Movies Ltd

του Andrew Niccol. Με τους Saoirse Ronan, Jake Abel, Max Irons, Chandler Canterbury, Frances Fisher, Diane Kruger, William Hurt

Άλλα λέει η θεια μου, άλλα ακούν τα αυτιά μου

του zerVo (@moviesltd)

Μου το είχε πει κάποιος, βλέποντας με να κουνάω το κεφάλι μου, την στιγμή που έπεφταν οι οριστικοί τίτλοι τέλους στο σίριαλ του Twilight: Μην στο βλέπεις τόσο αρνητικά, θα έρθει η στιγμή που θα το νοσταλγήσεις! Που να περιμένω ο δόλιος, πως ούτε μισό χρόνο μετά το επικό φινάλε του σμιξίματος ανθρώπων, λύκων και βαμπίρων, πως η talented mrs Stephanie Meyer θα τροφοδοτήσει το σινεμά με μια ακόμη ευφάνταστη ιστορία που ξεπετάχτηκε από τον νου της, που - μα το Θεό - δεν μπορώ να πιστέψω με ποιο ακριβώς σκεπτικό έφτασε για τόσους μήνες στην κορυφή της λίστας των μπεστ σέλλερς των Times. Και που θα είναι συνάμα τόσες πολλές φορές πιο ανάξιο λόγου από το ρομάντζο της Μπέλα και του χλωμού Εντ...

Γη, μέλλον. Ο κόσμος έχει δεχτεί την φονική εισβολή μιας ιδιαίτερης εξωγήινης μορφής ζωής, που έχει σαν ικανότητα της να καταλαμβάνει το ανθρώπινο σώμα, μετατρέποντας το σε ξενιστή που θα υποδεχτεί την Ψυχή, εκείνο τον οργανισμό που θα ερευνήσει τον εσωτερικό κόσμο του καθενός και θα αποκαλύψει τα μυστικά του. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η νεαρή Μέλανι Στράιντερ, που αφού θα πέσει στα χέρια των εισβολέων, θα δεχτεί μέσα της παρά την θέληση της την Περιπλανώμενη, μια ψυχή που έχει την εντολή να μάθει από τον υποδοχέα της, το μέρος που κρύβονται οι λιγοστοί, υγιείς επαναστάτες, που αντιστέκονται στις ορέξεις των κυρίαρχων δυνάμεων κατοχής.

Η ηγεσία των εξωγήινων όμως, που δεν μπορούσε να μην φέρει την μορφή μιας Γερμανίδας, όμορφης μεν, αλλά απίστευτα αυταρχικής, όπως εμφανίζεται εδώ η Diane Kruger, το κορμί της οποίας έχει κυριεύσει η αιμοσταγής Κυνηγός, δεν θα υπολογίσει σε δύο βασικότατους αστάθμητους παράγοντες. Αρχικώς δεν θα μετρήσει το ότι η ανθρώπινη προσωπικότητα της κοπελιάς θα αποδειχτεί τόσο ισχυρή στην πίεση που θα υποστεί από την Wanderer, ώστε κάποια στιγμή να βγει από πάνω και να την ελέγχει εκείνη. Και κατοπινά θα υποτιμήσει τον φάκτορα έρωτα, που καλώς ή κακώς θα κτυπήσει την καρδιά του εξωγήινου όντος, καθώς εκείνο σε κατάσταση ανισορροπίας  θα νιώσει την ακαταμάχητη έλξη ενός νεαρού πολεμιστή, από εκείνους που κρύβονται καλά στις κατακόμβες στο μέσον της ερημίας.

Τουλάχιστον δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να κατανοήσω το πότε ακριβώς η ταινία χάνει ολοσχερώς την σοβαρότητα της. Υπερβολικά νωρίς, πέμπτο, έκτο λεπτό της δράσης, καθώς το όμορφο κορίτσι που έχει μπολιαστεί με τον ανεπιθύμητο ξένο εντός της, άλλα εκστομίζει και άλλα ακούμε - εμείς οι προνομιούχοι θεατές - να σκέφτεται. Και εντάξει δέχομαι μια τέτοια περίπτωση διχασμένου και εκδηλωτικού χαρακτήρα, να λαμβάνει χώρα σε κωμωδία σαν εκείνο το αξέχαστο All Of Me με τον Martin και την Tomlin, που προκαλούσε αβίαστα το γέλιο στον θεατή της. Όταν αυτό συμβαίνει σε μια δραματική περιπέτεια (ντεμέκ) επιστημονικής φαντασίας, ποι πρέπει να είναι άραγε η συμπεριφορά μου?

Για πες: Κατρακύλα δίχως τέλος για έναν σκηνοθέτη που η αφετηρία του, δεκαέξι χρόνια πριν είχε αφήσει τόσες πολλές υποσχέσεις. Ο Andrew Niccol είναι ακριβώς ο ίδιος που είχε βάλει φαρδιά πλατιά την τζίφρα του στο ατμοσφαιρικό και πνευματώδες Gattaca, με τον σκηνοθέτη που υπογράφει ετούτο το ανέμπνευστο, χωρίς εξάρσεις, χωρίς ορίζοντα και εντέλει με ασαφή προσανατολισμό εργάκι, που πιθανολογώ πως δεν θα συγκινήσει ούτε όσους πιτσιρικάδες διαρρηγνύουν ιμάτια στο όνομα της Αγίας του Λυκόφωτος Meyer. Εκτιμώ μάλιστα πως η εμπορική αποτυχία του The Host - ειδικά στο Αμέρικα, που τα πήγε πολύ άσχημα - είναι πιθανόν να στοιχίσει στο μέλλον της ικανότατης σε σοβαρότερους ρόλους ενζενί Saoirse Ronan, που δεν τα έχει καταφέρει διόλου καλά στην μέχρι τώρα καριέρα της, σαν το βασικό πρωταγωνιστικό αστέρι.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Απριλίου 2013 από την Audiovisual

της Όλγας Μαλέα. Με τους Μαρία Ρισκάκη, Ναταλία Δραγούμη, Γιούλικα Σκαφιδά, Σήφης Πολυζωίδης, Τρύφων Καρατζάς, Τριαντάφυλλη Μπουτεράκου, Χριστίνα Μητροπούλου, Κόκκι

Σβόλιασε η Κουβερτούρα...

του zerVo (@moviesltd)

Όντας γονιός που έχει περιπέσει αρκετές φορές στην δίχως λογική παγίδα της μανίας επιμονής βελτίωσης των επιδόσεων των παιδιών του, διαθέτοντας πλέον την συναίσθηση και την εμπειρία να μην το επαναλάβω, εφόσον αντιλήφθηκα πως μόνον ως γραφικός μπορώ να καταλήξω στα μάτια τους, είχα την ελπίδα και την θέληση, πως μια εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή, θα ασχοληθεί σοβαρά με αυτό το μοντέρνο και διαδεδομένο σε κάθε σπίτι φαινόμενο. Από το προωθητικό τρέιλερ μάλιστα της Ματζουράνας, πείστηκα πως πρόκειται για μια τέτοια περίπτωση, που καυτηριάζει και εξευτελίζει στο πανί τους πατεράδες που λυσσομανούν τα βλαστάρια τους να βγουν πρώτα, προκαλώντας τους ανυπολόγιστες και σε πολλές περιπτώσεις μη αναστρέψιμες βλάβες. Ίσως γι αυτόν τον λόγο και να απογοητεύτηκα πιότερο από το πόνημα της Μαλέα, που εντέλει αποδείχτηκε κάτι άλλο. 'Ενα κακοσκηνοθετημένο, κακοφωτογραφημένο, κακομονταρισμένο και κακοερμηνευμένο θρίλερ τέταρτης διαλογής, που για να βάλει και το κερασάκι στην τούρτα σοκολάτα της κακογουστιάς, πετάει και το ιντριγκαδόρικο μοτό πως "βασίζεται σε αληθινά περιστατικά"...

Έντεκα μόλις χρόνων είναι η χαριτωμένη Αννούλα κι όμως έχει καταφέρει να εξελιχθεί σε μια καταπληκτική κι ευφάνταστη μαγείρισσα, μια θεαματική ικανότητα που η νευρωσική και φιλάσθενη μητέρα της, επιθυμεί διακαώς να αναδείξει δηλώνοντας την να πάρει μέρος σε τηλεοπτικό talent show για εκκολαπτόμενους σεφ. Καθώς το παιχνίδι οδεύει προς την ολοκλήρωση του και λίγο πριν τον μεγάλο τελικό, η αγχωμένη από τα τερτίπια της μάνας της, πίσω από την κάμερα, παιδούλα, θα επιδείξει μια άκρως περίεργη και ανάρμοστη για τους κανόνες του σίριαλ συμπεριφορά, γεγονός που θα προκαλέσει το ενδιαφέρον της παιδοψυχολόγου της παραγωγής, η οποία θα διακρίνει πίσω από το θλιμμένα φοβισμένο βλέμμα της Άννας ένα καλά κρυμμένο, τρομακτικό μυστικό.

Μέσα από επαναλαμβανόμενες συνεδρίες που η επιστήμονας θα επιχειρήσει να βγάλει στην επιφάνεια το ζήτημα που προκάλεσε την έκρηξη της μικρής, κουβέντες που η ηλίθιας συμπεριφοράς μέγαιρα μητέρα και επίσης ιατρός, δεν θα δει με καλό μάτι, θα αποκαλυφθεί πως δεν ευθύνεται για την μεταστροφή η καταπίεση, αλλά κάτι άλλο, πολύ πιο ανατριχιαστικό και μακάβριο. Είναι η στιγμή που η γνωστή, μέχρι ώρας για τις ανάλαφρες και πιπεράτες ενίοτε κομεντί της δημιουργός, δίνει στο έργο της την πραγματική του ταυτότητα, για την οποία όμως ούτε προετοιμασμένη ήταν για να την ελέγξει, ούτε όμως και ικανή για να την χειριστεί.

Και τι δεν επιστρατεύει η Μαλέα για να δημιουργήσει ντεκόρ Carrie στα πλάνα της: Σούπερ σλόου μόσιον και έντονα γκρο πλαν, μπας και ανεβάσει το συγκινησιακό θερμόμετρο, σκυλάκια πειραματόζωα, σκάκια γίγαντες, κατακόκκινα πιτσιλίσματα στον φακό, ατέρμονα αμπέλια και ερημικές απομακρυσμένες τοποθεσίες, συνθέτοντας ένα παζλ, που τα κομμάτια του δεν μπορούν να ταιριάξουν με κανέναν τρόπο. Κι όταν το σενάριο, που θα μπορούσε με άνεση στα χέρια του Κοκκινόπουλου να γίνει ένα από τα καλύτερα μεταμεσονύκτια επεισόδια των Κόκκινων Κύκλων του, ξεσκεπάζει το δράμα, το φιλμ δεν εστιάζει πάνω του, ως όφειλε, αλλά συνεχίζει αυτοστιγμεί όπως ξεκίνησε, σαν να μην συνέβη τίποτα απολύτως. Πάμε για το τρόπαιο Αννούλα του χιονιά, πάμε να εντυπωσιάσουμε τον κύριο Σκαρμούτσο...

Εκεί που τα πάντα βαλτώνουν και δεν υπάρχει η παραμικρή δυνατότητα επιστροφής, είναι στην λιγοπρόσωπη διανομή - τέσσερις, πέντε χαρακτήρες όλοι κι όλοι και προκαλούν κομφούζιο - με την Δραγούμη στα άνετα εμπριμέ της, να ουρλιάζει αντί να ερμηνεύει την παρανοϊκή μάνα, τον Πολυζωίδη να ορίζει την έννοια του πατέρα - κατσουλίνου και την Σκαφιδά - λες και το ζητήσαμε - να φτιάχνει με την ώθηση του μέντορα της  με το ύφος των οκτακοσίων ΦρόιντΤρύφωνα Καρατζά, την δική της υποιστορία, που ποτέ μου δεν αντιλήφθηκα τον λόγο ύπαρξης της. Άρα όλα τα βάρη - έτσι κι αλλιώς έτσι ήταν γραφτό να συμβεί αυτό - πέφτουν πάνω στους αδύναμους ώμους της πιτσιρίκας Μαρίας Ρισκάκη, που λογικά δεν αγγίζει καν την μπάρα, αν και θα ήταν το λιγότερο ανέντιμο να ρίξει κανείς πάνω της τις ευθύνες του ολοκληρωτικού ναυαγίου. Συνεπώς καλούμαι να συμφωνήσω με τα γραφόμενα στο δελτίου Τύπου. Πραγματικά η Κόκκι έσκισε!

Για πες: Πάλεψα με νύχια και με δόντια για να μην αποκαλύψω την παραμικρή σπόιλερ κουβέντα, για τους λόγους της κατάθλιψης του ανήλικου μίσχου της ιστορίας. Ακόμη σκληρότερα όμως, όπως αποδείχτηκε, πάλεψα για να βάλω σε μια σειρά, σκέψεις και συναισθήματα (που κινούνται από την ενόχληση μέχρι την στενοχώρια) που μου δημιούργησε η αποτυχημένη προσπάθεια της Όλγας Μαλέα, να παίξει σε ένα διαφορετικό τερέν, από τα γνώριμα της. Να επιστρέψει στην κομεντί, λοιπόν, δεν το έχει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Απριλίου 2013 από την Feelgood

του Malcolm D. Lee. Με τους Ashley Tisdale, Charlie Sheen, Anthony Anderson, Regina Hall, Katt Williams, Chris Elliott

Μεταφυσική Τραγικότητα

του zerVo (@moviesltd)

Το φαινόμενο πλέον αποκτά διαστάσεις που ξεφεύγουν από την κοινή λογική. Και δεν αναφέρομαι στο γεγονός πως οι εμπνευστές της άσχημου τύπου διακωμώδησης των γνωστότερων ταινιών τρόμου, συνεχίζουν το ίδιο και το ίδιο τροπάρι και μια χαρά κάνουν εφόσον υπάρχει η εμπορική απήχηση από το κοινό, αλλά που ανακατεύουν, υποτίθεται χιουμοριστικά, φιλμς που και τα ίδια επαναλαμβάνονται δίχως να προσφέρουν το παραμικρό στην κινηματογραφική horror παραγωγή. Για να πετύχεις την όμορφη και δομημένη σάτιρα, πρέπει να διαθέτεις ένα αντίστοιχα σωστό πρωτότυπο για να κογιονάρεις. Δίχως την παρουσία του αντάξιου ορίτζιναλ, άστα, το αποτέλεσμα φτάνει μέχρι και την μεταφυσική τραγικότητα...

Αγαπημένο αντρόγυνο που ορίζουν ένας ικανότατος επιστήμονας, που ασχολείται με την μελέτη των πανέξυπνων πιθήκων και μια χαρισματική μπαλαρίνα, που παλεύει να πάρει τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο σε θεατρικό σχήμα, θα πάρουν την απόφαση ζωής να μετακομίσουν σε καινούργια οικία που θα χωρά ολόκληρη την φαμίλια τους. Οικογένεια που μετρά δύο καινούργια μέλη, τις μικρές ανιψιές του ερευνητή, που έχουν μείνει ορφανές, εξαιτίας του αναίτιου και ανεξήγητου χαμού των γονιών τους, που τα άψυχα σώματα τους βρέθηκαν στην κρεβατοκάμαρα, μετά από μια νύχτα παθιασμένου έρωτα.

Στην νέα πολυτελή όμως βίλα, τα στοιχειά και τα δαιμόνια παραμονεύουν, γι αυτό το ζευγάρι θα προμηθευτεί κάμερες, που θα φιλμάρουν την δραστηριότητα του χώρου, ενόσω εκείνοι απουσιάζουν ή κοιμούνται. Την στιγμή λοιπόν που ακόμη και ο πιο φανατικός οπαδός του Paranormall Activity χασμουριέται και μόνο στην ιδέα πως μπορεί να υπάρξει ακόμη ένα chapter του φοβιστικού σίριαλ, έρχεται η παραγωγή του Scary Movie 5 και δανείζεται τον βασικό του κορμό, για να κάνει βλακώδη αστειάκια, με τα φαντάσματα που στήνουν πάρτι καθώς τα φώτα του σπιτιού χαμηλώνουν. Ακόμη χειρότερα, δε, το πράγμα εκτραχύνεται όταν για βασικό ανέκδοτο χρησιμοποιείται η φιγούρα μιας φουκαριάρας λατίνας υπηρέτριας που πιστεύει στις δεισιδαιμονίες, που πραγματικά η λογική των σεναριογράφων την χρησιμοποιεί με τον εμετικότερο τρόπο.

Για πες: Ότι πίσω και από αυτή την - ο Θεός να την κάνει - κωμική αναπαράσταση γνωστών θρίλερ, όπως τα Mama, The Cabin In The Woods, Saw και The Ring, αλλά και άλλων genre επιτυχημένων φιλμικών στιγμών σαν τα Rise From The Planet Of The Apes, 127 Hours και Black Swan, κρύβεται ο David Zucker, μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει, αν αναπολήσει κανείς το εναλλακτικό χιούμορ παλαιότερων στιγμών του στα Airplanes και στα Naked Guns. Το μόνο θετικό της όλης ιστορίας, είναι πως το μαρτύριο δεν ξεπερνά σε χρονικό εύρος τα εβδομήντα λεπτά, οπότε η αδημονία για το πότε θα πέσουν οι τίτλοι τέλους, δεν διαρκεί πολύ!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Απριλίου 2013 από την Odeon

Όπως φαίνεται δεν κάνει με τίποτα δίχως να την έχει στο πλάι του ο Christopher Nolan. Έτσι, αμέσως μετά την ανακοίνωση του αντρικού πρώτου ονόματος που θα στελεχώσει το καστ της νέας του ταινίας επιστημονικής φαντασίας, Interstellar, δηλαδή του Matthew McConaughey, ο δημοφιλέστατος σκηνοθέτης, επέλεξε και την νούμερο ένα ενζενί της εποχής μας, Anne Hathaway, ως συμπρωταγωνίστρια του, ερχόμενος σε κόντρα με τις φήμες που έλεγαν πως δύσκολα θα επιλέξει κάποιους από τους πολύ πρόσφατους συνεργάτες του. Και η Hathaway είναι μια από αυτούς, έχοντας βασικότατη συμμετοχή στην τελευταία του ταινία The Dark Knight Rises, όπου κράτησε τον ρόλο της Σελίνα. Πρόκειται για την πρώτη πρωταγωνιστική στιγμή της 31 ετών σταρ, αμέσως μετά το βραβείο Όσκαρ υποστηρικτικής ερμηνείας που απέσπασε για τους Les Miserables, εφόσον ενώ ήδη θα έπρεπε να βρισκόταν στα γυρίσματα του πολυδιαφημισμένου Robopocalypse του Spielberg, κάτι που δεν συμβαίνει, εφόσον το πρότζεκτ ουδέποτε ξεκίνησε τις διεργασίες του. Ο ρόλος της Hathaway στο φιλμ, που θα απεικονίσει ένα ηρωικό διαγαλαξιακό ταξίδι μιας ομάδας αστροναυτών στα όρια του γνωστού σύμπαντος, ακόμη δεν έχει διασαφηνιστεί. Το μόνο που επισήμως έχει διαρρεύσει από το στούντιο είναι πως το σετ θα έχει την αφετηρία του το ερχόμενο καλοκαίρι, με σκοπό το Interstellar να φτάσει στις αίθουσες στις 7 Νοεμβρίου 2014.

Με μια λιτή ανακοίνωση σήμερα, το στούντιο της Cross Creek Pictures ενημέρωσε πως μαζί με την Smuggler Films, θα ενώσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να μεταφέρουν στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του Jess Walter, Beautiful Ruins, ένα βιβλίο που για πολλές εβδομάδες βρέθηκε στην κορυφή της σχετικής λίστας των μπεστ σέλλερς των New York Times. Το μυστικό στην όλη υπόθεση είναι πως ο χαρισματικός Todd Field, είναι ένας από τους συνιδρυτές της συγκεκριμένης εταιρίας παραγωγής, συνεπώς δεν αποτελεί την παραμικρή έκπληξη πως θα συμμετάσχει και πιο ενεργά στο πρότζεκτ, τόσο συγγράφοντας το σενάριο, μαζί με τον ίδιο τον συγγραφέα, όσο και αναλαμβάνοντας το γενικό πρόσταγμα, από την θέση του σκηνοθέτη, κάτι που οριοθετεί το τρίτο του δημιουργικό, μεγάλου μήκους βήμα. Ο σχεδόν πενηντάχρονος Καλιφορνέζος, αναρριχήθηκε στο διεθνές προσκήνιο το 2002, με το εξαιρετικό ντεμπούτο του In The Bedroom, ενώ πέντε χρόνια αργότερα, με το Little Children, έδειξε πως θα παραμείνει πιστός στην φιλμική απεικόνιση ακραίων συναισθηματικά και δραματικά ιστοριών, δυο ταινίες που του χάρισαν τρεις υποψηφιότητες (και οι δυο για το σενάριο, η μία για καλύτερη ταινία) για βραβείο όσκαρ. Χρονικά η υπόθεση του Beautiful Ruins, τοποθετείται στα 1962 και περιγράφει την διαδρομή τριών Ιταλών φίλων, που συνεπαρμένοι από την μόδα της εποχής, γεύονται την ντόλτσε βίτα στα ηλιόλουστα παράλια της Μεσογείου, σε μια περίοδο που στην πρωτεύουσα έχουν ξεκινήσει τα γυρίσματα της πανάκριβης κινηματογραφικής παραγωγής της Κλεοπάτρας.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Jack The Giant Slayer	Village	1	52			18.345	18.345
2	Dead Man Down	Spentzos	1	24			7.054	7.054
3	Olympus Has Fallen	Odeon	3	27			6.574	57.754
4	Stoker	Odeon	2	14			5.001	17.650
5	I'm So Excited	Odeon	3	15			4.966	45.410
6	Broken City	Audiovisual	2	30			4.501	21.685
7	Ακάλυπτος	Spentzos	4	18			3.275	97.396
8	Tad, The Lost Explorer	Village	4	37			3.221	19.077
9	Blancanieves	Strada	2	7			2.560	6.711
10	Admission	Odeon	1	11			2.169	2.169

Η Marvel Studios ανακοίνωσε σήμερα την έναρξη των γυρισμάτων της φιλόδοξης παραγωγής της Captain America: The Winter Soldier στο Λος Άντζελες, ενώ στις προσεχείς εβδομάδες το σετ θα ταξιδέψει στο Κλιβελαντ και στην Ουάσινγκτον, πόλεις που επίσης θα χρησιμοποιηθούν ως φυσικά σκηνικά του φιλμ. Σκηνοθέτες της ταινίας είναι τα αδέλφια Anthony και Joe Russo (Welcome To Colinwood) ενώ το σενάριο επιμελούνται και πάλι οι ίδιοι σκρίπτερς με του The First Avenger, Christopher Markus και Stephen McFeely. Στο μπλοκμπάστερ επιστρέφει ξανά στον πρωταγωνιστικό ρόλο του αξιωματικού Στιβ Ρότζερς / Κάπτεν Αμέρικα ο Chris Evans, συντροφιά με την Scarlett Johansson (Νατάσα Ρομανόφ / Black Widow), τον Sam Jackson (Νικ Φιούρυ) αλλά και τον θρύλο Robert Redford που θα υποδυθεί τον Πράκτορα Αλεξάντερ Πιρς, ένα από τα βασικά στελέχη του οργανισμού S.H.I.E.L.D. Η νέα συνέχεια του σούπερ ήρωα είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει στις αίθουσες του κόσμου στις Απριλίου του 2014.

Στην καινούργια του περιπέτεια ο Κάπτεν Ρότζερς δρα πλέον στην σύγχρονη εποχή, ενώνοντας τις δυνάμεις του με την Μαύρη Χήρα προκειμένου να αντιμετωπίσουν από κοινού, την σκοτεινή δύναμη που απειλεί την πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσινγκτον. Βασισμένο στην ομώνυμη κόμικ νουβέλα του 1941, ο The Winter Soldier διαθέτει ένα λαμπρό περιφερειακό καστ, που ορίζουν ο Sebastian Stan (Μπάκι Μπαρνς / Winter Soldier), ο Anthony Mackie (Σαμ Γουίλσον / Φάλκον), η Cobie Smulders (Πράκτορας Μαρία Χιλ), ο Frank Grillo (Μπροκ Ράμλοου), ο Georges St Pierre (Τζορτζ Μπάρτοκ) και οι Haylee Atwell, Toby Jones, Emily VanCamp, Maximiliano Hernandez.

Πρόκειται για την τρίτη και όπως υποστηρίζει η παραγωγή, τελευταία αλλαγή του βασικού πρωταγωνιστικού αντρικού ρόλου του γουέστερν Jane Got A Gun, ενός πλάνου που ήδη έχει περάσει από μύρια κύματα στην διαδρομή του. Κι αυτό διότι την ημέρα έναρξης των γυρισμάτων, η σκηνοθέτιδα Lynne Ramsay εγκατέλειψε αιφνιδίως το σετ, με τους υπευθύνους να καταλήγουν στο πρόσωπο του Gavin O' Connor για να αναλάβει τα ηνία της διεύθυνσης. Δίπλα λοιπόν στην Nathalie Portman, υποδυόμενος τον κακό χαρακτήρα της ιστορίας θα βρεθεί ο Bradley Cooper, αλλάζοντας τον Jude Law, ο οποίος με την σειρά του είχε πάρει την θέση του Michael Fassbender, όταν στο πλάνο ορίστηκε ανταλλαγή ρόλων με εκείνον του Joel Edgerton που παραμένει στο καστ. Ελπίζω ο εξαιρετικών επιλογών αστέρας, που έφτασε μέχρι την Οσκαρική πεντάδα για την ερμηνεία του στο Silver Linings Playbook, να μην μετανοιώσει για την συμμετοχή του ως ο παράνομος σύζυγος που επιστρέφει στο σπίτι και την σύζυγο του Τζέιν, βαρύτατα τραυματισμένος, μιας και όπως όλα έχουν δείξει μέχρι στιγμή το γενικότερο πλάνο δεν έχει ξεκινήσει και με τους καλύτερους οιωνούς.

του Patrick Mille. Με τους Izia Higelin, Carole Bouquet, Bob Geldof, Arthur Dupont, Joana Preiss, Jacques Weber

Τα Πάντα Για τη Μητέρα μου

του zerVo (@moviesltd)

Έναν ενδιαφέροντα προβληματισμό σκορπά στον αέρα της αίθουσας ο Γάλλος με την δημιουργία του Mauvaise Fille, ταξιδεύοντας τον φακό του πίσω από τις κουρτίνες μιας φαμίλιας που οι πυλώνες της είναι αυτό που λέμε πλούσιοι και διάσημοι, με ότι μπορεί περαιτέρω να συνεπάγεται αυτό το ζευγάρι χαρακτηρισμών. Με ποιο σθένος ένας νέος να πάρει την απόφαση να γίνει γονιός και να μεγαλώσει με στοργή το βλαστάρι του, όταν έχει για πατέρα τον Μικ Τζάγκερ και για μάνα την Τζέρι Χολ ή αντίστοιχα τον Στίβεν Τάιλερ και την Σιρίντα Φοξ, για να χρησιμοποιήσω υπάρχοντα παραδείγματα από τον χώρο της σόου μπιζ? Κάτι που σημαίνει πως τα πρώτα του βήματα, σε αντίθεση με κάθε φυσιολογικό παιδί, τα έχει κάνει στα μπακστέιτζ των συναυλιών, στα παρασκήνια των ντεφιλέ ή ακόμη χειρότερα στα οργιώδη πάρτι, που η σαμπάνια και τα σκληρά ναρκωτικά κυκλοφορούν ελεύθερα και συνοδεύουν την φήμη κάθε σούπερ σταρ που σέβεται τον εαυτό του.

Στα 25 της χρόνια έχει φτάσει η Λουίζ, μια διακεκριμένη Παριζιάνα συγγραφέας, κόρη ενός βετεράνου, αλλά ακόμη στα φόρτε του, ροκ σταρ και ενός πρώην τοπ μόντελ, με τεράστια καριέρα στις πασαρέλες και στα ιλουστρασιόν εξώφυλλα και ακόμη δεν της περνά από τον μυαλό η ιδέα να αποκτήσει δική της οικογένεια. Κατά την διάρκεια ολιγοήμερου ταξιδιού της στην Ισπανία, θα πληροφορηθεί πως στα σπλάχνα της κυοφορεί τον καρπό του έρωτα της με γοητευτικό ζεν πρεμιέ του σινεμά, ένα μαντάτο που αμέσως θα γεννήσει στην σκέψη της ενοχές, για το πως θα το μεταφέρει στην βαριά άρρωστη, πάσχουσα από καρκίνο του μαστού σε ώριμο στάδιο μητέρα της, ειδικά τώρα που την έχει ανάγκη και την χρειάζεται διαρκώς στο πλάι της.

Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μπεστ σέλλερ, που με αυτοβιογραφική διάθεση συνέγραψε η Justine Levy, πιάνοντας έτσι ένα ακόμη τζακ ποτ, πέραν του γεγονότος πως μπαμπάς της είναι ο media αστέρας φιλόσοφος Bernard Henri Levy και μαμά της η πριγκίπισσα της μόδας Isabelle Doutrelouigne. Στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα ο (και ηθοποιός) Patrick Mille, παρεμβαίνει ελάχιστα στο βιβλίο - πιο σημαντική αλλαγή, εκείνη του επαγγέλματος του απομακρυσμένου ψυχικά, μα συνήθως παρόντα στα δύσκολα ντάντη, που εδώ υποδύεται ο γερασμένος ακτιβιστής, τραγουδοποιός όσο και ροκ σταρ Bob Geldof, σε μια ρεπρίζ του εαυτού του - προβάλλει όμως έναν δημιουργικό χαρακτήρα κάπως άγαρμπο, ή καλύτερα αγριεμένο στον τρόπο που προσεγγίζει τους ήρωες του. Και δεν αναφέρομαι τόσο στο πως αναδεικνύει το δράμα που εξελίσσεται στο παρόν με την δίχως πολλές ελπίδες πλέον επιβίωσης μητέρα, να έχει περάσει το κατώφλι των τελευταίων στιγμών της ζωής της, αλλά με το πόσο κοφτά γυρίζει τον χρόνο πίσω, ώστε μέσω των φλασμπάκς να αποδώσει τις έντονες, όσο και άσχημες θύμησες της Λουίζ από τα μικράτα της, που αν δεν φέρει την μορφή της παιδούλας, οπότε κάτι τέτοιο είναι πασιφανές, δυσκολεύει τον θεατή στο να αντιληφθεί αυτό το χρονικό πέρα δώθε.

Η συγκίνηση πάντως, όσο το εννεάμηνο της κυοφορίας γεμίζει και η έγκυος πρέπει κάποια στιγμή να αποκαλύψει στην ετοιμοθάνατη Αλίς το χαρμόσυνο μυστικό, που - τι ειρωνεία - δεν υπάρχει ούτε ένας νοσοκόμος, ασθενής, περαστικός του Παρισινού Μεταξά που να μην το γνωρίζει. Κι εκεί ο οτέρ πετυχαίνει όμορφα να χρησιμοποιήσει τον χρόνο, μετρώντας αντίστροφα για τον ερχομό στον κόσμο της νέας ψυχής και την αποχώρηση για την αιωνιότητα της γιαγιάς πλέον κι ας μην το ξέρει, πρώην πάρτι άνιμαλ και ξέφρενης ζωής μοντέλας, που φορά σε όλο της το εύρος στο πανί την μορφή της φωτογενούς Carole Bouquet, η οποία επίσης δεν δυσκολεύεται να παίξει κι εκείνη μυθοπλαστικές απεικονίσεις της δικής της καριέρας.

Για πες: Η ταινία όμως ολάκερη είναι κτισμένη πάνω στην Λουίζ, στο κοριτσάκι που κάποτε δεν ήθελε να επιστρέψει σπίτι από το σχολειό, γνωρίζοντας πως θα βρει στην μπανιέρα μαστουρωμένη και αγκαλιά με την ερωμένη της, την αδιάφορη, απείθαρχη και κυρίως ανεύθυνη μάνα και που τώρα παλεύει με το θηρίο μέσα της, για το αν πραγματικά θέλει να γράψει κι εκείνη στην ταυτότητα της την λέξη μάνα. Η Izia Higelin, ανά στιγμές συγκλονίζει με την αληθινότητα της, με τον ρεαλισμό που κόντρα στο βίαιο σενάριο προσπαθεί να βουρκώσει τα μάτια του κοινού και δικαίως πανηγυρίζει το βραβείο Cesar πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού, με το οποίο την τίμησε η Γαλλική Ακαδημία σινεμά. Αποκορύφωμα της η τελευταία και μακράς πιο εμπνευσμένη σεκάνς του Κακού Κοριτσιού, εκεί που διαγράφονται όλες οι ορατές γραμμές που χωρίζουν τις τρεις γενιές γυναικών, έστω κι αν αυτό το δέσιμο έχει μόνο πνευματική, ψυχική οντότητα και όχι, τι καλά που θά' τανε και σωματική.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Συμμετοχή στο αφιέρωμα στην Carole Bouquet του 14ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου 2013
Προβολές: Σάββατο 6 Απριλίου 2013 στις 20.00 στον Danaos 1 / Δευτέρα 8 Απριλίου 2013 στις 20.00 στην Opera 1

της Valerie Donzelli. Με τους Valérie Lemercier, Jérémie Elkaim, Eric Lartigau, Philippe Laudenbach, Katia Lewkowicz, Béatrice de Staël, Valérie Donzelli

Μεταφυσικός μαγνήτης

του zerVo (@moviesltd)

Όχι ακριβώς κομεντί, αν και δεν είναι λίγες οι εύθυμες στιγμές του, ούτε όμως και αμιγές δράμα, αν και σε πολλά του σημεία θα μπορούσε να συγκινήσει. Το Main Dans La Main στην πραγματικότητα είναι μια ιδιόρρυθμη ταινία, που επιχειρεί με διάφορους εναλλακτικούς τρόπους να προβάλλει τις έντονες ταξικές διαφορές που ισχύουν σε μια σύγχρονη δυτική κοινωνία, αλλά και να αναδείξει τον μοναδικό τρόπο που μπορούν δύο άνθρωποι διαφορετικών επιπέδων να έρθουν κοντά, που δεν είναι άλλος από τον μεταφυσικό. Πως μάτσαραν μια φορά κι έναν καιρό ένας μπατίρης βιβλιοπώλης και μια ζάπλουτη σούπερ σταρ στις ανηφορικές γειτονιές του Λονδίνου? Ε, κάπως έτσι, ίσως λιγάκι πιο άγαρμπα και δίχως να δίνονται πολλές πολλές εξηγήσεις, αν και η κεντρική ιδέα που εντέλει απορρέει, ουσιαστικά οδηγεί στο ίδιο κοινωνικό συμπέρασμα.

Μπορεί ποτέ της να μην υπήρξε μεγάλη χορεύτρια η Ελέν Μαρσάλ, έχει όμως εξελιχθεί στην κορυφαία δασκάλα μπαλέτου του Παρισιού, διευθύνοντας την αναγνωρισμένη σχολή της Όπερας Γκαρνιέ, θέση που της δίνει την δυνατότητα να συναναστρέφεται καθημερινώς με ιδιαίτερες προσωπικότητες, όπως ο πιεστικός Υπουργός Πολιτισμού. Από την άλλη μεριά ο Ζοακίμ Φοξ είναι ένα φτωχόπαιδο των μίζερων προαστίων της πρωτεύουσας, που βγάζει το ψωμί του φτιάχνοντας ολημερίς καθρέφτες, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή το αφεντικό του, θα του κληροδοτήσει την δουλειά. Μοναδική περίπτωση η δυο τους να συναντηθούν είναι εκείνος να κληθεί να συντηρήσει τα χαλασμένα είδωλα του λαμπερού μεγάρου. Όπερ και εγένετο...

Κι όχι μόνον αυτό αλλά από την πρώτη στιγμή που τα βλέμματα των δύο μέχρι πρότινος αγνώστων ενωθούν, μια μεταφυσική απαράμιλλη έλξη θα τους ωθήσει να φιληθούν, μια πράξη που θα προκαλέσει μια ανεξήγητη τάση μιμιτισμού των κινήσεων του ενός προς τον άλλο. Αχώριστοι πλέον από τον μυστηριώδη μαγνήτη που τους δένει, η πενηντάρα χορογράφος και ο τριαντα-κάτι εργατάκος, θα κάνουν τα πάντα παρέα, δίχως να καταφέρνουν να δώσουν λύση στον Γόρδιο δεσμό που τους έχει καταστήσει κυριολεκτικά αυτοκόλλητους. Και μέσα σε όλα τα περίεργα που βιώνουν, οι δύο αταίριαστοι ταξικά χαρακτήρες - λογικά - δεν θα αργήσουν να τους πετύχουν και τα βέλη του φτερωτού θεού έρωτα...

Ειλικρινά δεν περίμενα μια τέτοια - μέχρι και κομφουζιακή θα την αποκαλούσα - θεματική εξέλιξη να ξεπεταχτεί από το μυαλό της Valerie Donzelli, σκηνοθέτιδος που χαίρει της εκτίμησης των απανταχού σπουδαίων φιλμικών ραντεβού, καθώς οι δημιουργίες της δηλώνουν με άνεση το παρόν στο ρόστερ των προβολών των Μαγιάτικων Καννών. Εδώ η εμφανώς προλεταριακά σκεπτόμενη δημιουργός (του Le Guerre Est Declaree) εξαφανίζει με ένα μαγικό ραβδί τις υπαρκτές αποστάσεις που χωρίζουν δυο πρόσωπα διαφορετικών κατηγοριών, δείχνοντας ουσιαστικά πως ο αληθινός πλούτος βρίσκεται στα συναισθήματα και την αγάπη. Η μέθοδος της όμως είναι άνιση, εφόσον την μια στιγμή που χρησιμοποιεί στα πλάνα της το παλιομοδίτικο σλάπστικ του "κάνε ότι κάνω" και την αμέσως επόμενη ανεβάζει δραματικές εντάσεις δίπλα σε κρεβάτια πόνου και τελετουργικά νεκρικά κρεματόρια.

Για πες: Η Valerie Lemercier είναι μια από τις πλέον χαρισματικές κωμικούς της Γαλλίας, που όμως η φήμη της δεν έχει καταφέρει ακόμη να ταξιδέψει όσο της αξίζει πέρα από τα σύνορα της πατρίδας της. Εδώ για ακόμη μια φορά η πανύψηλη και κορμάρα (κάτι που διατυμπανίζει με σθένος στα πλάνα της, γεννημένη θυμίζω το '64) εκφραστική Φραντσέζα παίζει με άνεση την ζορισμένη γεροντοκόρη ακαδημαϊκό, όσο το σενάριο πλέει όμως σε κωμικά ύδατα. Πέραν αυτών, στα πιο συγκινησιακά μέρη, είναι εμφανής η αδυναμία δράσης της, συνεπώς δεν πετυχαίνει να καλύψει και τις πολλές ατέλειες του έτερου ημίσεως της Jeremie Elkaim, που δεν αγγίζει τα στάνταρντς περασμένων εμφανίσεων του. Την παράσταση πάντως, αλλά και το χειροκρότημα, κερδίζουν οι δύο περιφερειακοί ρόλοι, των alter ego του sticky ντουέτου - έξυπνο τρικ του σεναρίου - δηλαδή η ίδια η Donzelli, που υποδύεται την ματαιόδοξη, υπερπροστατευτική αδελφή του Ζοζό και η Beatrice De Stael, που κρατά με ιδιαίτερη ευθυμία τον ρόλο της τεκνατζούς παχουλούλας φιλενάδας της προβληματισμένης εύπορης καλλιτέχνιδας.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του 14ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου 2013
Προβολή: Παρασκευή 5 Απριλίου 2013 στις 20.30 στον Danaos 1

Πιθανότατα τα πρώτα ονόματα που ακούστηκαν πως θα συμμετάσχουν στην καινούργια ταινία του Stephen Gaghan να ήταν ο Denzel Washington και ο Brad Pitt, επισήμων όμως, οι πρώτοι που ανακοινώθηκαν από την παραγωγή του Candy Store για να στελεχώσουν το καστ του φιλμ θα είναι ο Jason Clarke (όπως έχουμε πει εδώ και καιρό) και ο Omar Sy. Αμφότεροι οι αξιόλογοι ερμηνευτές εκτόξευσαν στα ύψη την δημοτικότητα τους την χρονιά που μας πέρασε, συμμετέχοντας σε επιτυχημένες δημιουργίες, όπως το Zero Dark Thirty ο Αυστραλός και στους φημισμένους Intouchables o Γάλλος με συνέπεια να έχουν γίνει περιζήτητοι σε κάθε καινούργιο πρότζεκτ που προγραμματίζεται. Καθώς φαίνεται μάλιστα οι δυο τους θα υποδυθούν και τους βασικούς χαρακτήρες της υπόθεσης, με τον Clarke να ετοιμάζεται να ερμηνεύσει τον πρώην μυστικό πράκτορα που ανακαλύπτει τα ίχνη μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που απειλεί την ακεραιότητα του Μανχάταν, ενώ ο Sy θα παίξει τον βαρόνο του εγκλήματος, που ηγείται της εξτρεμιστικής φράξιας. Στο νέο έργο του Gaghan, σκηνοθέτη της Syriana και σεναριογράφου του Traffic, αναμένεται να προστεθούν και πάμπολλοι ρολίστες για να καλύψουν τους αρκετούς περιφερειακούς ρόλους, κάτι που αναμένεται να συμβεί σύντομα, καθώς τα γυρίσματα αναμένεται να ξεκινήσουν στην Νέα Υόρκη το προσεχές καλοκαίρι.

Ήταν πέρσι τον Σεπτέμβρη στο TIFF. Πρωινή δημοσιογραφική προβολή του Amour. Κάθομαι μόνος μου, δεύτερη σειρά, προς το κέντρο. Ο Roger Ebert μονάχος στην πρώτη γραμμή από την οθόνη, μια θέση λοξώς δεξιά μου. Την μισή ταινία κοιτούσα το προφίλ του για να σιγουρευτώ ότι είναι αυτός. Μύριζα την παρουσία του όπως το λαγωνικό το περιούσιο κυνήγι. Ήμουν ψυχολογικά έτοιμος να του συστηθώ με το πέρας της προβολής. Δεν ξέρω, ίσως θα του φιλούσα το χέρι από υπέρτατο σεβασμό. Επειδή είμαι ένας από τους χιλιάδες κριτικούς αυτής της αρρωστημένης φαντασίας που τόσο πειστικά ξεπατικώνει την εικόνα της ψυχής, αυτής της τόσο ένδοξα άχρηστης αναγκαιότητας που λέγεται κινηματογράφος. Που μου έχει κομπλάρει τόσες φορές την καριέρα, σα τον παράνομο δεσμό που σε καταδικάζει σε δια βίου ηδονική κόλαση. Που μου έχει δώσει δικαίωμα να ονειρεύομαι Χόλιγουντ και Κάννες και Όσκαρ, να με ατενίζουν όλοι οι σταρς σαν την υπέρτατη αναγνώριση, έτσι όπως έβλεπαν τον Roger.

Δεν είναι ούτε τα 45 χρόνια στη Chicago Tribune, μήτε το Πούλιτζερ το 1976, ουδέ τα 20 βιβλία του ή τα ανεπανάληπτα τηλεοπτικά two thumbs up σόουζ (σήμα κατατεθέν) με το συχωρεμένο κολλητάρι Gene Siskel ή τον κατοπινό cineργάτη Richard Roeper. Ουδέ τα δύο απείρου camp value σενάρια για την Κοιλάδα με τις Κούκλες 1 & 2 (Up!) ή το αστέρι της δόξας στο γουόκ οφ φέιμ, μηδέ η προ διετίας επίτιμη εισδοχή του στο σύνδεσμο των αμερικανών σκηνοθετών. Ο Roger, στα 71 παρά δυο μήνες γεμάτα από πολύτιμη προσφορά στο σινεμά χρόνια του (ρώτα από Hertzog μέχρι Moore ή Spike Lee και Craven να σου πουν πόσο ρωμαλέα υπερασπίστηκε το έργο τους) πάνω απόλα υπήρξε υπέρμαχος του καλλιτέχνη δημιουργού που σέβεται το κοινό χωρίς βιντεογκαίημ, αχρείαστο 3D ή όποια την-σλάσερ ανθυποκουλτούρα.

Ο Πάπας της παγκόσμιας κινηματογραφικής κριτικής την τελευταία δεκαετία της πολυκύμαντης ζωής του, χτυπημένος δυο φορές από καρκίνο του θυρεοειδούς και του σιεολογόνου αδένα, έχασε το μισό σαγόνι, ακόμη κι ατή τη μιλιά του, όμως, όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω, αλλά η φωνή του ήχησε πιο δυνατά από ποτέ, μέσα από το μπλογκ και το τουίτερ ακάουντ του σε σημείο που κανείς μας δεν αισθάνθηκε ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη αρχίσει. Πρόφθασε να γράψει τα απομνημονεύματά του στο υπέροχο Life Itself, γραμμένο με τη σοφία ενός ανθρώπου που έχει νοιώσει πληρότητα και έχει, ως αληθινός και διόλου επηρμένος διανοούμενος, μιλήσει με ότι Θείο υπάρχει εκεί επάνω. Ο φύλακας άγγελός του, η αξιολάτρευτη Τσάζ, σύζυγος, μητέρα των δύο υιοθετημένων παιδιών και τεσσάρων εγγονιών τους, μαχητική δικηγόρος και συνεχίστρια του Φεστιβάλ Παραμελημένων Ταινιών που επιμελώς δημιούργησε ο Ρότζερ, υπήρξε η μούσα και η αληθινή μεγάλη αγάπη, πέρα από τη βεβαιωμένη ιεροσύνη του στο βωμό του σινεμά.

Ποτέ δε θα μάθω αν πραγματικά ο Πολίτης Καίην υπήρξε η αγαπημένη του ταινία ή μάλλον το Ντόλτσε Βίτα - πρώτη του σημαντική κριτική, στην αρχή της περιθρύλητης καριέρας του. Ένα από τα αναρίθμητα όσα θα τον ρωτούσα εκείνο το πρωινό που είδαμε παρέα –εν αγνοία του- το Αμούρ, αν δεν έφευγε λίγο πριν από τους τίτλους του τέλους. Με τον ίδιο τρόπο που προσπάθησα να εξηγήσω στην πεντάχρονη κόρη μου Τίνα αυτό το κοσμογονικό για μένα γεγονός της αναχώρησης του Roger Ebert από τα εγκόσμια. «Μα που είναι όλα αυτά τα βιβλία του μπαμπά που λες ότι έχεις διαβάσει» αναφώνησε, αρχίζοντας να ψάχνει κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού, καθώς η τηλεόραση ήταν στο CNN όπου ο Michael Moore έπλεκε το εγκώμιο του Ebert στην εκπομπή του Pearce Morgan. Το παιδί έψαχνε στο πάτωμα κι εγώ, ανήμπορος να ψελλίσω το οτιδήποτε από τη συγκίνηση, έμεινα ακίνητος, δείχνοντας «εδώ» στο μέρος της καρδιάς.

Καλή Αντάμωση Roger, Two Thumbs Way Up!