Movies Ltd

Πριν από περίπου έναν χρόνο είχε ακουστεί η πιθανότητα της κινηματογραφικής διασκευής της (άκρως πιπεράτης) νουβέλας της Patricia Highsmith, Carol, με τις Cate Blanchett και Mia Wasikowska να κρατούν τους βασικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους της ιστορίας και τον John Crowley του Boy A, να κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Σήμερα, μόνο το όνομα της κορυφαίας σύγχρονης performer παραμένει ζωντανό στο πρότζεκτ, αφού ήδη έχει οριστεί να το φέρει εις πέρας ο αγαπημένος Todd Haynes, ενώ μόλις πριν από λίγο ανακοινώθηκε η αντικατάσταση της Mia, από την Rooney Mara, την ενζενί που οι περισσότεροι θα θυμούνται από το αμερικάνικο ριμέικ του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Συνεπώς πέρα από το θετικό της αντικατάστασης του σκηνοθέτη από κάποιον πολύ πιο ταλαντούχο, δημιουργείται και ένα πανίσχυρο ερμηνευτικό ντουέτο, που θα συνθέσει και το ζευγάρι του στόρι, αποτελούμενο από μια απογοητευμένη μεσήλικα, που έχει παγιδευτεί σε έναν στερημένο από έρωτα γάμο συμφέροντος και την νεότερη της πωλήτρια σε κατάστημα, οι οποίες θα ενώσουν όνειρα, φιλοδοξίες και πάθη, στην Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 50. Τα γυρίσματα, σύμφωνα με την παραγωγή,  δεν πρόκειται να ξεκινήσουν πριν από την άνοιξη του 2014, κάτι που σημαίνει πως το χρονοδιάγραμμα για να κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες το Carol, τελειώνει λίγο πριν εκπνεύσει ο ερχόμενος χρόνος.

Ακόμη μια προσθήκη από το πάνω ράφι στην καινούργια ταινία επιστημονικής φαντασίας του Christopher Nolan, Interstellar. Ο σούπερ σταρ Matt Damon, που πολύ πρόσφατα είδαμε σε ένα ακόμη sci fi adventure, στο Elysium, θα κρατήσει έναν μικρό ρόλο στο φιλμ, ο οποίος όμως ακόμη δεν έχει διευκρινιστεί από την παραγωγή. Ο Nolan ήδη έχει δημιουργήσει ένα απίστευτο καστ, αποτελούμενο από αστέρια κορυφαίου βεληνεκούς, αρχής γενομένης από την Anne Hathaway που θα είναι η πρωταγωνίστρια και θα περιστοιχιστεί από (βαθιά ανάσα) τους Michael Caine, Matthew McConaughey, Jessica Chastain, Bill Irwin, John Lithgow, Casey Affleck, Topher Grace, David Gyasi, Wes Bentley McKenzie Foy, Timothy Chalamet, David Oyelowo, Elyes Gabel και την Ellen Burstyn. Το στόρι ακολουθεί την πορεία μιας ομάδας νου να εξερευνητών του διαστήματος, που θα ταξιδέψει μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου, προκειμένου να διασχίσει το πέρασμα που έχουν ανακαλύψει οι επιστήμονες και ανοίγει καινούργια σύνορα, στο ήδη γνώριμο μας σύμπαν. Τα γυρίσματα του φιλμ, που και το σενάριο του υπογράφει ο προερχόμενος από την σαρωτική επιτυχία του The Dark Knight σκηνοθέτης, αναμένεται να ξεκινήσουν πριν εκπνεύσει η χρονιά, ώστε να φτάσει στις αίθουσες στην προγραμματισμένη ημερομηνία της 7ης Δεκεμβρίου 2014.

Με την προβολή της τρισδιάστατης περιπέτειας Gravity, του σκηνοθέτη Alfonso Cuaron, άνοιξε η αυλαία της εβδομηκοστής εκδοχής του κινηματογραφικού φεστιβάλ Βενετίας, ενός εκ των τριών σημαντικότερων φιλμικών ραντεβού της Γηραιάς Ηπείρου. Είκοσι φιλμς από όλο τον κόσμο θα διαγωνιστούν φέτος στην κούρσα για τον πολυπόθητο Χρυσό Λέοντα, προκειμένου να πάρουν την σκυτάλη στην μακρά λίστα των νικητών του θεσμού, από την περσινή θριαμβεύτρια Pieta του Kim Ki Duk. Ως είθισται πάντως, η ταινία που έχει την τιμή να ανοίγει τις διεργασίες του τεράστιου πανηγυριού, δεν συμμετέχει στο κονκόρσο, συνεπώς η μεγάλη επιστροφή του Μεξικάνου δημιουργού στο Λίντο, επτά χρόνια μετά την τελευταία του ταινία Children Of Men, δεν έχει διαγωνιστικές βλέψεις. Οι πρώτες κριτικές που συνόδεψαν την Βαρύτητα στην πρεμιέρα της ήταν το λιγότερο αποθεωτικές, με τους περισσότερους να κάνουν λόγο για μια καταιγιστική περιπέτεια, που λαμβάνει χώρα στο κενό διάστημα, η οποία μέσα από τις καλογυρισμένες αγωνιώδεις της σεκάνς, αναδίδει και ιδιαίτερες αλληγορίες. "Αν και πρόκειται για μια ταινία που ξεχειλίζει από δράση, εντούτοις παντού είναι διάχυτες οι μεταφορές" λέει ο Cuaron, ανοίγοντας με τον τρόπο αυτό την συνέντευξη τύπου. "Ήρθα σε επαφή τόσο με την NASA όσο και με αστροναύτες που έχουν την απαιτούμενη εμπειρία, προκειμένου να απεικονίσω τις συνθήκες του διαστήματος όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικά. Οι τεχνικές προκλήσεις ήταν τεράστιες, καθώς είτε φιλμάραμε πραγματικά, είτε σχεδιάζαμε CGI, έπρεπε στο μυαλό μας να υπάρχει μόνο ένας κανόνας της φυσικής: Εκείνος της έλλειψης βαρύτητας."

του Woody Allen. Με τους Alec Baldwin, Cate Blanchett, Sally Hawkins, Bobby Cannavale, Louis C.K., Andrew Dice Clay, Peter Sarsgaard, Michael Stuhlbarg, Tammy Blanchard, Max Casella, Alden Ehrenreich

Blanchett DuBois

του gaRis (@takisgaris)

Καλώς (για τους - τεσσάρων γενεών πλέον - αναρίθμητους θαυμαστές του) ή κακώς (για τους εμμένοντες στην - εμετική, δεν κρίνω - διαχείριση της προσωπικής του ζωής), ο Woody Allen είναι μια θρυλική κυλιόμενη πέτρα, ένα καθιερωμένο ετήσιο ραντεβού επί της οθόνης που κατά τα λεγόμενα του ιδίου, εμφανίζεται ταινία με την ταινία ακριβώς όπως καθαυτή η ζωή: Άλλοτε βαρύνουσα και φιλοσοφημένη, αλλού ως σαπουνόφουσκα, άμεσα λησμονητέα μέσα στο εφήμερο του τσιτάτου σχολιασμού της από τον εμπνευσμένα νευρωτικό νεοϋορκέζο. Και θα επιμείνω: Καλώς ή κακώς, σχεδόν όπως εναλλάσσονται ποιοτικά τα έργα του, ο λόγος του Woody δεν αντλεί έμπνευση από την τρέντυ, χιπστέρικη, σαχλολπόπ τηλεοπτικοπιθηκίζουσα υποκουλτούρα. Είναι η σαρδόνια, αυτοϋπονομευτική ματιά ενός διαβασμένου θιασώτη των ογκολίθων Ντοστογιέφσκη - Μπέργκμαν - Τεννεσσή Ουίλλιαμς.

Ο μη έχων αποδεικνύειν άλλον τι, ο μετά από 23 υποψηφιότητες τα έσχατα 25 χρόνια και 4 χρυσά αγαλματίδια Allen, βάζει την αντλία στη δεξαμενή του Λεωφορείο ο Πόθος και ρουφά μέλανα ζωμό ή μάλλον χυλωμένη σούπα που σερβίρει σε ένα κοινό που δεν έχει πρόβλημα να εκτιμήσει ένα καλό υποκατάστατο, ειδικά όταν απουσιάζει η γνώση του οριτζινάλε. Η Μπλανς Ντιμπουά είναι ένα σύμβολο της μεσόκοπης γυναίκας στα πρόθυρα ή κατ’άλλους στον εξώστη της τρέλας, κατακεραυνωμένη από την έλλειψη έρωτα και αλήθειας σε μια επίπλαστη, ζωή κατ’επίφαση. Η Καιτούλα η Μπλάνς-ετ την εξερμήνευσε με πλείστη επιτυχία (κατά τα ειωθότα) με Κοβάλσκι τον Joel Edgerton εσχάτως στο θέατρο. Δε θα με εξέπληττε να την είδε ο μάστορης στη σκηνή και να την ονειρεύτηκε ως μια σύγχρονη DuBois ή Ruth Madoff στην πιο WASP εκδοχή της. Γυναίκα -τρόπαιο, κενά εγωκεντρική, υστερικά αγνοούσα τα τσουτσουρδίσματα του ερωτύλου επιχειρηματία συζύγου Χαλ (o δις επανασυνεργασθείς, ιδανικά κασταρισμένος Alec Baldwin), που περιφέρει τη χλιδή της ασύγνωστα ωσότου οι απάτες του Χαλ τη σύρουν στον γκρεμό του ποτού και της συνταγογραφημένης ψυχοπαθολογίας, πίσω στην εξ’υιοθεσίας αδερφή της Τζίντζερ (υπέροχα αφελής η white - trashy Sally Hawkins), από τα σαλόνια του Μανχάταν στα αλώνια του Σαν Φρανσίσκο.

Με μποτίλιες μαρτίνι και κακεντρεχή σχόλια εναντίον των κοβαλσκιζόντων (Andrew Dice Clay, Bobby Cannavale) ή πιο υστερόβουλα μειλίχιων (Louis CK) εραστών της διαζευγμένης δίτεκνης Τζίντζερ, η (βαπτισμένη Ζανέτ) Τζάσμιν, πασχίζει κατά καιρούς να θυμηθεί τους στίχους του Blue Moon για να φέρει πίσω άκαρπα τη σκηνή γνωριμίας της με τον Χαλ, μπας και ξορκίσει την φτώχεια και το κενό της, τραμπαλίζεται μεταξύ ενός nerdy οδοντιάτρου (Michael Stuhlbarg) όπου δουλεύει ως ρησέπτιονιστ και ενός διπλωμάτη λεφτά (Peter Sarsgaard) στην ατυχώς ψευδεπίγραφη προσπάθειά της να πιάσει την καλή, αρνούμενη το κίβδηλο παρελθόν της.

Για πες: Η Blanchett, η μόνη ηθοποιός παγκοσμίως που μπορεί να κοιτά τη La Streep στα μάτια, αρπάζει έναν ρόλο πνιγμένο στην Allenική χολερική μανιέρα και πετά όλα τα κεκεδίσματα απέξω. Δημιουργεί μια αρχετυπικά αλαζονική μα συνάμα άλλο τόσο συγκινητικά αδύναμη περσόνα, βορά μιας εργατικής τάξης που ποτέ δεν κατανόησε ο αστός Woody, τρωτός στην επίζηλο κατακραυγή όσο και η σαν ψάρι έξω από τα νερά της ηρωίδα του. Τόσο η Hawkins όσο και ο Baldwin αξίζουν οσκαρικής ματιάς, όσο κι αν τα αδέξια φλάσμπακς δημιουργούν μια αίσθηση ασυνέχειας των χαρακτήρων. Το Blue Jasmine δε θα σφραγίσει το oeuvre που θα μας αφήσει παρακαταθήκη το μεγάλο ανθρωπάκι ει μη μόνο ως η χάρμα ιδέσθαι ανάδειξη της πανάξιας εγγόνας της μεγίστης Katharine Hepburn, Cate Blanchett. Ραντεβού στα όσκαρς λοιπόν - ζητείται αντίπαλος.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Αυγούστου 2013 από την Odeon

του Juan Carlos Medina. Με τους Alex Brendemühl, Irene Montalà, Derek de Lint, Tómas Lemarquis, Juan Diego

Μην ξύνεις πληγές!

του zerVo (@moviesltd)

Είναι να μην μπει μέσα σου εκείνο το μανιακό σαράκι, που εκτοξεύει στον αναβράζοντα οργανισμό τα επίπεδα της περιέργειας, προκειμένου να αποκαλύψεις την αλήθεια, την πραγματικότητα πίσω από κάτι που μέχρι προ ολίγων στιγμών θεωρούσες δεδομένο και που αποτελούσε έναν από τους βασικούς πυλώνες στήριξης της ύπαρξης σου. Ελάχιστες όμως φορές, αυτή η ανακάλυψη του τι ακριβώς συνέβη λειτουργεί λυτρωτικά, αντιθέτως κατά συντριπτικό ποσοστό ρίχνει αλάτι στις ήδη υπάρχουσες πληγές που άνοιξε η ανατροπή. Σε τέτοιο βαθμό που θα ευχόσουν ποτέ να μην έμπαινες στην βασανιστική διαδικασία, να ξεσκεπάσεις τα οδυνηρά στοιχεία ενός παρελθόντος, άμεσα συσχετιζόμενου μαζί σου...

1931. Ένα μικρό, φτωχό καταλανικό χωριό στις παρυφές των Πυρηναίων, βρίσκεται σε συναγερμό, καθώς θα αποκαλυφθεί πως μεγάλο ποσοστό των παιδιών του πληθυσμού, πάσχει από ένα ανίατο σύνδρομο, που τα κάνει αναίσθητα στον οποιοδήποτε πόνο. Διαβλέποντας οι ιατρικές αρχές, πως οι ανήλικοι ασθενείς, χάρη σε αυτή τους την ιδιότητα και δίχως να γνωρίζουν την έννοια της οδύνης, μπορεί να γίνουν πολύ επικίνδυνοι για την υπόλοιποι κοινωνία, θα κρίνουν σκόπιμο να τα απομονώσουν σε ένα τοπικό άσυλο, απομακρύνοντας τους από τον πολιτισμό.

Ογδόντα χρόνια μετά, ο διακεκριμένος νευροχειρουργός Ντέιβιντ Μαρτέλ, από θαύμα θα βγει ζωντανός από το μοιραίο αυτοκινητιστικό ατύχημα, που θα κοστίσει την ζωή της αγαπημένης του συζύγου, όπως θα διασωθεί και το έξι μηνών έμβρυο που κυοφορούσε. Οι εξετάσεις του βαριά τραυματία γιατρού, θα κάνουν μια ακόμη πιο τρομακτική αποκάλυψη: Πως πάσχει από μια σπάνιας επιθετικής μορφής λευχαιμία, που αν δεν την αντιμετωπίσει σύντομα βρίσκοντας δότη μυελού των οστών, οι ελπίδες επιβίωσης του είναι περιορισμένες. Δίχως δεύτερη σκέψη θα ζητήσει την βοήθεια των γονιών του, η απάντηση τους όμως θα σημάνει μια ακόμη πιο τραγική έκπληξη για τον ίδιο.

Ως θεματική ιδέα, μόνο ως ευφυή μπορώ να την χαρακτηρίσω. Ο άμεσος, σε ρυθμό πινγκ πονγκ, συσχετισμός του χθες και του σήμερα, με δύο ιστορίες που κινούνται σε παράλληλες τροχιές, που είναι γεμάτες ανατροπές και που δεδομένα κάποια στιγμή θα ενωθούν, σε μια υπόθεση που ανακατεύονται και γνώριμα ιστορικά δεδομένα, δημιουργεί συναίσθημα έντονου ενδιαφέροντος στον σινεφίλ που θα θελήσει να παρακολουθήσει τους Insensibles. Το ζήτημα που τίθεται είναι αν τα πρωτάρικα χεράκια ενός δημιουργού όπως ο Juan Carlos Medina, ένα γνήσιο δημιούργημα της εξαιρετικά καλλιτεχνικά δομημένης κινηματογραφικής σχολής των Ιβήρων, θα μπορέσουν να κτίσουν πάνω σε αυτό τον ικανό αφετηριακό σπινθήρα, ένα ένα αντάξιο φιλμικό σύνολο. Για να είμαι ειλικρινής μέχρι του δρόμου τα μισά, ο Σπανιόλος μου έδωσε την εντύπωση πως πηγαίνει ολοταχώς για να φτιάξει κάτι πολύ σπουδαίο. Κάτι η εξαιρετική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα (πρώτοι μάστορες οι Μεσόγειοι στον τομέα αυτό), κάτι τα πρώτα twist που έκαναν την εμφάνιση τους φτιάχνοντας κλίμα ακραίας ίντριγκας, κάτι το χρονικό πέρα δώθε στο απελπισμένο τώρα και στο ομιχλώδες χθες, μαγνήτισαν το βλέμμα μου μέχρι το στόρι να μεσιάσει. Κάπου εκεί που οι ατέλειες δηλώσαν το παρόν...

Φανατικός ακόλουθος του Del Toro, ο Medina, επηρεασμένος από τον Λαβύρινθο (βασικά) και την Ράχη του Διαβόλου (κυρίως) επιθυμεί μέσα από τον τρόμο, να αναδείξει με την χρήση αλληγορικών πλάνων και στιγμών, διαχρονικές αλήθειες της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας του τόπου. τα σημάδια του αιματοβαμμένου Εμφυλίου, παίζουν κι εδώ σε πρώτο πλάνο, περικυκλώνοντας τους μικρόκοσμους που βαδίζει κάθε επιμέρους στόρι, ανάγοντας το αποτέλεσμα σε συνολικότερο, σε πιο γενικό, που αφορά ολάκερη την Ισπανία. Όχι κακή σαν σκέψη, η πραγμάτωση της όμως απαιτεί έμπειρη κάμερα και στήσιμο, που ο φιλότιμος οτέρ, δεν διαθέτει.

Για πες: Συνέπεια τούτου είναι η δεύτερη πράξη να χάνει γρήγορα το βήμα και το τέμπο της, προτιμώντας να εξελιχθεί σε ένα ανατριχιαστικό θρίλερ, με λίγες ευρηματικές σεκάνς, σε πλήρη αντιδιαστολή με την πρώτη, την ελκυστικότερη. Δεν στέκομαι σε ασυνέπειες του σκριπτ - το εξαμηνίτικο νεογνό, φερειπείν, δεν κολλά πουθενά στην αφήγηση, ούτε στην κυριολεξία του, ούτε στην μεταφορά του - ούτε στις μέτριες, προς ασήμαντες ερμηνείες των πρωταγωνιστών του διεθνούς καστ. Θα σταθώ μόνο στο ότι οι δυνατότητες της κινηματογραφίας αυτής της γωνιάς της Ευρώπης είναι απεριόριστες, εφόσον οι δημιουργοί της δεν δείχνουν τον παραμικρό φόβο μπροστά στο μεγάλο ρίσκο, ούτε κόβουν λάσπη, στην θωριά θεμάτων ταμπού που στιγμάτισαν ανεξίτηλα την νεότερη ιστορία της χώρας τους.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Αυγούστου 2013 από την Spentzos

του Morgan Spurlock. Με τους Niall, Zayn, Liam, Harry, Louis

Ο Λίαμ ο Γαμπρός μου...

του zerVo (@moviesltd)

Έλα, μπαμπά, πες, ποιος από όλους τους είναι ο πιο γλυκούλης? Σχεδόν δυσανασχετώντας, από την αυθόρμητη ανακήρυξη μου ως επίτιμου κριτή καλλιστείων, παίρνω στα χέρια μου το αυτοσχέδιο άλμπουμ, γεμάτο με κάθε λογής χαλκομανίες, φωτογραφίες, αποκόμματα, αυτοκόλλητα, για να μην χαλάσω το χατίρι στην απαίτηση της εντεκάχρονης κόρης. Τυχαία επιλέγω με τον δείκτη μου, έναν ξανθομπαμπουράκο, με μαλλί από αυτό το μοντέρνο, το ανακατεμένο του αγουροξυπνημένου, πιστεύοντας πως ξεμπέρδεψα. Τι να σου πω ρε μπαμπά, δεν έχεις καθόλου γούστο. Ο Λίαμ είναι ο πιο κούκλος και αν θέλεις να ξέρεις είναι και αυτός που θα παντρευτώ... Σέκος!

Η έβδομη εκδοχή του δημοφιλέστατου τηλεοπτικού talent show της Βρετανίας, X Factor, έμελλε να είναι εκείνη που θα αναδείκνυε το 2010, το πιο αγαπημένο boy band της σύγχρονης εποχής. Η πεντάδα των One Direction, πολύ σύντομα θα εκμεταλλευόταν το γκελ που έκανε στην νεολαία και με δύο back to back δίσκους, πιασάρικα βίντεο κλιπς, συνεχόμενα singles και δεδομένα sold out live εμφανίσεις, θα πετύχει να εκτοξευτεί στην πρώτη θέση των charts, εκτοπίζοντας κάθε άλλο αντίπαλο από την καρδιά των μουσικόφιλων τινέιτζερς. Και με τις συναυλίες στην O2 Arena του Λονδίνου να πλησιάζουν - ούτε λόγος φυσικά για απούλητο μαγικό χαρτάκι - είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία για μια μικρή αναδρομή στην τριετία που μεσολάβησε από την στιγμή της σύνθεσης της ομάδας στο boot camp της εκπομπής μέχρι τώρα, που έχουν φτάσει στο απόγειο της καριέρας τους.

Φυσικά με μουσική συνοδεία ως χαλί τις επιτυχίες του συγκροτήματος, η κάμερα παρακολουθεί όλους μαζί, αλλά και τον καθένα ξεχωριστά στα παρασκήνια, στα βεστιάρια, στις πρόβες, μα και σε σημεία που τους φιλοξενούσαν πολύ πριν γίνουν διάσημοι. Από την μια μεριά δηλαδή στις οικίες τους, εκεί που παρεμβαίνουν με λίγες δηλώσεις τους και οι περήφανοι γονείς για να δηλώσουν την ανείπωτη χαρά που η επιτυχία των κανακάρηδων τους έχει αλλάξει ολοκληρωτικά και την δική τους ζωή ή από την άλλη καθημερινών ανθρώπων, φίλων των παιδιών που έτυχε να εργαστούν μαζί τους σε απλές καθημερινές εργασίες, στον φούρνο και το εστιατόριο, πριν βεβαίως εξελιχθούν σε δισεκατομμυριούχοι. Σίγουρα αρκεί να γνωρίζεις την διαδρομή ενός και μόνο γκρουπ αυτής της κατηγορίας, όπως των πρωτοπόρων New Kids On The Block, των μακράν πιο ταλαντούχων του είδους Take That, των N'Sync ή των Backstreet Boys για να έχεις άποψη και για το πως εκμεταλλεύονται την μοντέρνα πέραση τους στο κοινό και οι 1D, συνεπώς σε αυτό το κομμάτι το This Is Us δεν έχει να προσθέσει τίποτα το καινούργιο. Θα έλεγα μάλιστα πως αν δεν είσαι φαν, συνομήλικος και δεν ξέρεις απέξω κι ανακατωτά τους στίχους του What Makes You Beautiful, ο χρόνος κυλά πολύ δύσκολα στην παρακολούθηση. Αν ισχύουν όμως οι παραπάνω συνθήκες, τότε - σε καταλαβαίνω - για σένα το αφιέρωμα στα πέντε είδωλα μπορεί να αποδειχτεί ως και επικό.

Για πες: Για να πω την αλήθεια περίμενα διαφορετική πορεία στο genre από τον Morgan Spurlock, εκείνον δηλαδή τον τύπο που δεν δίστασε να γίνει πειραματόζωο για να αποδείξει την επιβλαβή δράση στον οργανισμό των junk foods στο Super Size Me, που εδώ με διεκπεραιωτικές κινήσεις κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Ίσως έχοντας την εντολή να κοντράρει στα ίσα το αναλόγου ύφους πετυχημένο ροκούντραμα του Justin Bieber, Never Say Never το οποίο όμως ήταν πολύ πιο ανθρώπινο και έριχνε κάποιες ματιές και στις αρνητικές συνέπειες που κρύβει το σταριλίκι. Αντίθετα εδώ το φιλμ στην κεντρική του ιδέα, προβάλλει την θέληση που πρέπει κανείς να επιδείξει κυνηγώντας το όνειρο του, που αν το συνδυάσει με το ταλέντο, σχεδόν σίγουρα θα πραγματοποιηθεί.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Αυγούστου 2013 από την Feelgood

Μερικές φορές χρειάζεται ένας κανάγιας, για να αλλάξει τον κόσμο! Βασισμένη σε μια πραγματική ιστορία είναι η καινούργια ταινία του χαρισματικού (γαλλόφωνου) σκηνοθέτη Jean Marc Vallee, που μέχρι στιγμής έχει καταγράψει στο παλμαρέ του εξαιρετικά δείγματα γραφής, επιπέδου των C.R.A.Z.Y, The Young Victoria και Cafe De Flore. Ο Καναδός αυτή την φορά στο φιλμ Dallas Buyers Club, ασχολείται με την υπόθεση του Τεξανού ηλεκτρολόγου Ρον Γουντραφ, που στα 1985, βρέθηκε σε μια κατά μέτωπον διαμάχη με τις φαρμακευτικές εταιρίες, όταν πληροφορήθηκε πως ο ιός HIV που φέρει, βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο της εξέλιξης του και του απομένουν το πολύ τριάντα ημέρες ζωής. Καθώς η ιατρική περίθαλψη στην πατρίδα του ακόμη δεν έχει την γνώση να αντιμετωπίσει την θανατηφόρα πάθηση, ο δραστήριος άντρας θα αναζητήσει εναλλακτικές θεραπείες, προκειμένου να διατηρηθεί τόσο ο ίδιος ζωντανός, όσο και να βοηθήσει συνανθρώπου του, κτυπημένους από την ίδια αρρώστια. Το σενάριο ανήκει στο δίδυμο Craig Borten και Melisa Wallack και από τις πρώτες εικόνες του τρέιλερ, γίνεται σαφές πως δύσκολα το φιλμ δεν θα βρεθεί υποψήφιο σε αρκετές εκ των οσκαρικών κατηγοριών, τον ερχόμενο Φλεβάρη. Η Focus πάντως ρίχνει το Κλαμπ Αγοραστών του Τέξας στους κινηματογράφους, με πολύ υψηλές φιλοδοξίες την 1η του ερχόμενου Νοέμβρη.

Συνεχίζοντας την καταπληκτική πορεία των πρόσφατων εμφανίσεων του, ο Νότιος Matthew McConaughey, ερμηνεύοντας τον ασθενή που παίρνει την τύχη στα χέρια του, παίζει το μεγαλύτερο στοίχημα της καριέρας του και πολύ δύσκολα δεν θα βρεθεί στις πεντάδες της Ακαδημίας. Το αυτό ισχύει και για τους παραστάτες του, Jennifer Garner και Jared Leto, που επίσης αναμένεται να αποδώσουν εξίσου συγκλονιστικές ερμηνείες.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2013

Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ήδη έχει σχηματίσει ένα σημαντικό όνομα, χάρη στην μοναδική του μέχρι στιγμής πρωταγωνιστική παρουσία, στο αθλητικού περιεχομένου 42, που στα μέρη μας έπεσε θύμα της (λογικής και δίκαιης) αδιαφορίας μας, για το αλλόκοτο σπορ του μπέιζμπολ και ουδέποτε προβλήθηκε. Ο λόγος για τον Chadwick Boseman, έναν από τους πλέον ταλαντούχους νεαρούς αστέρες, που και το επόμενο ερμηνευτικό του βήμα αναμένεται με έντονο ενδιαφέρον, αφού πρόκειται να ενσαρκώσει έναν μια από τις θρυλικότερες μορφές του πενταγράμμου, τον αξεπέραστο James Brown στην κινηματογραφική βιογραφία του, The Godfather Of Soul. Το φιλμ που στην παραγωγή της Universal συνυπάρχουν τα ονόματα των Brian Grazer και του αγέραστου Mick Jagger, έχει αναλάβει να σκηνοθετήσει ο Tate Taylor, που πριν από δύο χρόνια είχε προκαλέσει αίσθηση με γλαφυρά δοσμένο, αλλά και κοινωνικά ευαίσθητο The Help. Το σενάριο των Jez και John-Henry Butterworth, παρακολουθεί την πορεία του Νονού τη Σόουλ από τα νεανικά του χρόνια, όταν μεγαλώνοντας σε μια πάμφτωχη οικογένεια, κατάφερε και ξεπέρασε τους κινδύνους και δεν εξελίχθηκε σε ένα κοινό ρεμάλι, αλλά χάρη στο αστείρευτο ταλέντο του, σε μια από τις μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Σύμφωνα μάλιστα με τις πρώτες πληροφορίες, δύο από τις πλέον εξέχουσες παρουσίες στις Υπηρέτριες, η Viola Davis και η Octavia Spencer, βρίσκονται πολύ κοντά στο να πουν το ναι και να συμμετάσχουν κι εκείνες στο φιλόδοξο πρότζεκτ.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	We're The Millers	Village	1	68			32.218	32.218
2	Planes	Feelgood	1	95			24.165	24.165
3	Elysium	Feelgood	1	69			23.567	27.328
4	The Wolverine	Odeon	5	26			3.643	94.492
5	Mobius	Videorama	1	8			3.221	3.221
6	Therese Desqueyroux	Odeon	1	4			2.865	2.865
7	Love Is All You Need	Odeon	4	6			2.675	23.664
8	Pillow Talk	Seven	1	1			1.476	1.476
9	Mud	Seven	6	5			1.326	26.214
10	Turbo	Odeon	6	20			1.318	32.548

του Scott Walker. Με τους Nicolas Cage, John Cusack, Vanessa Hudgens, 50 Cent, Radha Mitchell, Jodi Lyn O'Keefe

Κτήνος!

του zerVo (@moviesltd)

Αναμφίβολα και μακράν του δεύτερου, κατέχει τον μεγαλύτερο εγκληματικό φάκελο στα αστυνομικά χρονικά, της (γενικά φιλήσυχης) πεντηκοστής αμερικάνικης πολιτείας. Για μια ολόκληρη τετραετία, στις αρχές της δεκαετίας του 80, ο μανιακός σίριαλ κίλερ Ρόμπερτ Χάνσεν, υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος των γυναικών στην μεγαλύτερη πόλη της Αλάσκα, Άνκορατζ, με τους υπολογισμούς των αρχών να κάνουν λόγο για 17 μέχρι 21 θύματα που έπεσαν νεκρά από την παρανοϊκή του επιθετικότητα. Στην ανάκριση ο φονιάς παραδέχτηκε πως δικά του εγκλήματα είναι μόλις τέσσερα εξ αυτών. Σήμερα ο 74χρονος Χάνσεν εκτίει ποινή κάθειρξης 461 ετών, στις φυλακές Σπρινγκ Κρικ του Σιούαρντ.

Ιούνιος του 1983. Έχοντας μόλις καταφέρει να διαφύγει από την απομακρυσμένη κατοικία του βιαστή της, όπου βρέθηκε εγκλωβισμένη για δυο μερόνυχτα, έχοντας υποστεί έναν ανείπωτο εφιάλτη, η ανήλικη ιερόδουλη Σίντι Πόλσον, ασφαλής πλέον στα χέρια της αστυνομίας, κτίζει με την αφήγηση της το προφίλ του δράστη. Τα πάντα στα λεγόμενα της, φωτογραφίζουν ένα και μοναδικό πρόσωπο, ένα από τα πιο ενάρετα στελέχη της κοινωνίας των προαστίων του Άνκορατζ, έναν υποδειγματικό οικογενειάρχη, που πέρα από μερικά παραπτώματα, ουδέποτε έχει απασχολήσει τον νόμο. Η μικρή υπερβάλλει και με δόλιο τρόπο επιχειρεί να σπιλώσει υπολήψεις είναι το πόρισμα του ανακριτή και ο φάκελος κλείνει...

...ευτυχώς όχι οριστικά όμως, αφού λειτουργώντας παράτυπα χαμηλόβαθμος αστυνομικός θα αποστείλει τα (κατά την γνώμη του ακράδαντα) στοιχεία στα χέρια του πεπειραμένου επιθεωρητή Τζακ Χάλκομπ, ενός χαρισματικού ντετέκτιβ, που λίγες μόλις εβδομάδες πριν αποχαιρετήσει οριστικά την Υπηρεσία του, στο Βορειότερο άκρο της Αμερικάνικης ηπείρου, θα επιχειρήσει να λύσει το παζλ της υπόθεσης του κατά συρροήν φονιά. Με τον χρόνο να κυλά εναντίον του και καινούργια θύματα να προστίθενται στην μακάβρια λίστα, ο Χάλκομπ, έχει να αντιμετωπίσει εκτός από την ευφυΐα του εγκληματία, που τον βοηθά να ξεγλιστρά σαν χέλι και την αρνητική διάθεση των ανωτέρων του στις υπηρεσιακές του απαιτήσεις...

Ουσιαστικά το The Frozen Ground, λειτουργεί απολύτως γραμμικά στην αφήγηση του, σαν ένα δραματοποιημένο χρονικό, των τελευταίων ημερών της δράσης του serial killer. Καμία απολύτως σκηνοθετική έκπληξη δεν βγάζει από το καπέλο ο ακαδημαϊκής σκηνοθετικής συμπεριφοράς Scott Walker στο δημιουργικό του ντεμπούτο, εκτός ίσως από κάποιες κοντινές λήψεις με την κάμερα στο χέρι, που ανεβάζουν - κάπως - τους δραματικούς παλμούς της εξιστόρησης. Με λίγη περισσότερη προσοχή πάντως ο Ωκεάνιος θα μπορούσε να ρίξει λίγο περισσότερο φως στο σοσιαλιστικό ζήτημα που σιγοβράζει κάτω από το κεντρικό πλοτ, που κάνει λόγο για την απαξίωση των επίσημων καταγραφών θυμάτων χαμηλού κοινωνικού επιπέδου - όπως εδώ η 17χρονη τοξικομανής, πόρνη, άστεγη και όλα τα συναφή, που η μηνυτήρια αναφορά της πετιέται αυτοστιγμεί στον κάδο των απορριμάτων - την ίδια ώρα που στυγνά καθάρματα, σαν τον Χάνσεν, φορώντας το προσωπείο του καλού κι αγαθού ρεπουμπλικάνου, περνιούνται ως υπεράνω πάσης υποψίας.

Για πες: Αν θέλω να είμαι τίμιος με τον, μια φορά κι έναν καιρό, σούπερ σταρ Nicolas Cage (και πρωταγωνιστή δύο τουλάχιστον περιπετειών δράσης που κατέχουν περίοπτη θέση στο προσωπικό μου τοπ-10 στο genre) θα πρέπει να τον παροτρύνω στο εφεξής να συμμετέχει μόνο σε τέτοιου είδους ανεξάρτητες, φτηνούλες, τηλεταινιακού επιπέδου παραγωγές, που τουλάχιστον το όποιο του ταλέντο δεν εξευτελίζεται στον βωμό του paycheck. Ικανοποιητικός μετά από καιρό ο γαλανομάτης, πανεύκολα αποδίδει τον διώκτη, κάτι που δεν μπορώ να πω ούτε για τον John Cusack, στον οποίο πόνταρα εξαρχής - και εντέλει έχασα - πως θα πετύχει να αποδώσει στην έκφραση του, τον σχιζοειδή χαρακτήρα του Χάνσεν, ούτε για την Vanessa Hudgens, που για να φτάσει στο level της μακαρίτισσας Brittany Murphy, πρέπει να φάει πολλά, πολλά ψωμιά ακόμη.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ότι σε κάνει διαφορετικό, σε κάνει και επικίνδυνο! Και ο χορός των νεανικών περιπετειών φαντασίας, κινούμενων στον δημοφιλέστατο δρόμο που χάραξε το Twilight Saga καλά κρατούν, υποστηριζόμενες κατά κόρον βεβαίως, από τον νούμερο ένα μιντιακό κόμβο κάθε εφήβου, το κανάλι του MTV, που στην παρούσα περίπτωση έχει πάρει πολύ σοβαρά τον ρόλο του βασικού προωθητή του Divergent. Πρόκειται για την διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Veronica Roth, σε σενάριο των Evan Daugherty (Snow White And The Huntsman) και Vanessa Taylor (Game Of Thrones), που χρονικά τοποθετείται σε έναν μελλοντικό κόσμο, στον οποίο οι άνθρωποι, ανάλογα με τις πνευματικές τους ικανότητες και τους χαρακτήρες τους, είναι χωρισμένοι σε κατηγορίες, σε ομάδες. Εκτός από εκείνους που διαθέτουν χαρακτηριστικά όλων των κατηγοριών, δεν χωρούν ταξικά σε κανένα γκρουπ και σύμφωνα με τις ανώτερες διοικήσεις αποτελούν κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Η διαταγή για την εξόντωση τους είναι άμεση, η Αρχή έχει υπολογίσει όμως δίχως την εξυπνάδα και το ταλέντο τους που μπορεί να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πανίσχυρο όπλο. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η χαρισματική Τρις Πράιορ, που κυνηγημένη από τους διώκτες της, θα ζητήσει την βοήθεια μιας έμπειρης μυστικής πράκτορος. Στην σκηνοθετική καρέκλα κάθεται ο Neil Burger (του σχετικά παρόμοιας αισθητικής Limitless) με την ταινία να έχει προγραμματιστεί από την Summit να κάνει πρεμιέρα στις 21 Μαρτίου 2014.

Φυσικά το πρόσωπο που εκτοξεύει στα ύψη την ποιότητα παραγωγής του πρότζεκτ είναι η Kate Winslet, που όμως εδώ κρατά τον υποστηρικτικό ρόλο της Shailene Woodley (η πιτσιρίκα του The Descendants) που υποδύεται την ξεχωριστή νεαρή γυναίκα. Στο καστ συμμετέχουν ακόμη και οι Ray Stevenson, Mekhi Phifer, Maggie Q, Jai Courtney, Miles Teller, Zoë Kravitz.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2014

Στην πατρίδα του Ταϊλάνδη, ο Tony Jaa είναι κάτι παραπάνω από είδωλο, αφού λατρεύεται σαν θεός από τα εκατομμύρια των θαυμαστών συμπατριωτών του, έχοντας καταφέρει να συνδυάσει την γνώση του πάνω στην πολεμική τέχνη του Muay Thai, με τις κινηματογραφικές περιπέτειες που πρωταγωνιστεί και που κυριολεκτικά σπάνε ταμεία. Λογικό λοιπόν ο Σιαμέζος πρωταγωνιστής που εκτόξευσε την φήμη του με την παρουσία του στο καταιγιστικό σίριαλ του Ong Bak, να προκαλέσει το ενδιαφέρον και του Χόλιγουντ, που πάνω του ποντάρει στο περαιτέρω άνοιγμα της αγορά της Νοτιοδυτικής Ασίας. Τι πιο ταιριαστό λοιπόν για να πραγματοποιήσει το αγγλόφωνο ντεμπούτο του από το έβδομο επεισόδιο του (υπέρ)επιτυχημένου Fast And Furious, που η παραγωγή του τον επέλεξε για να σταθεί ισάξια στο πλάι των ήδη δηλωμένων στο καστ Dwayne The Rock Johnson, Vin Diesel,  Paul Walker, Michelle Rodriguez, Tyreese Gibson και Jason Statham. Την σκηνοθεσία των νούμερο 7 Μαχητών των Δρόμων βρίσκεται ο χαρισματικός James Wan, με την παραγωγή να ξεκινά τα γυρίσματα μέσα στο φθινόπωρο, προκειμένου το φιλμ να είναι έτοιμο προς διανομή στις αίθουσες, στις 11 Ιουλίου 2014, όταν η Universal έχει προγραμματίσει την παγκόσμια πρεμιέρα.