Movies Ltd

της Nadine Labaki. Με τους Claude Baz Moussawbaa, Leyla Hakim, Nadine Labaki, Yvonne Maalouf, Antoinette El-Noufaily, Julian Farhat, Ali Haidar, Kevin Abboud

Για όνομα Θεού!

του zerVo (@moviesltd)

Πέρα από τα μόνιμα προβλήματα που προκαλεί η γεωπολιτική του θέση, στην καρδιά της πάντα κοχλάζουσας Μέσης Ανατολής, αγκαλιά με όλες εκείνες τις χώρες που διαρκώς βρίσκονται σε πολεμικό αναβρασμό, ο Λίβανος, είναι ο τόπος εκείνος που διακρίνεται περισσότερο από όλους τους άλλους, στην στενόχωρη αυτή λωρίδα της Ανατολικής Μεσογείου, για τον θρησκευτικό διχασμό του πληθυσμού του. Από τις αρχές του περασμένου αιώνα, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι κατείχαν περίπου το μισό των κατοίκων με το μέρος τους (μέχρι προ μερικών δεκαετιών υπερτερούσαν ελαφρώς οι Δρούζοι, Σουνίτες, Σιίτες, Μαρωνίτες, Ορθόδοξοι των Μωαμεθανών, εσχάτως η αναλογία έχει αντιστραφεί) με συνέπεια αυτό το σχεδόν 50 - 50 να δημιουργεί συνεχείς εντάσεις, ρήξεις, μέχρι και εμφυλίους στο εσωτερικό της πανέμορφης Γης του Κέδρου. Ακρότητες που η νεότερη κοινωνία η οποία αποκτά πιο δυτικό τρόπο σκέψης και φιλελεύθερης συμπεριφοράς, επιθυμεί κάποια στιγμή να τελειώνουν οριστικά, αφού στην ουσία οι δυο πλευρές - κάτω από την ίδια σημαία - πρέπει να κατανοήσουν πως δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν...

Μπορεί φαινομενικά, οι κάτοικοι του απομακρυσμένου από τον πολιτισμό Λιβανέζικου χωριού, να μοιάζουν μονοιασμένοι, όταν έρχεται η ώρα να παρακολουθήσουν κάποιο τηλεοπτικό πρόγραμμα στον ένα και μοναδικό δέκτη που ανάβει στην πλατεία του δημαρχείου ή όταν τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους στο καφέ της όμορφης Αμάλ, στην πραγματικότητα όμως το μίσος που κρύβουν μέσα τους οι μισοί για τους άλλους μισούς, φαντάζει θανάσιμο. Αιτία οι θρησκευτικές πεποιθήσεις που έχουν διχάσει τους φτωχούς πολίτες της μικρής κοινωνίας και όχι λίγες φορές έχουν οδηγήσει σε ένοπλες συγκρούσεις, με θύματα νέα παιδιά, θυσία στον βωμό της φονταμενταλιστικής μισαλλοδοξίας.

Έχοντας κλάψει γιους, αδελφούς, συζύγους, οι μαυροφορεμένες πενθούσες γυναίκες, νιώθοντας το δάκρυ να στεγνώνει και μη αντέχοντας άλλα άσχημα μαντάτα θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, επιθυμώντας να βάλουν τελεία και παύλα στην άσκοπη αιματοχυσία. Η αρχική τους ιδέα, να αποπροσανατολίσουν τους φωνακλάδες και πανέτοιμους να στήσουν βεντέτα αρσενικούς, φέρνοντας στο χωριό μια ομάδα καλλίγραμμων ξανθών χορευτριών από το πρώην Ανατολικό μπλοκ, δεν φαίνεται πως θα στεφθεί με επιτυχία, αφού αρκεί και μόνο μια αμυδρή σπίθα για να ξεθαφτούν ξανά τα κουμπούρια.

Οπότε τι απομένει? Καινούργιος κύκλος μοιρολογιών και λευκών φερέτρων που θα μεταφέρει τις σωρούς άβγαλτων παλικαριών, που δεν κατανοούν πως Κοράνι και Ευαγγέλιο δεν έχουν τίποτα απολύτως να χωρίσουν? Το θηλυκό μυαλό, που συνήθως εργάζεται πολύ πιο εύστροφα από το αντρικό, θα την βγάλει την άκρη του - προς το παρόν - και στον σκονισμένο μικρόκοσμο, θα υψωθεί η σημαία της ειρήνης. Μέχρι πότε όμως? Ακολουθώντας πιστά τον ειρμό της αρχαίας Ελληνικής τραγωδίας στην αφήγηση της, τονίζοντας την με Αριστοφανικές πινελιές, η Nadine Labaki, μια από τις πλέον διάσημες προσωπικότητες του Αραβικού κόσμου, κτίζει την αφήγηση της ταινίας της κατά τέτοιο τρόπο, που ακόμη και στις πιο δραματικές της ώρες, να ξεχειλίζει από αισιοδοξία.

Για πες: Εκτός από τους ειρωνικά σατιρικούς τραγέλαφους, που δηλώνουν το παρόν με τακτικό τέμπο, η αφήγηση εμπλουτίζεται και από (Bollywoodιανής αισθητικής) μιούζικαλ παρεμβολές, που δεν ταιριάζουν ιδιαίτερα με την σοβαρότητα του θέματος. Κι αυτό σημάδι ελπίδας είναι όμως από την εντυπωσιακή Λιβανέζα (που διατηρεί ερμηνευτικά και τον ρόλο της χριστιανής καφετζούς) στην προσωπική της πάλη, να μπει ένα τέλος στο άδικο αλληλοξεπάστρεμα. Σπαρακτική και συγκινητική, η έμπειρη θεατρική ηθοποιός Claude Baz Moussawbaa, αποδίδει περίτεχνα τον πιο σημαντικό ρόλο του Et Maintenant On Va Ou? της πονεμένης μάνας που δεν διστάζει να οδηγηθεί σε πνιγμό των συναισθημάτων της προκειμένου να αποτρέψει το Κακό, στην πλέον αξιομνημόνευτη στιγμή ενός ιδιόμορφου πονήματος, που τιμήθηκε με το βραβείο κοινού στο περσινό φεστιβάλ του Τορόντο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Σεπτεμβρίου 2013 από την Odeon

του zerVo (@moviesltd)

Προκαλεί τρομερή εντύπωση το γεγονός, πως είναι δυνατόν σε περιόδους που βρίσκεις αξιοπρεπές σπλάτερ με το σταγονόμετρο, μια ταινία που προβλήθηκε το 2011 (!!!) για πρώτη φορά στο Midnight Madness του Τορόντο, αποκομίζοντας διθυραμβικά σχόλια από τους φανς του είδους και που απέσπασε βραβεία σε όποιο φεστιβάλ φανταστικού κινηματογράφου κι αν συμμετείχε, να έμεινε για τόσο καιρό κλειδωμένη, ξεχασμένη στην αποθήκη της (έμπειρης σε τέτοια θέματα) Lionsgate. Συνέπειες? Από τότε μέχρι τώρα, δημιουργίες παρόμοιας θεματικής, όχι ποιοτικότερες του You're Next, σάρωσαν τα ταμεία - τρανό παράδειγμα το The Purge, που έκλεισε την διαδρομή του στα 70 εκατομμύρια δολάρια - αφήνοντας το παρόν να βολοδέρνει γύρω στο εικοσάρικο, αν και άξιζε πολύ καλύτερης εισπρακτικής συμπεριφοράς. Θα μου πεις, από την άλλη μεριά, για τα "μηδέν" που κόστισε μια χαρά είναι και αυτή η αναλογία...

Η πρόσκληση των ηλικιωμένων γονιών στα τέσσερα παιδιά τους, να συναντηθούν και πάλι όλοι μαζί όπως παλιά, στην απομονωμένη εξοχική τους κατοικία, θα γίνει αποδεκτή από όλους, που θα συνοδευτούν μάλιστα στο reunion από τους συντρόφους τους, βελτιώνοντας ακόμη περισσότερο το ευχάριστο κλίμα. Σε αντίθεση με τους θετικούς οιωνούς, όμως, οι ρίξεις, οι κόντρες και οι γκρίνιες, δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνιση τους κατά την διάρκεια του δείπνου, γεγονός που θα οδηγήσει σε εντάσεις και προστριβές. Παρεξηγήσεις και διαφωνίες που βιαίως θα διακοπούν, μόλις γίνει αντιληπτό πως άγνωστοι, θα ανοίξουν πυρ με φονικά βέλη, εναντίον των ανυποψίαστων μελών της φαμίλιας, σκορπώντας τον θάνατο στην αποκλεισμένη από κάθε δυνατότητα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, ομήγυρη.

Με έναν μικρό υπολογισμό, μπορεί να κατανοήσει εύκολα ο καθένας, πως εφόσον στον τόπο του μαρτυρίου συνυπάρχουν πέντε ζευγάρια, ο αριθμός των παρευρισκομένων είναι δέκα. Συνεπώς το λουτρό αίματος που ξεκινά με την βολή στο μέτωπο, του πιο αδιάφορου, μέχρι ώρας, της συντροφιάς, ορίζει και την απαρχή μιας αιματηρής σφαγής, που όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν τελειώνει αν δεν πέσει νεκρός και ο τελευταίος συνδαιτυμόνας. Εκτός ίσως του ενός και μοναδικού, που παρακινούμενος από το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης, θα πάρει την κατάσταση στα χέρια του και θα τα βάλει με τους αγνώστου - προς το παρόν - κινήτρου, μασκοφόρους εισβολείς.

Δεν παίζει βέβαια να παρεκκλίνει και πολύ από τα κλισέ, στην ανάπτυξη της θεματικής του το You're Next, από τις πρώτες εκδηλώσεις βίας όμως, γίνεται αντιληπτό, πως στο μυαλό του δημιουργού, στριφογυρνούν διάφορες πρωτότυπες ιδέες εκτόξευσης του gore. Και πραγματικά ο Adam Wingard, ως ταλαντούχος σπλατεράς - και αναγνωρισμένος στην συγκεκριμένη φιλμική κοινότητα, τόσο από τα προηγούμενα ανεξάρτητα φιλμάκια του, όσο και από την συμμετοχή του στα ανατριχιαστικά κολάζ V/H/S και V/H/S/2 - κάνει τα πάντα για να αποδείξει πως με πενιχρό προϋπολογισμό, μπορεί να κτίσει πλάνα κατακόκκινων πιτσιλισμάτων, απόρροια των μαχαιρωμάτων, τσεκουρωμάτων, ματσετομάτων που μετά το αρχικό χαμηλότονο ημίωρο, λαμβάνουν χώρα με καταιγιστικό παλμό. Φυσικά στην εξέλιξη της ιστορίας σκάει και η απαιτούμενη βόμβα - αποκάλυψη, που επεξηγεί τα πάντα, δίχως όμως τούδε και στο εξής να μειώνεται στο ελάχιστο ο χαμός, αντιθέτως ο πόλεμος κλιμακώνεται, συνεπώς και τα πτώματα, που στο μεταξύ (προστιθεμένων και των Intruders) έχουν αυξήσει το νούμερο, πολύ πάνω από το προαναφερόμενο "δέκα".

Για πες: Το ταινιάκι δεν στέκεται απλά όμως, στην τέρψη των οφθαλμών των αιματολάγνων οπαδών τους genre, μα επιχειρεί και μια (έστω και επιδερμική) προσέγγιση του κατακερματισμού των οικογενειακών σχέσεων στην σύγχρονη δυτική κοινωνία, αποτέλεσμα της άκρατης απληστίας των μεγαλωμένων δίχως ενάρετες αρχές μελών της. Καλύπτοντας λοιπόν όλες τις απαιτήσεις του (γνώστη, φαντάζομαι σε ότι πρόκειται να παρακολουθήσει) θεατή του, ακόμη κι εκείνης των κακών ερμηνειών, ζητούμενων για το καλτ κλίμα, προκαλούνται ακόμη περισσότερες απορίες, για το πως πέτυχε το (όχι εύκολα λησμονήσιμο) Είσαι ο Επόμενος, να αφεθεί στο ράφι για τόσο μεγάλο διάστημα...

Ο πόλεμος αφήνει σημάδια... Βασισμένο σε μια συγκλονιστική πραγματική ιστορία, που έλαβε χώρα κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και την αφηγήθηκε στα απομνημονεύματα του ο Eric Lomax, είναι το φιλμ The Railway Man. Πρόκειται για ένα δράμα αναμνήσεων, όπως τις επαναφέρει στην καθημερινότητα του, χρόνια μετά από την εποχή που συνέβησαν, ένας αξιωματικός του βρετανικού στρατού, που ατυχώς έπεσε αιχμάλωτος στα χέρια των Ιαπώνων και οδηγήθηκε στο κάτεργο του σιδηρόδρομου, που θα συνέδεε την Βιρμανία με την Ταϊλάνδη. Μια διαδρομή που αποκλήθηκε για την βαναυσότητα που αντιμετωπίστηκαν οι εργάτες που την κατασκεύασαν ως η Ράγα του Θανάτου, εφόσον χιλιάδες εξ αυτών έπεσαν θύματα της μανίας των Γιαπωνέζων στρατιωτικών. Το σενάριο της πασιφανώς αν παρατηρήσει κανείς το λεπτομερές τρέιλερ, βρετανικής παραγωγής, ανήκει στον Frank Cotrell (Millions) και η σκηνοθεσία στον άσημο Jonathan Teplitzky, που εδώ κάνοντας τα πρώτα του δημιουργικά βήματα ελπίζει να διαφημίσει τις ικανότητες τους παγκοσμίως. Παγκόσμια πρεμιέρα του φιλμ, φυσικά πρώτα στην Αγγλία, στις 3 του ερχόμενου Γενάρη και ακολούθως, ανάλογα την πορεία του στα διεθνή μάρκετ, θα ταξιδέψει και στον υπόλοιπο κόσμο.

Κάτι που δεν θα δυσκολευτεί να επιτύχει αν αναλογιστούμε πως από τις εικόνες του παρελαύνουν δύο από τα πλέον βραβευμένα ονόματα του σύγχρονου σινεμά, ο Colin Firth, ως ο ζορισμένος ψυχικά αξιωματικός και η Nicole Kidman, που υποδύεται την εξίσου προβληματισμένη σύζυγο του. 

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2014

by Takis Garis (@takisgaris)

The #TIFF13 Connection: Take 4

Sometimes it just happens so the hors d’oevre ends up the best dish served overall. A crowd-delight, a tiny flimsy confection Philomena was for my quality- starving palate. Stephen Frears , helmer of numerous brilliant titles such as Dangerous Liaisons, Grifters and the late hugely successful The Queen, served me up this “human interest” real drama of a deviant nun (title’s Philomena) in the Irish swinging 50s who lost chastity to subsequently deliver baby out of wedlock, which meant adoption by fellow Catholics living in U.S. Another 50 years later, Philomena connects with Martin Sixsmith (co-star, writer and co-producer Steve Coogan), a cynic atheist- has been - BBC journalist - turned - Russian history writer. She wants him to help her find her lost son, born Michael. He wants a hit story to bounce back from obscurity. Their odd relationship is hilarious and dramatic in turns. Frears is a gracious suspense builder and know when to wear his heart on a sleeve, aided by terrific performances, especially by Dame Judi Dench, who is bound to receive showers of end-of-year awards recognition. Classy tearjerker, it’s not the Queen, yet worthy of multiple viewings.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Smurfs 2	Feelgood	1	126			56.198	56.198
2	Blue Jasmine	Odeon	2	41			25.040	81.500
3	The Best Offer	Feelgood	1	27			13.082	13.082
4	We're The Millers	Village	3	54			11.618	108.790
5	Planes	Feelgood	3	50			8.568	73.434
6	Percy Jackson: Sea Of Monsters	Odeon	1	40			8.561	8.561
7	Elysium	Feelgood	3	50			7.721	71.893
8	Mortal Instruments: City Of Bones	Odeon	2	35			5.635	27.063
9	One Direction: This Is Us	Feelgood	2	20			2.275	15.415
10	The Wolverine	Odeon	7	17			1.204	103.791

Με μια σημαντική αλλαγή ολοκληρώθηκε το κάστινγκ, του επόμενου πρότζεκτ του διακεκριμένου δημιουργού Werner Herzog, που θα φέρει τον τίτλο Queen Of The Desert και θα είναι η πρώτη του μετά από απουσία τεσσάρων χρόνων, καθώς το 2009 είχε παρουσιάσει το δραματικό My Son, My Son What Have Ya Done?. Ενώ θεωρείτο δεδομένη η παρουσία της Naomi Watts στον κεντρικό ρόλο της Γκέρτρουντ Μπελ, της διαβόητης ταξιδιώτισσας, συγγραφέως και χαρτογράφου του 20ου αιώνα, που το πρότζεκτ αποτελεί βιογραφικό της αφιέρωμα, εντέλει μια άλλη Αυστραλέζα, η Nicole Kidman θα είναι εντέλει εκείνη που θα υποδυθεί την θαρραλέα εξερευνητή. Είναι η δεύτερη σημαντική αλλαγή που λαμβάνει χώρα στην ερμηνευτική ομάδα του προβληματικού, όπως ακούγεται, φιλμ, αμέσως μετά από την αντικατάσταση του Jude Law, που επρόκειτο να κρατήσει τον βασικό ανδρικό ρόλο, από τον James Franco, την ίδια στιγμή που ο Robert Pattisnon, παραμένει στην θέση του, όπως είχε οριστεί αποξαρχής. Το biopic της δυναμικής Βασίλισσας της Ερήμου, έχει προγραμματιστεί, αν όλα πάνε καλά στο Pre-production, να ξεκινήσει γυρίσματα στις αρχές του 2014, κάτω από την καθοδήγηση του Γερμανού δημιουργού, με σκοπό να κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες, έναν ακριβώς χρόνο αργότερα.

Στην κινηματογραφική μεταφορά των απομνημονευμάτων της Emma Forrest, όπως εκείνα καταγράφηκαν στο βιβλίο της Your Voice In My Head, τίτλος που για πολλές εβδομάδες παρέμεινε στο τοπ των μπεστ σέλλερς των New York Times, θα πρωταγωνιστήσει η ενζενί Emma Watson, που στο σινεφίλ κοινό είναι γνωστή από την παρουσία της στο σίριαλ του Χάρι Πόττερ, εκεί που υποδύθηκε την στενή φίλη του μαθητευόμενου μάγου, Ερμιόνη Γκρέιντζερ. Η ταλαντούχα ηθοποιός, που πολύ πρόσφατα συμμετείχε στο ανσάμπλ της ταινίας της Sofia Coppola, The Bling Ring, Θα υποδυθεί την κεντρική ηρωίδα, μια νεαρή κοπέλα που πάσχει από σύνδρομο διαταραγμένης προσωπικότητας και προσπαθεί να ξεπεράσει τον πρόσφατο βασανιστικό χωρισμό της, αλλά και τον αναπάντεχο θάνατο του ψυχιάτρου της. Το σενάριο του φιλμ, έχει αναλάβει να ξεσκονίσει η ίδια η συγγραφέας, ενώ στην σκηνοθεσία παρότι είχε ακουστεί το όνομα του David Yates (που καθοδήγησε την Watson στο Deathly Hallows) εντέλει ορίστηκε η σαφώς λιγότερο έμπειρη Francesca Gregorini (The Truth About Emanuel). Τα γυρίσματα της ταινίας αναμένεται να ξεκινήσουν τον ερχόμενο Νοέμβρη, με την κυκλοφορία να υπολογίζεται για τα τέλη του 2014. Την Watson μέσα στην ερχόμενη σεζόν θα την δούμε στο αναμενόμενο φιλμ του Darren Aronofsky, Noah, εκεί που θα συμπρωταγωνιστήσει στο πλευρό του Russel Crowe.

by Takis Garis (@takisgaris)

The #TIFF13 Connection: Take 3

Amazing day. It kicked in like healing water after Friday’s overall (save Don Jon) disappointment. In a six hour back -to- back sit, a storm of sights for sore eyes came on to me. Twelve Years A Slave, Dallas Buyers Club and Gravity. That’s their screening sequence, albeit I am pretty sure that their hierarchical order in terms of critical reception should be otherwise, at least in two different ways, for both my fellow reviewers and me. It’s been evident since Telluride that Slave and Gravity are neck to neck racing to claim Best Picture Oscar as sure fire frontrunners. A double bill of diametrically disparate film making styles, where Steve McQueen uses unflinchingly stark, on occasion meticulously static images to convey unadulterated harsh emotions, of pain, shame and despair. In contrast, Alfonso Quaron, carrying the torch since dystopian futuristic Children of Men, explores the outer space as an almighty force to reckon, invincible, majestic in a myriad, lethal notwithstanding, ways. For McQueen, man is man’s worst enemy. For Quaron, the creation (manmade or not) itself is perilous and fearsome.

Με μια εντυπωσιακή αλλαγή στην σύνθεση του, ολοκληρώθηκε το κάστινγκ της καινούργιας ταινίας του Guillermo Del Toro (που το τελευταίο του πόνημα Pacific Rim, φτάνει εντός των προσεχών ημερών στους κινηματογράφους της χώρας μας) Crimson Peak. Την θέση του πανταχού παρόντα τον τελευταίο καιρό Benedict Cumberbatch, θα πάρει μετά την αποχώρηση του, ο δημοφιλέστατος στο νεανικό κοινό, χάρη στην εντυπωσιακή παρουσία του στον Thor, ο εξαιρετικός Tom Hiddleston. Συνεπώς η ερμηνευτική ομάδα του αναμενόμενου Gothic thriller, γέμισε με μια πολύ ηχηρή προσθήκη, που ήλθε να συμπληρώσει ένα all star team, που αποτελούν οι Jessica Chastain, Mia Wasikowska και Charlie Hunnam. Το σενάριο του φιλμ, που κινείται θεματικά στον χώρο του μεταφυσικού, περιγράφοντας την αγωνία μιας γυναίκας που αντιλαμβάνεται πως ο σύζυγός της, δεν είναι στην πραγματικότητα εκείνος που παντρεύτηκε πρόσφατα, υπογράφει ο ίδιος ο Del Toro, μαζί με τους Matthew Robbins και Lucinsa Coxon. Τα γυρίσματα, μέσω έντονης μυστικότητας του στούντιο, αναμένεται να ξεκινήσουν στις αρχές του Ιανουαρίου του 2014, ελπίζοντας πως μέχρι τότε θα έχουν αποκαλυφθεί περισσότερες πληροφορίες από το πρότζεκτ.

Όταν το έγκλημα έχει ξεφύγει από τον έλεγχο, τότε η μοναδική λύση, δεν είναι ανθρώπινη! Πιθανότατα οι νεότεροι να μην το γνωρίζουν, όταν όμως έκανε την εμφάνιση του για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη ο Robocop του Ολλανδού Paul Verhoeven, πίσω στα 1987, ο θόρυβος που σήκωσε γύρω από το όνομα του, άγγιζε τα όρια του φαινομένου. Μια τεράστια επιτυχία, που δεν είχε όπως είναι φυσικό την ανάλογη συνέχεια στα σίκουελς της, μα που ευκαιρίας δοθείσης από την πρόοδο της τεχνολογίας και των ειδικών εφέ, θα μπορούσε να σταθεί ανυάξια του ορίτζιναλ σε ένα ενδεχόμενο ριμέικ. Πέστο κι έγινε για την MGM και την Sony, που ένωσαν δυνάμεις για να προσφέρουν την πιο μοντέρνα εκδοχή του ανθρωποειδούς μπάτσου, του δημιουργήματος της Omnicorp, πάνω στο διαμελισμένο σώμα του ενάρετου αστυνομικού του Ντιτρόιτ Άλεξ Μέρφι. Πάνω σε σενάριο του Alex Vanderbuilt (The Amzing Spider-Man) ο Jose Padilla ζωγραφίζει μέσα από την δική του ματιά την γνώριμη, θρυλική ιστορία κι αν διακρίνω από τις πρώτες εικόνες του τρέιλερ, το αποτέλεσμα είναι το λιγότερο εκθαμβωτικό. Δεν μένει παρά να επιβεβαιωθούν οι θετικές εκτιμήσεις για το τελικό αποτέλεσμα, όταν ο καινούργιος Ρόμποκοπ θα κάνει την εμφάνιση του στις παγκόσμιες αίθουσες στις 7 Φεβρουαρίου του 2014.

Με ένα φρέσκο πρόσωπο στον αβανταδόρικο κεντρικό ρόλο - που δεν στάθηκε και τόσο τυχερός θα έλεγα για τον πρώτο κάτοχο του Peter Weller, ο οποίος ουδέποτε ξεπέρασε την ταύτιση του με τον Μέρφι - τον Joel Kinnaman, που εμφανίζεται πανέτοιμος να αδράξει την ευκαιρία, έχοντας δίπλα του τριάδα εκπληκτικών ρολιστών - όπως ο Sam Jackson, ο Gary Oldman και ο Michael Keaton - που παραγγελία να τους έκανε στην υποστήριξη του ρόλου του, είναι αμφίβολο αν θα τους πετύχαινε και τους τρεις μαζί...

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2014

by Takis Garis (@takisgaris)

The #TIFF13 Connection: The Journey Begins

First day gave me generously a loot bag of mixed cinematic emotions. Starting from the confusion that caused (my bad) the press screening schedule change for Bill Condon’s The Fifth Estate, from 11:30 to 21:30. I thought it was 9 am instead so you may easily guess my rush, probably equivalent to Ron Howard’s latest F1 epic which is due for screenings next week. Nevertheless, I bumped into Jafar Panahi’s (with Kambuzia Partovi) latest pseudo-doc feature, Closed Curtain which meant to become my first visit at TIFF13, unexpectedly as the film itself. Screened first last February in Berlin Film Festival (in Competition), Parde (Persian title), reflects upon Panahi’s 20 year ban from film-making, imposed by the Iran regime, more as an expansion of his acclaimed 2011 doc This Is Not A film. Again shot on a shoestring, it’s moving in all its simplistic and self-referential symbolism, with heavy hitting on Panahi’s tormenting depression after decades of Iranian status-quo witch hunt against his politically charged films.

Παίρνει σάρκα και οστά, σιγά σιγά, το πλάνο της ταινίας Life, που θεματικά περιστρέφεται γύρω από μια φάση της ζωής του εμβληματικού σταρ James Dean και πρόκειται να σκηνοθετήσει o Ολλανδός Anton Corbijn, που δείγματα της δουλειάς του πήραμε τόσο από το δραματοποιημένο αφιέρωμα στους Joy Division, Control, όσο και στο The American με τον Clooney. Στο καστ του φιλμ, που ήδη ανήκει ο νεαρός αστέρας Dane DeHaan που πρωτοείδαμε στο Chronicle και αναμένεται να ερμηνεύσει τον αδικοχαμένο Γίγα, προστέθηκε και ο λατρεμένος της νεολαίας, ελέω της παρουσίας του στο Twilight Saga, Robert Pattinson, που θα ερμηνεύσει τον Ντένις Στοκ, έναν φωτογράφο του περιοδικού Life, που θα αναλάβει να καλύψει στο ρεπορτάζ του ένα πλήρες θέμα για τον ανερχόμενο - τότε - ζεν πρεμιέ. Ντιν και Στοκ, θα ξεκινήσουν παρέα ένα μακρινό ταξίδι ανά την αμερικάνικη επικράτεια, μια εσωτερική αναζήτηση που θα αλλάξει τις ζωές και των δύο. Οι δύο από τους πλέον ταλαντούχους νεαρούς αστέρες της εποχής μας, θα βρεθούν μαζί κάτω το ίδιο πλατό, από τον ερχόμενο Φεβρουάριο, όταν το Life θα εκκινήσει τα γυρίσματα του, στον Καναδά.