Movies Ltd

Το 1988, όταν ο Πινοσέτ ετοιμάζεται για το δημοψήφισμα που θα καθορίσει την προεδρία του στη Χιλή, η αντιπολίτευση αναθέτει σ' ένα νεαρό μαρκετίστα την καμπάνια της.

O Gael Garcia Bernal υποδύεται έναν παράτολμο νέο, στέλεχος μιας διαφημιστικής εταιρίας που ηγείται της εκστρατείας ‘ΝΟ', εναντίον του Πινοσέτ. Δεκαπέντε χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους καθεστωτικούς ο René Saavedra παράλληλα με την δική του μάχη στην προσωπική του ζωή, επιστρατεύει τους πιο δυνατούς όρους μάρκετινγκ και με τη βοήθεια των ακτιβιστών της αντιπολίτευσης καταστρώνουν ένα σχέδιο κι έχουν 27 ημέρες για να το εκτελέσουν σωστά, να υπερισχύσουν στο δημοψήφισμα και να απελευθερώσουν την χώρα τους.

Ο σκηνοθέτης του Post Mortem, Pablo Larrain, προσπαθεί να πει την αλήθεια για τον δικτάτορα Πινοσέτ . Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Gael Garcia Bernal. Η ταινία προβλήθηκε στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στο Φεστιβάλ Καννών 2012.

Τα μέλη της αμερικανικής ακαδημίας κινηματογράφου ψήφισαν, επιλέγοντας ανάμεσα σε 71 συμμετοχές, και συμπεριέλαβαν το No στις 5 υποψηφιότητες για το Οσκαρ Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης ταινίας!

Επτά αποσπάσματα - με Αγγλικούς υπότιτλους - από την ταινία του Larrain, μας βάζουν άμεσα στο κλίμα της εποχής που η ιστορία αφηγείται, αλλά και δίνουν το στίγμα των βαθύτερων νοημάτων που κρύβονται πίσω από τις εικόνες του No.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Ιανουαρίου 2013 από την Strada

του Steven Spielberg. Με τους Daniel Day-Lewis, Sally Field, David Strathairn, Joseph Gordon-Levitt, James Spader, Hal Holbrook, Tommy Lee Jones, Jackie Earle Haley

Αληθινός Εθνάρχης

του zerVo (@moviesltd)

"Ενότητα 1η: Καταργείται η δουλεία και η μη εθελοντική παροχή υπηρεσιών, εκτός αν επιβάλλεται ως τιμωρία για κάποιο έγκλημα για το οποίο ο ένοχος θα έχει καταδικαστεί εννόμως, εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, ή σε οποιαδήποτε περιοχή που υπόκειται στη δικαιοδοσία τους. Ενότητα 2η: Το Κογκρέσο θα μπορεί να επιβάλλει αυτή την Τροποποίηση με την κατάλληλη νομοθεσία." Η 13η Τροπολογία του Αμερικάνικου Συντάγματος, που ψηφίστηκε από την Βουλή των Αντιπρόσωπων στις 31 Ιανουαρίου 1865, ουσιαστικά κατάργησε την δουλεία στην επικράτεια των ΗΠΑ, μια διαδικασία που ξεκίνησε ο Πρόεδρος της χώρας Αβραάμ Λίνκολν, δύο χρόνια πριν με την Διακήρυξη της Χειραφέτησης των εγχρώμων πολιτών της. Τέσσερις μήνες αργότερα, δόθηκε οριστικό τέλος στην τετραετή αιματηρή διαμάχη ανάμεσα στην Ένωση του Βορρά και την Συμπολιτεία του Νότου, που κόστισε την ζωή σε περισσότερους από 625.000 αντιμαχόμενους στρατιώτες και από τις δυο πλευρές.

Έναν σχεδόν χρόνο μετά την επανεκλογή του στον κυβερνητικό θώκο της χώρας, ο 16ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Αβραάμ Λίνκολν, βρίσκεται αντιμέτωπος με δύο καυτά ζητήματα που καλείται να επιλύσει άμεσα. Τον λυσσαλέο Εμφύλιο Πόλεμο, που έχει βυθίσει στο πένθος το Έθνος και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση στα βουτηγμένα στο αίμα πεδία της μάχης και την κατάργηση της δουλείας των μαύρων αφροαμερικάνων, ένα ριψοκίνδυνο νομοσχέδιο που κατά την κρίση του ηγέτη, θεωρείται προαπαιτούμενο, ώστε να οριστικοποιηθεί η κατάπαυση του πυρός. Με τις ψήφους των (λιγότερων) Ρεπουμπλικάνων εκπροσώπων στην Βουλή δεδομένες, ο Λίνκολν χρειάζεται ακόμη είκοσι από την πλευρά των Δημοκρατικών, ώστε να περάσει την κείμενη Τροπολογία. Κάτι που στον ένα περίπου μήνα που απομένει μέχρι την ψήφιση, δεν μοιάζει ιδιαίτερα πιθανό, εφόσον οι πολιτικοί του αντίπαλοι, δεν δείχνουν διάθεση να συμβάλλουν στην απόδοση δικαιωμάτων στους μαύρους.

Συνεπώς η αφήγηση της ταινίας είναι πολύ λογικό να διαχωρίζεται σε δύο μονοπάτια, που το καθένα έχει γράψει την δική του σελίδα στην υπερβολικά νεαρή ιστορία της. Στην απεικόνιση των κατακόκκινων λιμνών, με τα διαμελισμένα πτώματα, που έχει προκαλέσει η χειρότερης μορφής εμπόλεμη διαμάχη, η αδελφική και στην αναζήτηση των είκοσι Aye, που η Κυβέρνηση απαιτεί για να κάνει πράξη το σχέδιο ισότητας και ισονομίας των φυλών. Γεφύρι που ενώνει τις δύο παράλληλες αφηγηματικές ράγες, η μορφή του ψιλόλιγνου, ευθυτενή ηγέτη, με το απαράμιλλο όραμα, η πραγμάτωση του οποίου τον κατέστησε στην συνείδηση της αμερικάνικης κοινής γνώμης, ως Εθνάρχη.

Όνειρο υπήρξε και για τον Spielberg το πρότζεκτ Lincoln, από τα πολύ παλιά χρόνια και όπως αποδείχτηκε σκοπός του δεν ήταν μόνο η αγιοποίηση του Honest Abe - κυρίως στην διεθνή ματιά, μιας και εντός των ορίων της επικράτειας, κάτι τέτοιο θεωρείται παραπάνω από δεδομένο - αλλά και η ανάδειξη ενός διαρκούς ζητήματος που αντιμετωπίζει εσαεί η πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, καθώς οι δύο μόνιμοι διεκδικητές του θρόνου του Λευκού Οίκου, δύναται να φτάσουν μέχρι απίστευτα όρια αντιπαράθεσης, ενώ στην ουσία οι αποστάσεις στα πιστεύω τους είναι απειροελάχιστες. Ουσιαστικά ο Beard επιχειρεί να αντιπαραβάλει την εικόνα της Βουλής χθες και σήμερα, καθώς τα φαινόμενα ρήξεων δεν διαφοροποιούνται ιδιαίτερα, ούτε όμως και οι πολιτικές των εκάστοτε ηγετών, είτε προσκυνούν την σημαία των Ελεφάντων, είτε των Όνων. Οπότε τι χρειάζεται μια τέτοιου αλλοπρόσαλλου είδους δημοκρατία για να λειτουργήσει και να πάει μπροστά?

Την ύπαρξη μιας ισορροπημένης προσωπικότητας, σχετικά κοινής αποδοχής, που δεν επηρεάζεται από την οχλαγωγία και με καθαρό μυαλό και αποφασιστικότητα μπορεί να σηκώσει τις τύχες του έθνους στην πλάτη του. Εκεί ακριβώς έρχεται σαν απάντηση ο τίτλος του φιλμ, που πολλοί θα πίστευαν πως ανταποκρίνεται στην βιογραφία του πολιτικού - ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει - ενώ κατ ουσίαν δείχνει τον δρόμο για μια κοινής συνισταμένης πορεία επίλυσης των τεράστιων ζητημάτων που αντιμετωπίζουν οι States. Άλλωστε καθώς η κάμερα του Steven Κινείται πάνω από τα ομιχλιασμένα έδρανα της μάζωξης των εκλεκτών, ποτέ δεν είναι σαφής ο διαχωρισμός του ποιος υποστηρίζει τι, κατάσταση που θολώνει ακόμη περισσότερο το γεγονός πως ενάμισι αιώνα πριν, οι δύο κύριες φατρίες, είχαν ακριβώς αντίθετο κτύπο στην συνείδηση του λαού, από εκείνη που ισχύει σήμερα.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που αυτή η γλαφυρή σε όλες τις της εκφάνσεις κόντρα, αντιμετωπίζεται με την ίδια ακριβώς συλλογιστική από το σενάριο του Tony Kushner, ο οποίος είχε κάνει τόσο εντυπωσιακά ισορροπημένη δουλειά στο σπουδαίο Munich. Την στιγμή που ο πυρετός για το αν θα περάσει η Τροποποίηση ανεβαίνει ή την ώρα που ο Στρατηγός Γκραντ σκύβει το κεφάλι μπροστά στην θωριά των διαμελισμένων του φαντάρων, η ήρεμη και μειλίχια παρουσία του Αβραάμ βάζει τα πράγματα στην σωστή τους θέση, με την χρήση μιας αλληγορίας, βασισμένης στις περικοπές, σε ένα ανέκδοτο βίωμα, ακόμη και στην μαθηματική σκέψη του Ευκλείδη. Αν δύο στοιχεία είναι ίσια με ένα τρίτο, τότε και μεταξύ τους, είναι σίγουρο πως θα είναι ίσα...

Σε αυτή την δυομισάωρη αργόσυρτη αλλά και με ακραίες συναισθηματικές κορυφώσεις χορογραφία, όπου η πρόταξη των μικροσυμφερόντων, οδηγεί στο συμπέρασμα της πολεμικής ανοησίας, η κυρίαρχη μορφή του Λίνκολν μοιάζει σαν να έχει ζωντανέψει στην πραγματικότητα, 148 χρόνια μετά από εκείνη την μοιραία βραδιά στο θέατρο Φορντ, όταν ο Εθνάρχης έπεσε νεκρός από τις σφαίρες του όπλου του αδίστακτου Μπουθ. Έστω κι αν ο Spielberg με ευσέβεια στην προσωπικότητα αποφεύγει να (ξανα)δείξει τις τελευταίες στιγμές του Λίνκολν, εκτοξεύοντας με ευκολία την δραματουργία, εντούτοις αυτό δεν στερεί τίποτα από την αληθινή ερμηνεία του κορυφαίου ηθοποιού της εποχής μας Daniel Day Lewis, που αποδίδει τον ρόλο στον απόλυτο ρεαλισμό του. Την σιγανή, μα γεμάτη πείσμα φωνή, το περήφανο βάδισμα, τις εκρήξεις κάθε φορά που ο Θεός γίνεται και Άνθρωπος, την στιγμή που τα κοντινότερα του πρόσωπα (η νευρωσική σύζυγος Sally Field ή ο επαναστατημένος γιος Joseph Gordon Levitt) οδηγούν την παροιμιώδη του ψυχραιμία στα άκρα.

Για πες: Είναι πολύ πιθανό ο Spielberg να μην ικανοποιήσει όλους όσους θα περίμεναν (λογικά) μια ιστορική βιογραφία ή έστω ένα πολιτικό αγωνιώδες θρίλερ, στα χνάρια του μεγαλειώδους Schindler ή του Μονάχου αντίστοιχα. Το τέμπο που ακολουθεί ο Lincoln πατρονάρεται από το αναιμικό Amistad, αναδύοντας όμως από τις υπό το φως των κεριών εικόνες του τα υπερδιπλάσια νοήματα για το πόσο σημαντική μπορεί να υπάρξει για μια (νεόκοπη ειδικά) εθνότητα, η παρουσία ενός ηγέτη με πλάνο και πυγμή.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Ιανουαρίου 2013 από την Odeon

του Ruben Fleischer. Με τους Josh Brolin, Ryan Gosling, Sean Penn, Nick Nolte, Emma Stone, Anthony Mackie, Giovanni Ribisi, Michael Peña, Robert Patrick

Κυνηγώντας τον Μίκι...Μάους!

του zerVo (@moviesltd)

Πρόκειται για μια από εκείνες τις περιπτώσεις ταινιών, που ο κινηματογραφικός σχολιασμός, βρίσκει απεριόριστο έδαφος για να ξεθυμάνει, εντοπίζοντας σε κάθε δευτερόλεπτο της διάρκειας του και κάτι νέο, που θα κριτικάρει αρνητικά. Και όχι άδικα, εδώ που τα λέμε, αφού από τις πρώτες τους στιγμές το φιλμ, υποδηλώνει πως είναι διατεθειμένο να πατήσει πάνω στις ίδιες ράγες, που όρισε το απόλυτο δεκάρι του γκανγκστερικού genre, της τελευταίας τριακονταετίας. Κόντρα που δίχως άλλο, μοιάζει ισοπεδωτική για το Gangster Squad, που ούτε σε ένα σημείο του δεν δείχνει ικανό να σταθεί επάξια στον ανταγωνισμό που το ίδιο διακαώς επιζήτησε. Αν επιχειρήσω να σφυγμομετρήσω όμως την γνώμη του κοινού - ειδικά του νεότερου - δεν είμαι και τόσο βέβαιος πως ενδιαφέρεται για τέτοιου είδους φιλμικές αντιπαραθέσεις με το αριστούργημα του De Palma, ούτε νομίζω πως θα δείξει ιδιαίτερα ενοχλημένο που το έργο δεν ακολουθεί σχεδιαστικά τις κλασσικές προσταγές του Coppola και του Leone, μα επιδιώκει μια πιο graphic novel προσέγγιση στον θρύλο.

Δίχως να έχει ακόμη επουλώσει τα τραύματα που δημιούργησε ο Μεγάλος Πόλεμος, το κοσμοπολίτικο Λος Άντζελες βρίσκεται δέσμιο των ορέξεων των παράνομων συμμοριών, που εξήγαγε η Μαφία του Σικάγο. Στην κορυφή της λίστας του συνδικάτου του εγκλήματος, βρίσκεται ο πρώην μποξέρ, Εβραϊκής καταγωγής Μίκι Κόεν, που έχοντας διαφθείρει τις πολιτειακές, δικαστικές και αστυνομικές Αρχές, εκμεταλλεύεται τα τεράστια έσοδα από τον τζόγο, την πορνεία και τα νυχτερινά κέντρα, που οι επιχειρήσεις του διευθύνουν. Η μάχη ανάμεσα στον Υπόκοσμο και την Δικαιοσύνη, φαντάζει άνιση και με γνώριμο τον νικητή της. Ο Νόμος όμως, δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη...

Κατόπιν εντολής του άτεγκτου Αρχηγού της Αστυνομίας του L.A., Πάρκερ και προκειμένου να μην γίνει γνωστή η δράση της στους εκτός νόμου φορείς, θα συσταθεί μια μυστική ομάδα καταπολέμησης των μαφιόζων που λυμαίνονται την Πόλη των Αγγέλων και δίωξης του βασικού υπαίτιου των δεινών, Κόεν, που διαρκώς την σκαπουλάρει παίρνοντας άφεση αμαρτιών από τον ανήθικο Εισαγγελέα. Μια ομάδα πραγματικών αδιάφθορων, που δεν θα διστάσει να προτάξει το γενικότερο συμφέρον από το ατομικό και που δεν θα διστάσει να δώσει το αίμα της ώστε να ξεβρομίσει την Καλιφόρνια από τα αποβράσματα.

Βασισμένη, όπως η εισαγωγική πινακίδα ομολογεί, σε πραγματικά περιστατικά, αμφιβόλου πάντως ιστορικής ακρίβειας, είναι η ίντριγκα που περιγράφει το πόνημα του Ruben Fleischer, σκηνοθέτη που έφτιαξε το όνομα του πέραν του Ατλαντικού, χάρη στην επιτυχία κυρίως του Zombieland και λιγότερο του 30 Minutes Or Less, ταινιών που ουδέποτε κατάφεραν να φτάσουν στα μέρη μας. Αν μη τι άλλο πάντως χρειάζεται θράσος από έναν πιτσιρικά μόλις 38 Μαΐων να θελήσει (τύποις) να ριμεικάρει το έργο του μετρ (από την εποχή του Τόνι Μοντάνα μέχρι τον επίλογο του Καρλίτο Μπριγκάντε) του είδους. Και για να πω την αλήθεια, τα βεβιασμένα σεναριακά λάθη τόσο στην χρονική συνέχεια, αποτέλεσμα ενός μετριότατου μοντάζ όσο και στην αφήγηση, που εμφανίζει πάμπολλα σκαμπανεβάσματα, θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν, μόνο αν ο ντιρέκτορ, με έπειθε πως έριξε το βάρος του στην σωστή αναπαράσταση της περιόδου και στην αισθητική της εποχής.

Κομμάτι που ο Fleischer, χρησιμοποιεί την ματιά της νιότης του, για να αποδώσει μια ιδιαίτερη προοπτική στο νεό νουάρ, μετατρέποντας κάθε σεκάνς του σε σελίδα κινούμενου κόμικ, με ωραιότατες παλ χρωματισμένες χορογραφίες των φονικών και των πάρτι μυδραλίων. Σύμφωνοι στην μουσική επένδυση δεν διαθέτει την μπαγκέτα του Morricone, για να δώσει στα πλάνα του μια πιο επική διάσταση, αυτό όμως δεν τον εμποδίζει στο να φτιάξει στιλιζαρισμένες κι ελκυστικότατες εικόνες της μετα-Ποτοαπαγορευτικής περιόδου, συνδυάζοντας όμορφα το νέον και τα λαμπιόνια στο φόντο της digital φωτογραφημένης ακατάπαυστης περιπέτειας. Μην ξεχνούμε πως ακόμη και σπουδαίοι μάστορες - δες και Public Enemies του Mann, που η τηλεοπτική του δράση, ορίζει ένα πρώτης τάξης πατρόν, επί της παρούσης - απέτυχαν παταγωδώς να πετύχουν τον εκσυγχρονισμό του δημοφιλέστατου, έστω και παλιομοδίτικου crime story...

Ακόμη όμως και το πολυπληθές, όσο και πανάκριβο καστ του Gangster Squad, ακολουθεί πιστά αυτή την παλπ λογική στην ερμηνεία του, που εντέχνως εμφανίζεται υπερ τονισμένη, μετατρέποντας τους καλοντυμένους και καμπαρντινάτους μπάτσους σε υπερήρωες. Από το συνάφι των σούπερ σταρς, αν εξαιρέσω τον Penn, που το μπόλικο μέικ απ δεν τον αφήνει να εκφραστεί ως μανιασμένος Αρχιμαφιόζος, θυμίζοντας τις εξίσου μέτριας αποδοχής καρικατούρες του Dick Tracy, όλοι οι υπόλοιποι δείχνουν διάθεση να ακολουθήσουν την γραφικής νουβέλας συλλογιστική και πετυχαίνουν μια αξιοπρεπή - τουλάχιστον - παρείστικη χημεία. Με το άρξασθε του Nick - γέρασε - Nolte, η φράξια που αποτελείται από τον Josh Brolin στον ρόλο του οικογενειάρχη wannabe Έλιοτ Νες, τον Ryan Gosling, στην όχι και πιο αβανταδόρικη θέση του πρωτοπαλίκαρου και τους Mackie - Ribisi - Pena και Patrick στην περιφέρεια, παίζει μια χαρά τον χορό του πιστολιδιού. Σε τέτοιο βαθμό που το μάτι απολαμβάνει τις φιγούρες τους και πολύ θα ήθελε να τις ξαναδεί...

Για πες: Άφησα τελευταία την Emma Stone (Tomato κατά το αγόρι της, λόγω της κατακόκκινης κώμης της - Κλοντ Ρέινς κατά τον κύρη της, εφόσον εξαφανίζεται από δίπλα του διαρκώς σαν...Αόρατος Άνθρωπος) που διαθέτει ανεξήγητα μεγάλο ρόλο για γυναικείο χαρακτήρα, νουάρ ιστορίας. Τουλάχιστον αν η άλικη τουαλέτα πρόκληση της αφίσας, προέκτεινε και την σέξι δράση της πρασινομάτας στο πανί, ίσως να πατσίζαμε. Αυτή υπήρξε όμως ακόμη μια υπόσχεση, από τις πάμπολλες, που το Gangster Squad, άφησε ανεκπλήρωτες...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Ιανουαρίου 2013 από την Village

του Gabriele Muccino. Με τους Gerard Butler, Jessica Biel, Noah Lomax, Dennis Quaid, Uma Thurman, Catherine Zeta-Jones, James Tupper, Judy Greer

Άστα, βράστα, Λεωνίδα!

by zerVo (@moviesltd)

Μερικά πράγματα, ακόμη κι αν αποτελούν φανταστικά μέρη ενός κινηματογραφικού σεναρίου, πρέπει να τα παρακολουθήσεις για να μπορέσεις να πιστέψεις πως κάποιο ανθρώπινο μυαλό τα έχει σκεφτεί. Όπως ας πούμε, ότι μπορεί κανείς,, ακόμη κι αν σε γνωρίζει ελάχιστα, να σου δανείζει, έτσι για τις πρόχειρες μετακινήσεις σου, μια καλογυαλισμένη Ferrari! Κι εσύ αφού την αποδεχθείς, δίχως ιδιαίτερες αντιρρήσεις, να βάζεις τον δεκάχρονο γιο σου στο βολάν της, απλώς για να σπάσετε πλάκα! Και σαν να μην φτάνει αυτό, την ώρα που γυρίζεις - ντεμέκ ξεθεωμένος - στο σπίτι, να αντικρίζεις μια ξαναμμένη (ώριμη) δίμετρη ξανθιά, ξαπλωμένη στο κρεββάτι σου να σε περιμένει πως και πως. Η οποία κατά σύμπτωση τυγχάνει σύζυγος εκείνου του ανοιχτοχέρη που σου πρόσφερε με όλη του την καρδιά την κατακόκκινη κούρσα! Και μη χειρότερα...

Πάλαι ποτέ θρύλος της Σέλτικ, της Λίβερπουλ και του NFL, ο φημισμένος Σκοτσέζος στράικερ Τζορτζ Ντράιερ, έχει πλέον κρεμάσει τα παπούτσια του, έχοντας σαν μοναδικό κέρδος από την τεράστια καριέρα, τις γηπεδικές του αναμνήσεις. Αδέκαρος,, σχεδόν χρεοκοπημένος και δίχως την παραμικρή επαγγελματική πρόταση να τον περιμένει, θα επιστρέψει στην μικρή αμερικάνικη πόλη, προκειμένου να βρεθεί κοντά στον μικρό του γιο, καρπό του τερματισμένου έρωτα του με την πρώην γυναίκα του, για την οποία ακόμη τρέφει ερωτικά συναισθήματα. Παρακολουθώντας την προπόνηση του μπόμπιρα στην ποδοσφαιρική ομάδα της περιοχής, θα περάσει από τον νου του η ιδέα να αναλάβει τις τύχες της, από το πόστο του προπονητή!

Αυτό ήταν! Από το σημείο αυτό και μετά, η εντεκάδα θα σταθεί πολύ καλύτερα στα πόδια της και θα πετά από νίκη σε νίκη, αλλά και ο ίδιος ο κόουτς να δει την τύχη του να αλλάζει πρόσωπο, αφού από την μια μεριά ο προύχοντας - λεφτάς - άτυπος πρόεδρος, θα τον στηρίξει οικονομικά, αλλά και από την άλλη, όλες οι (μεγαλο)κυρίες της γειτονιάς, χήρες, ζωντοχήρες, στεφανωμένες, θα κάνουν ουρά, για να αποσπάσουν μια του αγκαλιά, συνεπαρμένες από τα όμορφα γαλάζια του μάτια. Το ζήτημα δεν είναι ακριβώς το στόρι, που το διατύπωσα με στην πιο light ρεαλιστική του έκφραση (καμία σχέση με ότι sci-fi θα δεις δηλαδή) μα που το κωμικοτραγικό αυτό συνονθύλευμα έχει υπογράψει ο Gabriele Muccino, που στην πρώτη του χολιγουντιανή του απόπειρα, The Pursuit Of Happyness, είχε στερέψει όλα τα δάκρυα του κοινού, παρουσιάζοντας μια από τις πιο όμορφες αληθινές περιπτώσεις γονικής αποφασιστικότητας.

Για Πες: Όσα ακριβώς κατάφερε ο Ιταλιάνος, πείθοντας κάθε σινεφίλ για τις σκηνοθετικές του ικανότητες - δείχνοντας και μια κάποια συνέχεια με το Seven Lifes - το διέγραψε μονοκοντυλιά, με μια απίθανη χαζομάρα, που ούτε καν οι πιο αφελέστατοι Αμερικάνοι θα έκαναν αποδεκτή. Άνισο συναισθηματικά, φαλλοκρατικό ακόμη και για το πιο φανατικό αρσενικό, γεμάτο απιθανότητες να σκάνε από παντού, αλλά και έχοντας να επιδείξει το πιο γελοίο ανσάμπλ της χρονιάς. Δηλαδή τον βουτηγμένο στην ηλιθιότητα Dennis Quaid ως αλλοπρόσαλλο φραγκάτο, την ελαφρώς παραμορφωμένη Bride, που μάλλον δεν θέλει να πιστέψει πως είναι άλλο τα είκοσι και άλλο τα σαράντα, ως άπιστη σύζυγο του και το τρίο των Zeta Jones, Judy Greer και Jessica Biel, ως υποστηρικτικές καρικατούρες, πολύ κατώτερης ποιότητας από την ερμηνευτική τους αξία. Κι όμως το μεγαλύτερο κρίμα αφορά άλλον. Όχι τόσο τον δημιουργό, που πλέον πρέπει να προσπαθήσει πάρα πολύ για να μου σβήσει από την μνήμη όσα ένιωσα παρακολουθώντας το Playing For Keeps, αλλά τον Gerard Butler, ο οποίος μάλλον έχασε και την τελευταία του ευκαιρία να αναδειχτεί σε μεγαλοαστέρα. Ίσως το μόνο που κατάφερε ως Καζανόβας, αφού εκεί έπεσε το βάρος του σεναρίου και όχι στην συμπεριφορά του ως γονιός, ήταν να πείσει τους ενδιαφερόμενους, πως οι MILFάρες πλέον δεν συχνάζουν σε μπαράκια, αλλά στα κατά τόπους 5x5...

Στις δικές μας αίθουσες: Στις 24 Ιανουαρίου 2013 από την Odeon

Για εικοσιτέσσερις ώρες η πρωτεύουσα είχε την τιμή να φιλοξενήσει τον μεγαλύτερο εν ζωή ηθοποιό, τον θρύλο Daniel Day Lewis, προσκεκλημένο για πολλοστή φορά της Εταιρίας Προστασίας Σπαστικών, προκειμένου να παραστεί στην επίσημη πρεμιέρα της νέας που πρωταγωνιστεί, του δια χειρός Steven Spielberg, Lincoln. Ο Βρετανός ερμηνευτής, που για την ερμηνεία του ως 16ου Προέδρου των ΗΠΑ, στοχεύει στο τρίτο βραβείο όσκαρ της καριέρας του, συμμετείχε στην φιλανθρωπική εκδήλωση που διοργανώθηκε στο θέατρο Παλλάς, τα έσοδα της οποίας θα δοθούν για την δημιουργία ενός πρότυπου κέντρου περίθαλψης παιδιών με ιδιαίτερες ικανότητες. Ο φιλέλληνας Day Lewis, είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος στον αγώνα που δίνει η Εταιρία, έχοντας κάνει γνωστή την δράση του από την εποχή που συγκλόνισε τους πάντες, με την ερμηνεία του στο φιλμ My Left Foot. Κατά την διάρκεια της τελετής, σε ένα κατάμεστο χώρο, που κατακλύστηκε από τους σινεφίλ, τον αστέρα παρουσίασε στο κοινό η Πρόεδρος της Εταιρίας Δάφνη Οικονόμου, ενώ το παρών έδωσε στην εκδήλωση και ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της 20th Century Fox, ελληνικής κατάγωγής, Τζιμ Γιαννόπουλος. Η ταινία Lincoln, που είναι υποψήφια για δώδεκα βραβεία της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου και ήδη έχει χαρίσει στον Day Lewis την Χρυσή Σφαίρα ερμηνείας για το 2013, θα προβάλλεται στις αίθουσες από τις 24 Ιανουαρίου. 

Πολύ πριν εξελιχθεί σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές τύπου του υποκόσμου, μια ταυτότητα που απέκτησε στην πορεία του από τους Goodfellas μέχρι το πιο πρόσφατο Killing Them Softly, ο εξαιρετικός ρολίστας Ray Liotta είχε πάρει μέρος ως γκεστ σε ένα από τα διασκεδαστικά φιλμικά επεισόδια των Μάπετς, με τον τίτλο Muppets From Space. Τρεις δεκαετίες μετά ο γνωστός ηθοποιός κλείνει καινούργιο ραντεβού με τις μαριονέτες του Jim Henson, αποδεχόμενος την πρόσκληση τους να παίξει παρέα του στο δεύτερο κινηματογραφικό επεισόδιο των περιπετειών τους, The Muppets 2, η ιστορία του οποίου θα λάβει χώρα στην εδώ πλευρά του Ατλαντικού, στην Ευρώπη. Ο ρόλος που θα υποδυθεί ο Liotta ακόμη δεν έχει γίνει γνωστός, αν και δύσκολα θα ξεφεύγει από τον μαφιόζικο τύπο που έχει παίξει πάμπολλες φορές στην καριέρα του. Στο τιμόνι θυμίζω της καινούργιας και ακόμη πιο φιλόδοξης ιστορίας της κομπανίας του Κέρμιτ, θα βρίσκεται ο James Bobin, ενώ τους βασικούς ανθρώπινους χαρακτήρες που θα συνοδεύσουν επί της σκηνής τους κούκλους, θα υποδυθούν η Tina Fay και ο Ricky Gervais.

Μόλις άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως..! Για όσους δεν το γνωρίζουν, με το κωδικό όνομα Όλυμπος οι μυστικές υπηρεσίες ασφαλείας της αμερικάνικης προεδρίας, ορίζουν το κτίριο - σύμβολο της γερακίσιας κυριαρχίας. Συνεπώς το φιλμ με τον τίτλο Olympus Has Fallen, δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο από το ότι ο Λευκός Οίκος μόλις έχει παραδοθεί στις ορέξεις των βαρύτατα οπλισμένων τρομοκρατών, που κρατούν όμηρο τον Πλανητάρχη, την φαμίλια του και τους στενούς του συνεργάτες απειλώντας την ακεραιότητα ενός ολόκληρου έθνους. Ποια καλύτερη στιγμή για να δράσει ένας ακόμη Τζον Μακ Κλέιν που έχει αναδειχτεί από τις τάξεις των ειδικών δυνάμεων, ονόματι Μάικ Μπάνινγκ, που θα βρεθεί ολομόναχος εντός του βομβαρδισμένου και πολιορκημένου μεγάρου, για να αντιμετωπίσει τις ορδές των εξτρεμιστών, έχοντας ως μοναδική του βοήθεια τις συμβουλές της ομάδας δράσης, μέσω ασυρμάτου. Όλα αυτά τα επιστημονικά φαντασιόπληκτα, πασπαλισμένα με ανείπωτα εκρηκτική δράση πάντως, συμβαίνουν στην καταιγιστική περιπέτεια που υπογράφει ο Antoine Fuqua, σκηνοθέτης των Training Day, Tears Of The Sun, King Arthur και Shooter, η οποία αναμένεται να κάνει την επίσημη πρώτη της στους κινηματογράφους από την Filmdistrict στις 22 Μαρτίου.

Το αρκούντως εντυπωσιακό, όσο και εφετζίδικο τρέιλερ, είναι απλώς μια πρόγευση όσων θα λάβουν χώρα στο πανί, όσο και αποκαλυπτικό όμως των αστέρων που συμμετέχουν στο λαμπρότατο καστ. Αρχής γενομένης από τον Gerard Butler, που η καριέρα του δεν πηγαίνει και τόσο ρόδινα τον τελευταίο καιρό και εν συνεχεία στους Morgan Freeman, Aaron Eckhart, Robert Forster, Angela Bassett, Dylan McDermott, Ashley Judd, Rick Yune, Cole Hauser και Melissa Leo, που ορίζουν ένα πραγματικά σπουδαίο τιμ.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2013

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Django Unchained	Feelgood	1	97			43.973	43.973
2	Argo	Village	2	30			21.874	71.574
3	Arbitrage	Audiovisual	1	29			14.776	14.776
4	Life Of Pi	Odeon	5	45			12.257	186.665
5	Anna Karenina	UIP	3	29			9.737	79.100
6	Finding Nemo 3D	Feelgood	1	45			9.212	9.212
7	Le Capital	Odeon	1	8			9.000	9.000
8	The Impossible	Odeon	3	38			7.313	91.367
9	Αν...	Village	8	31			5.414	502.206
10	Hotel Transylvania	Feelgood	7	40			4.243	104.798

Directed by Christopher McQuarrie. With Tom Cruise, Rosamund Pike, Robert Duvall, Werner Herzog, Richard Jenkins, David Oyelowo

Wrong (?) choice Tom...

by gaRis (@takisgaris)

It was around Christmas last year, the usual time for an adventurous treat by Tom Cruise. Mission: Impossible Ghost Protocol was an unprecedented success which clearly resurrected the dilapidating MI franchise. 2012 hasn’t been equally kind to Mr. Smile; Rock of Ages can’t really be taken as a box office winner ($48M) however there was sufficient reasoning for him to unleash his formidable crazy -performance antics, Tropic Thunder style. Well, you know, the effervescent Tom found a good idea to lead another action- packed, shooting- down crime thriller franchise. He turned 50 last July, just saying. Talking about Jack Reacher, a 17 published novel saga by Britton author Lee Child, based on a character lost in the shadow, a punisher of all things evil in equally gruesome ways. Paramount programmed the opening gala for December 15th, but just a day before, the Sandy Hook (Connecticut) grade school shooting tragedy occurred, taking the innocent lives of 20 toddlers and six of their heroic teachers.

Bad timing undoubtedly but that’s the least of the film’s problems, the main one being its writer/director Christopher McQuarrie. Little that you know that this is the same guy that has won an Oscar for his Usual Suspects script at the age of 27, a fact that is more jaw dropping than that brilliant film’s infamous twist ending. Not really a big career for him ever since. Here’s his sophomore effort behind the camera after his mediocre The Way of The Gun (2000). He then finds a place under the sun by writing Valkyrie (2008) where he meets Cruise. He’s credited for script-treating Ghost Protocol too. However, as McQuarrie the director, not so much. Jack Reacher is prolonged (124 min.), over talky, sporting a quirky narrative, undecided about its orientation, obstinate and egocentric, exactly as its protagonist. 5.7’’ Cruise playing 6.5’’- 230 pounds Reacher takes much more than a smirk and a plenty of cockiness.

Conclusion: God save the aptly cast supporting actors, from Richard Jenkins (as his adversary D.A.) to Robert Duvall (still rocking at his 81 as a gun shop owner and probably a NRA member) and the formidable Werner Herzog (you read that right) as the ultra-Siberian mobster, “the Zec” is justifying the price of admission. Alas, mission is still not accomplished and honestly I don’t see a second instalment since Reacher’s showing performance merely exceeded its making costs ($73M for a budget of $60M). Widely acknowledged as the most celebrated actor overseas (especially in Asia and more particularly Japan), Tom Cruise is safe from harming his manically boosted ego. I, as most of his million fans can forgive him this miscalculation of a film choice. Of course there’s another part of me, which is infuriated from his allegedly interference in PTA’s The Master, which possibly resulted in scraping significant scenes pertaining to Scientology references. One can feel after repetitive viewings that the story becomes cyclical and repetitious, focusing on Freddie Quell instead on (The Cause’s leader) Lancaster Todd. Then again, what the heck Tom, remember Magnolia? You Frank-ly nailed that one man…

World Premiere: 20 December 2012

Directed by Andy Fickman. With Billy Crystal, Bette Midler, Marisa Tomei, Tom Everett Scott, Bailee Madison

A funny after-menopause flick? Hmmm...

by gaRis (@takisgaris)

Here’s the legit turkey that somehow escaped thanksgiving table to land stridently on Christmas dinner table. For all its box office success ($60M), sorry but Parental Guidance (guess what; rated PG) plainly makes me sad about its aged protagonists, namely perennial Oscars host Billy Crystal and vibrant comedienne-singer Bette Midler. As if the trite factor wasn’t enough to make me feel like free falling already 20 minutes in, I had to endure the agony on Marisa Tomei’s face, thinking whatever happened to those nitty- gritty roles of her glorious past (I’m not referencing My Cousin Vinny obviously) such as Before the Devil Knows you’re Dead and The Wrestler. I mean, think for a minute, Marisa-milf- Tomei in THE PG movie, seriously bro?

So there you have a supposedly funny after-menopause flick minding the inter-generational gap between family ties, where a have-been famous couple of boomers (Billy Crystal &Bette Midler) will stand-in for their only control-freakish of a parent- daughter (Marisa Tomei) while she and her smart house appliances of an inventor-husband (Tom Everett Scott) will be out on a romantic escapade away from their overachieving (Bailee Madison), wimpy (Joshua Rush) and outlandishly dorky (Kyle Harrison Breitkopf) new age style –raised children. The alarmingly disastrous result of this Catch 22 family reunion should be downright hilarious, given the comedic talent signed on. Well, betcha it ain’t, and look no further; Andy Fickman, helmer of such painfully dreary fare as She’s the Man and (The Rock’s vehicle) The Game Plan, doesn’t even take the pain to protect Crystal from soaking into infantile third-age embarrassment, this being either a barrage of one-liner stinkers or gross-out excrement humour of a pretty-low denominator. No, Farellis, you are not alone in this any longer.

Conclusion: Do I have to even mention that it all ends well, with everyone magically learning to blend in without holding its own ground, in kinda - sorta a (literally) home run. This must be of the eighth wonder pedigree, for I found it impossible to find any trace of living characterization underneath tons of cheesy gags, a score that was apparently embezzled from a soppy family drama like Dolphin Tale. If you really wanna get your parents to the theater, go see Amour (lmfao). Otherwise you are in for a big let- down, witnessing Crystal losing his shtick. I need to put this bummer quickly to oblivion before writing him off, almost wishing that the Academy excludes him from hosting the Oscars ever again. (Go, Seth McFarlane, GO!)

World Premiere: 25 December 2012

Ανοιξιάτικες διακοπές, για πάντα... Μια από τις πιο προκλητικές στιγμές, του γεμάτου προγράμματος του διεθνούς φεστιβάλ του Τορόντο, υπήρξε η νεανική περιπέτεια Spring Breakers του γνωστού, όσο και ιδιαίτερου, ανεξάρτητου δημιουργού Harmony Korine. Κι αυτό γιατί τα τέσσερα κορίτσια που απαρτίζουν το βασικό κομμάτι του καστ, φρόντισαν με τα ελάχιστα ρουχαλάκια τους, όπως εμφανίζονται στις σέξι εικόνες του έργου, να εκτοξεύσουν το θερμόμετρο στα ύψη. Κουαρτέτο που έχει μεγαλώσει μαζί από τα γυμνασιακά χρόνια και εκμεταλλεύεται την ανοιξιάτικη διακοπή του σχολείου για να αναζητήσει λίγη δράση, δίχως όμως να γνωρίζει πως το χέρι του Νόμου παραμονεύει για να τις συνετίσει. Καθώς η τετράδα θα βρεθεί πίσω από τα κάγκελα, ο διαβόητος στα ηλιόλουστα μέρη της Ανατολικής Ακτής ράπερ Άλιεν, θα τις απελευθερώσει, πληρώνοντας την εγγύηση, δίνοντας τους συνάμα την δυνατότητα να γευτούν την αδρεναλίνη, όπως ακριβώς το ζήτησαν. Φυσικά ένα φιλμάκι που εκτυλίσσεται στην πανέμορφη αυτή εποχή του χρόνου, δεν θα μπορούσε να μην κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους την ίδια περίοδο, συνεπώς το καρέ των πιπινιών, αναμένεται να κάνει πρεμιέρα από την διανομέα A24 στις 22 του Μάρτη.

Δεν τίθεται καν θέμα αν το σπουδαίο όνομα του πρότζεκτ είναι ο χαρισματικός και πολυδιάστατος James Franco, που υποδύεται τον προστάτη της Αγίας Τετράδας με τα μπικίνι. Αναμφίβολα όμως, όπως αποκαλύπτει και το διεθνές προωθητικό τρέιλερ, τα αντρικά μάτια ξελιγώνουν τα πανέμορφα κοριτσάκια που ορίζουν την ριψοκίνδυνη κομπανία, δηλαδή η Selena Gomez, η Vanessa Hudgens, η Ashley Benson και η κόρη του δημιουργού Rachel Korine, νεαρές κούκλες, που ήδη κάνουν τα πάντα προκειμένου το Spring Breakers να έχει εμπορική απήχηση.

Στις δικές μας αίθουσες? Απρόβλεπτο. Μπορεί...

Όταν η ζωή χάνει την μαγεία της, η μοίρα μπορεί να προσφέρει ένα ανέλπιστο δώρο... Με την φιλοδοξία πως δεν θα είναι ακόμη μια χαριτωμένη, νεανική, αισθηματική κομεντί, αλλά μια ξεχωριστού χιούμορ, διασκεδαστική στιγμή, καταφτάνει το The Brass Teapot, που δεν τα πήγε και άσχημα στην πρώτη του προβολή, στο τελευταίο φεστιβάλ του Τορόντο, αποσπώντας θετικές κρίσεις από όσους το παρακολούθησαν. Άλλωστε και το τρέιλερ της κωμωδίας, που έχει στο επίκεντρο της ιστορίας της  δυο ερωτευμένους και νιόπαντρους νέους, που νιώθουν την σπίθα της αγάπης τους να τρεμοσβήνει εξαιτίας των θεόρατων οικονομικών προβλημάτων, μοιάζει ιδιαίτερα ευχάριστο και προδιαθέτει θετικά, όποιον πρόκειται να την παρακολουθήσει. Την στιγμή του το δίδυμο βρίσκεται μπροστά στο φάσμα της χρεωκοπίας, προς μεγάλη του έκπληξη θα αντιληφθεί πως το Μπρούτζινο Τσαγιερό που μόλις αγόρασε από μια αντικερί, είναι ικανό να τους λύσει κάθε ζήτημα. Κοινώς γεννά παράδες, κάθε φορά που οι κάτοχοι του, τραυματίζονται ή δέχονται επίθεση βίας, οποιασδήποτε μορφής! Το επιστημονικής φαντασίας αυτό σενάριο, κάνει πραγματικότητα η Ramaa Mosley, βασισμένη σε μια ολόδικη της ιδέα και το φιλμάκι της αναμένεται να κάνει την επίσημη πρώτη του, στο video on demand και στους αμερικάνικους κινηματογράφους, στις 28 Φεβρουαρίου και στις 5 Απριλίου αντίστοιχα.

Το δυνατότερο όνομα που παρελαύνει από τις εικόνες του Brass Teapot είναι η Juno Temple, του Killer Joe, του The Three Musketeers, του Magic Mike και φυσικά του The Dark Knight Rises, που εμφανίζεται ιδιαίτερα σέξι στα προωθητικά πλάνα, προκαλώντας την ερωτική διάθεση του έτερου ημίσεως Michael Angarano (Haywire). Μαζί τους και οι Alexis Bledel, Alia Shwocut, Matt Walsh και Lucy Walters.

Στις δικές μας αίθουσες? Όχι ιδιαίτερα πιθανό...