος κόσμος και τα δυο πρόσωπα του Ιανού (βλ. Καπιταλισμός) που συγκρούονται ανοικτά της θαλάσσης, εκεί που ο νόμος είναι η στρατιωτική (δεν παίρνω τη λέξη πίσω) ισχύς. Εκεί λοιπόν που λιγότερο το χαρουμενιάρικο Argo και περισσότερο το καθαγιαστικό της παγκόσμιας αμερικανικής επικυριαρχίας Zero Dark Thirty επιψηλάφησαν το χώμα και το (μπόλικο) αίμα αυτής της δυναμικής, ο Greengrass επιλέγει μια στωική - μα μπανάλ, την ενδελεχώς αναπαριστάμενη - μα αφελώς (;) πολιτικά ορθή απεικόνιση του γεγονότος, επενδύοντας μονόπλευρα στο πρωτογενώς αντανακλαστικό συναίσθημα των ανθρωπίνων ζωτικών σημείων, παραμερίζοντας εν πολλοίς την τεράστια ευκαιρία αποδόμησης μιας πανάρχαιας ιστορίας όπως η πειρατεία, σε έναν υπερσύγχρονο καμβά που τα σκοτεινά χρώματα ταιριάζουν εξίσου σε εισβολείς (πολυεθνικούς στρατούς σφετερισμού και καταστροφής του αφρικανικού πλούτου) και…εισβολείς (αφιονισμένους, σκελετωμένους ιθαγενείς που εκδικούνται ληστεύοντας για να υπηρετήσουν όμως εντέλει τα - εξίσου απάνθρωπα με τον ιμπεριαλιστή εχθρό - αφεντικά τους).

Αυτά ανέμενα από τον Billy Ray (σεναρίστα του Hunger Games). Δυστυχώς, εδώ δεν υπάρχει ο Marc Boal, ο σημαντικότερος παράγων επιτυχίας των έργων της Bigelow, να ξεψαχνίσει το πολιτικο-στρατιωτικό κατεστημένο πίσω από τα πιόνια που συνθλίβονται για μια χούφτα (εκατομμύρια) δολάρια. Η μπάντα παίζει επιβλητικά, ο ρυθμός είναι κουραστικά καθηλωτικός (sic) η τελική σκηνή κόβει το αίμα, όμως η ουσία έχει πετάξει μακριά.

Για πες: Ευτυχέστατα, ο μέγας Έλληνας Tom Hanks, αφήνει τον επιτάφιο της Αγίας Σοφίας στο Λος Άντζελες και σηκώνει το σταυρό του μαρτυρίου των 134 λεπτών, κρατώντας το ίσο ως το έσχατο πλάνο του, βγάζοντας ένα εξαϋλωτικό άρωμα ανθρωπιάς σε post shock trauma ανάνηψη που όμοιό του δεν έχω δει για πολλά χρόνια – όπως και οι Ακαδημαϊκοί οι οποίοι θα τον έχουν βάλει ήδη στην ως τώρα πεντάδα. Ο αρχηγός των Σομαλών πειρατών Muse (Barkhad Abdi) είναι η κλασική περίπτωση Dwight Henry (Beasts of the Southern Wild) του απόλυτα πειστικού κουλέρ λοκάλ για τον οποίο δεν ξέρεις αν υπάρχει υποκριτικό μέλλον. Του το εύχομαι γιατί είναι φάτσα και τρισχαριτωμένα ντεμέκ - κούλ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Οκτωβρίου 2013 από την Feelgood

του Joseph Gordon-Levitt. Με τους Joseph Gordon-Levitt, Scarlett Johansson, Julianne Moore, Glenne Headly, Tony Danza, Brie Larson

Donna Scarlett

του gaRis (@takisgaris)

Toν ντιγκάρω κάργα τον μικροσκοπικούλη JGL ναούμε: Όσο δέμας του λείπει το έχει πάρει σε αρτιστιλίκι. Πιάσε το twitter handle @hitrecordjoe για να δεις τι αστεράτο παιδί είναι. Φαίνεται αστείο αλλά έχει κλείσει ήδη 25ετία σε μικρή και μεγάλη οθόνη. Ο μπόμπιρας του 3rd Rock From The Sun θριάμβευσε στην πρεμιέρα του TIFF12 με το Looper, ενώ έκοψε άλλες δυο τρύπες στη ζώνη του πέρσι με τα The Dark Night Rises και Lincoln. Πριν συνέλθουμε επανακάμπτει στο Sundance φέτος το Γενάρη παίζοντας-γράφοντας-σκηνοθετώντας το Don Jon κι οφείλω να παραδεχτώ ότι αποτελεί ένα πρώτης τάξεως εγχείρημα πίσω από την κάμερα. Ευτυχώς δε που η πλανεύτρα Scarlett Johansson απεδέχθη τον ρόλο που έγραψε ειδικά για εκείνη και έτι θαυμασιότερα που καστάρισε τελικά τον εαυτό του στη θέση του σφίχτερμαν Channing Tatum, βγάζοντας προς τα έξω ένα πιο μάγκικο-streetwise πρόφαιλ από αυτό που τον ξέραμε συνήθως να ξεδιπλώνει στο πανί.

Το Don Jon θα μπορούσε να είναι το υπερσεξουαλικό sequel του πολυθρύλητου Ferris Bueller’s Day Off (1986) ή το κωμικό ξαδερφάκι του Shame (2011). O Joe ξέρει από σινεμά, έχει φάει τις προβολές του TIFF με το κουτάλι ως θαμώνας και είμαι σχεδόν βέβαιος ότι του άρεσε ιδιαίτερα το Silver Linings Playbook (2012), γεγονός έκδηλο στις οικογενειακές στιγμές του ήρωά του όπου κοφτερές αλήθειες και πικάντικες χειρονομίες ενορχηστρώνονται με στακάτη γοητεία και σίγουρο κωμικό τάιμινγκ. Ο Jon Jr, φίνος γκόμενος του New Jersey, ιταλοαμερικανάκι, είναι το μήλο κάτω από τη μηλιά του πατέρα του Jon Sr (που υποδύεται υπέροχα ο βετεράνος τηλεοπτικός κωμικός Tony Danza). Γυμναστήριο, αμάξι και καμάκι μέχρι πρωίας με το μόνιμο παρεάκι-κοινό του. Καθολικός με εβδομαδιαίο ραντεβού για εξομολόγηση, όπου η μόνιμη επωδός είναι το πάθος του για το διαδικτυακό πορνό. Η ανατριχιαστικά ακλόνητη πεποίθησή του μάλιστα: «Αφού όλοι οι άντρες το ίδιο κάνουν!». Οι βομβαρδιστικά επαναλαμβανόμενες – όλο μπιτάρισμα σεκάνς που προσκαλούν στη μνήμη το Requiem For A Dream (2000) προκαλούν ντελίριο ενεργητικότητας, σούπερ ανεβαστικής.

Οι δε ερωτικές σκηνές με τη γόησσα, αυτό το ζουμερό σαμιαμίδι που θα ορκιζόσουν ότι είναι εγγόνι της αιώνιας Marilyn Monroe, αυτό το μούτρο τη Scarlett Johansson (Barbara) αφήνουν όλο το σεξαπήλ να φλομώσει την οθόνη ειδικά όταν στην κυριολεξία το κάνει στεγνό –πάνω- από τα ρούχα με τον Jon (Joseph Gordon Levitt) γιατί ξέρει ότι αν του το δώσει στο πιάτο θα το φάει και θα φύγει χωρίς να πληρώσει λογαριασμό. Βεβαίως εκείνη θέλει να τον κάνει του χεριού της και περίπου τον τυλίγει μέχρις ότου τον τσακώσει μπροστά στο λαπτόπι να αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο. Εκεί που δε χρειάζεται να αποδείξει τον ανδρισμό του λουσμένος στον ιδρώτα, μη τολμώντας να ζητήσει από την παρτνέρ του τα βίτσια (βλ. «τα βασικά») του μέσου πορνογραφικά γαλουχημένου ανδρός. Η απογοητευμένη νεαρά τον αφήνει σύξυλο, όμως ο νεαρός μπάρμαν που σπουδάζει νυχτερινό μπας και ανέβει κατηγορία γνωρίζει μια τραυματισμένη ψυχικά μεγαλύτερη γυναίκα, την Esther (η μανούλα στις ειδικές ερμηνευτικές αποστολές Julianne Moore) η οποία θα τον μυήσει στο βασικό στοιχείο που ξεχωρίζει το σεξ από τον έρωτα: Το να αφεθείς στον τρυφερή οικειότητα δύο ψυχών που ενώνονται σε ένα σώμα.

Για πες: Η ταινία χάνει ρυθμό και τόλμη στο τελευταίο ημίωρο καθώς θέλει να δώσει διδακτική διέξοδο στο πάθος του ήρωα. Μολαταύτα, ο θαυμαστός Joseph Gordon-Levitt έχει εντυπωσιάσει με ένα καταδιασκεδαστικό ντεμπούτο, ίσως το απόλυτο date movie της χρονιάς.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Οκτωβρίου 2013 από την Seven / Spentzos

των Cody Cameron, Kris Pearn. Με τις φωνές των Bill Hader, Bridget Hoffman, Anna Faris, James Caan, Will Forte, Andy Samberg, Neil Patrick Harris, Benjamin Bratt, Terry Crews

Με κιμά κατεψυγμένο...

του zerVo (@moviesltd)

Έχοντας καταφέρει μια σημαντική πορεία στα διεθνή box office, με συνέπεια να επιστρέψει στα ταμεία της παραγωγής του, κατά ένα ικανοποιητικό ποσοστό παραπάνω τα χρήματα που κόστισε, αλλά κυρίως καταφέρνοντας να μπάσει για τα καλά την Sony Animation στο παγκόσμιο εμπορικό παιχνίδι του κινηματογραφικού κινουμένου σχεδίου, δεν αποτέλεσε δα και κανένα μαντάτο περιοπής, η ύπαρξη του σίκουελ του ευχάριστου Cloudy With A Chance Of Meatballs. Θα περίμενε βεβαίως κανείς, με την εμπειρία των τεσσάρων χρόνων που μεσολάβησαν από το πρώτο επεισόδιο, το στούντιο, που έκτοτε πρόσφερε τους εξαιρετικούς πλαστελινένιους Pirates Of Misfits και το φοβιστικούλι Hotel Transylvania, να διαθέτει την πείρα να προχωρήσει ένα δυο βήματα παραπέρα, από την αρχική ώθηση που του έδωσε ο κεφτεδένιος βατήρας. Οκ, πάμε για τα επόμενα. Αποστολή, τουλάχιστον τώρα, δεν εξετελέσθη!

Η πρόσκληση που θα λάβει από τον κορυφαίο των κορυφαίων επιστημόνων, αλλά και είδωλο του συνάμα, Τσέστερ Βι. για να εργαστεί στην εταιρεία υψίστης τεχνολογίας Live Corporation που διευθύνει θα ολοκληρώσει για τον ικανότατο, όσο και δημοφιλή νεαρό εφευρέτη Φλιντ Λόκγουντ, το όνειρο μιας ολόκληρης ζωής. Ατυχώς για εκείνον, παρότι πολύ θα επιθυμούσε το αντίθετο, η μετακόμιση του από το ψαρονήσι - πατρίδα του, στο πολύβουο Σαν Φρανχοσέ, δεν θα στεφθεί με επιτυχία, αφού όχι μόνο θα χάσει το βραβείο καινοτομίας της χρονιάς, αλλά θα πληροφορηθεί πως η ανακάλυψη που τον έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο, η μηχανή που μετατρέπει το νερό σε γευστικές λιχουδιές, αρχίζει να κάνει νερά.

Δυσλειτουργίες που θα πάρουν μια ιδιαίτερα επικίνδυνη μορφή, αφού τα φαγητά που παράγει, θα αρχίσουν να μεταλλάσσονται σε τερατόμορφα αποφάγια, που θα προκαλέσουν χάος στο απομονωμένο Σουάλοου Φολς. Μοναδική λύση για την σωτηρία του πλανήτη που απειλείται από τα αγρίων διαθέσεων τσιζμπεργκερ, τάκος και χοντ ντογκ, είναι ο φουκαράς ο Φλιντ, να επιστρέψει στην πατρίδα του και να απενεργοποιήσει, μετά λύπης του, την εφεύρεση του, μια για πάντα.

Κι έτσι ο δεινός μαστροχαλαστής συντροφιά με μια καλά επιλεγμένη ομάδα, θα γυρίσει στο πάλαι ποτέ απομονωμένο νησάκι - πρωτεύουσα του ψαρέματος σαρδέλας, που πλέον έχει μεταμορφωθεί σε ζούγκλα, για να αποκαταστήσει την τάξη. Για εκείνο που επ ουδενί δεν είναι προετοιμασμένος είναι η πραγματική ταυτότητα του μέντορα του - εύκολα θα την αντιληφθείς αντιστρέφοντας τα γράμματα της μπράντας που διευθύνει - που επιθυμεί να χρησιμοποιήσει την εξυπνάδα του νεαρού, προς ίδιον όφελος.

Πολύχρωμο, πολυεπίπεδο, λουσάτο μέχρι μπουκώματος το δεύτερο μέρος των Κεφτέδων, δεν διαθέτει ούτε στο ελάχιστο την σεναριακή σπιρτάδα του ορίτζιναλ, μέσα από τις ανατροπές και τις εκπλήξεις του σκριπτ όμως, διατηρεί ένα επίπεδο στο ενδιαφέρον του μέχρι το σφύριγμα της λήξης. Οι αστείες καταστάσεις εξαντλούνται και πάλι στην αδεξιότητα του wannabe Αινστάιν και κυρίως στην παρουσία του ανέκφραστου θηριώδη μπαμπά - που εδώ αποκηρύσσει την ταμπέλα του αδιάφορου για τα καμώματα του γιου του, γονιού, γινόμενος ο ίδιος το πειραματόζωο του - την ώρα που τα λεκτικά ευρήματα στις ονομασίες των ανθρωποφάγων μασαμπουκών - όχι τυχαία μεταλλάξεις κατά κύριο λόγο των junk foods - δεν μοιάζουν και τόσο εμπνευσμένα.

Για πες: Με την μάχη του σκίτσου χρόνο με το χρόνο να κορυφώνεται, οι απαιτήσεις από τα νέα animation γίνονται όλο και μεγαλύτερες από το καλομαθημένο κοινό. Αν και οι προσπάθειες του Cloudy 2 είναι φιλότιμες, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί overall το τρισδιάστατο αυτό πόνημα, που περισσότερο εστίασε στην τεχνική, παρά στην ψυχή της θεματικής του (σε αντιδιαστολή με το πρωτότυπο) να σταθεί ανάμεσα στις καλύτερες καρτουνίστικες στιγμές της σεζόν. Ελπίζω σε κάποια ανάκαμψη στο (σχεδόν σίγουρο) νούμερο 3...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Οκτωβρίου 2013 από την Feelgood

του David Lowery. Με τους Casey Affleck, Rooney Mara, Ben Foster, Rami Malek, Keith Carradine, Charles Baker, Nate Parker

Αγνός, παράνομος έρωτας

του zerVo (@moviesltd)

Από την εποχή που ο απαράμιλλος γόης Warren Beatty και η εντυπωσιακής κορμοστασιάς Faye Dunaway, όρισαν στους Bonnie And Clyde τον πυλώνα πάνω στον οποίο στηρίχθηκε το sub-genre του γκαγκστερικού αντρόγυνου, δεν ήταν λίγες εκείνες οι φορές που κινηματογραφικά ντουέτα βάδισαν πάνω στα χνάρια τους, τόσο ερωτικά, όσο όμως και παραβατικά. Περιπτώσεις όπως οι Natural Born Killers, το True Romace, οι The Honeymoon Killers, αλλά και το Badlands, με διαφορετικά θεματικά κίνητρα, αλλά κινούμενα πάντα πάνω στην πανομοιότυπη συλλογιστική, προέβαλλαν την ιδιόμορφη σχέση που μπορεί να αναπτυχθεί γύρω από ένα ζευγάρι, που τελεί υπό την πίεση της δίωξης του Νόμου. Τσιμπώντας παραστάσεις, λίγο από το καθένα των προαναφερομένων, το Ain't Them Bodies Saints, ορίζει έναν από τους καλύτερους επιγόνους που γέννησαν οι Μπόνι και Κλάιντ. Και σε βάθος χρόνου πιστεύω, πως η εκτίμηση στις εικόνες του, θα εξελιχθεί σε ακόμη μεγαλύτερη από τους σινεφίλ.

Έχοντας μόλις ληστέψει μια τοπική τράπεζα, καταδιωκόμενοι από τους ντόπιους σερίφηδες, ο παράνομος Μπομπ Μαλντούν και η αγαπημένη του Ρουθ Γκάθρι, θα βρεθούν περικυκλωμένοι σε ερημικό καλύβι, στην Τεξανή εξοχή, με τους συμμορίτες τους να κείτονται δίπλα τους νεκροί και να μην υπάρχει η παραμικρή ελπίδα διαφυγής. Μπροστά στο αδιέξοδο και με τον κλοιό ολοένα να σφίγγει, ο Μπομπ θα πάρει την μοιραία απόφαση να παραδοθεί, παίρνοντας πάνω του όλη την ευθύνη της ένοπλης ληστείας, αλλά και του μακελειού που προκλήθηκε, με θύμα έναν βαριά τραυματισμένο ρέιντζερ, από όπλο που εκπυρσοκρότησε στα χέρια της καλής του.

Τέσσερα χρόνια κατοπινά, έχοντας καταδικαστεί σε δυο δεκαετίες κάθειρξης πίσω από τα κάγκελα και γνωρίζοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η αγαπημένη του, έχοντας φέρει στον κόσμο κι ένα κοριτσάκι καρπό του έρωτα τους, ο κακοποιός θα πάρει το ρίσκο να αποδράσει από το σωφρονιστικό ίδρυμα, επιθυμώντας ακόμη και κάτω από αντίξοες συνθήκες, να συναντηθεί μαζί της για μια ακόμη (τελευταία?) φορά. Καθώς το μαντάτο της φυγής του από την φυλακή θα διαδοθεί σε όλη την Πολιτεία αστραπιαία, ο καλόκαρδος μπάτσος Πάτρικ Γουίλερ, ο ίδιος ακριβώς που είχε λαβώσει η Ρουθ με το περίστροφο της, που όμως τρέφει αισθήματα αγάπης στο πρόσωπο της, θα κάνει τα πάντα για να την προστατέψει από το κακό που πλησιάζει.

Όχι! Αν περιμένεις ακατάπαυστα πιστολίδια και ασταμάτητα κυνηγητά, στο μοντέρνο ουέστερν που κέρδισε τις καρδιές των θεατών στην πρώτη του προβολή στο τελευταίο Sundance, δεν θα τα βρεις. Δεν είναι άλλωστε αυτή η φιλμική συλλογιστική του σκηνοθέτη David Lowery, που ενδιαφέρεται λιγότερο για το πως θα ανεβάσει τέμπο και περισσότερο για το πως θα εμβαθύνει στους χαρακτήρες του. Κι εκεί πραγματικά τα καταφέρνει περίφημα, κτίζοντας λεπτό με το λεπτό μια λυρική και διόλου επική ωδή στην αγάπη, με σύμμαχο την εξαίσια αλά Terrence Malick κινηματογράφηση της σκονισμένης και φτωχικής επαρχίας του Lone Star, σε μια προφανή αντιδιαστολή από τον βλάχικο νεοπλουτισμό των μεγαλουπόλεων του Ντάλας ή του Χιούστον.

Με εμφανείς επιρροές από τους εμπνευσμένους δημιουργούς των seventees, όπως ο Schatzberg του Scarecrow περισσότερο και ο Jewison λιγότερο, που κάνουν την εμφάνιση τους σχεδόν σε κάθε πλάνο, οδηγεί με χαρακτηριστική νηνεμία και δίχως εκρήξεις στην εξιλέωση του φινάλε. Την αναμενόμενη, θα έλεγα στιγμή της θυσίας, που δεν προκαλεί καμία έκπληξη στην θωριά της, δημιουργεί όμως ανείπωτη συγκίνηση και θαυμασμό. Η αγάπη θριαμβεύει για ακόμη μια φορά, ακόμη και αν ξεπηδά από τις ψυχές ματαιόδοξων κοινών εγκληματιών.

Για πες: Προκαλεί πραγματικά μεγάλη εντύπωση το πως μπορεί αυτά τα δύο να είναι αδέλφια. Εντελώς άλλου παρουσιαστικού και αντικρουόμενης έκφρασης, αφού ο ένας είναι υπέρμαχος της πομπής και ο άλλος της χαμηλοφωνίας, πλήρως διαφορετικής προσέγγισης των ερμηνευόμενων ρόλων τους, οι Affleck, έχουν να επιδείξουν στην υποκριτική τους φαμίλια, έναν μεγαλόσχημο σταρ - τον Ben - κι έναν ψιθιριστή - τον Casey. Εδώ ο δεύτερος που κρατά και έναν από τους βασικούς ρόλους του στόρι, βαδίζει επακριβώς στα ίδια μονοπάτια με την παρουσία του ως Coward Robert Ford, φυσικά δεν ξεσηκώνει, αλλά ούτε και απογοητεύει. Η Rooney Mara απεναντίας, πολύ δυναμικότερη, επιζητά να γείρει προς το μέρος της την ζυγαριά με το περισσότερο παλαμάκι της πλατείας, υπολογίζει όμως δίχως τον παρεμβαλλόμενο πόλο, τον Ben Foster, που ως το τρίτο πρόσωπο της υπόθεσης, δείχνει πολύ πιο έτοιμος να σηκώσει το βάρος του starring. Και με την αρωγή του έμπειρου καρατερίστα Keith Carradine, που μαζί μοιράζονται τις πιο ισορροπημένες σεκάνς του αξιόλογου φιλμ, τα καταφέρνει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Οκτωβρίου 2013 από την Odeon