Movies Ltd

Μολονότι ο ρόλος εδώ και καιρό είχε ακουστεί πως θα καταλήξει στον αιώνιο baby face Johnny Depp, εντούτοις ένα άλλο αστέρι κατάφερε την τελευταία στιγμή και τον απέσπασε, συνεπώς θα είναι εκείνος ένα από τα μεγάλα ονόματα που συνθέτουν το καστ του δεύτερου μέρους του σινε-κόμικ Sin City, που φέρει τον υπότιτλο A Dame To Kill For. Ο Joseph Gordon Levitt, ότι πιο ταχύτατα ανερχόμενο έχει να επιδείξει αυτή την στιγμή το Χόλιγουντ, μετά την παρουσία του στον Dark Knight Rises και τον Looper θα πρωταγωνιστήσει και στην συνέχεια της κινηματογραφικής μεταφοράς της Graphic novel του Frank Miller, υποδυόμενος έναν καινούργιο χαρακτήρα στην ίντριγκα, τον Τζόνι, έναν ιδιότροπο χαρτοπαίκτη, που καλείται να εξολοθρεύσει τον πιο μισητό του εχθρό σε μια παρτίδα δίχως έλεος. Και το καινούργιο μέρος της Αμαρτωλής Πόλης θα σκηνοθετήσει ο χαρισματικός Robert Rodriguez, ενώ ήδη έχουν συμφωνήσει να επιστρέψουν στους ρόλους που κρατούσαν στο πρωτότυπο οι Mickey Rourke, Jessica Alba, Rosario Dawson, Bruce Willis, κάτι που αναμένεται να επιβεβαιώσει εντός ολίγου και ο Clive Owen. Όσο για τον ρόλο του εκλιπόντα Michael Clarke Duncan ήδη έχει οριστεί να τον ερμηνεύσει ο γνώριμος από το τηλεοπτικό 24, Dennis Haysbert.

Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Διαδικτύου ανακοίνωσε του νικητές των 16ων ετήσιων βραβείων της. Η ταινία του Ben Affleck, Argo, που περιγράφει την ψεύτικη δημιουργία επιστημονικής φαντασίας που χρησιμοποιήθηκε ως προκάλυμμα των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, στην απόπειρα απελευθέρωσης των ομήρων στην Τεχεράνη κατά την διάρκεια της Μεσανατολικής κρίσης, πήρε τον τίτλο της Καλύτερης της χρονιάς, από τον οργανισμό. Το σενάριο της, που επιμελήθηκε ο Chris Terrio, βασισμένο στο άρθρο του Joshua Bearman, πήρε επίσης του πιο καλά διασκευασμένου για το 2012.

Το φιλμ με τις περισσότερες υποψηφιότητες στις κατηγορίες των βραβείων της Ένωσης, το The Master, απέσπασε δύο βραβεία, εκείνο της καλύτερης σκηνοθεσίας που απονεμήθηκε στον Paul Thomas Anderson και εκείνο για την καλύτερη ανδρική υποστηρικτική ερμηνεία, που απέσπασε ο Philip Seymour Hoffman. Στις υπόλοιπες κατηγορίες ερμηνείας διακρίθηκαν ο Daniel Day Lewis, που κρίθηκε για τρίτη φορά ως ο καλύτερος άνδρας ηθοποιός από τα μέλη της OFCS, για την εμφάνιση του ως 16ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, στο Lincoln, το αντίστοιχο βραβείο στις γυναίκες απέσπασε η Jessica Chastain (Zero Dark Thirty) ενώ εκείνον της καλύτερης γυναικείας υποστηρικτικής ερμηνείας πήρε η Anne Hathaway για την παρουσία της στους Les Miserables.

Ο Wes Anderson και ο Roman Coppola μοιράστηκαν το βραβείο του καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για την δουλειά τους στην δημιουργία του πρώτου, Moonrise Kingdom, ενώ ο Roger Deakins τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης φωτογραφίας για το Skyfall και ο Alex Berner με τον αντίστοιχο του καλύτερου μοντάζ, για το επίτευγμα του στο Cloud Atlas.

Ως καλύτερη animation ταινία της χρονιάς ανακυρήχθηκε το ParaNorman, καθώς το Holy Motors κρίθηκε ως η ποιοτικότερη μη αγγλόφωνη παραγωγή. Το βραβείο του καλύτερου ντοκιμαντέρ πήγε στην ταινία This Is Not A Film, η οποία απέσπασε και το ετήσιο Ειδικό Βραβείο της Ενώσεως.

Ο Ιρανός σκηνοθέτης Jafar Panahi, καταγράφοντας στην κάμερα τις συνθήκες του κατ οίκον περιορισμού του, αλλά και την απαγόρευση από το καθεστώς της χώρας να ασχοληθεί με το σινεμά, απέσπασε μαζί με τον παραγωγό του Mojtaba Mirtahmasb, το ένα από τα τρία Special Awards, που η Online Film Critics Society απονέμει κάθε χρόνο στους πρωτοπόρους της Έβδομης Τέχνης. Το δεύτερο πήγε στον θρυλικό μουσικοσυνθέτη Ennio Morricone, προκειμένου να τιμηθεί η τεράστια καριέρα του στο σινεμά και το τρίτο στο πρόγραμμα For The Love Of Film, για την προσπάθεια του να βρεθούν οι πόροι προκειμένου να βρεθούν οι πόροι για την αποκατάσταση μιας από τις παλαιότερες δημιουργίες του Alfred Hitchcock, του The White Shadow.

Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Διαδικτύου ιδρύθηκε το 1997 και σκοπό της έχει να αναδείξει, αλλά και να βελτιώσει τα επίπεδα του κινηματογραφικού σχολιασμού στο Ίντερνετ. Η Ένωση αποτελείται από επαγγελματίες κριτικούς κινηματογράφου, δημοσιογράφους και συγγραφείς από όλο τον κόσμο, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ασία, την Λατινική Αμερική, ενώ αποτελεί ξεχωριστή τιμή για το www.moviesltd.gr που οι συντάκτες του, Τάκης - gaRis - Γκαρής και Γιώργος - zerVo - Ζερβόπουλος, με πολυετή εμπειρία στον χώρο, αποτελούν μέλη της.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Impossible	Odeon	1	46			29.401	45.624
2	The Hobbit	Village	4	78			27.181	393.586
3	Life Of Pi	Odeon	3	53			26.618	134.437
4	Anna Karenina	UIP	1	29			25.901	35.993
5	Αν...	Village	6	46			23.547	463.631
6	Upside Down	Village	1	27			15.663	26.352
7	Wreck-It Ralph	Feelgood	2	84			12.882	52.654
8	Hotel Transylvania	Feelgood	5	47			9.994	93.732
9	Gambit	Odeon	2	24			7.509	40.414
10	Sammy 2	Village	3	30			4.674	21.231

Directed by Kathryn Bigelow. With Jessica Chastain, Jason Clarke, Joel Edgerton, Mark Strong, Chris Pratt, Kyle Chandler, Taylor Kinney, Mark Duplass, Frank Grillo, Stephen Dillane, Edgar Ramirez, Harold Perrineau, Reda Kateb, Jennifer Ehle, James Gandolfini

The Marvel of A-political Film Journalism

by gaRis (@takisgaris)

In all honesty, I don’t consider myself an ardent Kathryn Bigelow fan. Nope, I didn’t quite fancy Point Break either. The next inevitable question involves my take on The Hurt Locker. Well, let me start this way: Who could have thought Bigelow had this testosterone-overpacked hyena of a militaristic film in her? Then again I check Mark Boal: Journalist turned screenwriter. Talking crisp, no BS, matter-of-fact-ish script. Gazing at this technical marvel of crypto-republican, reactionary a-political pathos, I rest assured that I’ve been watching the same Boal agenda unfolding again. The kind of torture – embracing, murder – ridden storytelling that is dexterously caressing the high-browed film critics’ prostates, posing as the ballsy, earth-shuttering, gut-wrenching anti-war film at best, or better, as an unconventional de-construction of the timeless war logic, where no one is innocent and the truth is elusive, demoralized by masculine politics of fear and oppression.

Hence, Zero Dark Thirty (means 30 min. after midnight, the exact time when public enemy no 1, Al Quada’s evil frontman Osama Bin Laden was gunned down by Navy Seals Team at his mansion in Abottabad, Pakistan) is a spoiler – free depiction of the reason(s) why and how Barrack Obama secured his second US Presidency term. It’s, by any comparison, Argo’s big daddy, in the sense that it’s arguably a much more realised funnelling of all things US foreign policy in its military-espionage essence. ZDT is humourless, elongated and obsessive over every painstaking detail, reminiscent of Fincher’s meticulous (but evenly boring) Zodiac. Maya’s character, a hardboiled mastermind that hunts down Laden for seven years is a steely, zealous nobody, with no friends and relatives. Jessica Chastain carries this vessel of a character in her tiny shoulders with bravery and hypertension, ready to implode any minute along the way until her final triumph which leaves her without any aim to accomplish. The exact same feeling we witness Jeremy Renner suffering from in The Hurt Locker, another high adrenaline junkie that feels dislocated as soon as he shies away from battlefield.

Zero Dark Thirty is a solemn, almost entertain-less take on American warfare, rather untimely though, describing an assassination taking place just in May 2011. Even the chilling opening sequence, mixing the desperate 9/11 victims’ phone calls provides for considerable unease, and someone stop me from uttering this but it was last January when everyone (including me) called Extremely loud and Incredibly Close eye-duct porn and now that Bigelow grabs our neck and force feeds with real tragedy from the kick start, you have the majority of film criticism raving about the most important cinematic event of the year. Well, if you asked me about that three years ago, I could swear it was Avatar, but, there you go, The Hurt Locker took that Goliath down. I don’t want to read like Brett Easton Ellis hacked my account at MoviesLtd but if Bigelow were a man I could instantly see the fascination around her recent work (meaning her collaboration with her now ex-lover Mark Boal) dissipate rapidly.

Having argued that and thus moving forward, in the most technical sense, Zero Dark Thirty is an absolute success, even so of the oscar-worthy kind. Hands down a perfectly edited piece of work (by William Goldenberg, M. Mann’s editor who also cut…Argo this year) and Dylan Tichenor (P.T. Anderson’s right hand who also cut Affleck’s The Town) are paired with fluid, grainy, numbing cinematography by Greig Fraser (Let me In, Snow White and the Huntsman). Alexandre Desplat scores another oriental piece after his superior work in Argo (also note his impressive portfolio in 2012 including Rise of The Guardians, Rust and Bone and Moonrise Kingdom, the latter being my favourite), all in all this is a dream crew that over-delivers Bigelow’s predictable procedural.

Conclusion: Zero Dark Thirty could be a movie which could signify a lot more, offering an explanation as to why this Al Qaeda terrorism thrived and how US world- policing foreign diplomacy failed to isolate its catastrophic course. Instead, Bigelow continues to play with the notion of war-addicted servicemen or (now) women who have grown a pair. It took her 157 minutes to get there, too long for a journey that no spectator is given enough reason to take, other than pure torture/murder voyeurism.

World Premiere: 4 January 2013

Είσαι για μια μονομαχία? Κι εκεί που διάφοροι παρασκηνιακοί τύποι στο Χόλιγουντ έκαναν λόγο για μια πιθανή συνέχεια του εξαιρετικού Drive - κάτι που πιστεύω ακράδαντα θα κατέστρεφε τον μύθο του πρωτότυπου - ο χαρισματικός και απίστευτα ταλαντούχος Nicolas Winding Refn, πολύ σωστά σκεπτόμενος αποφασίζει να διαγράψει μια τέτοια πιθανότητα, κρατώντας όμως το ίδιο ύφος, τον ίδιο πρωταγωνιστή και την ίδια φιλοσοφία, παίρνοντας το ρίσκο να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό. Ο τίτλος του φιλμ είναι Only God Forgives και τοποθετεί την υπόθεση του στην μακρινή Μπανγκόκ, την πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης, αλλά και του πάσης φύσεως στησίματος παράνομων αγώνων πάλης, εκεί όπου ο αποφασιστικός Τζούλιαν διατηρεί ένα κλαμπ διεξαγωγής ματς Τάι Μποξ, περισσότερο ως προκάλυμμα για τις παράνομες δραστηριότητες της φαμίλιας του. Καθώς ο αδερφός του θα πέσει νεκρός σε μια αιματηρή σύγκρουση του υποκόσμου, η μητέρα του θα καταφτάσει στην πόλη, ζητώντας εκδίκηση για τον χαμό του παιδιού της. Ένα παιχνίδι που ο έτοιμος για τα πάντα Τζούλιαν είναι πανέτοιμος να παίξει μέχρι τέλους. Πολύ μικρό το Γαλλικής προέλευσης τίζερ του φιλμ που αναμένεται να κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο φεστιβάλ των Καννών τον ερχόμενο Μάιο, διάρκειας μόλις είκοσι δευτερολέπτων, που όμως μέσα από τα κοφτά του πλάνα, καθιστά σαφές τι πρόκειται να παρακολουθήσει ο θεατής στο Μόνο ο Θεός Συγχωρεί...

Εκεί που τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο Ryan Gosling, σε μια καινούργια συνεργασία με τον Refn που αναμένεται να τον εκτοξεύσει ακόμη πιο ψηλά στα επίπεδα της δημοτικότητας, που ήδη βρίσκονται σε υπερθετικό επίπεδο. Την μητέρα που δίνει την διαταγή για το Οφθαλμόν αντί Οφθαλμού υποδύεται η αειθαλής Kristin Scott Thomas, ενώ στο πλάι τους συμμετέχουν ο Tom Burke, η Yayaying και ο ντόπιος αστέρας Sahajak Boonthanakit.

Στις δικές μας αίθουσες? Εκτίμηση κάπου στα μέσα του φθινοπώρου του 2013...

I Only Have Eyes For You... Ακόμη κι αν δεν έχουν την πιο ευρύτερη των αποδοχών, πάντοτε οι ταινίες που βασίζονται στις αυτοβιογραφικές αναμνήσεις του σπουδαίου αμερικάνου συγγραφέα Τζακ Κέρουακ, διαθέτουν μια ιδιαίτερη αισθητική, που κεντρίζει το ενδιαφέρον μερίδας του κοινού. Ένα χρόνο μετά την - όχι ιδιαίτερα δημοφιλή - απόπειρα του αγαπημένου Walter Salles να αποδώσει στην μεγάλη οθόνη το περιβόητο On The Road, έρχεται μια τύποις συνέχεια του, που περιγράφει το πως ο διανοούμενος, βουτηγμένος στον αλκοολισμό, επιχειρεί να ελέγξει την τεράστια επιτυχία του, αποφασίζοντας να περάσει ένα διάστημα ξεκούρασης και ξενοιασιάς στο εξοχικό του εκδότη του Λόρενς Φερλινγκέτι, στο παραθαλάσσιο θέρετρο της Καλιφόρνια, Μπιγκ Σουρ.

Τόπος που αποτέλεσε και την έμπνευση για να συγγράψει ο Κέρουακ την επόμενη νουβέλα του - που φυσικά φέρει τον τίτλο Big Sur - μια από τις λιγότερο γνωστές στιγμές της καριέρας του, που εδώ διασκευάζεται για το σινεμά από τον ταλαντούχο ανεξάρτητο σκηνοθέτη Michael Polish (Twin Falls Idaho). Στον κεντρικό ρόλο ο Jean Marc Barr (ο Ζακ Μαγιόλ δηλαδή του Απέραντου Γαλάζιου) ερμηνεύει τον λογοτέχνη, περίπου 15 χρόνια μεγαλύτερο σε ηλικία, από εκείνον που απέδωσε ο Sam Riley πριν από λίγους μήνες, έχοντας μαζί του ένα εξαιρετικό υποστηρικτικό δίδυμο, που συνθέτουν ο Josh Lucas και η Kate Bosworth. Το τρέιλερ υπό τους μελωδικούς ήχους του αθάνατου τραγουδιού των The Flamingos, αποδίδει στα κοντά τρία λεπτά διάρκειας του, όλη την ατμόσφαιρα της εποχής.


Το Big Sur θα κάνει την επίσημη πρώτη του στα πλαίσια του Φεστιβάλ Sundance 2013, που ξεκινά στις 17 Ιανουαρίου, στο πιο δημοφιλές τμήμα, στις Πρεμιέρες.

Η εκδίκηση είναι πιο γλυκιά κι από...γλύκισμα. Αδελφάκια που δεν πέρασαν και τα καλύτερα παιδικά χρόνια, όντας αιχμάλωτα στα χέρια παρανοϊκή μάγισσας, βάζουν μοναδικό σκοπό της ζωής τους να πάρουν το αίμα τους πίσω για όσα δεινά τους προκάλεσε το είδος και δηλώνουν ορκισμένοι κυνηγοί - συνεπώς κι εξολοθρευτές - μαγισσών. Το περίφημο παραμύθι Hansel And Gretel, εδώ παρέα με τον υπότιτλο Witch Hunters παίρνει την μορφή κινηματογραφικού video game, κάπως πανομοιότυπου θεματικά αλλά και απεικονιστικά με το περσινό αντίστοιχο με τον Abraham Lincoln, το οποίο να θυμίσω πως παρότι πήγε συμπαθητικά στα ξένα box office, στα δικά μας, πιο εκλεκτικά μέρη, ούτε που ακούμπησε. Η φιλόδοξη πάντως εφετζίδικη παραγωγή της Paramount, που φέρει την υπογραφή του Νορβηγού Tommi Wirkola, σκηνοθέτη του καλτ Dead Snow, αναμένεται να παίξει εντυπωσιακά στα 3D μούλτιπλεξ, από τις 25 του Γενάρη, όταν και θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του. Το τελευταίο στην σειρά των τρέιλερς από την διανομή πάντως, που φέρει και την προειδοποιητική για το πολύ νεαρό κοινό κόκκινη λωρίδα, είναι αντιπροσωπευτικό του αιματηρού στιλ που ακολουθεί η συλλογιστική του συγκεκριμένου adventure.

Το οποίο διαθέτει κι ένα συμπαθέστατο δίδυμο στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, με τον Jeremy Renner, που εκτοξεύτηκε με τον Hurt Locker αλλά δεν πέτυχε ως Bourne Legacy να υποδύεται τον Χάνσελ και την Βρετανίδα καλλονή Gemma Arterton, που παρέμεινε στις δόξες του Prince Of Persia, να κρατά τον ρόλο της αδελφούλας του Γκρέτελ. Μαζί τους συνυπάρχουν στο καστ και οι Dante Harper, Famke Janssen, Peter Stromare και Zoe Bell. 

Στις δικές μας αίθουσες? Αμφίβολο...

του Cristian Mungiu. Με τους Cosmina Stratan, Cristina Flutur, Valeriu Andriuta

Αλλά ρύσαι ημάς από του Πονηρού...

του zerVo (@moviesltd)

Αν μη τι άλλο πρέπει να παραδεχτούμε πως οι παραγειτόνοι μας το διαθέτουν αυτό το χάρισμα να εντοπίζουν το Πονηρό και να το διώχνουν από πάνω τους μονομιάς. Άλλωστε πρέπει να ήταν οι πρώτοι που έσυραν τον χορό της αποτίναξης του γενικότερου Κακού, όταν το ανακάλυψαν στο πρόσωπο του επί δεκαετίες δυνάστη τους, δημοσιοποιώντας μάλιστα τον εξορκισμό του, κρεμώντας του στον λαιμό την ταμπέλα Σατανάς και φυτεύοντας του σε live coverage, μια σφαίρα στον κρόταφο. Κατόπιν της φυγής του Βελζεβούλη, η Ρουμανία ως γνωστόν είναι ένα εντελώς διαφορετικό κράτος, παντοδύναμο οικονομικά και πανίσχυρο στην διεθνή σκακιέρα... Και μην ακούτε που πριν, τα μισά Βαλκάνια έστελναν τα παιδιά τους εκεί να σπουδάσουν ή που το σύστημα υγείας τους θεωρείτο το κορυφαίο της Ευρώπης. Τώρα είναι όλα ρόδινα και ανθηρά, μιας και ο Δράκουλας τα κακάρωσε. Αχ Θεέ μου, έχει μοναδική αξία το να κτίζεις ελπίδες προσμένοντας το θαύμα. Μα όταν εκείνο σιμώσει και αποδειχτεί φρούδο τι γίνεται μου λες..?

Μεγαλωμένες μαζί στο δημόσιο ορφανοτροφείο και στα εφηβικά τους χρόνια ερωμένες, η Αλίνα και η Βοιτσίτα, πήραν δρόμους χωριστούς, με την πρώτη να μεταναστεύει στην Γερμανία προκειμένου να βρει δουλειά και την δεύτερη να εντοπίζει την λύτρωση στην Πίστη, φορώντας το ράσο της καλόγριας, σε ένα περιφερειακό μικρό μοναστήρι. Επιστρέφοντας από την ξενιτιά η Αλίνα θα αναζητήσει τα ίχνη της αγαπημένης της φίλης, ώστε να την πάρει να ζήσουν παρέα το δυτικό όνειρο, σύντομα θα αντιληφθεί όμως πως εκείνη έχει φορέσει τέτοιες θρησκευτικές παρωπίδες, ώστε να μην δείχνει διατεθειμένη να την ακολουθήσει. Η τεράστια απογοήτευση θα γεννήσει νευρικό κλονισμό και κρίσεις υστερίας στην νεαρή γυναίκα, σε τέτοιο βαθμό που οι μοναχές, η ηγουμένη και ο Άγιος Πατέρας θα πιστέψουν πως είναι δαιμονισμένη...

Συνεπώς η παρουσία στον τόπο λατρείας του Θεού, μιας άπιστης που την έχουν κυριεύσει τα κοινά διαόλια - γνωμάτευση που προέκυψε μετά από κουβέντα του φύση και θέση ηγέτη του κοινόβιου με τον ίδιο τον Ύψιστο, κατόπιν της αποτυχίας των γιατρών να την γιάνουν - θα προκαλέσει έντονη αναταραχή στις τάξεις των ευκολόπιστων μαυροντυμένων ταμένων, που θα κάνουν ότι περνά από το μυαλό τους για να θεραπεύσουν την άτυχη κοπέλα. Που δεν πάσχει από τίποτα παραπάνω από την απώλεια του μοναδικού έρωτα της ζωής της, μιας αγνής αγάπης - όαση στα τόσα δεινά που έχει υποστεί στα είκοσι χρόνια του τραγικού της βίου. Σε μια ενδεχόμενη περίπτωση που οι εμπειρίες του άμοιρου κοριτσιού δεν ήταν τόσο ακραία ανατριχιαστικές, αλλά και αν το φινάλε του γνώριμου στόρι που συγκλόνισε την κοινή γνώμη της χώρας δεν είχε τέτοια εξέλιξη, θα μπορούσα να μιλήσω για την πιο τραγελαφικά ανεκδοτική υπόθεση που έχει συμβεί στα χρονικά του Χριστιανισμού. Δεν είναι όμως ώρα για τόσο σοβαρά αστεία. Και ο Mungiu το γνωρίζει καλά αυτό, όταν πίσω από την μπάρα που χωρίζει το μοναστήρι από τον "πολιτισμό" καθρεφτίζεται ολάκερο το κοινωνικό γίγνεσθαι της ταλαιπωρημένης του πατρίδας.

Στυγνή εκμετάλλευση από τους λίγους κατέχοντες την ισχύ, που είναι λιγότεροι και από εκείνους των χρυσών ημερών του Σάχη Τσαουσέσκου, παιδεία και κουλτούρα που αγγίζει πλέον μηδενικά επίπεδα, ευκολοπιστία πολύ χειρότερης μορφής, ακόμη και από εκείνη της προσδοκίας της (ποιας?) δημοκρατίας των τελευταίων ημερών του σοσιαλισμού. Και όλα αυτά με την ευλογία της (Ορθόδοξης, για την οποία γνωρίζουμε καλά πως ανά στιγμές διέπεται από απίστευτη παράνοια στον τρόπο δράσης της) Εκκλησίας, που την λέξη αγάπη, την διατηρεί μόνο ως έννοια στις ευαγγελικές της γραφές και ουδέποτε στην καθημερινότητα της. Είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη ο μικρόκοσμος (της φράξιας, της πόλης, ολάκερης της χώρας) να λειτουργεί, να εργάζεται έστω και υποτυπωδώς και ποτέ να μην βγει άσχημο πρόσωπο προς τα έξω, μην τυχόν και ξεκινήσουν τα αρνητικά σχόλια. Για όνομα Θεού!

Για πες: Πολύ περισσότερο σαρκαστικός, σατιρικός και καυστικός στις αργόσυρτες εικόνες του ο Ρουμάνος, συγκριτικά με το καθηλωτικό 4 Months, 3 Weeks and 2 Days, σου δίνει την εντύπωση πως θέλει να σου προκαλέσει ακόμη και με βίαιο τρόπο το πικρό γέλιο, την ίδια στιγμή που το χιονισμένο έως παγωμένο κάδρο του είναι βουτηγμένο στην μιζέρια, την κατάντια, την απελπισία, την ανέχεια, την σαπίλα, τον βούρκο. Μάλιστα... Μόλις 24 χρόνια μετά την Μεγάλη Απαλλαγή, όπως φαίνεται, στην φτωχική, αλλά και περήφανη βόρεια άκρια της Βαλκανικής, τα πάντα έχουν τροχοδρομήσει, μάλλον, προς το χειρότερο...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Ιανουαρίου 2013 από την Seven / Spentzos

του Juan Diego Solanas. Με τους Kirsten Dunst, Jim Sturgess, Timothy Spall

Ποιος Νεύτωνας?

του zerVo (@moviesltd)

Τσάμπα τα λεφτά. 60 ολόκληρα εκατομμύρια δολάρια, πεταμένα για ποιον λόγο? Για να κάνει πραγματικότητα ένας παντελώς άσημος Αργεντινέζος σκηνοθέτης την ματαιοδοξία του να κάνει ταινία που να μοιάζει με το έπος του Christopher Nolan? Για να τα κονομήσουν δίχως σοβαρό αντάλλαγμα κάποιοι μετρ στην κατασκευή εφετζίδικων, αλλά και ψεύτικων, ντεκόρ, που υποτίθεται θα παίξουν τον βασικό ρόλο σε μια μελλοντολογικού ύφους ρομαντζαδούρα? Ή για να καταλάβουμε επιτέλους όλοι, πως το είδος του roc com ή του rom dram επί του παρόντος, δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα εξέλιξης, παρά καλό θα είναι να ανακυκλώνει πια τα ίδια και τα ίδια σενάρια, αντί να τρώει τους παράδες ανυποψίαστων χρηματοδοτών, που μπέρδεψαν τα προσχέδια του Love Story με αυτά του Inception?

Σε έναν διαφορετικό Γαλαξία από τον δικό μας, υπάρχουν δύο ανεξάρτητοι μεταξύ τους πλανήτες, που κινούνται σε παράλληλες τροχιές, αποτελώντας ταυτόχρονα ο ένας τον ουρανό του άλλου. Ο Κατώτερος Κόσμος, είναι ο φτωχικός, ο μουντός, ο δίχως μεγάλες ελπίδες και προσδοκίες, που εργάζεται μόνο προς όφελος του Ανώτερου, του εξελιγμένου, του πλούσιου, του κυρίαρχου. Στον πρώτο ζει ο Άνταμ, ένας συνεσταλμένος και γεμάτος καινοτόμες ιδέες νέος, που πριν από δέκα χρόνια, είχε (παρανόμως) έλθει πολύ κοντά με την όμορφη και δημοφιλή στην αντίπερα όχθη Ιβ, η οποία δυστυχώς, ελέω ενός πολύ σοβαρού ατυχήματος, κατά την διάρκεια της καταδίωξης από τους συνοριοφύλακες, έχει πάθει αμνησία και έχει λησμονήσει παντελώς την μορφή του.

Σημαντικός παράγοντας εξέλιξης της - δίχως πολλές αναστολές, βλακώδους - ίντριγκας, αποτελεί η βαρύτητα, όχι όμως με τον τρόπο που την όρισε ο Νεύτωνας και η σύγχρονη φυσική, αλλά με βάση μια αλλοπρόσαλλη λογική, που υποστηρίζει πως ο καθένας, έλκεται βαρυτικά μόνο από τον κόσμο που ανήκει και αν κατά τύχη βρεθεί στον αντίπερα, πρέπει να κινείται ανάποδα ή να αιωρείται. Ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων, δύσκολα ερμηνεύσιμο και επεξηγίσιμο, που δεν έχει την παραμικρή συνοχή με τους νόμους και τους κανόνες που διέπουν την πραγματικότητα. Θα μου πει κανείς, δεν αντιλαμβάνεσαι πως όλα όσα περιγράφει ο κύριος Juan Diego Solanas από το μακρινό Μπουένος Άιρες - που πέτυχε το απόλυτο κόλπο γκρόσο, αφού δίχως ίχνος σεναρίου, απέσπασε προϋπολογισμό που αντιστοιχεί σε πέντε, έξι σοβαρότατες ευρωπαϊκές παραγωγές - κινούνται στην σφαίρα της αλληγορίας και της μεταφορικότητας? Και βέβαια όχι θα απαντήσω, αφού δεν ήταν δα προαπαιτούμενο, για να παρουσιάσει κανείς την Νεράιδα και το Παλικάρι The Next Millenium Edition, να οδηγήσει τρεις τέσσερις μικροκομπανίες που τα έβαλαν ρεφενέ τα φράγκα, στην απόγνωση...

Για πες: Το κατεστραμμένο του πράγματος πάντως διαφαίνεται από πάρα πολύ νωρίς, από την ώρα που μελετά ο υποψήφιος θεατής την ταυτότητα του Upside Down και αντιλαμβάνεται ποιους ηθοποιούς πρόκειται να παρακολουθήσει στην μεγάλη οθόνη. Γιατί μην μου πεις πως δεν είναι ικανή προειδοποίηση η παρουσία του μαγνήτη κάθε λογής κινηματογραφικών φλομπών, πέρα από ατάλαντου Jim Sturgess και της μοναδικής ενζενί στην ιστορία που δεν εκμεταλλεύτηκε πρωταγωνιστικό ρόλο τριλογίας μπλοκμπάστερ (επιπέδου Spider-Man) Kirsten Dunst, για να παίζει σε τρισάθλιες ανοησίες του Trier? Είναι και παραείναι, επειδή μπορεί κάποιος όμως να παρασυρθεί από το εφετζίδικα πιασάρικο τρέιλερ και να ενδώσει, να τον προειδοποιήσω πως το φιλμ εκτός από πολύ κακό, δεν σου δίνει και την δυνατότητα να το κουβεντιάσεις, τουλάχιστον σε σοβαρό επίπεδο. Κι αυτό στην δική μου σκεπτική είναι ότι χειρότερο μπορεί να (μην) προσφέρει ένα καλλιτεχνικό πόνημα...

Στις δικές μας αίθουσες? Την Πρωτοχρονιά του 2013 από την Village

του Joe Wright. Με τους Keira Knightley, Jude Law, Aaron Taylor-Johnson, Kelly Macdonald, Domhnall Gleeson, Ruth Wilson, Alicia Vikander, Olivia Williams, Emily Watson

Ξέφρενη Μαζούρκα / Μονότονο Βαλτζ

του zerVo (@moviesltd)

Προσπαθούσα να ανακαλύψω ποιος ακριβώς λόγος μπορεί να σπρώξει έναν δημιουργό, στο να πάρει την απόφαση να φιλμάρει για πολλοστή φορά, ένα από τα πλέον διαβασμένα, όσο και κινηματογραφημένα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Επί της παρούσης, θα περίμενα μια ευθεία πολιτικοκοινωνική προσέγγιση των γραφομένων 35 χρόνια πριν το κίνημα που άλλαξε τον ρου της ευρωπαϊκής ιστορίας του 20ου αιώνα, σε συσχετισμό με τις συνέπειες της πτώσης του δύο δεκαετίες πριν, ως υποτιθέμενα αποτυχημένο, σαν φόντο του εμπνευσμένου ρομάντζου που ξεπήδησε από το μυαλό του Τολστόη. Η πραγματικότητα της τελευταίας Anna Karenina ήταν πολύ πιο απλή και επίπεδη, αφού έχει να κάνει μόνο με την φιλοδοξία ενός ικανού σκηνοθέτη, στο να παρουσιάσει την ιστορία με τον τρόπο που - πιθανότατα - για χρόνια ονειρευόταν. Και τίποτα παραπάνω.

Παντρεμένη από τα δεκαοκτώ της με έναν από τους πλέον σεβάσμιους πολιτικούς της Αγίας Πετρούπολης, αλλά και κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερο της, τον Κόμη Καρένιν, η πανέμορφη αλλά και συνεσταλμένη Άννα, ουδέποτε έχει ταξιδέψει πέρα από την πόλη της, μακριά από το λατρεμένο της γιο. Ευκαιρία που θα της δώσουν για ένα ταξίδι στην Ρωσική συμπρωτεύουσα, τα οικογενειακά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο αστός αδελφός της Στίβα, εκεί που θα συναντήσει τον Αξιωματικό του Ιππικού, Αλεξέι Βρόνσκι, έναν από τους πλέον περιζήτητους εργένηδες της Μόσχας και που στην γοητευτική του θωριά, θα νιώσει, για πρώτη φορά, τα ερωτικά σκιρτήματα να την κυριεύουν.

Με άλλα μέτρα όμως ο περίγυρος αντιμετωπίζει την απιστία ενός άντρα, όταν μάλιστα εκείνος είναι ιδιαίτερα δημοφιλής και αγαπητός στους κύκλους του και με άλλα σταθμά αντιστοίχως μιας γυναίκας, όταν ο σύζυγος που σκέφτεται να εγκαταλείψει, αποκαλείται μέχρι και Άγιος από οποιονδήποτε τον έχει γνωρίσει. Κανόνας που ισχύει εσαεί, είναι διαχρονικός και δεν αφορά μόνον τα τέλη του 1800, περίοδο που εξελίσσεται η ίντριγκα. Εκεί ακριβώς διαφαίνεται η δυναμικότητα του κάθε χαρακτήρα που συμμετέχει σε μια από τις πιο όμορφα και μελωδικά γραμμένες ερωτικές περιπέτειες που συντάχθηκαν ποτέ. Όταν λοιπόν η φιλμική διασκευή, έχοντας στις πανάκριβες απαιτήσεις της την υποστήριξη του στούντιο, ακολουθεί πιστά το τόσο inspirational ορίτζιναλ, είναι σχεδόν αδύνατον να μην έχει θετικό πρόσημο στην τελική της αξιολόγηση. Όμως...

Ο δημιουργός που όσο κανείς σήμερον, έχει ασχοληθεί με την κινηματογράφηση κλασσικών λογοτεχνικών έργων (Pride And Prejudice, Atonement) Joe Wright, σχεδιάζοντας το πρότζεκτ με τον φίλο του και στενό του συνεργάτη, σεναριογράφο Tom Stoppard, σκέφτηκαν να βουτήξουν τον έτσι κι αλλιώς ελκυστικό μύθο, σε ένα πρωτόγνωρο μείγμα θεατρικού και μιούζικαλ, για το οποίο κανείς θεατής δεν είναι προετοιμασμένος και χρειάζεται κάποιον χρόνο για να προσαρμοστεί σε αυτή την ιδιαίτερη συλλογιστική. Αφού το πετυχαίνει μάλιστα, απόλυτα υποθέτω εντυπωσιασμένος από τα πανάκριβα λούσα και σκηνικά που εκτοξεύουν στο ζενίθ το art direction της ταινίας, μαγεύεται και από την φρενήρη μαζούρκα, το αριστοτεχνικό τέμπο που χειρίζεται ο σκηνοθέτης στην απόδοση των πληροφοριών. Κι ενώ θα πίστευε κανείς πως ο ίδιος ρυθμός θα διατηρηθεί μέχρι τέλους, αναιτίως, στην δεύτερη πράξη - την μελαγχολικότερη και σαφώς πιο απαιτητικών χειρισμών - τα πάντα διαφοροποιούνται.

Για πες: Την σκυτάλη παίρνει πλέον ο μονότονος κτύπος του βαλτζ, οι καταστάσεις αν και γνωστές στους περισσότερους αρχίζουν να θολώνουν, η πολύχρωμη μαγεία εξαφανίζεται και η πλατεία στωικά περιμένει να ακούσει την μοιραία στριγκλιά του συρμού. Ακόμη κι αν δεν είχαν αναπτύξει μεταξύ τους την απόλυτη χημεία, μετά από τρεις συνεργασίες σκηνοθέτης και πρωταγωνίστρια, δεν θα μπορούσα να φανταστώ άλλη από την Keira Knightley για να αποδώσει την Καρένινα στην μεγάλη οθόνη. Το πιο καλλίγραφο γυναικείο χολιγουντιανό προφίλ των ημερών μας, πανεύκολα αποδίδει τον ρόλο της διαταραγμένης συναισθηματικά γυναίκας, ακόμη κι αν δεν βοηθιέται ιδιαίτερα από το ντουέτο της Aaron Johnson, που μοιάζει πολύ πιο στημένος ως Βρόνσκι από όσο απαιτείται, εν αντιθέσει με τον Jude Law, που μόνο με την εμπειρία του παίζει στα δάκτυλα τον χαρακτήρα του άχρωμου και απομακρυσμένου συζύγου. Πρόκειται για μια τίμια σε γενικές γραμμές πρόταση από έναν αξιόλογο οτέρ, που την προσφέρει σε ένα εναλλακτικό περιτύλιγμα από το σύνηθες, η οποία αν σταθεροποιούσε την ένταση της σε όλο το χρονικό της εύρος, αλλά και αν έριχνε δυο τρεις ματιές περισσότερες στο πολιτικό μήνυμα του στόρι - με μια και μόνο σεκάνς, δεν καθίσταται γενικότερα σαφές, πως το δρεπάνι θα είναι για πάντα κυρίαρχο, νικηφόρο και εντέλει ευτυχισμένο - θα ήταν πολύ πιο συμπαγής και ενδιαφέρουσα.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Πρωτοχρονιά του 2013 από την UIP

του Juan Antonio Bayona. Με τους Naomi Watts, Ewan McGregor, Tom Holland, Samuel Joslin, Oaklee Pendergast, Marta Etura

Φοβού τη Φύση...

του zerVo (@moviesltd)

Ήταν το πρωινό της 26ης Δεκεμβρίου του 2004, όταν η ανθρωπότητα σοκαρισμένη παρακολουθούσε από τους τηλεοπτικούς δέκτες την πρωτοφανή και ανείπωτη τραγωδία που κτύπησε τις ακτές των φτωχικών χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας. Τσουνάμι, ήταν η κουβέντα που προστέθηκε εκείνη την ημέρα στο κοινό λεξιλόγιο και οι συνέπειες της εμφάνισης της, ήταν πολύ τρομακτικότερες από όσο φονική ακούγεται. Συνέπεια μιας εκ των μεγαλύτερων σεισμικών δονήσεων που έχουν καταγραφεί ποτέ στα χρονικά - 9,3 Ρίχτερ, με επίκεντρο τον Ινδικό Ωκεανό - ήταν η εισροή τεραστίων θαλασσίων όγκων στους παραλιακούς, τουριστικούς κατά βάση, οικισμούς, φυσικό φαινόμενο που άφησε πίσω του περισσότερους από 230.000 νεκρούς και εκατομμύρια άμοιρους, ξεριζωμένους από τις εστίες τους.

Την όμορφη Ταΐλάνδη επέλεξε η πενταμελής φαμίλια του επιχειρηματία Χένρι και της γιατρού Μαρία, για να περάσει ξένοιαστα τις ημέρες των Χριστουγέννων. Τίποτα δεν προμήνυε την καταστροφή που θα ακολουθούσε λίγες ώρες μετά το άνοιγμα των δώρων και την ανταλλαγή των ευχών, καθώς η οικογένεια διασκέδαζε στην πισίνα του ξενοδοχείου της, ένα θεόρατο κύμα με ορμή χειμάρρου θα την παρασύρει, σκορπώντας τα μέλη της στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Δίχως ακόμη να έχει συνέλθει από το σοκ της υδάτινης επίθεσης η βαρύτατα τραυματισμένη από τα ακατάσχετα κτυπήματα μητέρα, θα καταφέρει να εντοπίσει μέσα στον πανικό το μεγάλο της αγόρι, αγνοώντας όμως την τύχη των δύο μικρότερων, αλλά και του αγαπημένου της συζύγου.

Είναι η δεύτερη φορά που μια ακριβή παραγωγή ασχολείται με το πολύνεκρο συμβάν που συντάραξε τον πλανήτη, με πρώτη πριν από μια τριετία την περίπτωση του δια χειρός Eastwood, Hereafter. Αμφότερα τα φιλμ δεν είχαν σκοπό να εστιάσουν στο δράμα που βίωσε η πάμπτωχη ζώνη της Νοτιοανατολικής Ασίας, μα να προσεγγίσουν σε προσωπικές τραγικές ιστορίες που προκλήθηκαν από τον Αρμαγεδδώνα. Κι αν Η Ζωή Μετά είχε κάπως πιο μεταφυσικό χαρακτήρα, στην παρούσα περίπτωση η καταστροφή μεταδίδεται μέσω του τρόμου που μπορεί να προκαλέσει και του κατοπινού (πραγματικού) φόβου για την τύχη (ή την δυστυχία) των συγγενικών προσώπων που αγνοούνται.

Γέννημα θρέμμα της μεγαλοπρεπούς Ισπανικής horror σχολής ο Juan Antonio Bayona, αφού μοίρασε αμέτρητες ανατριχίλες στην πλατεία, με το αριστοτεχνικό θρίλερ El Orfanato, παίρνει ως πρώτη ύλη τις αναμνήσεις της φαμίλιας (των συμπατριωτών του) Μπελόν και τις αφηγείται μέσα από τα ίδια τους τα μάτια, σε αντίθεση με κάθε άλλη disaster movie, που στοχεύοντας στον εντυπωσιασμό, δεν φείδεται CGI εφέ για να χορτάσει το μάτι. Το τσουνάμι εδώ, δεν ορίζει το σημαντικότερο κομμάτι του κάδρου, όπως έγινε στα φανφαρόνικα Day After Tomorrow ή στο 2012, αλλά αυτό τον όγκο κρατά ο ίδιος ο άνθρωπος και οι αρχέγονοι φόβοι του, που νιώθουν (και από προαίσθημα και από κάποιες ενδείξεις) το κακό να πλησιάζει, μα δεν γνωρίζει πως να το δαμάσει. Το πλάνο της γιγάντιας παλίρροιας, δίχως ψεύτικες φιοριτούρες, ανούσια 3D και σκηνικά φτιαγμένα στο κομπιούτερ, είναι τόσο ζωντανό στην Point Of View απόδοση του, που είναι σχεδόν βέβαιο πως θα κάνεις ασυναίσθητη κίνηση να καλυφθείς, λίγο πριν σε σκεπάσει το νερό. Συνεπώς όταν ένας σκηνοθέτης, καταφέρνει στο δυσκολότερο βήμα του, που είναι το δεύτερο και όχι το ντεμπούτο του να με εκπλήξει, σημαίνει αυτομάτως πως ο Bayona μπαίνει στην λίστα των πιο ελπιδοφόρων μαέστρων του είδους.

Για πες: Φυσικά πέρα από την καθοδήγηση του τρεμουλιάρη, όπως στα ντοκιμαντέρ, φακού και στην καταπληκτική φωτογραφία του μετρ Oscar Faura (Julia's Eyes, The Machinist) είναι ξεχωριστή τύχη για το πρότζεκτ να διαθέτει ένα τόσο ικανό καστ, στους βασικούς του ρόλους. Κι αν η Naomi Watts έχει σοκάρει ξανά ως πονεμένη μάνα στο 21 Grams και ο McGregor έχει βγάλει τους ίδιους απελπισμένους λυγμούς στην εντός της βρετανικής νήσου καριέρα του, δεν ισχύει το ίδιο για τον πρωτοφανέρωτο πιτσιρίκο Tom Holland, που αποδίδει με απίστευτη ωριμότητα τον έφηβο ο οποίος σε λίγες μόλις στιγμές πρέπει να δείξει άντρας. Δεν είναι τυχαίο που η πιο καθηλωτική σεκάνς - προσκλητήριο νεκρών κι αγνοουμένων στο νοσοκομείο του τρόμου (δίχως να υπερβάλω, μου έφερε στον νου κάτι παρόμοιο από την Λίστα του Σίντλερ) είναι δομημένη πάνω του. Τώρα αν από κάποιο κοντά στο φινάλε πόιντ και μετά το μελόδραμα, με το πουσάρισμα των συναισθημάτων της φαμίλιας, έδειξε να παίρνει κυρίαρχη θέση στο πανί, θα το προσπεράσω χωρίς να μου χαλάσει την γενικά θετικότατη εικόνα του The Impossible. Άλλωστε κάποιον που έχει επιβιώσει μέσα από αυτό το μακελειό - όπως η συγγραφέας της βασικής νουβέλας - τον δικαιολογώ, δίνοντας του το δικαίωμα να βγάλει και μια υπερβολή παραπάνω στην εξιστόρηση του.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Πρωτοχρονιά του 2013 από την Odeon

You visualize boredom just by glancing at the above title. My point being that one should take all these exclamations about a terrific or great or all shades of awesome movie with a grain of salt. Truly the average quality this year was a notch higher since, say, 2007, however I can’t even begin ranting about the abuse of the classification “masterpiece” for clockwork banalities like Argo or masqueraded maliciousness posing as senile compassion like Amour. It’s worth stressing that Documentary as much as Animated features are considered to be a real barometer of how truly excited we ought to be about the yearly celluloid production. Talking “celluloid” seems kind of funny in the year we witnessed The Hobbit in 48 frames per second in 3D. On the other hand, The Master’s back-to-past-glorious 65mm was a sight for sore eyes on so many levels. Before cutting to the chase, I won’t escape temptation to smirk about the French invasion (Amour, Rust and Bone, The Intouchables, Holy Motors) that seems to be crashing the Oscar race in the absence of the european masters’ cinema of the past, Haneke notwithstanding. So the americans can sleep safe at night *grin* since an American film, two years after The Kings’ Speech and The Artist seems inevitable to prevail. Moreover, if this film is about Lincoln, a uniting presidential figure in a heavily- polarized election year. So here it goes:

The BIG let downs

To the Wonder: This film tanks in every single way. Made out of thin air, an indelible stain in Terry Malick’s iconic work.

Cosmopolis: Nonsensical, preposterous wall street- yarn. The final Videodrome homage broke my heart like shuttered glass.

Les Miserables: Uvula porn, Tom Hooper in Chris Nolan- opaqueness mode. Worst editing of the year. Great talent wasted.

The Enigma / Holy Motors – I want to dismiss this Leos Carax pathos as the most pretentious, pompous, portentous film masturbation but I can’t. Might be the accordion scene. Maybe Denis Lavant transformations won me over.

King of Trash / Piranha 3DD – This cannibalistic piece of crap is not only LOL toxic but also features a clueless David Hasselhoff in the most wrenching self-parody I can remember for a long while.

Underappreciated Achievement in Filmmaking / The Hobbit: An Unexpected Journey – Yep, my eyes where crossed and I needed to get my glasses off. BUT, this is the future of cinema as we don’t quite come to know it yet. Isn’t this a plagiarist definition of the term “pioneer”?

Best Film not in English Language / A Royal Affair (Denmark) - A fine exhibit of delivering the right blend of history, politics, civil rights, suspense and romance. I reiterate that the future of cinema lies at the Scandinavian peninsula.

Best Documentary Feature / The Imposter- Life imitates art of personality theft. Horrifying, suspenseful and truer than your worst angst.

Best Animated Feature / Frankenweenie – It’s a common secret that Tim Burton’s best days are bygones. This little jewel is his long- time pet project and has a heart of a 8 year old. On the plus side, it epitomizes every reason why we love(d) his cinema.

Best Comedy / This Is 40 – Judd Appatow wears his heart on his sleeve from a grossed- out hilarious to an earnestly romantic effect. This is a bitter-sweet comedy for us (me).

Overrrrated

Amour – So Mr. Haneke, is THIS the love story of a senior couple? No. Just a plot twist to strengthen your nihilist world view as in every movie you have made. Difference is, you are not being honest about it this time, advocating cruelty as the ultimate act of Love.

Argo – Solid, yes. The new Clint or even the new Clooney, sorry Ben, you ain’t; Happy to be at the Oscars.

Skyfall - “Best Bond ever”? Really? Unless you mean the sexual heat between Craig and Bardem.

The Dark Knight Rises – Operatic delirium as undeserved ending to The Dark Knight trilogy. How Nolan killed Bane/Hardy.

Django Unchained –A lot may cheer watching Tarantino’s farcical messing around, sorry, not my cup of Quentin.

Lincoln – That awkward moment that you are waiting for a lifetime just to experience a Spielberg’s movie without him in the limelight at the cost of his actors and there you have it. And it kind of annoys you.

Best of 2012

10. The Grey – Masculinity is a very tender, brave and primitively wild thing. It takes lonesome wolves Carnahan and Neeson to remind us of that.

9. Flight –Denzel is a truly amazing actor that takes every contrivance out of this over-worn characterization. Zemeckis solid as ever, ploughing the field for an unforgettable performance.

8. Caesar Must Die – Others just age. Les Tavianis mature by reinventing ars povera in the most unlikely Shakespearean stage. A high -security prison.

7. Looper – Science fiction adventure at its brainiest. JGL shines but Bruce Willis steals your heart away.

6. The Amazing Spiderman – Loved it shamelessly. Better than all Batmen and The Avengers combined. This is an amazing indie-superhero flick sporting unbelievable chemistry between charismatic Garfield and adorable Stone.

5. Life of Pi – Gorgeous visuals and breath taking cinematography by master craftsman Ang Lee. If only could he be bold(er) enough to show the harrowing (and true) side of his survival story.

4. Kill List – Ben Wheatley. He is the director to watch. Also, don’t miss the Sightseers. I am not revealing anything about Kill List’s plot. It will haunt you. Be prepared.

3. Silver Linings Playbook – A wildly successful character study, a marvellous comedy, featuring best ensemble of the year. Hugely entertaining, just wished it wouldn’t end up freefalling to Hollywood conventions’ ground in the third act.

2. Beasts of the Southern Wild – Benh Zeitlin managed the improbable amidst the Louisiana swamps. Triumph of survival lessons taught by the ingenious 6 y.o. Quvenzhane Wallis.

Best Film of 2012: The Master
I am a member of the P.T.A. Church. A day hasn’t gone by without re-imagining the infinite ways this conundrum of film mystique could work for my senses. Paul is a league of his own, joined the pantheon of great auteurs with just six films under his belt. Phoenix outperforms anybody appeared onscreen for ages and P.S. Hoffman is giving free lessons in world class acting. In 65mm, The Master is bound to grow inside of me, conquering my most intimate film contemplation places. Someone said “Oscars?” No Oscars. We are discussing Kubrick, Hitchcock and Chaplin category here.

That’s it folks. Here’s wishing you all a happy, prosperous and lucky 2013. Tweet me at @TakisGaris – Oscar season continues with the January 10th Academy Awards Nominations. Predictions update due next weekend. Hope you enjoyed this list. You know, this is an every film reviewer’s unspoken fantasy…oops! There I said it!