Movies Ltd

του Ben Affleck. Με τους Ben Affleck, Bryan Cranston, Alan Arkin, John Goodman, Tate Donovan, Clea DuVall, Christopher Denham, Scoot McNairy, Kerry Bishé, Rory Cochrane

Στο σανίδι της πολιτικής

του zerVo (@moviesltd)

Θέατρο είναι η πολιτική. Θέατρο και μάλιστα μεγαλειώδους καλλιτεχνικής σύλληψης και συνεπώς εμπορικής απήχησης. Που τα ευφυέστατα κείμενα των σεναρίων στα κατά τόπους σανίδια, κάτω από την μελετημένη προς αποφυγήν λαθών σκηνοθεσία των μυστικών υπηρεσιών, αποδίδουν με μοναδική υποκριτική ικανότητα, πρωταγωνιστές, που απλώς σε βάθος χρόνου εναλλάσσουν μουτσούνες, ώστε να μην γίνονται βαρετοί στα κοινά τους. Κοινά που ορίζουν από την μεριά τους τηλεκατευθυνόμενοι όχλοι, τοποθετημένοι σε απέραντα στασίδια για να παρακολουθούν από πρώτη θέση τα τεκταινόμενα στην πίστα, που συμμετέχουν στο θεατρικό παιχνίδι ενεργά όπως νομίζουν, χύνοντας αίμα στις πολεμικές - συνήθως - περιπέτειες που ανεβάζει ο θεατρώνης, βάφοντας πολλές φορές κατακόκκινη την πλατεία, πληρώνοντας με αυτό τον τρόπο το αντίτιμο του εισιτηρίου τους. Σημειωτέον είναι και το μόνο θέατρο που καμία Δευτέρα δεν αργεί...

1979. Η ένταση στις σχέσεις ανάμεσα στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, όπως προσφάτως την έχει ανακηρύξει ο Ιμάμης Χομεινί και στις Ηνωμένες Πολιτείες, βρίσκεται στο απόγειο της, από την στιγμή που η Carterική Ουάσιγκτον, περιθάλπει στην αγκάλη της τον επί δεκαετίες δυνάστη της Περσίας, Σάχη Παχλεβί. Με την Τεχεράνη να βράζει, ζητώντας το κεφάλι του Μονάρχη επί πίνακι και τους διπλωμάτες να αδυνατούν να δώσουν λύση στο φλέγον ζήτημα, οι βαριά οπλισμένοι διαδηλωτές, με την σύμφωνη κατευθυντήρια γνώμη του Θεού, θα καταλάβουν πανεύκολα την αμερικάνικη πρεσβεία στην Ιρανική πρωτεύουσα, θέτοντας σε καθεστώς ομηρείας τους 58 υπαλλήλους της. Έξι εξ αυτών, εκμεταλλευόμενοι τον αναβρασμό, θα αποδράσουν από το κτίριο και θα ζητήσουν φοβισμένοι, άτυπα, άσυλο στην οικία του Καναδού πρέσβη.

Δύο μήνες κατοπινά, με την διαμάχη να έχει κλιμακωθεί και με τον κίνδυνο ορατό να αποκαλυφθεί η ταυτότητα τους - αλλά και ο τόπος που κρύβονται - στους αντάρτες, οι πολιορκημένοι νιώθουν τον κλοιό γύρω τους ολοένα και να σφίγγει περισσότερο. Είναι η στιγμή που την κατάσταση θα κληθεί να πάρει στα χέρια της η CIA, προκειμένου να εκπονήσει σχέδιο σωτηρίας τους. Κάτω από το προκάλυμμα του (όχι εφάμιλλα εχθρικού στους στασιαστές) καναδέζικου διαβατηρίου, ο πράκτορας Τόνι Μέντεζ, θα οργανώσει μια τεράστια - όσο και παραμυθένια - κινηματογραφική υπερπαραγωγή επιστημονικής φαντασίας, με τον τίτλο Argo, που αναζητά τα φυσικά της σκηνικά στην πολύβουη Τεχεράνη των 4 εκατομμυρίων κατοίκων. Και μέσα από την διαδικασία του στησίματος του Pre-production, θα παλέψει ενάντια στις αντιξοότητες, προκειμένου να μεταφέρει πίσω στον τόπο τους, σώους και αβλαβείς τους συμπατριώτες του.

Αν δεν ήταν καταχωρημένη στα επίσημα έγγραφα του State Department, αυτή η πραγματικά απίθανη υπόθεση απελευθέρωσης ομήρων, δύσκολα θα μπορούσε να γίνει πιστευτή. Κατόπιν της δημοσιοποίησης των αρχείων, τριάντα χρόνια μετά την περίοδο που έλαβαν χώρα τα περιστατικά, πιθανόν και με ένα σπρώξιμο όπως εκτιμώ, από Λευκό Οίκο μεριά, τώρα που οι διμερείς σχέσεις αντιμετωπίζουν και πάλι σημαντικά ζόρια, η περίπτωση της φυγής των 6 από την κόλαση, αποτελούσε μιας πρώτης τάξης θεματική βάση, για ένα εκρηκτικό πολιτικό θρίλερ. Το ζήτημα είναι αν και κατά πόσο το σενάριο του ταλαντούχου Chris Terrio και η κατεύθυνση της κάμερας από τον ολοένα και πιο αποτελεσματικό Ben Affleck, θα ήταν ικανά να ισορροπήσουν στην τεντωμένη κλωστή της ουδέτερης αφήγησης, δίχως να βουτήξουν είτε στην πλευρά της προπαγάνδας των Γερακιών, είτε σε εκείνη της φαιδρής επιδεικτικής αναπαράστασης. Σύμφωνοι, σε κάποια σημεία του ριψοκίνδυνου ταξιδιού, φάνηκε πως το φιλμ θα γκρεμοτσακιστεί.

Κάτι η επιμονή στην απεικόνιση των Περσών ως αγρίων φονταμενταλιστών, που για χάρη του Κορανιού δεν υπολογίζουν την ανθρώπινη υπόσταση των εχθρών, κάτι οι σκηνές απόλυτου σοκ, με τους κρεμασμένους προδότες της επανάστασης στους δρόμους της Τεχεράνης, πιθανολογούν μια χειραγώγηση του θεατή υπέρ των δυτικών απόψεων. Όσο η ίντριγκα όμως πλησιάσει στο φινάλε της και στο παιχνίδι μπαίνουν οι άψυχοι υψηλόβαθμοι της κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και των συνεργαζόμενων Υπουργείων, καταλαβαίνεις πως ο πάλαι ποτέ σούπερ σταρ και αγαπημένο παιδί κάθε ακριβού μπλοκμπάστερ, που έχει εδώ και καιρό αποτινάξει από πάνω του αυτή την μαρκίζα, έχει στόχο να κάνει γνωστά και τα κακώς κείμενα της δικής του παράταξης.

Οκ, Spielberg δεν είναι, όπως κανείς άλλος δεν είναι άλλωστε, για να επιτύχει το απαύγασμα της ουδετερότητας και να καθηλώσει την πλατεία του, όπως το πέτυχε ο The Beard μέσα από τις εικόνες του Munich. Ο Affleck ακολουθώντας πιστά τους κανόνες της ρεαλιστικής κινηματογράφησης, με την πλούσια κόκκου κάμερα στο χέρι, τα μελετημένα ντεκόρ και κοστούμια εποχής και τα δραματικά ζουμ στα φοβισμένα πρόσωπα των ηρώων του, εκτοξεύει τα επίπεδα της έντασης και της αγωνίας, ακόμη κι αν η θετική απόληξη της ιστορίας που περιγράφει είναι γνωστή στους περισσότερους. Ίσως μάλιστα, αν το μίνι βαν με τους έξι φυγάδες, είχε διαφορετική τύχη, όπως φερειπείν εκείνο το άμοιρο ελικόπτερο με την ομάδα των Ισραηλινών αθλητών του Μονάχου, ο δημιουργός να διέθετε μεγαλύτερο - και τραγικότερο - πεδίο ανάπτυξης του προβληματισμού και της κεντρικής του ιδέας: Όλα θέατρο είναι...

Για πες: Ίσως θα έπρεπε μάλιστα να σκεφτεί μήπως και δώσει σε κάποιον άλλο τον κεντρικό ρόλο του στόρι, αντί να τον αναλάβει ο ίδιος, προκειμένου να αφοσιωθεί ακόμη περισσότερο στην μελέτη των προοπτικών του. Όχι πως δεν είναι πειστικός ο Ben, το αντίθετο θα έλεγα, μάλλον αν δεν είχε αυτή την διπλή ιδιότητα, όμως, θα διέθετε και τον χρόνο να επιδείξει λίγο παραπάνω ζήλο στην απόδοση των περιφερειακών του ρόλων (αναφέρομαι κατά βάση στην εν ομηρία εξάδα) που σε κάποια σημεία μοιάζουν ξεκομμένοι από το αληθινό στυλ της επιχείρησης. Κάτι που δεν ισχύει για το τόσο έμπειρο δίδυμο των Goodman και Arkin, που μέσα από κάποιες καυστικές κι ευθύβολες ατάκες που ξεστομίζουν οι θεμελιωμένοι χαρακτήρες τους, ορίζουν την αμφίδρομη σχέση του γενικού συμπεράσματος. Και το θέατρο (ή το σινεμά εν προκειμένω) πολιτική είναι!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Ιανουαρίου 2013 από την Village

του John Luessenhop. Με τους Alexandra Daddario, Scott Eastwood, Tania Raymonde, Trey Songz, Keram Malicki-Sánchez, Dan Yeager

Φέρτε το πριόνι...το ηλεκτρικό λέμε!

του zerVo (@moviesltd)

Ε, δεν νομίζω να υπάρχει και κανένας λογικός σινεφίλ, που να είχε την πίστη πως η μοναδική διαφορά ανάμεσα στην παρούσα εκδοχή του πριονοφόρου μανιακού και σε εκείνη την αλληγορική από το 1974 του Tobe Hooper, θα ήταν μονάχα μια λεξούλα στον τίτλο. Είτε αυτή η "σχιζοφρενής" στον εγχώριο, είτε η ακόμη πιο πιασάρικη "massacre" στον ξενόφερτο. Άλλωστε το σπλάτερ είδος έχει πάρει μια εντελώς διαφορετική ρότα τα τελευταία χρόνια σε αντιδιαστολή με ότι ίσχυε στον παλιό καλό καιρό, που και η έμπνευση ήταν μεγαλύτερη, μα και οι συμβολισμοί του σεναρίου - κανιβαλισμός, φτωχή περιφέρεια, νεκροζώντανοι - είχαν έναν εντελώς διαφορετικό λόγο ύπαρξης.

Προς μεγάλη της έκπληξη, η εικοσάχρονη Χέδερ, θα πληροφορηθεί πως όχι μόνο η οικογένεια που την μεγάλωσε δεν είναι η πραγματική της, αλλά και πως η μοναδική της συγγενής, η πάμπλουτη γιαγιά της, μόλις απεβίωσε αφήνοντας της ως κληρονομιά, μια πολυτελέστατη έπαυλη, στην επαρχία του Τέξας. Εκείνο που δεν γνωρίζει όμως η νεαρή γυναίκα, για το αναπάντεχο δώρο που μόλις αποδέχτηκε, είναι πως στα σκοτεινά του υπόγεια κρύβεται ένα θανάσιμο μυστικό.

Μια αιματοβαμμένη ιστορία που ξεκινά πολλές δεκαετίες πριν, όταν η φαμίλια των σφαγέων Σόγιερ, βρήκε φρικτό θάνατο από τους εκδικητές των θυμάτων της, σε μια πρωτοφανή πράξη αυτοδικίας. Στοιχείο που ενώνει το χθες με το σήμερα, η ίδια η Χέδερ, που είναι και η μοναδική επιζήσασα της πυρκαγιάς στο αγρόκτημα του Lone Star. Μοναδική? Όχι ακριβώς, εφόσον ο εξάδελφος της, ένας παρανοϊκός φονιάς που χειρίζεται επιδέξια το αλυσοπρίονο, προκειμένου να διαμελίσει τα ανυποψίαστα θύματα του, είναι ολοζώντανος και γεμάτος δίψα για φρέσκο αίμα.

Για να μην το πολυπλατιάζω, η τετράδα των ανέμελων φίλων, που στο δρόμο για το σπίτι του τρόμου, με την προσθήκη ενός hitchhiker θα γίνει πεντάδα, αποτελεί την γνώριμη βάση των πιτσιρικάδων, που εντός ολίγου, πρόκειται να χάσουν το...κεφάλι τους. Ο μύθος δηλαδή μετά από μια πεντάδα σίκουελ, πρίκουελ και σπιν οφς, συνεχίζεται από το σημείο που σταμάτησε τριάντα εννιά χρόνια πριν. Σύμφωνα με έναν πρόχειρο υπολογισμό, το λοιπόν, το ηρωιδάκι μας θα έπρεπε να είναι σήμερα μια ζουμερή σαραντάρα και όχι ένα ολόφρεσκο μπουμπούκι με στενούς γοφούς και υπερτονισμένα μεμέ. Ναι πως? Σε ένα ρεαλιστικό σύμπαν ίσως. Όχι όμως στον πλανήτη του ντεμέκ grindhouse...

Για πες: Γιατί από τέτοια θεματική ασυνέχεια και αφέλεια, το Texas Chainsaw βρίθει σε τέτοιο βαθμό, που υπό άλλες συνθήκες θα το αποκαλούσες μέχρι και καλτ. Ποτέ όμως δεν με έπεισε ο σκηνοθέτης κύριος Luessenhop για τις προθέσεις του να σεβαστεί το ορίτζιναλ και να μην το εξελίξει σε μια ακόμη μακάβρια εκδοχή του Saw και του Hostel. Ούτε οι εκμοντερνισμοί με τις λήψεις ακέφαλων πτωμάτων από κινητό τηλέφωνο και την αποστολή τους μέσω Skype, ούτε τα ανεκδοτικά, Scary Movie πλάνα στο Λούνα Παρκ σώζουν μια κατάσταση, που από το πρώτο ημίωρο της πλήρους νηνεμίας, φάνηκε πως δεν είναι αντάξια του θρυλικού ονόματος. Όσο για το 3D? Πλην μιας, δυο εξαιρέσεων, που το πριόνι σου γαργαλά την μύτη, τίποτα το αξιοπρόσεκτο. Γιατί αν το παρατήρησες καλά, αυτό το παραφουσκωμένο στήθος της Daddario, δεν είναι αποτέλεσμα των τρισδιάστατων γυαλιών, αλλά του μαγικού Ultra Bra!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Ιανουαρίου 2013 από την Odeon

Η ταινία Lincoln του Steven Spielberg με δέκα υποψηφιότητες είναι εκείνη που οδηγεί την κούρσα των Βραβείων της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, όπως αυτές δόθηκαν σήμερα στην δημοσιότητα, θέτοντας ως τέλος του συναγωνισμού την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου, όταν και θα ανακοινωθούν οι νικητές στην λαμπρή τελετή που θα λάβει χώρα στο Βασιλική Όπερα του Κόβεντ Γκάρντεν στο Λονδίνο. Η βιογραφικού χαρακτήρα δημιουργία γύρω από την δράση του 16ου Προέδρου των ΗΠΑ, κυριαρχεί στις σημαντικότερες των πεντάδων, έχοντας από κοντά με εννέα υποψηφιότητες την πολύχρωμη αλληγορία του Ang Lee, Life Of Pi και την μιούζικαλ μεταφορά του κλασσικού έργου του Ουγκό, Les Miserables, μολονότι ούτε ο Spielberg, ούτε ο Tom Hooper των Αθλίων, βρίσκονται μεταξύ των διεκδικητών για το βραβείο της καλύτερης σκηνοθεσίας. Μαζί με τις τρεις προαναφερόμενες ταινίες, στην πεντάδα του Best Film υπάρχουν ακόμη τα πολιτικά θρίλερ Argo και Zero Dark Thirty, οι σκηνοθέτες των οποίων, Ben Affleck και Kathryn Bigelow, παρέα με τους Quentin Tarantino και Michael Haneke, θα διεκδικήσουν τον τίτλο του καλύτερου σκηνοθέτη. Τον τίτλο της καλύτερης βρετανικής παραγωγής θα παλέψουν για να κερδίσουν η Anna Karanina, το The Best Exotic Marigold Hotel, οι Les Miserables, οι Seven Psychopaths και ο πιο πρόσφατος των Μποντ με το Skyfall, φιλμ το οποίο έχει τιμηθεί με οκτώ υποψηφιότητες για BAFTA. Σε ότι αφορά τους μη αγγλόφωνους τίτλους, επίσης δεν υπάρχουν εκπλήξεις με το Amour να δηλώνει και εδώ το παρόν ως μεγάλο φαβορί που καλείται να υποσκελίσει την κόντρα των Headhunters, The Hunt, The Intouchables και Rust And Bone.

Μία μόλις ημέρα πριν την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου, όπως προστάζει η παράδοση δόθηκαν στην δημοσιότητα και οι λίστες με τους διεκδικητές των τίτλων των χειρότερων της χρονιάς, δηλαδή εκείνων που θα παλέψουν για να αποκτήσουν το όχι και τόσο τιμητικό έπαθλο του Χρυσού Βατόμουρου. Στην 33η εκδοχή του θεσμού (πια) εξέχουσα θέση κατέχει ο επίλογος του Twilight Saga, Breaking Dawn Part 2, που βρίσκεται υποψήφιο σε δέκα κατηγορίες, πέρα δηλαδή από εκείνη της πιο κακής παραγωγής για το 2012, δηλώνει το παρόν σε κάθε επιμέρους πεντάδα. Αναμενόμενη και η παρουσία της τελευταίας ταινίας του Adam Sandler, That's My Boy, κωμικός ο οποίος έχει καταγράψει την δική του ιστορία στην πορεία των βραβείων, ενώ από κοντά βαδίζει και το A Thousand Words με τον Eddie Murphy, τον πάλαι ποτέ δημοφιλή πρωταγωνιστή, που δεν απουσιάζει από τις nods των Razzies τα τελευταία χρόνια. Μερικές ακόμη ηχηρές παρουσίες στις καταστάσεις των μετρίων, αποτελούν το πολύ κακό Battleship και βεβαίως η ποπ σταρ Rihanna που συμμετείχε με έναν μικρό ρόλο σε αυτό, φυσικά ο Nicolas Cage για την "ερμηνεία" του στον Ghost Rider 2 και ο David Hasselhof για το Piranha 3DD, που προβλέπω πως είναι ο τελικός θριαμβευτής ως supporting actor, θα παραβρεθεί στην απονομή και θα αποτελέσει το χάιλαιτ της, όχι και τόσο λαμπερής, βραδιάς...

Λίγες μόλις ημέρες πριν να την απολαύσουμε, παρέα με την καλή της φίλη και συνεργάτιδα Amy Poehler, ως το δυναμικό ντουέτο των παρουσιαστριών της 70ης απονομής των Χρυσών Σφαιρών, η χαρισματική κωμικός Tina Fey, δημοσιοποίησε τα άμεσα μελλοντικά της σχέδια. Σύμφωνα με αυτά λοιπόν, η ηθοποιός που αναδείχτηκε μέσα από το σόου του Saturday Night Live, θα κρατήσει τον female πρωταγωνιστικό ρόλο της συνέχειας των φιλόδοξων The Muppets, εκεί που θα συναντήσει τον επίσης εξαιρετικό με οτιδήποτε χιουμοριστικό έχει καταπιαστεί, Ricky Gervais. Εκτίμηση μου είναι, πως απλά και μόνο από την παρουσία ενός τέτοιου διδύμου, το πρώτο σίκουελ του σίριαλ με τις αστείες μαριονέτες του Jim Hanson, που σκηνοθετικά υπογράφει και πάλι ο James Bobin και εκτυλίσσεται θεματικά στην Ευρώπη, θα πρέπει να είναι ποιοτικότερο του (μέτριας αποδοχής) ορίτζιναλ. Τα γυρίσματα του πλάνου της Disney αναμένεται να εκκινήσουν στα τέλη της Άνοιξης, με πιο πιθανούς τόπους που θα στηθούν τα σετ, την Μόσχα, την Πράγα και το Παρίσι.

Ακόμη κι αν το όνομα του στην ολοκαίνουργια περιπέτεια δράσης του ικανότατου στο είδος Jaume Collet Serra, Non-Stop είναι Μπιλ Μαρκς, τα πάντα συνηγορούν πως ο επιτυχημένος με ότι καταπιαστεί Liam Neeson, συνεχίζει τον δρόμο που χάραξε ως Μπράιαν Μιλλς στο σίριαλ του Taken. Άλλωστε η επανένωση του με τον σκηνοθέτη του Unknown, ουσιαστικά τον τοποθετεί ως πρώην στέλεχος των ειδικών δυνάμεων (ξανά), με άριστες γνώσεις πολεμικών τεχνών (ξανά) και εμπειρία στο να αντιμετωπίζει σοβαρότατες καταστάσεις κρίσεως (ξανά) υπεύθυνο ασφαλείας πτήσεων. Και, ω της συγκυρίας, η πτήση Λονδίνο - Νέα Υόρκη στην οποία επεβαίνει, εντός ολίγου πρόκειται να γίνει στόχος τρομοκρατών, καθώς θα λάβει το τρομακτικό μήνυμα στο κινητό του τηλέφωνο, πως θα πρέπει να ενημερώσει την Κυβέρνηση πως αν δεν μεταβιβαστούν 150 εκατομμύρια δολάρια σε έναν μυστικό λογαριασμό, κάθε είκοσι λεπτά ένας επιβάτης θα πεθαίνει. Και πως να αντιδράσεις όταν βρίσκεσαι στα 40.000 πόδια, έχοντας να σώσεις περίπους 200 ψυχές.

Δεν τίθεται καν θέμα αν το Non-Stop θα προσελκύσει και πάλι το ενδιαφέρον των φανατικών οπαδών των πιο πρόσφατων υποκριτικών επιλογών του Ιρλανδού - που είναι υπερβολικά πολλοί - άλλωστε στην προσωπική του μάχη θα έχει άξιους συμπαραστάτες και τους Scoot McNairy, Nate Parker, Julianne Moore, Michelle Dockery και Corey Stoll. Πρεμιέρα προς το παρόν μια πρώτης επίσημης φωτογραφίας από το σετ, καθώς το τρέιλερ του φιλμ που αναμένεται αργά μέσα στο 2013, θα κάνει την εμφάνιση του μέσα στους επόμενους μήνες.

by gaRis

Every Oscar Race has a Silver Lining

> It is what it is. So funny I am rewriting this after I had that brilliant idea to merge my nearly -completed piece with a blank document. I may use this as a metaphor, denoting my current state of intellectual affairs. Baffled, high and dry after our OFCS placed the gravestone on The Master s oscar grave. No abundant critical love=no shot at the Oscars. It was Argo that snatched the accolade. Seems like the movie waiting in the wings ready to scavenge Lincoln and Silver Linings Playbook (yes, yes) oscar- party leftovers. Since Zero Dark Thirty and Django Unchained were gunned down for endorsing CIA torture techniques and black slavery bloodbath extravaganza respectively, Silver Linings Playbook constitutes a legitimate threat for stealthy frontrunner Lincoln which while it has never been the Titanic or Slumdog Millionaire type of oscar movie, has consistently exhibited adequate steam to gallop until the end of maybe one of the more unpredictable races in a long while. Also noteworthy is the Life of Pi appearance in almost every top 10 list.

> Expect The Master out of the Best Picture and Best Director race. Likewise for arguably the best male performance of the year by Joaquin Phoenix. He scared’ em away man. I could see him and P.S. Hoffman win easily if only P.T. Anderson would play along the game by the(ir) rules and focus his story on Lancaster Todd and The Cause. Hoffman lead, Phoenix Supporting, end of story. Now D.D. Lewis can officially rehearse his acceptance speech, there’s no denying that for nobody else could really be a threat, just happy to be there too. Moving forward, there are films that have greatly benefitted from a series of industry/critics’ accolades; Amour, Moonrise kingdom and Beasts of the southern Wild enjoyed a galore of recognition, joined lately by Skyfall which could be the first Bond movie in 50 years to knock on oscar heaven’s door in the big categories.

> This time I had my first real opportunity to observe major below the radar oscar activity which enforce the condescending theory that it’s all about not if you deserve it but only about how much they like you in Hollywood. Sally Field, Helen Miren, Naomi Watts, Maggie Smith, mucho mucho likey. Quvenzhane Wallis, you little adorable genius, I see you standing on the ledge of oscar glory, ready to go down in history as a major SHOULD win. The shaky and far from bulletproof Academy voting system took a major blow this year, in an effort to move to e-voting with hilarious results. The voting deadline extension by a single day sowed apparent signs of panic which might be construed as source of unpredictable membership choices in a hyper-abbreviated consideration period.

Just a few hours away from that awkward moment when new host Seth MacFarlane (Ted/Family Guy) will unseal the magic envelop accompanied by adorable ingénue Emma Stone, I am going out on a limb omitting any alternative picks from my noms predictions’ final lists. We are playing this game for little too long to select otherwise. There are no real surprises anymore after months of knit-picking and spotting every possible Oscar candidate in every single movie released throughout the year. Oscar pundit is the latest film trend – almost a genre, in times that media outlets are digging for controversy where the real burden is to give films that they’ll stand the test of time their real due. So, here we go again:

Μολονότι ο ρόλος εδώ και καιρό είχε ακουστεί πως θα καταλήξει στον αιώνιο baby face Johnny Depp, εντούτοις ένα άλλο αστέρι κατάφερε την τελευταία στιγμή και τον απέσπασε, συνεπώς θα είναι εκείνος ένα από τα μεγάλα ονόματα που συνθέτουν το καστ του δεύτερου μέρους του σινε-κόμικ Sin City, που φέρει τον υπότιτλο A Dame To Kill For. Ο Joseph Gordon Levitt, ότι πιο ταχύτατα ανερχόμενο έχει να επιδείξει αυτή την στιγμή το Χόλιγουντ, μετά την παρουσία του στον Dark Knight Rises και τον Looper θα πρωταγωνιστήσει και στην συνέχεια της κινηματογραφικής μεταφοράς της Graphic novel του Frank Miller, υποδυόμενος έναν καινούργιο χαρακτήρα στην ίντριγκα, τον Τζόνι, έναν ιδιότροπο χαρτοπαίκτη, που καλείται να εξολοθρεύσει τον πιο μισητό του εχθρό σε μια παρτίδα δίχως έλεος. Και το καινούργιο μέρος της Αμαρτωλής Πόλης θα σκηνοθετήσει ο χαρισματικός Robert Rodriguez, ενώ ήδη έχουν συμφωνήσει να επιστρέψουν στους ρόλους που κρατούσαν στο πρωτότυπο οι Mickey Rourke, Jessica Alba, Rosario Dawson, Bruce Willis, κάτι που αναμένεται να επιβεβαιώσει εντός ολίγου και ο Clive Owen. Όσο για τον ρόλο του εκλιπόντα Michael Clarke Duncan ήδη έχει οριστεί να τον ερμηνεύσει ο γνώριμος από το τηλεοπτικό 24, Dennis Haysbert.

Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Διαδικτύου ανακοίνωσε του νικητές των 16ων ετήσιων βραβείων της. Η ταινία του Ben Affleck, Argo, που περιγράφει την ψεύτικη δημιουργία επιστημονικής φαντασίας που χρησιμοποιήθηκε ως προκάλυμμα των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, στην απόπειρα απελευθέρωσης των ομήρων στην Τεχεράνη κατά την διάρκεια της Μεσανατολικής κρίσης, πήρε τον τίτλο της Καλύτερης της χρονιάς, από τον οργανισμό. Το σενάριο της, που επιμελήθηκε ο Chris Terrio, βασισμένο στο άρθρο του Joshua Bearman, πήρε επίσης του πιο καλά διασκευασμένου για το 2012.

Το φιλμ με τις περισσότερες υποψηφιότητες στις κατηγορίες των βραβείων της Ένωσης, το The Master, απέσπασε δύο βραβεία, εκείνο της καλύτερης σκηνοθεσίας που απονεμήθηκε στον Paul Thomas Anderson και εκείνο για την καλύτερη ανδρική υποστηρικτική ερμηνεία, που απέσπασε ο Philip Seymour Hoffman. Στις υπόλοιπες κατηγορίες ερμηνείας διακρίθηκαν ο Daniel Day Lewis, που κρίθηκε για τρίτη φορά ως ο καλύτερος άνδρας ηθοποιός από τα μέλη της OFCS, για την εμφάνιση του ως 16ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, στο Lincoln, το αντίστοιχο βραβείο στις γυναίκες απέσπασε η Jessica Chastain (Zero Dark Thirty) ενώ εκείνον της καλύτερης γυναικείας υποστηρικτικής ερμηνείας πήρε η Anne Hathaway για την παρουσία της στους Les Miserables.

Ο Wes Anderson και ο Roman Coppola μοιράστηκαν το βραβείο του καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για την δουλειά τους στην δημιουργία του πρώτου, Moonrise Kingdom, ενώ ο Roger Deakins τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης φωτογραφίας για το Skyfall και ο Alex Berner με τον αντίστοιχο του καλύτερου μοντάζ, για το επίτευγμα του στο Cloud Atlas.

Ως καλύτερη animation ταινία της χρονιάς ανακυρήχθηκε το ParaNorman, καθώς το Holy Motors κρίθηκε ως η ποιοτικότερη μη αγγλόφωνη παραγωγή. Το βραβείο του καλύτερου ντοκιμαντέρ πήγε στην ταινία This Is Not A Film, η οποία απέσπασε και το ετήσιο Ειδικό Βραβείο της Ενώσεως.

Ο Ιρανός σκηνοθέτης Jafar Panahi, καταγράφοντας στην κάμερα τις συνθήκες του κατ οίκον περιορισμού του, αλλά και την απαγόρευση από το καθεστώς της χώρας να ασχοληθεί με το σινεμά, απέσπασε μαζί με τον παραγωγό του Mojtaba Mirtahmasb, το ένα από τα τρία Special Awards, που η Online Film Critics Society απονέμει κάθε χρόνο στους πρωτοπόρους της Έβδομης Τέχνης. Το δεύτερο πήγε στον θρυλικό μουσικοσυνθέτη Ennio Morricone, προκειμένου να τιμηθεί η τεράστια καριέρα του στο σινεμά και το τρίτο στο πρόγραμμα For The Love Of Film, για την προσπάθεια του να βρεθούν οι πόροι προκειμένου να βρεθούν οι πόροι για την αποκατάσταση μιας από τις παλαιότερες δημιουργίες του Alfred Hitchcock, του The White Shadow.

Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Διαδικτύου ιδρύθηκε το 1997 και σκοπό της έχει να αναδείξει, αλλά και να βελτιώσει τα επίπεδα του κινηματογραφικού σχολιασμού στο Ίντερνετ. Η Ένωση αποτελείται από επαγγελματίες κριτικούς κινηματογράφου, δημοσιογράφους και συγγραφείς από όλο τον κόσμο, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ασία, την Λατινική Αμερική, ενώ αποτελεί ξεχωριστή τιμή για το www.moviesltd.gr που οι συντάκτες του, Τάκης - gaRis - Γκαρής και Γιώργος - zerVo - Ζερβόπουλος, με πολυετή εμπειρία στον χώρο, αποτελούν μέλη της.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Impossible	Odeon	1	46			29.401	45.624
2	The Hobbit	Village	4	78			27.181	393.586
3	Life Of Pi	Odeon	3	53			26.618	134.437
4	Anna Karenina	UIP	1	29			25.901	35.993
5	Αν...	Village	6	46			23.547	463.631
6	Upside Down	Village	1	27			15.663	26.352
7	Wreck-It Ralph	Feelgood	2	84			12.882	52.654
8	Hotel Transylvania	Feelgood	5	47			9.994	93.732
9	Gambit	Odeon	2	24			7.509	40.414
10	Sammy 2	Village	3	30			4.674	21.231

Directed by Kathryn Bigelow. With Jessica Chastain, Jason Clarke, Joel Edgerton, Mark Strong, Chris Pratt, Kyle Chandler, Taylor Kinney, Mark Duplass, Frank Grillo, Stephen Dillane, Edgar Ramirez, Harold Perrineau, Reda Kateb, Jennifer Ehle, James Gandolfini

The Marvel of A-political Film Journalism

by gaRis (@takisgaris)

In all honesty, I don’t consider myself an ardent Kathryn Bigelow fan. Nope, I didn’t quite fancy Point Break either. The next inevitable question involves my take on The Hurt Locker. Well, let me start this way: Who could have thought Bigelow had this testosterone-overpacked hyena of a militaristic film in her? Then again I check Mark Boal: Journalist turned screenwriter. Talking crisp, no BS, matter-of-fact-ish script. Gazing at this technical marvel of crypto-republican, reactionary a-political pathos, I rest assured that I’ve been watching the same Boal agenda unfolding again. The kind of torture – embracing, murder – ridden storytelling that is dexterously caressing the high-browed film critics’ prostates, posing as the ballsy, earth-shuttering, gut-wrenching anti-war film at best, or better, as an unconventional de-construction of the timeless war logic, where no one is innocent and the truth is elusive, demoralized by masculine politics of fear and oppression.

Hence, Zero Dark Thirty (means 30 min. after midnight, the exact time when public enemy no 1, Al Quada’s evil frontman Osama Bin Laden was gunned down by Navy Seals Team at his mansion in Abottabad, Pakistan) is a spoiler – free depiction of the reason(s) why and how Barrack Obama secured his second US Presidency term. It’s, by any comparison, Argo’s big daddy, in the sense that it’s arguably a much more realised funnelling of all things US foreign policy in its military-espionage essence. ZDT is humourless, elongated and obsessive over every painstaking detail, reminiscent of Fincher’s meticulous (but evenly boring) Zodiac. Maya’s character, a hardboiled mastermind that hunts down Laden for seven years is a steely, zealous nobody, with no friends and relatives. Jessica Chastain carries this vessel of a character in her tiny shoulders with bravery and hypertension, ready to implode any minute along the way until her final triumph which leaves her without any aim to accomplish. The exact same feeling we witness Jeremy Renner suffering from in The Hurt Locker, another high adrenaline junkie that feels dislocated as soon as he shies away from battlefield.

Zero Dark Thirty is a solemn, almost entertain-less take on American warfare, rather untimely though, describing an assassination taking place just in May 2011. Even the chilling opening sequence, mixing the desperate 9/11 victims’ phone calls provides for considerable unease, and someone stop me from uttering this but it was last January when everyone (including me) called Extremely loud and Incredibly Close eye-duct porn and now that Bigelow grabs our neck and force feeds with real tragedy from the kick start, you have the majority of film criticism raving about the most important cinematic event of the year. Well, if you asked me about that three years ago, I could swear it was Avatar, but, there you go, The Hurt Locker took that Goliath down. I don’t want to read like Brett Easton Ellis hacked my account at MoviesLtd but if Bigelow were a man I could instantly see the fascination around her recent work (meaning her collaboration with her now ex-lover Mark Boal) dissipate rapidly.

Having argued that and thus moving forward, in the most technical sense, Zero Dark Thirty is an absolute success, even so of the oscar-worthy kind. Hands down a perfectly edited piece of work (by William Goldenberg, M. Mann’s editor who also cut…Argo this year) and Dylan Tichenor (P.T. Anderson’s right hand who also cut Affleck’s The Town) are paired with fluid, grainy, numbing cinematography by Greig Fraser (Let me In, Snow White and the Huntsman). Alexandre Desplat scores another oriental piece after his superior work in Argo (also note his impressive portfolio in 2012 including Rise of The Guardians, Rust and Bone and Moonrise Kingdom, the latter being my favourite), all in all this is a dream crew that over-delivers Bigelow’s predictable procedural.

Conclusion: Zero Dark Thirty could be a movie which could signify a lot more, offering an explanation as to why this Al Qaeda terrorism thrived and how US world- policing foreign diplomacy failed to isolate its catastrophic course. Instead, Bigelow continues to play with the notion of war-addicted servicemen or (now) women who have grown a pair. It took her 157 minutes to get there, too long for a journey that no spectator is given enough reason to take, other than pure torture/murder voyeurism.

World Premiere: 4 January 2013

Είσαι για μια μονομαχία? Κι εκεί που διάφοροι παρασκηνιακοί τύποι στο Χόλιγουντ έκαναν λόγο για μια πιθανή συνέχεια του εξαιρετικού Drive - κάτι που πιστεύω ακράδαντα θα κατέστρεφε τον μύθο του πρωτότυπου - ο χαρισματικός και απίστευτα ταλαντούχος Nicolas Winding Refn, πολύ σωστά σκεπτόμενος αποφασίζει να διαγράψει μια τέτοια πιθανότητα, κρατώντας όμως το ίδιο ύφος, τον ίδιο πρωταγωνιστή και την ίδια φιλοσοφία, παίρνοντας το ρίσκο να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό. Ο τίτλος του φιλμ είναι Only God Forgives και τοποθετεί την υπόθεση του στην μακρινή Μπανγκόκ, την πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης, αλλά και του πάσης φύσεως στησίματος παράνομων αγώνων πάλης, εκεί όπου ο αποφασιστικός Τζούλιαν διατηρεί ένα κλαμπ διεξαγωγής ματς Τάι Μποξ, περισσότερο ως προκάλυμμα για τις παράνομες δραστηριότητες της φαμίλιας του. Καθώς ο αδερφός του θα πέσει νεκρός σε μια αιματηρή σύγκρουση του υποκόσμου, η μητέρα του θα καταφτάσει στην πόλη, ζητώντας εκδίκηση για τον χαμό του παιδιού της. Ένα παιχνίδι που ο έτοιμος για τα πάντα Τζούλιαν είναι πανέτοιμος να παίξει μέχρι τέλους. Πολύ μικρό το Γαλλικής προέλευσης τίζερ του φιλμ που αναμένεται να κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο φεστιβάλ των Καννών τον ερχόμενο Μάιο, διάρκειας μόλις είκοσι δευτερολέπτων, που όμως μέσα από τα κοφτά του πλάνα, καθιστά σαφές τι πρόκειται να παρακολουθήσει ο θεατής στο Μόνο ο Θεός Συγχωρεί...

Εκεί που τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο Ryan Gosling, σε μια καινούργια συνεργασία με τον Refn που αναμένεται να τον εκτοξεύσει ακόμη πιο ψηλά στα επίπεδα της δημοτικότητας, που ήδη βρίσκονται σε υπερθετικό επίπεδο. Την μητέρα που δίνει την διαταγή για το Οφθαλμόν αντί Οφθαλμού υποδύεται η αειθαλής Kristin Scott Thomas, ενώ στο πλάι τους συμμετέχουν ο Tom Burke, η Yayaying και ο ντόπιος αστέρας Sahajak Boonthanakit.

Στις δικές μας αίθουσες? Εκτίμηση κάπου στα μέσα του φθινοπώρου του 2013...