Movies Ltd

Οι καλύτεροι της CIA, δεν ξεκουράζονται ποτέ... Ε, θα ήταν και κάπως περίεργο αν η Summit δεν εκμεταλλευόταν την πιασάρικη ιδέα που είχε προ τριετίας, να ενώσει στην μεγάλη οθόνη όλους τους πιθανούς μεσήλικες σταρς, σε ένα εμφανώς αταίριαστο καστ, προκειμένου να υποδυθούν τους μυστικούς πράκτορες που, ναι μεν, έχουν συνταξιοδοτηθεί, αλλά που η υπηρεσία δεν κάνει δίχως εκείνους. Το πρώτο RED, κυριολεκτικά σάρωσε τα ταμεία, με συνέπεια το σίκουελ να μην προκαλεί την παραμικρή εντύπωση στους σινεφίλ που το τίμησαν. Όχι πως αλλάζουν και πολλά στην υπόθεση, αφού η ομάδα των παροπλισμένων κατασκόπων, πάλι με μια φράξια τρομοκρατών καλείται να τα βάλει στα εδάφη της Ευρώπης και ως συνήθως να βγει νικήτρια. Οι καινούργιοι Retired Extrenmely Dangerous πάντως αυτή την φορά έχουν στην καθοδήγηση ένα καινούργιο πρόσωπο, τον Dean Parisot, σκηνοθέτη του Fun With Dean And Jane και του Galaxy Quest, στην θέση του Robert Schwentke που είχε κάνει πολύ καλή δουλειά στο ορίτζιναλ, με τον εκρηκτικό τρόπο που παρουσίασε τους ηλικιωμένους wanabe Μποντς. Η δεύτερη εκδοχή που βασίστηκε στο ομώνυμο graphic novel, αναμένεται να κάνει την εμφάνιση της στους κινηματογράφους όλου του κόσμου, την δεύτερη ημέρα του Αυγούστου, ορίζοντας πιθανότατα ένα από τα πιο αποδοτικά καλοκαιρινά χιτς!

Άλλωστε οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές του πρώτου γύρου, επανέρχονται στους ίδιους ρόλους, κάτι που σημαίνει πως από την οθόνη του RED 2 παρελαύνουν οι Helen Mirren, Bruce Willis, John Malkovich και Maru Louise Parker, έχοντας ως προσθήκη τους, την πάντοτε σέξι και καυτή Catherine Zeta Jones, τον Κορεάτη αστέρα Byung Hun Lee αλλά και τον σερ Anthony Hopkins, που ακόμη και η μικρή του παρουσία ανεβάζει το επίπεδο της παραγωγής, αρκετά σκαλοπάτια παραπάνω.

Στις δικές μας αίθουσες? Τις πρώτες ημέρες του Φθινοπώρου του 2013.

Όταν όλη σου η ζωή είναι ένα ψέμα, ποιον μπορείς να εμπιστευτείς? Μια διαφορετικής άποψης, ανέκδοτη ιστορία που πηγάζει από το δράμα του Ολοκαυτώματος, αποτελεί την θεματική βάση της καινούργιας ταινίας της Αυστραλέζας σκηνοθέτιδας Cate Shortland. Η Lore αποτελεί συμπαραγωγή της κινηματογραφίας των Αντιπόδων, της Μεγάλης Βρετανίας και της Γερμανίας, με την τελευταία να ορίζει και την γλώσσα που χρησιμοποιούν οι χαρακτήρες του σεναρίου, μα την Ωκεάνια χώρα να πιστώνεται την Οσκαρική πρόταση στην κατηγορία των μη Αγγλόφωνων - δεν πήγε και πολύ μακριά στην κούρσα, εφόσον αποκλείστηκε νωρίς από τον διαγωνισμό. Η Λόρε είναι μια έφηβη, που αναγκάζεται να ταξιδέψει μαζί με τα τέσσερα αδέλφια της, διασχίζοντας πεζή οκτακόσια χιλιόμετρα της χώρας, από το Βερολίνο έως το Αμβούργο, προκειμένου να βρουν ασφάλεια σε συγγενικό τους σπίτι, εφόσον οι Ναζί γονείς τους έχουν συλληφθεί από τους συμμάχους. Σε αυτή την γεμάτη αγωνία και τρόμο διαδρομή, τα πέντε αδέλφια θα βρουν υποστήριξη από έναν Εβραίο, που μόλις έχει αποφυλακιστεί από το στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η ταινία αφού γνωστοποίησε την παρουσία της σε όλα τα φεστιβάλ της οικουμένης, συμπεριλαμβανομένου κι εκείνου της Θεσσαλονίκης, προβλήθηκε πρωτίστως στην Κεντρική Ευρώπη και αναμένεται να παρουσιαστεί και πέραν του Ατλαντικού στους πρώτους μήνες του χρόνου.

Το φιλμ που αποτελεί διασκευή της νουβέλας The Dark Room της Rachel Seiffert, έχει ήδη αναδείξει μια νέα και πρωτοεμφανιζόμενη ευρωπαία ενζενί, που ακούει στο όνομα Saskia Rosendhal η οποία υποδύεται και την ηρωίδα του τίτλου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Μαρτίου 2013

Get big, or get out... Το ανεξάρτητο αμερικάνικο στις καλύτερες τους στιγμές, σύμφωνα με όσα ανέφεραν όσοι παρακολούθησαν τις ειδικές προβολές της ταινίας At Any Price στα διεθνή φεστιβάλ των Καννών και του Τέλουράιντ όπου πρωτοπροβλήθηκε. Άλλωστε όταν το φιλμ φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του αγαπημένου σκηνοθέτη των indie σινεφιλ, Ramin Bahrani (Man Push Cart, Goodbye Solo) δύσκολα θα μπορούσε να έχει διαφορετική αντιμετώπιση από την κριτική. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την αυτοκρατορία που έχει κτίσει στις μεσοδυτικές πολιτείες ένας πάμπλουτος γαιοκτήμονας, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή ο αγαπημένος του γιος, θα συνεχίσει επάξια το χρυσοφόρο του έργο. Με την μοναδική διαφορά πως ο νεαρός Ντιν δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για την αγροτιά και εκφράζει την αποστροφή του στις τάσεις διαρκούς πλουτισμού του γονιού του, πιστεύοντας πως κάποια στιγμή θα πραγματοποιήσει το όνειρο του και θα γίνει πρωταθλητής αγώνων αυτοκινήτου. Καθώς τα μαντάτα για την οικογενειακή επιχείρηση πάρουν μια ιδιαίτερα αρνητική τροπή, η ενότητα της φαμίλιας θα δοκιμαστεί σε έντονο βαθμό. Η περιφερειακή SPC, αναμένεται να ρίξει στην αγορά των ΗΠΑ το Με Κάθε Κόστος, σε περιορισμένο κύκλωμα κινηματογράφων στις 26 Απριλίου, ευελπιστώντας πως βοηθούμενη από το εξαιρετικά ενδιαφέρον τρέιλερ, πως θα πετύχει το απόλυτο εμπορικό τζακ ποτ..

Εντύπωση πάντως δεν προκαλεί τόσο, η παρουσία στο έργο ενός γηρασμένου - και σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες επιλογές του παρηκμασμένου - σταρ όπως ο Dennis Quaid, αλλά του ζεν πρεμιέ Zac Efron, που ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να το ρίξει αποκλειστικά στα ανάλαφρα ρομάντζα, εντούτοις κάνει επιλογές (πιο πρόσφατα το The Paperboy) που δείχνουν πως δίνει ιδιαίτερη σημασία στην καλλιτεχνική αξία των επιλογών του. Μαζί τους συμπρωταγωνιστούν και οι Heather Graham και Glancy Brown. 

Στις δικές μας αίθουσες? Ελπίζω πως κάποιος θα αξιωθεί να το φέρει...

Κατατρεγμένος από το παρελθόν του. Κρυμμένος από το ν νόμο. Αυτή είναι η μόνη του διέξοδος. Έχοντας δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον γύρω από το όνομα του, χάρη στην περσινή του δημιουργία Take Shelter, ο σκηνοθέτης Jeff Nichols, επιστρέφει στην δράση με μια ακόμη δραματική ταινία, που κινείται σε παρόμοια, κοινωνικού προβληματισμού, μονοπάτια. Τίτλος του φιλμ Mud και στο επίκεντρο της βρίσκονται δύο πιτσιρικάδες, ο Έλις και ο Νέκμπον, που παίζοντας στα βαλτοτόπια του Μισισίπι, όπου διαμένουν, θα εντοπίσουν έναν άντρα, που προκειμένου να αποφύγει την δίωξη των αρχών, θα απομονωθεί σε ένα απόμερο νησάκι κοντά στις όχθες του ποταμού. Μέσα από τις ιστορίες που θα τους αφηγηθεί, τα δύο αγόρια θα πιστέψουν τις αγαθές του προθέσεις και θα τον βοηθήσουν να βρει την αγαπημένη του και να το σκάσει μαζί της, σε μέρη που δεν φτάνει το χέρι του νόμου. Το τρέιλερ της ανεξάρτητης παραγωγής, που μόλις έκανε την εμφάνιση του, είναι υπέροχα δομημένο, κτίζοντας μέσα σε ένα δίλεπτο την υφή θρίλερ, που λογικά η ίντριγκα οδηγείται. Συνοδευόμενο με τις καλύτερες των απόψεων από όσους το παρακολούθησαν στις Κάννες το 2012, το Mud θα κάνει την επίσημη εμφάνιση του στις αίθουσες, στις 26 του ερχόμενου Απρίλη, από την Roadside Attractions.

Η χρονιά δηλαδή για τον πρωταγωνιστή του έργου Matthew McConaughey, ανοίγει όπως ακριβώς έκλεισε η προηγούμενη, με έναν ρόλο που προβάλει το ταλέντο του, κάτι που με κόπο πέτυχε την περασμένη σεζόν, με τις εξαιρετικές του παρουσίες σε Killer Joe, The Paperboy και Magic Mike. Πέρα από τους δύο μπόμπιρες που τον συνοδεύουν, Tye Sheridan και Jacob Lofland, ο Τεξανός θα έχει την υποστήριξη του βετεράνου Sam Shepard αλλά και της Οσκαρούχας Reese Witherspoon.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2013...

του Kim Ki-duk. Με τους Lee Jung-jin, Jo Min-su, Kang Eun-jin, Woo Gi-hong

Αποκαθήλωση!

του zerVo (@moviesltd)

Το πρόσωπο που βγάζει προς τα έξω η Νότια Κορέα, είναι εκείνο της χώρας που βρίσκεται σε μια σταδιακή άνθηση, που η οικονομία της σταδιακά προοδεύει συνεπώς και το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της, που οι βιομηχανικοί της κολοσσοί έχουν θέσει τις σταθερές βάσεις για ένα ακόμη πιο ρόδινο και υγιές μέλλον. Καλώς ή κακώς πάντως, το κάτω κομμάτι της πολύπαθης ασιανής χερσονήσου, δεν διέπεται από την απομόνωση του πάνω (γεγονός που δεν αποκαλύπτει ούτε τα θετικά, ούτε τα αρνητικά δεδομένα που επικρατούν στην λαοκρατική πλευρά) με συνέπεια από τις διαδηλωτικές κραυγές πολιτών της, να γίνεται σαφές πως πίσω από τον λαμπερό και πολυτελή καθρέφτη, η κοινωνική πραγματικότητα είναι ζοφερή και γεμάτη έκδηλες αγωνίες.

Ένα τριαντάχρονο κάθαρμα, ένας στυγνός αλήτης που περιπλανιέται στα φτωχικά σοκάκια της Σεούλ, ζητώντας από φουκαριάρηδες μεροκαματιάρηδες να επιστρέψουν πολλαπλά τα χρήματα που τους δάνεισε ο ντόπιος τοκογλύφος, είναι ο Κανγκ Ντο. Και κάθε φορά που εκείνοι αδυνατούν να ξεπληρώσουν την οφειλή, παίρνει μπροστά η κυνικά σαδιστικής διαδικασία ακρωτηριασμού τους, από την μια ως τιμωρία και από την άλλη ως βίαιο μέσον απόσπασης των ασφαλίστρων, ως αποπληρωμή του δανείου.  Διαδικασία που επαναλαμβάνεται καθημερινά, με ακρίβεια ρολογιού, για τον άσπλαχνο νέο, μέχρι την στιγμή που μπροστά του θα εμφανιστεί μια άγνωστη του μεσήλικη γυναίκα, δηλώνοντας του πως είναι εκείνη που τον έφερε στον κόσμο και μέσα στην απόγνωση της, τον εγκατέλειψε στην τύχη του, τρεις δεκαετίες πριν.

Μονομιάς η αιματηρή μονοτονία του κτήνους θα σπάσει, καθώς θα ζοριστεί να πιστέψει αν εκείνη είναι η πραγματική του μητέρα, μα όταν εντέλει πειστεί για των λόγων της το αληθές, θα νιώσει το συναίσθημα της αγάπης να ανθίζει μέσα στην αγκαθένια ψυχή του, για το μοναδικό δικό του πρόσωπο, που έχει γνωρίσει ποτέ. Συνάμα όμως θα αντιληφθεί πως πλέον, όλοι όσοι έως τώρα έχει φερθεί βάναυσα, έχουν την δυνατότητα να εκδικηθούν, μόλις πληροφορηθούν πως υπάρχει πια ένα πρόσωπο για το οποίο τρέφει ενδιαφέρον. Είναι άραγε προτιμότερο το νοσηρό και μοναχικό χθες από το ελπιδοφόρο και συντροφικό σήμερα, για έναν άνθρωπο που μεγάλωσε δίχως το στοργικό χάδι και λογικά εξελίχθηκε σε βδελυρό απόβρασμα?

Η 18η δημιουργία του διεθνώς αναγνωρισμένου και πολυβραβευμένου Κορεάτη Kim Ki Duk, ακολουθεί πιστά την γνώριμη brutal αισθητική του σινεμά της απωανατολίτικης χώρας, που αναδεικνύει ένα ιδιαίτερα επιθετικό ύφος, σε τέτοιο βαθμό όσο καμία άλλη κινηματογραφία παγκοσμίως. Για τον υποψιασμένο θεατή που είναι πανέτοιμος να αντικρίσει εικόνες ανείπωτης ωμής βίας, με τους τόρνους να παίρνουν χέρια και τους κακομοίρηδες να σπρώχνονται από τις ταράτσες, η πιθανή παράκαμψη του αρχικού σοκ, θα οδηγήσει σε ένα επόμενο και ακόμη τρομακτικότερο, με τα πλάνα βιασμού της μάνας από το ίδιο της το παιδί. Στιγμές αλληγορίας από τον Duk, που καυτηριάζει με τον τρόπο αυτό τον κατακερματισμό των οικογενειακών ιδεωδών, προς τέρψη των ατομικών ματαιοδοξιών. Το δέντρο στο πρώτο πλάνο, όμως, δεν είναι ικανό να κρύψει το δάσος της μιζέριας που παλεύει να κρυφτεί πίσω του, καθώς η ρεαλιστικά κινούμενη κάμερα του Ασιάτη, φωτογραφίζει έναν παραδοσιακό κόσμο που χάνεται, προκειμένου στην θέση του να ανεγερθούν οι ουρανοξύστες της ευμάρειας και της τόνωσης του κεφαλαίου.

Για πες: Είναι από τους πρώτους μάστορες του ρεαλισμού ο Duk και αυτό διαφαίνεται και στην δική του, μοντέρνα εκδοχή της Pieta - Αποκαθήλωσης, όπως την σκέφτηκε πριν από πέντε αιώνες ο Μιχαήλ Άγγελος και την αποτύπωσε σε ένα από τα διασημότερα Αναγεννησιακά γλυπτά. Η βουτηγμένη στον πεσιμισμό και την απαισιοδοξία ιστορία του πάντως, παρότι πανίσχυρη στην αφετηρία της, μοιάζει να επαναλαμβάνεται πολλάκις στην τρίτη και θεωρητικά πιο δυνατή πράξη του δράματος, που θα οδηγήσει τα υποκείμενα - άρα και τον μικρόκοσμο τους και κατ επέκταση το ευρύτερο κοινωνικό τους γίγνεσθαι - είτε στην εξιλέωση, είτε στον ολοκληρωτικό αφανισμό.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Ιανουαρίου 2013 από την AMA Films

Σε μια κωμωδία που το θέμα της δανείζεται στοιχεία από την σύγχρονη διαδικτυακή εποχή, ενώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους οι Διόσκουροι Vince Vaughn και Owen Wilson, οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά από τους σπαρταριστούς Wedding Crashers. Στο The Internship, οι χαρισματικοί κωμικοί, υποδύονται δύο άρτι απολυμένους πωλητές, που δίχως να έχουν λύση στο επαγγελματικό τους αδιέξοδο, θα δεχτούν την πρόταση μιας hi tech εταιρίας, προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τις εμπειρίες που είχαν μια φορά κι έναν καιρό αποκτήσει, εργαζόμενοι ως προγραμματιστές. Με την μόνη διαφορά πως η τεχνολογία έκτοτε έχει εξελιχθεί ραγδαία και όλα όσα θυμούνται ανήκουν πλέον στην παλαιολιθική εποχή. Με τον Μίδα του είδους Shaun Levy στην σκηνοθεσία - οι επιτυχίες των Real Steel και Night At The Museum εγγυώνται τον τίτλο - και το ευρηματικό μάρκετινγκ της Fox να σιγοντάρει, αρχής γενομένης με το εξαιρετικής σύλληψης τίζερ πόστερ, με τις σαφείς αναφορές στην διασημότερη ιντερνετική μηχανή αναζήτησης, η σάρωση των box office θεωρείται ήδη δεδομένη, πιθανότατα και ο τίτλος της καλύτερης κομεντί του καλοκαιριού. Περιόδου δηλαδή που το The Internship αναμένεται να κάνει την θορυβώδη - σύμφωνα με τα μόνιμα κέφια των πρωταγωνιστών του - εμφάνιση τους στις αίθουσες, για την ακρίβεια στις 7 του ερχόμενου Ιούνη.

Μετά από τα δύο καταιγιστικά Taken και Taken 2, που κυριολεκτικά έσπασαν ταμεία, το εμβόλιμο τους Unknown, αλλά και το επερχόμενο Non-Stop, που ξετυλίγει την δράση του στα 40.000 πόδια, ο Liam Neeson θεωρείται πλέον, παρόλη την προχωρημένη ηλικία του,  ένας από τους ικανότερους action performer της εποχής μας. Λογικό είναι να δέχεται διαρκώς προτάσεις για να συμμετάσχει σε νέες φιλόδοξες εκρηκτικού ύφους παραγωγές και ακόμη λογικότερο να τις αποδέχεται, ειδικά αν ταιριάζουν τα χνώτα του και με τον σκηνοθέτη που έχει αναλάβει να τις φέρει εις πέρας. Όπως ακριβώς συνέβη στην περίπτωση του Run All Night, που στο τιμόνι του βρίσκεται ο Γάλλος Jaume Collet Serra, με τον οποίο ο Ιρλανδός κατά πάσα πιθανότητα και όπως επιθυμεί διακαώς η Warner, θα συνεργαστεί για τρίτη φορά τα τελευταία πέντε χρόνια. Καλώς εχόντων των πραγμάτων εδώ ο Neeson θα υποδυθεί έναν βετεράνο μαφιόζο, που μέσα σε μια νύχτα πρέπει να αντιμετωπίσει όλους τους μέχρι πρότινος στενούς του συνεργάτες σε μια θανάσιμη καταδίωξη σώμα με σώμα, προκειμένου να προστατέψει από τα νύχια τους τον μπλεγμένο στα δίχτυα της γιο του. Ακόμη κι αν φαίνεται πως η ιστορία του ορίτζιναλ Taken επαναλαμβάνεται, εντούτοις οι αμέτρητοι φανς του αιώνιου Σίντλερ αδημονούν για ακόμη μια περιπετειώδη του εμφάνιση.

Είκοσι χρόνια μετά την σπουδαία τους συνεργασία στον Carlito's Way και τριάντα κατόπιν του ανεπανάληπτου Scarface, ο κορυφαίος ερμηνευτής Al Pacino και ο ξεχωριστός δημιουργός Brian De Palma θα ενώσουν και πάλι τις δυνάμεις τους, σε μια βιογραφική ταινία που θα αφορά την ζωή του πλέον αμφιλεγόμενου προπονητή στην ιστορία του αμερικάνικου φουτμπόλ. Πρόκειται για την δραματική ταινία Happy Valley που θα παρουσιάσει την πορεία από την απόλυτη καταξίωση στον ολοκληρωτικό εξευτελισμό, του Τζο Πατέρνο, κόουτς επί δεκαετίες της ομάδας του πανεπιστημίου Πεν Στέιτ, ο οποίος το 2011 κατηγορήθηκε με ενδείξεις που αποδείχτηκαν βάσιμες, ως εκείνος που συγκάλυψε τις παιδοφιλικές ορέξεις ενός εκ των βοηθών του. Έχοντας τεθεί αυτομάτως σε διαθεσιμότητα και με τους θριάμβους που είχε καταγράψει στο παλμαρέ του να μην μπορούν να υπερκεράσουν το σκάνδαλο, ο Πατέρνο έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη και εγκατέλειψε τα εγκόσμια λίγους μήνες μετά, κτυπημένος από τον καρκίνο. Ο Dave McKenna σεναριογράφος του εξαιρετικού American History X, είναι εκείνος που ανέλαβε να μεταφέρει στην οθόνη το βιβλίο του Joe Posnanski, που είναι αφιερωμένο στον φημισμένο μάνατζερ, σχηματίζοντας έτσι ένα ικανότατο τρίο που αφήνει υποσχέσεις για κάτι ανάλογα σημαντικό του ένδοξου παρελθόντος. 

του Nicholas Jarecki. Με τους Richard Gere, Susan Sarandon, Tim Roth, Brit Marling, Laetitia Casta, Nate Parker

Όλα εδώ ΔΕΝ πληρώνονται!

του zerVo (@moviesltd)

Πρόσεξε πως μπορεί να σου αλλάξει ολόκληρη την ζωή ένα τυχαίο - άκρως τυχαίο - περιστατικό. Να είσαι στα σαράντα σου, ο πλέον ταλαντούχος και περιζήτητος μεγαλοεπενδυτής κι εκεί που οδηγάς στους δρόμους του Μπέβερλι Χιλς την καλογυαλισμένη σου κούρσα, να χαθείς και να αναγκαστείς να ζητήσεις την βοήθειας μιας περαστικής...ιερόδουλης, που είτε το πιστεύεις είτε όχι, με την απλότητα της θα μιλήσει στην ψυχή σου, θα την ερωτευτείς και θα περάσεις, μολονότι ο περίγυρος σου δεν το διανοείται, ζωή χαρισάμενη. Μπορεί όμως και να μην βγεις ποτέ εκτός πορείας στους λόφους του L.A. και η ρότα του βίου σου να ακολουθήσει την λογική πεπατημένη, να κάνεις έναν γάμο συμφέροντος, να φτιάξεις μια δήθεν ευτυχισμένη φαμίλια, να μετράς καθημερινά τα δισεκατομμύρια που θα σου αποδώσει ο κολοσσός που διευθύνεις, μα κάποια στιγμή εικοσικάτι χρόνια μετά από εκείνη την μοιραία λάθος / σωστή στροφή, η μοίρα να σου στήσει ένα σκληρό παιχνίδι. Βέβαια θα είσαι και άλλος άνθρωπος πλέον και όχι ο τότε ρομαντικός αισθηματίας και θα το παίξεις μέχρι τέλους. Με όλες τις αβάντες που σου παρέχει η πανίσχυρη θέση σου...

Φαινομενικά η καριέρα του εξηντάχρονου μεγιστάνα Ρόμπερτ Μίλερ, βρίσκεται στο απόγειο της, με την εταιρία που διοικεί να εμφανίζει τεράστια κέρδη κι εκείνον να χαίρει της άκρας εκτίμησης του επιχειρηματικού κόσμου, κοσμώντας με την άτεγκτη μορφή του τα εξώφυλλα του Forbes. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική, αφού χάρη σε μια λάθος επενδυτική κίνηση, η αυτοκρατορία που έχει κτίσει, αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα ρευστότητας, με την ενδεχόμενη συμφέρουσα πώληση της, να τίθεται εν αμφιβόλω κι εκείνον να βρίσκεται ένα βήμα πριν την φυλάκιση με την κατηγορία της απάτης. Κατάσταση που θα γίνει ακόμη πιο πνιγηρής, από την στιγμή που θα προκαλέσει ένα θανατηφόρο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, με θύμα την όμορφη Γαλλίδα ερωμένη του.

Υπό άλλες, κανονικές συνθήκες, βγαίνοντας από το φλεγόμενο όχημα, ο καθένας θα σήκωνε τα χέρια ψηλά και θα παραδινόταν στις Αρχές, προκειμένου να οδηγηθεί στην δικαιοσύνη με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο όταν λέγεσαι Ρόμπερτ Μίλερ και η πείρα σου μετά από δεκαετίες συνδιαλλαγών στο αδηφάγο πλην ιλουστρασιόν κουρμπέτι των κερδοφόρων funds, σου έχει μάθει να ελίσσεσαι σαν χέλι ανάμεσα στις αντιξοότητες. Όσο ακραία μορφή κι αν έχουν πάρει τώρα, που η καυτή ανάσα του Νόμου καραδοκεί για να σε κλείσει μια και καλή πίσω από τα κάγκελα.

Ο Ρόμπερτ Μίλερ μπορεί στο σενάριο του ταλαντούχου στην αφήγηση πρωτοεμφανιζόμενου Nicholas Jarecki, να είναι ένα φανταστικό πρόσωπο, αυτό εντούτοις δεν σημαίνει όμως πως μια τέτοια καρχαριώδης μορφή, που αυτεπάγγελτα τίθεται υπεράνω του νόμου, με το προνόμιο που του παρέχει η επιφάνεια και η ισχύς του, απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ένας χαρακτήρας αντιπαθής - σε βαθμό μισητού - σε κάθε του κίνηση, που δεν δίνει δεκάρα για τα συναισθήματα του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος, προδίδοντας το κατ εξακολούθηση, που χύνει κροκοδείλια δάκρυα στην θωριά του πόνου που προκάλεσε με την υπερφίαλη απροσεξία του, που απαιτεί από το φτωχό κοσμάκη, έναντι ψίχουλων να γίνει συνεργός του στο έγκλημα και που γνωρίζει πολύ καλά, πως όταν η μπόρα περάσει - που θα περάσει - εκείνος θα είναι ο μοναδικός στεγνός της υπόθεσης.

Παραβλέποντας τις λογικές και μελοδραματικές ευκολίες που χρησιμοποίησε ο (ιδιαίτερα νεαρός) σκηνοθέτης για να πετύχει την τελική του έξοδο, πρέπει να ομολογήσω πως την προσωπικότητα του στυγνού καθάρματος, που έχει πειστεί και ο ίδιος πως οι κινήσεις του έχουν ένα ηθικό υπόβαθρο, μα στην πραγματικότητα το μόνο που τον νοιάζει είναι το τομάρι και οι καταθέσεις του, την έκτισε με πολλή προσοχή. Σε αυτή του την απόπειρα ο Jarecki έχει την τύχη να συνεργάζεται με έναν από τους πλέον χαρισματικούς χολιγουντιανούς αστέρες, που ακόμη κι όταν η μπογιά του άρχισε να ξεβάφει, ουδέποτε το επίπεδο του έπεσε κάτω του αξιοπρεπούς. Ο Richard Gere, στα 63 του πια, αποδίδει έξοχα έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, φροντίζοντας να διατηρήσει με τις εκφράσεις του το σωστό παλάντζο του θέματος, που κινείται μεταξύ τους πολιτικοκοινωνικού θρίλερ και της αστυνομικής περιπέτειας. Εντέχνως οι περιφερειακοί χαρακτήρες - της συζύγου Sarandon, της κόρης Marling, ακόμη και της επιφανειακής ερωμένης Casta - δεν τονίζονται αναλόγως, για να αναδείξουν τον απεχθή δικό του.

Για πες: Που μέσα από την στιχομυθία με τον επίσης φιλοχρήματο αγοραστή - ακριβής επανάληψη με εκείνη του νταλαβεριού στο Pretty Woman - στο κλείσιμο του ντιλ, μου χάλασε ελαφρώς την θετική εικόνα που διατηρούσα από το 1990 για τον νεαρότερο τότε Μίλερ, που απλώς λεγόταν Έντουαρντ Λιούις. Ψεύτικος ήταν εντέλει ο τύπος, με γέλασε. Όλα όμως εδώ ΔΕΝ πληρώνονται...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Ιανουαρίου 2013 από την Audiovisual

του Costa Gavras. Με τους Gad Elmaleh, Gabriel Byrne, Liya Kebede, Céline Sallette, Jordana DePaula, Hippolyte Girardot, Natacha Régnier, Bernard Le Coq, Paul Barrett

Καπιταλίστας γεννιέσαι ή γίνεσαι?

του zerVo (@moviesltd)

Μεγάλωσε ο Γαβράς. Όχι με την έννοια πως εντός ολίγου διαβαίνει το κατώφλι των ογδόντα χρόνων ζωής (ζωή να' χει και εξήντα δημιουργικής καριέρας) αλλά με εκείνη της συλλογιστικής και της αντίστοιχης έκφρασης, αφού πλέον θυμίζει τον γερο-σοφό της ομήγυρης, που αντιμετωπίζει τα πάντα με σκωπτική διάθεση, χρησιμοποιώντας διαρκώς γνωμικά, παροιμίες και ανέκδοτα για να περάσει την βασισμένη στις αναμφίβολες εμπειρίες, άποψη του στους νεότερους. Δράση που ενέχει τον τεράστιο κίνδυνο να θεωρηθεί γραφικός από την άμαθη για το άφθαστο παρελθόν του μοντέρνα γενιά, που έχει συνηθίσει - και πολύ καλά κάνει - να δέχεται τα μηνύματα έτοιμα, σερβιρισμένα, προκειμένου να (αντι)δράσει αναλόγως ευθύβολα και χωρίς περιττές πολυλογίες. Εντάξει οι πιο παλιοί, που γνωρίζουν καλά πως η έννοια του πολιτικού σινεμά, θα ήταν πολύ διαφορετικότερη δίχως την παρουσία αυτού του μεγάλου Έλληνα, δεν δυσανασχετούν, παρά σέβονται το γεγονός πως κάποτε υπήρξε από τους πρώτους που σήκωσαν γαλανόλευκο μπαϊράκι αντίστασης, παγκοσμίως...

Προκειμένου να ξεπεράσει το ενδεχόμενο του κενού εξουσίας, που μπορεί να προκαλέσει η βαρύτατη ασθένεια του Προέδρου της, η τέταρτη πιο κερδοφόρα τράπεζα της Γαλλίας, Phinix Bank, θα προβεί στην αλλαγή του, επιλέγοντας το πουλέν της επιχείρησης Μαρκ Τουρνέιγ, για αντικαταστάτη - ανδρείκελο, μέχρι να βρεθεί ο διάδοχος που θα καλύψει τις απαιτήσεις όλων των μετόχων. Από την πρώτη στιγμή το διοικητικό συμβούλιο θα βρεθεί προ εκπλήξεως, αντιλαμβανόμενο πως ο καινούργιος CEO θα αποτινάξει τον μανδύα του αχυράνθρωπου, θα πάρει τα ηνία στα χέρια του με αποφασιστικότητα και πίστη πως θα τα διατηρήσει και δεν θα διστάσει να έρθει σε ρήξη με τα υψηλόβαθμα στελέχη, δίνοντας βάση στο ένστικτο του και ακολουθώντας πιστά του κανόνες του Κεφαλαίου.

Όπερ σημαίνει, κάτι σαν πόλεμος, εφόσον τον φιλόδοξο Μαρκ, για άλλο σκοπό τον έβαλαν οι ιθύνοντες στην καρέκλα του διοικητή και μια διαφορετική φιγούρα αντιμετωπίζουν. Ο νεαρός - αναλογικά για μια τέτοια υπεύθυνη θέση, μισθού που αγγίζει τα τρία εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, πλέον μπόνους - τραπεζίτης, θα αδιαφορήσει για τις προσταγές του στενού επαγγελματικού του περίγυρου, όχι όμως ακολουθώντας κανέναν δρόμο μη καπιταλιστικών ιδεωδών, το αντίθετο μάλιστα, αφού με τις αποφάσεις του θα προκαλέσει ορδές χιλιάδων ανέργων της μπάνκας, κάτι που αυτομάτως θα σημάνει και την εκτόξευση των κερδών της στον πίνακα του Χρηματιστηρίου. Γλυκαίνει κατ αυτόν τον τρόπο το χάπι των κοτζαμπάσηδων της επιχείρησης από την αντιδραστική του στάση στις απαιτητικές τους αποφάσεις?

Εκ πρώτης όψης ο Τουρνέιγ, που δηλώνει πανέτοιμος να αδράξει την μεγάλη ευκαιρία από τα μαλλιά, δείχνει ενοχλημένος από την πίεση των εργοδοτών του. Μέχρι που θα τον σκεφτείς και σαν έναν εναλλακτικό ριζοσπάστη που ανέλαβε έναν τέτοιο εργασιομανιακό θώκο, βλέποντας τις πιθανές του εκρήξεις (μέτρησα τρεις, τέσσερις) στις περιπτώσεις που οι ηλίθιοι κατά την γνώμη του συνεργάτες, παρατρεχάμενοι, ακόμη και συγγενείς, τον φτάνουν στα άκρα. Εκρήξεις, που κινηματογραφικά ξεπερνούν τα όρια της γλαφυρότητας και ίσως να μοιάζουν παράταιρες με το σοβαρό κοινωνικό-πολιτικό ύφος που θα έπρεπε να δείξει το φιλμ, που όμως πείθουν πως ο δημιουργός του Ζ και του Αγνοούμενου, δεν έχει πάρει διόλου στην πλάκα τις ίντριγκες και τα κτυπήματα κάτω από το τραπέζι που τις προκαλούν. Αντίθετα τονίζουν την σταδιακή κτηνοποίηση του κεντρικού υποκειμένου, που πλέον εξελίσσεται σε Βασιλιά του στείρου μικρόκοσμου του, αγνοώντας επιδεικτικά οτιδήποτε επιχειρεί με ηθικές και ανθρώπινες πράξεις να κερδίσει την καρδιά του. Η μετάβαση του όντος σε μηχανισμό κοπής χρημάτων ολοκληρώθηκε. Πάμε στον επόμενο...

Για πες: Ο νούμερο ένα Φραντσέζος κωμικός της εποχής μας, Gad Elmaleh, ουσιαστικά για πρώτη φορά στην καριέρα του επιχειρεί μια τέτοια ολοκληρωτική μεταστροφή στο πιο δραματικό στυλ ερμηνείας, ποτέ του όμως δεν λησμονεί να ψεκάσει την παρουσία του, με τις χιουμοριστικές εκφάνσεις που τον έκαναν διάσημο. Στην πραγματικότητα σηκώνει με άνεση στις πλάτες του ολάκερη την απαιτητική δολοπλοκία, δίχως να απουσιάζει από κανένα πλάνο της και χωρίς να παίρνει σημαντικές βοήθειες από το διεθνές καστ, που ορίζουν ο φλατ καουμπόης επενδυτής Gabriel Byrne και οι όμορφες Selinne Salette και Natacha Regnier ως οι πιο κοντινές του γυναικείες παρουσίες σε εργασία και σπίτι αντίστοιχα. Εκεί που θα έπρεπε ίσως να δοθεί λίγη παραπάνω προσοχή από τον μαέστρο, είναι στην υπο-ιστορία που ορίζει η παρουσία της εκθαμβωτικής Liya Kebede ως σαρκοφάγου τοπ μόντελ, η οποία από την μια εκτοξεύει, μεν, το επίπεδο της παραγωγής ταξιδεύοντας την κάμερα σε Μαΐάμι, Λονδίνο και Νέα Υόρκη, ανεβάζοντας συνάμα το τέμπο της δράσης, από την άλλη όμως μοιάζει κάπως αναληθής και τραβηγμένη ως μοχλός ανάδειξης της μεταστροφής του κεντρικού χαρακτήρα. Για τον οποίο ακόμη δεν έχω πειστεί αν έγινε σημαιοφόρος καπιταλίστας ή απλώς γεννήθηκε έτσι και όλες τους οι κινήσεις είναι προϊόν μιας καλά μελετημένης και επικερδούς ηθοποιίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Ιανουαρίου 2013 από την Odeon

του Quentin Tarantino. Με τους Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio, Kerry Washington, Samuel L. Jackson, Walton Goggins, Dennis Christopher, James Remar, Michael Parks, Don Johnson

Ξεθύμανε? Μπα...

του zerVo (@moviesltd)

Λες να ξεθύμανε επιτέλους ο Quentin? Πρωτίστως από τον διακαή του πόθο, σε κάποια στιγμή της αναμφίβολα πολύ σημαντικής του καριέρας και όπως είχε διαφανεί από τις πρώτες της κιόλας ημέρες, να προσφέρει στο πανί ένα γουέστερν, σπαγγέτι αισθητικής, αλλά και πειραγμένης λογικής όπως άλλωστε κάθετι που έχει παρουσιάσει μέχρι τα τώρα. Και ακολούθως να απελευθερωθεί από την μανία που τον καταδιώκει, να παρουσιάσει στο κοινό του - που τον λατρεύει, δεν υπάρχει άλλος δημιουργός σήμερα με φανατικότερους υποστηρικτές - όλες τις δυνατές περιπτώσεις της εξέγερσης, ανόρθωσης και τελικής επιστροφής προς τιμωρία των φταιχτών, όσων έχουν πέσει θύματα καταπάτησης της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας τους. Τριλογία (άτυπη) που ξεκίνησε με το μανιασμένο come back, μιας φουκαριάρας εκτελέστριας που δεν την άφησαν να χαρεί όσο θα ήθελε τους γάμους της, συνεχίστηκε με το ξέφρενο πάρτι της φράξιας των (Ιουδαίων) μαχητών της αντίστασης στον Μεγάλο Πόλεμο και που ολοκληρώνεται (?) σήμερα, με την υπόσχεση ενός ταλαιπωρημένου στην σκλαβιά, αλλά ελεύθερου πια περιπλανώμενου πιστολέρο, να γεμίσει με καυτό μολύβι τα χαμένα κορμιά που ευθύνονται για τον κατακερματισμό της προσωπικότητας του. Fin με τις εκδικητικότητες μαέστρο? Δεν το νομίζω...

Έχοντας μόλις απελευθερωθεί από τις βαριές αλυσίδες των δουλεμπόρων, που τον έσερναν από το ένα σκλαβοπάζαρο στο άλλο, ο χαρισματικός στην χρήση του Κολτ, έγχρωμος Τζάνγκο, θα δηλώσει αφοσίωση στον λυτρωτή του, Δόκτορα Σουλτζ, έναν Γερμανό πρώην οδοντίατρο και νυν κυνηγό κεφαλών, υποσχόμενος να τον συνοδεύσει στο ταξίδι περιπλάνησης του στα κακοτράχαλα και επικίνδυνα μονοπάτια του Φαρ Ουέστ. Μοναδικό αντάλλαγμα που θα ζητήσει για τις προσοδοφόρες του υπηρεσίες στην dead or alive σύλληψη των επικηρυγμένων, θα είναι να τον βοηθήσει να ανακαλύψει τα ίχνη της λατρεμένης του συζύγου, που το μοχθηρό και δίχως έλεος πρώην αφεντικό του, πούλησε σε έναν πάμπλουτο ραντσέρη, στην πρωτεύουσα των φυλετικών διακρίσεων, το νότιο Μισισίπι.

Το εμφανώς Αλλεμάνιας προέλευσης όνομα της, Μπρουμχίλντα Βον Σαφτ - Shaft, Yeah Damn Right! - είναι που θα κινήσει την περιέργεια στον συμπαθή, αλλά και εκκεντρικών μεθόδων headhunter, να πει το ναι στην πρόταση του καινούργιου του φίλου και δεξιού του χεριού πια, για να την αναζητήσουν. Μια μαύρη που μεγάλωσε ως υπηρέτρια σε μια φαμίλια Γερμανών και που μιλά απταίστως την γλώσσα του, αποτελεί από μόνο του έναν ικανό λόγο να δώσει στον Τζάνγκο την ευκαιρία να την συναντήσει και πάλι. Και γιατί όχι να  την αποσπάσει από τα χέρια του πλεονέκτη και φιλοχρήματου γαιοκτήμονα Κάλβιν Κάντι, ιδιοκτήτη της τέταρτης σε μέγεθος βαμβακοφυτείας στα νότια του Πέκος. Το μόνο που μένει είναι να κτιστεί ένα πιστευτό άλλοθι, που θα σιγοντάρει την παρουσία του ευγενικού όσο και αμείλικτου κεφαλοκυνηγού και του - θα έπρεπε να σπάζει πέτρες στα κάτεργα - Βαλέ του, στην παραδεισένια Κάντιλαντ, εκεί που οι λευκοί γεύονται τα προνόμια τους και οι μαύροι σκλάβοι αφήνονται να στις ορέξεις των λυσσασμένων σκυλιών, άπαξ και διεκδικήσουν την λευτεριά τους.

Ο τίτλος του φιλμ δεν αποτελεί απλώς μια τιμής ένεκεν αναφορά στο θρυλικό πιστολίδι του Corbucci από το 1966, αλλά ακολουθεί την απελευθερωτική και λυτρωτική του οδηγία, μιας και στην τότε περίπτωση ο πρωταγωνιστής Franco Nero - που εδώ δηλώνει το παρόν, σε μια από τις πιο επεξηγηματικές σεκάνς της ίντριγκας - είχε παίξει καταλυτικό ρόλο στο σπάσιμο των δεσμών της one and only αγαπημένης του. Η βασική διαφορά στους δύο χαρακτήρες αναφέρεται στο εντελώς διαφορετικό τους background, μιας και ο ορίτζιναλ είναι ένας δεδηλωμένος loner, που δεν γνωρίζει τι πάει να πει η λέξη αφεντικό, ενώ ο τύποις κοπιαριστός, έχει μεγαλώσει μαθαίνοντας να σκύβει το κεφάλι στις προσταγές του εκάστοτε boss του. Τόσο όμως οι κινήσεις τους, όσο το σενάριο εξελίσσεται, αλλά κυρίως οι συμπεριφορές τους, μοιάζουν να κινούνται ακριβώς πάνω στο ίδιο πατρόν, απεικονίζοντας την ίδια, δημοφιλή στους θιασώτες του genre φιγούρα: Λιγομίλητος, γυρτός και σκυθρωπός καβαλάρης, ταχύτατος στο να τραβά το περίστροφο, σκορπώντας με το μπαρούτι του μόνο δικαιοσύνη στο διάβα του.

Βεβαίως δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη η εναλλακτική προσέγγιση του Tarantino στον μύθο - όπως είχε προ-κάνει στο παρελθόν δηλαδή και ο καλός του φίλος και συνεργάτης Robert Rodriguez στον Desperado του - εφόσον κάθε πράξη επαναστατικής, κατά βάση, βίας, συνοδεύεται από εκείνο το κυνικό, υπερβολικό, προκλητικό, ενίοτε απεχθές, μα πάντοτε ευθύβολο χιούμορ του. Αστεία νοσηρά, της γνώριμης αισθητικής Μίστερ-Τ, που δεν αποσπούν ποτέ όμως την ματιά από τις κομικένιες αιματοχυσίες, ούτε φυσικά από τους συμβολισμούς που κρύβονται πίσω από την πηχτά κατακόκκινη ταπετσαρία τους. Οι εξεγερμένοι αδικημένοι είναι οι μόνοι που θα επιζήσουν και οι εκμεταλλευτές τους θα φαγωθούν από το αιώνιο σκότος. Οι χαμένοι στον πόλεμο ήρωες πάντα θα μνημονεύονται με τιμή, ενώ οι yes men δοσίλογοι - πρόσκαιροι παρτάκηδες θα θαφτούν με βδελυγμία δίπλα στα σιχαμερά αφεντικά τους. Λίγο ακόμα θα ιδούμε Τζάνγκο...

Ποτισμένο με ένα όπως πάντα μελετημένο σάουντρακ, που συνδυάζει ήχους βγαλμένους από τα γουέστερν των 70s και επιθετικά μοντέρνα ραπ, το εκδικητικό μανιφέστο του Τιμωρού, παίρνει το απόλυτο άριστα από κάθε έναν που συμμετέχει στο γεμάτο ιδιαιτερότητες ερμηνευτικό επιτελείο. Στην πιο άχαρη των θέσεων ο ίδιος ο Τζάνγκο, ο καταπληκτικός Jamie Foxx, που καλείται να φέρει εις πέρας το πιο ανισόρροπο των έργων, ξεκινώντας την ταινία ως ανύπαρκτος, ξυπόλητος κουρελής και ολοκληρώνοντας την ως τροπαιοφόρος. Η μαύρη εκδοχή του ήρωα, διαθέτει και την σκληράδα και την αποφασιστικότητα και την παρορμητικότητα που της πρέπει, αλλά και την ψαρωτική πόζα του πιστολά, για να μην ξεφεύγουμε από τις Leoneικές προσταγές. Μέχρι να πάρει μπροστά το μακελειό όμως, αναμφίβολα την παράσταση κλέβει ο Christoph Waltz, ηθοποιός που μέσα σε τρία - τέσσερα μόλις χρόνια που τον ξέρουμε, έχει εξελιχθεί στον πλέον περιζήτητο ρολίστα. Υποδυόμενος τον ιδεαλιστή τυχοδιώκτη, ουσιαστικά επαναλαμβάνει ακριβώς τον ίδιο σαδιστικό χαρακτήρα του Inglourious Basterds, ταινίας που εκτόξευσε την διεθνή φήμη του, ιδωμένη όμως μέσα από ένα θετικό φίλτρο, όσο ορθολογικό μπορεί να ακούγεται κάτι τέτοιο.

Παρέα τους φτάνουν το υποκριτικό επίπεδο στα ουράνια, ο Leo Di Caprio, ως ο φετιχιστής πλούσιος με το σαρδόνιο διπρόσωπο χαμόγελο, την απάνθρωπη σκεπτική για όσους έχει στην δούλεψη του, αλλά και την ελάχιστη εξυπνάδα για να διατηρήσει το πάνω χέρι, ο Sam Jackson, ως ο Μπάρμπα Μπεν - Γαρμπής, που για εβδομήντα χρόνια έχει μάθει να φιλά κατουρημένες ποδιές, προκειμένου να κερδίσει την εύνοια του ιδιοκτήτη του και η Kerry Washington, που απλώς ορίζει το θηλυκό κλωνάρι του στόρι / αρνητικό στοιχείο κάθε σπαγγέτι που σέβεται τον εαυτό του, προβάλλοντας την γυναίκα, μόνο ως κομμάτι του φόντου και ποτέ ως ισότιμο ηρωικά τμήμα της εξέλιξης.

Για πες: Δυνατά πλάνα για γερό στομάχι, σεκάνς εκρηκτικής βίας που δύσκολα θα ξεχαστούν και ακόμη πιο δύσκολα δεν θα (πολλάκις) επαναληφθούν, γλώσσα που τσακίζει πιότερο και από την πιο φονική καραμπίνα, είναι στοιχεία που πάντοτε χαρακτήριζαν το έργο του Tarantino. Εικοσιπέντε χρόνια στο κουρμπέτι, ο Quentin δεν θα άλλαζε τώρα ιδιοσυγκρασία και προοπτική, όταν μάλιστα κάνει πραγματικότητα ένα όνειρο ζωής. Ευτυχώς για μας δεν έχει ξεθυμάνει ακόμη. Κι ούτε προβλέπω σύντομα να του σώνεται το ανθρακικό...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Ιανουαρίου 2013 από την Feelgood